<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Meral on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Meral on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@cheeseandgrapes?source=rss-0de712ed57f9------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*EeZDe4WFmxnWo2G6ZTyF0w@2x.jpeg</url>
            <title>Stories by Meral on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@cheeseandgrapes?source=rss-0de712ed57f9------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Wed, 18 Nov 2026 17:07:24 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@cheeseandgrapes/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Primavera: Baharın Hiç Bitmediği Bir Bahçe]]></title>
            <link>https://cheeseandgrapes.medium.com/primavera-bahar%C4%B1n-hi%C3%A7-bitmedi%C4%9Fi-bir-bah%C3%A7e-42c4f662aef4?source=rss-0de712ed57f9------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/42c4f662aef4</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Meral]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 11 Jul 2026 08:00:54 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-07-11T08:10:02.470Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Merhaba Sevgili okurlar,</p><p>Bu serinin ilk yazısında Venüs’ün Doğuşu’na bakmıştık. Bugün yine Sandro Botticelli ile devam ediyoruz, ama başka bir tabloya geçiyoruz. Birçok kişi bu tabloyu Venüs’ün Doğuşu’ndan bile daha zengin bulur.</p><p>Adı Primavera. İtalyanca İlkbahar demek.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/960/1*TR2oFLyNvpKJIaSSTbmb2A.jpeg" /></figure><p>Botticelli bu tabloyu 1480 civarında yaptı. Bugün Floransa’daki Uffizi Galerisi’nde, Venüs’ün Doğuşu ile aynı salonda asılı. Ziyaretçilerin çoğu deniz kabuğunun önünde toplanır. Ama arkanızı dönerseniz, Primavera sessizce sizi bekliyor olur.</p><p>Tabloda gölgeli bir portakal korusu görüyoruz. İçinde dokuz figür var. Fon koyu, neredeyse siyah. Ama tablo hiç karanlık hissettirmiyor. Çünkü Botticelli çayırı çiçeklerle doldurmuş. Araştırmacılar 130&#39;dan fazla farklı çiçek türü saymış. Ressamın bunları resmederken döneminin gerçek bitki koleksiyonlarından yararlandığı düşünülüyor. Bu yüzden koru capcanlı; Floransa tepelerinde bir bahar sabahı gibi.</p><p>Peki bakmaya nereden başlamalıyız?</p><p>Sağ tarafta teni solgun, neredeyse mavi bir figür görüyoruz. Bu Zephyros; batı rüzgârının tanrısı, yani baharı getiren rüzgâr. Onu Venüs’ün Doğuşu’ndan tanıyoruz; orada tanrıçayı kıyıya taşıyordu. Burada ise Chloris adında genç bir orman perisine uzanıyor. Chloris’in yüzü korkulu; kaçmaya çalışıyor.</p><p>Sonra ağzından çiçekler dökülüyor.</p><p>Romalı şair Ovidius’un anlattığı mite göre Zephyros, Chloris’i zorla kaçırır ve onunla evlenir. Bundan sonra Chloris dönüşür ve bahar tanrıçası Flora olur. Botticelli bu dönüşümü tek bir görüntüde anlatıyor: Chloris ve Flora yan yana duruyorlar, ama aslında aynı kişiler. Dudaklarından dökülen çiçekler, dönüşüm anının ta kendisi.</p><p>Hemen yanındaki Flora ise sakin ve gülümsüyor. Çiçek işlemeli bir elbise giymiş, saçında çiçekten bir taç var ve kucağından güller savuruyor. Baharın insan biçimini almış hali.</p><p>Tablonun tam ortasında Venüs duruyor.</p><p>İlk bakışta onu gözden kaçırmak kolay. Giyinik, sessiz ve hareketsiz. Ama arkasındaki ağaçlara bakın. Dallar yumuşak bir kavisle açılıyor ve gökyüzü tam onun başının üzerinde beliriyor. Bu form, kilise resimlerinde Meryem Ana’nın arkasında gördüğümüz yarım kubbeyi hatırlatıyor. Kaldırdığı eli de bir kutsama hareketine benziyor. Botticelli pagan bir tanrıça resmediyor, ama onu bir Madonna gibi çerçeveliyor. Onun dünyasında mitoloji ve inanç yan yana yaşıyor, tıpkı Venüs’ün Doğuşu’nda gördüğümüz gibi.</p><p>Venüs aynı zamanda tabloda bize doğrudan bakan tek figür. Sanki bizi bahçeye davet ediyor.</p><p>Onun üzerinde aşk tanrısı Cupid uçuyor; elinde yayı ve oku var. Gözleri bir bantla kapalı.</p><p>Neden? Çünkü aşkın gözü kördür.</p><p>Oku, solda dans eden üç genç kadına yönelmiş. Bunlar Üç Güzeller. Yunan mitolojisinde üç kız kardeştirler: parlaklığı temsil eden Aglaia, sevinci temsil eden Euphrosyne ve çiçeklenmeyi, bereketi temsil eden Thalia. Elleri birbirine kenetlenmiş halde bir daire içinde dans ediyorlar. Üzerlerindeki tüller neredeyse şeffaf. Botticelli zarif çizgileriyle ünlüydü ve bu ustalık hiçbir yerde burada olduğu kadar belirgin değil. Tüller bedeni gizlemiyor. Ama Rönesans düşünürleri için bu tür bir güzellik dünyevi değildi. Ruhun güzelliğinin bir yansımasıydı.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/960/1*kAqyXbPpJmlTnXm4LYrfqw.jpeg" /></figure><p>En solda ise tanrıların habercisi Merkür duruyor. Onu kanatlı sandaletlerinden ve kırmızı pelerininden tanıyoruz. Elindeki asayla bulutları bahçeden uzaklaştırıyor.</p><p>Bu hareketin farklı yorumları var. Bir görüşe göre bu koru bir tür cennet ve cennette gökyüzü her zaman açık olmalı. Başka bir görüşe göre ise tablo, Medici sarayında Botticelli’nin bir başka eserinin yanında asılıydı ve Merkür’ün asası aslında o tabloyu işaret ediyordu. Hangisinin doğru olduğunu kesin olarak bilmiyoruz. Belki ikisi de doğrudur.</p><p>Bu tablo kim için yapıldı?</p><p>Venüs’ün Doğuşu gibi Primavera da Medici ailesi ile bağlantılı. Tablo, Muhteşem Lorenzo’nun kuzeni Lorenzo di Pierfrancesco de’ Medici için, büyük olasılıkla evliliği vesilesiyle yapıldı. Genç Medici o sırada sadece on dokuz yaşındaydı. Hayatının baharındaki bir genç için, bir bahar tablosu.</p><p>Figürlerin üzerindeki portakal ağaçları da sessiz bir mesaj taşıyor. Altın rengi meyveler, mitolojideki Hesperidler’in bahçesini hatırlatıyor; aynı zamanda Medici armasındaki kızıl toplara gönderme yapıyor. Bir bakıma ağaçlar bile imzalı.</p><p>Birçok sanat tarihçisi tabloda daha derin bir fikir de okur; bu fikir, Botticelli’nin Floransa’da içinde bulunduğu Neoplatonik felsefeden gelir.</p><p>O dönemde Floransa’da, Medici’lerin desteğiyle, filozof Marsilio Ficino’nun çevresinde bir düşünce okulu toplanmıştı. Botticelli de dahil dönemin birçok sanatçısı bu çevrenin içindeydi. Neoplatonistlere göre insan, Tanrı’yı akılla ve mantıkla kavrayamazdı. Ona ancak güzellik ve aşk aracılığıyla yaklaşabilirdi. Güzel olan her şey, bir yüz, bir çiçek, bir melodi, ilahi olanın dünyadaki bir yansımasıydı. Bu yüzden güzelliğe bakmak, aslında bir tür ibadetti. Sanatın görevi de buydu: gözün gördüğü üzerinden, gözün göremediğini sezdirmek.</p><p>Bu düşünceyle bakınca Primavera bir şarkıya dönüşüyor. Bu yoruma göre bütün sahne tek bir melodi anlatıyor: Aşk, sağda Zephyros ve Chloris ile tutku olarak, yani en dünyevi haliyle başlıyor. Ortada, Venüs ve Üç Güzeller ile güzelliğe ve uyuma dönüşüyor. Güzeller’in el ele dansı, sanki yalnızca düşünceyle duyulabilen sessiz bir müziğe eşlik ediyor. Ve solda, Merkür ile bilgelik ve huzurda son buluyor. Sağdan sola doğru tablo adım adım yükseliyor: dünyevi olandan ilahi olana. Figürlerin kıvrımlı duruşları, çizgilerin yumuşak akışı bile bu ritme uyuyor. Bazı yorumcular bu yüzden tablonun kompozisyonunu neredeyse müzikal bulur.</p><p>Primavera, sanat tarihinin en çok tartışılan tablolarından biri ve yorumları birbirini geçersiz kılmıyor. Tıpkı çayırındaki çiçekler gibi yan yana büyüyorlar.</p><p>Son olarak,</p><p>Bu tabloya her baktığımda dönüp dolaşıp çimenlere geliyorum. Neredeyse kimsenin bakmadığı bir yere, tek tek resmedilmiş 130&#39;dan fazla çiçek türü. Rönesans’ın çiçek dilinde bunların birçoğu bir dilek taşıyor: mersin sadakati, papatya karşılıklı sevgiyi anlatıyor.</p><p>Çimenlerin arasına yüzlerce küçük iyi dilek saklanmış bir hediye.</p><p>Belki bahar tam olarak budur sevgili okuyucular.</p><p>Sevgiler, Meral.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=42c4f662aef4" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Botticelli’nin Eserleri | Bölüm 1: The Birth of Venus]]></title>
            <link>https://cheeseandgrapes.medium.com/botticellinin-eserleri-b%C3%B6l%C3%BCm-1-the-birth-of-venus-f132b1ffc85a?source=rss-0de712ed57f9------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/f132b1ffc85a</guid>
            <category><![CDATA[venus]]></category>
            <category><![CDATA[art]]></category>
            <category><![CDATA[sandro-botticelli]]></category>
            <category><![CDATA[reneissance]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Meral]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 04 Jul 2026 06:57:29 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-07-04T08:19:16.329Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Merhaba Sevgili Okurlar,</p><p>Sizlerle yeni bir yazı dizisine başlamayı umut ediyorum.</p><p>Bu serimizde Rönesans’ın en zarif ressamlarından biri olan <strong>Sandro Botticelli</strong>’nin eserlerini birlikte inceleyeceğiz.</p><p>15. yüzyılda Floransa’da yaşayan Botticelli, Erken Rönesans’ın en önemli ressamlarından biri olarak kabul edilir. Medici ailesinin desteğiyle çalışan sanatçı, mitolojiyi, inancı ve sanatı aynı resimde buluşturmayı başarmıştır.</p><p>Bu dönemde Rönesans’ın en güçlü akımlarından biri olan hümanizm giderek yaygınlaşıyordu. Antik Yunan ve Roma kültürünün etkisiyle güzellik yalnızca estetik bir unsur olarak değil, Tanrı’nın yarattığı düzenin ve uyumun bir yansıması olarak görülüyordu. Botticelli’nin tablolarında da mitoloji ve inanç iç içe geçmiş durumda.</p><p>İlk yazımızın konusu ise Botticelli’nin en ikonik eserlerinden biri olarak kabul edilen <strong>The Birth of Venus</strong>.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*6tebfQ_SQScaszNT.jpg" /><figcaption>Depicts the goddess Venus, having emerged from the sea as a fully grown woman, arriving at the sea-shore. The seashell she stands on was a symbol in classical antiquity for a woman’s vulva. Thought to be based in part on the <em>Venus de’ Medici</em>, an ancient Greek marble sculpture of Aphrodite</figcaption></figure><p>Bu tabloya baktığınızda ilk olarak ne görüyorsunuz?</p><p>Deniz kabuğu üzerinde duran güzel bir kadın…</p><p>Uzun altın sarısı saçlar…</p><p>Rüzgarın savurduğu güller…</p><p>Sol tarafta Venüs’ü kıyıya taşıyan Batı Rüzgarı Tanrısı Zephyrus…</p><p>Ve karada onu karşılamak için peleriniyle bekleyen İlkbahar Tanrıçası Hora…</p><p>İlk bakışta bunlar yalnızca mitolojik figürler gibi görünebilir. Ancak biraz daha dikkatli baktığınızda Botticelli’nin aslında bize yalnızca mitolojik bir sahne anlatmadığını görürsünüz. Her çiçeği, her bakışı, her rengi ve hatta deniz kabuğunu tek bir kompozisyon içinde bir araya getirerek bambaşka bir hikaye anlatıyor.</p><p>Öyle ki mitolojiye göre Venüs deniz köpüklerinden doğar. Botticelli ise tabloda onun doğumunu değil, dünyaya ilk ayak basacağı anı resmetmeyi seçer.</p><p><strong>Tablo aslında doğumu değil, bir başlangıcı anlatır.</strong></p><p>Bu yüzden deniz kabuğu yalnızca bir ulaşım aracı değildir; yeni bir çağın, güzelliğin ve sevginin dünyaya gelişini temsil eden güçlü bir semboldür.</p><p>Belki de bu yüzden <strong>The Birth of Venus</strong>, Rönesans ruhunu en iyi yansıtan eserlerden biri olarak kabul edilir. Yeni bir çağın başlangıcı, güzelliğin ve insanın yeniden keşfedilişi…</p><p>Venüs’ün yüzüne dikkatle bakın</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/500/0*OV4WkgbnyxWQNe6X" /></figure><p>Bakışları hafifçe uzağa yönelmiş görürsünüz.</p><p>Tablo izleyiciyle göz göze gelmez. Botticelli, Venüs’ü dünyevi değil, ulaşılması güç bir figür olarak betimler.</p><p>Tabloda ufuk çizgisi oldukça alçak. Bu nedenle Venüs neredeyse gökyüzüyle aynı seviyede görünüyor. Sanki denizden çıkıp doğrudan bizim dünyamıza geliyor gibidir.</p><p>Rönesans’ta hümanizmin etkisiyle güzellik yalnızca estetik bir kavram olarak görülmüyordu. Aynı zamanda Tanrı’nın yarattığı kusursuz düzenin bir yansıması olduğuna inanılıyordu. Bazı sanat tarihçileri de bunu, ilahi güzelliğin insan dünyasında görünür hale gelmesinin görsel bir ifadesi olarak yorumluyor.</p><p>Tablodaki her detay, sanki izleyiciye bu sakinliği hissettirmek için özenle kurgulanmış gibi.</p><p>Aynı durum renklerde de karşımıza çıkıyor.</p><p>Botticelli parlak ve göz alıcı renkler yerine daha yumuşak tonları tercih etmiş.</p><p><strong>Bu yüzden tablo bağırmıyor. Bir şiir gibi sessiz.</strong></p><p>Havada savrulan güller de yalnızca dekor değil.</p><p>Mitolojide gül, Venüs’ün kutsal çiçeği. Bazı sanat tarihçileri, güllerin merkezindeki altın tonlarının ilahi ışığı ya da tanrısal güzelliği vurgulamak için kullanılmış olabileceğini düşünüyor.</p><p>İlk bakışta oldukça sade görünen bu tablo, biraz daha dikkatli baktığınızda sizi mitolojiye, Rönesans’a ve sembollerle örülü bambaşka bir dünyanın içine davet ediyor.</p><p>Aynı tabloya defalarca bakıyorsunuz ama her seferinde yeni bir ayrıntı keşfediyorsunuz.</p><p><strong>The Birth of Venus</strong> da tam olarak bunu yapan eserlerden biri.,</p><p>Son olarak,</p><p>Bu tabloya her baktığımda ilk hissettiğim şey huzur oluyor. Sanki zaman birkaç dakikalığına yavaşlıyor ve yalnızca rüzgarın, denizin ve sessizliğin içinde kalıyorsunuz.</p><p><strong>Sevgiler,</strong></p><p><strong>Meral.</strong></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=f132b1ffc85a" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[LinkedIn’de 2025 Yılı Nasıl Geçti?]]></title>
            <link>https://cheeseandgrapes.medium.com/linkedinde-2025-y%C4%B1l%C4%B1-nas%C4%B1l-ge%C3%A7ti-fc87b4121cfa?source=rss-0de712ed57f9------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/fc87b4121cfa</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Meral]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 28 Dec 2025 17:50:11 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-12-28T17:50:11.337Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>2025’te en çok duyduğum kavramlardan biri “görünür olmak”tı. Ancak Bu kavram, herkesin fazlaca karıştırdığı çoğu zaman üretmekten ya da gerçekten bir şey söylemekten ziyade, bir görsel paylaşmakla ölçülür hale geldi. Görünür olmanın, fikirlerin ve emeğin önüne geçip doğru açıdan çekilmiş bir kareye indirgenmesi beni bu yıl fazlasıyla güldürdü:)</p><p>Ben de bu gözlemlerden yola çıkarak, biraz espriyle biraz da kendimize dışarıdan bakabilmek ve 2026 yılında belki gerçekten “görünür olabiliriz” diye sizlerle yılın özetini aşağıda paylaştım.</p><p>Not:En sevdiğimi en başa ekledim:) şimdiden keyifli okumalar</p><p>1.	2025 benim için bir dönüşüm yılıydı. ( Neye dönüştüğünü tam olarak bilmese de mutlaka bir şeye dönüştü. )</p><p>2.	Doğum günü pastası etrafında ekip pozu.</p><p>3.	Şirket yemeği / kahvaltısı / iftarı.</p><p>4.	Ebeveyn olduğunu duyurma.</p><p>5.	Annelik / babalık iznine çıkış postu.</p><p>6.	Ebeveynliğin işe katkısı anlatısı.</p><p>7.	Şirketin gönderdiği özel gün hediyeleri.</p><p>8.	Özel gün farkındalığı paylaşımları.</p><p>9.	Yıl sonu teşekkür &amp; umut mesajları.</p><p>10.	Pazartesi “İyi haftalar” mesajı.</p><p>11.	“Bu yıl gezdiğim yerler” kolajı.</p><p>Sevgiler, M.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=fc87b4121cfa" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Kredi Zararını Nasıl Okuruz? ECL, LLP ve CoR’u En Sade Haliyle Anlatıyorum]]></title>
            <link>https://cheeseandgrapes.medium.com/kredi-zarar%C4%B1n%C4%B1-nas%C4%B1l-okuruz-ecl-llp-ve-coru-en-sade-haliyle-anlat%C4%B1yorum-3474a4929ab6?source=rss-0de712ed57f9------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/3474a4929ab6</guid>
            <category><![CDATA[llp]]></category>
            <category><![CDATA[ecl]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Meral]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 20 Nov 2025 07:34:39 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-11-20T07:34:39.007Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Merhaba sevgili Medium okurları. Uzun yıllar kredi riskinde çalıştım ve karşılıkların finansal tablolara nasıl yansıdığını birebir deneyimleme fırsatım oldu. Yaklaşık bir yıldır ise stratejik planlama departmanında görev yapıyorum. Bu yazıda, geçmiş deneyimlerime dayanarak ECL, LLP ve Cost of Risk kavramlarını, bilançoda ve gelir tablosunda nasıl çalıştıklarını <strong>en sade ve anlaşılır haliyle sizlere aktarmak istedim.</strong></p><p>Kredi riskinde çalışırken en kritik konulardan biri, bilançodaki karşılıkların nasıl oluştuğunu ve bunların gelir tablosuna nasıl yansıdığını doğru anlamaktır. Çünkü ECL (Expected Credit Loss), LLP (Loan Loss Provision) ve Cost of Risk (CoR) aslında tek bir büyük zincirin halkalarıdır. Bu zinciri doğru kurduğunuzda bankanın kredi portföyündeki riskleri hem bugünkü fotoğrafıyla hem de dönemsel hareketiyle okuyabilir seviyeye gelirsiniz.</p><p>İlk adım ECL’dir. ECL, bankanın mevcut kredi portföyü için gelecekte oluşmasını beklediği zararlar karşılığında bilançoda tuttuğu toplam karşılık stokudur. Bu fiziksel bir nakit ayrılması değildir, tamamen muhasebe kayıtları üzerinden ayrılan bir karşılık tutarıdır. ECL’in mantığı, “bu kredilerde gelecekte belirli bir oranda zarar olabilir, biz bunu bugünden bilançoya yansıtalım” demektir. Dolayısıyla ECL bir stoktur. Belli bir tarihte, bankanın tüm kredi portföyü için ayırdığı karşılıkların toplamını göstermektedir.</p><p>Gelir tablosunun mantığı ise tamamen farklıdır. <strong>Gelir tablosu, sadece belirli bir dönemde gerçekleşen gelirleri ve giderleri gösterir</strong>. Yılın başından bugüne birikmiş karşılıklar gelir tablosuna yazılamaz, sadece o stoktaki bu döneme ait hareket yazılabilir. bu nedenle, kredi riskinin gelir tablosuna yansıyan kısmı LLP (Loan Loss Provision) olarak tanımlanır. LLP, ECL stogundaki dönemsel değişimin, kredi kalitesini gerçek anlamda temsil eden kısmıdır.</p><p>Kısacası, ECL toplam seviyeyi gösterir; <strong>LLP ise o dönemde riskin ne kadar kötüleştiğini ya da iyileştiğini.</strong></p><p>LLP’yi doğru hesaplamak için ECL’deki iki dönem arasındaki ham stok farkını alırız, ancak bu farkı olduğu gibi kullanamayız. Çünkü ECL değişimlerinin tamamı gerçek kredi kalitesi hareketini temsil etmez. Bu nedenle LLP formülü, kredi kalitesini yansıtmayan teknik hareketlerin arindirilmis halidir. Formülu ise şu şekildedir:</p><p><strong>LLP = (Dönem Sonu ECL — Dönem Başı ECL) — FX etkisi + Write-off tahsilatları — Debt sale income.</strong></p><p>FX etkisini çıkarırız çünkü kur oynaklığı kredi kalitesini yansıtmaz. Stokta kur kaynaklı artış veya azalışı arındırmamız gerekir. Öte yandan, Write-off tahsilatlarını ekleriz çünkü geçmişte zarar yazılan kredilerden gelen her tahsilat, o dönemin gelir etkisidir. Kredi satışı yapıldığında ise stok teknik olarak azalır, ancak bu azalma risk iyileşmesini temsil etmediği için ECL’den ayrıştırılır; sadece satıştan elde edilen gelir LLP’yi düşürür. Bu sayede yönetim gerçek kredi zararını net şekilde görür.</p><p>Tüm bu hesaplamaların son halkasını Cost of Risk (CoR) oluşturur. CoR, bankanın kredi portföyünü taşırken maruz kaldığı yıllık risk maliyetini ölçer. CoR’un formülü çok basittir:</p><p><strong>CoR = LLP / Ortalama Kredi Portföyü.</strong></p><p>Bu oran bize, “verdiğimiz her 100 TL kredi için ne kadar zarar ayırıyoruz?” sorusunun cevabıdır. CoR yükseliyorsa kredi kalitesi baskı altında demektir; düşüyorsa portföy daha sağlıklı seyrediyordur. CoR’un yıllıklandırılarak takip edilmesinin nedeni, farklı dönemlerde oluşan LLP’lerin aynı ölçekte karşılaştırılmasını sağlamaktır.</p><p>CoR’un değerlendirilmesindeki en kritik konu, bağımsız CoR’un yönüyle kümülatif CoR’un seviyesini birlikte okumaktır. Bağımsız CoR yükseliyorsa bu genellikle risk artışının yeni başladığını, portföydeki bozulmanın henüz yeni olduğunu gösterir. Kümülatif CoR’un yüksek çıkması ise yıl boyunca biriken karşılık baskısının hala etkisini sürdürdüğünün işaretidir. Yani biri trendi, diğeri toplam yükü anlatır. Bu nedenle CoR sadece oran değil aynı zamanda portföy kalitesinin nereye evrildiğine dair en değerli sinyallerden biridir.</p><p>Sonuç olarak ECL, LLP ve CoR birbiriyle sıkı sıkıya iliskili kavramlardir. ECL karsilik stogunu, LLP bu stoktaki dönemsel gerçek hareketi, CoR ise bu hareketin portföyü taşımak açısından bankaya olan yıllık maliyetini gösterir. Büyük resmi böyle okuduğunuzda, karşılıkların nasıl çalıştığını ve bankanın kredi riskinin bilanço ile gelir tablosu arasında nasıl aktığını sade ve net bir sekilde görebilirsiniz.</p><p>Sevgiler, Meral.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=3474a4929ab6" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Casual to Fine Dining: Lüksle Samimiyet Arasında Yeni Bir Kültür]]></title>
            <link>https://cheeseandgrapes.medium.com/casual-to-fine-dining-l%C3%BCksle-samimiyet-aras%C4%B1nda-yeni-bir-k%C3%BClt%C3%BCr-5b3efc6f62c2?source=rss-0de712ed57f9------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/5b3efc6f62c2</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Meral]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 16 Oct 2025 22:14:47 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-10-16T22:22:06.695Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><strong>2000’lerden Sonra Modern Sofraların Evrimi</strong></p><p>Yeni kuşağa fazla kasıntı gelen “fine dining” anlayışı, yerini casual to fine dining kavramına bıraktı.</p><p>Bu değişim yalnızca restoran kültürünü değil; yemekle kurduğumuz bağı da yeniden tanımlıyor.</p><p>Artık özellikle genç yetişkinler, kendilerini özgür ve mutlu hissettikleri samimi sofralarda buluşmayı tercih ediyor.</p><p><strong>Gastronominin demokratikleştiği, lüksün kuralsızlaştığı, şıklığın sıcak sohbetle harmanlandığı yeni bir dönemdeyiz.</strong></p><p>Yemek artık statü göstergesi olmaktan çıktı; paylaşım, keyif ve aidiyet duygusunun bir ifadesine dönüştü.</p><p><strong>Yemekte Yeni Denge: Estetik, Konfor ve Dönüşüm</strong></p><p>Casual to fine dining, estetikle konforu birleştiren yeni bir anlayışı temsil ediyor.</p><p>Günümüz insanı dışarıda yemek yerken yalnızca lezzet değil; rahatlık ve keşif arayışında.</p><p>Restoranlar bu beklentilere yanıt vererek, sevdiklerinle buluşulan sıcak ve keyifli mekânlara dönüşmüş durumda…ne fast food kadar sıradan, ne de fine dining kadar resmi...</p><p>Modern tüketici doğal ışığı, sade ama özenli sunumları ve samimi atmosferleri tercih ediyor.</p><p>Artık bir restorana girdiğinde gerginlik hissetmek istemiyor; olduğu gibi var olmayı seçiyor.</p><p>Bu yaklaşım yalnızca müşterilerin tercihini değil; işletmecilerin bakış açisini da dönüştürmüş durumda.</p><p>Menüler özgünlüğünü koruyor; yerel malzemeler, çağdaş eşleştirmeler ve fermente teknikler ön planda.</p><p>Deneyim ise daha içten, daha erişilebilir bir hâl aldı.</p><p>Michelin gibi otoriteler de bu yeni çizgiyi oldukca benimsedi.</p><p>2000’lerin ortalarından itibaren, kurallara uymasa da kaliteli hizmet sunan restoranların ödüllendirilmesi, bu anlayışın saygınlık kazandığını bizlere gösterdi.</p><p>Böylece yemek, yalnızca bir aktivite olmaktan cikti ve bağ kurmanın, keşfetmenin ve birlikte zaman geçirmenin bir yolu hâline geldi.</p><p><strong>İyi Yemek, Sadece Şık Tabaklarda Değil</strong></p><p>İyi yemek artık yalnızca zarif tabaklarda, dress code eşliğinde servis edilen bir deneyim değil; doğal ışığın altında, sıcak sohbetlerin arasında, kot tişörtle kurulmuş sofralarda yaşanan bir anı hâline geldi.</p><p>Benim icin harika bir yemek, sevdiklerimle üzerimde hiçbir baskı hissetmeden, keyifli bir sofra etrafında buluşabilmektir.</p><p>Bir tabak makarnanın yanında güzel bir sohbet varsa, o sofrayı özel kılan sadece şefin emeği değil; ailemin ve arkadaşlarımın varlığıdır aslında.</p><p><strong>Lüksün Yeni Tanımı</strong></p><p>Lüks artık uzak ve soğuk değil; sıcak, samimi ve erişilebilir.</p><p>Bu anlayış yalnızca bir mutfak akımı değil, çağın ruhunu da yansıtıyor.</p><p>Bugünün kuşağı, iyi bir yemeği kalbinde hissetmek, anılarında yaşatmak istiyor.</p><p>İşte casual fine dining tam da bu yüzden var:</p><p>Bir trendden öte, bir zihin hali, bir sofra kültürü devrimi.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=5b3efc6f62c2" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[The Dream of a Maral, the Birth of Me]]></title>
            <link>https://cheeseandgrapes.medium.com/the-dream-of-a-maral-the-birth-of-me-ab94a6105673?source=rss-0de712ed57f9------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/ab94a6105673</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Meral]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 27 Sep 2025 13:47:07 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-09-27T13:47:07.550Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Some years ago, just a few hours before my birth, my grandmother had a dream.</p><p>In her dream, a <strong>Maral</strong> (a deer) came and stood in front of her.</p><p>At the same time, my father called her and said:</p><p>“Mother, we are on the way to the hospital. The contractions started.”</p><p>My grandmother answered with joy:</p><p><em>“I saw a maral in my dream. It came with a name. You will have a daughter, and her name will be Meral.”</em></p><p>And it happened exactly like this. My parents had a baby girl. They named her Meral.</p><p>This is the story of how my life began.</p><p>But what I want to tell is not only about my birth.</p><p>The real story is about the symbolic and cultural meaning of the maral — from the Caucasus to Central Asia, from Iran to Azerbaijan, and in all Turkic peoples.</p><p>The Maral: Myth and Symbol</p><p>The maral, the female deer, was not just an animal for old Turkic and Caucasian peoples. Its name was connected with holiness, fertility, and guidance. People saw the maral as a totem, even as the soul of their ancestors. In some legends, a whole tribe was believed to come from a maral. To kill it was a taboo, and its presence was a sign of luck and abundance.</p><p>The strongest image is the “Mother Maral.” In tales and epics she protects her young, saves people, gives milk for healing, and guides those who are lost. In Kyrgyz legends she takes care of orphans, in Azerbaijani stories she heals the sick, and in Hun and Oghuz traditions she shows armies the right way. The maral is always a symbol of innocence, mercy, and rebirth.</p><p>Even today this symbol is alive. We see it in carpets, in stones, in songs, and even in names. In Turkey and Azerbaijan, girls are called Meral or Maral. This name means not only beauty and grace, but also carries the memory of an ancient culture. Maybe that is why being born with the name of a maral gives a person not only a name, but also a meaning.</p><p>⸻</p><p>Farewell: A Poem from My School Days</p><p>I want to end this week’s writing with a poem that my teachers made me read almost every day in primary school:</p><p>Bu dağda maral gezer,</p><p>Zülfü’nü tarar gezer.</p><p>Ben yarime neyleyim, ay ceylan,</p><p>Yar benden kenar gezer</p><p>These lines are still inside me, together with my name and my story, as one of the sweetest memories of my childhood.</p><p>With love, Meral :)</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=ab94a6105673" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Toxic Productivity and Fake Smiles: Modern Life’s Invisible Masks]]></title>
            <link>https://cheeseandgrapes.medium.com/toxic-productivity-and-fake-smiles-modern-lifes-invisible-masks-20788787ac0f?source=rss-0de712ed57f9------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/20788787ac0f</guid>
            <category><![CDATA[hustle]]></category>
            <category><![CDATA[burnout]]></category>
            <category><![CDATA[social-pressure]]></category>
            <category><![CDATA[toxic-positivity]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Meral]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 22 Sep 2025 19:34:28 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-09-22T19:34:28.907Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Recently, I shared a post on LinkedIn, and afterward, I felt incredibly uncomfortable. I felt like I was sharing too much about myself, which is not something I would normally choose.</p><blockquote>Then the question came to mind: Why did I do this, really?</blockquote><p>Today, I want to talk to you about this topic…</p><p>It’s actually something we all do and tell others about frequently: behaviors that many people pretend to like when they don’t, due to <strong>social pressure </strong>or a “<strong>collective perception of happiness</strong>.”</p><h3><strong>1. Waking up early in the morning (5 a.m. trend)</strong></h3><p>There’s an old saying: “The early bird gets the worm.” This daily routine, presented as a white-collar trend, especially in the business world, is marketed to us as a formula for success. Legends about CEOs waking up at dawn have fueled the belief that we’ll have a more productive day.</p><p>Yet, everyone has their own unique biological rhythm. For some, waking up at 5 a.m. is a miraculous morning routine, while for others, being more productive late at night is a more productive experience. In short, not everyone needs to follow a “single” morning routine to achieve success.</p><h3><strong>2. The obsession with healthy living (extreme diet and exercise trends)</strong></h3><p>We could talk about this for hours. Under the influence of popular culture, clean eating recipes, detox cures, and CrossFit habits have gained immense popularity. Avocado toast and green vegetable smoothies are praised on social media for days. In other words, they make us look “cooler.”<br>In reality, no one enjoys vegetable smoothies. Many of us (myself included) happily consume unhealthy foods like pizza, cake, and croissants.</p><p>However, due to social pressure, we often say, “I start the day with parsley juice” in our conversations or posts. Because of our need for acceptance, we even enjoy consuming tasteless foods and drinks, as if we’re enjoying them.<br>According to the concept of <strong>“social conformity,”</strong> people make a serious effort to gain the approval of “fit” people around them. This reminds me of the rise of smoking in the 1990s. Many people started smoking simply because of peer pressure back then.</p><h3><strong>3. Hustle culture (always appearing busy and productive)</strong></h3><p>The desire to always appear busy and productive is particularly prevalent among career focused individuals. They feel as if they’ve won a medal after every success. Those who say, “I work 14 hours a day, barely sleep,” know this will bring praise, and this motivation drives them to an even more intense pace.</p><p>However, overwork can manifest not only in business but also on social media. Being constantly online, constantly producing content, or drifting between hobbies creates the same pressure. Ultimately, this leads to burnout.</p><p>In short, people are being dragged from productivity to a point of “<strong>toxic productivity</strong>.” This leads to burnout and a loss of motivation in the long run.</p><p>Social pressure often overrides our own true needs and feelings. Waking up early, eating healthy, constantly appearing productive, and more. Some of these may be beneficial to a certain extent, but when they become mandatory and presented as “<strong>signs of success</strong>” they distance us from reality.</p><p>This should be our main focus:</p><p>Finding what really works for us instead of trying to fit into a false mold of happiness or success just because society wants us to.</p><p><strong>At the end of the day, the value is not in playing the same game as everyone else, but in finding our own rhythm and balance.</strong></p><p>With love,</p><p>Meral.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=20788787ac0f" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Beyond Labels: How Do We Define Our True Essence?]]></title>
            <link>https://cheeseandgrapes.medium.com/beyond-labels-how-do-we-define-our-true-essence-d6ce8db31e78?source=rss-0de712ed57f9------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/d6ce8db31e78</guid>
            <category><![CDATA[self-improvement]]></category>
            <category><![CDATA[essence]]></category>
            <category><![CDATA[lifestyle]]></category>
            <category><![CDATA[self-identity]]></category>
            <category><![CDATA[self-awareness]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Meral]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 23 Aug 2025 19:00:12 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-08-23T19:00:12.046Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Have you ever thought about it? Imagine meeting someone new, or even talking to someone you know, and they don’t tell you their job, hobbies, religion, ethnicity, or where they work.</p><p>If all these everyday labels were eliminated, what would we say about ourselves?</p><p>We often present ourselves through titles and social roles. But these are not our true identity. They obscure a deeper, invisible, yet powerful essence that makes us who we are.</p><p>Perhaps this is the question we begin to truly know ourselves. This question leads us to our purest self. Because here, the question concerns what our soul and being truly are.</p><p>The purpose of our life journey is not to prove who we are, but the sense of trust, light and joy we leave in the hearts of others that makes us who we are.</p><blockquote>And one day, when all the masks fall away, only one question will remain:</blockquote><h3>What is my essence?</h3><p>So, what would your answer be?</p><p>With love,</p><p>Meral</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=d6ce8db31e78" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[A Tradition of Goodwill Across the Ages: The Significance of Clinking Glasses]]></title>
            <link>https://cheeseandgrapes.medium.com/a-tradition-of-goodwill-across-the-ages-the-significance-of-clinking-glasses-0019445a18d5?source=rss-0de712ed57f9------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/0019445a18d5</guid>
            <category><![CDATA[rituals-and-traditions]]></category>
            <category><![CDATA[wine]]></category>
            <category><![CDATA[humanity]]></category>
            <category><![CDATA[culture]]></category>
            <category><![CDATA[celebration]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Meral]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 10 Aug 2025 15:36:03 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-08-11T05:37:26.071Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>One of the oldest and most common customs in human history is raising a glass.</p><p>Although it is heard in many different languages, the idea remains the same: <strong>“to celebrate the value of being together.”</strong> Sharing a drink is just one aspect of this custom.</p><blockquote><em>Then he took a cup, and when he had given thanks, he gave it to them, saying, ‘Drink from it, all of you. This is my blood of the covenant, which is poured out for many for the forgiveness of sins’” </em><strong><em>(Matthew 26:27–28).</em></strong></blockquote><p>It was a part of a<strong> </strong>ceremony known as libation thousands of years ago, which is a <strong>powerful symbol of faith and belonging</strong>. It was common practice in Ancient Greece for people to offer sacrifices to the gods or their ancestors in the morning, evening, and even before meals. They offered wine, honey, or olive oil as part of the libation rite. They dumped the liquid over the ground or into a big bowl while standing and lifting their right arm to the sky. It was an obvious method for them to demonstrate their faith and community commitment.</p><blockquote><em>Eat thy bread with joy, and drink thy wine with a merry heart. </em><strong><em>Ecclesiastes : 9:7</em></strong></blockquote><p><strong>Rome: A Sign of Faith and Companionship</strong></p><p>This custom grew considerably more robust and communal throughout the Roman Empire. Meals were more than just food for the Romans. They were an opportunity to demonstrate devotion, forge political ties, and deepen friendships. Raising a glass at a banquet became a sign of kindness and camaraderie.</p><blockquote><em>Wine, which chreerth god and man. </em><strong><em>Judges : 9:13</em></strong></blockquote><p>It was a way of expressing, “<strong>My heart is open to you</strong>.” This religious rite evolved into a societal custom over time.</p><p>The current interpretation one of the simplest and most elegant methods to bring people together around a table with the same goodwill is still to raise a glass. “<strong>We are happy to be together, and we celebrate this</strong>” is the straightforward and unambiguous statement.</p><p>Its true strength is in the emotion it evokes in us, even if it is only one phrase or one action. These little things — the grin, the eye contact, the sound of the glasses — become memories that last a lifetime.</p><p>Today, we still hear the word “<strong>Cheers</strong>” during our special celebrations, from the ancient practice of pouring wine upon the land to the Roman cups that represented friendship and fidelity. A simple yet powerful reminder of humanity’s desire to coexist and share meaning is the raising of a glass. Raising a glass signifies that we want everyone at the table to be happy, not just ourselves.</p><p><strong><em>For this reason, clinking glasses has been one of the most ancient and affectionate representations of humanity for thousands of years.</em></strong></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=0019445a18d5" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>