<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Chris Blvck on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Chris Blvck on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@chrisblvck?source=rss-1c00cce4a570------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*n8rYJjF0WvivUugBmlcGzA.jpeg</url>
            <title>Stories by Chris Blvck on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@chrisblvck?source=rss-1c00cce4a570------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Tue, 17 Nov 2026 00:46:16 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@chrisblvck/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Ανάπτυξη για Ποιον;]]></title>
            <link>https://medium.com/@chrisblvck/%CE%B1%CE%BD%CE%AC%CF%80%CF%84%CF%85%CE%BE%CE%B7-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%80%CE%BF%CE%B9%CE%BF%CE%BD-5ab67e8bd56d?source=rss-1c00cce4a570------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/5ab67e8bd56d</guid>
            <category><![CDATA[εργασία]]></category>
            <category><![CDATA[οικονομια]]></category>
            <category><![CDATA[ανάπτυξη]]></category>
            <category><![CDATA[growth]]></category>
            <category><![CDATA[καπιταλισμός]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Chris Blvck]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 27 May 2025 13:50:43 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-05-27T13:50:43.415Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Το τελευταίο διάστημα ακούμε συχνά από τα ΜΜΕ[1] ότι η Ελλάδα σημειώνει σταθερή πορεία ανάπτυξης, κάτι μερικώς πραγματικό, που βασίζεται στη χρήση επιλεκτικών δεδομένων και αναλύσεων ή ακόμα και μεγεθών που δίνουν την εντύπωση μιας σταθερής οικονομικής ανόδου. Οι προβλέψεις αυτές παραείναι αισιόδοξες ενώ δεν φαίνεται να συνοδεύονται από την ανάλυση των μακροπρόθεσμων συνεπειών, όπως η φούσκα των ακινήτων και του real-estate. Ακόμη, παρουσιάζονται “σχέδια ανάκαμψης” ως επιτυχία και τρανή απόδειξη ανάπτυξης, όταν τεράστιο μέρος αυτών των πόρων διοχετεύεται αποκλειστικά και μόνο σε μεγάλες επιχειρήσεις, ενώ άλλες φορές, παρουσιάζονται στοιχεία αύξησης του ΑΕΠ όταν αυτή η αύξηση μπορεί να προέρχεται από προσωρινές ή ανισοκατανεμημένες πηγές όπως o τουρισμός.</p><p><strong>Υπάρχει ανάπτυξη;</strong></p><p>Υπάρχει αποανάπτυξη[2] — μια ανισόμετρη ανάπτυξη μόνο για τους λίγους, η οποία ευνοεί δυσανάλογα συγκεκριμένους οικονομικούς παράγοντες όπως μεγάλες επιχειρήσεις, πολυεθνικές και μεγαλοϊδιοκτήτες ακινήτων εις βάρος των πολλών. Οι ιδιωτικοποιήσεις δημόσιων αγαθών όπως η ενέργεια και η υγεία αποτελούν σαφέστατα ανάπτυξη για την CVC και τον Βαρδινογιάννη όμως σε καμία περίπτωση δεν αποτελούν ανάπτυξη για το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού, που πληρώνει το ρεύμα χρυσάφι και δεν βρίσκει γιατρό για να κάνει ζωτικής σημασίας εξετάσεις. Τα χιλιάδες ακίνητα που βγαίνουν στο σφυρί, είναι σίγουρα ανάπτυξη για τις τράπεζες και τα funds (τα οποία δεν έχουν καν ΑΦΜ στην Ελλάδα), όμως είναι αποανάπτυξη για τα λαϊκά στρώματα, που βλέπουν την πρώτη κατοικία τους να βγαίνει σε πλειστηριασμό και τα κέρδη από τη μεταπώληση ή την εκμετάλλευση να μην επανεπενδύονται καν στην ελληνική οικονομία. Πολλά από αυτά τα ακίνητα που πλειστηριάζονται ήταν κάποτε μέρος της εγχώριας κοινωνικής αλλά και παραγωγικής δραστηριότητας, η οποία παραγωγή ολοένα και συρρικνώνεται, οδηγώντας ολοένα και σε μεγαλύτερη εξάρτηση από εισαγωγές.</p><p>Η ανάπτυξη χωρίς παραγωγική βάση δεν είναι μακροπρόθεσμα βιώσιμη και συχνά καταλήγει εύθραυστη.</p><p>Στα χρόνια της κρίσης, η παραγωγική δυναμικότητα της χώρας έχει μειωθεί δραματικά[3] και η μόνη υποτιθέμενη ανάπτυξη που παρουσιάζεται είναι ουσιαστικά παρασιτικές, μη παραγωγικές δραστηριότητες όπως η εστίαση και οι τουριστικές υπηρεσίες, οι <a href="https://medium.com/@chrisblvck/%CE%B9%CE%B4%CE%B9%CF%89%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%B9%CE%AE%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%82-%CE%B7-%CE%BC%CE%B5%CE%B3%CE%AC%CE%BB%CE%B7-%CE%B1%CF%80%CE%AC%CF%84%CE%B7-ce6c2a4287b6">ιδιωτικοποιήσεις</a>, ο τζόγος, η αλλαγή ιδιοκτησίας ακινήτων και τα υπερκέρδη λίγων μεγάλων εταιρειών όπως τα Σούπερ Μάρκετ.</p><p>Η Ελλάδα είναι εξαρτημένη σε εισαγωγές διότι δεν παράγει, με αποτέλεσμα μεγάλα εμπορικά ελλείμματα. Σύμφωνα με <a href="https://www.theglobaleconomy.com/Greece/Share_of_services/">στοιχεία του 2023</a>, οι υπηρεσίες αποτελούν το 68% του ΑΕΠ ενώ το εμπορικό έλλειμμα κυμαίνεται τα τελευταία χρόνια μεταξύ 25 και 40 δισ. ευρώ ετησίως. Η αγροτική παραγωγή δεν έχει πλήρη αυτάρκεια, η παραγωγή αγαθών υψηλής προστιθέμενης αξίας (π.χ. τεχνολογίας, μηχανημάτων, φαρμάκων) είναι πολύ περιορισμένη, το εμπορικό ισοζύγιο αγαθών είναι αρνητικό και η ενεργειακή εξάρτηση είναι πραγματικότητα.</p><p><strong>Ανισότητες και εργασία</strong></p><p>Ο μύθος της ανάπτυξης παραβλέπει συστηματικά τις αυξανόμενες οικονομικές ανισότητες, την ανεργία, τους χαμηλούς μισθούς και τη όλο και μεγαλύτερη μείωση της αγοραστικής δύναμης. Ενώ κάποιοι δείκτες μπορεί να δείχνουν θετικοί, οι συνθήκες διαβίωσης των κατώτερων κοινωνικοοικονομικών τάξεων παραμένουν εξαιρετικά δύσκολες. Προκειμένου να επιτευχθεί η περιβόητη “ανάπτυξη”, η κυβέρνηση θεσμοθετεί και νομοθετεί υπέρ των εργολάβων και των βιομήχανων, που την κρατάνε άλλωστε και στην εξουσία, υποτιμώντας τις συνθήκες εργασίας, τα ωράρια, τα εργασιακά δικαιώματα, με συμβάσεις ορισμένου χρόνου κι έναν κατώτατο μισθό σταθερά κολλημένο κάτω από το κόστος ζωής. Η “ανάπτυξη” αυτή, προς όφελος του κεφαλαίου έναντι της εργατικής τάξης αποτυπώνεται με τη μείωση του εργατικού κόστους, που σημαίνει άμεσα ευέλικτες μορφές εργασίας, όπως μερική απασχόληση, συμβάσεις έργου και εργασιακή ανασφάλεια. Η εντατικοποίηση της εργασίας με την σειρά της, αυξάνει το στρες, εξουθενώνοντας τους εργαζόμενους με τα εργατικά ατυχήματα ως συνέπεια να αποτελούν νομοτέλεια.</p><p><strong>Περισσότερες ανισότητες</strong></p><p>Η συστηματική υποχρηματοδότηση της δημόσιας υγείας και της δημόσιας παιδείας ενισχύει τις ανισότητες επιβαρύνοντας την εργατική τάξη, με την ποιότητα των δημόσιων υπηρεσιών να είναι όλο και χαμηλότερη. Με την ιδιωτικοποίηση βασικών υπηρεσιών όπως το ρεύμα και τις μεταφορές, και με την εισαγωγή “μεσάζοντων” εργολάβων, που σκοπό έχουν να αντλήσουν υπεραξία και κέρδη, αγαθά και υπηρεσίες μετατρέπονται σε κερδοσκοπικά εργαλεία με συνέπεια να γίνονται ακριβότερα, λιγότερο αποδοτικά αλλά και λιγότερο προσβάσιμα στα λαϊκά στρώματα. Με την αύξηση του κόστους πρόσβασης σε βασικές υπηρεσίες, περιορίζεται η κοινωνική κινητικότητα ενώ με τις ιδιωτικοποιήσεις δημιουργούνται αγορές δύο ταχυτήτων όπου οι οι φτωχότεροι αναγκάζονται να πληρώνουν περισσότερα από την τσέπη τους, να συσσωρεύουν χρέη, να χρησιμοποιούν υποβαθμισμένες επιλογές, να μην μπορούν να αντέξουν μεγάλες και απρόβλεπτες δαπάνες ή ακόμα και να αποκλείονται εντελώς.</p><p><strong>Σημείο εκκίνησης</strong></p><p>Όλο και συχνότερα ακούμε για “ανάπτυξη” που θα ζήλευαν ακόμα και οι ανεπτυγμένες χώρες, όμως οι αριθμοί μπορούν να χρησιμοποιηθούν με έξυπνο τρόπο που μπορεί να παραπλανεί και συχνά εξαπατά. Για παράδειγμα, μια αύξηση 2–3% στο ΑΕΠ μπορεί να φαίνεται πράγματι εντυπωσιακή, όμως το πρόβλημα ξεκινάει από το όταν δεν λαμβάνει υπόψη το πώς διανέμεται ο πλούτος ή ποιο είναι το σημείο εκκίνησης μετά από χρόνια κρίσης. Αντίστοιχα, οι ανεπτυγμένες χώρες, δεν παρουσιάζουν τέτοιες αυξήσεις σε ποσοστό του ΑΕΠ διότι έχουν αγγίξει το “σταθερό σημείο”, και επενδύουν σε τεχνολογία, τεχνογνωσία και στην εκπαίδευση του προσωπικού. Συνεπώς, θα παρουσιάσουν μικρότερη αύξηση σε αντίθεση με την χώρα μας, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν αναπτύσσονται. Όταν μια στάσιμη χώρα όπως η Ελλάδα ξεκινάει και πάλι να μπαίνει σε μια υποτυπώδη τροχιά ανάπτυξης, λόγω της μεγάλης διαφοράς σύγκλισης επένδυσης-συντήρησης[4], εμφανίζει υψηλότερες και εντυπωσιακότερες μεταβολές του ΑΕΠ.</p><p>[1] «ΚΕΠΕ: Με ανάπτυξη 2,3% έκλεισε το 2024 — Σταθερά ανοδική πορεία και το 2025» -moneyreview.gr <br>«Η Ελλάδα σε σταθερή πορεία ανάπτυξης και σύγκλισης με τον ευρωπαϊκό μέσο όρο» Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών.<br>[2] Η αποανάπτυξη ως έννοια, όχι ως παγκόσμιο κίνημα. <br>[3] Σύμφωνα με στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδος, το 2011 το ετήσιο ΑΕΠ μειώθηκε κατά 6,9%. <br>[4] Steady-state (κατάσταση ισορροπίας) — Νεοκλασικό μοντέλο ανάπτυξης του R. Solow.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*LNylxe8zG6uVsR1IxdRO6Q.jpeg" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=5ab67e8bd56d" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Ιδιωτικοποιήσεις: Η Μεγάλη Απάτη]]></title>
            <link>https://medium.com/@chrisblvck/%CE%B9%CE%B4%CE%B9%CF%89%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%B9%CE%AE%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%82-%CE%B7-%CE%BC%CE%B5%CE%B3%CE%AC%CE%BB%CE%B7-%CE%B1%CF%80%CE%AC%CF%84%CE%B7-ce6c2a4287b6?source=rss-1c00cce4a570------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/ce6c2a4287b6</guid>
            <category><![CDATA[privitization]]></category>
            <category><![CDATA[νεοφιλελευθερισμος]]></category>
            <category><![CDATA[πολιτικη]]></category>
            <category><![CDATA[οικονομια]]></category>
            <category><![CDATA[ιδιωτικοποιήσεις]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Chris Blvck]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 25 May 2025 22:34:50 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-06-30T15:41:55.756Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Οι ιδιωτικοποιήσεις αποτελούν ένα από τα πλέον αμφιλεγόμενα ζητήματα της ελληνικής οικονομικής και πολιτικής σκηνής, ιδιαίτερα τις τελευταίες δεκαετίες. Ιδιωτικοποίηση σημαίνει την μετάβαση μιας δημόσιας επιχείρησης, υπηρεσίας ή περιουσιακού στοιχείου στον ιδιωτικό τομέα, μέσω διαφόρων τρόπων όπως με την πώληση μετοχών ή μακροπρόθεσμη μίσθωση[0]. Οι αστικές κυβερνήσεις που εκπροσωπούν τα συμφέροντα της αστικής τάξης έχουν μια ιστορικά στενή και αδιαχώριστη σχέση με τις ιδιωτικοποιήσεις, καθώς αυτές ευθυγραμμίζονται με τα κοινωνικοοικονομικά και πολιτικά τους συμφέροντα. Η απορρύθμιση και η επαναρρύθμιση προς απελευθέρωση της επιχειρηματικότητας, η μείωση του κρατικού αλλά και οποιουδήποτε ελέγχου σε αυτή, η εργασιακή επισφάλεια και οι ευέλικτες μορφές της αποτελούν τον πυρήνα της νεοφιλελεύθερης πολιτικής, που ευαγγελίζεται κάθε επιχειρηματίας.</p><p>Στην Ελλάδα, οι αστικές κυβερνήσεις που προωθούν τις ιδιωτικοποιήσεις ισχυρίζονται ότι μειώνουν το δημόσιο χρέος, κάτι που φαίνεται μόνο μερικώς να ισχύει μιας κι από το 2019 δεν βλέπουμε κάποια αξιοσημείωτη αλλαγή[1], ενώ στην πώληση της δημόσιας περιουσίας που εκτυλίσσεται, δεν λαμβάνεται υπόψιν ότι οι τιμές ήταν χαμηλότερες από την πραγματική αξία των περιουσιακών στοιχείων, όπως συνέβη με την ΔΕΗ και τον Οργανισμό Λιμένων Πειραιά. Ακόμη, ισχυρίζονται ότι θα δημιουργήσουν νέες και καλές θέσεις εργασίας, κάτι το οποίο τις περισσότερες φορές όχι μόνο δεν συμβαίνει, αλλά συνοδεύεται αρχικά από απολύσεις, και στην συνέχεια με πενιχρούς μισθούς, προκειμένου να κερδοφορεί ο εκάστοτε “μεσάζοντας” επιχειρηματίας που αναλαμβάνει την υλοποίηση της άλλοτε δημόσιας δραστηριότητας. Άλλες φορές, ακούμε εσφαλμένως ότι ο ιδιωτικός τομέας επενδύει στην καινοτομία, μια υπερβολή, μιας και προτιμά να επενδύει στο βέβαιο κέρδος, αποφεύγοντας ριψοκίνδυνες επενδύσεις[2], ενώ από την άλλη μεριά βλέπουμε ότι πραγματικές καινοτομίες όπως το internet και οι κβαντικοί υπολογιστές, προέκυψαν με δημόσια χρηματοδότηση[3]. Πολλές φορές, εταιρείες που υπόκεινται σε πίεση για άμεσα κέρδη, κόβουν το R&amp;D ή αρκούνται στο να αγοράζουν startups αντί να αναπτύξουν κάποια εσωτερική καινοτομία[4]. Θα μπορούσαμε ακόμη να πούμε ότι οι ιδιωτικές επιχειρήσεις όχι απλά δεν ενθαρρύνουν την καινοτομία αλλά την καταστέλλουν, με πατέντες και νομικά εμπόδια, κλειδώνοντας την τεχνογνωσία, ή κατάσχοντας ιδέες που κέρδισαν από δημόσια έρευνα, όπως με φάρμακα που αναπτύχθηκαν σε δημόσια πανεπιστήμια και μετά ιδιωτικοποιήθηκαν[5]. Πολλές επαναστατικές και ριζοσπαστικές καινοτομίες όπως το GPS, η τεχνητή νοημοσύνη και η κυτταρική θεραπεία ξεκίνησαν ως κρατικά προγράμματα του δημόσιου τομέα. Οι ιδιωτικές επιχειρήσεις δεν θα επενδύσουν απαραίτητα σε καινοτομίες που καλύπτουν ανάγκες, αλλά σε καινοτομίες που μοιάζουν για τις ίδιες ασφαλείς και κερδοφόρες.</p><p>Οι ιδιωτικοποιήσεις όμως δεν είναι απλώς πωλήσεις, αλλά μακροπρόθεσμες αλλαγές στην δομή της κοινωνίας και της οικονομίας.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1000/1*VCQzNiKds1QtICuLd9dYZw.jpeg" /></figure><p><strong>Αύξηση των Τιμών</strong></p><p>Κανένας ιδιώτης επενδυτής, κανένας εργοστασιάρχης και κανένας βιομήχανος δεν επιχειρεί για να “ανοίξει νέες θέσεις εργασίας” ούτε για την ψυχή της μάνας του. Αντιθέτως. Κάθε ιδιώτης επιχειρηματίας παίρνει τα ρίσκα του στοχεύοντας στη μεγιστοποίηση του κέρδους του, χρησιμοποιώντας παράλληλα όλα τα μέσα που έχει στην κατοχή του. Αυτό μπορεί να το πετύχει με πολλούς και ποικίλους τρόπους όπως με τις αυξήσεις των τιμών των αγαθών και των υπηρεσιών που παρέχει ή με τη μείωση των μισθών των υπαλλήλων και των εργαζόμενων που απασχολεί. Ακόμη, σε τομείς με φυσικά μονοπώλια και έλλειψη ανταγωνισμού, δύναται να προχωρήσει σε αυξήσεις τιμών ακόμη και σε βασικά και ζωτικής σημασίας αγαθά, στα οποία υπάρχει ανάγκη και εξάρτηση, όπως το νερό και το ρεύμα, κάτι που είναι το λιγότερο αντικοινωνικό ή ακόμα και εγκληματικό. Με την ιδιωτικοποίηση καταργούνται κοινωνικά τιμολόγια και εφαρμόζονται τιμές αγοράς, ενώ το κόστος δανεισμού περνάει στους καταναλωτές. Όσο μια υπηρεσία παραμένει υπό δημόσιο έλεγχο, οι τιμές ρυθμίζονται με στόχο τις ανάγκες και την προσιτότητα, ενώ αντιθέτως, οι ιδιωτικές επιχειρήσεις πρέπει να είναι ανταγωνιστικές ώστε να παράγουν υπεραξία και κέρδη για τους μετόχους.</p><blockquote>Η ιδιωτικοποίηση της Ελληνικής Εταιρείας Ηλεκτρισμού (ΔΕΗ) και η απελευθέρωση της αγοράς ενέργειας, οδήγησε στην αύξηση της τιμής της κιλοβατόρας κατά 50–120%.</blockquote><p>Στην Ελλάδα, οι περισσότεροι μεγάλοι αυτοκινητόδρομοι, φτιάχτηκαν με κρατική χρηματοδότηση και ιδιωτικά κεφάλαια. Οι εταιρείες πήραν πολυετή συμβόλαια για να τους διαχειρίζονται και να εισπράττουν διόδια με συμβάσεις εγγυημένων κερδών ετήσιας απόδοσης, ασχέτως της πραγματικής κίνησης, με την κάλυψη να την αναλαμβάνει το κράτος. Λόγω του ότι οι ιδιωτικοί φορείς επιδιώκουν τα κέρδη, οδηγούν σε υψηλές χρεώσεις μέσω των διοδίων με το κράτος να πληρώνει εγγυήσεις και τόκους από τον προϋπολογισμό. Συνεπώς, οι φορολογούμενοι καλούνται να πληρώσουν διπλά, αφενός μέσω διοδίων, εφόσον χρησιμοποιούν τον αυτοκινητόδρομο κι αφετέρου μέσω φόρων για να καλυφθούν οι εγγυήσεις.</p><p>Η έλλειψη κοινωνικής κατοικίας αποτελεί ένα βαθιά κοινωνικοπολιτικό πρόβλημα, ειδικότερα στις αστικές περιοχές και χώρες όπως η Ελλάδα. Η έξαρση των ενοικίων, προς όφελος της ιδιωτικής κυριαρχίας, οδηγεί συστηματικά τους χαμηλόμισθους να ζουν σε υποβαθμισμένα περιβάλλοντα, όπως υπόγεια και παλιά, επικίνδυνα διαμερίσματα ή ακόμα και στην αστεγία. Με την επέκταση του τουρισμού, οι ιδιώτες εκτοπίζουν μισθωτούς, προκειμένου να μετατρέψουν τα σπίτια και τα διαμερίσματα σε Airbnb, ώστε να τα ενοικιάσουν σε υψηλότερες και άρα πιο προσοδοφόρες τιμές.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1000/1*sVIYsyumhOokL-WTdpjnaQ.jpeg" /></figure><p><strong>Μείωση της Ποιότητας των Υπηρεσιών</strong></p><p>Για τον ιδιώτη, η εκάστοτε επιχείρηση αποτελεί ένα κερδοσκοπικό μέσο[6]. Με την ιδιωτικοποίηση μιας δημόσιας επιχείρησης όπως πχ μιας ταχυδρομικής υπηρεσίας ή της συγκοινωνίας[7], η εξυπηρέτηση σε απομακρυσμένες και μη κερδοφόρες περιοχές δύναται να πάψει, με τις εταιρείες να εστιάζουν στα αστικά κέντρα, όπου η ζήτηση είναι μεγαλύτερη. Η ποιότητα των αγαθών και των υπηρεσιών, όπως η παροχή ηλεκτρικού ρεύματος, θα συνοδεύεται από διακοπές και θα θυσιάζεται στο βωμό του κέρδους ακόμα και με επιζήμιους για το περιβάλλον, φθηνούς τρόπους παραγωγής. Η επιδίωξη της μεγιστοποίησης των εσόδων από κατασκευαστικά έργα μπορεί να οδηγήσει στην επιλογή λιγότερο ανθεκτικών υλικών και χαμηλής ποιότητας πρώτες ύλες, με την συντήρηση να μην αποτελεί προτεραιότητα παρά απρόβλεπτα έξοδα. Η εντατικοποίηση, ο φόρτος εργασίας, η εργασιακή επισφάλεια, τα απρόβλεπτα ωράρια, η ευέλικτη εργασία και οι χαμηλοί μισθοί ως νέα κανονικότητα, εξαναγκάζουν συχνά μέρος του προσωπικού σε παραίτηση, ενώ αντίθετα στις δημόσιες υπηρεσίες, το προσωπικό είναι ειδικευμένο με μακροχρόνια εμπειρία, χωρίς να υποβαθμίζεται η εκπαίδευση του για εξοικονόμηση χρημάτων. Πολλές ιδιωτικοποιημένες εταιρείες δεν επενδύουν αρκετά, γνωρίζοντας ότι σε περίπτωση κάποιου προβλήματος, το κράτος θα αναλάβει να καλύψει την χρηματοδότηση, ενώ σε περιβάλλοντα με έλλειψη ανταγωνισμού, οι ιδιωτικοποιήσεις μπορούν να οδηγήσουν σε μείωση της ποιότητας των υπηρεσιών. Ειδικότερα, σε κρίσιμους τομείς όπως η υγεία, οι ιδιωτικοί πάροχοι ενδέχεται να εστιάσουν σε κερδοφόρες θεραπείες, αγνοώντας κρίσιμες και βασικές υπηρεσίες, απαραίτητες για την ανθρώπινη υγεία. Έτσι, για παράδειγμα η επένδυση σε φάρμακα που αφορούν σπάνιες ασθένειες μειωμένης ζήτησης, είναι πιθανό να καθυστερεί.</p><blockquote>Η Royal Mall (HB) πριν την (μερική) ιδιωτικοποίηση παρείχε καθολική εξυπηρέτηση ακόμα και σε απομακρυσμένες περιοχές.</blockquote><p>Τα ιδιωτικοποιημένα μοντέλα υπονομεύουν διακαώς το δημόσιο σύστημα, καθιστώντας κοινωνικά παραγόμενα αγαθά και υπηρεσίες ως προνόμια για τους έχοντες και τις αστικές ελίτ.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1000/1*aMH2kUg0Zsb3HW-cgzRbgA.jpeg" /></figure><p><strong>Απώλεια Ελέγχου</strong></p><p>Η πολιτική των νεοφιλελεύθερων κυβερνήσεων σε ολόκληρο τον κόσμο, που στοχεύει στην έλλειψη ρυθμιστικού ελέγχου, όπου κανένας δεν επιβάλει αυστηρά πρότυπα και δεν ελέγχει τις επιχειρήσεις, μπορεί να οδηγήσει σε καταστροφικά αποτελέσματα[8]. Οι ιδιωτικές εταιρείες, σε φιλικές προς αυτές πολιτικές συνθήκες, αγνοούν ή παρακάμπτουν συστηματικά κανόνες ασφαλείας. Η απώλεια ελέγχου δημιουργεί προβλήματα στον έλεγχο των τιμών, όπως την περίοδο του Covid, όπου οι ιδιωτικές εταιρείες κράτησαν υψηλές τιμές σε μάσκες και τεστ, αδυνατώντας ολοκληρωτικά να παρέχουν προστασία σε ευάλωτες κοινωνικές ομάδες. Όταν ο πλούτος συγκεντρώνεται σε ένα μικρό ποσοστό, η μεσαία τάξη ως συνέπεια γίνεται πιο αδύναμη και οι φτωχοί γίνονται φτωχότεροι[9]. Μεγάλο μέρος της συσσώρευσης αυτής βγαίνει εκτός της οικονομίας και αποταμιεύεται σε φορολογικούς παραδείσους σε τράπεζες του εξωτερικού, ενώ άλλο μέρος διοχετεύεται στην αγορά πολιτικής επιρροής μέσω lobbying και δωροδοκιών, σε έναν φαύλο κύκλο αμοιβαίων συμφερόντων.</p><p>Οι ιδιωτικοποιήσεις μπορούν να αποτελέσουν κίνδυνο για την εθνική ασφάλεια, ειδικότερα εάν πρόκειται για κρίσιμες και στρατηγικές υποδομές όπως τα λιμάνια και οι τηλεπικοινωνίες, στην περίπτωση που ελέγχονται από ξένους φορείς με αμφίβολα συμφέροντα, ενώ η εξάρτηση σε ξένες αποφάσεις και η γεωπολιτική επιρροή μπορούν να υπονομεύσουν την εθνική ανεξαρτησία. Η εγκατάλειψη του ελέγχου και της ρύθμισης, συνειδητά ή μη, αφήνει τις τιμές να καθορίζονται στα πλαίσια της ελεύθερης αγοράς από την προσφορά και την ζήτηση, χωρίς να ανταποκρίνονται απαραίτητα στις κοινωνικές ανάγκες, και στις ανάγκες ευάλωτων κοινωνικών ομάδων και μειονοτήτων.</p><p>Η επαναφορά μιας ιδιωτικοποιημένης επιχείρησης υπό δημόσιο έλεγχο μπορεί να είναι μια πολύπλοκη και δύσκολη διαδικασία λόγω μακροπρόθεσμων συμβάσεων και εγγυήσεων για τους επενδυτές, με την πρόωρη διακοπή τους να οδηγεί σε τεράστιες αποζημιώσεις. Άλλες φορές, προκειμένου να επανεθνικοποιηθεί μια υπηρεσία, το κράτος μπορεί να εξαναγκαστεί στην αγορά των μετοχών και των εγκαταστάσεων, συχνά σε πολλαπλάσια τιμή της αρχικής τιμής πώλησης, με το κόστος επαναφοράς να είναι τεράστιο, καθιστώντας το ως κάτι μη ελκυστικό.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1000/1*67zNl-953yEyxaaVtHCFzQ.jpeg" /></figure><p><strong>Διαπλοκή &amp; Διαφθορά</strong></p><p>Σε ένα ιδιωτικοποιημένο περιβάλλον οι προσλήψεις μπορεί να γίνονται με γνώμονα τις γνωριμίες και όχι τις ικανότητες[10], με προνομιακές θέσεις στο “οικογενειακό δαχτυλίδι”, με αδιαφανείς διαδικασίες και για πολιτικούς λόγους. Σε χώρες με αδύναμους θεσμούς όπως η Ελλάδα, οι διαγωνισμοί παρακάμπτονται ή παραποιούνται για να ευνοηθούν συγκεκριμένοι επενδυτές[11]. Η ενημέρωση ελέγχεται και μετατρέπεται σε εργαλείο χειραγώγησης από ιδιωτικά κανάλια ολιγαρχών, που μπορεί παράλληλα να έχουν κι άλλες οικονομικές δραστηριότητες όπως ποδοσφαιρικές ομάδες, κατασκευαστικούς ομίλους, ναυτιλιακές εταιρείες και ενεργειακούς φορείς. Άλλες φορές η διαπλοκή μπορεί να φτάσει σε τέτοια επίπεδα που να απειλεί ευθέως ολόκληρες χώρες, όπως το σκάνδαλο της Cambridge Analytica, στις Προεδρικές εκλογές των ΗΠΑ του 2016 υπέρ του Trump, κλέβοντας προσωπικά δεδομένα εκατομμυρίων χρηστών του Facebook, με σκοπό την ψυχολογική σκιαγράφηση και την στόχευση εξατομικευμένης πολιτικής προπαγάνδας και διαφήμισης που είτε ενίσχυε προκαταλήψεις, είτε παραπλανούσε — και στις δύο περιπτώσεις για τον ίδιο σκοπό[12]. Οι ιδιωτικοποιήσεις αποτελούν πηγές διαφθοράς και ενισχύουν την δημιουργία ολιγαρχικών δομών εμπλέκοντας πολιτικούς, επιχειρηματίες και τραπεζίτες σε ένα τρίγωνο αμοιβαίων συμφερόντων.</p><blockquote>Το ιταλικό κράτος αποφάσισε να ιδιωτικοποιήσει την Telecom Italia μέσα από μια διαδικασία δωροδοκιών μεταξύ πολιτικών, δικαστών και επιχειρηματιών.</blockquote><p><strong>Εντατικοποίηση της Εργασίας</strong></p><p>Στην λογική της μείωσης του κόστους, οι εργάτες είναι αναλώσιμοι και μπορεί να αναγκάζονται να εργάζονται με παλιά, επικίνδυνα ή και τοξικά υλικά[13]. Στην λογική όπου προέχει το κέρδος, και η υγεία του εργαζόμενου έρχεται δεύτερη, η εξαντλητική εντατικοποίηση της εργασίας οδηγεί σε σωματική και ψυχική εξουθένωση, αυξάνοντας τα εργατικά ατυχήματα, τις ασθένειες, τις νόσους, τις παθήσεις και το αίσθημα ανασφάλειας στον χώρο εργασίας. Οι ιδιωτικοποιήσεις μπορούν να οδηγήσουν σε μείωση του λειτουργικού κόστους στο εργασιακό περιβάλλον, όπως στην περικοπή δαπανών θέρμανσης και κλιματισμού, δυσχεραίνοντας τις συνθήκες εργασίας. Άλλες φορές, ιδιωτικές εταιρείες αναβάλλουν συστηματικά επενδύσεις που θα έκαναν τον εργασιακό χώρο ποιοτικότερο, όπως τη μόνωση, με αποτέλεσμα μια αφόρητη, και επικίνδυνη για την υγεία, υγρασία. Οι υπερωρίες και η αύξηση του φόρτου εργασίας, μειώνουν την ποιότητα της εξυπηρέτησης, αφήνοντας περιθώρια για λάθη και παραλείψεις που μπορεί να αποβούν επιζήμια, ειδικότερα σε κρίσιμους τομείς όπως η υγεία και η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Οι ιδιωτικές εταιρείες προτιμούν προσωρινά συμβόλαια, freelance και εργασία μερικής-απασχόλησης με απρόβλεπτα ωράρια, που για τους εργαζόμενους μεταφράζεται σε χαμηλότερες αποδοχές, ελλιπή ασφαλιστική κάλυψη, ανύπαρκτες άδειες και μικρότερη σταθερότητα[14]. Όταν μια ιδιωτικοποιημένη εταιρεία μειώνει το προσωπικό της μέσω απολύσεων, εργάτες και υπάλληλοι καλούνται να καλύψουν τις θέσεις αυτές, με επιπρόσθετο φόρτο εργασίας, συχνά χωρίς καν την ανάλογη πληρωμή. Η εντατικοποίηση αυτή μπορεί να μειώσει μακροπρόθεσμα την παραγωγικότητα, την δημιουργικότητα και την αποδοτικότητα, μειώνοντας περαιτέρω τόσο την ψυχολογία και την υγεία του εργαζόμενου, όσο και την ποιότητα της μονάδας και του επιχειρηματικού εγχειρήματος.</p><blockquote>Το 1994, η Deutsche Bundesbahn (κρατικός σιδηρόδρομος) μετατράπηκε σε Deutsche Bahn AG όπου η νέα διοίκηση εφάρμοσε μοντέλα ιδιωτικού τομέα. Χιλιάδες θέσεις εργασίας καταργήθηκαν ενώ οι εναπομείναντες εργαζόμενοι αντιμετώπισαν μεγαλύτερες απαιτήσεις παραγωγικότητας, με λιγότερους υπαλλήλους για τις ίδιες ή περισσότερες δουλειές.</blockquote><p>Στον καιρό της μεταπαγκοσμιοποιήσης και μετά τη χρυσή εποχή της, υπάρχει συνεχής και αυξανόμενη πίεση από τις εταιρείες και το κεφάλαιο για αναδιάρθρωση της αγοράς εργασίας, με αποκορύφωμα τη περίοδο της Διεθνής Χρηματοπιστωτικής Κρίσης. Η πίεση αυτή οδήγησε στην ανάδυση και διόγκωση του πρεκαριάτου[15] δηλαδή μιας νέας, επισφαλούς τάξης εργαζομένων<strong>·</strong> μια τάξη όπου σε αντίθεση με το προλεταριάτο, διακρίνεται και χαρακτηρίζεται από χαμηλούς μισθούς και ασταθή εισόδημα, επισφαλείς σχέσεις εργασίας, ανεπαρκή κοινωνική ασφάλιση και συχνά υπερεκπαιδευμένη για τις θέσεις της. Προκειμένου οι εταιρείες να έχουν μεγαλύτερη ευελιξία στη διαχείριση του προσωπικού που απασχολούν, άσκησαν πίεση για χαλάρωση των νόμων προστασίας της εργασίας, οδηγώντας στη προώθηση της μερικής απασχόλησης, εργολαβιών, συμβάσεων έργου και freelancing, εξαθλιώνοντας τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1000/1*rWl_cbC16Ywfum40rV6ETw.jpeg" /></figure><p><strong>Η Ιδιωτικοποίηση του Ρεύματος στην Ελλάδα</strong></p><p>Πριν την πλήρη ιδιωτικοποίηση του ρεύματος, η τιμή της κιλοβατώρας ήταν γύρω στα 7 λεπτά του ευρώ. Η τιμή αυτή θα έπρεπε να έχει πέσει περαιτέρω μέσα στα χρόνια, καθώς η συμμετοχή των ΑΠΕ έχει αυξηθεί στο 60% του ενεργειακού μείγματος της χώρας. Τα φωτοβολταϊκά μέσω του ήλιου, οι ανεμογεννήτριες μέσω του αέρα και τα υδροηλεκτρικά μέσω του νερού μας δίνουν δωρεάν πάνω από το μισό της εγχώριας ηλεκτρικής ενέργειας, όμως παρόλα αυτά, οι τιμές διαρκώς αυξάνονται. Η τιμή της κιλοβατώρας που καλούμαστε να πληρώσουμε δεν έχει να κάνει με τα πραγματικά κόστη παραγωγής της. Το ηλεκτρικό ρεύμα, ένα αναγκαίο κοινωνικό και δημόσιο αγαθό, έχει μετατραπεί σε χρηματιστηριακό είδος και υπόκειται στους κανόνες του ελεύθερου εμπορίου, με τις αλλεπάλληλες αυξήσεις στις τιμές να τσακίζουν τα πιο ευάλωτα λαϊκά στρώματα.</p><p>Υπάρχει η πεποίθηση ότι ο διαχειριστής καλείται να πληρώσει υπέρογκα ποσά για την εγκατάσταση ΑΠΕ, ενώ στην πραγματικότητα το μοναδικό κόστος που έχουν οι ΑΠΕ στον εκάστοτε επιχειρηματία είναι το αρχικό της προμήθειας κι εγκατάστασής τους με τα κόστη αυτά όμως να είναι επιδοτούμενα από το δημόσιο, είτε με απευθείας κρατικές επιδοτήσεις, είτε εμμέσως δια των λογαριασμών ρεύματος, πχ ΕΤΜΕΑΡ. Κοινώς, η απόσβεση της «επένδυσης» δεν μοιάζει να υπάρχει καν ως πραγματικό κόστος για τον ίδιο.</p><p>Το Χρηματιστήριο είναι προϊόν και αποτέλεσμα της ιδιωτικοποίησης της ενέργειας και της απελευθέρωσης της αγοράς. Στην Ελλάδα αποτελεί έναν οργανισμό που διαχειρίζεται την αγορά ηλεκτρικής ενέργειας και φυσικού αερίου. Παρόλο που το χρηματιστήριο έχει σχεδιαστεί για να ενισχύει υποτίθεται τον ανταγωνισμό, στην πραγματικότητα, η αγορά κυριαρχείται από λίγους “μεγάλους παίκτες”, οι οποίοι μπορούν να συντονίζονται ανεπίσημα, δημιουργώντας ένα “καρτέλ”, ώστε να εκμεταλλεύονται το σύστημα μέσα από κερδοσκοπικές πρακτικές δυσανάλογης επιρροής στις τιμές. Στόχος και αποτέλεσμα: η μείωση και η εξάλειψη του ανταγωνισμού. Έτσι, το καρτέλ που έχει δημιουργηθεί στην ουσία καθορίζει αυθαίρετα και κατά το δοκούν την τιμή του ρεύματος με κύριο στόχο, όχι την παροχή φθηνού ρεύματος, αλλά την μεγιστοποίηση του κέρδους.</p><p>Η ελληνική κυβέρνηση αντί να επιβάλλει κατ’ ελάχιστο πλαφόν στο ρεύμα βάσει του πραγματικού κόστους παραγωγής, προστατεύοντας τους καταναλωτές, επιτρέπει στους ενεργειάρχες να χρεώνουν όσα θέλουν. Στην συνέχεια προσποιείται ότι “παρεμβαίνει” επιδοτώντας τους καταναλωτές με χρήματα που προέρχονται από τους ίδιους μέσω της φορολόγησης, τα οποία στην συνέχεια θα κατευθυνθούν και πάλι στους ολιγάρχες της ενέργειας. Η κυβέρνηση αντί να επαναφέρει το ρεύμα σε πλήρη δημόσιο έλεγχο, αφήνει το καρτέλ να δρα ανενόχλητο και να μας χρεώνει χρυσάφι ρεύμα που τις περισσότερες φορές έχει παραχθεί με μηδέν κόστος.</p><p>Η κοινωνικοποίηση των ΔΕΗ, ΔΕΔΔΗΕ κι ΑΔΜΗΕ με λειτουργία ως μια ενιαία Δημόσια Επιχείρηση Κοινής Ωφέλειας με στόχο όχι το κέρδος, αλλά την παροχή ρεύματος σε όλες και όλους, θα αποτελούσε σίγουρα μια εναλλακτική. Ακόμα κι αν η ΕΕ δεν επέτρεπε ένα πλήρες κρατικό μονοπώλιο, η ΔΕΗ θα μπορούσε να μειώσει τα τιμολόγιά της για να προστατεύσει τους καταναλωτές, πιέζοντας τους ιδιώτες παρόχους να μειώσουν και αυτοί τις τιμές ώστε να παραμείνουν ανταγωνιστικοί. Η κρατικοποίηση της ΔΕΗ θα μπορούσε να αλλάξει την ισορροπία στην αγορά ενέργειας προσφέροντας σταθερότερες και χαμηλότερες τιμές ρεύματος, ανταποκρινόμενη στις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας.</p><blockquote>Συχνά ακούγαμε ότι η ΔΕΗ δεν ήταν κερδοφόρα. <br>Και το ερώτημα είναι: Γιατί θα έπρεπε να είναι;</blockquote><p><strong>Η Αποτυχία των Ιδιωτικοποιήσεων</strong></p><p>Με την απουσία μηχανισμών ελέγχου, πολλές ιδιωτικές επιχειρήσεις επέλεξαν το βραχυπρόθεσμο κέρδος, έναντι της βιωσιμότητας, χωρίς καμία δέσμευση ή εγγύηση για συνεχή λειτουργία και μακροπρόθεσμες επενδύσεις. Ακόμη, πολλές ιδιωτικές εταιρείες, εκμεταλλεύτηκαν δημόσιους πόρους και επιδοτήσεις, αρχικά με σύντομες επενδύσεις, και στην συνέχεια με την ολοκληρωτική εγκατάλειψη των εγκαταστάσεων[16]. Οι ιδιωτικοί φορείς μπορούν μάλιστα να είναι ακόμα και ανίκανοι ως προς την διαχείριση, όπως συνέβη το 2008 με την κατάρρευση των τραπεζών.<br>Πολλές χώρες αναγνώρισαν τα αρνητικά αποτελέσματα των ιδιωτικοποιήσεων που είχαν ως συνέπεια τις αυξήσεις των τιμών, την υποβάθμιση της ποιότητας των υπηρεσιών και της κοινωνικής ανισότητας, και προχώρησαν σε διορθωτικά μέτρα, είτε μέσω κρατικής παρέμβασης είτε μέσω της επαναφοράς των επιχειρήσεων σε πλήρη δημόσιο έλεγχο. Ενδεικτικά:</p><p><strong>Ηνωμένο Βασίλειο:</strong> Μετά την διάσπαση και την ιδιωτικοποίηση των σιδηροδρόμων το 1997, οι τιμές των εισιτηρίων διπλασιάστηκαν, η συντήρηση υποβαθμίστηκε και τα δρομολόγια μειώθηκαν. Το 2020, η κυβέρνηση δημιούργησε την “Great British Railways”, μια μορφή κρατικού ελέγχου του δικτύου με ιδιωτικές υπηρεσίες.</p><p><strong>Βολιβία:</strong> Το 1999, η κυβέρνηση ανέθεσε την διαχείριση του νερού στην Ιδιωτική Εταιρεία <em>“Bechtel Corporation”</em> με αποτέλεσμα την αύξηση της τιμής του έως και 3 φορές πάνω. Μετά από έντονες λαϊκές διαμαρτυρίες, η κυβέρνηση ακύρωσε την ιδιωτικοποίηση, επαναφέροντας το σε δημόσιο έλεγχο.</p><p><strong>Νότια Αφρική:</strong> Τα ιδιωτικά νοσοκομεία δημιούργησαν μια μορφή ποιοτικής υγείας για όσους πλήρωναν αλλά καταστροφική και ανεπαρκή για τους φτωχότερους. Το 2019, το κοινοβούλιο ενέκρινε την Εθνική Ασφάλιση Υγείας (NHI), που προέβλεπε καθολική δημόσια υγεία.</p><p><strong>Γαλλία:</strong> Το 2014, η ιδιωτικοποίηση της κρατικής σιδηροδρομικής εταιρείας οδήγησε σε ατυχήματα και περικοπές δρομολογίων. Το 2018 η κυβέρνηση επανεθνικοποίησε τον σιδηρόδρομο, αναγνωρίζοντας ότι η ιδιωτικοποίηση απέτυχε να βελτιώσει τις υπηρεσίες.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1000/1*fhpFzVGPBOfjUo-I_os5ng.jpeg" /></figure><p><strong>Η Πολιτική ως Επάγγελμα</strong></p><p>Οι νεοφιλελεύθεροι τείνουν να αντιλαμβάνονται την πολιτική με έναν τεχνοκρατικό και πατερναλιστικό τρόπο, λειτουργώντας περισσότερο υπό το πρίσμα ενός CEO, θεωρώντας ότι ο ιδιωτικός τομέας είναι αποδοτικότερος. Συχνά λειτουργούνε ως διαχειριστές, με την πολιτική να θεωρείται επιστήμη της διακυβέρνησης, αναλαμβάνοντας τον ρόλο να εξυγιάνουν το “ζημιογόνο” δημόσιο μέσα από περικοπές και ιδιωτικοποιήσεις. Υιοθετώντας το σκεπτικό του ιδιώτη επιχειρηματία, θεωρούν ότι καλούνται να δημιουργήσουν ευκαιρίες, για όσους είναι αρκετά υπεύθυνοι ώστε να αναλάβουν τις ευθύνες τους. Για τους ίδιους, η ενασχόληση με την πολιτική δεν αποτελεί κάποιο δημόσιο λειτούργημα αλλά φαντάζει ως ένα διαχειριστικό επάγγελμα και μάλιστα ιδιαίτερα κερδοφόρο. Και το σύστημα επιβραβεύει την συγχώνευση πολιτικής και επιχειρηματικών συμφερόντων, με την συσσώρευση του πλούτου να θεωρείται αποτέλεσμα ταλέντου και την φοροδιαφυγή μια λογική κι έξυπνη επιχειρηματική κίνηση. Η άποψη ότι οι εργαζόμενοι χρειάζονται τα παραδοσιακά μοντέλα ιεραρχικής οργάνωσης φαίνεται να αμφισβητείται, τόσο στη θεωρία, από πολλούς κοινωνικούς επιστήμονες, ακτιβιστές κλπ., όσο και στην πράξη, με την παρουσία αυτοδιαχειριζόμενων εγχειρημάτων και συνεταιρισμών όπως η ισπανική Mondragon Corporation στην οποία απασχολούνται 70.000 εργαζόμενοι.</p><blockquote>Πριν τον θάνατο του Σίλβιο Μπερλουσκόνι<strong>,</strong> η καθαρή του περιουσία εκτιμήθηκε σε πάνω από 7 δισεκατομμύρια δολάρια.</blockquote><p><strong>Η Ακαδημαϊκή Εκπαίδευση</strong></p><p>Ο νεοφιλελευθερισμός έχει ιδιαίτερα ισχυρές βάσεις στα ακαδημαϊκά περιβάλλοντα. Σε χώρες με ισχυρή αγγλοσαξονική ακαδημαϊκή παράδοση όπως οι ΗΠΑ και το Ηνωμένο Βασίλειο, πανεπιστήμια εστιάζουν σε οικονομικές θεωρίες που προάγουν την απορρύθμιση, τον περιορισμό των κρατικών παρεμβάσεων και την ελεύθερη αγορά, προάγοντας ότι οι κοινωνικές και οικονομικές σχέσεις πρέπει να ρυθμίζονται στα πλαίσια της αγοράς.</p><p>Πολλοί ακαδημαϊκοί συνδέονται με νεοφιλελεύθερους οργανισμούς (π.χ. Heritage Foundation, Cato Institute), think tanks και ινστιτούτα που ασπάζονται και προωθούν τις παραπάνω ιδέες ενώ η ακαδημαϊκή τους καριέρα συχνά συνδυάζεται με θέσεις επιρροής στην πολιτική και στην οικονομία.</p><p>Η ακαδημαϊκή εκπαίδευση σε πανεπιστήμια όπως το Harvard δεν είναι απλώς μια σειρά μαθημάτων αλλά ένα δίκτυο επιρροής και ιδεολογικοποίησης, με ευκαιρίες καριέρας και κοινωνικής ανέλιξης, με την αποφοίτηση να ανοίγει δρόμους στην πολιτική και δημόσια διοίκηση, σε διεθνείς οργανισμούς, στο χρηματοπιστωτικό σύστημα, σε think tanks και lobbies. Ακόμη, δημιουργούνται νέες δυνατότητες για ένταξη σε λέσχες των ελίτ με ομοιογένεια σκέψης αλλά και κλειστούς κύκλους όπως το Harvard Club of New York, χαράζοντας προοπτικές για ισχυρή δικτύωση και mentorship. Συνεπώς, η αποφοίτηση δεν αποτελεί απλώς κάποιο πτυχίο αλλά μια πιστοποίηση εξουσίας, ένα εισιτήριο προς την αποκομμένη από την πραγματικότητα, παγκόσμια ολιγαρχία.</p><blockquote>Το Harvard, το Stanford και άλλα ελίτ πανεπιστήμια δικτυώνουν φοιτητές με μεγάλες εταιρείες, ώστε να υπάρχει μια συνεχής ροή ανθρώπων από την πολιτική στις τράπεζες και αντιστρόφως.</blockquote><p><strong>Είναι ο Καπιταλισμός</strong></p><p>Η ιδιωτικοποίηση αυτή καθαυτή δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να εγγυηθεί θέσεις εργασίας, αξιοκρατία, καινοτομία και ποιότητα. Ένα δημόσιο και κοινωνικό σύστημα σχεδιάζει υπηρεσίες με βάση τις υπάρχουσες ανάγκες ενώ ο ιδιωτικός τομέας εξυπηρετεί ή δημιουργεί την ζήτηση, όπου και όποτε υπάρχει ή προβλέπεται κέρδος. Το καπιταλιστικό κοινωνικοοικονομικό σύστημα οδηγεί αναπόφευκτα σε μονοπώλια και είναι φυσικώς αδύνατο να μεταρρυθμιστεί με αστικά οικονομικά τεχνάσματα ή κεϋνσιανές μεθόδους. Ακόμα κι αν ρυθμιστεί επί μέρους μέσω κάποιου κρατικού παρεμβατισμού, όπως στις Σκανδιναβικές χώρες, τα αποτελέσματα θα είναι προσωρινά και βραχυπρόθεσμα, δίχως να μετασχηματίζουν τα βασικά χαρακτηριστικά του, όπως την ασυνάρτητη παραγωγή που μπορεί να οδηγήσει σε περιοδικές κρίσεις υπερπαραγωγής ή τους κανόνες της ελεύθερης αγοράς. Η ιδιωτική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής, οδηγεί την εργατική τάξη σε μια σχέση εξάρτησης, αναπαράγοντας οικονομικές ανισότητες και εδραιώνοντας την κυριαρχία του κεφαλαίου. Ο δημόσιος έλεγχος, και η προάσπιση των απαραίτητων βασικών υπηρεσιών μέσω κοινωνικής εγγύησης είναι υποχρέωση κάθε δημοκρατικής κοινωνίας για την κοινωνική συνοχή, τη ζωή και την αξιοπρέπεια.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1000/1*CsQqrPhgljtVWkQz34ygBg.jpeg" /></figure><p>[0] ΔΕΗ (μερική ιδιωτικοποίηση), ΟΤΕ, Λιμάνι Πειραιά.<br>[1] ΕΛΣΤΑΤ, Ευρωπαϊκή Επιτροπή &amp; ECB (εκθέσεις για το χρέος).<br>[2] Πχ Νέο μοντέλο iPhone αντί για κάποια καινοτομία στην ενέργεια. <br>[3] Η Tesla επωφελήθηκε από κρατικές επιδοτήσεις για ηλεκτρικά αυτοκίνητα, ενώ η βασική τεχνολογία (μπαταρίες Li-ion) αναπτύχθηκε με δημόσια κεφάλαια.<br>[4] Πχ η Facebook αγόρασε το Instagram αντί να βελτιώσει το υπάρχον κοινωνικό μέσο δικτύωσης).<br>[5] Η ινσουλίνη ανακαλύφθηκε από δημόσια έρευνα, αλλά η αγορά ελέγχεται από ιδιωτικές εταιρείες.<br>[6] Στις ΗΠΑ, ιδιωτικές φυλακές μειώνουν το φαγητό.<br>[7] Στις σιδηροδρομικές μεταφορές του ΗΒ (UK), η ιδιωτικοποίηση οδήγησε σε αυξήσεις των τιμών και ατυχήματα λόγω κακής συντήρησης. Στην Ελλάδα, ο ΟΤΕ άργησε να επενδύσει σε οπτικές ίνες σε πολλές αγροτικές περιοχές.<br>[8] Στην Ιταλία, η ιδιωτικοποίηση δημοσίων έργων οδήγησε σε σκάνδαλα και καταστροφικά αποτελέσματα (γέφυρα Morandi — κατέρρευσε το 2018).<br>[9] Με την αγορά ακινήτων σε μια συγκεκριμένη πόλη από μικρές ομάδες επενδυτών, λόγω της μεγάλης ζήτησης και της μικρής προσφοράς, οι τιμές των ακινήτων θα αυξηθούν δραματικά.<br>[10] Τέμπη — Πρόσληψη του σταθμάρχη λόγω γνωριμιών.<br>[11] Στο σκάνδαλο Novartis, φέρεται ότι πολιτικοί παράγοντες ευνόησαν την εταιρεία σε δημόσιες συμβάσεις φαρμάκων.<br>[12] The Great Hack (2019)- Jehane Noujaim, Karim Amer.<br>[13] Στην Ινδία, ιδιωτικές εταιρείες κατασκευής χρησιμοποιούν αμίαντο σε δημόσια έργα λόγω χαμηλού κόστους.<br>[14] “Οι όμηροι της Teleperformance: Ανεργία χωρίς αποζημίωση μετά από 10 χρόνια δουλειάς” — Reporters United.<br>[15] “Το Πρεκαριάτο — Η Νέα Επικίνδυνη Τάξη” | Guy Standing (επικαιροποιημένη έκδοση Covid-19).<br>[16] ΒΙΠΕ Αλεξανδρούπολης.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1000/1*CzvK30seU4n8Pi4pMa05KQ.jpeg" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=ce6c2a4287b6" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Προϋπολογισμός 2025: Όσα δεν είπε ο κ. Χατζηδάκης]]></title>
            <link>https://medium.com/@chrisblvck/%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%8B%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82-2025-%CF%8C%CF%83%CE%B1-%CE%B4%CE%B5%CE%BD-%CE%B5%CE%AF%CF%80%CE%B5-%CE%BF-%CE%BA-%CF%87%CE%B1%CF%84%CE%B6%CE%B7%CE%B4%CE%AC%CE%BA%CE%B7%CF%82-6dfc9c0467a2?source=rss-1c00cce4a570------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/6dfc9c0467a2</guid>
            <category><![CDATA[κυβέρνηση]]></category>
            <category><![CDATA[χατζηδάκης]]></category>
            <category><![CDATA[νέα-δημοκρατία]]></category>
            <category><![CDATA[προϋπολογισμός]]></category>
            <category><![CDATA[οικονομία]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Chris Blvck]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 24 May 2025 23:44:49 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-05-24T23:45:00.874Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Ο κ. Χατζηδάκης εξήγγειλε μέσω του Tiktok 9 τομείς που θα κάνουν καλύτερη την ζωή των Ελλήνων. Όμως όπως θα δούμε παρακάτω, οι εξαγγελίες αυτές μοιάζουν να είναι παραπλανητικές και ανακριβείς.</p><p><strong>«Ο κατώτατος μισθός θ’ ανέβει κι άλλο»</strong></p><p>Μπορεί η καταναλωτική δαπάνη να αυξηθεί αλλά η ποσότητα των αγαθών που αγοράζονται και η αγοραστική δύναμη συνεχίζει να μειώνεται σταθερά. Όταν η τιμή των βασικών καταναλωτικών αγαθών έχει αυξηθεί κατά 30% τουλάχιστον και σε κάποιες περιπτώσεις όπως το ελαιόλαδο 125%, η τιμή της κιλοβατώρας 50%-100%, ανάλογα με το είδος του τιμολογίου, και η τιμή της βενζίνης και του πετρελαίου κίνησης-θέρμανσης 35%, τότε μια αύξηση της τάξης του 3.75% στων κατώτατο μισθό πρακτικά δεν σημαίνει τίποτα. Στην Ελλάδα δεν υφίστανται Εθνικές Γενικές Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας κι έτσι οι εργαζόμενοι δεν έχουν καμία διαπραγματευτική ισχύ με τον εκάστοτε εργοδότη. Η κυβέρνηση, με το νέο νομοσχέδιο, κρατάει δέσμιο τον κατώτατο πενιχρό μισθό για να τον δίνει σαν πουρμπουάρ σ’ έναν λαό που ήδη εισπράττει λίγα και ξοδεύει πολλά, ενώ ταυτόχρονα με τον πληθωρισμό, η χώρα παρουσιάζει την μεγαλύτερη πραγματική μείωση ωρομισθίων (-23,7%) σε ολόκληρη την ΕΕ.</p><p><strong>«Η ανεργία μειώνεται»</strong></p><p>Μπορεί η ανεργία να μειώνεται, όμως με τι κόστος; Κυλιόμενα ωράρια, ανεπαρκείς συνθήκες εργασίας, απλήρωτες και συστηματικές υπερωρίες και μεγαλύτερη μερική απασχόληση (50% των νέων συμβάσεων). Το ποσοστό των εργαζομένων στην Ελλάδα που εργάζονται ανασφάλιστοι παραμένει τεράστιο ενώ ορισμένοι τομείς, όπως η εστίαση και οι κατασκευές, παρουσιάζουν ακόμη υψηλότερα ποσοστά ανασφάλιστης εργασίας. Το 2024, η Επιθεώρηση Εργασίας, μέχρι τις 25 Ιουνίου είχε καταγράψει 7.800 εργατικά ατυχήματα, κατά μέσο όρο δηλαδή 44 την ημέρα. Κι αυτά ήταν μόνο τα καταγεγραμμένα. Ακόμα κι κάποιο κομμάτι της ανεργίας μειώνεται, αυτό οφείλεται στην ώθηση όλο και μεγαλύτερου κομματιού της κοινωνικής βάσης στην επισφάλεια και στο πρεκαριάτο.</p><p><strong>«Ο πληθωρισμός μειώνεται το 2025»</strong></p><p>Μείωση του πληθωρισμού δεν σημαίνει ότι ο πληθωρισμός παύει να υφίσταται αλλά ότι οι ήδη υψηλές τιμές θα ανέβουν κι άλλο, απλώς λιγότερο απ’ την περασμένη χρονιά.</p><p><strong>«Μειώνονται οι τραπεζικές προμήθειες»</strong></p><p>Οι μείωση των τραπεζικών προμήθειών θα ήταν δεδομένη στο καπιταλιστικό σύστημα, στα πλαίσια του ανταγωνισμού, εάν η νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση που υπηρετεί ο κ. Χατζηδάκης ήθελε να ελέγξει το τραπεζικό καρτέλ. Αντιθέτως, στην Ελλάδα ο τραπεζικός τομέας είναι συγκεντρωμένος, με τις τέσσερις μεγάλες τράπεζες να κατέχουν το μεγαλύτερο μερίδιο της αγοράς. Οι τραπεζικές προμήθειες είναι υψηλότερες σε σχέση με πολλές άλλες χώρες της ΕΕ, και από τις υψηλότερες σε ολόκληρο τον κόσμο. Είναι υψηλότερες σε βασικές υπηρεσίες, όπως είναι οι αναλήψεις, οι μεταφορές χρημάτων και η χρήση χρεωστικών ή πιστωτικών καρτών ακόμα και στις πληρωμές λογαριασμών την στιγμή που σε άλλες χώρες της ΕΕ, οι συναλλαγές αυτές συχνά πραγματοποιούνται χωρίς χρέωση μέσω τραπεζικών εφαρμογών. Οι υψηλές προμήθειες επεκτείνονται επίσης και σε υπηρεσίες όπως την έκδοση εγγράφων, βεβαιώσεων και κίνησης λογαριασμού, ανανεώσεις καρτών, την πρόωρη εξόφληση δανείων και την καθυστέρηση δόσεων, την επανέκδοση PIN και πολλές ακόμη. Η κυβέρνηση δεν έχει κανέναν λόγο να καυχιέται που θα φέρει τις τραπεζικές προμήθειες, που ήταν εξ’ αρχής εξωφρενικές και παράλογες, λίγο πιο κοντά στον Ευρωπαϊκό μέσο όρο.</p><p><strong>«Η χρηματοδότηση για την Υγεία θα είναι αυξημένη σε σχέση με το 2019»</strong></p><p>Ο κ. Χατζηδάκης φυσικά, δεν ξεκαθάρισε σε ποιο κομμάτι θα είναι αυξημένη. Στους μισθούς των υγειονομικών και στον εξοπλισμό; Στις προσλήψεις νέων γιατρών; Ή στην υπερκοστολογημένη ενεργειακή αναβάθμιση των υγειονομικών μονάδων με απευθείας αναθέσεις σε εργολάβους κοράκια; Τα χρήματα αυτά θα διατεθούν μέσω του κρατικού προϋπολογισμού ή μήπως μέσω της ΕΕ (ΕΣΠΑ), δάνεια, δωρεές και χορηγίες;</p><p><strong>«Οι συντάξεις θα ανέβουν όσο περίπου και ο πληθωρισμός»</strong></p><p>Εάν ο πληθωρισμός ανέβει για παράδειγμα 2,9%, τότε και οι συντάξεις θα αυξηθούν επίσης 2,9%. Ο συνολικός πληθωρισμός όμως ουσιαστικά διαμορφώνεται όχι μόνο από το 2024 που ήταν 2,9% αλλά και από τις προηγούμενες χρονιές επί της νέας (ανεβασμένης) τιμής και κατ’ επέκταση η αύξηση των συντάξεων θα είναι ανάλογη του πληθωρισμού του τρέχων έτους και όχι των προηγούμενων.</p><p><strong>«Ολοκληρώνεται η δεύτερη φάση του Μετρό Θεσσαλονίκης»</strong></p><p>Η πρώτη φάση ολοκληρώθηκε με ταβάνια που όταν βρέχει στάζουν νερά, μηχανήματα που δεν λειτουργούνε, ένα λογότυπο κόστους 30.000 ευρώ, καταπατημένα αρχαιολογικά ευρήματα, πολίτες να περπατούν στη στοά του τρένου επειδή εκείνο έπαθε βλάβη στην πρώτη βδομάδα λειτουργίας του και κόστος 3 δισ. ευρώ, καθιστώντας το το ακριβότερο Μετρό σε σύγκριση με όλα τα υπόλοιπα στον κόσμο. Ας μην φανταστούμε τη δεύτερη…</p><p><strong>«Από τον Σεπτέμβριο ξεκινά η λειτουργία των πρώτων μη κρατικών Πανεπιστημίων στην Ελλάδα»</strong></p><p>Στην ουσία δεν πρόκειται για μη κρατικά πανεπιστήμια αλλά για ιδιωτικά εκπαιδευτήρια, προνόμιο για τους έχοντες, σαφώς υποδεέστερα ποιοτικά των Πανεπιστημίων, με χαμηλές (έως και χωρίς) βάσεις εισαγωγής. Η κυβέρνηση καταπατώντας το άρθρο 16 του συντάγματος για να πετύχει την υλοποίηση του σχεδίου της, ουσιαστικά υποστηρίζει ότι “πολλοί φοιτητές αναγκάζονται να φύγουν στο εξωτερικό για να σπουδάσουν” και προτείνει ως οικονομικότερη λύση την θέσπιση παραρτημάτων ιδιωτικών πανεπιστημίων, ενώ θα μπορούσε κάλλιστα να χρηματοδοτήσει περισσότερο το δημόσιο πανεπιστήμιο, να μεριμνήσει για τις φοιτητικές εστίες και να μειώσει τις βάσεις εισαγωγής. Αντ’ αυτού η κυβέρνηση προσπαθεί να ανοίξει χώρο για την CVC, η οποία έχει εξαγοράσει μετοχές σε εταιρείες ασφάλισης, ενέργειας (ΔΕΗ), τροφίμων, εφοδιαστικής αλυσίδας, take away, έξι νοσοκομεία (Υγεία, Μητέρα, Λητώ, Metropolitan, Ιασώ General και Creta Interclinic), συνολικής δυναμικότητας 1.400 κλινών, ώστε η να στέλνει φοιτητές για πρακτική στα δικά της ιατρεία. Η σχέση της CVC με το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας, μέσω του τριγώνου της διαπλοκής, είναι δεδομένη, ενώ μέχρι και η κόρη του Πρωθυπουργού εργαζόταν εκεί ως “Client and Product Solutions Analyst”.</p><p>Ο χρόνος που εξαγγέλλονται τα μέτρα δεν είναι τυχαίος αφού η κυβέρνηση βλέπει τα ποσοστά της να πέφτουν σημαντικά. Είναι γεγονός ότι ακόμη και οι σκληροί υποστηρικτές της πλέον δεν πείθονται ενώ μέρα με την μέρα όλο και περισσότεροι νεοδημοκράτες της γυρίζουνε την πλάτη. Η σχέση του κόμματος με τις τράπεζες είναι αδιαμφισβήτητη, τόσο ιστορικά όσο στο σήμερα. Οι εξαγγελίες ουσιαστικά δεν αποτελούν φιλολαϊκά μέτρα παρά μια μορφή τακτικισμού για το υπαρξιακό ζήτημα του ίδιου του κόμματος και κατ’ επέκταση του συμφέροντος των ίδιων των τραπεζών. Μπορεί να φαίνεται ότι η Νέα Δημοκρατία “βάζει βέτο” σε 100 εκατομμύρια από τα κέρδη των τραπεζών (αφήνοντας τα υπόλοιπα 3 δις ανέγγιχτα να μοιραστούν ως μερίσματα στους μετόχους), όμως με αυτόν τον τρόπο προσπαθεί απλά επεκτείνει το κυβερνητικό της αξίωμα ώστε να συνεχίσει να αφήνει τις τράπεζες να πλουτίζουν δισεκατομμύρια ετησίως, όπως κάνει συστηματικά από το 2019, με τις τράπεζες να βλέπουν καθαρά υπερκέρδη αυξημένα κατά 50–60%.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*2lWKVvYKqfNpgqU6wKddIg.png" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=6dfc9c0467a2" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Προσφυγικό: Μύθοι & Πραγματικότητα]]></title>
            <link>https://medium.com/@chrisblvck/%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%83%CF%86%CF%85%CE%B3%CE%B9%CE%BA%CF%8C-%CE%BC%CF%8D%CE%B8%CE%BF%CE%B9-%CF%80%CF%81%CE%B1%CE%B3%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%84%CE%B7%CF%84%CE%B1-9d847c7a78b6?source=rss-1c00cce4a570------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/9d847c7a78b6</guid>
            <category><![CDATA[refugees]]></category>
            <category><![CDATA[ελληνικά]]></category>
            <category><![CDATA[μεταναστευτικό]]></category>
            <category><![CDATA[immigration]]></category>
            <category><![CDATA[προσφυγικό]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Chris Blvck]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 24 May 2025 23:21:57 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-05-25T13:40:54.381Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Το προσφυγικό αποτελεί ένα από τα πιο καίρια και ευαίσθητα ζητήματα της εποχής μας. Το θέμα συχνά συνοδεύεται από έντονες συζητήσεις, φόβους και παρανοήσεις. Πολλές από αυτές τις συζητήσεις τροφοδοτούνται από μύθους και θεωρίες συνωμοσίας που διαστρεβλώνουν την πραγματικότητα. Σε αυτήν την προσπάθεια, η κατανόηση του ζητήματος μέσα από τα πραγματικά δεδομένα αποτελεί ανάγκη και χρέος. Ποιοι είναι οι πρόσφυγες; Γιατί εγκαταλείπουν τις πατρίδες τους;</p><p><strong>«Δεν είναι πρόσφυγες, είναι εισβολείς. Ήρθαν εδώ με οργανωμένο σχέδιο εξισλαμισμού της Ελλάδας.»</strong></p><p>Η αλήθεια είναι ότι το μόνο που θέλουν είναι να φύγουν από την Ελλάδα, και μάλιστα το γρηγορότερο. Φεύγουν ακόμη και πριν διεκπεραιωθεί καλά καλά το άσυλο τους και το ζητάνε ξανά σε άλλη χώρα. Ο εξισλαμισμός της Ελλάδας και της Ευρώπης εν γένει δεν φαίνεται να επιβεβαιώνεται από καμία επίσημη στατιστική έρευνα. Για παράδειγμα, σύμφωνα με έρευνα του <a href="https://www.mendeley.com/catalogue/1e123897-556a-30c5-9f76-4d567e39116f/?utm_source=chatgpt.com">International Journal of Environmental Science and Development</a>, μεταξύ του 2000–2010 η αύξηση του Μουσουλμανικού πληθυσμού στην Ευρώπη ήταν 0,6%, ενώ για το 2010–2020 η άνοδος ήταν μόλις 0.2%. Σε απόλυτους αριθμούς, τα νούμερα αυτά αντικατοπτρίζονται με μια πτώση από 5 εκατομμύρια σε 650 χιλ. νέους μουσουλμάνους ενώ στην Ελλάδα, μόλις οι 3 στους 100 είναι Μουσουλμάνοι.</p><p><strong>«Δεν είναι πρόσφυγες. Στη χώρα τους δεν έχει πόλεμο.»</strong></p><p>Η πραγματικότητα είναι ότι δεν απαιτείται πόλεμος για να δημιουργηθεί πρόσφυγας. Για παράδειγμα ένα άτομο που διώκεται λόγω της σεξουαλικής του προτίμησης ή της ταυτότητας φύλου του μπορεί να θεωρηθεί πρόσφυγας σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Ο ορισμός του πρόσφυγα βασίζεται στη <a href="https://www.unhcr.org/gr/media/04-symvasiprotokollo-pdf">Σύμβαση της Γενεύης του 1951</a>, η οποία αναγνωρίζει ότι άτομα που υφίστανται δίωξη λόγω φυλής, θρησκείας, εθνικότητας, πολιτικών πεποιθήσεων ή ένταξης σε συγκεκριμένη κοινωνική ομάδα έχουν το δικαίωμα διεθνούς προστασίας.</p><p><strong>«Δεν είναι πρόσφυγες. Έρχονται χωρίς χαρτιά.»</strong></p><p>Τα χαρτιά (επίσημα έγγραφα όπως διαβατήριο, ταυτότητα ή έγγραφα ασύλου) <a href="https://help.unhcr.org/greece/el/about-help-in-greece/what-happens-now-asylum-greek/">δεν είναι ούτε νομικό ούτε λογικό προαπαιτούμενο για την αίτηση ασύλου</a>. Το αντίθετο μάλιστα. Σε ορισμένες χώρες, ομάδες πληθυσμού και μειονότητες ενδέχεται να μην έχουν αποκτήσει ποτέ επίσημα έγγραφα λόγω διακρίσεων ή έλλειψης πρόσβασης στις κρατικές υπηρεσίες. Σε καθεστώτα που καταδιώκουν πολιτικούς αντιπάλους ή άλλες κοινωνικές ομάδες, οι αρχές μπορεί να αρνούνται την έκδοση ή να ακυρώνουν τα έγγραφα ορισμένων ατόμων. Το διεθνές δίκαιο, όπως καθορίζεται από τη Σύμβαση της Γενεύης του 1951, αναγνωρίζει ότι πολλοί πρόσφυγες δεν έχουν ή δεν μπορούν να αποκτήσουν επίσημα έγγραφα λόγω των συνθηκών από τις οποίες διαφεύγουν. Οι πρόσφυγες δεν μπορούν να υποβάλουν αίτηση ασύλου σε καμία πρεσβεία όπως υποτίθεται ότι έκαναν οι Έλληνες την εποχή της Μεγάλης Μετανάστευσης διότι το άσυλο ζητείται σε μια τρίτη χώρα, σε εθνικές αρχές και όχι σε πρεσβείες της χώρας καταγωγής. Κοινώς, είναι εξαναγκασμένοι να εισέλθουν σε μια τρίτη χώρα προκειμένου να αιτηθούν άσυλο.</p><p><strong>«Δεν είναι πρόσφυγες. Έχουν όλοι smartphone.»</strong></p><p>Αν είναι να πάρεις ένα πράγμα μαζί σου σε ένα τέτοιο ταξίδι όπου κυριολεκτικά ρισκάρεις την ζωή σου αυτό είναι το smartphone. Φυσικά, όταν ήρθαν προσφύγισσες από Ουκρανία βαμμένες σαν μοντέλα, κανείς (και ορθώς) δεν είπε τίποτα αντίστοιχο.</p><p><strong>«Δεν είναι πρόσφυγες. Είναι όλοι άντρες.»</strong></p><p>Όλοι αυτοί οι άνδρες είτε είναι μόλις ενήλικοι, είτε έχουν αφήσει οικογένεια και παιδιά στην Τουρκία ώστε να τους φέρουν με ασφάλεια με την διαδικασία της οικογενειακής επανένωσης μόλις αποκτήσουν το άσυλο. Οι άνδρες μπορούν επίσης να είναι πρόσφυγες και συχνά αναλαμβάνουν το ταξίδι πρώτοι, είτε γιατί θεωρούνται πιο ανθεκτικοί στις κακουχίες είτε γιατί έχουν την ευθύνη να εξασφαλίσουν το πέρασμα και την εγκατάσταση πριν φέρουν την υπόλοιπη οικογένεια. Οι γυναίκες πρόσφυγες είναι συχνά λιγότερο ορατές λόγω της μεγαλύτερης ευαλωτότητάς τους και του γεγονότος ότι παραμένουν συχνά σε πιο κλειστά περιβάλλοντα για προστασία. Σύμφωνα με τα δεδομένα της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (UNHCR) και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η σύνθεση του προσφυγικού πληθυσμού είναι πιο ισορροπημένη. Σε πολλές περιπτώσεις, οι γυναίκες και τα παιδιά αποτελούν μεγάλο μέρος, αν όχι την πλειοψηφία, των ανθρώπων που αναζητούν άσυλο. Ωστόσο, ανάλογα με την περιοχή και τη φάση της μετακίνησης, η αναλογία αυτή μπορεί να διαφέρει.</p><p><strong>«Δεν είναι πρόσφυγες. Όσοι έρχονται από την Τουρκία είναι λαθρομετανάστες.»</strong></p><p>Η αλήθεια είναι ότι άσυλο δικαιούνται -και παίρνουν- ακόμη και άνθρωποι με τουρκική υπηκοότητα. Αυτός που δικαιούται άσυλο θα το πάρει απο όπου και να ήρθε. Η επιλογή της Τουρκίας ως βασικής διαδρομής για πρόσφυγες που επιθυμούν να φτάσουν στην Ελλάδα, και κατ’ επέκταση στην Ευρώπη, δεν είναι τυχαία. Υπάρχουν συγκεκριμένοι γεωγραφικοί, πολιτικοί και πρακτικοί λόγοι που καθιστούν την Τουρκία έναν από τους βασικότερους κόμβους της προσφυγικής μετακίνησης. Η Τουρκία συνορεύει με χώρες όπως η Συρία, το Ιράκ και το Ιράν, περιοχές που έχουν βιώσει πολέμους, συγκρούσεις και πολιτική αστάθεια. Αυτό την καθιστά εύκολο προορισμό για πρόσφυγες που φεύγουν από αυτές τις ζώνες.</p><p><strong>«Τρώνε τα λεφτά της Ελλάδας.»</strong></p><p>Η αλήθεια είναι ότι θα έπρεπε να τρώνε τα εκατομμύρια που εκταμιεύονται προς την Ελλάδα από την Ε.Ε. για αυτόν ακριβώς το σκοπό. Τα χρήματα αυτά όμως καταλήγουν σε τσέπες. Αντ’ αυτού ζουν στο δρόμο και σε άθλιες συνθήκες και τους φροντίζουν εθελοντές. Το πρόβλημα της χώρας, της Ευρώπης και ολόκληρου το κόσμου δεν είναι, δεν ήταν και δεν θα είναι ποτέ τα ψίχουλα που δίνονται ως ένα υποτυπώδης βοήθημα σε κατατρεγμένους αλλά η ολοένα και μεγαλύτερη συσσώρευση πλούτου στα χέρια λίγων και ισχυρών. Η λίστα <a href="https://fortune.com/ranking/global500/">Fortune Global 500</a> για παράδειγμα, που καταρτίζεται ετησίως, περιλαμβάνει τις 500 μεγαλύτερες εταιρείες στον κόσμο με βάση τα έσοδα τους. Οι μόλις 500 εταιρείες αυτές αντιπροσωπεύουν πάνω από το 30% του παγκόσμιου ΑΕΠ σε τομείς όπως η τεχνολογία, η ενέργεια, ο χρηματοπιστωτικός τομέας και οι καταναλωτικές υπηρεσίες. Οι πέντε μεγαλύτερες τεχνολογικές εταιρείες (γνωστές ως Big Tech) — Amazon, Apple, Microsoft, Google (Alphabet) και Meta συγκεντρώνουν τεράστιο πλούτο, επηρεάζοντας τόσο τις χρηματοπιστωτικές αγορές όσο και την παγκόσμια οικονομία. Μεγάλες τράπεζες και επενδυτικές εταιρείες, όπως η JP Morgan, η BlackRock και η Vanguard, έχουν σημαντική επιρροή ενώ για παράδειγμα η Blackrock διαχειρίζεται περιουσιακά στοιχεία αξίας άνω των 10 τρισεκατομμυρίων δολαρίων. Σύμφωνα με έρευνες, το 1% των εταιρειών παγκοσμίως ελέγχει περίπου το 50% του πλούτου της εταιρικής οικονομίας ενώ ένα δίκτυο περίπου 120 πολυεθνικών είναι υπεύθυνο για τη ροή κεφαλαίων στις περισσότερες βιομηχανίες και περιοχές.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*w9DE-9IkyU1_PVFOx4HW8Q.jpeg" /><figcaption>Ο φράχτης του Έβρου</figcaption></figure><p>Οι περισσότεροι πρόσφυγες που φτάνουν στην Ελλάδα προέρχονται κυρίως από χώρες που αντιμετωπίζουν ένοπλες συγκρούσεις, πολιτική αστάθεια, διώξεις ή σοβαρά οικονομικά προβλήματα. Οι κύριες χώρες προέλευσης, σύμφωνα με δεδομένα από τα τελευταία χρόνια, περιλαμβάνουν:</p><p><strong>Συρία:</strong> Εξαιτίας του εμφυλίου πολέμου και της συνεχιζόμενης κρίσης, πολλοί Σύροι αναζητούν καταφύγιο σε χώρες όπως η Ελλάδα. Ο εμφύλιος πόλεμος που ξεκίνησε το 2011 έχει προκαλέσει τεράστιες ανθρωπιστικές και οικονομικές κρίσεις. Η σύγκρουση περιλαμβάνει πολλαπλές εμπλεκόμενες πλευρές όπως την πρώην κυβέρνηση Άσαντ, ένοπλες ομάδες αλλά και εξωτερικές δυνάμεις όπως την Ρωσία, τις ΗΠΑ και την Τουρκία, με την φτώχεια, την έλλειψη στέγης, και την έλλειψη ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης να είναι κυρίαρχα προβλήματα.</p><p><strong>Αφγανιστάν:</strong> Η αστάθεια και η βία που ακολούθησαν την επιστροφή των Ταλιμπάν στην εξουσία έχουν οδηγήσει σε τεράστια αύξηση των Αφγανών προσφύγων. Η επιστροφή των Ταλιμπάν στην εξουσία το 2021 έχει οδηγήσει σε μια έντονη και συστηματική παραβίαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ιδιαίτερα κατά των γυναικών, καθώς και σε εκτεταμένη βία εν γένει. Το Αφγανιστάν έχει υποφέρει για δεκαετίες από ένοπλες συγκρούσεις, ξεκινώντας από την εισβολή της Σοβιετικής Ένωσης το 1979, τον εμφύλιο πόλεμο, την άνοδο των Ταλιμπάν και την παρέμβαση των ΗΠΑ. Η φτώχεια, η έλλειψη τροφίμων, και οι φυσικές καταστροφές όπως η ξηρασία έχουν επιδεινώσει δραματικά την κατάσταση. Συνέπεια όλων των παραπάνω είναι να αναζητούν άσυλο πολλοί άνθρωποι, κυρίως λόγω φόβου διώξεων ή απειλών κατά της ζωής τους από τους Ταλιμπάν ή άλλες ένοπλες ομάδες ενώ γυναίκες, δημοσιογράφοι και ακτιβιστές βρίσκονται σε ιδιαίτερο κίνδυνο.</p><p><strong>Πακιστάν:</strong> Οι λόγοι περιλαμβάνουν οικονομικές δυσκολίες, καθώς και θρησκευτικές και πολιτικές διώξεις σε κάποιες περιπτώσεις. Μεγάλο μέρος του πληθυσμού ζει κάτω από το όριο της φτώχειας ενώ η ανεργία και οι ελάχιστες ευκαιρίες εργασίας οδηγούν σε αναζήτηση καλύτερων συνθηκών στο εξωτερικό. Η διαφθορά, οι εντάσεις μεταξύ πολιτικών κομμάτων και οι παρεμβάσεις του στρατού υπονομεύουν τη σταθερότητα στην χώρα ενώ ορισμένες μειονότητες όπως πχ οι Αχμαντίες, οι Σιίτες και οι Χριστιανοί αντιμετωπίζουν συστηματικές διακρίσεις και πολλές φορές ακόμη και βία.</p><p><strong>Ιράκ:</strong> Η συνεχιζόμενη αστάθεια και οι συνέπειες της ένοπλης σύγκρουσης οδηγούν πολλούς Ιρακινούς να εγκαταλείψουν τη χώρα. Μετά την πτώση του Σαντάμ Χουσεΐν το 2003, το Ιράκ βυθίστηκε σε παρατεταμένη βία και αστάθεια, με συγκρούσεις μεταξύ των Σιιτών, των Σουνιτών και των Κούρδων. Η δράση του ISIS από το 2014 και οι συνεχείς τρομοκρατικές επιθέσεις έχουν δημιουργήσει φόβο και ανασφάλεια ενώ η κάκιστη διακυβέρνηση, η διαφθορά και η φτώχεια συμβάλλουν με την σειρά τους σημαντικά στην κρίση.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*-Po6ZEgMFfT7EFW1oGfcmQ.png" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=9d847c7a78b6" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>