<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Civanperçemi on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Civanperçemi on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@civan_percemi?source=rss-5bcb51b19ec8------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/0*suVU1ztmI_IDRe7c.jpg</url>
            <title>Stories by Civanperçemi on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@civan_percemi?source=rss-5bcb51b19ec8------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Thu, 19 Nov 2026 09:03:53 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@civan_percemi/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Piyango]]></title>
            <link>https://medium.com/yeni-%C5%9F%C3%BCkran-oteli/piyango-b858885ce230?source=rss-5bcb51b19ec8------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/b858885ce230</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Civanperçemi]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 23 Jul 2017 09:38:18 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-07-23T09:38:18.506Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>duvar saatinin iki gündür 14.37’yi göstermesi dışında o pazar sabahında olağanüstü herhangi bir şey yoktu — ritmik bir şekilde lavabonun giderine damlayan suyun aniden sessizliğe bürünmesi sayılmazsa. evin yakınından geçen tren odayı şöyle bir omuzlarından sarstı. bir avuç ölgün toz zerresi kendini duvardaki fotoğraf çerçevesinin kıyısından koltuğun üstüne bıraktı. otuz iki yaşındaki ev, çevresindeki devasa binalara ve kendisini çürüten rutubete rağmen olgun göstermiyor, zamana meydan okuyordu.</p><p>yirmili yaşlarının sonuna varmış bir adam, evin arka odalarından birinde uykusundan uyandı. uyanmış olmasına rağmen gözlerini açmadı. az önce gördüğü rüyayı kapalı göz kapaklarının perdesine vurarak tekrardan canlandırmaya çalışsa da et-perde karanlıktan başka bir şey göstermiyordu. uzanıp ışığı açtı. gündüz vakti acı acı yanan ışık gözlerini kör etti. evin etrafındaki binalar gün ışığını paylaşmak konusunda pek cömert davranmıyordu. saatin kaç olduğunu tahmin etmeye çalıştı. duvardaki saatin durmuş olduğunu biliyordu, kurulalı bir haftayı geçmemiş ama yine de enerjisini tüketmiş mekanizmanın saati tekrar canlandırabileceği düşüncesi aklından geçti. evle beraber kendisine bırakılmış onlarca gereksiz şeyden biriydi bu saat. kilise çanlarını andıran zilleri, garip ahşap kokusu, ilginç tıkırtısı ve bakıma muhtaç bunak bir ihtiyar gibi sürekli kurulmak istemesiyle duvarın üstünden suçlar gibi bakıyordu. bir iki kere yerinden sökmeye çabaladıysa da başarılı olamamıştı adam.</p><p>adam nihayet yerinden doğruldu, elini yüzünü yıkamadan çayı koydu, radyonun kulağını büktü. ulusal radyo sabah 7 haberlerini geçiyordu. savaş tüm hızıyla devam ediyordu. ulusal radyo, savaşın son derece çetin geçtiğini, halkın yurttaşlık görevini yerine getirerek vergilerini ödemesi gerektiğini ve zaferin çok yakın olduğunu söylüyordu. zaferler için daha fazla tank, top, silah ve mermi gerekliydi, ülkenin ordusu da devletinin bekası için sıkı çalışan, fazladan mesai yapan ve vergilerini ödeyen halkın omuzlarında yükselerek zaferi taçlandıracaktı.</p><p>kahvaltısını bitiren adam tabakları lavaboya taşımaya koyuldu. musluğun önüne bir kova indirip suyu açtı, bir yandan da gözü lavabonun musluğun üzerindeki sayaçtaydı. devlet her gün belirli bir miktarda su kullanımına izin veriyordu, fazlasını kullanmak ekstra ve yüksek ücretlere tabiydi. savaşın su için çıktığı düşünülürse keyfi su kullanan insanların ölüm cezasına çarptırılması bile normal karşılanıyordu. “…ve bu haftaki piyango çekilişi tam 100 milyon jurya kazanma şansı veriyor! ayrıca talihliye general ile tanışma ve esirlerden birini öldürme hakkı tanıyor!” radyoda haberleri tekdüze biçimde anlatan sunucu birdenbire heyecanlı bir ses tonuna bürünmüştü. 100 milyon jurya. en çılgın hayalleri gerçekleştirmeye yetecekti bu para ve çok uzakta görünüyordu. piyango senede bir kez yapılırdı ve kazanan talihli şehir meydanında tur atar, radyolara demeç verir ve kazandığı para ile yapacaklarını anlatırdı, bir halk kahramanı gibi karşılanırdı. adam acı acı gülümsedi, inatçı bir yağ lekesi ile mücadele ediyordu ve ailesini bırakıp giden kişinin, yani babasının da bir talihli olduğunu hatırlıyordu.</p><p>her şey aniden gerçekleşti. adamın elindeki tabak köpüğe dayanamayıp ellerinin arasından kaydı, ahşap zemine çarparak binlerce parçaya ayrıldı.</p><p>yirmili yaşlarının sonuna varmış bir adam, evin arka odalarından birinde uykusundan uyandı. gözlerini açmak konusunda kararsız kaldı, rüyası uyanmaya değmeyecek kadar gerçekçi ve yaşamın getirdiği ızdıraptan yoksundu. uzanıp ışığın düğmesine dokundu. rüyasında bir kahvaltı sonrası tabağı yıkıyordu, radyo dinliyordu ve tabak elinden ayrılıp binlerce parçaya bölünüyordu. elini yüzünü yıkayıp mutfağa yöneldi, radyoyu açtı. kahvaltısını yaparken sabah bültenini dinliyordu. “zafer şah damarımızdan daha yakın” diyordu haber sunucusu. tabakları lavaboya yığarken de savaşı düşündü adam. sayacı ayarladı, suyu açtı. piyango haberlerini dinlerken yağ lekesi ile boğuşmaya başladı. tabak elinden kayıp binlerce parçaya ayrılırken adamın beyninin içindeki milyonlarca nörondan biri adamı uyardı — hala rüyadasın veya rüyanı yaşıyorsun.</p><p>soluk soluğa kanepeye yığıldı adam. yaşadıklarını gözden geçirdi. ışığı açmış, kahvaltı yapmış, radyo dinlemiş ve su sayacını ayarlamıştı. tabak kırılana kadar yaşananların çoğu günlük rutin hareketlerdi, rüyasında görmüş olması olasıydı. hala rüya görüyor olabilir miydi? bacağını çimdikledi, parmağını elinin içinden geçirmeye çalıştı, eski tarihli bir gazetenin başlığına göz attı, çünkü rüyada bunlar olduğundan farklı olabiliyordu. her şey normal görünüyordu, fakat aynı şeylerin yaşanması bir tesadüf müydü, gelecekten haber mi alıyordu yoksa?</p><p>adam kendi kendine güldü. milyonlarca bloktan oluşan devasa bir şehrin içinde böyle bir şeyin kendisini bulma ihtimaline ve buna heyecanlanmış olma ihtimaline güldü. hepsi bir tesadüftü, o kadar. bütün bunlar olağan şeylerdi. üstünü giyinip dışarı çıktı, ödenmesi gereken faturalar vardı ve mutfak için de bir şeyler alması gerekiyordu. bir postanede pul görevlisi olarak çalışıyordu adam, pulların üzerindeki küçük yazılardan hangi mektubun hangi kutuya konması gerektiğine karar vermek gibi sıkıcı bir işi vardı, ancak tek başına yaşadığı için maaşı az da olsa kendisine yetiyordu –ah şu vergiler de olmasa. aldığı 1500 juryanın 800 juryası vergi olarak kesiliyordu ve kalan 700 jurya ile geçinmeye çalışıyordu. kırık tabak parçalarını üstünkörü temizledi, üstünü aceleyle giyinip evden çıktı ve ödeme binasına yöneldi.</p><p>ödeme binasına vardığında kimselerin olmadığını gördü, normalde sıra beklemesi gerekirdi, insanlar su kullanmamaya başlamıştı artık, eski suları tekrar tekrar değerlendiriyorlardı çünkü. böylece fatura derdinden kurtuluyorlardı. kendisi şanslıydı, bu ay sadece 700 mililitre su kullanmıştı ve bu da 400 jurya yapıyordu. kendisine 300 jurya kalacaktı ve bu da hayatta kalmak için yeterliydi, belki de küçük bir şişe şarap bile alabilirdi kendisine. bu düşüncelerden sıyrılmak durumunda kaldı çünkü önündeki adam faturasını ödemişti ve sıra kendisine gelmişti, veznedar kendisine bakıyordu. “kayıt numaranız,” dedi adam sıkıcı ses tonuyla ve adam da üye numarasını söyledi. vezneci numarayı önündeki mekanik düzeneğe girdikten sonra gözleri büyüdü ve masadan uzaklaşacak kadar geriledi. “ beş.. beş yüz yirmi altı litre su kullanmışsınız ve bu da… yaklaşık… yaklaşık 70 milyon jurya yapar…”</p><p>adam sabah ahşapla çarpışıp binlerce parçaya ayrılan tabak gibi parça parça oldu. gözleri sabit bir noktaya daldı ve kendini binanın soğuk mermer zeminine bıraktı.</p><p><strong>-BİRİNCİ BÖLÜMÜN SONU-</strong></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=b858885ce230" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/yeni-%C5%9F%C3%BCkran-oteli/piyango-b858885ce230">Piyango</a> was originally published in <a href="https://medium.com/yeni-%C5%9F%C3%BCkran-oteli">Yeni Şükran Oteli</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[olumsuzlukların tesiri altındayım]]></title>
            <link>https://medium.com/yeni-%C5%9F%C3%BCkran-oteli/olumsuzluklar%C4%B1n-tesiri-alt%C4%B1nday%C4%B1m-fbd3c14dee72?source=rss-5bcb51b19ec8------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/fbd3c14dee72</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Civanperçemi]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 01 Mar 2017 15:37:24 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-03-01T15:37:24.697Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>dünya yaşlanmış ve ilaçlarını almayı unutuyor gibi gelir bana zaman zaman. iki asırdan fazla yaşamış gibi hissediyorum. dünya dönerken düşmemek için bir yerlere tutunma gereksinimi duyuyorum. zamana yetişemiyorum. binalara baktığım zaman korkuyorum. televizyonlara kalırsa insanlığın tek derdi kotayı aşmayan tarifeler. ya da çimen lekesi. ya da nar lekesi. ya da katkı maddesi içermeyen organik saç kremi. ya da yedi yüz tane birbirinin kopyası televizyon kanalını içeren paket. kaldırımlarda köpek balıkları kadar hızlı yürüyen insanlar birbirinin içinden geçiyor. hiçbirinin bir saniye kadar bile zamanı yok. para birimi saniye. kimsenin kimse için vakti yok. bir saniye. hemen yönlendiriyorum. birazdan müşteri temsilcisine bağlanacaksınız. orhan bey şimdi burada olurlar. tabelalardan akan yazıları okuyamıyorum. ışıltılı reklamlar. cazip ödeme seçenekleri. otuz altı aya varan vadesiz fiyatlar. tek çekim. taksitle ödeme. kira öder gibi ev alma imkanı. yasal köle gibi yaşama imkanı. normalleştiremiyorum. yürüyen merdivene bindiğim zaman heyecanlanıyorum. otomatik kapı gördüğümde betim benzim atıyor. sanki ben bu yüzyıla ait değilmişim ve her an gelip “civan bey yanlış geldiniz, sizi yaklaşık yüz dekad geriye atmamız gerekiyor” diyecekler gibi. anamın rahmine geri gönderileceğimi düşünüyorum. gökyüzünde uçağa bakıp “ulan nasıl gidiyor bu meret” diye şaşırıyorum. hangi otobüsün nereye gittiğini kestiremiyorum. bütün yollar birbirine benziyor. bütün caddeler birbirine çıkıyor. bütün insanlar birbirini eziyor. devletin tüm memurları birbirine benziyor. hepsi aynı ses tonunda konuşuyor. aynı fotokopi makinesinin başında sıra bekliyor. hafta sonu aynı kafelere takılıyorlar. ortak dertleri var. ortak mutlulukları var. toplum olma bilincini çok seviyorlar. altı yüz tane arkadaşları var. birbirlerine tebrik yağdırıyorlar. yoktan nedenlerle partiler verip binlerce fotoğraf çektiriyorlar. zamanı kameralarıyla yakalamaya çalışıyorlar. çok satanlı okuma listelerinden bahsediyorlar. en fazla arabalarının iç hacmi kadar özgür olduklarından habersizler. alışveriş merkezlerinde nefes alıyorlar.</p><p>büyüyorum, büyüdükçe daha çok korktuğumu hissediyorum. elimi cebime soktuğum zaman içinde kaybolacakmışım gibi korkuyorum.</p><p>********</p><h3>yanlış bilinen yanlışlar</h3><p>kendine bir milyonuncu kez “ben varım” dediğinde var oluyor insan. akıp giden milyonlarca şeyden yalnız birisin. bir taş. bir ağaç. bir totem. alıp duvarın üzerine konulmuş bir parça ekmek. her gece kafanı yastığa gömerek vicdan ziyafeti çekmeyi ihmal etmiyorsun. bütün bunlar olmadan da yaşanabilir. dünya dönerken düşmemek için ona tutunmana gerek yok çünkü. bilirsin işte. migros’ta üç liraya satılan ucuz kişisel gelişim kitapları da yazar bunları. pozitif ol. derin bir nefes al. tütsü yak. kırmızı et yeme. günde 8 litre su iç. organik sebze tüket. insanları güler yüzle karşıla. olumlu düşün. evrenden sinyaller al. akşam olunca televizyonunu aç. televizyonda, muhtemelen hiç yaşayamayacağın acılara bakarak suni doğum sancısı tadında acılar yaşamaya çalış. var olmaya çalış. kafanı suyun üstünde tutmaya çalış. aşağı bakmamaya çalış. güçlü görünmeye çalış. sürekli meşgulmüş gibi görünmeye çalış. vaktin çok değerli, biliyorsun. iki dakikanın bile boş geçmemesi gerekiyor. zamanını programla. kendini programla. duygularını programla. eş zamanlı gül, eş zamanlı ağla. birey olmaktan kaçın. toplumla karınca kolonisi kadar iç içe ol. güçlü görünmeye çalış. ucuz şaraplara servetini göm. çok satanlı kitap listeleri içinde boğul. bir bardak biraya bütün umutlarını meze ederek hayatını barmene anlat. mesaneni doldur, cebini boşalt. bardağını doldur, ruhunu boşalt. bir daha görmeyeceğin bir insanın derdini dinle. iğrenç kadın erkek ilişkilerinin başrol oyuncusu ol. şimdiye kadar bütün yaşanmışlıklarının üstüne düşün. hayatını bir gemi enkazı getirmiş olan yanlışların üzerine düşün. sana doğru diye öğretilen bütün yanlışlar üzerine düşün. bütün üçgenlerin iç açıları toplamı 180 derecedir -YANLIŞ. küresel üçgenin iç açıları toplamı daha fazladır. c vitamini soğuk algınlığından korur -YANLIŞ. c vitamini vücutta depolanamaz. haftada iki sigara içmek seni bağımlı yapmaz -YANLIŞ. sen zaten bağımlısın. cüzdanına, kredi kartlarına, 50 kuruşluk kalemi sen çalma diye masaya bağlayan bankalara, iddaa bayilerine, at yarışlarına, sevgilerine, sevgililerine, ailene, gökyüzüne, insanlara, nefretine bağımlısın. sıradanlığına her gün kurşun sıkıyorsun, kendine yalan söylüyorsun, bilmediklerini gömleğinin altına süpürerek kendini sahip olduklarının toplamı haline getirmeye çalışıyorsun. olan biten sadece bunlar. yanlış bilinen yanlışlar.</p><p>********</p><h3><strong>bozuk saat</strong></h3><p>sanki bütün saatler akşamüstü güneş batmaya yakın bir zamanı gösteriyor çocukluğumu düşündükçe. her şeye anlam vermeye çalışan, boş pilleri yalayarak çalıştırabileceğine inanmış, leğene oturtularak kafasına tas vurula vurula yıkanan kara, küçük bir oğlan. bir kertenkele gibi çelimsiz. büyümemek için inat ediyor. okulu garipsiyor. her şeyden nem kapıyor. en uğurlu gafliğin kendisinde olduğunu düşünüyor. misket oyununda yere uzanıp kumları yalayarak büyüyor. büyüdükçe de korkunç şeyleri fark ediyor üstelik.</p><p>gökkuşağının altından geçersem dünyanın öbür yakasına düşeceğime inanmakla geçti benim çocukluğum. bir şeylere inanmak zorundaydım çünkü. balığım öldüğünde boş gözlerle iki saat boyunca suda ters dönen balığa bakmıştım. kırılıp bükülen bir şeydi şu heves. astronot olmak istiyordum ama çok çalışmanın getirilerine katlanamıyordum. okula küfür ede ede gidiyordum, okulda ezber ettiğim küfürleri içimden yine okkalı bir biçimde okula savuruyordum. ilginç bi yerdi şu okul. 40 yaşlarında takım elbiseli bir orospu çocuğu herkesin içinde babanızın mesleğini falan soruyordu. adınızı ve soyadınızı, ardından babanızın ne iş yaptığını söylemeniz gerekiyordu. devlet sizi yetiştirip topluma kazandırmak istiyordu ama aynı zamanda sizden çok babanızın ne iş yaptığıyla ilgileniyordu. armut dibine düşüyor derler ya, o hesap.</p><p>okulda da dikişi tutturamadım. birinci sınıfta öğrenme güçlüğü teşhisi konularak okuldan alındım. evde gazeteleri okuyabiliyordum ama ali’nin neden ata baktığı beni zerre ilgilendirmiyordu. rakamları severdim daha çok. bildiğim bütün sayıları yan yana yazarak okuyamayacağım bir sayı oluşturuyor, gözlerimi kısıyordum okumaya çalışırken. eğlenceli iş. bilirsin ama işin içinden çıkamazsın ya, o hikaye. ertesi sene tekrar okul. okuma yazmayı bildiğimi görünce tükürdüğünü yaladı sistem, beni ikinci sınıftan devam ettirdi. bir yandan da hızla büyüyordum. genç osman’ların, şehzade mustafa’ların yaşlarına yaklaşıyordum. fatih’in istanbul’u fethettiği yaştaydım, ama emrimde ordu yoktu. abim olmadığı için mahallede hep dayak yiyordum.</p><p>geçenlerde ayna karşısında saçımda iki üç tane beyaz fark ettim. otuzuma çok kalmadı artık, sanırım fiziksel olarak bunu durduramam bundan sonra. ama kafamda, beynimdeki o minicik noktayla, çocukluğumu atlattığımı düşünmüyorum. büyümek istemiyorum. adam olmak istemiyorum. çünkü adam olanların neler yaptığını görüyoruz.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=fbd3c14dee72" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/yeni-%C5%9F%C3%BCkran-oteli/olumsuzluklar%C4%B1n-tesiri-alt%C4%B1nday%C4%B1m-fbd3c14dee72">olumsuzlukların tesiri altındayım</a> was originally published in <a href="https://medium.com/yeni-%C5%9F%C3%BCkran-oteli">Yeni Şükran Oteli</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[aslan yavrusu]]></title>
            <link>https://medium.com/yeni-%C5%9F%C3%BCkran-oteli/aslan-yavrusu-a2a7ed3779a2?source=rss-5bcb51b19ec8------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/a2a7ed3779a2</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Civanperçemi]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 30 Jan 2017 10:55:22 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-01-30T10:55:22.198Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>iliklerime kadar betonarme bir insanım ben. kapalı yerlerde yaşamayı severim genellikle. iki metrekare benim için yeterli bir yaşam alanı olabilir mesela. bir kuş yuvası. yatağın altı. zarif bir kadın çantası. oksijen alabilmem için yeterlidir buralar. mekan kavramından yoksun herifin tekiyimdir. prag’da da, new york’ta da, moğolistan’da da, etiyopya’da da aynı duygularla yaşarım. ses etmem. gökyüzünde bulunan milyonlarca galaksinin arasında yörüngesini bulamamış ve sönmeye yüz tutmuş yıldızlar gibiyimdir. şikayet etmem bu durumumdan. iki yüz elli bin nüfuslu bir şehirde sıkılmamayı da buna borçluyumdur zaten.</p><p>geçen gün şiddetli bir baş ağrısıyla uyandım. kafamı soğuk suya tuttum. ağrı kesici aldım. balkona çıktım. balkondaki havayı yetersiz bulup dışarıya çıktım. biraz yürüyeyim, iyi gelir diye düşündüm. bomboştu sokaklar. çöplerin arasında yiyişen kediler ve bir iki adam dışında kimse yoktu denebilir. aklıma birden istanbul’da geçirdiğim birkaç gün geldi. 10 sene öncesi. gecenin bir yarısı sokakta kaldığım günler. gururumu zırh yapıp giymiştim, sevgilimin evine gitmeyi reddetmiştim. bana terso geliyordu işler o vakit, bilmiyorum yani. yanında kaldığım arkadaşım da gece çalışıyordu. evin anahtarını almayı unutmuştum ve arkadaşın yanına giden yol bana çok uzun gelmişti. canım eve gitmek istemiyordu açıkçası. yabancı bir şehirdeyseniz her yer birbirine benziyor bence. yani yolları bilmediğinizden falan değil. birbirine benziyor işte evler. kapıları, zilleri, içerisindeki insanları ile, her şeyiyle kısacası. sigaram bitmek üzereydi. elimi cebime attığımda 6–7 lira civarında bi para gördüm. sırıttım kendi kendime. yürümeye devam ettim. insan sürülerine bakıyordum ve sırıtmaya devam ediyordum. muhtemelen çok keyifli olduğumu, günümün güzel geçtiğini falan düşünmüşlerdir. oysa bok gibi geçen iki günün öncesinde cebimde dört yüz lira civarında para vardı. minicik aklımla boyumdan büyük işlere kalkışmıştım. yürümeye devam ettim. evler gibi, insanlar da birbirlerine benziyorlardı. en az ikili gruplar halinde yürüyordu insanlar. altıncı veya yedinci turumu atmıştım tünelden meydana doğru. bazı gruplar benimle beraber turluyorlardı sanırım, çünkü her birini üç dört kez gördüğümü hatırlıyorum. ben bir yüzü gördüğüm zaman kolay kolay unutmam. adınızı falan unutabilirim yalnız. sizinle tanıştıktan sonra iki hafta sonra adınızı unutabilirim mesela. ama yüzünüzde, saçınızda bir değişiklik varsa bunu fark edebilirim hemen. sizi nerede gördüğümü söyleyebilirim.</p><p>gece ilerledikçe kızlar yanlarındaki erkeklere daha sıkı sarılıyorlardı. insanlar yalnız yürümekten korkuyor gibiydiler. yalnızlık ölüm demekti onlar için. hayatlarını gülerek, eğlenerek, içerek, barların tuvaletlerine kusarak geçiriyorlardı. dilencilere ve orospulara acıyorlardı hatta. onların haklarını herkesten çok savunduklarını düşünüyorlardı. ama yalnızlığı tabu gibi, küfür gibi görüyorlardı. sekizinci veya dokuzuncu turu bindiriyordum bu mini gruplara. neler konuştuklarını merak ediyordum. gündüzleri çalışıyorlar mıydı? veya hayatları arkadaş çevresi organizasyonlara mı endeksliydi? iş yerinde patrona zoraki gülen, arkasından “orospu çocuğunun önde gidenisin” bakışıyla mı bakıyorlardı acaba? sokak sigara dumanından geçilmiyordu. sigaram bitse bile burada turlayarak dumanlardan istifade edebilirim diye düşündüm. berbat bir mizah anlayışım vardı. uzaklardan bir yerlerden vapurun sesini duydum. cehennem gibi bir yere düşmüştüm anlaşılan. yanlışlıkla koymuşlardı beni buraya. biri gelip beni alsın diye bekliyordum. insan gruplarına gidip nerede olduğumu sormak istiyordum. kimdi ulan bu şehrin tanrısı?</p><p>bir başına bırakmıştı tanrılar burayı. isteksiz çocuğun sikişi gibi. bir anlık hevesle yapılan, sonra da bir kenara bırakılan, birbirine benzemeye yüz tutan her şey gibi. evler birbirine benzedikçe şehirler de birbirine benziyordu. toprağın altı burada da karanlıktı. yüksek volümlü müzikler çalan barların ve mekanların önünden yürüyordum. belli ki içeride insanları sikiyorlardı. bunu bastırmak için de yüksek sesle müzik çalıyorlardı. iki sigaram kalmıştı. birini kulağımın arkasına taktım. diğerini ağzıma götürüp yaktım. gece uzun olacağa benziyordu. insanlar bana ve kulağımdaki sigaraya bakıp gülüyordu. arada yaparım böyle çocukça şeyler. zaten bir türlü büyüyemedim sanırım. on dokuz yaşıma kadar henüz küçük olduğumu düşünürdüm. bir sabah uyandım ve “ulan ben büyüdüm galiba” dedim. ondan sonra büyümekten vazgeçtim.</p><p>saat on bire geliyordu. arkadaşın çalıştığı barda replikas grubu çıkacaktı. voltayı oraya doğru aldım. en azından biraz müzik dinlerim hem de sigara otlanırım diye düşündüm. içeri girdiğimde konser henüz başlamamıştı. barda oturacak yer yoktu. geçim sıkıntısı yaşayan insanlar bunlar mı dedim kendi kendime. sabah olunca hayat şartlarının zorluğundan dem vuranlar yine bu insanlardı. cüzdanınızın boşalıp mesanenizin dolduğu barlardan biriydi burası. bir bardak biraya on lira vererek sosyalleştiğinizi düşündüğünüz yerlerden işte. bilirsiniz oraları. yanınızda bir kadın yoksa giremeyeceğiniz yerler. buraya girip para saçan insanlar da, ertesi sabah alanlarda, meydanlarda, sosyal medyada falan kadın erkek eşitliğinden falan bahseden tiplerdi. bir masaya doğru yeltendim. oturabilir miyim diye sordum, herif iskoçmuş. muhabbet etmeye başladım. normalde ingilizce falan konuşamam ben öyle. yani bilmediğimden değil, konuşamam. utanmam, sıkılırım biraz. rahatsız hissederim. biraz konuştum herifle. burada kolejin birinde ingilizce öğretmenliği yapıyormuş. kız arkadaşı replikas fanıymış, onunla beraber dinlemeye gelmiş. futboldan falan bahsediyorken kız geldi ve her şeyin içine sıçtı. kadınlar hep böyledirler. güzel ortamların içine sıçmakta üstlerine yoktur. birden gelirler ve her şeyi bozarlar. sonra da toparlama işini size bırakırlar. kalkmak zorunda hissettim. masanın yancısı kıvamındaydım resmen. kız da herif de otur dediler ama ben oldukça rahatsızdım. sürekli elimi saçıma götürüyordum. biramı da alıp eyvallah ettim ve kalktım. tam karşılarında, barın ufak deposuna çıkan bi merdiven vardı. orospu çocuğu gibi karşılarına dikildim ve merdivene oturdum. sanki koskoca bardaki tek yeri de onlar elimden almış gibi davrandım kısacası. kıza ve herife bakıp duruyordum. sallamadıklarını görünce biraz telefonla oynarmış gibi yaptım, sonra da kalktım oradan.</p><p>replikas sahne alana kadar aşağıda bekledim. bir iki şarkı dinledikten sonra çıkmaya karar verdim. arkadaştan anahtarı ve bi paket sigarayı aldım, eve gidip uyuyacaktım. iki güne siktir olup gidiyordum zaten. bu kadar kaos yeterliydi. arkadaşım kısa bir yol tarif etmişti ama ben bildiğim uzun yoldan gittim. yön duygum biraz zayıftır. yani öyle kaybolan bir tip değilimdir ama kaybolmanın paniğini tattıktan sonra bulurum yolumu. yokuş aşağı iniyordum. cebimdeki 6 lira langır lungur sallanıyordu. kaldırıma çıkayım derken gerizekalı gibi ayağımı burktum. ayağım üstüne basılacak gibi değildi. döne döne en yakın kahveye girdim. standart bir kahveydi bura. babanızın falan gittiği kahvelerden işte. bir köşede altmışlı yaşlarda bi herif gazete okuyordu. gün geçmiş bitmişti ama adamın zamanı sınırlıydı, her şeyi doyasıya tekrardan yaşamalıydı. ondan okuyordu sanırım. masanın birine oturdum, çay istedim. çayımı içerken genç bir çocuk girdi kahveye. tedirgindi. terlemişti baya. böyle yerlerde bela beni bulurdu. herif geldi yanımdaki masaya oturdu. yaşı en fazla yirmiydi sanırım. çakmak istedi benden. çakmağı verdim, ceketinin kolundaki ipleri yakmaya başladı. “sigaran da var mı abi” diyerek sigara istedi benden. çıkardım verdim bir tane. kulağımın arkasındakini vermek istemedim. onu uyumadan önce içmeyi düşünüyordum. hemen anlatmaya başladı çocuk. bu herifler böyledirler. bir şeylerinizi paylaşırsanız, size paylaşacak tek şey olarak dertlerini sunarlar. ayağım biraz iyi olsun giderim diyordum. çocuğun muhabbeti sarmıyordu yani. daha doğrusu monologu. çocuk tek kelime konuşmama izin vermeden boyuna anlatıp duruyordu. babasıyla kavga etmiş. bıçak çekmiş babasına. annesini dövüyormuş orospu çocuğu. küçüklükten beri böyleymiş. “kızkardeşimle annemi evde bıraktım abi iki dakika arayayım telefonun varsa” dedi. ilk geldiğim gün sırtımda çantayı gören orospu çocuğu simitçi bana 20 liraya akbil satmaya kalkınca anlamıştım buranın oksijenini yakan insanlara güven olmayacağını. vermek istemedim. öte yandan çocuğa acıyordum. “versene sen bana numarayı” dedim. çocuğun verdiği numarayı aradım. hoparlörü açtım. ufak bi kız çocuğu çıktı telefona. “kim ooo, kim ooo” deyip duruyordu. bir gürültü patırtıdan sonra bir kadın sesi geldi. “kimsiniz” deyince oğlu konuşmaya başladı. babası evden çıkmış, çocuğa gel falan dedi annesi. çocuk da kalkıp toparlandı. ben de çocukla birlikte kalkayım dedim. eve gider uyurdum. hem saat de geç olmuştu. ayağım deli gibi zonkluyordu. keşke gözümü kapatıp açtığımda kendi evimde olabilseydim. evde mutsuzdum ama o mutsuzluktaki rahatlığı özlüyordum deli gibi.</p><p>yaklaşık otuz senedir insanları dinliyorum. iyi bir dinleyiciyimdir. birilerinin derdi vardır. herkesin derdi vardır. gelip bana anlatırlar. cevap vermesem bile anlatırlar. sanırım bu bir çeşit rahatlama. insanlar kendileri hakkında bir şeyler anlatmayı, kendileriyle ilgili bir şeyler duymayı çok severler. astroloji denen nane de buradan peydah oldu sanırım. bir zamanlar kendime mesih yakıştırması yapmamın sebebi de bu zaten. kendi sorunlarımı bile çözemezken başkalarının dertlerini çarmıh yapıp sırtımda taşıyorum. modern isayım diyorum kendime. arada böyle salakça benzetmeler yaparım. odanın tavanındaki şekilleri de insan yüzlerine benzetirim. insan yüzlerini ise başka şeylere benzetiyorum. değişik bir algı biçimi sanırım bu da. her şeye olduğu gibi buna da gülüp geçiyorum.</p><p>tophane’nin o meşhur yokuşunu, burkuk bileğim ve yanımda adını dahi bilmediğim 20li yaşlarda bir çocukla iniyordum. çok garip hissediyordum kendimi. bir yere gittiğinizde aslında orada olmadığınızı hissedersiniz ya, öyle işte. rüya gibi falan değil. sanki başkasının bedeninde kendi duyularınız ve bilincinizle yaşıyor gibi. çok garip yani. elimi gözlerime ağzıma falan götürdüm. iyice ağırlaşmıştım. çocuk anlatmaya devam ediyordu. sürekli onaylarcasına kafamı sallıyordum. daldan dala atlıyordu herif. şimdi de en sağlam esrarı nerede içtiğini falan anlatıyordu. benim o taraklarda bezim yok dedim. şaşırdı biraz. olsa içmez misin falan diyordu. bilmem dedim. çok garip geldi bu durum ona. faydalarını anlatmaya başladı. “tamamen bitkisel bu abi” dedi. yani bir şey bitkiselse sıkıntı yok. çok iyi ya. bitkiselse her türlü gidiyor yani. masanın bacağını suya batırıp yiyelim o zaman diye düşündüm. nasılsa bitkiseldi. insanların organik gıdaya olan yönelimi de buradan geldi herhalde. manavlarda falan hep öyleydi. bir elma ne kadar kararmış ve pörsümüş ise o kadar organik, o kadar sağlıklıydı. bir zamanlar burun kıvırdıkları şeyleri ilah yapıyorlardı insanlar. çocuklarına özellikle patatesin en içe göçüğünü falan yediriyorlardı. aklıma çok sağlam bir film senaryosu gelmişti çocuk ot muhabbetini devam ettirirken. ama topal bir ayak ve kulak arkası sigarayla film senaryosu düşünecek durumda değildim. her zaman yaptığım gibi erteledim bunu da.</p><p>yüz elli metre yürüdükten sonra olduğum yerde çakıldım. burkuk ayağım benimle gelmemekte kararlıydı. olduğu yere çivilenmişti. bir yere mi takıldı lan diye düşündüm. fazla umursamıyordum. bedenime yabancılaşmıştım çünkü. istanbul. sürekli akıp giden insan seli. deniz. çöp kokusu. vapur sesleri. her şeyi normalleştiren mahalle sakinleri. değişik erkekler. değişik kadınlar. değişik insanlar. bu duruma her şeyden çok gülen martılar. ben burada değildim zaten. bunu kafamda bitirmiştim. mandanın götünden düşen bok gibi bıraktım kendimi yere. çocuk telaşlandı. harbiden değişikti burası. adını bile bilmediğim bir herif benim için telaşlanıyordu. otur lan dedim ayağım düzelsin kalkarız. o da oturdu. ayağı nasıl burktum onu anlattım. “kırık değildir abi kırık olsa duramazsın acıdan” falan dedi. aklıma direk dayım geldi o böyle söyleyince. “benim kırık iki bilek de” dedi. ortaokul 3’te intihara kalkışmış. ama ölmemecesine. “ölmek için intihar etmedim, sadece atladım” dedi. ilginç bir durum. işler yolunda gitmiyor, sen de hayatını kapatıp açarsan belki düzelir diye düşünüyorsun. telefon, bilgisayar gibi. kapat-aç düzelir. düzelmiyor tabi. ben hiç intiharı düşünmedim. sebebim olmadığından ya da korktuğumdan değil. bilmiyorum, aklıma gelmedi.</p><p>zaten rulet gibi oynuyorum şu hayatı da. sınav kağıtlarını okumam gerekirken istanbul’daydım. ilk defa gördüğüm bir kızın peşinden gelmiştim buraya ve ilk defa tanıştığım adamın evinin anahtarını alarak, yine ilk defa tanıştığım başka bir adamla, ilk defa geldiğim bir caddede kaldırımda oturuyordum. çocuk “abi istersen koluna gireyim” falan dedi. vay orospu çocuğuna bak dedim içimden. sanki yarım saat önce babasına bıçak çeken başka, bu adam başkaydı. teklifini geri çevirip doğruldum. yirmi metre yürüdükten sonra çocuğa eyvallah ettim, gidiyorum diye. numarasını falan verdi. ama telefonu yokmuş, en kısa zamanda alacakmış. kesin satıp parasını bitkisel şeylere harcamıştır, eminim bundan. içeri girdiğimde ev karanlıktı ve ıslak gazete kokuyordu. tuvalete gidip işedim. elimi yüzümü yıkarken aynaya baktım. vay canına, ne kadar da çirkindim ulan. saçıma falan biraz su vurdum. bir boka benzemeyince bıraktım. içeri geçip biraz televizyon izledim. belgeselde, bizonlar aslan yavrusunu sakat bırakıyordu. aslan yavrusu henüz iki aylıktı ve yarım tonluk bu mahlukat, aslan yavrusunun omurgalarına tos vurarak hayvanın belden aşağısını sakatlamıştı. sadece kendine tehdit olarak gördüğü için yapmıştı bunu. doğanın adaleti bu işte. aklıma yarım saat önce ayağımı burktuğum geldi. istanbul da beni potansiyel bir tehlike olarak görmüş ve ayağımı sakatlamıştı. kendimi aslan yavrusu gibi mağrur hissettim. dışarı çıkıp o aslan yavrusunun sürüsüne katıldığı gibi kalabalığa karışmak ve vazgeçmediğimi göstermek istiyordum. ayağa kalkıp doğrulduğumda acıyla olduğum yere mıhlandım. aslanlığım da bu kadardı benim. köpek gibi sürünerek yatağımı buldum. kulağımın arkasına taktığım sigarayı yaktıktan sonra günün muhasebesini yaptım. kafam almıyordu hiç. intihar eden herifi falan düşündüm. ölüm düşüncesi geldi aklıma. çocuğun numarasını aceleyle sildim telefonumdan.</p><p>iliklerime kadar betonarme bir insanım ben. kapalı yerlerde yaşamayı severim genellikle. iki metrekare mezarda da pek bir sıkıntı çekmem herhalde. istanbul gibi dar olmadıktan sonra sıkıntı yok.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=a2a7ed3779a2" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/yeni-%C5%9F%C3%BCkran-oteli/aslan-yavrusu-a2a7ed3779a2">aslan yavrusu</a> was originally published in <a href="https://medium.com/yeni-%C5%9F%C3%BCkran-oteli">Yeni Şükran Oteli</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[terli sigara paketleri]]></title>
            <link>https://medium.com/yeni-%C5%9F%C3%BCkran-oteli/terli-sigara-paketleri-1ed971aec436?source=rss-5bcb51b19ec8------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/1ed971aec436</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Civanperçemi]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 30 Dec 2016 19:31:04 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2016-12-30T19:31:04.246Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><strong>çoğu insan sıradan olmayı kabullenemez. en az bir kişi için özel olmak zorundadır çünkü. bu yüzden sıradan olmak kötü bir şeymiş gibi davranır herkes. herhangi konuda bir heyecanın olmayışı çağın vebası gibidir. genelde insanların köşe bucak kaçtığı duygular bende ikamet eder. yakama yapışıp beni bırakmayan bu duygulardan biri de belirsizliktir. çünkü iki dakika sonrasını düşünmekten o anı yaşayamamanın verdiği mazoşizm, ertesi gün ciğerlerimi oksijenle doldurup yaşamımı sürdürebilmem için yeterlidir.</strong></p><p><strong>hayatımın büyük bir kısmını, öğle vakti uyanıp saatin kaç olduğunu kestirememe belirsizliği tadında yaşadım. zaman akıyordu ama içinde değildim. on dakika geç kalıyordum. sürekli dakikaların otobüslerinin arkasından bakıyordum. köpek gibi izini sürüyordum. arkasından koşuyordum, formasından tutuyordum. bir şekilde içinde bulunduğum çağın gereklerini yaşamam gerekiyordu çünkü. aynı belirsizliği üniversite birinci sınıfta yaşadım.</strong></p><p><strong>yarı feodal bir ailede evin tek erkek çocuğu olarak büyüdüm. annemi kaybettiğim sene kalemi kitabı bırakmış, evin kenarında bir biblo gibi yaşıyorken, birden sınavda ortalama bir puan alıp, ortalama bir üniversitenin ortalama bir bölümüne yerleştim. durumu hemen benimsedim. ortalama bir insan olduğum için üzerime tam oturan bir elbise gibiydi bu durum. o yaşıma kadar şehir dışına çıkmamış olduğum için prosedürü bilmiyordum. taşralı zihniyetimle ve babamın ısrarlarıyla, takım elbiseyle gittim kayıt günü. otobüste tavşan gibi tek gözle uyudum ve bütün molalarda inip sürekli telaşla etrafa bakan deliler gibi hızlı hızlı sigara içtim. sık sık otogarlara giderim ben, bu da üniversite birinci sınıftan kalan bir alışkanlıktır benim için. insanlar gelir, gider, duygulanır, sevinir, ağlar, üzülür, halay çeker, milliyetçi ve militarist duygularını davulla zurnayla ifade eder, uyuklar. yazar için bilmem de bir “yazan”ın ihtiyacı olan şeylerden biridir otogarlar. yalnız toplumun içindeki asıl irin, şehirler arası otobüs terminallerinin tuvaletlerinde daha rahat gözlemlenebilir. bunun için tuvaletlerin duvarlarını ve kapılarını okumanız yeterlidir, toplumun insan sevgisi hakkında bilgi edinmeniz için yegane yerdir burası.</strong></p><p><strong>otogardan inip kampüse vardığımda, eylül sıcağının altında ve takım elbisenin içinde terden sırılsıklam olmuştum. tıpkı o şehre yeni atanmış bir memur gibiydim, kampüsün içinde takım elbisemle oradan oraya seğirtiyordum. çok farklı insanlar, çok farklı elbiselerin içinde benim hiç duymadığım ve yine bana çok farklı gelen konularda konuşarak, çok farklı tonlarda kahkahalar atıyorlardı. burada minimum dört sene geçireceğim düşüncesi bende artçı bir huzursuzluk yarattı. yine çağımın adamı olamamıştım, zamanı yakalayayım derken 60 yaşındaki memurlar gibi geziyordum ortalıkta. yanlışlıkla oraya düşmüş bir emekli gibiydim resmen.</strong></p><p><strong>hilal’i ilk defa orada gördüm. aramızda bariz 5 yaş fark vardı, ses tonundan anlayabilirdiniz bunu. benden büyüktü anlayacağınız. güneşin altında ayakta durarak sıra bekleyen biz gerizekalıların aksine, üniversitelerin broşürlerdeki sembolü çimlerde oturuyordu. ben ne kadar oraya ait değilsem, o da tam tersine dibine kadar oraya aitti. kaç puan almış olursa olsun üniversiteli olmayı hak ediyordu. sinirli sinirli sigara içiyordu, yanındaki arkadaşlarıyla muhabbet ediyordu. o şekilde öğrendim adını da. önüme bakmaya çalışsam da gözlerimi alamıyordum. güzel değildi ama oturduğu yerden beni kendine bağlamayı başardı. birkaç kez bakışlarımı yakaladı, hırsızlık yaparken yakalanmış çocuklar gibi başımı öne eğdim her seferinde. sıra biraz ilerledikten sonra ayağa kalktı, önüme geçti. nefesimi tutuyordum. takım elbisenin içinde küçülüp yok olmayı, kaybolmayı diliyordum. ellerimi nereye koyacağımı şaşırmıştım. hemen bir sigara çıkarıp yaktım, ellerim titriyordu resmen. ayaklarım zaten özerkliğini ilan etmişti, bana ait değillermişçesine ikide bir gevşiyorlardı. saçları uzundu, hepsini bir araya toplayıp omzunun diğer yanından göğsüne doğru salmıştı. lamı cimi yoktu, aşık olmuştum. üstelik belki 10 sene sonra giyeceğim kıyafetlerin içinde aşık olmuştum. ensesindeki sarı ayva tüylerini izliyordum. ben ölürsem beni buraya gömsünler diye düşünüyordum, o ayva tüylerinin arasına. dakikalar salyangoz gibi ilerledi, sonunda sıra ona geldi. yapıştırıcı yardımıyla fotoğrafı zarfa yapıştırmamız gerekiyordu, işinin bitmesini bekledim. sıra bana gelince bir tüp yapıştırıcıyı olduğu gibi fotoğrafa boca ettim. yirmi sekiz yaşındaki kıyafetlerimle on dokuz yaşındaki fotoğrafımı berbat etmiştim. hilal gülümsedi, “yardım edeyim mi” dercesine baktı. kafamı salladım. el birliğiyle kaydı tamamlamayı başardık. hilal’e teşekkür ettim, “bir sigaranı alırım o halde” dedi. tanrım, ne kadar da rahattı. doğa ana gibiydi sanki, “arkadaşlarımın yanına gidiyorum, sen de gel istersen” dedi. “ben hilal bu arada” diye ekledi. gözümü karartıp peşine takıldım. kravatımı boynumdan çıkarınca bir rahatlama gelmişti bana. değişik insanlardı arkadaşları. dünyanın en bilge insanları kendileriymiş gibi davranıyorlardı. her şey ama her şey kendileri içindi. güneşin batması, yıldızların gözükmesi, evrenin bütün düzeni yalnız kendileri içindi. kendilerinden sıkılmak da, kendilerini özlemek de ancak kendileri karar verirse gerçekleşiyordu. acayip sıkılgandım, bir kül tablası bir masada ne kadar önemliyse o kadar önemliydim o sıra. izin isteyip dışarı çıktım. bir sigara yaktım. sigara bitmişti ama içeri girmek istemiyordum. nasıl müsaade isteyip otogara dönerim diye düşünüyordum. hilal geldi yanıma. havadan sudan konuştuk biraz. içeri gitmeyelim, hep burada oturalım havadan sudan konuşalım istiyordum. “yürüyelim mi biraz” teklifini sundum. ceketi de çıkarmak istiyordum ama lise öğrencisi gibi elimde taşımak istemiyordum siktiğimin ceketini. yürüyorduk, anlatıyordu, dinliyordum. hiç susmasın istiyordum. boş sigara paketini elimde sıkıyordum. o konuşurken birden elini tuttum. ses çıkarmadı ama konuşması bir saniyeliğine duraksadı. “o elindeki sigara paketini atsana” dedi. paketi atmaya giderken yarı yolda durup “peki döndüğümde elini tutmaya devam edebilir miyim?” dedim. gülümseyerek “tabi ki” dedi. çöp kutusuna yirmi adım kala gerilerek boş paketi basket atarcasına çöpe salladım. üç sayılık atışım isabetliydi. güneş batmak üzereydi. sıradan bir insandım, kravatımı çıkarmıştım ve en az bir kişi için bir günlüğüne de olsa özeldim. o gün ilk defa gülümsedim ve hilal’in elini tutarak yürümeye devam ettim.</strong></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=1ed971aec436" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/yeni-%C5%9F%C3%BCkran-oteli/terli-sigara-paketleri-1ed971aec436">terli sigara paketleri</a> was originally published in <a href="https://medium.com/yeni-%C5%9F%C3%BCkran-oteli">Yeni Şükran Oteli</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[nasıl oluyor bu işler?]]></title>
            <link>https://medium.com/yeni-%C5%9F%C3%BCkran-oteli/nas%C4%B1l-oluyor-bu-i%C5%9Fler-b712d181eb3d?source=rss-5bcb51b19ec8------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/b712d181eb3d</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Civanperçemi]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 10 Dec 2016 17:04:22 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2016-12-10T17:04:22.941Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>*bir keresinde, 8 yaşımdayken, babam beni sevmeye karar veriyor. kahveye gidiyoruz. herkes çay içiyor. “bana bir çay, bu delikanlıya da bir oralet” diyor. herkesin çay içtiği yerde turuncu renkli bir şey içiyorum ve şekerli. o farklılık duygusu hoşuma gidiyor.</p><p>*denizi ilk gördüğüm zamanı unutamıyorum. saatlerce suyun içinde oturmuştum. yüzme bilmiyordum.</p><p>*bir keresinde, arkadaşlarımdan biri, “ne biçim koç burcusun sen, bildiğin balıksın, balık” demişti bana. esquire ve rogue okuyordu. bense gazeteye sadece muhabbet kuşumun altına serdiğimde göz gezdiriyordum.</p><p>*barmen, cüzdanın boşalıp, mesanen ve bardağın dolana kadar ilgileniyor seninle. kasiyer kız para üstünü vermiyor. 5 kuruş para üstünü almanın verdiği gerginlik beni strese sokuyor.</p><p>*ilk sigaramı bisiklet cantlarının arasına pet şişe sokup motosiklet efekti yakaladığımız yıllarda içtim. on üç yaşındayım. maltepe. annem gelip elime vuruyor. arkadaşlar falan var. utanıyorum. arkadaşlardan değil annemden utanıyorum.</p><p>*iki ay sonra, babam “içiyorsun madem daha az zehirlen” diyerek samsun almıştı bana.</p><p>*bir keresinde, tıraş olurken, tanrıyı gördüm. yüzümü bile kesmemiştim üstelik.</p><p>*okulu seviyordum. az da olsa itaat ediyordum ama, beni evden uzakta tutuyordu. sayıları hep sevdim. az malzemeyle çok iş yapıyordun. basit yemekleri severim o yüzden. mesela makarna.</p><p>*okumayı geç öğrendim. harf harf okuyordum, ızdırabını sikeyim. bir sene gerizekalı muamelesi gördüm. dedim ya, ben hep sayıları sevdim. edebiyat benim için bir ütopyadan ibaret.</p><p>*insanları yalan söylerken gözlemlemeyi seviyorum, ilgiyle dinliyorum. olmak istedikleri insanı anlatıyorlar sana. eğlenceli iş.</p><p>*hayatım bir aralar futbol programlarından farksızdı. oynayan bendim, koşan, ter döken, ceza alanına çapraz koşu yapan bendim. yenilen, kazanan bendim. ama benim dışımda kalan herkes yorum yapıyordu.</p><p>*mevlevi dervişleri, kefenlerini sarık yapıp başlarında taşırmış. benim odamdaki halı bir metrekare bile değil. ben ölsem, nerede nasıl gömülürüm?</p><p>* “she just wants to love herself” diyor kayıp kuşağın mavi gözlü soluk ozanı kurt cobain. bütün ikili ilişkilerin hasılası bu adeta. öznesi değişmeyen, nesnesi bilinmeyen zamanlarda çarmıha gerilmiş. akreple yelkovan arasına sıkışmış binlerce ruh. her şey tek bir ekinoks tarihine bakıyor. gölge boyuna, meridyenlere dayanan, annenizin pazar sabahı hazırladığı kahvaltıdan başlayıp bir gün ayrılmak zorunda olduğunuz oyuncak ayıya kadar uzanan.</p><p>*çirkin olmak, güzel kadınları pek de ciddiye almamakla sonuçlanıyor. vitrindeki telefonlara bakar gibi işte. telefonu görüyorsun, “hmm güzelmiş” deyip geçiyorsun. nasılsa almayacak olmanın verdiği rahatlık var üstünde. lise dönemlerinde ne yapıp ne edip okulun en güzel kızlarından birine vuruldum. sebebi çok basitti, kız güzeldi işte. garnizon komutanıydı babası. kızın geçtiği yollardan geçmemeye çalışıyordum. hem seviyor hem utanıyordum. nihayet açılacak oldum, kız “arkadaşlığımızı kaybetmek istemiyorum” demişti. hem de bunu hiç tanışmadığımız halde söylemişti.</p><p>*sürekli meşgulmüş gibi yapanların, kulağında kulaklıkla çok önemli şeyleri konuşuyormuş gibi ve oksijen alışverişi buna bağlıymışçasına bağıra çağıra konuşanların, iğrenç kadın erkek ilişkilerinin, birinin yatağında, başka birinin evinde, bir sahilde uyanarak, uyuyarak, terli nefes alarak, telaşla konuşularak yaşanan ilişkiler, herkesin kafayı güçlü görünmekle bozduğu, farkedilmek için götünü yırtan ve siklemezmiş gibi görünmeye çalışanların, ölsem üzerime gazete bile sermeyecek olan insanların gezegeninde yaşamak yüzyılın en büyük vebası.</p><p>*otobüs yolculukları çok ilginç. hayır, işin romantik kısmına girmeyeceğim. bildiğin ilginç. hiç tanımadığın, muhtemelen bir daha görmeyeceğin insanların derdini dinliyorsun, sigarasını içiyorsun. ilk büyük terminalde sonlanan mola arkadaşlıkları. koltuk arasına sıkıştırılarak uyunan non-ortopedik uykular.</p><p>*hayatımı kimsenin uğraşmaya tenezzül etmeyeceği şeylerle geçiriyorum. hayvanlardan en çok köpekleri, insanlardan en çok çocukları seviyorum.</p><p>*dünyanın en zor şeyi nedir diye sorsalar, berberde saçım kesilirken aynanın yansımasından televizyon izlemeye çalışmak derim.</p><p>*bir aralar ciddi ciddi, marketten büyük bir kutu isteyip yanlarına iki delik açarak içinde yaşamayı düşündüm. anne rahmine geri dönmek istemek olarak açıkladı bunu bir psikolog arkadaşım. “siktir lan” deyip biramdan bir yudum daha aldım.</p><p>*bir insanı tanımak istiyorsanız ona kitap ödünç verin. sonrasında kitaba nasıl muamele ettiğine bakın. kitap geri gelmiyorsa, arkadaşlığınızı revize edin.</p><p>*apartmanın kapıcısına baya üzülüyordum, geçen oturduk muhabbet ettik adam benden iyi kazanıyor onu fark ettim.</p><p>*sahi, nasıl oluyor bu işler?</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=b712d181eb3d" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/yeni-%C5%9F%C3%BCkran-oteli/nas%C4%B1l-oluyor-bu-i%C5%9Fler-b712d181eb3d">nasıl oluyor bu işler?</a> was originally published in <a href="https://medium.com/yeni-%C5%9F%C3%BCkran-oteli">Yeni Şükran Oteli</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[döğüş kulübü]]></title>
            <link>https://medium.com/@civan_percemi/d%C3%B6%C4%9F%C3%BC%C5%9F-kul%C3%BCb%C3%BC-5001df4895ad?source=rss-5bcb51b19ec8------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/5001df4895ad</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Civanperçemi]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 06 Dec 2016 21:23:39 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2016-12-06T21:25:44.193Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>dövüş kulübünü izleyip sürekli “ulan bi kavgada çıksa dövüşsek” diye düşünür dururdum. o fırsat geçenlerde elime geçti, fikri abi korsan kitap işi yüzünden zabıtalarla dövüşücekti, bizi de çağırdı. biz de sigorta başvurusu yaptığımız için “ulan dayak yesek de sigortalıyız bişey olmaz” diyerekten olayın içine dahil olduk. dövüşmeden önce felsefe yaptım zabıtalara “abi o olay öyle değil” diye ama karşımızdakiler dövüş kulübü izlememiş insanlar çıkınca yedik dayağımızı. evde oturup çay içiyorum şimdi.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=5001df4895ad" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>