<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Damla Nâme Kara on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Damla Nâme Kara on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@damlanamekara?source=rss-2a026070400e------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*ancC3Zqrg5U1xJoSEpL3gA.jpeg</url>
            <title>Stories by Damla Nâme Kara on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@damlanamekara?source=rss-2a026070400e------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Fri, 20 Nov 2026 04:57:27 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@damlanamekara/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Pek Kırılgan Sırça Köşküm]]></title>
            <link>https://medium.com/@damlanamekara/pek-k%C4%B1r%C4%B1lgan-s%C4%B1r%C3%A7a-k%C3%B6%C5%9Fk-27630b6e9ca9?source=rss-2a026070400e------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/27630b6e9ca9</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Damla Nâme Kara]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 03 Oct 2024 15:11:17 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-10-03T16:43:42.903Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><strong>Şimdilerde bir yetişkin olduğu kişiyi kabullenerek ve severek bu yazıyı yazıyor.</strong></p><p>Size, kocaman bir toz ve gaz bulutundan, büyük patlamalardan ve dinazorlardan bahsetmeyeceğim. Daha çok bir araya gelen atomlardan, benden ve bağlardan bahsetmek istiyorum.</p><p><strong>Bir tutam çocukluk…</strong></p><p>Evet büyüdüm. Eminim ki ben de birçok çocuk gibi sesli bir evde büyüdüm. Sürekli gülüşmelerin, azdan çoktan ama mutlu kurulan sofraların olmadığı, yüksek sesli ve sevgi sözcükleri pek sık duyulmayan, tek bir şeyden tek bir andan ibaret olduğum küçük bir evde büyüdüm. Bu eve dışarıdan bakıyor olabilseydiniz iki katlı,bahçesinde nar ağaçları, erik ağaçları, güller ve sardunyalar içinde ahsap çardağı olan, çatısına üzüm asması sarmış rum evini andıran eski bir ev görürdünüz. Ki çatıyı saran üzüm asmasının üzümleri odamın balkonun uzanıp yiyebiliyordum. Dışının güzelliği içine yansımayan ya da dışını güzel göstermek zorunda kalmak gibi bir evdi.Bu evin içinde yaşayanların bir özelliği var gibiydi. Çocuklar kesinlikle hızlı büyüyor büyükler hızlı yaşlanıyordu. Sanki herkes yaşından daha fazla yorgundu ve bir şeyler hep eksikti. Evimi biraz daha betimlersem, evim ile yanımızdaki eski rum evinin arasında uzun dar bir merdiven vardı. Bilmem kaç basamak inerseniz ki çocukken çok sayarak çıkıp inerdim, kısa bir yokuştan sonra deniz kenarına inmiş olurdunuz. Betimlememin bu kısmı benim için önemli çünkü her boşluğumda deniz kenarında beni bulabilirdiniz.</p><p>Sekiz yaşımdan beri hemen hemen her gün deniz kenarında oturuyorum. Kitap okuyorum, müzik dinliyorum ya da dedemin zamanında her çocuğuna yaptığı ve kıyıda bağlı duran sandalın içinde uzanıp bulutları izliyorum. Sandalın içine uzanıp bulutları izleme anım lise ikiye kadar sürüyor sonra fırtınada sağlam bağları olmadığı için kıyadan ayrılıp parçalanıyor iskeleti. Ait olduğu iskelesine çarparak hasar alması ve parçalanması başka bir yazının metaforu olabilecek trajiklikte farkındayım. Ama şimdilik çocukluk rutinlerimdeyiz. Devam ediyorum.</p><p>Eğer okul zamanlarında isem eve en yakın yol olan beş yüz metreyi tercih etmeyip en uzatabileceğim yollardan eve gitmeyi tercih ediyorum çünkü ses duymak istemiyorum. Sesten uzak ama güvenli yollarda oyalandıktan sonra eve varıyorum. Eve geliş sürem uzayınca her ebeveyn gibi kızıyorlar ama neden eve gelirken yolu uzattığım hiç sorulmuyor. Odama geçtiğimde de aralarında tartışıyorlar, çok yoğun duygulu ve hoyrat bir çocuk olarak betimleniyorum babam tarafından. Bu betimlemelere yıllar sonra bir telefon konuşmasında arkadaşı babama beni sorduğunda ‘’kim olduğuma’’ bir cümle daha ekleniyor. ‘’ Nâme de ne yapsın, sanat sepet aynı, her zamanki gibi asi, hoyrat, zeki ama çabası yok ama sesi güzel.’’ Babama hak verdiğim yerler var bu arada, şarkı söylemek ruhuma iyi geliyor. Çoğunlukla şarkı söylediğim günlerde içimde bir şeyler saçılmış olur. Evin yolunu uzatmadıysam ve deniz kenarında değilsem sporda, resimde, konsevatuarda veya halk danslarındayım. Yetişkin halimde ifade edersem ‘’ev’’ olmayan ve ‘’eve varmayan’’ her yerdeyim.</p><p><strong>Yas</strong></p><p>Seslere dönelim. 70&#39;lerde Ankara’da üniversite okumuş solcu bir baba, bütün toplumsal cinsiyet rolleri üzerine yük edilmiş onkolojik bir anne, çatışmaların arasında kalmış bir kardeş, hava karardığınde eve dönmek zorunda kalan ve sessizlik isteyen bir ben. Şimdilerde çok ses olduğunda çok yoruluyor zihnim. Her mutsuz sesli ev gibi sorunlar sesli ifade edilirken, çözüm hep sessiz kalmak ve konuşmamak oluyordu. Belli bir zaman sonra kimse odasından çıkmamaya başladı. Farklı yemek saatleri, sağlığı iyi olsa çocuklarla belki vakit geçirebilecekken uzanan bir anne, odasında yazılar yazan ve bir şeyler okuyan bir baba, kendine istediği hayatı inşa etmek için sürekli çalışan bir kardeş, alt katın camından çıkıp denize inmediysem odasında kalan ben. Zaman ve sesler çok iç içe. Büyüdükçe düşünmeye başlıyorsunuz, güzel olabilecek olasılıkları, yapılabilecek olan ama çaba harcanmayan olasılıklara öfkeleniyorsunuz. Dediğim gibi zamanla sesler iç içe, büyüdükçe kocaman bir yasın içinde kaldığınızı fark ediyorsunuz. Farkındalık paralelinde inkarı getiriyor.Evden tamamen uzaklaşıyorken artık çocuk olmadığınız için size karşı hiç gerçekleşmeyen sorumluluklar sizin rolleriniz haline geliyor. Onkolojinin var oluşu sizin miladınız gibi her dingin ve mutlu zamanınızda hortluyor. Fark ediyorsunuz ki ebeveyn de sizsiniz. İkinci ebeveyn de evde durmamayı tercih ediyor belli ki o da baş etmeyi edinememiş evinde, kaçınıyor. Rutinleriniz sizin zamanınızdan ve sizden habersiz belirleniyor. Evde kalmak ve neyi beklediğini bilmeden, odanızda bekliyorsunuz. Bir şeyi beklerden, en ufak ihmal düşüncesi sizi nereye giderseniz gidin evin içinden çıkarmıyor. Zihniniz orada kalıyor ve rahatlayamıyorsunuz.</p><p><strong><em>Bu betimlemeler bendeki denizin derinleşmeyen yerinden.</em></strong></p><p>Bu anlatının bu kısmına kadar kocaman bir yasın kocaman bir inkarın zamanınızı ne kadar çalabileceğini okudunuz. Çocukluktan yetişkinliğe o kadar eksik parça oluştu ki, sevgi dilimi ‘’karşılık bulmadığım cümlelere bulsam nasıl olurduları’’ düşünerek oluşturdum. Bahçesinde nar ağacı olan bir ev, hep hasta olduğu için hayatı camdan izleyen bir kadın, bir dava için gençliğini öylece bırakan bir adam, aslında beni inşa ederken benim sesimi yani ben dilimi oluşturdu.</p><p>Bu kısma kadar hala Sırça Köşkümü merak ediyorsanız, kapılar kapandığında ve kulaklığımı taktığımdaki odam, fırtına çıkana kadar sağlam kalan sandal, saatlerce izlediğim deniz, okuldan eve gelmek için yürüdüğüm uzun yol ve beni antin kuntin gösteren aktiviteler yani beni benden uzaklaştıran ama saran her şey.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/735/1*wlUlqWXCNQdBjqzpjq46qg.jpeg" /></figure><p><strong>Yasın Kabulü</strong></p><p>Annemin sevgi dili şöyleydi, ben kendimi can hıraş anlatmaya çalıştığım zamanlarda, ki bu pek sık olmazdı. Annem susar,konuşmaz ve giderdi. Ben de üzülür odam gider, pek çıkmazdım. Üzüntüm uzun sürer, zaman uzarsa annem en sevdiğim yemeği yapardı ve hiç bir şey olmamış gibi onun için her şey normale dönerdi. Annem hasta olmasa o yemeği yemezdim aslında ama söylediklerim yüzünden üzülmesi beni daha çok üzerdi, çözüm şekli bu diye düşünür kabul ederdim. Yıllar sonra psikoterapide fark ettim ki eksik kalan, konuşulmayan cümleler ve ben orada öylece kalmışız. Babama gelince nasıl olurdu derseniz, onun için direniş önemliydi, başımı eğmek doğru olan değildi, bana çok yoğun duygulu ve kırılgan olduğumu belirtip başımı eğdim diye düşünerek aylarca yokmuşum gibi davranırdı. O yüzden hala çok zor benim için kendimi sesli söyleyebilmek, sanki kabul ailede başlar gibi hissediyorum hala. Benim sırça köşküm pek kırılgan çünkü aksini edinemedim. Karşılık bulmayı çok önemsedim, biliyorum ki karşılıksız duygu sessizce odaya çekilmek, kilometrelerce uzaklaşmak yalnızca eksik bırakmaktır. Çocukken karşılık bulamayarak kendimi emeğimde inşa ettiğimden eksik olduğunu deneyimlediğimden sanırım olduğumla ne az ne de fazlasıyla sevmeyi öğrendim. Zaman aldı kendimi sevmek onu da edindim. Yetişkinliğimde deneyimlerime baş etmeyi ve kabulü öğreniyorum ve yol uzun gibi.</p><p>Şimdilerde yasın kabulündeyim ama yas bir döngü. Yazımı bitirirken belirtmek isterim ki eve gitmeyi ertelediğim uzun zamanlarda çok dolu dolu ve güzel tabi bazı zamanlarda rezilliklerle de dolu bir sürü anı biriktirdim. Aile anı defterinin pek dolu olmaması güzel anılarıma gölge düşürmedi demek istiyorum.</p><blockquote><strong>Okuduğunuz ve evime misafir olduğunuz için teşekkür ederim, bir sahil kıyısında uçsuz bucaksız denizi izlemek üzere…</strong></blockquote><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=27630b6e9ca9" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Overthinkistan ve Uyuyan Güzel]]></title>
            <link>https://medium.com/@damlanamekara/overthinkistan-ve-uyuyan-g%C3%BCzel-e0394027159b?source=rss-2a026070400e------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/e0394027159b</guid>
            <category><![CDATA[sleeping]]></category>
            <category><![CDATA[writing]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Damla Nâme Kara]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 19 Aug 2023 20:22:08 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-08-20T12:36:55.604Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Ağustos sıcağında balkonda hafif esintili rüzgarda oturmuş arka fona sevdiğiniz bir müziği açmış uzaklara dalıyorsunuz. Bir kaç saniye sessiz kalan zihninizde yalnızca bir kaç saniyeliğine susuyor. Kısa süreli dinlenme sonrası overthinkistan, konuları ve kategorileri hazır etmiş şekilde zihninizi hücum ediyor. Siz balkonda bacak bacak üzerine atmış dururken birden bire aklınıza bir kaç yıl önce yarım kalan bir olay geliyor. Düşünmeye başlıyorsunuz, cümleler halı hazırda zihninizde var ve dolaşmaya başlıyor.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/680/1*6SVA25TnH_ePMlQW1wFjew.jpeg" /></figure><p>Olasılık çeşmesi açılıyor.Havuz problemi çözer gibi çeşmenin akıttığı olasılıkları düşünüyorsunuz.Belki şöyle olurdu,keşke böyle olsaydılar nüfuz ediyor yavaştan… Kendini suçlamalar,evreni suçlamalar,bir takım yerli yersiz suçlamalar… Biraz zihnim sussun ben de rahatlayayım düşüncesiyle duşa giriyorsunuz,gevşiyorsunuz. Işığı söndürüp yatağa uzanıp tavana bakıyorsunuz.Biraz da tavan olasılıkları…O öyle dese de böyle hissettiler, böyle deseydin beni fark ederdiler size eşlik etti yine zihniniz geri dönüşüme açık ağzı dolu bir fıçıdan farksız oldu.</p><p>Uykuya daldıktan sonra senaryolarınızın görsel şöleninde düşünürken birden derin uykuya geçiyorsunuz.Sonunda uyku ilacınız etkisini gösteriyor.</p><p><strong><em>Tatlı rüyalar</em></strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/500/1*mtTSMDMXpPApnoiE-2LpDQ.jpeg" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=e0394027159b" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Zaman Bükülse]]></title>
            <link>https://medium.com/@damlanamekara/zaman-b%C3%BCk%C3%BClse-mi-3a25a8e16a8b?source=rss-2a026070400e------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/3a25a8e16a8b</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Damla Nâme Kara]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 06 Aug 2023 17:29:19 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-08-06T17:33:02.844Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Bazen zihnimin içindeki kaosta kendimi kaybediyorum yine o zamanlardan birindeyim. Bul bulabilirsen dediğim zamanlarda bütün arayışım kafamdaki dağınıklığı çözmek için oluyor. Çözebiliyor muyum? Hayır. Çözüm yolu bulmaya çalışıyor muyum? Evet. Bulabiliyor muyum? Hayır.</p><p>Kendi etrafımda dolanıp duruyorum.Kendimi bulmam gerekse de etrafımda dolanıp kendimi bulamıyorum.Aslında ordayım.Hatta ulu ortadayım. Benim dışımda herkes beni buluyor sanki ben bulamıyorum kendimi.Evet,orada bir yerdeyim.</p><p>Çokça sevdiğim biriyle kahve içmek için kapanış saati yakın bir yerin bahçe kısmına oturuyoruz.Az sohbetli bol birbirini anlamalı biraz zaman geçiriyoruz.Birden kulağıma gelen yağmur sesine odaklanıyorum. İlk defa rahatladığımı fark ediyorum. Fanusun içinde sıkışmışlık hissi azalıyor.Zihnim yavaşlıyor, sessizleşiyorum.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/640/1*G5W-Q76x6DNY9JEwYFqA8g.jpeg" /></figure><p>Başka bir gün zoraki dışarı çıkıyorum arkadaşlarımla (iyi gelir aktivitesi) sahil kenarına oturuyoruz. Bir şeyler konuşuyoruz çok da elzemmiş gibi bir takım kişi dedikoduları,iş akışı ya da akmayışı,belediye sorunları…Belediye sorunları ?</p><p>Herhangi bir konuya odaklanamıyorum.Sonra içimde bir es veriyorum ve soruyorum kendime ‘’kafam bu haldeyken odaklansaydım acaba odaklanacağım konu belediye sorunları mı olurdu ? ‘’ Kesinlikle belediye sorunları olurdu. Bir yerden sonra dinlemeyi bırakıp rol yapmaya başlıyorum. Oynatabildiğim kadar oynatıp dudaklarımı gülümsüyormuş gibi yapıyorum. ‘’Evet’’ diyorum ‘’bence de yosunlar toplanmalı kıyıda birikince kötü koku oluyor.’’ Sonra da manzaraya bakmaya başlıyorum.O ana yabancılaşıyorum. Yavaş yavaş kıyıya vuran dalganın sesi yine zihnimi yavaşlatıyor iyi geldiğini hissediyorum.Bir an iyi hissediyorum.Rahatlıyorum.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/720/1*TcbQdjfwIEFQ7DN_-iRzFA.jpeg" /></figure><blockquote>Zaman bükülse diyorum…Akış devam eder biliyorum.Kayboluyorum.Kendimi bulmak dileğiyle…</blockquote><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=3a25a8e16a8b" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Kusurun güzelliği : ‘’Eğer sevgi bir japon sanatı Kintsugi olsaydı’’]]></title>
            <link>https://medium.com/@damlanamekara/kusurun-g%C3%BCzelli%C4%9Fi-e%C4%9Fer-sevgi-bir-japon-sanat%C4%B1-kintsugi-olsayd%C4%B1-b3962511a9cb?source=rss-2a026070400e------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/b3962511a9cb</guid>
            <category><![CDATA[writing]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Damla Nâme Kara]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 28 Apr 2023 13:32:00 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-04-01T16:26:22.988Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3>Kusurun güzelliği : ‘Eğer sevgi bir japon sanatı Kintsugi olsaydı’</h3><p><em>Kendinizi paylaştınız. Fikrinizi, en sevdiğiniz rengi, sarhoş bir anınızı, gülüşünüzü, özünüzü… Alıştınız, mutlu oldunuz, üzüldünüz, kırıldınız, kırıklar onarıldı, koptunuz, uzaklaştınız, belki bağlandınız. Kilometreleri aştınız. Bazen yan yana bazen birbirinize karşı savaştınız. Sonunda yendiniz veya yenildiniz. Hasar aldınız. Hasarlarınız görünür olana kadar hasar aldınız.</em></p><p>Eğer sevgi bir japon sanatı olsaydı Kintsugi olurdu, kırgınlıklar sonrası söylenmiş bütün süslü sözler de kırık parçaları birbirine yapıştıran yaldızdan tozlar. Dışarıdan bütün görünen kırık yerlerin ışıltılı duruşu, her aynaya baktığınızda size olanı hatırlatırdı. Eğer iyimser biriyseniz ya da kendini kandırmaya meyilli yeni görüntünüzün yaldızına aldanabilirdiniz ama değilseniz parçalar size ait olsa da değiştiğinizi fark ederdiniz. Her iki ihtimalde de bir kabul ediş söz konusu olurdu. Biri başkasının sizde yaptığı değişimi var etme diye düşünerek diğeri ise özünüze kadar kırıldığınızı, bozulmuş bir benlikle yaşamanız gerektiğini kabul ederek. Her iki ihtimalde de değişmiş olduğunuzu göz önünde bulundurursanız; yeni benliğinizle yeni bir yola mı çıkmalısınız yoksa kilometrelerce yürüdüğünüz yolda devam mı etmelisiniz buna siz karar vermelisiniz.</p><p><strong>Rota belirleniyor…</strong></p><ul><li>Diyelim ki birinci yolu seçtiniz.</li></ul><p>Birinin sizde yarattığı değişimi var etme olarak kabul ettiniz. Yeniden doğdunuz. Belki değişimi güçlenmek olarak gördünüz, varoluşunuza bir şeyler eklendi hem de yaldız tozuna bulanmış sizi sıkı sıkı tutan. Kendinizi aynada saatlerce izlediniz, parıltıya kapıldınız. Yaradılışınız parıltıdan yoksunmuş gibi dışarıdan bir tutam kırık parçaya bulanmış yaldıza ihtiyacı duydunuz. Yavaş ve emin adımlarla yürüdünüz. Sizin için belki geçici belki de değil, güzelliğini kabul ettiğiniz yolda ilerlediniz. Sonu belirsiz olan bu yol sizi daha fazla yaldızla kaplayana kadar devam ettiniz. Saç tellerinizin arasına kadar yaldıza boyandınız. Mutluymuş gibi bir yaşama hapsoldunuz.</p><ul><li><strong>Ya da i</strong>kinci yolu seçtiniz.</li></ul><p>Boşluğa düşmek pahasına kendinizi seçtiniz.Bir küçük yaldız tozunu üzerinizde madalyalaştırdınız ama devamı gelmedi.Kendi varoluşunuzu kabul ettiniz ve kendinizi öylece sevdiniz.Tabi ki sıfırdan başlamanın tedirginliği sizi kapladı.Belki bu tedirginlik kabuğunuzu esnetti belki de dışınızda çatlamalar oluşturdu. Esnediyseniz değişiminizi izlediniz. Çatladıysanız kendi oluşturduğunuz çatlaklardan özünüze ait ışığınızın sızdığını fark ettiniz. Keskin kararların sonucunda belki de kendinizi yeniden tanıma şansını edindiniz. Yavaş, küçük adımlarınız zamanla dengeli olmaya başladı ve yolunuzu kendiniz çizdiniz. Özgürlüğün ve kendini olduğun gibi kabullenmenin sınırsız inşasında birinci yolu çizdikten sonra birden fazla yol çizebileceğinizi fark ettiniz. Tedirginliğiniz azaldı,yeni olasılıklara kapı açtınız.</p><p><strong>Hayata hoş geldiniz ✨</strong></p><p>Kişiler ve ihtimaller size bağımlı ya da sizden bağımsız, olayları ve sonuçlarını değiştirebilir. Öyle ya da böyle günün sonunda ne kadar yaldıza bulanmış olursanız olun aynaya baktığınızda kendinizi sevebilirseniz, çok hasarlı tercihlerinizin sonuna geldiğinizde dahi devam edebilirsiniz. Hangi ihtimali seçerseniz seçin, kişiler ve ihtimaller henüz var olmadan siz vardınız ve bir şekilde var olacaksınız.</p><p>Sevgiyle…</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/600/1*ogmYu5yTAq9_kuNufb3xQg.jpeg" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=b3962511a9cb" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Zihnimdeki  Pandora’nın Kutusu]]></title>
            <link>https://medium.com/@damlanamekara/zihnimdeki-pandoran%C4%B1n-kutusu-c6877941cc75?source=rss-2a026070400e------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/c6877941cc75</guid>
            <category><![CDATA[writing]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Damla Nâme Kara]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 02 Apr 2023 11:58:40 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-04-01T16:28:45.381Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3><em>Zihnimdeki Pandora’nın Kutusu</em></h3><p><strong><em>Antik Yunan efsanelerinde içinde kötülüklerin olduğu açılsa felaketlere sürükleyecek sihirli kutu Pandora’nın kutusu…Peki ya zihnimdeki Pandora’nın kutusu ? Oraya nereden ve nasıl geldi?</em></strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/400/1*ev-qNOxc0LsGJrWW8abdqg.jpeg" /></figure><p>Nereden geldi bilmemekle birlikte nasıl geldiği hakkında net bir fikrim var.Kendi inşa ettiğim zihin odalarımın en ücra köşesine o kutuyu ben sakladım.Kendi zihnimizde açılıp saçılma korkusu yaşadığımız, kapalı olduğunu düşündüğümüz ama kilit vuramadığımız içinde küçük anksiyete krizlerini,geleceğin belirsizliğini,bir tutam umutsuzluğu,minik depresif taşmaları ve de kötü anıları içine tıktığımız <em>Pandora</em> kutuları…</p><p>Yolda yürürken yanından geçen tanıdık bir koku,içtiğin kahveyi yarım bırakmana neden olan bir gülümseme,eksik kalmış bir çocukluk anısı belki yırtık bir ayakkabının utancı belki giyemediğin bir elbise…Yıllar sonra ancak anlayabildiğin yoksulluğun kırgınlığı, herhangi bir camdaki yansımada kaçtığın kendini görmek,kitap okurken kafanda çalmaya başlayan duymaya hazır olmadığın bir şarkı,değerli bir kayıbın güçlü inkarı,tutamadığın bir yas,sessiz bir gecede kendinle başbaşa kaldığında pek de hoş gelmeyen ‘’ben kimim?’’ sorusunun varoluş sancısı ve dinişindeki kabulleniş sinmesi …Kilitli değil ama kapalı diyerek biraz olsun rahatladığımız,en ücra köşeye sakladığımız kutunun ara ara kapağını aralayan sihirsiz çağrışımlar…</p><p><em>Sihirsiz çağrısımlar kutuyu açtı.</em></p><p>Evet kutu açıldı.Sihirsiz çağrışımlar gizemi aydınlatmak isteyen serüven meraklısı bir çocuk gibi görmezden geldiğimiz,kaçmaya çalıştığımız,en ücra odanın en dip köşesine sakladığımız kutuyu kolayca açtı.Zihninde saklamak istediklerin teşhir edildi. Kilitli değil ama kapalı kutu açıldı ve taştı.Saçıldık.</p><p>Histerik bir ağlama,tıka basa bir şeyler yemek,manzaraya dalıp gitmek,uçsuz bucaksız diye yola çıktığın ama ayak tabanların ağrıyana kadar dayanabildiğin bir yürüyüş, uyanmak istemediğin derin uykuya sığınmak,gerçekleşme ihtimaline cesaret edemediğin için harekete geçmediğin yakanı bırakmayan hayallerini tavana bakarak düşünmek kutuyu geri kapatmaya yetmedi.Kutudan saçılanlar sarmaşık gibi bizi sardı.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=c6877941cc75" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>