<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Cihan Bugdayci on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Cihan Bugdayci on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@cihanbugdaycii?source=rss-edab07ecc0b------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/2*q8mZmxIN57iHOQBrvO20qA.jpeg</url>
            <title>Stories by Cihan Bugdayci on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@cihanbugdaycii?source=rss-edab07ecc0b------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Thu, 19 Nov 2026 09:03:05 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@cihanbugdaycii/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Why I Chose to Write]]></title>
            <link>https://cihanbugdaycii.medium.com/why-i-chose-to-write-ab5daf1999cd?source=rss-edab07ecc0b------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/ab5daf1999cd</guid>
            <category><![CDATA[life]]></category>
            <category><![CDATA[start]]></category>
            <category><![CDATA[storytelling]]></category>
            <category><![CDATA[journey]]></category>
            <category><![CDATA[psychology]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Cihan Bugdayci]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 26 Apr 2025 10:23:13 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-04-26T10:36:17.013Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Every great journey begins not with a map, but with a feeling.<br> A whisper from within.<br> A knowing that there is more — more to explore, more to understand, more to become.</p><p>For me, writing is that exploration.<br> It is the bridge between the silent world inside and the noisy, ever-rushing world outside.<br> It is a way of remembering what matters, even when everything around me tries to make me forget.</p><p>I chose to write because I believe every human being carries a light within<br> a light that sometimes flickers, sometimes shines fiercely, and sometimes hides beneath the heavy noise of daily life.<br> Through my words, I hope to help others see that light again.<br> Not by giving answers, but by asking gentler, deeper questions.<br> Not by leading, but by walking beside.</p><p>Writing, for me, is not about being heard.<br> It is about creating a quiet space where others can hear themselves more clearly.</p><p>This space — these words — are an invitation.<br> An invitation to slow down.<br> To breathe.<br> To listen.<br> To remember.</p><p>Because somewhere within you, something already knows the way.<br> And sometimes, all it takes is one sentence, one pause, one breath — <br> to find your way back.</p><p>Welcome to this journey.<br> Welcome back home.</p><p>— <strong>Cihan Buğdaycı</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/463/1*ybzA1pExkJvUludioIjriw.jpeg" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=ab5daf1999cd" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[İNSANA UZANAN YOL]]></title>
            <link>https://cihanbugdaycii.medium.com/i%CC%87nsana-uzanan-yol-98daf2cc5b8b?source=rss-edab07ecc0b------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/98daf2cc5b8b</guid>
            <category><![CDATA[gelecek]]></category>
            <category><![CDATA[i̇nsan]]></category>
            <category><![CDATA[evrensel]]></category>
            <category><![CDATA[şiir]]></category>
            <category><![CDATA[umut]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Cihan Bugdayci]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 02 Sep 2021 06:36:36 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-09-02T06:50:20.304Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><strong>İNSANA UZANAN YOL</strong></p><p>Belirsizlik ve umutsuzluk içerisinde kalbine sarıl</p><p>Ve hatırla ki; bir arayışın kayboluşudur nabızlarında çarpan</p><p>Göğüs kafesini yokla.</p><p>Bütün umutların en mahremi orada toplanır.</p><p>Başka bir el değil, senin ellerin dokunmalı</p><p>Zihninin kıvrımlarında insanları ve kusurlarını kucakla.</p><p>Mümkün olabildiğince bütün insanları sev!</p><p>Her insanın gözlerinden fışkıran bir hikayesi vardır.</p><p>Bunu bil ve buna göre içindeki şüpheleri kaldır.</p><p>Kendini sev ama büyük görme!</p><p>Niyetini büyük tut aşağıya düşürme!</p><p>Seni, iyilikle harmanlanmış niyetin taşıyacak başka bir yarına</p><p>Bunu bil ve bunu yaşa.</p><p>Aydınlık sabahları göz kapaklarının ardında topla</p><p>İçi kararmış düşünceleri zihninden söküp at!</p><p>Hayatın bütün renkleri içine dolsun diye</p><p>Ruhunu besle…</p><p>İnsan ruhu, yaşadığı zorluklardan beslenir.</p><p>Kolaya kaçma! Bu kaçış tükenmektir.</p><p>Bu kaçış düz bir çizgide ömür harcamaktır.</p><p>Yaşama sevincimiz içimizde</p><p>Her şeyi ilkin içimizde aramalıyız</p><p>İçimizde bulamadığımız bir şeylerin tarifine dışarıda denk gelmek mümkün değil!</p><p>Sabahları turuncu bir yangın gibi parlayan güneşin doğuşu ile dönelim içimize</p><p>Yolcuyuz, kalıcı değiliz bu topraklarda</p><p>Kalıcı olan denizin maviliğine denk gelen niyetlerimiz.</p><p>Şüphesiz evren herkesi kucaklamakta</p><p>Böcekleri, kuşları, insanları ve diğer her şeyi</p><p>Küçük bir evren soluklanıyor içimizde</p><p>Kucaklayalım bize benzeyenleri ve benzemeyenleri</p><p>Mümkün olabildiğince kendinden bir şeyler bırak insanlara.</p><p>Gayretini, niyetini, sevgini..</p><p>Yaşamın anlamı biriktirmekte değildir, bırakmaktadır.</p><p>Kimsenin kimseyi anlamadığına inandığımız bu dünyada</p><p>Yeni bir şeyler haykırmalıyız insan zihnine</p><p>Yürekten, niyetten ve aşktan söz etmeliyiz</p><p>İnsanız hepimiz; anlamak ve anlaşılmak isteriz</p><p>Zihnimizi parçalayan şüpheleri atmalı</p><p>Toparlanmalıyız yüreklerimizin kıyısında</p><p>Gökyüzünün maviliklerini gözlerimizi sığdırarak, koşmalıyız!</p><p>İnsanların içine umut üflemek için koşmalıyız!</p><p>Ezilmiş insanların, bakışlarına merhem sürmek için koşmalıyız!</p><p>Ürpertiler içerisinde göğsü parçalanmış çocuklara sarılmak için koşmalıyız!</p><p>Derin iç çekişlerinde hayallerine kavuşamayanlara yetişmek için koşmalıyız.</p><p>İnsanca yaşamak ve insanca ölmek için koşmalıyız!</p><p>Koşmak bir bakıma başkaldırıdır.</p><p>Bunu bil ve buna göre yaşa!</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/564/1*hPAatfGnvAp9-COlcqftcw.jpeg" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=98daf2cc5b8b" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Günün Sonunda Kim Başarılı Olacak?]]></title>
            <link>https://cihanbugdaycii.medium.com/g%C3%BCn%C3%BCn-sonunda-kim-ba%C5%9Far%C4%B1l%C4%B1-olacak-32f34eee5f49?source=rss-edab07ecc0b------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/32f34eee5f49</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Cihan Bugdayci]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 28 Jul 2021 18:21:09 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-07-29T04:04:31.514Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Sevgili arkadaşlar, hayatın en anlamlı uyanışı; bu hayatı niçin yaşadığımızı anladığımızda başlıyor. Bu hayat matematiksel kavramlardan çok daha fazlası. Eğitim görme şeklimiz ve kurgulanan dünya, insanı rekabetçi ve sürekli en iyisi olmaya yönlendiriyor. Rekabetin ve en iyisi olmanın hakim olduğu bir ekosistemde, kendini gerçekleştirme yolculuğundaki bir insanın özgürce karar vermesini beklemek doğru olmaz. Yaşanan ekonomik sıkıntılar, işsizlik, yeterli eğitimi alamama, küresel sorunlar, aile ve çevre baskısından ötürü bugün gençler henüz yirmili yaşlarına ulaşmadan kaygı ve stres içerisinde gelecek hayatı kurgulamanın yollarını aramakta.</p><p>Günün sonunda gerçekten kim başarılı olacak? En iyi üniversiteyi kazanan mı? Toplum nezdinde iyi olmayan ancak hayalindeki bölümü kazanan mı? Üniversiteye gitmeyip hayatın sorumluluklarını alan mı? Bu soruların cevabı başarıya yüklediğimiz anlamda gizli. Benim için başarı kavramı rakamlarla ölçülmez. Bu hayatta, bir şekilde kendisine, ailesine, çevresine ve dünyaya faydalı olmaya çalışan ve yaptığın her eyleme bir anlam yüklemeye çalışan kişi benim için başarılıdır.</p><p>YKS sonuçları bugün açıklandı ve üniversite sınavına 3. girişinde kazanmış birisi olarak söylemek istediklerim var.</p><p>Üniversiteye bir yıl geç başlamak ya da bir yıl erken bitirmek bu zamanda bir anlam ifade etmiyor. Eskiden üniversite demek meslek demekti ancak bugün böyle bir tanımlama yok. Hayat hızlı yaşandığında anlam kazanmaz seni mutlu ettiğinde anlam kazanır.</p><p>Üniversiteye bir yıl geç giderek, bir yıl kaybedeceksin ver tercihini gitsin diyenlere asla inanma. Hayat matematiksel kavramlardan çok daha fazlasıdır. Hayatının en önemli kararı; tercih edeceğim bölümdür diyenlere de inanma. Yaşam bir arayıştır. Hataların ve doğruların uyum içinde olmayı öğrendiği bir sahadır. Sen de hataları yapacaksın ve doğrularında olacak. Tercih yapacağım bölüm bugün iyi görünebilir ancak yarın o bölüme ait olmadığını düşünebilirsin. Hayat böyledir değişkenlik fıtratında var. Bu demek oluyor ki; yarın bugünden farklı olacak ve farklılıkları kucaklayanlar yarın da yaşayacaklar.</p><p>Tercih yaparken sakin olun. Bütün kaderinizi bir tercihe bağlamaktan kaçının. Bugün iyi dediğimiz bir mesleğin yarın adından bile söz edilmeyebilir. Kendinizi sahada olacağını zaman hazırlayın okuyun araştırın ve çizginin dışına çıkın. Nefes aldığımız zaman dilimi çerçevesinde bilgiye ulaşmak problem değil. Problem olmayan bir şey için insan istihdamı yapılmaz. Ancak bugün bilgiyi işlevsel bir hale getirme noktasında problemler yaşanmakta ve ekosistem bilgi işlevsel hale getirebilen insan profili aramakta. Tercih edeceğiniz bölüm ne olursa olsun onun bilgileri ile yetinmeyin bilgileri işlevsel hale getirmek için çalışın.</p><p>Hepimiz gelecek için planlar kurarız. Ancak gelecekte yaşayıp yaşacağımızı bilmiyoruz. Bilmediğimiz bir zaman dilimi için durmadan koşmak istiyoruz. Ancak iyi bilinen bir gerçek var gelecek çok disiplinli. Lütfen disiplinler arası işbirliği kurabilecek bir tarzda yetiştirin kendinizi.</p><p>Büyük düşünmek ya da küçük düşünmek görecelidir. Herkes kendi potansiyelini ve yaşadığı zamana göre büyük düşündüğüne inanır. Başka insanların düşüncelerini odaklanarak kendi düşüncelerinizi unutmayın. Sizlerde kendi zamanınızın en büyüğünü düşünüyorsunuz ve bu düşünceni hayat bulması için eyleme geçmeyi ihmal etmeyin.</p><p>Son olarak sevgili arkadaşlar, üniversiteye gitmeyebilirsin bunun bir ayıbı yok. Ancak kendini geliştirmeyi ve çalışıp üretmeyi bırakmamalısın. Kendini keşfetmek isteyen bireyler için her yer üniversitedir. Üniversiteler hala yoğun olarak bilgi veriyorlar. Bu çağı maalesef tam olarak algılamış sayılmazlar. Bilgiye ulaşmak istersen her yer senindir.</p><p>Unutma ki; hayata katmak istediğin anlamı araman için üniversite diploması istemiyorlar.</p><p>Lütfen sakin ol. Bir üniversiteyi tercih etmek, bir yıl daha hazırlanmak ya da üniversiteye gitmekten vazgeçmek hayatın sonu değil. Ne zaman ki sabahın ilk ışıklarında uyanmak için bir sebebin olmaz işte o zaman yaşamın sonu gelmiş demektir.</p><p>İnsanlar seni hayata kattığın anlam ile anacaklar okuduğun üniversite ile değil.</p><p>Cihan BUĞDAYCI</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/952/1*Oi-sZSC3k0wptiwSJJChfA.jpeg" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=32f34eee5f49" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Beceri Toplumundan Varoluş Toplumuna]]></title>
            <link>https://cihanbugdaycii.medium.com/beceri-toplumundan-varolu%C5%9F-toplumuna-a76386c4e3b7?source=rss-edab07ecc0b------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/a76386c4e3b7</guid>
            <category><![CDATA[toplum]]></category>
            <category><![CDATA[değerler]]></category>
            <category><![CDATA[eğitim]]></category>
            <category><![CDATA[birey]]></category>
            <category><![CDATA[varoluş]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Cihan Bugdayci]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 30 Mar 2021 09:25:51 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-10-22T07:30:58.882Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/749/1*EA9o85oT7v2N3XCLR5LlRw.jpeg" /></figure><p><strong><em>‘’İnsanoğlu bir kez daha büyük bir değişimin eşiğinde’</em></strong>’ bu cümle artık hepimiz için klişeleşti. Her şeyin çok hızlı değiştiğinden, hayatın hızına ayak uydurmanın zorluğundan, adaptasyon göstermek için ekstra enerji sarf etmemiz, var olma eylemini devam ettirme çabası, güncel kalabilmek için içine girdiğimiz endişeler. Bütün bunlar ve daha fazlası bu zamanın olağan söylem ve eylemleri.</p><p>Bir de <strong>‘gelecek geldi’</strong> tarzında cümlelerin varlığına şu sıralar çok sık rastlıyorum. <strong>‘gelecek geldi’</strong> demek <strong>‘dün’ </strong>hayal edilmeye çalışılan <strong>‘yarınların’</strong> gerçekleşmesi demektir. Peki <strong>‘şimdinin’ </strong>geleceğini nasıl hayal edeceğiz? Her ne kadar bir çok yerde geleceği tahmin etmek artık çok kolay tarzında yaklaşımlara denk gelsek de ben bu iddiaya katılmıyorum. <strong>‘Dün’</strong> teneffüs ettiğimiz geleceğin homojenliği ile <strong>‘bugün yaşadığımız ve yarınını hayal ettiğimiz geleceğin’</strong> heterojenliği, gelecek hakkında fikir beyan etmemizi zorlaştırıyor.</p><p>Gelecekte yaşanacak değişimleri kafalarda somutlaştırmak adına sıklıkla karşılaştığımız bir söylem var. ‘’Bugün dünyaya gelen bir bebek 2050’de 30’lu yaşlarda yaşıyor olacak. Bugün ihtiyaç duyulan bilgi ve becerilere o yıllarda ihtiyaç duyulacak mı?’’</p><p>Süreci somutlaştırmak adına ben de bir katkıda bulunmak istiyorum. 1995 ile 2008 yılları arasında Erzurum Yalındal Köyü’nde yaşadım. İnsanlar, yaşamlarını devam ettirmek için çiftçilik ve hayvancılıkla uğraşırlardı. Bu uğraş babadan oğula geçerek varlığını devam ettirirken, gelecek hakkında çeşitlilik gösteren düşünceler pek bulunmazdı. Dün çiftçi olan bir adam bilirdi ki bugün ve yarın oğlu da çiftçilik yaparak yaşamını devam ettirebilir. Bugün çiftçi olan baba da oğlu için aynı düşünceyi besleyerek, çiftçiliğin yarın da oğluna yeteceğine inanırdı. Bu inanış bir ailenin çocuklarını yetiştirme tarzına dönüşürdü. Çocuğu çiftçi olacak şekilde yetiştirerek ona bir gelecek verebileceğini düşünen babanın kafasında var olan ‘gelecek’ kavramı, bugünden farklı bir gelecek değildi. Çünkü baba bilirdi ki, o gün çiftçilik için ihtiyaç duyulan becerilere çocuğu yaşadığı müddetçe de ihtiyaç duyulacaktı.</p><p>2008’den sonra İstanbul’a geldiğinde yarına karşı beslediğim inançlarımın eksikliğini hissettim. Kentsel kültürdü yaşanan bir günlük gelişim, kırsal kültürde onlarca yıl boyunca yaşanmıyordu. İnsanoğlunun bu kadar çok uyarana maruz kalması, sürekli aktif olma ihtiyacını hissetmesi, alternatiflerinin fazlalığı, birbiri içine girmiş kültürler, adını telaffuz ederken zorlanılan meslekler, değişim gösteren bilgiler bütün bunlar her şeyi çok zorlaştırıyordu.</p><p>Kırsalda yaşarken 1 yıl sonrasını rahatlıkla tahmin edebilir ve buna göre plan yapabilirdik. Gelecek orada bir kaplumbağanın hızında hareket ederdi. Gözlememek ve hatta yönlendirmek mümkündü. Ancak kentsel kesimde geleceğin şekillenmesini gözlemlemek ve bu şekillenmeyi idrak etmek zorlaşıyor.</p><p>Anlıyorum ki dünyada her ne kadar bütün insanlar aynı tarihi paylaşsa da aynı zamanı yaşamamakta. <strong>Yani bir ülkenin gelecekte şekillenecek yaşam kültürü ve bu kültürün doğuracağı ihtiyaçlar, başka bir ülkenin geçmiş yaşam kültürüne ve ihtiyaçlarına denk düşebilmekte.</strong></p><p><strong>Bugün bazı toplumların hayal ettikleri ‘gelecek yaşam’ başka toplumların geride bıraktıkları ‘geçmiş yaşama’ denk gelebilmekte. Şu an yeryüzündeki bütün toplumlar rakamsal anlamda aynı tarihi paylaşmakta. Ancak aynı alışkanlıkları, aynı felsefeyi, aynı kültürü ve aynı varoluş sancısını paylaştıklarından söz etmek olanaksız.</strong></p><p>Bence yakın gelecekte benzer alışkanlıklar, benzer öğrenme tarzları ve benzer üretme reflekslerinin yaşanacağı bir dünya bekliyor bizi. Toplumları birbirinden ayıran fiziksel sınırlar vardı. Her toplum kendi içinde öğrenir, öğretir ve üretirdi. Bugün fiziksel sınırlar somut anlamda varlığını korusa da bu toplumsal etkileşime engel mi? Dijitalleşme bireyin başka kültürlerin renginden boyanmaya, yeni alışkanlıklar edinmeyi, yaşam tarzları geliştirmeye olanak sağlarken biz fiziksel sınırlamanın varlığından ne kadar söz edebiliriz? <strong>Dijitalleşme, dünyayı ‘heterojen ülke’ haline getirdi.</strong> Ondan dolayıdır ki bugün multidisipliner çalışma kültürüne sahip insanlar başarılı olabilmekte. Bugün başarılı olabilmekteler, peki ya yarın?</p><p>Hala görüyoruz ki ısrarla bilgiyi ezberleten ekosistemlerin varlığı mevcut. Yarını hayal ederken bilgiyi ezberletmek bireyin geleceğinden çalmak olabilir. Bilgiyi ezberletme rolünü üstlenen ekosistemler, geçmişte insanlar bilgiye ulaşamadığı için bilginin bu kadar değerli olduğunu unutmakta. Bugün önemli olan; bilginin ne işe yaradığını, nasıl yorumlanması gerektiğini, eleştirel düşünerek doğru bilgi ulaşmanın yollarını ve o öğrenilen bilgiyi eylemlerle buluşturmayı bilmektir önemli olan. Öte yandan bilgiyi işlevsel hala getirip beceri geliştirmeye özen gösteren ekosistemlerin varlığı da mutluluk verici. <strong>Fakat bilgi ve beceri geliştirecek ekosistemlerden öteye geçip bireyin varoluşunu destekleyecek, besleyecek ve bu keşfetme sürene değer verecek ekosistemler oluşturmalıyız.</strong> İnsan kendisini, yaşadığı dünyayı keşfetme ve anlamlandırma yolculuğunda hisseder ve görürse coşkuyla yaşamı kucaklama arayışta olmaya devam eder. İnsanın tek başına keşfe çıkması yeterli değildir. Yaşadığı ekosistem bu keşfi desteklenmeli.</p><p><em>Bir toplumun anlayışı ve değerleri insan doğasına, içinde yaşadığı tabiatın doğasına ters düşüyorsa yaşamak zorlaşır, tehlikeye düşer. (Doğan Cüceloğlu)</em></p><p>Toplumsal yapı gerçeğe saygı, güven, hakkaniyet, empati kurma, insanın biricikliğine saygı duyma gibi değerleri içinde barındırmıyorsa istediğimiz kadar çocuklarımızı bilgi ve beceri ile donatalım. Böyle bir toplumda az sayıda sanatçı, bilim insanı, topluma ışık tutacak sosyolog ve geleceği şekillendirecek mühendisler çıkacaktır. Evrensel değerlerle uyumlu bir toplum olmayı başaramadığımızda mevki ve makam peşinde koşan insan sayısındaki artış gözle görülmeye başlar. Mevki ve makam peşinde koşan insanlarda <em>hakikat arayışı </em>bulmak güçtür. <strong>Hakikat arayışında olmayan ancak bilgi ve becerilerle donatılmış insanlar evrensel değerlere, insani varoluşa ve topluma yabancılaşır. Onun gerçeği kendi yükselmesidir. Yani ‘ben’ olmuştur. ‘Ben’e aşık olan birisi kendi yükselmesini, toplumun düşmesine tercih eder.</strong></p><p><em>Doğan Cüceloğlu ‘’Yaşamın temel birimi bireydir: Bir toplumun uygarlık seviyesini anlamak için bakacağın yer vatandaşın duygu, düşünce ve davranışlarıdır’’ der. </em>Hayatı anlamak, anlamlandırmak ve yarına taşımak için aklımızı, kalbimizi ve bilincimizi, bilgiye ve beceriye odaklanarak bireyin varoluş sürecini unutmamalıyız.</p><p>Bireyin varoluşunu merkeze aldığımızda ‘gelişim odaklı değerler kültürü’ gelişmeye başlar. <em>Doğan Cüceloğlu gelişim odaklı değerler kültürünü</em><strong><em> ‘içe önem veren kültür’</em></strong><em> olarak ifade eder.</em> Ancak sadece bilgi ve beceriye öner verirsek <strong><em>‘denetim odaklı korku kültürü’</em></strong> ortaya çıkar. Doğan Cüceloğlu bu kültüre ise ‘’dış tanıklığa önem veren kültür’’ olarak ifade etmektedir.</p><p>Toplum olarak Gelişim Odaklı Değerler Kültürünü benimseyerek bireyin biricikliğini korumalıyız. Bilginin ve becerinin egemen olduğu bu hayatta rekabet ve stres insanı terk etmez. <strong>İnsanı ve toplumsal sorunları merkeze alıp etrafını ihtiyaç duyulan bilgi ve becerilerle donatmalıyız. Çıkış noktası burasıdır. Yoksa bilgiyi ve beceriyi merkezi alıp etrafına insanı ve toplumsal sorunları koyarsak insanı ve toplumu kaybederiz.</strong></p><p>Cihan BUĞDAYCI</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/828/1*di13WT_MNknMsow2DZnZBg.jpeg" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=a76386c4e3b7" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Şirketler Kendi Üniversite Mezunlarını Yetiştirirse]]></title>
            <link>https://cihanbugdaycii.medium.com/%C5%9Firketler-kendi-%C3%BCniversite-mezunlar%C4%B1n%C4%B1-yeti%C5%9Ftirirse-4b84d44379ad?source=rss-edab07ecc0b------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/4b84d44379ad</guid>
            <category><![CDATA[şirket]]></category>
            <category><![CDATA[i̇ş-dünyası]]></category>
            <category><![CDATA[university]]></category>
            <category><![CDATA[eğitim]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Cihan Bugdayci]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 08 Sep 2020 18:41:00 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-04-01T19:46:39.945Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/806/1*g9YQZ-9GjibswMjMN0YF4Q.jpeg" /></figure><p>Bugün yirmi beş yaşındayım. Yirmi üç yaşımdan farklı düşünüyorum, yirmi yaşımdan ise çok daha farklı düşünüyor ve eyleme geçme şeklim tamamen farklı. Bunu biraz açayım. Yirmi yaşındayken üniversiteye başladım ve insan isterse her şeyi yapabilir düşüncesindeydim. Hala da bu düşüncedeyim ama insanın her şeyi yapmak istememesi gerektiğine inanıyorum şu an. Yirmi üç yaşındaydım, çok şey yapabileceğime inanıyordum. Hala da çok şey yapacağıma inanıyorum ancak bu sefer bir şeyler başarıp onun etrafını çoklarla doldurmanın daha doğru olacağına inanıyorum. Kim bilir belki yarın başka şeyler düşüneceğim.</p><p>Üniversite diplomamı alalı birkaç ay oldu. Bu diploma için 5 yıl okudum. Yalnız şu an bu diploma ile iş yapmıyorum. Hatta şu an yaptığım işler, öğrencilik yıllarımda başlattığım projelerin devamı niteliğindeki daha profesyonel eğitim sistemleri. Büyük şirketler ile çok iş birliği yaptım ve hiçbiri bugüne kadar ne okuduğumu sormadılar. Merak ettikleri şey bu işi yapıp yapamamamdı. Bir psikoloji öğrencisi olarak eğitim ve girişimcilik alanlarına ayrı bir tutkum vardı. Bu iki kavram hakkında kalıcı bilgi ve deneyime ulaştığım süreçleri, üniversite dışında kendi keşfettiğim ekosistemlerde ve deneyimine inandığım mentorlerimden edindim.</p><p>Kalıcı bilgi ve tecrübeye dönüşen deneyim, insanın bir şeyler başarma sürecinde önemli yetkinliklerdir. Üniversite sıralarında ezbere dayalı bilgi ve asgari düzeyde pratik ile mezun olurken, üniversitede geçirdiğim 5 yılımı daha başka nasıl değerlendirebilirdim sorusunu kendime sorma ihtiyacı hissediyorum. Vereceğim cevaplar benim doğrularım olacaktır. Benim doğrularım bir başkası için yanlış olabilir. Zaten gelişimi başlatan süreçlerden biri de doğruların yanlışlanması ve yanlışlar için doğru olanın bulunmasıdır.</p><p>Tasarruf denildiğinde aklımıza ne geliyor? Muhtemelen rakamsal kavramlar (para vb.) beynimizi işgal edecektir. Zaman, ömür, hayaller, sevgi, emek vs. Peki bunların tasarrufunu ne zaman konuşacağız? Üniversite sıralarında geçen yıllar rakamsal bir değerden öte değil midir? Aileler günün sonunda çocuklarının bir iş sahibi olacağı ümidini beslerken ki heyecanlarından hiç bahsediyor muyuz? Üniversitede okuduğum yıllar yerine bir işte çalışsaydım bugün kendi işimi kurabilirdim diyerek hayıflanan gençlerin hayata karşı olan inancı gerçekten tasarruf ediliyor mu?</p><p>Bu soruların cevaplarını hepimiz kendi içimizde verelim. Sizler bu sorulara cevap verirken ben anlatmaya devam edeyim.</p><p>Geçen gün Udemy’den ilgimi çeken bir konu hakkında makul bir fiyata bir eğitim modülü satın aldım. İstediğim zaman, istediğim yerde ve ömür boyu ulaşabiliyorum eğitime. Yeter ki internetim olsun. (İnternet bugün bir okulun fiziksel duvarlarıdır. Asıl müfredat internetin fiziksel duvarları içerisindedir.) Birkaç gün sonra ise başka bir kategoride başka bir eğitim aldım. Bu durum çok hoşuma gitti. Sonra bir şey fark ettim. Udemy kendi üniversitesini kurmuş gibi. Düşük bir bütçe ile ilgimi çeken dersleri alabiliyorum ve sonrasında sertifika sahibi ediyor beni. Zamandan, mekandan, bütçeden ve yaşamdan tasarruf ettiğimi düşündüm birden. Bugün Udemy benzeri çokça platform var. Bence bunlar daha başlangıç. Süreç zamanla daha da olgunlaşacak ve zamanını kaliteli kullanan bireyler yetişecek. Şöyle ki; belirli bir güce ulaşan şirketler kendi insan kaynağını yetiştirecek. Enerji alanında başarılı olmuş bir şirket kolaylıkla online dersler hazırlayabilir ve uygulama kısmını da bizzat şirketin içinde gerçekleştirir. Her yıl belli bir kontenjanı olur ve bu kontenjana göre iş garantisi verir. Diplomaya gerek var mı sizce? Diplomanın raf ömrü tükendi diye düşünüyorum. Ama yetkinliklerin ömrü uzundur.</p><p><strong>Diyebilirsiniz ki ‘’ama öğrenciler okulda sosyalleşiyorlar, yeni arkadaşlıklar, yeni dostluklar kuruluyor. Belki bir arkadaşı ile mezun olduklarında ortak olacaklar.’’ Böyle düşünülmesi çok normal. Çünkü Türkiye’de bir çocuğun sosyalleşmesi, eğlenmesi, keşfetmesi üniversite yıllarına terk edilir. (Sebebi ise iyi bir üniversite kazan hayatını kurtar inancıdır). Bir çocuğun kendisini keşfetmesini, ne zaman ki üniversite yıllarına ertelemekten vazgeçeriz o zaman yeni bir dönem başlar toplumda.</strong></p><p>Bugünün imkanları ile bilgiye ulaşmak için sarf ettiğimiz emek ve bilgiyi sindirme şeklimiz çok değişti. Eğitim alma şeklimiz, eğitime olan ihtiyacımız, geleceğe karşı arzularımız, iş yapma şeklimiz, iletişim kurma reflekslerimiz hep bir değişim içinde. Konumuz üniversite olduğu için asıl önemli bulduğum değişiklikten söz etmek istiyorum. Üniversiteler bugün öğrencileri<em> </em><strong><em>‘tam zamanlı çalışacakları bir disiplin ile yetiştirmekte’</em></strong><em> </em>ancak üniversite dışındaki büyük ekosisteme baktığımızda iş dünyası artık ‘tam zamanlı çalışmanın yanında <strong><em>‘esnek ekonomide</em></strong> <strong><em>çalışma disiplinine’ </em></strong>sahip gençler de istemekte. Üniversiteler, öğrencilerini esnek ekonomiye hazırlıyor mu? Ya da şöyle soralım: ‘Üniversiteler gerçekten esnek ekonomiden haberdarlar mı?’ Mutlaka haberdar olanlar var ve hatta bunun için eyleme geçenlerde vardır. Ancak esnek ekonomi modeli ile üniversite müfredatı birbiri ile çok da örtüşmemekte. Benim görüşüm üniversite öğrencilerini esnek ekonomiye hazırlayabilecek en iyi üniversiteler bir start-up mantığı ile kurulan eğitim şirketleri olacaktır. Örneğin E-ticaret Uzmanlığı eğitimlerini Amazon versin, Microsoft yazılımcı yetiştirsin, Google çevrim içi bilgi dağıtımı yapacak insan kaynağı geliştirsin. Udemy kitlesel çevrimiçi açık ders süreçlerini iyileştirerek her yaş grubu için bir üniversite olsun. Sizce yapabilirler mi? Bence çok iyi yaparlar.</p><p>Böylece esnek ekonomiyi algılayabilecek öğrencilerin yetişmesi de mümkün olacaktır. Temel düzeyde girişimci gibi düşünme yetkinliğini kazanabilecekler.</p><p>Kurumsal iş gücünde yaşanan hızlı dönüşüm 5–10 yıl içerisinde ya da daha hızlı bir şekilde kendisini gösterecektir. Burada; öğrenciler-üniversiteler-şirketler birbirlerini dönüştürerek geliştireceklerine inanıyorum.</p><p>Bugün var olan bu gerçeğe rağmen üniversiteler öğrencilerini tam zamanlı çalışan olmaları için eğitmeye devam ediyor. Tam zamanlı çalışma disiplini edinen bir öğrenci mezun olduğunda esnek ekonomiye adaptasyon gösteremezse şayet suçlayacağı yer okulu olmamalı. Gerçi suçlu aramak doğru olmayabilir ancak bir suçlu varsa o kişi öğrencidir. Her şeyin hızla değiştiği, geliştiği ve başkalaştığı bir süreçte kendisi dünyada olup bitenlere keşfetme ve ayak uydurma davranışını göstermiyorsa bunu bir tercih olarak kabul ediyorum.</p><p>3 yıldır aktif olarak sahada çalışan birisi olarak hala iş birliği içerisinde olduğum hiçbir şirkette 1 günden fazla kalmadım. Haftanın belli saatlerinde işlerimizi hal ediyoruz ve haftanın belli diğer saatlerinde de başka şirketler/bireyler ile olan işlerimi hallediyorum. Bugün sadece bir lokasyonda değil birden çok lokasyonda çalışabiliyor ve birden çok disiplini öğrenebiliyorum. Bu belki yeni bir başlangıç, bakalım neler olacak?</p><p>Bugün iş deneyimi denildiğinde yöneticilerin çoğu tam zamanlı çalışmayı hayal ediyor. Öğrenciler de aynı hayal dünyasında. Zaten üniversiteler tam zamanlı çalışan yetiştirmekte. Bu hayal dünyasında sıkışıp kalan üniversite-öğrenci-şirketler daha da sıkışabilirler.</p><p>Toparlamak gerekirse. Bugün öğrenciler bilgi, beceri ve diploma için yıllarca okula gitmek istemeyebilirler. Öğrenciler günün sonunda bir portföy yerine transkript ile mezun olmayı başarı olarak algıladıkları müddetçe iş dünyasına olan adaptasyonlarında sıkıntı yaşamaya devam edecekler. Belli bir tatminlik yaşayan, birikmiş tecrübeleri olan özel şirketler kendi iş gücünü yetiştirmek için bir üniversite gibi davranabilir. Tam zamanlı çalışma disiplini yavaştan esnek çalışma disiplinine evrilebilir. Bugün örnekleri mevcut. Esnek çalışma disiplini mutlaka şirketlerin çalışma ve işe alım davranışlarında büyük değişikliklere sebep olacaktır. Kurumsal liderler serbest çalışma kültürünü benimseyen ve onlara katkı sağlayacağını düşündüğü iş gücü ile belli çalışmalar başlatarak süreci test etmesine ve çıktılar almasında fayda olduğunu düşünüyorum.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/720/1*oKnEhGJmJZFtrn43pResEA.jpeg" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=4b84d44379ad" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Başkasının Hayalinde Yorulmak]]></title>
            <link>https://cihanbugdaycii.medium.com/ba%C5%9Fkas%C4%B1n%C4%B1n-hayalinde-yorulmak-9125112178e6?source=rss-edab07ecc0b------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/9125112178e6</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Cihan Bugdayci]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 12 Aug 2020 18:39:43 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-09-12T18:07:12.163Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Lise öğrencisiyken üniversite tercihimi tıp, mühendislik ya da mimarlık alanında yapmak isterdim. Bu hayal bana ait değildi. Bu bir hayal bile değildi. Bu, çevremdeki insanların <strong>‘’hayatını kurtar’’</strong> mesajının mesleklerde vücut bulmuş haliydi. Eğer günün birinde bu 3 alandan birisine tercih yaparsam ailemi mutlu edeceğime inanırdım. Onları mutlu etmek beni başarılı gösterecekti. Bugün milyonlarca aile kendisi ile çocuğunun hayalini karıştırıyor. Ve milyonlarca insan başka insanların hayallerini sırtlanarak kendi aklına ve kalbine ait olmayan sonuçlar yaşamakta. Lise 3 yıllarında ilk defa roman kitabı okumaya başladım. Ve okuduğum kitaplardan etkilenerek yazar olmak istediğimi aileme ve öğretmenlerime açıkladım. Bir öğretmenim dışında ne ailemin ne de diğer öğretmenlerimin ilgisini bu durum çekmedi. Kalbimde bir heyecan ve cesaret hissediyordum. Bu duygular beni daha önce tatmadığım yeni duygularla buluşturuyordu. Bu kararımdan sonra ne tıp, ne mühendislik ne de mimarlık alanında ilerlemek istemiyordum. Günün birin eğer bir meslek sahibi olacaksam bunun Psikolog olmasını isterdim.</p><p>Lise son sınıfta öğretmenlerime eşit ağırlıktan(psikoloji tercihi buradan veriliyordu) hazırlanmak istediğimi defalarca söylememe rağmen buna müsaade etmediler. Sayısal bölümünden sınava girip sayısal alandan bir tercih yapmamın geleceğim için daha iyi olacağını düşünüyorlardı. O yıl sınava girdim ve tercih vermedim. Mezuna kaldım. Dershaneye yazıldım hocalarıma hayalimden bahsettim. Psikolog olmak için eşit ağırlıktan hazırlanmalıydım. ‘’Ama sayısalda geleceği olan daha çok bölüm var’’ diyerek beni ikna etmişlerdi. Mesele benim ne istediğim değil. Asıl mesele bir mesleğin gelecek vadedip vadetmesiydi. O yıl sınava girdim ve yine tercih vermedim. Bir daha mezuna kaldım ve 3. Yılımda başka bir dershanede hiç kimseye sormadan eşit ağırlıktan sınava hazırlandım. O zamanlar sık sık kitaplar okur ve dergilerde yazılar yazardım. Çevremdekiler ve arkadaşlarım bana dair büyük endişeler içerisindeydiler. Bir hayal uğruna kendi geleceğimi inşa edemeyeceğimi düşünüyorlardı.</p><p><strong>Ne olursa olsun eğer ki kalbinizi heyecanlandıran bir hayal varsa ona sarılın ve ona sahip çıkın. Eğer siz hayalinize sahip çıkarsanız günün birinde de o hayaliniz de size sahip çıkacaktır.</strong></p><p><strong><em>Nazım Hikmetin dediği gibi. ‘’Yaşamak şakaya gelmez, büyük bir ciddiyetle yaşayacaksın’’</em></strong></p><p>Üniversite hayatım boyunca büyük bir ciddiyetle hayallerime sahip çıkma cesaretini gösterdim. Bugün bu hayaller yeni hayallere kapı açıyor.</p><h4>Ve sevgili okur;</h4><p><strong>Üniversite 2 öğrencisi iken ilk kitabım çıktı. Üniversite son sınıfa geldiğimde ikinci kitabımı yazdım. Yaklaşık 3 hafta önce psikoloji bölümünden mezun oldum. Üniversite öğrenciliğim sürecinde 7 ülkede çalışmalar yaptım ve 32 üniversitede seminerler verdim. Tabi bunlarda yetinmedim. Bir ulusal ve bir de uluslararası ödül aldım. Eğitim alanında ki problemlere sürdürülebilir yaklaşımlarda bulunmak için 7 tane ulusal sistem kurdum. Ve bu süreçte harika ekip arkadaşlarım oldu. Hayatı, mutluluğu, üzüntüyü, başarıyı ve başarısızlığı paylaşabileceğim çok değerli insanlarla tanıştım. Ne zaman aklıma gelse Allah’a şükrederim. ‘’İyi ki kalbime cesaret verdin. Ve iyi ki aklım bu cesarete sahip çıktı’’</strong></p><h3>Sevgili arkadaşlar; şimdi sizler üniversite tercihinde bulunacaksınız üniversite sınavına üçüncü girişinde kazanmış birisi olarak sizlere söylemek istediklerim var.</h3><p>Üniversiteye bir yıl geç başlamak veya bir yıl erken bitirmek bu zamanda bir anlam ifade etmiyor. Eskiden üniversite demek meslek demekti ancak bugün böyle bir tanımlama yok! Hayat hızlı yaşandığında anlam kazanmaz, seni mutlu ettiğinde anlam kazanır.</p><p><strong>“Üniversiteye bir yıl geç giderek sene kaybedeceksin. Ver tercihini gitsin!” </strong>diyenlere asla güvenme. Hayat matematiksel kavramlardan çok daha fazlasıdır.</p><p>“<strong>Hayatının en önemli kararı tercih edeceğin bölümdür.” </strong>diyenlere de inanma. Yaşam bir arayıştır. Hataların ve doğruların bir arada uyum içinde olmayı öğrendiği bir sahadır. Sen de hatalar yapacaksın ve doğruların da olacak. Tercih yapacağın bölüm bugün iyi görünebilir ancak yarın o bölüme ait olmadığını düşünebilirsin. Hayat böyledir. Değişkenlik fıtratında var. Bu demek oluyor ki yarın bugünden farklı olacak ve farklılığı kucaklayanlar yarında yaşayacaklar.</p><p>Tercih yaparken sakin olun. Bütün kaderinizi bir tercihe bağlamaktan kaçının. Bugün iyi dediğiniz bir mesleğin yarın adından bile söz edilmeyebilir. Kendinizi sahada olacağınız zamana hazırlayın. Okuyun, araştırın ve çizginin dışına çıkın. Bugün bilgiye ulaşmak problem değil. Problem olmayan bir şey için insan istihdamı yapılmaz ancak bugün bilgiyi işlevsel bir hâle getirme noktasında problemler yaşanmakta ve ekosistem bilgiyi işlevsel hâle getirebilen insan profili aramakta. Tercih edeceğiniz bölüm ne olursa olsun onun bilgileri ile yetinmeyin. Bilgileri işlevsel hâle getirmek için çalışın.</p><p><strong>Hepimiz gelecek için planlar kurarız ancak gelecekte yaşayıp yaşamayacağımızı bilmiyoruz. Bilmediğimiz bir zaman dilimi için durmadan koşmak istiyoruz ancak iyi bilinen bir gerçek var: Gelecek çok disiplinli. Lütfen disiplinler arası işbirliği kurabilecek bir tarzda yetiştirin kendinizi.</strong></p><p><strong>Büyük düşünmek veya küçük düşünmek görecelidir.</strong> Herkes kendi potansiyeline ve yaşadığı zamana göre büyük düşündüğüne inanır. Başka insanların düşüncelerine odaklanarak kendi düşüncelerinizi unutmayın. Sizler de kendi zamanınızın en büyüğünü düşünüyorsunuz ve bu düşüncenin hayat bulması için eyleme geçmeyi ihmal etmeyin.</p><p>Son olarak sevgili dostum, üniversiteye gidemeyebilirsin. Bunun bir ayıbı yok ancak kendini geliştirmeyi ve çalışıp üretmeyi de bırakmamalısın. Kendini keşfetmek isteyen bireyler için her yer üniversitedir. Üniversiteler hâlâ yoğun olarak bilgi veriyorlar. Bu çağı maalesef tam olarak algılamış sayılmazlar. Bilgiye ulaşmak istersen her yer senindir.</p><p>Unutma ki hayata katmak istediğin anlamı araman için üniversite diploması istemiyorlar.</p><p>Lütfen sakin ol. Bir üniversiteyi tercih etmek, bir yıl daha hazırlanmak veya üniversiteye gitmekten vazgeçmek hayatın sonu değil. Ne zaman ki sabahın ilk ışıklarında uyanman için bir sebep olmaz işte o zaman yaşamın sonu gelmiş demektir.</p><p><strong>İnsanlar, seni hayata kattığın anlam ile anacaklar, okuduğun üniversite ile değil.</strong></p><p>Sevgiler</p><p>Cihan BUĞDAYCI</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/720/1*IHzbNARo11uIZAu7N0bvFA.jpeg" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=9125112178e6" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Şiirle Buluşan Fikirler]]></title>
            <link>https://cihanbugdaycii.medium.com/%C5%9Fiirle-bulu%C5%9Fan-fikirler-fdfde8cac161?source=rss-edab07ecc0b------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/fdfde8cac161</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Cihan Bugdayci]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 29 May 2020 18:09:24 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-05-29T18:18:00.694Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Henüz yirmi beş yaşındayım</p><p>Bir yol arıyorum silinmeze doğru</p><p>İçimde bir ülkeye yetecek fikirler</p><p>Parmak uçlarımda şiirler</p><p>Gönlümde umut var dünyaya dair</p><p>Koşmak için ayaklarım</p><p>Görmek için gözlerim var.</p><p>Düştüm mü kalkarım</p><p>Uğraşır, didinir neticeyi ararım</p><p>Henüz yirmi beş yaşındayım</p><p>Büyük bir hayalin kıyısında yaşıyorum</p><p>Anlamlı bir dünya inşa etmek adına.</p><p>Henüz kemiklerim ağırlığımı taşıyabilecek güçte,</p><p>Fikirlerim kafatasımda ağırlaşıyor</p><p>Bir heyecan ki kanım kaynıyor damarlarımda</p><p>Bin hayalin rüyası var nabız atışlarımda.</p><p>Durmak mı kalsın kenarda</p><p>Çalışmak zamanıdır.</p><p>Şimdileri yirmi beş yaşındayım</p><p>Gencim ve aşığım</p><p>Ülkeme, üretene, hak yemeyene..</p><p>Ve bir de hayali olana</p><p>…</p><p>Henüz yirmi beş yaşındayım</p><p>Bir yol arıyorum silinmeze doğru</p><p>Cihan BUĞDAYCI</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/550/1*I7SECpWoJZL7hFlw6l9Q1g.jpeg" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=fdfde8cac161" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Köşeleri Çizilemeyen Başarı]]></title>
            <link>https://cihanbugdaycii.medium.com/k%C3%B6%C5%9Feleri-%C3%A7izilemeyen-ba%C5%9Far%C4%B1-400ae23896d5?source=rss-edab07ecc0b------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/400ae23896d5</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Cihan Bugdayci]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 18 May 2020 20:21:45 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-05-18T21:46:20.616Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><strong><em>Büyük beyinler eğer mutluluk peşinde koşsaydı insanlık olarak hiçbir ilerleme sağlayamazdık. Bütün başarılar mutluluk dışında bir eziyeti tercih etmenin sonucu olarak karşımıza çıkıyor. (Arthur Schopenhauer)</em></strong></p><p>Başarı denilince aklımıza ilk gelen şeyler genellikle iktisadi kavramlardan oluşmakta. Zenginlik gibi. Buna rekabet maratonu da eklenebilir. Birincilikle bitirilmesi gereken bir okul. Anne babalarımız başarılı olmamız için hep en iyisi/en başarılısı olmamızı istediler. Bizleri en iyisi olmaya hazırlarken beynimizin içini patlatacak güçteki bir stresi üzerimize attıklarının belki de hiç farkında değillerdi. Böylece yaşamın en canlı en heyecanlı dönemlerini en iyisi olmaya çalışarak tükettik. Muhtemelen günün sonunda kimse de en iyisi olmadı. En iyisi ya da en başarılısı olmak ülkelere, kültürlere, alışkanlıklara ya da hayattan beklentilere göre değişiklik gösteriyor.</p><p>İlk okul sıralarından başlayıp üniversiteyi bitirene kadar devam eden bir en iyisi olma arzusu ile büyütülen bir toplumuz. Başka mesleklerin insanların hayatında bıraktığı sonuçlara göre kendi hayat standartlarımızı çizmeye karar veriyoruz. Başka kaderlerin kendi kaderimizin yansıması olacağına inanarak çoğunlukla başka gözler, kulaklar ve akıllarla karar verdik yaşamak istediğimiz hayata. Yani hata yapmaktan, kaybetmekten, risk almaktan korktuk. Ezberlenip onaylanan hayatları taklit ederek başarılı olmak isteyen bir toplum inşa ettik.</p><p>Sonuç odaklı yaşıyoruz süreçte vereceğimiz bedellere talip değiliz. Yaşam kurgumuzun giriş ve sonuç kısmına odaklanmış durumdayız. Gelişme kısmından kaçıyoruz. Çünkü orada bedel ödemek var. Bedeli ödenmemiş yapay bir hayata talibiz.</p><p>Servantes’in hoşuma giden bir sözü var: <em>Önemli olan yolculuğun sonu değil, yolculuğun kendisidir.</em></p><p><strong>Bugün yapay başarı aldı başını gitti</strong></p><p>3 adımda CEO ol</p><p>5 adımda patron ol</p><p>7 adımda zengin ol tarzında manşetlerle dolu bir dünyadayız.</p><p><strong>Kısa yollarla yapay başarı öykülerinin kendimize satıyoruz. Çünkü başarıya karşı bir dopamin bağımlılığımız var. Her şeyin hemen olmasını istiyoruz. Hayata karşı sabır eşiğimiz düştü.</strong></p><p><em>Eskiden ömür boyu hedeflenen başarı kavramı bugün anlık beklentilerimize dönüştü diyor Serdar Kuzuloğlu</em></p><p>Hayattan beslenme şeklimiz; Mc Donald’s’a gidip birbirinden çekici görünen menülerden birini sipariş ettikten belli bir süre sonra onu keyifle tüketmeye benziyor. Bugün doyma hissini nasıl satın alıyorsak amansızca başarı hissini de satın alıyoruz.</p><p>Durmaksızın çocuklarımızı kurslar arasında bir yarışa sürüklüyoruz. Kendimiz eğitimden eğitime koşuyoruz. Nerede sertifikalı bir seminer varsa oradayız. ‘Geride Kaldım’ düşüncesine kapılmamak için korkunç bir şekilde zamanımızı ve imkanlarımızı <em>onaylanmak</em> için harcıyoruz.</p><p>Bir telaş çağındayız. Başka hayatların sonuçlarına bakarak yaşıyoruz. Kendi hayatımızın biricikliğini fark etmeye vaktimiz yok! Hep bir yerlere yetişme telaşının kafamızda bıraktığı hissi çoğu zaman başarı olarak algılıyoruz. İki dakika oturup düşünmeli; bunca telaş içinde kazandıklarımı ne ara hayatımda oturtacağım? Ya da bunca telaş içinde hayatımdan çıkıp gidenler neler? Kaybedilen şeylerin kazanılan şeylerden fazla olduğu bir hayatta durmaksızın koşmanın anlamı nedir? Bunun gibi onlarca soruyu sorabiliriz kendimize. Tıpkı başarının her insanda apayrı bir kavram olarak kendisini gösterecek olması gibi.</p><p>Çocuk için oyuncağının olması, şair için kaleme dökebileceği sözcüklerinin beyninin kıvrımlarına filizlenmesi, mühendis için ihtiyaca cevap verebilecek makinaları icat edebilmesi, ressam için göğüs kafesini parçalayan heyecanı tuvalde somutlaştırabilmesi ve daha bir çok birbirinden farklı tanımlar.</p><p>Sahi sizin başarı tanımınız nedir?</p><p><strong>Benim için hayat yolculuğunun kalbimde bıraktığı teselli duygusu.</strong></p><p><em>Serdar Kuzuloğlu başarıyı tanımlarken şöyle ifade ediyor; Hiçbir insan için eşit açıklama içermeyen bir kavramdır.</em></p><p>Başımıza gelen olaylar zincirine baktığımızda; her bir insanın içinde hayat bulmaya değer hayaller var. Bazı insanlar hayallerine öyle şiddetli saplanıp kalıyor ki; gerçekleştirme fırsatını bile yakalayamıyor. Hayal kurmak da insanda dopamin etkisi bırakır. Ama gerçekleştirmek için harekete geçmek işte bu saf bir kararlılık gerektirmekte. Bazen hayallerimizin göz kamaştırıcılığı bizde körlüğü sebep oluyor. En iyisini hayal ettiğimizi ve en başarılısı olacağımızı düşünmeye başlarız. Bu düşünme süreci bizi öylesine mutlu eder ki; bu düşünceden çıkmamak için mücadele vermeye başlarız. Bedenimizin her noktasında mutluluğu salgılayan bu hayalleri korumak için eleştirilere kapalı bir fanusta yaşama başlarız.</p><p><strong>Başarılı olmak için hayal kurmak da yetmiyor.</strong></p><p>Kafamın içinde öylesine görsel betimlemeler tasarlıyorum ki kendime hayran kalıyorum. Ama bu görsel betimlemeyi parmak uçlarımla resmedemiyorum. Bazen de bir uzay istasyonunda görüyorum kendimi. Kafamın içinde envai çeşit köşeleri çizilemeyen hayal dünyaları var. Hepsini yaşamam mümkün mü? Bence mümkün değil. <strong>Başarıyı tatmanın bir yolu da hayal dünyamız ile yapabildiklerimizin ortak bir noktada buluşuyor olabilmelerinin gerekliliğidir.</strong></p><p>İnsanlar arasında başarı için göstereceğimiz bireysel fedakarlığımız birbirinden farklıdır. Eşit görünüşlerde olmamıza karşın hepimiz eşit hayat şartlarını yaşamadığımız gibi gelecekten beklentilerimizde farklı.</p><p><strong>Eşit olmayan hayat hikayelerinden mutlak bir başarı tanımı beklemek doğru olmaz</strong>. Bazen de ortak bir tanıma ihtiyaç duyulur. Ben kendime özgü tanımımı ‘’ Hayat yolculuğunun kalbimde bıraktığı teselli duygusu.’’ diye ifade etmişti. Ortak bir ifade söylemek gerekirse muhtemelen şöyle derdim.</p><p><strong>Temel taşlar;</strong> <strong>istikrarlı bir gayret, insanı tüketmeyen bir heves, dengeli çalışmak ve yaptığın işten zevk almak derdim.</strong></p><p><strong>Bir de Vazgeçilmez Taşlarım var; İnanç ve sabır.</strong></p><p>Hele ki başarıya karşı sabır eşiğimizin bu kadar düştüğü bu asırda kendimize olan inancımız ve her şeye karşı olan sabrımız çok önemli. İstediğimiz kadar başarı dolu ödüller alalım. Eğer ki kalbimizde ki inanç sönerse raflardaki parlak ödüller bir sonraki başarı merdiveninde bir anlam ifade etmeyecektir.</p><p><strong>Kimsenin sizi mutlak başarı tanımlamalarına hapsetmesine izin vermeyin.</strong></p><p>Cihan BUĞDAYCI</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/994/1*_msN6yCx75JuYyTsKcvWEg.jpeg" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=400ae23896d5" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Bir Eğitimle Bir Ömür Geçer Mi?]]></title>
            <link>https://cihanbugdaycii.medium.com/bir-e%C4%9Fitimle-bir-%C3%B6m%C3%BCr-ge%C3%A7er-mi-1673e3da0e95?source=rss-edab07ecc0b------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/1673e3da0e95</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Cihan Bugdayci]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 08 May 2020 19:29:52 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-06-09T19:57:28.157Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Eskiden üniversite demek meslek demekti ve üniversitede aldığımız eğitim ile hayatın hem bireysel hem de sosyal beklentilerini karşılayabiliyorduk. Günümüzde üniversite okumak bizlere bir meslek garantisi vermemekte, aldığımız eğitimse bizlerin bireysel ve sosyal beklentilerini karşılayamamaktadır.</p><p>Bir parça geçmişe doğru yolculuk yaptığımızda itaatkar sınıf modelleri içerisinde ezber yaparak da başarılı olabilen öğrenciler mevcuttu. Bugün ezber yapan bir öğrencinin uzun vadede başarılı olmasını beklemekse doğru olmaz. Geçmiş öğrenci profili; dersleri daha çok sahiplenen ve öğrenme süreçlerini öğretmenin verdiği tavsiyeler çerçevesinde şekillendirip öğrenciye bu şekilde aksettiren bir ezber modeline dayalıydı. Bugün her ne kadar eğitim kurumlarının ezbere dayalı bir sistem içinde oldukları öğrenciler tarafından söylense de aslında büyük bir değişim yaşandı ve halen yaşanmakta. Öğrenciler bugün öğrendikleri bilgileri fazlasıyla sorguluyorlar. Bu öğrendiğim ne işime yarayacak? Şöyle olabilir miydi? Öz yeterliliğine güvenen beyinlerin sorabileceği soruları bugün öğrenciler sorabiliyorlar.</p><p>Öğrenciler çabuk ve hızlı öğrenmeyi seviyorlar ve aynı zamanda çabuk da tüketiyorlar. Artık sadece ‘öğretmenden eğitim almak’ diye bir şey yok. Öğrenciler artık bilgiyi dijital okullardan, dijital öğretmenlerden ve birbirlerinden öğreniyorlar. <strong>Yeni nesil öğrenci kitlesi her ne kadar saygısız, bencil ve tüketici tarzda ithamlarla tanımlansa da ben öyle olduğunu düşünmüyorum. Daha yaşanılabilir, daha sosyal, daha adaletli ve daha anlamlı bir hayatın yeni nesil öğrenciler tarafından inşa edilebileceğine inanıyorum. Çünkü sorguluyorlar.</strong></p><p><strong>Bir toplumda sorgulama varsa eğer o toplumun kaderi tek bir akıl tarafından belirlenmiş olmaz.</strong> Rengarenk akılların birleşmesi ile rengarenk bir yaşam inşa edilecektir. Öğretmenler sadece salt bir eğitim vermek yerine mentor olma rolünü yakın zamanda daha da benimseyecekler. Çünkü artık bilgiyi vermenin anlamı pek de kalmış değil. Aslında öğrencilerin neye ihtiyacı var biliyor musunuz? Dijital ortamda kendi başlarına elde edemedikleri becerileri kazanmaya ihtiyaçları var. Eğitimin geleceğini okullarımızda inşa ederken okulumuzu artık sadece fiziksel olarak düşünemeyiz. Fiziksel boyuttaki okulumuzun yanına dijital okulumuzu da kurmalıyız. Asıl önemli olan detay şu; dijital de yeterli bir şekilde verebildiklerimizi fiziksel okulumuzda vermemizin ve ana unsur haline getirmemizin pek bir anlamı kalmadı. Yeni nesil öğrencinin fiziksel okuldan beklentisi ise; dijital okulun bana veremediklerini ver!</p><p>Ne sadece okulun ne de sadece öğretmenin rolü değişiyor. Sayısız değişen kurum rolleri olduğu gibi ailenin de rolü değişiyor. Bugün bir ilkokul öğrencisi annesine ya da babasına WhatsApp üzerinden nasıl iletişim kurabileceği, kendilerini geliştirebilmeleri için internetten nasıl kurs alabileceklerini rahatlıkla anlatabiliyor. <strong>O zaman gönül rahatlığıyla şunu söyleyebilirim ki; kendi yaşam serüvenim de ilk defa yaşı büyük olanların yaşı küçük olanlardan bir şeyler öğrenme ihtiyacı hissettiklerini ve bunu dile getirdiklerini görüyorum.</strong></p><p>Zaman yolculuğumuzu biraz daha derinleştirelim. Öncelerde yetişme derdi sadece çocuklarındı. Çünkü öncelerde alınan bir diplomanın raf ömrü, ömür boyu geçerliydi. Ve mezun bir insanın kendisini yetiştirmek gibi bir derdi pek olmazdı.<strong> Fakat şu an bambaşka bir tablo yaşıyoruz. İlk defa gelecek için yetişme derdi sadece çocukların değil büyüklerin de derdi halinde.</strong></p><p>Ezberlenen her şey değişiyor. Diplomaların raf ömrü azalıyor. Yetişkinlerin kendilerini yeniden yetiştirmesi gerekiyor. Birbirini tekrarlayan iş pozisyonları insan elinden alınıyor. <strong>Tek bir disipline odaklanmak yerine multidisipliner yaklaşabilen insanlara duyulan ihtiyaç artıyor.</strong> İş sahibi olmak için üniversite mezunu olma şartı yavaş yavaş şirketlerde aranmamaya başladı. Çünkü üniversitenin şu an verdiklerini dijital ekosistem de vermekte. Bu demek oluyor ki üniversitenin ve öğrencinin rolü değişmeli. <strong>Üniversite sadece bilgi vermeye devam ederse yakın gelecekte adından söz ettiremeyeceği gibi öğrenci de sadece bilgi ezberlemeye devam ederse yakın gelecekte işsiz kalacaktır.</strong></p><p>Kendi gelişim süreçlerinin inisiyatifini alıp içinde bulunduğumuz zamanı doğru okuyabilen her öğrencinin uzun vadede başarılı olabileceğine inanıyorum.</p><p>Bu çağın insanlardan beklediği birçok yetkinlik var. Ben sadece bir yetkinlikten söz etmek istiyorum. O da <strong>‘‘GÜNCELLİK’’.</strong> Güncel olabilmeyi başarmak büyük bir emek istiyor. Geçmişte bilgimizi ve becerimizi güncellememiz yıllar alırken bugün günler hatta saatler almakta. Her gün süreci takip edebilmek ve aktif katılımcı olarak sahada yer alabilmek için her çocuk, genç ve yetişkinin güncelliğini koruması gerekmektedir.</p><p>Diplomaların raf ömrü azalırken öğrencilerin bu diplomaların üzerine eklemeleri gereken bir şeylerin olması gerekiyor. Artık hiçbir mühendislik öğrencisi ‘‘Benim görevim sadece mühendislik alanında çalışmalar yapmak’’ diyemeyeceği gibi bir sosyoloğunda veri analizinden uzak durmaması gerekir.. Farklı disiplinleri bir arada bulundurabilen insanların iş yapma biçimi ve adaptasyon gösterme şekilleri ile tek bir disiplin üzerinde kendisini geliştirmiş başka bir insanın iş yapma biçimi ve esnek olma kabiliyeti birbirinden çok farklı.</p><p>Yakın bir zamanda öğrencilerin sırtlarındaki çantalarda kalın kitaplar ve defterleri hiçbir şekilde göremeyeceğiz. Çünkü ceplerinden çıkardıkları telefon ile çantadakinden kıyaslanamayacak derecede daha fazlasına taşıyabiliyorlar-ulaşabiliyorlar. Gelişmek, öğrenmek gibi kavramlar geçmişte daha çok öğrencilere ait kavramlarken bugün her yaş grubunu yakından ilgilendiriyor. İşin güzel tarafı ise gelişmek, öğrenmek ve yeni beceriler elde etmek artık çok kolay. Yapmamız gereken tek şeyse cebimizdeki telefonu bizi geliştirebileceği şekilde kullanma iradesini gösterebilmek.</p><p>Bugün anne ve babalar, çocuklarının geleceğini garanti altına alabilmek için durmadan sınavlara çalışmalarını ve iyi bir üniversite kazanmalarını istiyorlar. Onların zamanında çok çalışmanın ve üniversiteye gitmenin büyük bir anlamı vardı. <strong>Ancak bugün hiçbir genç, kendi kaderini bir üniversite sınavından alacağı notun kararına bırakmak istemiyor.</strong></p><p>Genç arkadaşlarıma naçizane şunu söylemek istiyorum. <strong>Kendimizi keşfederek değer üretebileceğimiz ve bu değeri üretirken mutlu olabileceğimiz konum neresiyse orası için çalışalım ve orayı kendi yetkinliğimiz ile daha da değerli hale getirelim.</strong></p><p>Büyüklerime bu konuda naçizane bir önerim olacak. Belki de hayatınız boyunca hep çocuklarınıza tavsiyeler verdiniz. Muhtemelen şimdi çocuklarınızın geleceğine dair yeteri kadar tavsiyede bulunamıyorsunuz. Aksine onlardan tavsiye almanız gerekiyor. Ama sizin tecrübelerinize her daim ihtiyaçları var. <strong>İzin verin çocuğunuz tavsiyeleri ile size ve gelişiminize katkı sağlasın siz de tecrübelerinizle onun bugününü daha iyi okumasına olanak sağlayın.</strong></p><p>Cihan BUĞDAYCI</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/835/1*C5t7VIjCiYI-XZqTBEMEXA.jpeg" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=1673e3da0e95" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Dijitalde Eriyen Üniversite Kuralları]]></title>
            <link>https://cihanbugdaycii.medium.com/dijitalde-eriyen-%C3%BCniversite-kurallar%C4%B1-4713c2d7135e?source=rss-edab07ecc0b------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/4713c2d7135e</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Cihan Bugdayci]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 02 May 2020 11:53:53 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-05-06T11:36:08.033Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Üniversitelerin temel rolünün bilgi vermek olmadığını asıl rolünün; bilgiyi beceriye dönüştürebilecek gençler yetiştirmesi gerektiğine inanan birisi olarak söylemek istediklerim var.</p><p><strong>Üniversiteler 21. Yüzyıl dünyasında mevcut rolleri üzerine düşünmeli ve yeni eylem planları oluşturmalı.</strong></p><p><strong>Düşünsenize üniversite öğrencileri dijital ortamda açık dersler alabiliyorlar ve bu süreçte öğrencilere dair bir sürü veri toplanıyor.</strong></p><p>1- Öğrencilerin hangi yöntemde daha başarılı oldukları, sınavlarda aldıkları notlar anlatım şekline ve ödevlere göre nasıl değişiyor, hepsi kaydediliyor. Kişiselleştirilmeye müsait büyük bir öğrenci verisi toplanıyor.</p><blockquote><strong>Böylece hiçbir balık uçmaya hiçbir kuş yüzmeye zorlanmamış olur.</strong></blockquote><p>2- Yeni eğitim teknolojileri ortaya çıkmaya devam ederken bunlar açık derslere entegre ediliyorlar.</p><p>3- Bu sistemler her bir öğrencinin gelişimini yakından takip ediyor ve kişiye özgü öğretim ve yardım sunuyorlar. Ayrıca öğrencinin kapasitesine göre anlatımlarını hızlandırıp yavaşlatabiliyor.</p><p>Öğrenme ve öğretme kavramlarının kişiler üzerindeki rolü yakın gelecekte tamamen değişecek.</p><p><strong>Dün:</strong> Öğretmen, sadece öğrenciye tek taraflı bir öğretme rolü üstlenmişti.</p><p><strong>Bugün ve Yarın:</strong> Öğretmen hem öğrenciye öğretiyor hem de öğrenciden öğreniyor.</p><p>4- Şayet yüksek eğitim sektörü dijital istilaya yenik düşerse, üniversitede okumanın maliyeti azalıp daha çok kişi eğitim imkanına kavuşacak.</p><p>5- Ancak yükseköğretimler artık fiziksel ortamda sunulan eğitim şekliyle öğrencileri cezbedemediğini farkedip yeni bir eylem planı düzenlerse işte o vakit maliyetler düzenlenip standart tutulabilir hatta kazanç dahi sağlanabilir.</p><p>6- Bu eylem planı ne olabilir?</p><p>-Öğrencinin özgünlüğünü dışa vurabileceği ve geliştirebileceği ekosistemler oluşturmak</p><p>-Öğrencinin öğrenim sürecini fiziksel bir kısıtlamadan kurtarmak basit görünen ancak değerli 2 madde.</p><p>Bana göre en önemlisi ise; üniversitelerin mevcut rollerinin büyük bir kısmında öğrencilere <strong>SOSYAL</strong> ve <strong>DUYGUSAL</strong> becerileri kazandırabilecekleri bir sistem geliştirmeleri.</p><p>Bundan sonra sosyal ve duygusal beceri kazandıramayan üniversitelerin uzun vadede geleceklerinden söz etmek olanaksız.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*SZsB5fjCpML4Yl0Y" /><figcaption>Photo by <a href="https://unsplash.com/@marvelous?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Marvin Meyer</a> on <a href="https://unsplash.com/?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Unsplash</a></figcaption></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=4713c2d7135e" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>