<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by davadorjn on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by davadorjn on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@davaadorj?source=rss-8c10f5b7a413------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*1kYj9r4R3YZTMEayCjWuYQ.gif</url>
            <title>Stories by davadorjn on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@davaadorj?source=rss-8c10f5b7a413------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Sat, 21 Nov 2026 06:00:16 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@davaadorj/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Донер кебаб ба миний доог тохуут амьдрал]]></title>
            <link>https://davaadorj.medium.com/%D0%B4%D0%BE%D0%BD%D0%B5%D1%80-%D0%BA%D0%B5%D0%B1%D0%B0%D0%B1-%D0%B1%D0%B0-%D0%BC%D0%B8%D0%BD%D0%B8%D0%B9-%D0%B4%D0%BE%D0%BE%D0%B3-%D1%82%D0%BE%D1%85%D1%83%D1%83%D1%82-%D0%B0%D0%BC%D1%8C%D0%B4%D1%80%D0%B0%D0%BB-301e0b8f64ba?source=rss-8c10f5b7a413------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/301e0b8f64ba</guid>
            <dc:creator><![CDATA[davadorjn]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 23 Mar 2025 11:26:12 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-04-07T16:26:20.863Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>08:00. Утасны чичрэх чимээ, утга учир, авцалдаангүй зүүдтэй минь холилдон дуугарах зуур нүдээ нээв. Аюулгүй байдлын хяналт хийдэг гадаад ажилтнууд байгууллагын сүлжээ руу хандаж чадахгүй болсонтой холбоотойгоор ахлахаас дуудлага иржээ. Дөнгөж л сэрсэн бие минь сүнс эсвэл ухамсараа хүлээх мэт, юу хийх ёстойгоо ойлгож ядан комьпютерээ асаахад, хэдхэн минутын өмнөх дуудлагад тэдгээр ажилтнуудын домайны хугацаа дууссан эсэхийг шалгах тухай хэлж байсныг сая нэг санав.</p><p>Домайны хугацаа нь дуусчихаж. Хэдэн тийшээ утас цохиж мэдэгдэв. Асуудлыг маргааш хүртэл түр зуур аргаллаа. Амралтын өдөр эрт сэрсэндээ харамссан боловч, орой ядраад эрт унтах байх гэх бодол, эргэж хэвтээд дэмий л утсаа оролдохоос арай дээр санагдана.</p><p>Оны өмнө Esperanto-с авсан кофены үр дуусаад 2 долоо хонож байна. Тагтан дээр зогсоод кофе уух, эргэн тойрноо ажих, элдэв бусыг бодох дүр зургийг минь үгүй хийлээ. Аль нэг айлын цагаан сараар бэлэг болгож өгсөн 10 мянга хаа нэгтээ байгааг санаж, аз дагуулав. GS-н усаар дүүрсэн кофе, байрны гадаах сандал одоогоос жилийн өмнө шинэ орсон ажилдаа жинхлэх гэж, хажуугаар нь диплом бичих гэж, хэрэндээ л зовж шаналж, бараг өдөр бүр л би ер нь хэн юм бэ, яах гэж, яг яах гэж энэ бүгдийг туулж байгаа билээ, гэх хариултыг нь үл олох, асуултууд дунд магадгүй живж байсан үеийг минь сануулна.</p><p>Тэр үед орой 6-с ажлын цаг дууссан ч 9 10 хүртэл суудаг боловч нүдэнд харагдах, үр дүн нь мэдэгдэх юу ч хийгдээгүй байдаг байж билээ, гэртээ орж ирээд диплом-ндоо санаа зовно, хийх ёстой ч гэлээ хэсэгхэн зуурын амралт өөртөө өгч буйдан дээрээ суумагц, улам л шигдэн сорогддог сон. Тэгээд л тэндээсээ босох сэтгэлийн тэнхээ, бие махбодын хүч, үгүйрэн доройтож, 2 цагийн дараа сэрүүлэг тохируулаад хамгийн тухгүйгээр суух, хэвтэх хоёрын голоор нүдээ анина. Биеээ тэнийлгэн тав тухаа олчихвол 2 цагийн дараа сэрэхгүй гэж бодсон болохоор л ийн атиралдан тарчилдаг байж билээ, 2 цагийн дараа сэрүүлгэндээ сэрэх боловч өндийх хүч, хүсэл улам л шавхагдсан байна. Нэлээдгүй олон шөнө энэ янзаар өмссөн хувцасаа ч тайлалгүй, олигтой амарсан, аль эсвэл ядаж дипломондоо орох ганц өгүүлбэр ч бичээгүйгээр өглөө болгосон доо. Маргааш нөгөөдөр тэрний дараагийн өдөр яг л адилханаар давтагдана. Шаналал, санаа зоволт минь улам нэмэгдсээр бусад бүх зүйл хэцүү болж, диплом, ажлаас илүүтэйгээр зөвхөн өглөө босох, буйдангаасаа өндийхийн тулд л маш их хүч хэрэгтэй мэт санагдах болсон. Ганцаардал. Сэтгэл зүйч дээр хэд хэд очсон ч нэмэр болоогүй.</p><p>Амралтын өдөр санамсаргүйгээр аав ээжийн залуугийн зургийг олж үзээд, хэдэн минутын турш тасралтгүй уйлж, тэгснээ өөрийгөө өөр хэн нэгний нүдээр харах шиг болоход, учиргүй шоолж тэнэг хүн шиг инээнэ, дахиад л уйлна.</p><p>Аав ээж, дүү нар ирээд явахад, тэгснээ санаа нь зовж, миний хүү яана аа, амжихгүй байвал дараа сместер төгсөх юм уу, эсвэл ажлаасаа хэд хоног чөлөө авах юм уу, гэхэд нь дахиад л уйлмаар санагдаж билээ, гэхдээ аав ээжийн хажууд тэгж уйлж чадахгүй л дээ. Надад бол ээж аавын бодсон шиг, бас хэлсэн шиг амархан санагдаагүй л дээ. Учир нь 6 сард дипломоо авч чадахгүй бол ажил дээрээ жинхлэхгүй гэдэг гэрээтэй байсан юм.</p><p>2 дүү маань инээдтэй, инээдтэй зүйлс ярьна, ээж аав намайг хайрлаж, миний төлөө байгаа нь анзаарагдана. Буцаад явахад нь анх удаа л тэднийг явуулмааргүй хамт л байгаад баймаар санагдаж билээ. Түүнээс биш үргэлж л дөлж, зугтаж ирсэн сэн.</p><p>Гэрийн хажуугийн кебабны газар орой 11 цагаас хаах тул ажлаас гараад амжиж авах хэрэгтэй. 120-н гүүрэн гарцаар гарч, кебабны газар руу чиглэн алхах зуур, “Донер кебаб ба миний доог тохуут амьдрал” гэх үг зурсхийнэ. Амьдрал үнэхээр л надаар тохуурхах шиг санагдана. 1 донер, 1 кола авч явахаар…</p><p>Ихэнх зүйлс болоод өнгөрсний хойно тийм ч хэцүү биш магадгүй бүр амархан байсан мэт санагдах нь хүн бүрийн дотор байх хорвоогийн үнэн гэлтэй. Тэгэхээр бидний одоо туулж буй, дотрыг минь хэмлэн зовоож буй мэт мэдрэгдэх хэцүү бүхэн ирээдүйд энэ мэт хялбар санагдах нь гарцаагүй биз ээ.</p><p>9 цаг 32 минут Кофе хөрөөд хүйтэн болжээ, ням гараг тул эргэн тойрон ил хуль. Том том хогны уут 2 гартаа барьсан энэ хавийн үйлчилгээний газруудын л ажилтан бололтой залуус хогийн цэг руу алхаж яваа нь мэр сэр үзэгдэнэ. Тэнгэрийн өнгө бүүдийж, цэнхэртэн сааралтах бөгөөд. нүүж буй үүлс хэдийнээ мандсан нарыг нэг халхлан, нэг замхран эрээлжилнэ.</p><p>Кофе дууссан тул, Дунд гол руу алхлаа. Дунд голын хажуугаар явахад галт тэрэгний дуу, машины хөдөлгүүр, голын чимээ, аз таарвал шувуудын жиргээ ч бас бүгд сүлэлдэн сонсогддог билээ. 4 бил үү 5р ангид байхад ангийн хэдэн хөвгүүдийн хамт энэ голд сэлж, тоглож, байсан санагдана. Одоо бол сэлэх нь битгий хэл хажуугаас нь харахад л барилгын хог, үерээс болж татсан шуудуйны уут, огтолж хаясан модны мөчрүүд эргэлдэн хөвөж тэр үеийн сэтгэлд үлдсэн байдлаа нэгэнт гээсэн нь гуниг төрүүлнэ. Харин. хамт тоглож өссөн бид хэчнээн өөрчлөгдөж, насанд хүрэгсдийн дүрээр сажилж буй боловч, нөхөрлөлийн хувьд 10-аад жилийн өмнөхтэйгээ ижилээр цэвэр тунгалаг хэвээрээ байх шиг санагдана.</p><p>Алхах зуур, 2 нугас дунд голын булингартаж, бохирдсоныг үл тоон хөвж байгаа нь үзэгдэнэ. Үнэхээр л тэр шувуудад гол бохирдох хамаагүй юм болов уу, эсвэл зүгээр л дасаж дадсан болохоор жил бүр ингээд л энд хөвөөд байж байдаг юм болов уу. Угтаа бол өөр тийшээ илүү сайхан газрууд руу нисээд явчихад хялбар шүү дээ. Тэд хүн шиг виз мэдүүлэхгүй, мөнгө цуглуулахгүй, Ай гэхдээ шувуудын зовлонг ойлгох биш дээ…</p><p>Тэгж байтал гэнэтхэн 2 жилийн өмнө оюутан байхад автобусны буудалын хажууд, хүн халгаж зугтахааргүй нэг дээлтэй ах хүмүүсээс мөнгө асуудаг байсан тухай, хэдэн сарын дараа тэр ах яг л архи уудаг бас гуйлга гуйдаг хүмүүстэй ижилхэн болоод гүүрэн гарцан дотор цаасан хайрцаг урдаа тавиад суудаг болсон тухай, удалгүй бүр огт харагдахаа больсон тухай, тэр ахад хэзээ ч мөнгө өгч байгаагүй тухайгаа санав. Тэр ах тэгэхэд яг л эдгээр шувууд шиг санагддаг байсан тул лекцийн цагаар хийцгүйрэн суухдаа ийм зүйл бичиж байж билээ.</p><p>7 цаг 32 минутад зам дагасан гэрэл асна</p><p>7 цаг 32 минутад зам дээр машинууд цувна</p><p>Ус нь ширгэснээс, хотод суурьших болсон галуу</p><p>Унтарсан мөрөөдөлтэй, унтах газаргүй залуу</p><p>Адилхан тэд</p><p>Амьдрах эрхтэй</p><p>Галуу хог ухаж, гол зогооно</p><p>Залуу хог түүж, хоног төөрүүлнэ</p><p>Галуу</p><p>Гэмтсэн далавчтай</p><p>Гэлдэрч 2 тийшээ холхино</p><p>Залуу</p><p>Архичин халхавчтай</p><p>Алсаас хүмүүс түүн рүү хяламхийнэ</p><p>7 цаг 32 минутад зам дагасан гэрэл асна</p><p>7 цаг 32 минутад зам дээр машинууд цувна</p><p>Шувуун сүргээс хаягдсан галуу</p><p>Хүний тооноос хасагдсан залуу</p><p>Нар нь зүүнээс мандаж</p><p>Навч шарлаж, намар болдог энэ хотын</p><p>Үнэнээрээ үлдсэн сүүлчийн иргэд ээ…</p><p>Тэмдэглэж үлдээв.</p><p>2025 оны 3 сарын 23, Улаанбаатар хот.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=301e0b8f64ba" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Тэгсхийгээд энээ тэрээ]]></title>
            <link>https://davaadorj.medium.com/%D1%82%D1%8D%D0%B3%D1%81%D1%85%D0%B8%D0%B9%D0%B3%D1%8D%D1%8D%D0%B4-%D1%8D%D0%BD%D1%8D%D1%8D-%D1%82%D1%8D%D1%80%D1%8D%D1%8D-8a8eab4672d4?source=rss-8c10f5b7a413------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/8a8eab4672d4</guid>
            <dc:creator><![CDATA[davadorjn]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 27 May 2024 14:41:43 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-05-27T14:41:43.261Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<ol><li>Өөрчлөгдөөгүй зүйлс</li></ol><p>Өдөр тутмын амьдралаа бодох зуур цаг хугацаа зогсчхоод явж өгөхгүй зууралдах мэт мэдрэгдэх хэрнээ тэртээх 2020 оноос хойш 4 жил өнгөрчихсөн байх нь хэн нэгэн надаар тохуурхах шиг хоржоонтой санагдана. Бүхэл бүтэн 4 жил, их сургуульд ороод төгсөх хугацаа. Үнэхээр л төгсөх гээд, дипломын үндсэн хамгаалалтдаа бэлдэж, үгүй ээ ер нь хүлээж гэвэл зохино, өдөржин зүгээр суусны араас өнөө шөнө л бүх юмаа дуусгана, жин тан болгоно гэж өөртөө итгүүлчхээд, байрны үүдэнд GS-ээс авсан 2 аяга американог уунгаа бодлоо буулгахыг хичээж, ийн суух.</p><p>Өмнө жилийн өдийд, ямар байгууллагад дадлага хийх тухай, зуныг яаж жаргалтай өнгөрүүлэх тухай тэмүүлэл дүүрэн бодлууд л эргэлдэж байсан сан. Завтай, цагтай, чөлөөтэй, алдах, хаях, гарах, зугтах эрхтэй. Шижирээгийн хэлдгээр их сургуульд ороод олсон хамгийн чухал зүйл болох найзуудын ачаар өмнөх 1 жил таг мөнгөгүй байсан ч юунаас ч дутахгүй явж билээ. Тэр үеийг бодоход одоо ч мөнгөний хувьд баян болжээ. Ажилд ороод 6 сар өнгөрч. Ганцхан жилийн дотор олон зүйл өөрчлөгдсөн юм шиг атлаа тэртээх 4 жилийн өмнө ч бодогддог байсан юу хийх, цаашид яах тухай асуултуудад одоо хүртэл хариулт олоогүй байгааг бодоход юу ч өөрчлөгдөөгүй ч юм шиг. Яг ч бас хариулт олоогүйдээ биш, зүгээр л 2020 онд мэдрэгдэж байсан зарим зүйлс өнөөдөр ч мөн ижилхэн мэдрэгдэж буйгаас л ийм бодол төрөв.</p><p>2. Өөрчлөгдсөн зүйлс</p><p>Миний амьдралд тохиох бүх зүйлс эхлэлтэй бас төгсгөлтэй санагддаг. Тэр зүйлс яаж эхэлдэг талаар тийм ч их бодож байсангүй, зарим зүйлсийг өөрийн хүслээр эхлүүлнэ, харин заримдаа нэгэнт эхэлсэн зүйлсийн эд өрнөл дунд нь тэр үйл явдлын нэг хэсэг болсон байгаагаа анзаардаг сан. Жишээлбэл цэцэрлэг, 10 жил, их сургууль. Өөрийн хүслээр аль эсвэл нийгмийн тогтсон хэмнэлээр эхэлсэн эдгээр зүйлс эхнээсээ төгсөж явсаар дуусах цэг нь ирэв бололтой.</p><p>Эхэлсэн зүйлсийн төгсгөл их энгийн. Нэг бол тэр зүйлийг би дундаас нь хаячихна. Аль эсвэл тэгсхийгээд сайн эсвэл муу, ямар нэг байдлаар дуусна. Зарим хүнд өдрүүдэд өөрөө өөртөө “Юу ч болсон бай өнөөдөр өнгөрнө” гэж хэлэхэд тайтгарах шиг болдог. Өнөөдрийг хүртэлх бүхий л хугацаанд аливаа зүйлсийн эхлэлийг гэхээс илүүтэйгээр төгсгөлийг хүлээсээр иржээ. Ядаж л түр завсарлах тэр хугацааг. Цэцэрлэгт байхад орой болоод эмээ ирж авахыг, 10 жилд байхад улирлын амралтыг, оюутан болоод семестрийн төгсгөлийг. Зарим тохиолдолд харин сайхан зүйлсэд ч мөн дуусах хугацаа байхыг хүлээн зөвшөөрөхөд харамсалтай санагддаг.</p><p>Амьдралынхаа бүх мөчлөгт зуны амралтыг л хамгийн их хүлээдэг байж билээ. Одоо бол харин ажилд орчихсон болохоор, зун болсон ч ажил дуусахгүй гэхээр гунигтай санагдана. Том хүн болж буйг гэрчлэх хамгийн эхний шалгуур энэ юм болов уу даа.</p><p>Өнөө, Ари хоёр ижилхэн утгатай зүйл хэлж байсан юм. Насанд хүрээгүй, дэлгүүрээс хүнээр пиво авхуулж, өнөөхөө сааданд хүмүүсээс нуугдаж, сандралдаж ууж, тэр мөчид жаргал мэдэрсэн ч гэр лүүгээ гэмшил тээн харьсан тухай, эсрэг бүлгийн охиныг шохоорхож, гараараа захиа бичиж, зураг зурж, оригами нугалж байсан тухай. Одоо харин бид хэнээс ч нуугдалгүйгээр esperanto-д пиво уудаг, хэн нэгэн охин таалагдлаа гэхэд захиа бичихээс арай өөр зүйлс боддог болж дээ.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=8a8eab4672d4" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Зүйлс өөрчлөгдөх зуурт.]]></title>
            <link>https://davaadorj.medium.com/%D0%B7%D2%AF%D0%B9%D0%BB%D1%81-%D3%A9%D3%A9%D1%80%D1%87%D0%BB%D3%A9%D0%B3%D0%B4%D3%A9%D1%85-%D0%B7%D1%83%D1%83%D1%80%D1%82-887f209b423b?source=rss-8c10f5b7a413------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/887f209b423b</guid>
            <dc:creator><![CDATA[davadorjn]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 28 Oct 2023 12:09:11 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-10-28T12:09:11.662Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Зүйлс өөрчлөгдөх зуурт.</p><p>Лхагва гараг, ууж суух үед Өнөө асуув. Ямар ч ажил хийсэн бүгд ижилхэн цалинтай байсан бол юу хийх вэ? Хариулт. Мань аюулгүй байдлаараа л шаах байх даа. Хоёр дахь удаагаа асууж байгаа нь энэ. Харин надад гурав эсвэл дөрөв дэх удаагаа сонсож байгаа санагдав. Эхнийх нь жилийн өмнө. Тэр үеийн миний хариулт — ямар нэг юм бичих. Зохиол, шүлэг тэгээд өөр ямар нэг зүйл. Тэгж хэлсэндээ өнөөдөр ичив. Үнэндээ жилийн өмнө юу гэж хариулсанаа санаагүй л дээ. Ямар нэг зүйл бичих гэдгийг Өнөө сануулсан юм. Энэ жилийн миний хариултыг сонсоод Өнөө толгой дохив. Харин би өмнө жилийн хариултаа Өнөөгөөс сонсоод толгой дохив.</p><p>Заримдаа өмнө нь хамтдаа шороо идэж өссөн хүмүүстэй таарах зуур тэд одоо аз жаргал, зовлон, мэдрэмж, гуниг, хүн, хүүхэн, хүүхэд, хүнд метал, мөнгө, мөрөөдөл иддэг болсон шиг санагддаг. Яахав зүгээр л юмс өөрчлөгддөг гэсэн санаа. Бид бүгд л амьдралаа идэж яваатай ялгаагүй л.</p><p>Өмнөх жилүүдэд лав хийж дадсанаасаа өөр зүйл хийх гэж оролдох тоолонд Шижирээгийн хэлдэг “clown” төрхөндөө орж байгаа юм шиг санагддаг байв. Би уул нь ийм хүн биш дээ. Ийм болчвол хүмүүс намайг юу гэж бодох бол? Одоо бол гэхдээ заавал Halloween costume өмсөх шаардлагагүй санагдаж байгаа. Өнгөрсөн жил, магадгүй жил хүрэхгүй ч хэдэн сарын хугацааг харахад миний амьдралд өөрчлөгдсөн зүйлс маш олон байна. Жишээлбэл, пиво ууж мэргэжлээрээ ч шаахгүй нь дээ гэж ярихаа багасгасан нь ч юм уу. Ер нь л том зургаар харахад нтр. Ер нь зүгээр зүйлс сайжирч л байгаа гээд бодоод бас жоохон өөртөө итгэл үзүүлээд ирэхээр бага сага жижиг сажиг асуудлууд арай давж туулах боломжтой юм шиг санагдаж байна.</p><p>Эргэн тойрны хүмүүсийн хувьд бол ялгаагүй л бас сонин сонирхолтой, хэцүү зүйлсийг туулж байгаа л харагдаж байгаа. Тэр хүмүүсийн бодол, хүсэл, амьдрал битүү өөрчлөлт, яах уу яах билээ гэсэн бодол кэш. Гол нь хүмүүсийн ч тэр өөрийнхөө ч тэр энэ бүх өөрчлөлт, хувьсалыг хүлээн зөвшөөрөх, хүлээцтэй хандахыг л хичээж байна даа.</p><p>Мэдэхгүй гэхдээ би яг юу бичээд байгаан юу ч ойлгохгүй байна, энийг өөрөө дахиж унших ч үгүй.</p><p>Зүгээр ер нь гэхдээ сда хэдүүлээ өмнөх өөрөөсөө лав дээрдэж байгаа шүү.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=887f209b423b" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Зугтааж буй өдрүүд]]></title>
            <link>https://davaadorj.medium.com/%D0%B7%D1%83%D0%B3%D1%82%D0%B0%D0%B0%D0%B6-%D0%B1%D1%83%D0%B9-%D3%A9%D0%B4%D1%80%D2%AF%D2%AF%D0%B4-860a3b2061f1?source=rss-8c10f5b7a413------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/860a3b2061f1</guid>
            <dc:creator><![CDATA[davadorjn]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 18 Jun 2023 14:22:51 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-06-24T07:07:20.227Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>миний зугтааж буй өдрүүд мөнгөгүй<br>миний зугтааж буй өдрүүд мөрөөдөлгүй.<br>миний зугтааж буй өдрүүд хүнгүй <br>миний зугтааж буй өдрүүд хүсэлгүй.</p><p>4 сард орсон цас, 5 сарын бороо<br>7 уулаа нийлдэг, 10 жилд ч тэр их сургуульд ч тэр<br>Азаар бидний нэг нь машинтай<br>Арай гэж багтаад ийш тийш сэлгүүцдэг</p><p>Хүсэл байгаад<br>Хэчнээн хол явцгаасан ч<br>Нэг цэгт эсвэл <br>Нэг цагт тулаад л харьцгаадаг</p><p>Зугтмаар байна гэж үргэлж ярьдаг байсан<br>Зугтсаар байгаагаа л мэдэхгүй явсан.<br>Тэндээс энд хүрэхэд алдсан зүйлс<br>Тэнд байснаас минь их байсан.</p><p>Удаан, хангалттай удаан зугтаасны эцэст<br>Урьд нь чухал байсан зүйлс одоо хамаагүй<br>Өдөр хоногууд хүртэл ээлжлэн замхрахад<br>Өмнө нь хэн байснаа өнөөдөр лав санахгүй.</p><p>Эхлээд би хүмүүсээс, удалгүй хүмүүс надаас<br>Эргэн тойронд хэн нэгэн үлдээгүйг ойлгохдоо <br>Өөрөөсөө л зөвхөн зугтмаар санагдсан<br>Өөр хэн нэгнээс эсвэл юунаас ч биш.</p><p>Миний зугтааж буй өдрүүд,<br>Миний 6 сарын түүх.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=860a3b2061f1" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Бас бус зүйлс бас зүйлс]]></title>
            <link>https://davaadorj.medium.com/%D0%B1%D0%B0%D1%81-%D0%B1%D1%83%D1%81-%D0%B7%D2%AF%D0%B9%D0%BB%D1%81-%D0%B1%D0%B0%D1%81-%D0%B7%D2%AF%D0%B9%D0%BB%D1%81-f94d38ffc033?source=rss-8c10f5b7a413------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/f94d38ffc033</guid>
            <dc:creator><![CDATA[davadorjn]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 07 Apr 2023 16:27:48 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-04-07T16:48:31.578Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Зүйлсийн тухай. Үнэндээ юуны ч тухай биш л дээ. Зүгээр л бас бус зүйлс. Энэ үг л учир шалтгаангүй гэнэт ороод ирсэн юм. Алхаж явахад. Өнөөх л Энхтайваны гүүрэн дээгүүр алхаж явахад. Тэгэхээр гүүрний тухай бас бус зүйлс.</p><p>Мягмар гарагт өглөө 8 цагаас лекцтэй байдаг ч семестр эхэлснээс хойш бараг л бүх 7 хоногт таслахаар шийдээд 9 цагт огт яаралгүй автобусанд суухад жолооч ах “за хойшоо зайгаараа яваад өгөөрэй хүмүүс ээ” гэж хашхирдаг. Дахиад л хашхирна. Ихэнхдээ хүмүүс тоодоггүй. Бас ихэнхдээ л хойшоо явах зайгүй харагддаг. Дахиад л “За зөндөө зай байна шдэээээ хойшоо яваарай”. Жолоочийн дуу залхсан өнгө аястай сонсогдоно. Тэгж байтал ард талд байгаа хэн нэг хүн нуруунаас түлхэхэд ямар их уур хүрдэг гээ. Зай байсан бол явж л таараа. Харанхуй, битүү, хүнд бас жолоочийн хашхираан, хүмүүсийн шуугиан, машины дуу. Ашгүй хөдөллөө.</p><p>Түгжирч явсаар гүүрэн дээр ирэхэд автобусны цонхоор, чихэлдсэн хүмүүсийн завсраар нар тусдаг. Автобус хөдлөхтэй зэрэгцэн гүүрний хажуугийн хашлага дагуух нүхнүүдээр нарны сүүдэр эрээлжилнэ. Цонхонд тусах гэрэл үе үе нүд гялбуулна. Энэ үед дулаахан бас тайван санагдана.</p><p>Баасан гарагт хичээл тарчхаад гүүрэн дээгүүр алхаж явахад ямар нэг зүйл толгойд эргэлдэнэ. Урд яваа хүмүүсийг гүйцэхийн тулд хурдан алхана. Галт тэрэг явж өнгөрөөсэй. Таньдаг, ярилцахад таатай байдаг гэхдээ таараагүй удаж байгаа хэн нэгэнтэй зөрөөсэй эсвэл тааралдаад хамт алхаасай гэж хүснэ. Тэгж бодоход хэзээ ч тааралдаагүй хэрнээ гүүр надтай эсвэл би гүүртэй гунигаа хуваалцаад удаан, маш удаан алхаж явахад хэн нэгэн гарч ирж хэмнэл алдагдуулна. Мэдээж тэр нь таарахыг хүссэн тэр хүмүүсийн нэг нь биш байна. Тийм хүмүүстэй ярилцсанаас гүүртэй бодлоо солилцох хамаагүй дээр шүү дээ. Тэгээд тийм хүмүүс зөрөөд өнгөрсөн ч бай, эсвэл өөрийгөө магтаж, сонсохыг хүсээгүй зүйлсийн талаар ярьсаар л явахад урагшаа уул руу хардаг. Үнэндээ тэр хүмүүст гэхээсээ илүү надад л учир бий шүү дээ. Тэр хүмүүс бол хүмүүс. Би л ул царайлж, хямралд өртчихөөд байдаг юм ихэнхдээ.</p><p>Уул руу харахад цастай бас сүрлэг, тэгээд тийшээ явмаар, холдмоор өөрөөсөө ч зугтмаар санагддаг. 10-р ангид байхдаа “Into the wild” үзсэнээс хойш л тиймэрхүү бодол төрөх болсон. Уг нь бас хэдэн жилийн өмнөх төрсөн өдрөөр их л том хүн болчихлоо ухааны юм бодогдож, явна аялна хүссэн зүйлсээ хийж мөнгөгүй байж болох ч жаргалтай амьдарна энээ тэрээ гэж тэмдэглэж байсан сан. Одоо тэгтэл бөөн эргэлзээ, санаа зоволт. Жил өнгөрөх тусам л ямар ч утгагүй тэнэг зүйлсийг мөрөөдөж, бодож чаддаг байсан тойрог улам л жижигсээд байгаа юм шиг санагдана. Тэгээд л уул руу, хаа нэгтээ рүү зугтаамаар болдог.</p><p>Цастайд кеттэй явахаар бас жаахан даардаг юм байна лээ. Converse саяхан хямдарсан ч яаж аав ээжээс мөнгө гуйхав дээ. Ер нь мөнгөтэй байсан ч дахиад converse авахгүй ээ. Гэхдээ яг өөрөө мөнгөтэй байсан бол авах л байсан байх. Тэр ч яахав.</p><p>Цасны тухай л. Өнгөрсөн хагассайнд. 4 сарын 1-нд. Эхэндээ цасыг тэгтлээ орсон гэж мэдээгүй ээ. Тийм болохоор зүгээр л кеттэй гарсан, буцаж ороод өвлийн гутлаа хайж хайж арай гэж олсон. Алхаад л алхаад л алхаад л. Бараг 4 цаг алхсан байх. Байрнуудын дундуур, машин замаар гүйж, холхиж, тэгснээ тэнэг юм шиг инээж, буцаж алхаад бараг л кино шиг төсөөлөлтэй байсан ч биелээгүй л дээ. Зүгээр л жинхэнээсээ 4 цаг алхсан. Цас ороход шөнө 2 цагт хүртэл өдөр шиг хачин гэгээтэй байдаг. Сүүлд надаас өөр хүн тийм гэгээтэй байдгийг анзаарсан байхыг олж мэдсэн. Тэр нь таалагдсан.</p><p>Тэгээд тэгээд тэгээд бас бус зүйлс.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Bai7LIT1nLb4xH0NaW_NgA.jpeg" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=f94d38ffc033" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Өчигдөр л]]></title>
            <link>https://davaadorj.medium.com/%D3%A9%D1%87%D0%B8%D0%B3%D0%B4%D3%A9%D1%80-%D0%BB-4449bbeae7a7?source=rss-8c10f5b7a413------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/4449bbeae7a7</guid>
            <dc:creator><![CDATA[davadorjn]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 18 Mar 2023 16:19:50 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-03-18T17:48:23.331Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Өчигдөр л. Үгүй ээ бүр өдөр л зорилго, төлөвлөгөө бодоод хийнэ, бүтээнэ, ална, тална, хичээнэ, зүтгэнэ, хүрнэ, болно, бүтнэ гэж бодож байсан ч яг одоо тэр бүх бодол минь утга учиртай санагдахгүй байгаа юм даг уу даа. Дуртай дургүй, шаардлагатай шаардлагагүй, үхэх орших, үлдэх үрэгдэх, энд тэнд, хорвоогийн бүх эсрэгцэл миний дотор. Тийм атлаа тэр дээр эсвэл тэр доор ч биш тэг дунд нь оршоод байгаадаа л сэтгэл дундрах юм.</p><p>Дургүй л байсан юм бол аль эрт энэ бүхнээс таг зөрж, бүгдийг нь хаячхаад, өөрийн гаргасан шийдвэртээ ороогдож, тэгснээ зовж, тэндээсээ, тэр зовлонгоосоо гэнэт л жаргал амсаж, тэнэг юм шиг ганцаараа инээх байсан биз. Хэрвээ дуртай бол энд биш, арай дээр байдалд, ядаж л энийг бичээд суухгүй байсан байх.</p><p>Гэж бодтол би үнэхээр л жанжин шугамыг алдалгүй дагаж, тэнцвэр гээч дээр хазайхгүй тогтжээ. Хоёр туйлд холбирч мэдрээгүйгээс, хүмүүсийн олонход адлагдахаас айснаас болж миний дотор байх эсрэг утгууд тэр хол зайтай биш дэндүү ойрхон болжээ. Тэнгэр газар шиг зайтай эсрэгцэл төө сөөм шиг л зайтай болчихоор яаж хүсэх, хүсэхгүй, дуртай дургүй, хийнэ хийхгүй гэдгээ ялгах билээ дээ. Угтаа бол эсрэг утгын аль нэг цэгт нь л дүрэлзэж асаад дуусах юм сан.</p><p>Би зүгээр л, байдаг л, жирийн л. Мандсан ч биш, гундсан ч биш. Нийгмийн нэгж. Аквариумын загас.</p><p>Одоо би жаргалтай байна уу, гунигтай байна уу?</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=4449bbeae7a7" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Тааралдсан хүмүүс #4]]></title>
            <link>https://davaadorj.medium.com/%D1%82%D0%B0%D0%B0%D1%80%D0%B0%D0%BB%D0%B4%D1%81%D0%B0%D0%BD-%D1%85%D2%AF%D0%BC%D2%AF%D2%AF%D1%81-4-44eb9fab6097?source=rss-8c10f5b7a413------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/44eb9fab6097</guid>
            <dc:creator><![CDATA[davadorjn]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 29 Jun 2022 16:30:56 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-06-29T16:30:56.677Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Оффисийн дараалласан ширээнүүд ихэнх нь хүнтэй байх бөгөөд үйлчилгээний зөвлөх ажилчид бүгдээрээ л чихэвч зүүцгээж, дэлгэцээ ширтэж, хэн нэг харилцагчтай ярилцаж сууцгаана. Тэдгээр ажилчдын заримтай нь найрсаг, заримтай нь сандрангуй, харин заримтай нь уцаарлангуй хэцүү харилцагчид таарчээ. Тэд бүгд л өөр өөрсдийн ажилдаа төвлөрөх бөгөөд харилцагчдын асуудлыг шийдвэрлэж өгөхөөр хичээж байлаа.</p><p>Миний хувьд дадлагын эхний 21 хоног call center-д ажиллахаар болсон бөгөөд гурван 7 хоногийн турш дуудлага авч, хүмүүстэй эелдэг бас тэвчээртэй харьцана гэхээс бага зэргийн тэвдэнгүй дээр нь айдастай зогсоно. Нэг ч удаа дуудлага авч үзэхгүйгээр шууд ажилдаа орчихвол нүүрээрээ газар савуулах нь ойлгомжтой. Тийм учраас хэн нэг ажилтаны хажууд очиж суугаад, программ дээрээ хэрхэн ажиллаж, хүмүүстэй хэрхэн харьцаж байгааг нь харангаа, ядаж ганц нэг дуудлага авч үзэх хэрэгтэй. Харин тэр хүн нь хэн байх вэ? Гээд л бөөн бодол болон ийш тийш харж байтал ахлах “-*-ийн хажууд очоод суучих, аягүй мундаг охин байгаа” гэв. Харин тэр охин дуудлагынхаа дундуур, үл ялиг толгойгоо дээшлүүлж, над руу харж инээмсэглэсэнээ, сандлаа бага зэрэг хажуу тийш болгов. Би амралтын өрөөнөөс авчирсан сандлаа удаанаар түрэнгээ, хажууд нь очиж суув. Анх удаа “тааралдав”.</p><p>“Хаан банк танд юугаар туслах уу”. Харилцагчтай холбогдоод хамгийн түрүүнд хэлэх ёстой угталтын скрипт. Ганцаараа дуудлага авч эхлээд 19 хоногт бараг 700 удаа дээрх угталтын үгийг хэлсэн ч түүн шиг эелдэг бас сайхан хоолойгоор хэлж үзээгүй л байна. Анх тааралдсан өдөр, тэр харилцагчтай ярингаа, программ дээр харилцагчдыг хэрхэн бүртгэж, ямар тохиолдолд аль товчлуур дээр дарахыг компьютерийн хулганаа нааш цааш хөдөлгөн зааж өгч байв. Харин би ойлгохгүй зүйлсээ дахин дахин асуухыг хүссэн ч тэгж зүрхэлсэнгүй. Яриан дундуураа 4 удаа түүнийг “та” гэж дуудав. Тарах дөхөж 5 дахь удаагаа “та” гэж дуудтал “Битгий намайг та гээд бай л даа” гэлээ. Уурлаагүй ч дургүй байгааг нь тэгэхэд л анзаарав. Тэгж хэлчихээд миний хэдэн оных болохыг асуулаа. Би өөрийнхөө төрсөн оныг хэлэв. Тэр“-Би чинь хориод л настай”.</p><p>Тааралдсан өдрөөс хойш дахиад 2 хоног би дагалдаж дуудлага авсан ч, “та” гэж дуудсандаа эсвэл түүний хэлсэн үгэнд бага зэрэг бантсанаасаа болоод хажууд нь очиж суусангүй. Тэрнээс хойш оффис дотор, цайндаа орох гээд явж байхдаа үүдэнд хэд хэд таарсан ч улам л хөлдүү юм шиг болчихсон байснаас, олигтой юм ярьж чадсангүй. Хөлдүү гэдэг нь хоёр удаа таарахдаа “Hi, сайн уу” гэж хэлээд багштай мэндэлж байгаа юм шиг толгойгоо бөхийлгөж ёслох нь холгүй өнгөрсөнд оршиж байгаа юм л даа.</p><p>Өнөөдөр лхагва гараг. 5дахь өдөр болоход call center-д ажиллах хугацаа дуусна. Өнөөдөр ажиллаж дуусаад амралтын өрөөнд, савандаа ус хийж авчихаад, попкорн халааж, печь ширтэж зогстол, “-сайн уу” гэх нь сонстов. Эргэж хараад өмнөх явдлуудаа бодон байж зүгээр л “-hi” гэж хэллээ. Дуудлага хэр байгаа талаар, 21 хоног дуусаад аль салбарт ажиллах талаар хэдэн үг солилцов. Гарахдаа IG-г нь асууж, амжилт хүслээ.</p><p>Харин одоо tous les jour-ийн терраз дээр суунгаа үүнийг бичиж, follow request авах эсэх талаар нь бодож байна. Тэгээд л болоо. Сэтгэлд ямар нэгэн дурсамж эсвэл сайхан зүйл үлдээх нь удаан хугацааны үйл явц байхаас илүүтэйгээр өөрөөрөө хэлсэн хэдхэн үг, агшин зуурын мэдрэмж л хангалттай мэт санагдана.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/697/1*v0OP1v3SS6uL1UZuYO53qQ.png" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=44eb9fab6097" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Тааралдсан хүмүүс #2]]></title>
            <link>https://davaadorj.medium.com/%D1%82%D0%B0%D0%B0%D1%80%D0%B0%D0%BB%D0%B4%D1%81%D0%B0%D0%BD-%D1%85%D2%AF%D0%BC%D2%AF%D2%AF%D1%81-2-654881d55339?source=rss-8c10f5b7a413------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/654881d55339</guid>
            <dc:creator><![CDATA[davadorjn]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 05 Mar 2022 19:05:28 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-03-05T19:05:28.165Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Тааралдсан ч биш л дээ. Зүгээр л тааралдах тухай бодол.</p><p>Тэгэхэд нар шингэж байна. Зам түгжирдгээрээ түгжирч, би алхдагаараа алхана. Гэрлэн дохио бүр дээр цагдаа зогсож, машинуудын дуут дохио цуурайтна. Нэгдүгээр эгнээнд бараг л бүх чиглэлийн автобус ар араасаа цувна. Гэлээ ч урагшаа гэх хөдөлгөөнгүй тул жолооч ах буугаад автобусныхаа хажууд тамхилан зогсоно. Тэгэнгээ толгойгоо баруун зүүн тийш эргүүлэн ажиглана. Тамхины утаа нь нарны гэрэлд манантан суунаглана. Хажуугаар нь хүмүүс зөрөх зайгүй холхилдоно.</p><p>Өндөр барилгуудын дундуур зам товчлон алхахад тэнгэрийн хаяа улбартан туяарна. Ажлын цаг дуусч, ганцаараа эсвэл хоёроороо эсвэл гурваараа гарч ирсээр алхах хүмүүсийн тоо олширно. Өнгөрөх хүмүүсийн өмссөн хувцас, заримынх нь тулгарсан харцнаас юу бодож буйг нь төсөөлөх гэж оролдоно. Харин өөрийнхөө тухай бодон бодон санааширна. Өнөөдөр ингээд л дуусна.</p><p>Өчигдөр мартагдаж, маргааш бодогдож, өнөөдөр дуусахаас өмнө тааралдана. Хаа нэгтээг ажиглан өндөр барилга өөд нүдээ хөдөлгөхөд нь олж харна. Зөрж өнгөрнө. Өчигдрийн ч, маргаашийн ч тухай бодол арилж, өнөөдөр өнөөдөр болж үлдэнэ. Хоёр алхаад гурав дахь дээрээ эргэж харна. Намайг энэ хорвоо дээр оршдог жижигхэн тоосонцор гэдгийг ч мэдэхгүй тул цааш явна. Би ч бас буцаж эргээд хүмүүс дунд чимээ гаргалгүй гэлдэрнэ.</p><p>Гүүрэн дээгүүр алхана. Бодол хийсгэхгүй салхи тогтуун байна. Галт тэрэгний дуут дохио хангинахад доош харан хэсэг зогсоно. Хамаг бүхэн сүүлчийн чингэлэгтэй хамт нар шингэх зүг яваад одох шиг санагдана… Энд зөвхөн галт тэрэгний алсрах чимээ, тааралдах тухай бодол хоёр л үлдэнэ.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/343/0*qgRYjEw85jIZjm85" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=654881d55339" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Тааралдсан хүмүүс #1]]></title>
            <link>https://davaadorj.medium.com/%D1%82%D0%B0%D0%B0%D1%80%D0%B0%D0%BB%D0%B4%D1%81%D0%B0%D0%BD-%D1%85%D2%AF%D0%BC%D2%AF%D2%AF%D1%81-1-dea88c9b3e9c?source=rss-8c10f5b7a413------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/dea88c9b3e9c</guid>
            <dc:creator><![CDATA[davadorjn]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 19 Feb 2022 19:37:49 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-02-19T19:37:49.769Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*PjtL1vs2XV_LlCwe.jpeg" /></figure><p>Анхаасаа л… Бүр хамгийн анх таарахад л тэр гайхшрал төрүүлсэн байх. Тэгэхэд би Элон Маск гэж сонссоноос мэддэггүй явсан үе. Одоо ч тэр үеэсээ дээрдсэн, тэр хүний талаар мэддэг болсон зүйл байхгүй л дээ. Гэхдээ чухам тэр өдрийг хүртэл би сансарт нисэхийг мөрөөддөг, түүнийгээ ярихдаа чин сэтгэлээсээ нүд нь гэрэлтдэг тийм хүнтэй огт таараагүй явсан юм. Бидний анхны яриа 1 эсвэл 2 минут л үргэлжилсэн байх. Учир нь сургалтанд шинээр хамрагдаж байгаа хүүхдүүд тийм бага хугацаанд бие биетэйгээ танилцах дүрэмтэй. Том зааланд тарж зогсоод багш цаг эхлүүлж дохио өгөхөд хэн нэг хүүхэд дээр очоод танилцаж ярилцана. Цаг дууссаныг мэдэгдэхэд дараагийн хүн дээрээ очоод өөрийгөө танилцуулна. Бусад хүүхдүүдтэй би юу ярьснаа эсвэл надад юу гэж хэлсэнийг нь огт санахгүй байгаа ч түүний хэлсэн үг, дүр байдал мартагдаагүй хэвээрээ л байна. Тэр өдрийг эргээд бодоход тэр сансарт нисэх мөрөөдөлтэй, тэгээд сансар огторгуй, од эрхсийн талаар ярьж байх зуур би түүний мөрөөдөлд жингүйдэж байлаа.</p><p>Танилцсанаас хэд хоногийн дараа сургалт дээр уулзахад тэр миний medium дээр бичсэн зүйлсийг уншсан байж таарав. Тэгээд “Чи заавал ном бичээрэй” гэж хэлсэн нь дахиад л дахиад гайхшрал төрүүлэв. Өмнө нь хэзээ ч хэн нэгнээс ийм зүйл сонсож байгаагүй нь ойлгомжтой шүү дээ. Би чинь миний бичсэн зүйлийг хэн нэгэн уншсаасай гэж үргэлж л хүсдэг гэсэн ч найзуудаас минь өөр хэн ч уншдаггүй л байсан. Угаасаа ч тийм хүнд уншигдахаар аятайхан ч юм байдаггүй л дээ. Гэхдээ л танилцаад удаагүй хүн тэгж хэлэхэд бол тэнгэр дээгүүр дүүлж дүүлж л бууж ирэх шиг болж байгаа юм чинь. Одоо тэгээд тэр хэлсэн үг нь үргэлж миний дотор байдаг, хэзээ нэгэн цагт биелүүлнэ дээ гэж боддог мөрөөдөл болчихсон байгаа байхгүй юу. Мэдээж биелүүлчихээд хамгийн түрүүнд тэр хүнд бэлэглэнэ ээ.</p><p>Гэр нэг зүгт байдаг болохоор тараад Энхтайваны гүүрэн дээгүүр баахан юм яриад алхана. Сонсоход, ярилцахад үргэлж таатай байна. Ямар ч ядах, зовох шаардлага байхгүй. Тэгээд л тэр шүү дээ.</p><p>Тэр чимээгүй. Аливаа зүйлсийг хийхдээ тун нямбай, цэгцтэй, ойлгомжтой байлгана. Хийх ёстой зүйлсийг бүгдийг нь цаг тухайд нь хийж дуусгана. Нэг өдөр тараад гүүрэн дээгүүр алхаж байхад шөнө унтах гэсээр 2 эсвэл 3 цаг хүргэдэг гэж хэлэв. Тийм орой болтол юу хийх вэ гэхэд хичээлүүдээ, гэрийн даалгавраа хийдэг гэлээ. 10 жилд байхдаа лав би тэгж хичээл хийж үзээчгүй, тэгэсгээд л хэдэн багш нарыгаа аргалаад хангалттай сайн дүн авчихна. Гэтэл зүгээр л тийм хүн бас байгаа байхгүй юу.</p><p>Тэр өөрийг нь өвтгөж буй асуудлууд эсвэл баяр жаргалаа өөртөө л хадгалдаг. Хэн нэгэнд хэллээ ч тэдгээр хүмүүс юу ч болоогүй юм шиг л ингэчихээч дээ тэгчихээч дээ л гэх учраас. Гэхдээ л тэр юунаас ч санаа зоволгүйгээр баярлах ч гуниглах ч эрхтэй. Бас зарим хүмүүс анзаардаггүй байж болох ч түүний дотор сансар огторгуйгаас ч уудам хязгааргүй зүйл байгаа гэдэгт би итгэдэгшд.</p><p>Хэзээ нэгэн цагт энэ дэлхий харь гарагийханд эзлэгдэх байх. Бас би түүнтэй дахиад тааралдаж, тэр намайг дахиад л гайхшуурлах л байх.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=dea88c9b3e9c" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[ХУУЧИН БАЙР БА ХҮҮХЭД НАС]]></title>
            <link>https://davaadorj.medium.com/%D1%85%D1%83%D1%83%D1%87%D0%B8%D0%BD-%D0%B1%D0%B0%D0%B9%D1%85-%D0%B1%D0%B0-%D1%85%D2%AF%D2%AF%D1%85%D1%8D%D0%B4-%D0%BD%D0%B0%D1%81-1973501e9960?source=rss-8c10f5b7a413------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/1973501e9960</guid>
            <dc:creator><![CDATA[davadorjn]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 28 Nov 2020 16:22:02 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-11-28T16:27:29.275Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/960/1*RI1wYEjdUsQSKNR6g42ZeA.jpeg" /></figure><p>Би яаг хэдэн настай байснаа сайн санадаггүй л юм. Аав ээж хоёр Солонгосд ажиллаж байсан үе л дээ. Нэг зун аав Монголдоо ирэхээр болж, харин аавыг ирэх сураг дуулсан эмээ маань намайг хот руу явуулав. Тухайн үед аавын ирсэн хамгийн гол зорилго нь гэр орноо төвхөнүүлэх буюу амьдрах байр сууцаа бэлдэх явдал байлаа. Аав бид хоёр хэд хэдэн байрнуудаар явж үзэж байгаад 120 мянгатад нэг байр авахаар шийдэв. Бид хоёр байрныхаа цонхыг, хаалгыг солиод бас бус засвар хийж тэр зуныг өнгөрөөлөө. Шинэ гэр маань тавилгагүй, зурагтгүй, тогоо шанага ч байхгүй орой болохоор гаргаж унтах ганцхан гудастай. Аав бид хоёр гэрийн ард талын цайны газраас хоол аваад гэртээ оруулж ирж иднэ. Гэхдээ аав дуртай болохоороо ч юм уу эсвэл харь оронд удаад монгол хоолоо санасных ч юм уу тэр үед дандаа л “бууз” аваад байсан шиг санагддаг.</p><p>Тухайн үед эхэндээ яг адилхан л гэмээр 4 давхар цагаан байрнууд дундаас өөрийнхөө байрыг ялгана гэдэг их хэцүү санагддаг байлаа. Нэг удаа би байрны урд талын төмөр гулсуур дээр ганцаараа гулсаад аав орцны үүднээс намайг хараад зогсож байсан юм. Тэгээд гулсаад буугаад ирсэн аав алга болчихсон, би ч бөөн уйлаан нус нулимстайгаа хутгалдаад, орц руугаа гүйж ороод аавыг хайгаад ололгүй буцаад гараад ирсэн. Тэгтэл аав юу ч болоогүй юм шиг гэхдээ бас намайг өөр орц руу уйлаад гүйж байхыг харсан шинжтэй гарч ирэхийг маань хүлээгээд зогсож байсан. Би ч аавыг хармагцаа гомдолоо тээж ядан “-Та хайччихсан юм бэ ?” гэхэд хачин дулаахнаар “-Аав нь л энд л зогсож байсан шүү дээ” гэж хэлээд намайг аргадаж байж билээ. Одоо эргээд бодоход аавтай хоёулахнаа өнгөрөөсөн тэр зун бол миний амьдралын хамгийн жаргалтай үесүүдийн нэг ажээ.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/594/1*v-8uqO2y43GxIbMTIXBI-w.jpeg" /><figcaption>байр маань тэртээх 1965 онд гэжуагааа</figcaption></figure><p>Эмээгийнхээ өврөөс гараад ээж аавтайгаа амьдрахаар хотод бүр мөсөн нүүж ирэхдээ би 7 настай байлаа. Хотод ирээд эхэн үедээ бараг л гэрээсээ гардаггүй хүүхэд байлаа. Учир нь бусад хүүхдүүдтэй тийм хурдан танилцаж дотноссож чаддаггүй байсан хэрэг л дээ. Удалгүй хэдэн хүүхдүүдтэй танилцсан боловч нөгөөдүүл нь бие биенээ мэддэг дээрээс нь би ганцаараа “шинэ” хүүхэд юм болохоор бас намайг жоохон гадуурхах гээд үзчихнэ. Харин би өглөө босоод балкон дээрээ гараад таньдаг хүүхэд явж байна уу үгүй юу гэж харж байгаад л тэр хүүхэд тоохгүй байсан ч хамаагүй нэрийг нь чангаар дуудаад “-Хөөе! Чи юу хийж байгаа юм бэ?” гэж хашгирдаг байлаа. Үнэндээ бол аавыг сонсоосой л гэж хүсдэг байсандаа тэр л дээ. Аав намайг тэгж хашгирахыг сонсмогцоо “-Миний хүү хэсэг гарвал гараач дээ” л гэнэ. Би ч дотроо бөөн баяр юм мөртлөө л гаднаа тэр байдлаа нэг их харуулахгүй “-Заааза” гээд гардаг байлаа. Гэхдээ л сүртэй найз нөхөдтэй бололгүй том болсон доо. Гуравдугаар ангиасаа хойш бол ихэнхдээ сургуулийнхаа найзуудтай тоглодог болов. Ихэнхдээ хоёр тавын арав тоглоно, тэгээд ажилчдын хөшөөн дээр их авирна. Тэр үед заримдаа ангийн хөвгүүд “пс” тоглоно, би болохоор яагаад ч юм чаддаггүй дээрээс нь бага байхад их л “сайн хүүхэд” байхгүй бол болохгүй мэт санагддаг байсан тул огт пс тоглодоггүй байв. Харин тавдугаар ангийн зунаас хойш сагс сонирхох болж гэрийнхээ хажуу талын цемент нь энд тэндээ цөмөрөөд баахан нүх гарчихсан шороон талбайтай шийдэн дээр л өнжих болсон доо. Өөр газраас хүүхдүүд ирээд тоглохоор шагайгаа далий гишгээд, бэртээд явдаг байлаа. Харин би шийднийхээ бүхий л нүх, сөрдийж гарж ирсэн төмөр зэргийг мэддэг хаана нь бөмбөгөө залж, хаана нь үсрэх үү гэдгээ зөнгөөрөө мэдэрдэг байлаа шүү дээ.</p><p>Ямар нэг юм боллоо гэхэд намайг өмөөрч гарч ирээд хүний хамарнаас цус гаргах ах нар, найз нар барагтаа л бол цөөхөн байсан учраас би зодоон цохионоос хол, өөртөө ч тэр өрөөлд ч тэр гай удахгүй л явахыг хүсдэг байлаа. Хүмүүс ч намайг оролдоод дээрэлхээд байдаггүй байв. Намайг жаахан байхад ах нарын үе шиг айхтар “атаман”, хүний пүүз, хувцас дээрэмдэх, “барих” зэрэг явдал уул нь байхгүй болчихсон байсан үе л дээ. Гэхдээ би бол надаас насаар ах юм уу гэмээр бас жаахан ноорхой хувцастай хэдэн хүүхэд ирээд мөрнөөс тэврээд мөнгө асуухад нь ээж ааваасаа авсан мянга, хоёр мянган төгрөгөө өгчихдөг л байсан. Харин жаахан байхдаа утсаа л нэг айхтар дээрэмдүүлж байж билээ. Хүүхэд насны минь хамгийн муухай дурсамж юм уу даа. Үүнээс өөрөөр бол үнэхээр харьцангуй тайван өссөн гэж боддог.</p><p>Харин одоо бол нэхмэлийн шарын байрнуудыг нураагаад оронд нь өндөөр гэгч барилгууд сүндэрлээд эхэлчихсэн, би ч бас өөрөө харьцангуй том болчихож дээ. Хэдхэн жилийн дараа гэхэд л энэ хавь бүхэлдээ танигдахгүй өндөр байрнуудаар дүүрэх биз. Гэсэн хэдий ч миний хувьд тэдгээр тэнгэр өөд тэмүүлсэн өндөр, тансаг барилгуудаас илүү соц нийгмийн үед л баригдсан болов уу гэмээр ханандаа зурагтай 3, 4, 5 давхар шар цэнхэр цагаан байрнууд л хотын хамгийн дулаахан хэсэг шиг санагддаг. Учир нь энд олон хүний амьдрал буцалж, олон хүний хүүхэд нас өнгөрсөн байдаг. Тэр ч утгаараа хамгийн их дулаахан энерги хуримтлагдсан газар шиг санагддаг байх л даа.</p><p>Хэд хоногийн өмнө утсаа маажиж байгаад <a href="https://www.facebook.com/G.Davaadorj/posts/4696020927135287">ХӨЛ ХОРИОГООР 7 БУУДЛААС АЛГА БОЛСОН 7 ЧИМЭЭ</a> гэсэн нэртэй нийтлэл олж уншив аа. Энэ нийтлэлд долоон буудлын далан өнгийн амьдрал, далан төрлийн дуу авиа, тэр хавийн аж байдал, дүр төрх бүхэлдээ нүдэнд харагдах шиг болно. Тийм болохоор л би өөрийнхөө амьдардаг газрын тухай багахан бичихийг хүссэн хэрэг л дээ. Би үнэндээ өөрийгөө сайн эцэг эхийн буянд зовлон үзэлгүй, жаргалтай өссөн хүүхэд л гэж боддог. Бас сүртэй ажил ч хийж үзээгүй ээ, би амьдралынхаа гуравны хоёр хэсэгт нь хүн бүхэнд л шахуу эрхэлж, ээж аавынхаа анхаарлыг ганцаараа хүртэж ирсэн. Харин удалгүй дүүтэй болоод арай илүү хариуцлага, үүрэг нуруун дээр ирэх болсон л доо. Энэ бол дүү нартаа сайн ах байх, зөв үлгэр дуурайлал болох тухай “хариуцлага”. Гэсэн хэдий ч би үүнийг эхэндээ бас л чухлаар авч үздэггүй байлаа. Яагаад ч юм нэг хэсэг жаахан дүүтэй гэдгээ ч ангийнхандаа, найзууддаа хэлэхээс санаа зовоод ч эсвэл ичээд ч байгаа юм шиг мэдрэмж төрдөг байлаа. Учир нь найзуудын маань дүү нар дандаа л том болчихсон байсан болохоор тэр байж магадгүй. Хэчнээн гарч тогломоор, найзуудтайгаа уулзмаар санагдсан ч дүү нараа хараад гарч чадахгүй байгаа болохоор ээж аавдаа жаахан “гомдонгуй” байдаг байлаа. Ээж болохоор “-Чамайг том болохоор дүү нар чинь л хэрэг болно шүү дээ” гэж хэлнэ. Харин би үүнтэй нэг их маргаад байхгүй ч “эртхэн төрүүлчихсэн бол эртхэн хэрэг болж байхгүй юу” гэж дотроо бодно. Гэхдээ одоо бодоод байхад ээж аавдаа гомдоод байх зүйл огтхон ч байхгүй, жижигхэн дүү нараа хараад сууж байсныхаа ачаар би янз бүрийн олон хэрэггүй зүйлсээс хол байсан гэж боддог. Одоо бол “-Мань чинь дүү нараа хараад завгүй байна аа” гэж бахархалтайгаар хэлнэ ээ. Бас хааяа энэ жижигхэн хүүхдүүд миний зан ааш ямар вэ гэдгийг өөдөөс хэлээд байх шиг санагддаг. Ер нь ямар ч толиноос илүүтэйгээр миний тусгалыг харуулаад байх шиг. Ямар хүн байх, бас 2 дүүгээ ямар хүн болгож хүмүүжүүлэх тухай хичээлийг тэд өөрсдөө л хангалттай заачихна гээч.</p><p>Одоо буцаад дээрх цогцолборын эхлэл хэсэг рүү орцгооё. Ер нь бол хүүхэд насанд минь дүү нараа харахаас өөр сүртэй ажил байгаагүй ээ гэж хэлж болно. Би нэг удаа түлээ хөрөөдөж, хагалж, усанд явж, нүүрсээ зөөж гал түлж үзээгүй. Би 7 буудалд амьдрал ямар вэ гэдгийг мэдэхгүй. Зун хөдөө очоод эмээгээ түлээ хагалж чадах уу? гэж асуухад нь өөрөөсөө би ичдэг. Хаалганы бариул эвдрээд тэрийг засахаар болбол би өөрийгөө ямар ч эв хавгүй харагдана гэдгээ мэддэг бас мэдэрдэг. 10 жилийн сургууль маань бараг л гэрийн хаяанд байсан учир би гэрийнхээ ойр орчмоос холдож ч үзээгүй. Оюутан болох хүртлээ бүхий л зүйлсийг, бүхий л нөхцөл байдлыг өөртэйгээ адилханаар төсөөлдөг байлаа.</p><p>Математикийн лекцийн танхим хажуугийн ширээнд сууж байсан охин өвчтэй ээжийгээ асардаг бололтой. “-Байна уу? Хоол хийчихсэн шүү ээжээ босоод идээрэй” л гэнэ. “-Эмээ уугаарай, тараад шууд очно оо” л гэнэ. Харин миний хувьд өчигдөр аав, өнөөдөр ээж хоол хийж өгөөд хичээлд минь явуулсан. Зарим оюутнууд дотуур байранд сууж байгаа, зарим нь хайлааст, шарга морьтод айлд байгаа гэнэ ээ. Ялгаатай байдал гэдэг олон зүйл дээр үүсч болно. Гадаад төрх, бодол санаа, амьдрах орчин, өмсөх хувцас гэх мэт. Дунд сургуульд байхад азаар эдгээр зүйлсийн ихэнх нь нэг их хол “зөрүүгүй” байж дээ. Харин их сургууль бол жинхнээсээ олон өнгийн амьдрал, ялгаатай байдлын цуглуулга. Ялгаатай газар өсөж торнисон, янз бүрийн үзэл бодолтой, өөр өөр зорилго мөрөөдөлтэй хэдэн мянган хүүхдүүд энд бий. Надад энэ бүх хүний үзэл бодол таалагдах албагүй, тэдэнд ч бас миний харах өнцөг онцгүй санагдаж болно. Гэсэн ч тэдгээр олон ялгаатай байдлыг хүлээн зөвшөөрч, надтай л адилхан алдаж онож яваа “хүн” шүү дээ гэдэг талаас нь харах хэрэгтэй гэж эргэцүүлж сууна даа. Хичээлээ тараад автобусанд суугаад, чихэлдэж, түлхэлцэж, түгжирч, сэгсчүүлж 10-аад буудал явахдаа бие даалт, семинараа биш гагцхүү энэ мэт хэрэгтэй хэрэггүй олон зүйлсийг бодож бодож сая нэг гэртээ ирдэг байж дээ.</p><p><em>Ай, булан тохой бүрийг нь андахгүй мэдэх, нүдээ аньсан ч бүдрэхгүй алхах, өсөж том болсон 120, 19 үйлдвэр комбинант минь дээ… Ай, Дунд голын усанд орж, даруухан ч гэсэн дулаахан дурсамжтай өнгөрч буй хүүхэд нас минь дээ…</em></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=1973501e9960" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>