<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Chimeddolgor Ch on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Chimeddolgor Ch on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@chimeddolgorch?source=rss-7c1ff42eb965------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*bU7X0eWeAWsTfWhAa5tNTg.jpeg</url>
            <title>Stories by Chimeddolgor Ch on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@chimeddolgorch?source=rss-7c1ff42eb965------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Fri, 20 Nov 2026 14:04:55 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@chimeddolgorch/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Жинхнээсээ мөрөөдөх зориг]]></title>
            <link>https://chimeddolgorch.medium.com/%D0%B6%D0%B8%D0%BD%D1%85%D0%BD%D1%8D%D1%8D%D1%81%D1%8D%D1%8D-%D0%BC%D3%A9%D1%80%D3%A9%D3%A9%D0%B4%D3%A9%D1%85-%D0%B7%D0%BE%D1%80%D0%B8%D0%B3-54a23867bc0a?source=rss-7c1ff42eb965------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/54a23867bc0a</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Chimeddolgor Ch]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 16 Aug 2026 04:00:37 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-08-20T01:09:50.295Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Өнгөрсөн долоо хоногт нэг шашин судлаач оюутантайгаа уулзсан юм. Саяхнаас миний бодолд өөрчлөлт орж, давтамжит болуудад зөрчил үүсэж, шинэ долгионд орохоо хүлээзнэх болсон билээ. Би түүнд доктороо АНУ-д хиймээр байгаагаа өмнө нь хэлж байв л даа. Миний дотоод амьдралд маш хүчтэй цохилт орж ирж байсан тэр үе, хэлж болмоор, ярилцаж болмоор оюутнууддаа ер нь амьдралаа өөрчилмөөр байгаагаа гэнэ алдаад өгүүлчихсэн нь тэр. Тэгээд цаадах чинь тэрийг их дэмжингүй хүлээж авч надад зарим нэг чиглүүлэг өгсөн юм. Амьдаар уулзаад би жаахан итгэлгүй байгаагаа, би одоо хэн ч юм энэ тэр гээд л даруу ярилаа. Гэтэл тэр “Үгүй ээ Дора, яваад л байх хэрэгтэй!” гэв ээ. Ер нь хүн нас нэмэхийн хэрээр улам л дассан орчиндоо тухлах гээд байдаг шиг байна. Улам л хүрээлэн буйгийнхаа нэг хэсэг болж салан тусгаарлахаас бэргээд байдаг юм уу даа. энэ бол ердөө л миний залхуурал, ажин түжин байдал, шинээс буюу өөрөөс айх айдас, өөрөөр бол тархины харанхуй тал. Гэтэл миний сэтгэл зүрх хаашаа явж юу хийхээ маш тодорхой мэднэ шүү дээ, сэтгэл зүрх юмсыг маш тодорхой хардаг.</p><p>Тэгээд тэр өөрийн нэгэн оюутныхаа түүхийг ярьж гарлаа: Тэр оюутан нь сургуульд дургүй тул ахлах сургуульд явалгүй өөрөө бүх хичээлээ хувиараа үзжээ. Тэгээд солонгос удамтай тул солонгосын америк сургууль буюу манай оюутны сургуульд ирсэн хэрэг. Төлбөрөө төлөх хангалттай мөнгөгүй байсан тул солонгос хүмүүст хувиараа англи хэлж заажээ. Ингээд тэр яг нэг жилийн сурах мөнгөтэй болсон гэнэ. Энэ хугацаандаа манай оюутан буюу профессортойгоо дотно танилцаж, манай оюутан ч түүнд Америкт сургууль болон тэтгэлэгт тэнцэхэд нь дэмжиж тусалжээ. Хамгийн гол нь түүний түүх их сонирхолтой байсанд зүгээр л тусламаар санагдсан гэж билээ. Ямар ч хүн яаж ийгээд л бусдад туслахыг хүсдэг юм шүү дээ. Хүнд итгэдэггүй хүмүүсийг би ёстой ойлгодоггүй. Тэгээд тэр Америк руу яваад тэндээ ганц биш бүр олон тэтгэлэг давхар давхар олж их л баян оюутан болсон сурагтай. Энийг миний муу шавь догдлол бахархал дүүрэн ярина. Хүний өмнөөс баярлах шиг сайхан юм юу байхав.</p><p>Дараа нь манай оюутан өөрийнхөө тухай ярьсан юм. Тэр угаасаа л Америкт амьдрах нэг их сонирхолтой биш, түүнд америк мөрөөдөл өвлөх хүсэл байгаагүй гэнэ. Энх тайвны корпусаар Монголд 25 жилийн өмнө ирсэн, саяхнаас монголтой холбоотой ажил гараад над дээр сурах болжээ. Түүний Хятад, Төвөд, Шри ланк гээд явж өгснийг эс өгүүлээд өнгөрье. Тэр буддизмд дуртай байсан тул судалгаагаа академик болгож магистр, доктортоо зээлээр сурсан гэнэ. Тэгэх тэгэхдээ бүр Харвардад доктороо хийсэн гэж байгаа. Докторын сүүлийн жилүүдэд нь мөнгөний хэрэгцээ их байсан ч сэтгэл нь Азид уягдсан тул Солонгост ажиллахаар болжээ. Тэгтэл удирдагч багш нь маш хөгшин хүн, онлайнаар ярихгүй гээд Солонгос, Америк хоёрын хооронд унтах ч завгүй зэргээ хамгаалсан аж. Даанч Солонгос дахь цалингаар зээлээ хугацаанд нь төлөх боломж байсангүй. Хайж хайж Дубайд багшлахаар болж. Их сайн цалин амлаж тэр ч зээлээ төлөөд тэндээс явжээ. Сонирхолтой биш гэж үү? Тэр маш их зүйл үзсэн, тодорхойгүйн урдаас ганц ганц алхаад л байсан гэнэ. Хөдөлгөж байсан зүйл нь түүний дур сонирхол, сониуч шаргуу байдал. Ямар ч хэцүү шалгуур тулсан тэр яаж ийгээд болгож болгосоор өдгөө гэр бүлийн хамт Солонгост сайхан амьдарч буй.</p><p>Эдгээр түүхийг өгүүлэх учир нь өөрийнхөө тархи, сэтгэх зармыг өөрчлөхийг ятгахйн хамт та нар ч бас зоригтой мөрөөдөөсэй гэж хүссэнийх. Яваад л байх хэрэгтэй. Юу ч байсан бид хүний төрлийг авсан учраас яаж ийгээд л аргыг нь олоод давж гарна. Өөрсдөдөө итгэцгээе. Ер нь хүн өөртөө хийж болох хамгийн тэнэг зүйл бол айх, мөрөөдөхгүй байх, мөрөөдлийнхөө төлөө зүтгэхгүй байх явдал юм байна шүү дээ.</p><p>Marginalian дээр гарсан Арундхати Ройин тухай нэгэн <a href="https://www.themarginalian.org/2026/08/14/arundhati-roy-success/">нийтлэлээс</a> энд оруулъя.</p><blockquote>Мөрөөднө гэдэг бол эр зориг: буй байдал ба байж болох ирээдүй хоёрын хооронд дайвалзах далайг азаар сүлжсэн хэврэгхэн салаар туулах гэж зүрхлэхийн нэр юм.</blockquote><blockquote>Мөрөөдөхийн төлөөс нь живж үхэх магадлал байж болно; харин эс мөрөөдөхийн төлөөс бол өөрийн цаг үе, орон зай, ахуй соёлын өгөгдөлд хүлэгдэн, өөрийн мэдэлгүй удирдагдах горимоор манан будан дунд амьдралыг зүгээр л хийсгэлэн өнгөрүүлэх гарцаагүй үнэн билээ. Иймд мөрөөдөгч бол амьдралыг бүрэн дүүрэн мэдэрч, санаж сэрж буй цорын ганц нэгэн юм. Яг л мөнхийн шөнийн хүйтэн ба аниргүйг давж гарахын тулд орчлон ертөнцийн зохион бүтээсэн эрэлт технологи гэлтэй.</blockquote><blockquote>Гэвч мөрөөдсөндөө хүрэхээс ч илүү хэцүү зүйл бол юуг мөрөөдөхөө мэдэх явдал. Өөрийн мөрөөдлийг аав ээжийнхээ өвлүүлж үлдээсэн биш, аль эсхүл шүтэж биширдэг хүмүүсийн тань амжилтын дүр төрх биш, үгүй бол соёлын тань тулгасан загвар биш, чухам өөрийн чинь л мөрөөдөл гэдэгт итгэхүйц хэмжээнд төсөөлөл тэмүүллээ батжуулах юм.</blockquote><blockquote>Бидний мөрөөдлийг хуурамч амжилтын бурхдаас хамгаалдаг тэдгээр хүмүүс бол гэгээнтэн гэлтэй.</blockquote><p>Энд бас Уолт Уитмэний <a href="https://whitmanarchive.org/item/ppp.00707_00799">шүлгийг</a> уншихыг санал болгоё.</p><p>Whoever you are! motion and reflection are especially for you, The divine ship sails the divine sea for you. Whoever you are! you are he or she for whom the earth is solid and liquid, You are he or she for whom the sun and moon hang in the sky, For none more than you are the present and the past, For none more than you is immortality. Each man to himself and each woman to herself, is the word of the past and present, and the true word of immortality; No one can acquire for another — not one, Not one can grow for another — not one.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=54a23867bc0a" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Үй Хуагийн туурвих хичээл доторх зарим нэг санаа]]></title>
            <link>https://chimeddolgorch.medium.com/%D2%AF%D0%B9-%D1%85%D1%83%D0%B0%D0%B3%D0%B8%D0%B9%D0%BD-%D1%82%D1%83%D1%83%D1%80%D0%B2%D0%B8%D1%85-%D1%85%D0%B8%D1%87%D1%8D%D1%8D%D0%BB-%D0%B4%D0%BE%D1%82%D0%BE%D1%80%D1%85-%D0%B7%D0%B0%D1%80%D0%B8%D0%BC-%D0%BD%D1%8D%D0%B3-%D1%81%D0%B0%D0%BD%D0%B0%D0%B0-e0abc44a3dee?source=rss-7c1ff42eb965------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/e0abc44a3dee</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Chimeddolgor Ch]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 09 Aug 2026 02:23:59 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-08-09T03:26:57.116Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Үй Хуагаас авсан хамгийн чухал зүйл бол хэрхэн бичвэрийг тодорхойгоос тодорхой бус руу, тодорхой бусаас тодорхой руу гулгуулан урлаад, тэрийгээ нарийн нягт уялдаатай байлгах вэ юм. Надад хамгийн таалагдсан хэсэг энэ:</p><p><em>Тодорхойгүй байдал үүсэх нь тодорхойд хүрэх замын садаа.</em></p><p><em>Уран зохиол бидний төсөөллийн хүчийг тодорхой болоод тодорхой бусын хооронд хэлбэлзүүлэхдээ боломжит хүчин зүйлсийг магадлуулж байна.</em></p><p>Тодорхойгүй байдал хүмүүст өөрсдийнх нь эрхээр төсөөлөх боломжийг өгч түмэн янзын төсөөлөл тархийг маажиж, хүлээлгэж эцэстээ сайн зохиолчийн чадвар нь уншигчийг хэрхэн тодорхой болон тодорхойгүйн дунд залах вэ гэдэгт буй мэт. Ингэхийн тулд зохиолч эхлээд өөрөө гайхалтай төсөөлөгч хийгээд төсөөллийнхөө ажиглагч байх хэрэгтэй болж байгаа юм. Зохиолч бүр уншигч байдгийг учир нь магадгүй уран зохиол төсөөллийг тэлсний үндсэн дээр хүнийг чөлөөлж, чөлөөлснөөр үнэнд ойртуулж байдагт орших биз. Зүгээр ядаж л ном уншдаггүй хүнтэй хамт байх ямар билээ дээ.</p><p>Хүний тархи өөрийн мэдэлгүй төсөөллөөрөө тодорхой бус хэсгийг нөхөж байдаг гэдгийг дээр өгүүлсэн. Тэрхүү төсөөллөөс нь давсан зүйл байж гэмээн, нэг ёсондоо уран яруу хэрэглүүр байж гэмээн сонирхолтой болж байдаг хэрэг. Гэхдээ зүгээр ч нэг төсөөлөлд автах биш өөрийн гүн, сэтгэлийн үнэн мөн чанарт ойртож байх зэрэг. Иймд уран зохиолын бүтээл туурвил гэдэг өөрөө маш нарийн цогц зүйл биш гэж үү?</p><p>Би зохиолчдын бичсэн бичих тухай зүйлсийг уншиж байхдаа энэ эшлэлтэй төстэй санааг арвин харж билээ:</p><p><em>Би тасралтгүй бичиж байхдаа баатрууд өөр өөрийн дуу хоолойтой байдгийг олж мэдсэн нь гайхшрал төрүүлсэн явдал байв. Гэхдээ үүнийг бичих явцдаа л олж мэднэ.</em></p><p>Нэг ёсондоо зохиол бүтээл гэдэг магадгүй зохиолчийн зохиосон зүйл биш, түүгээр дамжин амилж буй нэгэн бодгал мэт болоод, уншигчдын хүртээл болох тэр мөчид зохиолчийн мэдлээс гарч, өөрийн хувь замаар одно. Яг бичихээр суух хэрэгтэйг бол та нар ч их сонссон байх гэж бодож байна.</p><p><em>Уран зохиолын хамгийн аугаа чандрыг би энэрч өрөвдөх хийгээд нигүүлсэх гэнэ.- уран зохиол туршилт биш ойлгохуй хийгээд эрж нээхүй билээ.</em></p><p>Хүн ер нь олон зүйлийн төлөө бичиж болно. Миний ойр хавьд бичдэг хүн олон бий. Гэхдээ яагаад ч юм хэн нь ч энэ үгэнд хүрч чадаагүй, мэдрээгүй мэт санагддаг билээ. Монголд сайн зохиолч маш, бүр маш ховор л гэж бодсоор ирсэн, бодсоор ч байх болно.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*_u6GlP1nXIhFIpESoI7KcA.jpeg" /><figcaption>Хөвсгөл, Жанхай</figcaption></figure><p><em>Үзэл бодол цагийн аясаар үеэ өнгөрөөж, үнэн үүрд тунаж үлддэг.</em></p><p>Би өөрийн бодлоо ертөнцийн үнэн мэтээр ойлгодог хүнтэй бас л элбэг учирч билээ. Тэдний буруу гэж үгүй ээ, гэхдээ … Нэг тийм хаалттай гэмээр юм уу даа. Хаалттай ертөнцөд юм багтаж орох хэцүү. Хаалттай байдалд ойлголцож, бусдыг олж харж энэрч нигүүлсэх ч хэцүү. Эрх чөлөө үзэл бодлоос давна. Хайр үзэл бодлоос давна.</p><p><em>Хувь заяа биднээс мэргэн ухаантай.</em></p><p>Тйим болохоор бүгдийг мэддэг мэт аашилдаг хүмүүсээс ч айдаг. Үнэхээр айдаг. Намайг ч бас мэдээд унах юм билүү? Мэддэг мэт аашлаад унах юм билүү? Мэдсэн цагаас хүн цаг хугацаанд буюу өөрсдийн тархины бичлэгтээ хоргодож эхэлнэ. Харин мэдлэгийг нь олсон гээд байгаа тэр зүйл нь хэдийнэ өөрчлөгдчихсөн л байдаг. Ингээд хүн хэзээ ч мэдэж чадахгүй. Маш цөөхөн зүйлсийг л мэдэж байхад болно.</p><p><em>Үзэл бодлоо илэрхийлэмтгий улсууд их төлөв бусдын мэдлэгийг өөрийнх болгож, өнгөрсөн дахь мэдлэгийг ирээдүйнх болгодог юм уу даа.</em></p><p>Иймд тэд өнгөрсний зүйлсийг ирээдүйд нааж, тэгснээрээ өөрсдийгөө л сохлодог. Сохор нь сохортоо зам зааж явахыг зөндөө л үзсэн.</p><p><em>Идтэй төсөөлөл бодит байдлыг бий болгодог. Бодит байдал ба төсөөлөл хоёр хэдий зайтай вэ? Хийсвэрлэл төсөөллөөс шал ондоо — цангахаас илүү аймшигтай нь цангах айдас.</em></p><p>Бидний ихэнх зовлон ердөө бидний өөрсдөндөө зохиосон зүйлс байдаг. Энийг л ойлгох гэж хүн хэчнээн юм туулдаг юм мэдэхгүй.</p><blockquote>Сонгодог дүр: олон хүний хамтын ашиг сонирхол, хамтын хүслийг илэрхийлдэг. Хүмүүс уран зохиолын бүтээлийг уншихдаа дүрд хандах анхаарал нь амьд хүнд ханддагаас нь ч давсан байдаг. Бидний хамтын эх хэн бэ?</blockquote><p>Уран зохиол судлал шинжлэлд хэв шинжит дүр бүтээх тухай гардаг. Тухайн цагийн нийтлэг хүмүүсийн төлөөлөл буюу хамтын дүр. Тэгэхээр зохиолч хүн судлаач, эсвэл ажиглаач болох хэрэгтэй ч юм шиг. Харин шаардлагатай эсэхийг мэдэхгүй.</p><p><em>Сайн зохиолчийг уншсаны дараа ужиг нөлөө үлддэг. —</em></p><p>Ер нь сайн зохиолч ч гэлтгүй урлагийн бүтээлийг үнэлэх гол шалгуур миний хувьд яг энэ л юм. Дараа нь дахиж бодуулж байна уу? Тархинд эрхгүй орж ирж байна уу? Заавал тухайн цаг мөчдөө биш байж болно. Би жишээ нь, Флоберийн Бовари хатагтайг уншаад тэр дороо ужиг нөлөөнд ороод байсан уу гэвэл үгүй. Гэтэл дараа дараа хэдэн жил надад эргэж бодогдож, өөрийгөө хийгээд бусад эмэгтэйчүүдийг ажигласны үндсэн дээр тухайн дүрийг улам бүр ойлгох болсон шүү.</p><blockquote>Уран зохиол дахь нөлөө алив зохиолчийг улам бүр өөртэй нь адилхан болгож бойжуулна уу гэхээс өөр нэгэн болгохгүй.</blockquote><p>Зохиол зохиолоо өдөөдгийг юу гэхэв. Хөглөгдөх гэмээр юм уу даа. Хөгжим тоглох үед аяндаа л хөглөгдөөд дуулмаар, эрхгүй аялчихсан л сууж байдаг шүү дээ. Би ч гэсэн туурвих хичээлийг уншаад ингээд бичээд л сууж байна.</p><p><em>Зарим хүмүүс бидэнд ямар нэгэн эрх чөлөөний орон зайг нээж өгдөг.</em></p><p>Ингээд би та бүхнийг арай эрх чөлөөтэй болгох, арай дэлгэрүүлж бойжуулах, сэтгэлийг тэлэх хүн, ном, юу байдаг юм тэр бүхнийг эрэлхийлээсэй гэж хүснэм.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=e0abc44a3dee" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Хараацай]]></title>
            <link>https://chimeddolgorch.medium.com/%D1%85%D0%B0%D1%80%D0%B0%D0%B0%D1%86%D0%B0%D0%B9-6926a127057b?source=rss-7c1ff42eb965------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/6926a127057b</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Chimeddolgor Ch]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 01 Aug 2026 02:04:03 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-08-01T04:10:42.269Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Өглөөний салхинд туугдан наран зүг алхаж авахад бөөн хараацай хөгжилтэйеө наадах мэт дээгүүр нисэлдэн дагана. Эгч минь хараацай болоо болов уу гэж гэнэт бодов. Тэр үед юу болсныг төсөөлж бодох сэхэлгүй ч байж дээ. Тархинд хүртэгдэхгүй байсан тул тархиныхаа харанхуй буланд хийж өнөөдөр л баяртай гэх хүч орж, байсан бүхнээ нулимсаар гаргаж суунам.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/300/0*Yrt50TROiLH_YgGf.jpg" /><figcaption>touristinfo center.mn -с авав</figcaption></figure><p>Би зургаан настайдаа Эрин гэх орос сургуульд оржээ. Оржээ ч юу байхав, тухайн үед өвөө эмээ ер нь манайхан охин хүүхдийг хэлтэй л болгоно гэдэг байлаа. Хөдөөнөөс ирсэн таг монгол амьтан таг орос багштай тулсан нь тэр. Үүнээс гадна би тэр эгч ба түүний нөхөртэй байх хэрэгтэй болов, ээж энд орох оронгүй, ер нь ч манайх нээх орох оронтой байсан удаагүй, тэнүүлч нүүдэлчний амьдралаар амьдарсаар яаж үхчихгүйхэн шиг амиа эвтэйхэн авч гарахад л суралцсан нь миний хүүхэд нас юм. Тоглож эрхлэх “ёстой” энэ насандаа би тархиа ажиллуулах, ийм тиймд санаа зовж аргалж, суралцах бараг ус агаар шиг болсонд би үнэндээ нэг их харамсдаггүй ээ. Ёстой гэсэн юм байхгүй. Маш олон би-г үхүүлсэн юм шиг л санагддагаас өөргүй.</p><p>Тэгэхээр, 6 настай хүүхэд эгчийн сэтгэл санааны талаар ямар мэдэх биш, надад ямар ярих ч биш. 1-р ангид ямартай ч нэг ийм ахтай болсон юм байна, үеэл эгч бас хамт байгаа юм байна, бас ч гэж дараа туулах олон түгшил энэ жил бол арай байсангүй. Өөр хэл, өөр орчны өөр хүүхдүүд, ер нь тэгээд хичээл өөрөө надад их таалагдсан тул эцэг эх болон хайрт эмээгээсээ хол ч энд байж болохоор байлаа. Ингээд зун нь Түнхэлд гэртээ байчихаад 2-р ангид орлоо. 2-р ангиас Эрин биш Эрэл гэх шинэ сургуульд орж дахиад л баахан өөрүүдтэй тулж таарсан нь тухайн үедээ л үнэхээр хүнд давшгүй уул овоо шиг мэдрэгдэнэ. Багш нь цаанаасаа нэг л муухай жихүүцэл төрүүлэм тийм ангид явж оров. Үүгээр тогтохгүй эгч хүүхэд төрүүлсэн байв. Би хүүхдийг нь харалцана, ихэнхдээ л ажиглана. Хүн биш уур амьсгал эхэлж надтай ярилцах болсон юм. Архи, хүчирхийлэл хоёрын хослолтой би аль багаас найзлах болсон тул надад тийм ч харь санагддаггүйсэн. Гэхдээ ямар эгч ээж биш, ээж шиг намайг дасгасан биш дээ. Заримдаа тэднийд найзууд нь ууж иднэ, эгч согтуу уйлаан майлаан болно, нөхөр нь заримдаа аргадна, хааяа ч яагаад нөхөртөө уурлаад байгаа нь ойлгогдохгүй. Жоохон хүүхдийн нүдээр тэр хэцүү, жаргалгүй байгаа нь л маш ойлгомжтой мэдрэгддэгсэн. Тухайн үед Ким Духан айл бүрийн зурагтад толилогдож ахуйд би эгчийг Миво хурандаа шиг гээд хэлчихсэн юм. Тэр их аймаар санагддаг байсан болохоор жоохон хүүхдийн гэнэнээ ил гаргачихсан хэрэг. Тэр үедээ шууд зодуулах нь ойлгомжтой, нөхөр нь эхнэрээ болиулаагүй бол бараг үхчих ч байсан байж магадгүй. Ингээд л миний хар дарсан өдрүүд эхэллээ. Мартсан орос үгнийхээ тоогоор чимхүүлэх болов, өдөр бүр. Дүү ирэхэд дүүг маань бас зодох гэхээр нь өмгөөлөх гэтэл, чи бас өмөөрөх үү тэ гээд л , бүтэн дүүгээ хамгаалж чадахгүй ямар хүчгүйгээ мэдэрч байсан маань гүн тул тод. Зарим газар хүчирхийлэл гэдэг хэл болдог. Би тэр хэлийг өөрөө ашиглаагүй, миний бие сэтгэлийн хаа нэгтээ байсаар байдгийг мэдэх билээ. Эргээд харвал надад ажиглагч ухамсраа хөгжүүлэхээс өөр арга байгаагүй мэт.</p><p>Гэхдээ би нэг юмыг харсан нь тэд хүчирхийллийг хайртай андуурдаг учир нь түүнээс өөр хэл хангалттай сураагүйд л байдаг юм билээ. Тэгэхээр би одоо ч эгч надад хайртай байсныг, түүнд зүгээр л амьдрал хэцүү байж, сэтгэл зүйн асуудалтай гэдгээ ч мэдээгүй нас барсныг л маш сайн мэднэ. Ертөнцийн юм үзэгдэл ямар зөвхөн хар эсвэл цагаан эсвэл ногоон байх биш дээ, бүхэлдээ холилдон ялгаж салгах аргагүй нэгнээ нөхцөлдүүлдэг нь жам биш гэж үү?</p><p>Түүний надад хүргэсэн хүчирхийллээс илүү, миний аманд амтагддаг юм гэвэл жаргалтай айлд өсөөгүй эмэгтэй хүн, доторх нь дүүрээгүй эмэгтэй хүн, ямар ч хамаагүй эр хүнээс хайр хайж явдаг зэрэг,,, би тийм болчихгүй юмсан гэдэг болгоомж айдас! Миний яс маханд орсон зүйл энэ. Жаргалтай хүн ганцаараа байж чаддаг. Жаргалтай хүн тайван буюу бүхнийг шүд зуугаад, харанхуй булан бүртээ гэрэл тусгаж, бүхнийг нэг нэгэнгүй ухамсрын хүрээндээ оруулсаар байдаг. Харин зарим нь бууж өгч зүгээр л доторх харанхуйгаас нь сатааруулах ямар нэг юмыг эрж наалдаж явдаг л. Эгч миний амьдралд байснаар, магадгүй түүний үхэл цочроо өгч, би өөрөө л хүчтэй эрх чөлөөтэй, жаргалтай эмэгтэй болохыг зорьсон ч байж мэдэх юм шүү дээ. Энэ хорвоогийн зовлон өөрийн гүндээ жаргах ерөндөгөө тээж байдаг шиг… Ийм болохоор тэр өөрөө жаргаж, энэ ертөнцөд амарч чадаагүйд хөндүүр гуниг төрдөг билээ. Би түүний өвөр дээр багтаж ядан сууж байгаа зураг манай эмээгийн зургийн цомогт хадгалагдсан бий. Хүхдийн хувьд би түүнийг жаргаасай л гэж хүсэж байсан байх. Ерөөс хүүхдийн хүсдэг юм энэ л гэдгийг Мүүнээс ч илхэн хардаг.</p><p>Үүнээс гадна би ээжээс сүүлд бага насныхаа талаар нарийн лавлаж асууж байхдаа, эгч намайг бага байхаас хамт байжээ гэдгийг олж мэдсэн. Санахгүй ч туулсан дурсамжуудаа эвлүүлэх нь яг л паззл нөхөх шиг амттайг яана. Намайг уйлахад аргадаж, намайг өвдөхөд харанхуй шөнө ч хамаагүй эм олж ирж байж. Тийм зөөлөн хайрлаг хүн тэгтлээ догшин болсон гэж бодохоор бас их сонин. Ямартай ч би түүнийг, эх хүн байсныг, сайхан амьдрал хүсэж, чадахаараа хичээснийг, бид эцэстээ нөхцөл болзолгүй хайр хүсдэгийг, хүн бүхэн гүндээ цагаахан байдгаар бодож, үнэнийг санаж сэрж, баяртай л гэх гэсэн юм. Дүү нь үнэхээр бие даасан, жаргалтай, сайхан эмэгтэй болсон шүү.</p><p>Хүний төрөлтөнд ихэд тус хүргэсэн тул монголчууд алтан хараацай гэдэг юм гэнэ лээ. Эгч минь та мөнх хөх тэнгэртээ энх жаргаж буй гэдэгт итгэнэм.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=6926a127057b" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Бичих юмгүй 3]]></title>
            <link>https://chimeddolgorch.medium.com/%D0%B1%D0%B8%D1%87%D0%B8%D1%85-%D1%8E%D0%BC%D0%B3%D2%AF%D0%B9-3-f507f15d7577?source=rss-7c1ff42eb965------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/f507f15d7577</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Chimeddolgor Ch]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 29 Jul 2026 01:34:47 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-07-29T01:34:47.924Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Гү яахав амьдрал үргэлжилдгээрээ үргэлжилж л байна.</p><p>Юмыг хэлж мэдэхгүй, урьтаж таамаглахгүй, хорвоо ертөнц өөрийн жамаараа л эргэж, эндэх амьдрах хил хязгааргүйгээр өрнөнөм. Одоо хүртэл зүүд юм шиг санагдана.</p><p>Би эхлээд хүлээж авч чадахгүй… тархины хурд амьдралын хурдыг гүйцэх биш, тархины хурд ядаад бие сэтгэлийн хурдыг ч гүйцэхгүй тул хүмүүн бид болоод өнгөрсний араас л элдэв бодлыг ургуулж ойлгох гэж ядаж, заримдаа бидний тархинд хүртэгдэх ёсгүй зүйлсийг тархи руугаа оруулж шатааж байдгийг яая гэхэв.</p><p>Эхлээд тэр байсан, дараа нь байхгүй болсон, зүүдлээд л байсан, дараа нь зүүдэнд ч байхгүй болсон. Түүнтэй хамт би байсан, тэр би-дээ татагдсан, сонирхолтой юм өөрөөсөө олж нээгээд л байсан, зарим нэг булшилсан хүслүүд гараад л байсан, тэгээд үгүй болсон. Гэхдээ бид байсан, бидний доторх тэд, тэдний доторх бид эгээ л мөнх мэт…</p><p>&quot;<em>Hicran yarası, vuslatla bile tamamen kapanmaz.&quot;</em></p><p>Турк хэл сүфизмтэй холбогддогийн тул, араб персийн нөлөө ихийн тул яруу үгс олон байнам. Түркэд сонирхолгүй байсан сонирхолтой болсон. Барууныханд дуртай болно гэж зүүдэндээ ч төсөөлөөгүй атал таалах болсон. Америк явъя гэж бодох хүсэх огт үгүй асан атал Америк л явъя гэж шийдсэн. Тархи ийм, бид тархины амьтад байж таарахгүй нь энэ. 7000 бодлын 95% нь дандаа хуучин бодол байдгийн тул өөрчлөгдөхийн учир, цохигдож дэнслүүлж байхын учир энэ.</p><blockquote>“I feel it’s a good time for putting closure on it. Hug you, Dora. Wishing you all the best.”</blockquote><p>фаак л гэж бодсон. Гэнэтийн, цочир, өөр юу гэмээр ч юм. Гэхдээ хорвоо дэлхийн юу ч гэнэтийн цочир гэх тодорхойлолтод багтдаггүй тул тархины бодож олсон нэр буюу бидний реакц нэг иймэрхүү тэнэг. гэнэтийн, цочир — нэг ёсондоо гэнэтийн цочир биш. Энэ бол зүгээр л үнэн. Үнэнд талархнам. Зүүдэндээ төөрч явахад хаанаас ч юм толгой руу нам шаагаад авдагт талархнам. Үгүй бол хүний тэнэглэлд хүн өөрөө хязгаар тогтоох хэцүү. Өвчин, үхэл, хагацал, зовлон хэцүү гэх авч үнэндээ энэрэнгүй биш гэж үү? Үхэл биднийг хайрладаг, амьдралын тулд.</p><p>Би (хэрвээ би гэж юм байгаа бол шүү дээ) өөртэйгээ ойртлоо. Түүнтэй уулзахад нэг ойртлоо, явуулахад бас нэг ойртлоо. Эдгээрээс сурсан зүйл гэвэл (үнэхээр сурч болдог бол шүү дээ) би тэнэг юм байна. Өөртөө хэлэх ч үг алга. Товчхондоо ийм байна.</p><p>Гэхдээ хайртай даа. Миний бусдыг хайрлах хайр ерөөсөө л тайван байх л юм болов уу . Тэнгэр шиг. . үүлээ ажиглаад байж л байдаг юм. Яасан ч байж л байдаг юм. Тэнэгийн хайр нэг иймэрхүү. Би бороо байхыг, цас байхыг үл хүснэм, тэнгэр л байхыг хүснэм. Тийм хоосон, тийм энэрэнгүй, тийм уудам… тэнгэр л байхыг хүснэм</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=f507f15d7577" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Өдөр өдрийн бодолгүй]]></title>
            <link>https://chimeddolgorch.medium.com/%D3%A9%D0%B4%D3%A9%D1%80-%D3%A9%D0%B4%D1%80%D0%B8%D0%B9%D0%BD-%D0%B1%D0%BE%D0%B4%D0%BE%D0%BB%D0%B3%D2%AF%D0%B9-05df45058f11?source=rss-7c1ff42eb965------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/05df45058f11</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Chimeddolgor Ch]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 30 May 2026 02:36:27 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-05-31T02:25:04.548Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Өчигдөр их сайхан дулаахан байж. Өглөөнөөс хойш яг юу хийж ухнатаж байгаад өдрийг барснаа санахгүй л байна. Ямартай ч ажлаа бол хийсэн байх. Аан тийм, Фаабио гээд залуутай танилцсан шүү дээ. Нэлээн яриад хичээлдээ бараг хоцрохоо шахсан. Тэгээд орой нь зугаалсан. Миний шөнүүд их л хачин болцорлоо. Зэргэлдээ ертөнц рүү эсвэл ирээдүй рүү халиад байгаа мэт. Уулзсан, эсвэл энд тэнд зүгээр таардаг хүмүүс өөр стиль, зан характертайгаар зураглагдаж эгээ л барим тавим хийсгэлэн хөвөлзсөн сценүүд нүүж байдаг болов. Ингэж хөвчирч чилсэн тархи өглөө нь бодит ертөнцөө танин сэрэх гэж нэлээн л юм болж байна. Зүүд бол өөрийн дотоод ухамсаргүйгээ таних боломж байж болох ч заримдаа энэ нь заримдаа тархиар хүртэгдэхгүй зүйлс рүү орох хаалга ч байж мэднэ. Ямартай ч бай төсөөллийн хүч, зүүдний бодотлогийг хэзээ ч үгүйсгэж болохгүй. Энэ ертөнцөд юу хийсвэр, юу бодот гэдгийг ялгахад тун түвэгтэйг ч хэлэх үү!</p><p>Өнөө өглөө тэгээд унтчихмаар л байлаа, зүүдэндээ. Гэвчиг хагассайн өдөр хичээл заадаг солиорлыг маань давж гарах эрүүл ухаан надад байсангүй. Дундуур нь баахан сэрж цагаа шалгаж сэрэх сэрэхгүйн дунд хөрвөөсөөр 7:55 гэхэд хичээлээ нээсэн юм. Гэтэл яасан гээч? Оюутан маань унтчихсан ххах. Тэгээд бүр хагассайн өдөр хичээл хийх бол хамгийн тэнэг санаа байжээ гэж хэлсэн. Бурхан минь ганц нэг эрүүл ухаантай хүн байгаа нь яамай. Тийнхүү би хувцас хунараа өмсөөд, нүүрэн дээрээ хэдэн юм нялмар болоод баяртай гарлаа. Хичээл заах бол нээг их хүсээд байх зүйл биш, энергийг чинь ховх сордог хар нүх л гэсэн үг. Гадаа чинь одоо яасан жигтэйхэн сайхан юм бэ. Өглөө РОК орохгүй л бол нэг юм дутуу хийсэн шиг санагдаад байдаг болжээ. Өдрийн 1,2 цаг зоолттой л энд байх юм. Яагаад энэ НҮБ-н дэргэдэх салбарт л би энэ хэдэн жил ийм үнэнчээр үйлчлүүлнэ вэ гээд бодвол мэдээж ойрхон, орж ирдэг хүмүүс нь сонирхолтой, яам болон цагдаагийн газрын энд болохоор ёстой сонин2 хүмүүс орж ирнэ. За тэгээд зай талбай жижиг тул хүмүүс яагаад ч юм хоорондоо их ойр дотно болчихсон, гүй бүр нийгмийн бүлэг үүсчихсэн байдаг юм л. Аа мэдээж зун болохоор гадаанаа сандалтай, ойр хавиархыг ажиж юм бичиж эсвэл уншиж суух сайхан. Одоо ч би эдний гадаа суугаад л бичиж байна л. Тэгээд энээ саййййхан өдөррр тамхи татмаар санагдаад байгаа нь их хачин. Сайхныг сайхнаар нь байлгачихаж чаддаггүй, заавал нэг хар хорыг холин балансжуулах гээд байдаг хүний шинж чанараа яаг яах вэ та минь ээ? Зүгээр л гоё байна, тэгээд л болоо байж болно биз дээ. Тэгээд хамгийн аймар нь би одоо тамхи татаад бүрэн тэгж манарахаа больсон байна билээ. Манарч жингүүдэхгүй юм чинь татах ууг нь ямар ч хэрэггүй, зүгээр л би өнгөрсөнд авсан мэдрэмжээ дахин дахин тоглуулах гэж оролдоод тэр зэрэглээндээ бүдрээд байгаа гэсэн үг. Тамхичин биш ч сардаа 2,3 бол татаад байх шиг байна.</p><p>Сая Жак Лаканы сэтгэл зүй болон бүтэц хэл шинжлэлийг хэрхэн холбож айзам хэмнэл, зогсолт, тультраа зэргийг ухамсаргүйн үйлдэлтэй холбогдож тайлбарласныг уншиж суулаа. Тэгэхээр би энийг бичих гэж дунд нь пауз авсаар ер нь яг хаана хүрч зогсохоо мэдэхгүй сууна. Хэрээ чарлаж байгаад болжмор жиргээд хажуугаар машины дуу, хүн амьтны утсаар ярих, миний өөрийн дотоод чимээ эд нар холилдоод ерөнхийдөө нэг тийм дуу авианы бөмбөлөгийг бүтээжихүй. Энэ дуу авианы бөмбөлөг өнгөөр сүлэлдэж байдаг нь л их сонин сайхан даа. Нэг ёсондоо дуу өнгөтэй мэдрэгддэг эсвэл Лаканыхаар бол өнгийг бид ухамсаргүйдээ маш хүчтэй үнэн мэт кодлочихсон учраас нөхцөлдөөд нэг тийм өнгөлөг болчихдог. Монгол хэлэнд дууны өнгө гэж байдаг л даа, бусад хэлэнд байдаг эсэхийг мэдэхгүй, гоё илэрхийлэл. Тэгээд хүн болгон нэг ийм бөмбөлөг дотроо алхаад л өнгө нь өөрчлөгдөөд л гээд бодохоор төсөөлөлд яв цав буугаад байгаа юм. Ёстой хачин ертөнц шүү манай энэ дэлхий. Өдөр ирэх тусам л солиотой санагдаад.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/666/0*ltix0jcQVglglLoQ.jpg" /></figure><p>Лаканы санаа бол хүн ухамсраараа үгийн сонголт, хэл зүй зэргээ удирдах гэж хичээлээ ч үл ухамсарлахуй нь айзам хэмнэл, зогсолт, өргөлт зэргээр яаж ийгээд хүний дотоод сэтгэлийн үнэн илэрч байдаг гэх санаа юм. Бидний хэлэхүй амьсгалтай холбоотой байгаад ч гэж амьсгал өөрөө л бараг бүгдийг илэрхийлчихдэг шиг. Тэгээд хүн бас тэрийгээ анзаараад хүчээр сэтгэл зүйгээ барьж тогтоох гэж оролдлоо гэхэд үнэн хэзээд илийн тул орчиндоо мэдрэгдэж, нөлөөлж байдаг байгаа юм даа. Биднээс гарсан долгион яв явсаар хэсэг бусаг масс олоод эргээд үүсгэлээ буюу эзнээ онодог шиг л юм уу даа. Тэгээд бид хамгийн гол нь үнэн ил байхад харахыг ееер хүсдэггүй тул элдэв юмыг санаагаараа бүтээн түүндээ нэвчих бөлгөө. Эцэстээ Буддагийн хэлсэн: “бүх юм сэтгэлээс” гэдэг л тодорхой.</p><p>Ийнхүү миний РОКийн завсарлага өндөрлөх тийшээгээ хандаж байна. Ойрноо нэг тийм зовнил гэхэд зовнил биш сонин байдал дотор минь үзэгдээд байгаа. Би мөнгөтэй болмоор байна. Гэхдээ би мөнгө үржүүлэн бүтээх хэмжээний сэтгэл зүйтэй хүн мөн үү гэдэг дээр эргэлзэж байна. Тэгтэл Капитализмд мөнгөтэй байж гэмээн жоохон тайван амьдарна. Орчлон ертөнцөд найдаж байна. Энэ зөвхөн мөнгөний тухай ч биш л дээ, бүтээмж, бүтээлч сэтгэлгээний тухай асуудал юм. Гарч сэтгээд, зогсолтгүй зүтгээд нэг юм хийж бүтээх гэмээр юм уу даа. Хүн болгонд л ийм хүсэл байдаг байх. Зүгээр нэг ажлаа хийгээд цалин авах надад бүрэн таашаал өгөхгүй байна л даа. Тийм болохоор би үнэхээр солиотой галзуу бүтээлч байж нойр хоол хамаагүйгээр өөрийн эзэнт гүрнийг бий болгомоор байгаа билээ.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=05df45058f11" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Хүмүүний нэгэн өдөр]]></title>
            <link>https://chimeddolgorch.medium.com/%D1%85%D2%AF%D0%BC%D2%AF%D2%AF%D0%BD%D0%B8%D0%B9-%D0%BD%D1%8D%D0%B3%D1%8D%D0%BD-%D3%A9%D0%B4%D3%A9%D1%80-cb17f468cd86?source=rss-7c1ff42eb965------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/cb17f468cd86</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Chimeddolgor Ch]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 24 May 2026 06:31:28 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-06-08T05:59:59.249Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Өглөө би ердийнхөөсөө нэлээн орой сэрлээ. Сэрээд шууд л дилдоныхоо вибраторыг ашиглаж гар хангалга хиймээр санагдсан тул босож өнөөхөө хам хумгүй угааж гарлаа. Тэгээд өчигдөр бас 2 ч удаа порно үзэж байгаад гар хангалга хийчихсэн (гэхдээ вираторгүйгээр 1, зөвхөн гараараа 1 гээд нийт 2 ) тул энэ удаад вибратортой гэхдээ порногүйгээр хийхийг хүссэн юм. Юу гэмээр ч юм бэ дээ, би ганцаараа гэртээ 9 болтол унтана гэдэг бараг л нүдний гэм тул энэхэн эрх чөлөөгөө тултал эдэлмээр байсан хэрэг л дээ. Нөгөө талаас би одоо хүртэл найз залуутайгаа унтаж амжаагүй байгаагийн дээр, цаадахтай чинь ууг нь хагассайнд хонодог авч өчигдөр хоноогүй тул тэр бухимдлаа бас тайлмаар байлаа. Шалтгаан нь би ганц хагассайн өдөр л найз залуутайгаа хонох боломжтой; секс хийхгүй ч гэсэн тэврэлдээд хонох зүйрлэмгүй сайхан байдгаас шунал их төрдөг болоод; ер нь найз залуутай байна гэдэг өөрөө л хангалттай хорвоолог факт шүү дээ! Тэгээд хагассайн өдөр юм хумаа зохицуулаад хамт хонож чадахгүй юм бол би яг найз залуутай байгаад яах юм бэ тийм биз ?! Ингээд энэ бүх унтууцлын өмнөөс нэг сайхан тавьж аваад үргэлжлүүлэн утсаа оролдсон юм даа. Цаг 10 боллоо. Ингэж хэвтэж байгаагаа гэв гэнэтхэн олонд зарламар болоод стори хийж үлдээх жишээний. Ийм л эрин үед амьдарч байна даа. Юм тэмдэглэж үлдээх, хадагалахаар бол өөрийнхөө сториг хийгээд л болоо. Дараа нь он дис дээе гээл гараад ирэх юм чинь. Ингэж хадгалж элдэв янз болох утгагүй л дээ. Гэхдээ бас миний өглөө сэрсэн, тавьсан дүр төрх, шав шалдан байгаагийн зөөлөн торгон мэдрэмж, бичлэг дээр зураглагдах эгэмний яс бас миний хоолой, харц ялдам сайхан байсан тул эд эсний хаанаас ч юм бэ нэгэн нарциссист шинж өөрийгөө зарлан тунхагласан нь тэр.</p><p>Дуу тавилаа. Майкл Жэксон бодогдсон ч зүгээр л гангаагийн дууг тоглуулаад орхичхов. Шүршүүрийн чимээ, үс нэвтэлж хуйханд буух зөөлөн тогшилтуул, нүүрсэн савангийн хар өнгө нь урсаад л, миний бор дээрээ борлосон бие, бэлхүүс, муурандаа маажуулсан сорви, умдагны үс гээд энэн дээр шимэлтийн улаан хөх өнгө л нэмэгдчихвэл алах гээд байлаа. Тоолшгүй олон талын минь нэгт нэг иймэрхүү дур хүсэл нь оргилж байдаг эмийн дүр бий. Гол нь бас би өөрөө дуртай гэж байгаа. Өөрсдийнхөө олон талыг харж таниагүй хүмүүс л хүнийг зөвхөн нэг шинжээр нь үнэлэн дүгнэж тэрүүгээрээ байлгахыг хүсдэг биз. Тийм болохоор надад иймэрхүү юм бичиж үлдээх нэг их санаа зовмоор байдаггүй ээ.</p><p>Ээж өглөө эрт найзуудтайгаа ууланд гарахаар явсан юм. Орой блинчик бэлдсэнээс нь үлджээ. Цөцгийн тостой үмхэж аваад шалднаараа өрөө рүүгээ оров. Намайг шалдан байхыг эсрэг талын цонхноос хардаг болов уу? Харлаа гээд ч одоо яалтайв. Хувцсаа сонгож өмсөх бол өнөөдөр жоохон хүнд. Гадаа сэрүүхэн байгаа. Нэг сэрэхэд зун, нөгөө сэрэхэд хавар, дахиад нэг сэрэхэд намар. Бидний дэлхий дээрх амьдрал нэг иймэрхүү л тааварлашгүй өнгөрч байна даа сансар огторгуй минь. Рок орно оо. НҮБ-н.</p><p>Үүрдэг жижигхэн цүнхэндээ киндл болон лаптоп цэнэглэгч зэрэг, тэгээд хамгийн гол нь өнөөдөр би Борхэсийг сонголоо. Борхэс дандаа л шинэ. Гэхдээ би түүнийг цүнхэнд хийж зовоомонгүй, цээжиндээ барьж явлаа. Саарал флийс цамц Г.А-гийн орчуулсан цагаан хавтаст нимгэн ном, тэгснээ өвгөн ба түүний гар, өнгийг нь ээ. Гадаа мэдээж нартай, гэвчиг салхи нь ээ хөө, жиндмээрээ хө…. Ардын дуу дуулмаар ч санагдах шиг. Ѳөвөн сөөвөн гэзгэнд нь<br>Ѳнгийн туушинг таарууллаа<br>Ѳөрийнх биш хүнийх болохоор<br>Үдшийн шөнөдөө хоосон доо Гоожнанаа хө гээд л</p><p>Өнөөдөр энэ РОК тийм ч хүүнтэй байсангүй. Мөнхөртлөө л суух шиг боллоо.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=cb17f468cd86" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Хүн болохын тухайд: Юнг]]></title>
            <link>https://chimeddolgorch.medium.com/%D1%85%D2%AF%D0%BD-%D0%B1%D0%BE%D0%BB%D0%BE%D1%85%D1%8B%D0%BD-%D1%82%D1%83%D1%85%D0%B0%D0%B9%D0%B4-%D1%8E%D0%BD%D0%B3-d20f5e5f21e4?source=rss-7c1ff42eb965------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/d20f5e5f21e4</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Chimeddolgor Ch]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 23 May 2026 07:16:01 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-06-04T11:03:42.958Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Нийгмийн тулган шаардалт, удамшил, бүр өөрийнхөө өсөж төрсөн туршлагад дунд хуруу гаргаад хэдэн ч жил болж байгаа юм мэдэх юм алга. Ямартай ч энэ амьдралдаа би нэлээд олон хүний амьдралаар амьдарсан мэт санагддаг билээ. Эгог би маш олон удаа бүрдүүлэн бүтээж, дараа нь нураан устгаж янз янзаар үзлээ. Эцэстээ би үгүй ба хүчтэй эго хоёр яг л нэг зоосны хоёр тал болохыг харжихуй. “Энэ аймар эготой”, “Энэ хэзээ ийм болчихсон юм” зэрэг шал тэнэг үгнүүдийг хэн бүхэн сонссон биз. Үнэхээр тэнэг үгс!</p><p>Тэгэхээр хүн ер нь хэрхэн айдас түгшил, нийгмийн хэв журам, хягаарлалт баригдмалын өмнө жинхэнээсээ, хариуцлагатайгаар хувиран гуйвшгүйгээр нэгэн цул “би” болдог вэ? Та ер нь бүрэн бүтэн нэгэн цогц болж чадав уу?</p><p>Индивидуалчлал хэмээх ойлголтыг Аристотелийн хиломорф, Кантын хүн өөрөө өөрийнхөө туршлагыг зохиогч, Эрик Эриксоны сэтгэл зүйн онолоос илүүтэй одоо л бидний дунд алдар нэр нь түгээд буй нэгэн сэтгэл судлаачийн үүднээс авч үзэхийг хүслээ.</p><p>Юнгийн хувьд индивидуалчлал гэдэг нь “хувь хүн бүрэлдэн тогтож, ялгаран салах үйл явц; ялангуяа ерөнхий, хамтын сэтгэл зүйгээс хараат бус болох хувь хүний л гэх ялгуусан хөгжил юм.” (Юнг, 1921/1971, <em>Сэтгэл зүйн хэв шинжүүд</em>, CW 6, 757)</p><p>Энэ нь хувиа хичээсэн үйл хэрэг гэхээс илүү харин ч жинхэнэ харилцаа холбоог бий болгох боломжтой индивид болох ариун үйл юм.</p><p><strong>Иймд, хүн болохын зорилго нь ухамсар ба ухамсаргүй, хувийн ба хамтын, эр болон эм чанар, гэрэл ба сүүдэр гэсэн бие хүний бүхий л талыг нэгтгэх замаар бүрэн цогц байдлын архетип бүхий өөрийгөө (Self) танин мэдэж, оршин тогтноход оршино.</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/659/0*YJzA9riS_YVnNjP8" /><figcaption>Jung’s Model of the Psyche. Source: The Pathfinder Coach</figcaption></figure><p>Индивид болоход хэд хэдэн гол архетиптэй нүүр тулах ёстой. Тэдгээрийг хувийн болон соёлын дүр төрхөд илэрдэг сэтгэцийн түгээмэл буюу өвлөгдөн ирсэн бүтцийн хэв маяг гэж ойлгож болно (Vibhute &amp; Suresh, 2024). Ингээд бид юуг юутай нүүр тулахыг жагсаавал:</p><ul><li><strong>Персона (The Persona):</strong> Гадаад ертөнцтэй харилцахын тулд өмсдөг баг гэж ойлгож болно. Эхний ээлжинд персона хэдийгээр хүнд хэрэгтэй боловч хүний жинхэнэ мөн чанар биш гэдгийг танин мэдэх хэрэгтэй болно. Өөрийгөө үүнтэй адилтгах нь хийрхэл (inflation) болон хуурамч байдалд хүргэдэг. Багш хийдэг байлаа гэхэд түүгээрээ өөрийгөө тодорхойлж хүнд заах, хүндлүүлэх эрхтэй гэж мэдрэлтэж болохгүй шүү дээ.</li><li><strong>Сүүдэр (The Shadow):</strong> Эгогийн дарж нуусан эсвэл үгүйсгэсэн бүхий л шинж чанарыг агуулсан ухамсаргүйн архетип. Сүүдэр нь бүхэлдээ сөрөг зүйл биш л дээ, харин ч бүр хэрэгтэй. Сүүдрийн талд зөвхөн сөрөг комплексууд биш ашиглагдаагүй нөөц боломж, эрч хүч багтдаг. Сүүдрийн элементүүдийг танин мэдэж, нэгтгэж чадахгүй байх нь хүмүүс хоорондын болон бүлгүүд хоорондын проекц (бусдад өөрийнхөө шинжийг тохож харах, шүүх), буруу бодол, аюулт зөрчлүүдийн үндсэн шалтгаан болдог байна. Тэгэхээр сүүдэртэйгээ яаж ийгээд ажиллана. Ажиллахын тулд сүүдрээ таньж барьж авч сурах хэрэгтэй болно. Их энерги цаг хэрэгтэй ч энийг л хийхгүй бол тэр чигтээ үлдэнэ шүү дээ.</li><li><strong>Анима/Анимус (The Anima/Animus):</strong> Эсрэг хүйсийн архетипийн дүрүүд. Анима нь эрэгтэй хүний сэтгэц дэх эмэгтэйлэг цогцыг, харин анимус нь эмэгтэй хүн доторх эрэгтэйлэг цогцыг төлөөлдөг юм. Эдгээр дүрийг нэгтгэх нь хүйсэн дээр суурилсан хатуу тодорхойлолтоос хальж, сэтгэл зүйн хувьд бүрэн бүтэн болох, мөн жинхэнэ утгаар бусдыг ойлгож мэдрэх, харилцаа холбоо тогтоох чадвартай болно гэж үздэг. Бусдыг үнэхээр танин барьж ойлгож хайрлана гэсэн үг.</li><li><strong>Өөрөө буюу жинхэнэ би (The Self):</strong> Ухамсарт эго болон бүхий л ухамсаргүйг хоёуланг нь нэгтгэсэн бүрэн цогц байдлын төв архетип. Өөрөө (Self) нь индивидуалчлалын зорилго мөн боловч энэ нь хөдөлгөөнгүй эцсийн зогсоол биш, харин чиг баримжаа өгөх динамик төв гэж ойлгож болох юм. Энэ бараг эхлэл. Жинхэнэ хүний амьдралын эхлэл. Юнгийн хэлснээр: “Өөрөө (Self) бол ухамсар ба ухамсаргүйн харилцан нэгдлийг илэрхийлдэг бүрэн төгс, цаг хугацаанаас ангид хүн ”</li></ul><p>Хүн болох үйл явц өөрөө насан туршийн бөгөөд шугаман бус шинжтэй юм. Ингээд л боллоо гэвэл үгүй, хорвоо зовлонгийн мөн чанартай билээ. үргэлжийн мөнхийн хөдөлгөөнд тэгтлээ их ядарч шархадчихгүй хийморьтой даван туулдаг болно оо л гэсэн үг. Юнг үүнийг хоёр үндсэн үе шатанд хувааж үзсэн бий:</p><ul><li>амьдралын эхний хагас: эго бүрэлдэн тогтож, персона нь нийгмийн бодит байдалд дасан зохицно;</li><li>амьдралын хоёр дахь хагас: дээрх дасан зохицол нь илүү өөрийн (Self) шаардлагаар сорилд ордог. Ихэвчлэн дунд насны хямрал, оюун санааны төөрөгдөл эсвэл оршихуйн эргэлзээ болон бусад асуултаар илрэн гарна.</li></ul><p>Энэ процесс хүн бүрийн хувьд дахин давтагдашгүй онцгой байдаг хэдий ч Юнгийн олон арван жилийн туршлага болон домог зүйн судалгааны явцад зураглан гаргасан ерөнхий бүтцэд захирагддаг гэдэг.</p><p>Энэ үйл явцыг ерөнхийд нь тоймловол:</p><ul><li><strong>Нийгэм дэх дүрийн задрал (Dissolution of the Persona):</strong> Хувь хүн нийгмийн баг болон гаднаас нааж тодорхойлсон өөрийн дүр төрхөө танин мэдэж, түүнээс салж, ангижирч эхэлнэ.</li><li><strong>Сүүдрийг таних (Encounter with the Shadow): дээр өгүүлсэнчлэн</strong> бие хүний дарагдсан буюу үгүйсгэгдсэн тал нь ихэвчлэн бусдад проекцлогддог. Өөрийн ухамсаргүй талын нэг шинжийг бусдад нааж, тэднийх мэтээр хардаг гэсэн үг. Зүүдлэх болон сэтгэл хөдлөлийн зөрчилдөөнөөр дамжин илэрч болно. Проекцоо танихын тулд хэт хүчтэй сэтгэл хөдлөлөө ажиглах хэрэгтэй. Нэлээн ил юмыг л бид олж харж чадаагүй байдаг. Харсан ч өөрсдийгөө хуурсан байдаг. Жишээ нь, ажлын чинь хүний ихэрхүү зан, эсвэл найзын чинь анхаарал хүссэн байдал чамд тайлбарлашгүй уур, шүүмжлэл төрүүлж байвал өөрөөсөө асуу:</li></ul><p><em>“Би өөрөө яг энэ чанарыг дотроо агуулдаг юм биш биз?<br> Эсвэл иймэрхүү юм илрээсэй гэж нууцаар хүсдэг юм биш биз?” гэх мэт</em></p><p>Сүүдэр зөвхөн сөрөг зүйлээр илэрдэггүй байна. Заримдаа хэт бишрэл, сохор татагдал ч мөн адил бидний дотоод тусгал байдаг билээ. яагаад бид зарим хүнийг хэт бурханчлаад байдаг вэ? Яагаад инфлүэнсэрүүд хүчтэй байна вэ? Бид өөрийн дотор нуугдсан авьяас, гэрэл буюу хүч чадлаа ч өөр хүнд шилжүүлэн харж болдог гэсэн үг. Өөрсдийн хүслээ проекцлоод л дагаад байна.</p><p><strong>Өдөөгдсөн мэдрэмжийн уг сурвалж руу буцахуйн тухайд</strong></p><p>Нэгэнт ямар чанар чамайг өдөөж байгааг олсон бол (жишээ нь: шийдэмгий хүнийг сэтгэлгүй гэж андуурсан гэх мэт), түүний үүсэл рүү эргэж харах. <strong>Сүүдэр ихэвчлэн хүүхэд насанд бүрэлддэг. Эцэг эх, багш, нийгэм бидэнд зарим талыг маань муу, аюултай, болохгүй буву хайрлуулашгүй гэж ухамсаргүйгээр ойлгуулсан байдаг. </strong>Хүүхэд<strong> </strong>өөрийн бодлыг хэлсний төлөө шийтгүүлдэг байсан бол Персонагаа хамгаалахын тулд дотоод хүч чадлаа сүүдэрт шахна. Нэг ёсондоо алив нэг чанараа “муу” гэж ойлгож шошголсон мөчөө эргэн санах. Бичиж дотроо тунгаан бодож болно — нэг ёсны бясалгал юм уу даа. Ингэснээр хүний өөрийн бүрэлдэн босгосон эго тэр чанарыг шүүх хамгаалалтын ханаа аажмаар сулруулаад сайн муугаас ангид яг жинхэнээр харах боломж бүрдэнэ.</p><p><strong>+ Идэвхтэй төсөөлөл хийх — Дотоод яриа</strong></p><p>Carl Jung идэвхтэй төсөөллийн (Active Imagination) аргыг ашигласан байдаг. Энэ нь үндсэндээ ухамсартайгаар өөрийн ухамсаргүй архетиптэй ярилцах үйл явц юм. Өөртөө илрүүлсэн мэдрэмжтэйгээ хэсэг сууж үзэх. Түүнийг дотроо дүр, хүн, эсвэл амьтан мэт хэлбэржүүлбэл сайн. Дараа нь ухамсарт “би” болон ухмсаргүй би-хооронд ямар ч шүүлтгүй, шүүмжлэлгүй ярьсан яриагаа бичиж авах. “Чи яг юу хүсэж байна?”, “Намайг юунаас хамгаалах гэж оролдож байгаа юм?”, “Чамайг нуух үед би өөрөөсөө юу гээсэн бэ?” гэх зэрэг.</p><p><strong>+ Эргүүлж олж авсан энергээ зөв чиглүүлэхийн тухайд</strong></p><p>Хэрэв сүүдэр нь дарсан эзэрхий хүч байвал зөвхөн бусдыг дээрэлхсэнээр, юм хум цохисноор үүнийг гаргаж болно гэсэн үг биш. Харин тэр энергийг хатуу хил хязгаар (boundary) тогтоосноор эргүүлэн авах тухай юм. Тэр энергийг өдөр тутмын амьдралдаа ухамсартай, ёс зүйтэй, жижиг хэлбэрээр ашиглах. Хэрэв сүүдэрт анхаарал хүсэх дарагдсан хэрэгцээ байвал түүнийг уур бухимдал болгон гадагш гаргахын оронд бүтээлээ олон нийтэд хуваалцах, эсвэл хурал цуглаанд байр сууриа илэрхийлэх зэргээр гаргаж болох юм. Тэгэхээр тэр дарагдсан энергийг ухамсартайгаар амьдралдаа ашиглах нь чухал гэсэн үг.</p><p><strong>Анима/Анимустай ярилцах (Dialogue with Anima/Animus):</strong> Эсрэг хүйсийн архетипийн дүртэй нүүр тулах нь хамтын ухамсаргүй (collective unconsciousness) рүү нэвтрэх, улмаар илүү баялаг, илүү нарийн сэтгэл болон харилцааны амьдрал руу орох үүдийг өөртөө нээх зэрэг. It represents balancing logic with emotion, and assertiveness with receptivity.</p><ul><li><strong>Цэцэн өвгөн/эмгэнтэй нүүр тулах (Encounter with the Wise Old Man/Woman — Mana Figure):</strong> үл ухамсарлахуйтайгаа харилцах харилцаа гүнзгийрснээр хамтын үл ухамсарлахуйд хуримтлагдсан бэлгэдлүүдийг төлөөлөх дүрүүдтэй холбоо тогтооход хүргэнэ.</li><li><strong>Өөрийгөө буюу жинхэнэ Би-г ухаарах (Realization of the Self):</strong> Энэхүү цогц үйл явцын эцсийн зорилго нь бүрэн бүхэллэг би бөгөөд ухамсартай болон ухамсаргүй элементүүдийг бүрэн бүтэн цогц байдал руу идэвхтэй нэгтгэх юм. Өөрийн дотоод зөрчлийг устгаж үгүй хийх бус, харин түүнийг бүтээлчээр даван туулахын нэр билээ.</li></ul><p>Үнэхээр сайхан процесс шүү. Эхэндээ хэцүү ч сайхан. Эрх чөлөө сайхан.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=d20f5e5f21e4" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Өдөр өдрийн бодол]]></title>
            <link>https://chimeddolgorch.medium.com/%D3%A9%D0%B4%D3%A9%D1%80-%D3%A9%D0%B4%D1%80%D0%B8%D0%B9%D0%BD-%D0%B1%D0%BE%D0%B4%D0%BE%D0%BB-61a09f7ceb6b?source=rss-7c1ff42eb965------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/61a09f7ceb6b</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Chimeddolgor Ch]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 02 May 2026 03:47:07 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-05-02T03:47:07.172Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Тэгэхээр ойр зуурын бодлоо бичдэг энэ буланг буцааж авчиръя гэж бодож байна. Утга учиртай бичвэр болгоход тиймхэн, гэхдээ зүгээр өнгөрөөж болохгүй тэмдэглэхүйц хүчтэй бодлууд гэж байна аа даа тийм ээ.</p><p>Өнөөдөр Марк Мэнсоны оролцсон том бодлын нэгэн бичлэгийг үзэж таарлаа. Тэгээд санаанд хэдэн юм эргэлдээд болдоггүй. Ер нь ойрд амьдралтай хэрхэн учраа олох, ялангуяа нийгэм ямар хоосон болох тухайтад санаа сэтгэл маань тогтчихоод, нэг их эмзэглэж гутрах эсвэл баярлаж хөөрөхөө больчихоод байгаа билээ. Ойрноо тухтай бүсээсээ гарч, урд тархиа хэрхэн дасгалжуулах вэ гэдэг дээр анхаараад байгаа юм. Тэгээд өөрийгөө үргэлжид хувьсаж суралцсан гений үр дүн болохын хувьд таньж ухаарах ямар их хэрэгтэй юм бэ гэж тунгаажихуй. Гэхдээ генийг цорын ганц үнэн, гол тоглогч гээгүй юм шүү, Зүгээр л түүнтэй ухамсартай харилцаанд орших тухайд ярьж байгаа юм.</p><p>Тэгэхээр байна аа, хомо сапиенсууд бүлгээрээ нийтээрээ нэг юманд итгэж мөрөөдөж хүсэж хүчээ нэгтгэж, бүлгээр дэлхийг эзэлсэн төрөлтөн тул бид бусдад маш мэдрэг ханддаг болой. Ингэхдээ ухамсаргүй шахуу нөлөөлөгдөж бас нөлөөлдөг. Гэхдээ ухамсаргүй зүйлсийг ухамсарт руу оруулах нь гарцаагүй хүний л хийх зүйл мөн. Тэгэхээр би бусад хүний санаа бодлыг сонсохдоо хэдэн юм санааныхаа буланд харгалзагч шиг байлгаж байвал зүгээр гэж байгаа юм. Доорх зүйлсийг санаандаа хадгалдгаа л хуваалцах гээд байгаа юм:</p><ol><li>Тухайн хүн тухайн сэдвийн тухай юу мэдэж байгаа вэ? Үнэндээ энийг тодорхойлох маш хэцүү. Бидний санагдалтанд бидний биасууд нөлөөлж байдгийг харгалзах хэрэг гарна. Хэрэв тухайн хүн тухайн сэдвийн хувьд эксперт шиг туршлагатай санагдвал мэдээж авах юмаа авч болох юм. Гэтэл заримдаа бид хаа хамаагүй хүний сөрөг сэтгэгдэлд нөлөөлөгдөж хамаг сэтгэл санаагаа баллаж орхидог шүү дээ. Энэ үедээ хүний тархи хувьслын явцад сөрөг юманд мэдрэг хандахаар бүтээгдсэнийг бас харгалзаж үзнэ. Эсвэл та өөрйинхөө тухайн үеийн сэтгэл зүйн байдлыг ухамсарлах нь мөн л том болсон хүний хийх зүйл. Ялангуяа юм ирсэн үед бид ямар мэдрэг болдог билээ дээ? Тэгэхээр маяндфүлнэсс буюу санамсар чухал. Бидний тархи л ямар нэг хүнийг томруулж эсвэл жижигрүүлдэгийг санамсартай ажиглах үед л ойлгоно. Эсвэл мэдээж судалгаа харчихаж болно.</li><li>Ихэнх хүн үнэхээр мэддэггүй юм. Үнэхээр мэдэх гэдэг бараг хүний тархинд боломжгүй гэмээр зүйл юм шүү дээ. Учир нь энэ дэлхийн бүх зүйлс хэтэрхий олон талтай, хоорондоо яв цав уялдсан байдагт оршино. Тэр ч утгаараа судлаачид ямар нэгэн онолын хүрээнд, ямар нэгэн арга зүйгээр, тодорхой нэг хүрээнд судалгааныхаа үр дүнг танилцуулдаг. Ертөнцийн үнэнг нээдэггүй. Гэгээрнэ гэдэг нь үнэнг, хоосонг, тэр бүх шүтэн барилдлага, зүй тогтолыг харна гэж бараг тодорхойлж болох юм. Бүх юмыг ухамсар луугаа оруулж, үнэхээр мэднэ гэсэн үг. Маш ховор тохиолдлын тухай ярьж буйг маань ойлгож буй байх гэж найдаж байна. Бусдаар ихэнх хүн юу ч мэдэхгүй. Энэ нь хүмүүс бидний буруу биш юм, зүйгээр л буй үнэн л энэ.</li><li>Бараг бүх хүн мэдэхгүйгээ мэддэггүй. Сократ тэр нэг үгийг хэлснийх нь төлөө би бараг шүтэж мөргөдөг юм. Мэдэхгүйгээ мэдэхгүй байгаа хүнд нөлөөлөгдөнө гэдэг чинь одоо юу байх билээ? Хоёр сохор хүн нэгнээ хөтлөөд хаднааас очих лугаа. Гэхдээ дахин сануулахад, энэ нь хүнийг буруутгаж буй хэрэг огт биш бөгөөд ер нь бид энэ хорвоод ингээд байж байгаагийн гол шалтгаан нь мэдэхгүйгээ мэдэхгүй хэмжээнд очтолоо худал хуурмагийг шүтэн томруулсан явдал юм уу даа.</li><li>Мэдэхгүйгээ мэддэг хүн бусдад нөлөөлөх гэж оролдохгүй байж магадгүйн дээр тэд бараг зүгээр энгүүн оршиж байж магадгүй. Яг яалаа гэж бусдад халдах вэ? Хэн гэж бусдад нөлөөлөх вэ? Утгагүй. Тэрний оронд амьдралыг таашаагаад, бусдад бодь сэтгэлийг хичэжэ явсан нь өлзийтэй буй за.</li></ol><p>Миний шийдвэр гаргах чадвар маш муу л даа. Шалтгаан нь би маш тайван бус орчинд өссөн , амигдала томтой байсан. 8-р ангид хараал идсэн солиотой бясалгал гэдэг юмтай учраад одоо болтол тархитайгаа эв зохицолд байх гэж хичээсээр буй. Одоо бол тун давгүй гэж хэлж болох ч юманд хязгаар байх биш дээ. Заримдаа урт хугацааны юмаа үл тоон одоогийн таашаалыг илүүд үзэх тохиолууд байсаар буй.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/512/0*iIGX6sEazchZ9kdU" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=61a09f7ceb6b" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Алтан нарнаас баруунтаа]]></title>
            <link>https://chimeddolgorch.medium.com/%D0%B0%D0%BB%D1%82%D0%B0%D0%BD-%D0%BD%D0%B0%D1%80%D0%BD%D0%B0%D0%B0%D1%81-%D0%B1%D0%B0%D1%80%D1%83%D1%83%D0%BD%D1%82%D0%B0%D0%B0-eddf56bb8406?source=rss-7c1ff42eb965------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/eddf56bb8406</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Chimeddolgor Ch]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 07 Apr 2026 01:48:24 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-04-07T05:56:49.635Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><em>Өдөр болгон нар зүүнээс мандаж, баруунтаа жаргахыг харсаар байгаад сэтгэл чинь эмтрэх шиг болно гэх үү дээ. Тэгээд нэг л өдөр анжисаа хаяад, баруун тийш явж одно. Алтан нарнаас баруун тийш.</em> Тариачин хүн гэнэт анжисаа хаяад яваад өгдөг нь амьдралынхаа бүх хариуцлага, бодит байдлаас татгалзаж, сэтгэлийг нь дүүргэх юу ч юм хайн алхаж буй хэрэг юм уу даа. Үүнийг бичиж буй би ч бас бүх хариуцлагаа хаяад явмаар байж таарна. Ингэж уйссан үедээ хүнд дурлан хайрлаж автахын хэрэн автах ёсгүйгээ ажиглаж байж бас мэднэ. Хүнд хайртай байх хийгээд амьдралаас уйсах хоёр хамтран нийлж алтан нарнаас баруун тийш түлхээд, тэрхүү төсөөллийн ертөнц тийш аяндаа зүглэх нь өөрөө үзэсгэлэнтэй хийгээд бас хоосон. Өдөр бүр яг л “ Амьдрал ямар сайхан юм бэ. Кофе уувал эсвэл үхмээр…”</p><p>Гэхдээ зохиолд бол арай өөрөөр гарна. Өдөр бүр ижилхэн хэв маягаар, нэг их өөрчлөлтгүй амьдарсаар дотоод сэтгэл нь хоосрох сапиенс болох тариачин. Түүний дотоод гансрал томрон тэлж, амьдралын утга учир алдагдаж барим тавим болох. Хүний тархи үүнийг тэсэж тэвчихгүй болох. Нарны баруунтаа гэж ер нь юу юм бэ? Жаргаж буй чиглэлийг барин Сибирийн цасан дунд алхаж байна гэе. Бидний нарны аймагт бол бодит бус, биелэх боломжгүй зүйл биш гэж үү? Нарны баруунтааг бид яаж тогтоох билээ ? Зүг чиг буюу орон зай, түүнийг дагаад цаг хугацаа хоосон шүү дээ. Боломжгүй рүү тэмүүлж байгаа нь Хазинамегийн барьж авч чадахгүй өнгөрсөн дурсамж, төгсөөгүй хайр дурлал, түүнийгээ биелүүлэх гэсэн ухамсаргүй оролдлого байж мэдэх юм.</p><p>Үүнийг Харуки Мураками амьдралд, магадгүй хэн бүхний зүрхэлж хардаггүй сэтгэлийн гүн цүнхээлд байж л байдаг тэрхүү мэдэмжинд гэрэл тусган гаргаж ирсэн болов уу. Нэрлэлт үүсгэнэ гэдэг түүнийг танин барьж байна гэсэн үг. Электрон руу гэрэл (фотон) тусгавал фотон электронд мөргөж электроны хөдөлгөөнийг өөрчилнө. Байрлалыг бид одоо мэдэж байгаа, харин үүнээс хойш хөдөлгөөн нь өөрчлөгдчихнө.</p><p>Үнэндээ би хүн бүрийг хистериа сибирикатай гэж оношилмоор байгаа юм. Сэтгэлзүйчдийн тодорхойлдог эрүүл хийгээд галзуу солиотой хоёрын хооронд маш нимгэн хана л бий. Энэ ханыг чамаас бусад олон нийт тодорхойлдог. Харин бид ийшээ маш бага гэрэл тусгадаг, бүх юм ийм л байх ёстой мэт бодож явдаг юм. Ямар нэг юм тохиоход, магадгүй ойртож амжаагүй анхны дурлал нь гэнэт гарч ирэхэд ч юм уу, хүн тэр гүн цүнхээлд унаж, гадаад болон дотоод, бодит ба хийсвэр ертөнцийн зааг бүрэлзэн замхарч, өөрөө ч тэрийгээ ойлгохгүй парадокс вакуум орчинд түгжигддэг авай. Сэтгэл судлалын үүднээс үүнийг диссоциатив эмгэг (dissociative disorder) буюу хүн бодит байдлаас тасарч, өөр ертөнцөд амьдрахыг оролдох үзэгдэлтэй холбон тайлбарладаг ажээ. Гарах хаалга нь хүний санаагаар нээгддэг гэе. Хазинаме харьцангуй эрүүл хүн бололтой. Ийм болохоор тэр хэв шинжит дүр болж чадна гэж бодож байна. Түүний амьдралыг дахин нэг харъя л даа.</p><p><em>“Би хэд хэдэн найз охинтой байсан ч нэгэнтэй нь ч удаан үерхсэнгүй 1,2 сар өнгөрөхөд “Энэ ч арай биш юм аа” гэж санана. Байдаг л бүсгүй гэж бодогдоод эхэлнэ Сэтгэлд хүрсэн хүн ер үгүй.”</em></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*GYHMCyOxIX2FzDSlOcfGmg.jpeg" /></figure><p>Хазинаме хэдэн жил яг нэгэн хэвийн ажлаа хийсэн.Хайрлаж дурлах, үзэн ядах, уярч хайлах, хатуурхаж хөлдөх, алдаж эндэх, тоглож хөгжилдөх, дуртай байгаад дургүй болох, хоосон бас дүүрэн байх зэрэг хөдөлгөөнөөс бараг л гадуур. Түүнтэй анх учирсан тэр охины үлдээсэн ямар нэг юм түүний дотор үлдчихсэн, эзнээ хайгаад байх шиг. Ямар сайндаа зөвхөн хөл муутай гэдэг үгнээс болж хүнтэй болзохов. Нэг удаа тэр нэгэн эмэгтэйг дагана, тэр мөн эсэхийг ч мэдсэнгүй. Уншиж дуусгасан би ч өнөө хэр эргэлзэээтэй. Тэгж байгаад эхнэртэйгээ учирна. Мөнгө олдог болно. Хөрөнгө зоорь, үр хүүхэд, эхнэрээ араар тавих ч тэгж санагдахгүй ингэсгийгээд л амьдрал өнгөрдөг дөө, яг л тэр. Гэхдээ энэ бол ХҮНий амьдрал. Өөөрөөр хэлбэл хягааргүй, нууцат бидний амьдрал. Ингээд л хөврөөд дуусчихдаг бол энэ олон шүлэг найраг, дуу хөгжим, урлаг уран зохиол оршино гэж үү дээ. Сэтгэл бидний бодож байснаас ч чухал хийгээд гүн нууцлаг байдаг нь аштай. Түүний доторх симамото энэ амьдралд чимээгүй дарагдан цэцэглэхээ хүлээн оршсоор бий. Ингээд л цаг хугацаа нөхцөл бүрдэхэд бүүм! Үгүй ээ, бид үүнээс зугтаж чадахгүй.</p><p>Ийм хорвоогийн нэгэн буйдхан буланд, мянга түмэн өнгөт хөөсний нэгэн бөмбөлөг дотор Симамото Хазинамед юу хийснийг хэдүүлээ эргэн саная.</p><p><em>Симамото хүний зүрх сэтгэлийг бүрхсэн нимгэн хальсыг зөөлөн илбэж, үе үеэр нь салгаж байгаа мэт над руу харж билээ. Нүднийх нь ухархайд харанхуй өрөөнд барьсан бяцхан зул мэт очис гэрэлтэх шиг болсон юм. Хурууных нь аясаар цаг хугацаа урсах мэт санагдаж билээ. Симамото надад оршин буй бодит ертөнцөд онцгой нэгэн мэдрэмж байдгийг бүрэн таниулсан юм. Арваадхан хормын төдийд би шувуу болон агаар тэнгэрт дүүлэн хальж, салхи шуургыг үнэрлээд зогсохгүй, тэртээ дор цэлийх тэнүүн талыг олж харсаан.</em></p><p>Хазинаме ирээдүйд байгаа бүхнээ орхин гагц түүнийг л үргэлж сонгосоор байхын үрийг Симамото бага залуу насандаа учирсан тэр үеэс, магадгүй, хэдэн мянган жилийн өмнөөс, тэгж яривал бүр төрөл тутамдаа суулгасан биз ээ.</p><p>Цаг хугацаа зогсож, сэтгэл нь нүцгэрч, бусдын нүднээс гэрэл харсан юм чинь яахин зүгээр нэг амьдралд бууж өгөх билээ? Хүн болгоноос, амьдралын талбар бүрээсээ түүнийг хайх биш гэж үү? Би Симамото, Хазинаме хоёрыг үнэхээр уулзсан эсэхэд жаахан эргэлзэж байгаа юм. Эмэгтэй нь нөгөө гол руу явдаг үед машинд нь үхсэн ч байж мэднэ. Хазинаме тархиараа хүлээн зөвшөөрч чадахгүй, төсөөллөөрөө түүнийг бүтээж, мэдрэх гэж оролдож, живж, улмаар Изүмигийн төрхийг харж байж л бодит амьдралдаа орж үргэлжлүүлэн хань нөхөр байх гэж оролдсон байж ч болох.</p><p>Эцэстээ элсэн цөл л үлдэнэ.</p><p><em>Ийн бичиж байтал найз залуугаас маань “хайрыгаа санаад л байна” гэсэн мессеж ирэв. Би найз залуудаа хэчнээн дурласан бэ? Тэр минь яг л талд мандах нар шиг санагддагсан. Талд нар мандахыг харж байсан уу?</em></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=eddf56bb8406" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Бичих юм байхгүй]]></title>
            <link>https://chimeddolgorch.medium.com/%D0%B1%D0%B8%D1%87%D0%B8%D1%85-%D1%8E%D0%BC-%D0%B1%D0%B0%D0%B9%D1%85%D0%B3%D2%AF%D0%B9-93675c1d3a07?source=rss-7c1ff42eb965------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/93675c1d3a07</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Chimeddolgor Ch]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 20 Mar 2026 04:49:58 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-03-20T06:09:49.422Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Бичих юм байхгүй ч ядаж дэвтрээ нээгээд бичих юмгүй гэж бичих хэрэгтэй гэдэг дээ. Би ч яахав эндээ биччихье.</p><p>БИЧИХ ЮМ БАЙХГҮЙ! хха</p><p>Бичмээр байгаа ч бичих юмгүй өдрүүд яалт ч үгүй байна. Эсвэл юун бичих бөөн допамин, адреналин болчихдог өдрүүд хүний амьдралд тохиож l байна. Тэгээд байна аа, аягүй бол нэг урам хугараад ч юм уу, ямар нэг таагүй зүйл тохиолдвол яана гээч? тэр дорхноо л бөөн бөөн бичих юм гараад ирнэ. Тэгэхээр бичих бол цаг хугацааны л асуудал, харин амьдралд тохиолддог зүйлст найдаж болохгүй хх.</p><p>“Мэдрэл муутай юм аа. Шал тэнэг юм аа. Болж буй бүхэн, болсон бүхэн, ирээдүйд болох бүхэн” гэж бичээд экс рүүгээ явуултал тэр “Өө би хариултыг нь мэднэ. Энийг чинь амьдрал гэдэг юм хаха” гэх. Амьдрал яаж эргэхийг таашгүй нь нэг талаар сонирхолтой ч, бас хэрцгий ч юм шиг. Өвс өөрөө ургана. Надтай надгүй ургана.</p><p>Гэнэт shine on you crazy diamond гэдэг нэр. Ёстой үгүй үгүй. Дахиад л биш. Ер нь болимоор байна. Гэвч больж чадахгүй. Би ер нь юу хийж байна аа? энийгээ ойлгоод ухаарчихвал гэгээрчих биш гэж үү ххах. Ойлгож байна уу? Чи, би ер нь юу хийж байна аа? Энэ хорвоо дэлхий дээр 8 тэрбум хүн яг элэнцэгээ хийгээд байгаа юм бэ? Төр байгаад л, иргэд байгаад л, хоолны мөнгөө олох гэж үйлээ үзээд л, дуу хөгжим, хүсэл тачаал, үржээд л, зовлондоо баясаад л ::: Одоо яг юулт юм бэ? Энэ дотор бас гадна байна. No, everything everywhere all at once, and I’m in the middle of it, observing, overwhelmed. Life is crazy, isn’t it?</p><p>Тэгээд ийм юман дунд хүн идэвхтэй үйлдэж, адгаж, элдэв янзах болох шаардлагагүй болчиж байгаа биз? Тэртэй тэргүй юм бүхэн улирч өөрчлөгдөнө, үүл шиг хувьсаж одно. Хутагт Нагаржуна дундад зам мөрийн тухай номлосон байдаг юм.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*Esc5FAtsQwQ8Mcuh.jpg" /></figure><p><strong><em>Янагуух чанартаа:</em></strong><em> ажлаа сайн хийж, гэр бүлээ асарч, үйлийн үр, учир шалтгааныг ухаарч амьдрах</em></p><p><strong><em>Чанагуух чанартаа:</em></strong><em> Нүдэнд үзэгдэх үзэгдэхгүй бүх зүйлс мөн чанартаа хоосон буюу түр зуурынх, өөрчлөгдөмтгий гэдгийг санаж, тэдэнд хэт зууралдахгүй дотроо чимээлж аж төрөх</em></p><p>Дундад замаар замнаж буй хүний шинж гэж <strong>чатжипити</strong> надад гаргаж өгсөн нь :</p><ul><li>Хүлээцтэй байдал: Юмс түүний хүссэнээр болохгүй байсан ч сэтгэлээр унах нь бага</li><li>Амгалан байдал: Сайн, муу мэдээний алинд нь ч хэт хөөрч эсвэл хэт гутрахгүй, сэтгэлийн тэнцвэрээ хадгалдаг</li><li>Оюуны эрх чөлөө: “Энэ бол минийх”, “Би ийм хүн” гэсэн шошгоноос ангид</li></ul><p>Ер нь дундад зам мөрөөр их сайхан замнаж байна аа л гэж дүнэхээр байна хха.</p><p>ёооё за юун дундад зам мөр Нагаржуна болоод явчхав даа. Дундад зам мөрт байх гэж хичээх нь өөрөө тийм биш байна аа л гэсэн үг биз?! Цав цагаан өнгө за би цагаан гээд л тунхаглаж чадах уу? Хар байгаа учраас л аан би цагаан юм байна , тэгээд хар байж байж би цагаан гэх нь танигддаг юм бол би цагаан гэхийн ч хэрэг алга. Ер нь бол би буддизмд дуртай. Бараг буддист. Тэгтэл миний дотор өчнөөн л хүсэл шунал дүрэозэн асахад бэлэн бж л бгаа. Цаг нь болж нөхцөл бүрдэхэд би кармен. Гэхдээ одоо бол буддист хха. Солиотой юм. Боль2</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=93675c1d3a07" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>