<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Davood Zarei on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Davood Zarei on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@davezarei?source=rss-af132bcff72c------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*mfyGJNjr8ZQgyfpY1ktlng.jpeg</url>
            <title>Stories by Davood Zarei on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@davezarei?source=rss-af132bcff72c------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Tue, 17 Nov 2026 22:15:43 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@davezarei/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[پناهنده افغانستانی یا نیروی کار ارزونی که گرون تموم میشه]]></title>
            <link>https://medium.com/@davezarei/%D9%BE%D9%86%D8%A7%D9%87%D9%86%D8%AF%D9%87-%D8%A7%D9%81%D8%BA%D8%A7%D9%86%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86%DB%8C-%DB%8C%D8%A7-%D9%86%DB%8C%D8%B1%D9%88%DB%8C-%DA%A9%D8%A7%D8%B1-%D8%A7%D8%B1%D8%B2%D9%88%D9%86%DB%8C-%DA%A9%D9%87-%DA%AF%D8%B1%D9%88%D9%86-%D8%AA%D9%85%D9%88%D9%85-%D9%85%DB%8C%D8%B4%D9%87-25e37fd029e1?source=rss-af132bcff72c------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/25e37fd029e1</guid>
            <category><![CDATA[مهاجرت]]></category>
            <category><![CDATA[افغانستان]]></category>
            <category><![CDATA[اقتصاد]]></category>
            <category><![CDATA[ایران]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Davood Zarei]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 03 Sep 2021 09:05:38 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-09-03T09:05:38.836Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/992/1*g3PZZ5VRFeAFUl5GlQg-EA.jpeg" /></figure><p>با سقوط دولت اشرف غنی و تسلط طالبان سیل پناهنده ها راهی ایران و پاکستان شده، سیلی که از قبل توسط اروپایی های پیشبینی شده بود و برای همین دیوارهای مرزی بین ترکیه و ایران و یونان و ترکیه قبل از فرار ناتو از افغانستان تکمیل شدن، این دیوارها کشیده شدن تا این فرصت انسان دوستی و نوع دوستی اجباری بیشتر نصیب ما بشه تا اروپا و آمریکای ثروتمند، و چیزی که منو بیشتر عصبانی می‌کنه اینه که مردم خودمون هم نه تنها غریب نواز هستند که فکر میکنن خیلی زرنگی هم کردن نیروی کار ارزون وارد کشور شده!</p><p>شما نمیتونید یک دونه شوهر خاله پیدا کنید که نگه تهران رو کارگرهای افغانستانی (افغانی واحد پولشونه) ساختن و اگر اینا نبودن کارگر ارزون و کاری پیدا نمی شد و این حرفا…</p><p>اما اگر همه چیز انقدر خوبه چرا آمریکایی ها حاضرن هر کاری بکنن که این پناهنده ها نیان امریکا، تا حدی که به کشوری مثل آنگولا پول بدن که کسایی که به امید آمریکا تو فرودگاه کابل سوار هواپیما شدن رو نگه داره! دقت کنید که ناامنی از جنس قاچاق سلاح و مواد مخدر برای همسایه های بدبخت افغانستانه، نه برای آمریکا، اتفاقی که داره میوفته اینه که آمریکا و اروپا از اقتصاد خودشون در برابر پناهنده ها محافظت میکنن، و این موضوع نتیجه تجربه گران قیمتی هست که بعد از جنگ سوریه بدست اوردن و اتحادیه رو تا مرز فروپاشی برد.</p><p>تلاش میکنم توضیح بدم چطور ورود نیروی کار مهاجر ارزون قیمت با مهارت پایین به همه ی ما لطمه میزنه و چرا بهترین کار بعد از دیوار کشیدن اینه که پناهنده ها رو داخل کمپ ها محصور کنیم و از جیب هم که شده خرج کنیم ولی اجازه ندیم وارد فرایند های اقتصادی کشور بشن</p><p>اگه در طول عمر پر فراز و نشیب و سراسر افتخاراتون یک بار هم بفرمایید شام دیده باشید براتون سوال به وجود اومده که چطور درآمد شرکت کننده های ایرانی برای انجام دادن معمولی ترین کارها چند برابر درآمد کسایی هست که تو ایران همین کار ها رو انجام میدن، چطور مردم بعضی کشورها درآمد بالاتری از بقیه دارن؟ چطور مهندس ایرانی که فشار کاریش چند برابر مهندس اروپایی هست به جای پنج شش هزار دلار داره دویست تا تک دلاری میگیره؟ چطور هست که خونه ای که این مهندس میسازه ارزشش دلاریش با خونه های لس آنجلس یکیه ولی درآمدش با همون مهندس یکی نیست، مگه اینها یه میزان ارزش افزوده تولید نکردن؟ چطور ممکنه؟</p><p>درباره اینکه چطور توی بعضی کشورها سطح درآمدها بالاتر از بقیه هست صحبت میکنیم ولی قبلش باید ببینیم اصلا پول چیه</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/640/1*NDHYAehByhE2etzvoGPlEQ.jpeg" /></figure><p>پول یه مدرک هست که نشون میده شما برای یکی دیگه یه گوشه دنیا کاری انجام دادید، حالا میخواد کباب پختن باشه یا رانندگی یا جراحی قلب باز و تهیه مواد مخدر، در عوض این کالا و خدماتی که ارائه دادید این پول به شما داده میشه و باهاش میتونید از دیگران کالا و خدمات دریافت کنید، اینکه بابت هر کاری چقدر پول بگیرید بر میگرده به سیستم ارزش گذاری جامعه که اون هم عمدتا از بالانس بین عرضه و تقاضا ایده میگیره، تعداد کسایی که میتونن آجر بالا بندازن رو با کسایی که میتونن جراحی قلب باز موفقیت آمیز داشته باشن مقایسه کنید، نیاز موجود به این دو سرویس مختلف توی جامعه هم مقایسه کنید، کسری که حاصل تقسیم این دو تا هست خیلی با هم فرق داره، برای همین پولی که هر کدوم میگیرن خیلی با هم فرق داره<br>حالا تا اینجای کار دیگه فهم این قضیه که وقتی کارگر ارزون قیمت بیشتری از طریق موج پناهنده ها وارد بازار کار میشه نسبت کارگر موجود به کار مورد نیاز بیشتر هم میشه و طبیعتاً دستمزد کارگر ایرانی اگر پایین نیاد با وجود تورم حداقل بالا هم نمیره، ولی فکر میکنید فقط همین قشر آسیب میبینه؟ آسیب دیدن بقیه اقشار جامعه فقط در مورد این نیست که اگر درآمد کارگر کم مهارت ایرانی پایین بیاد قدرت خریدش هم پایین میاد و اون بقالی و بوتیک هم فروششون کم میشه و راننده ای که براشون کالا می اورد هم سرویس های کمتری گیرش میاد و کارخونه دار هم تولیدش کمتر میشه و مهندس و کارگرهای کمتری نیاز داره و …</p><p>ورود نیروی کار کم مهارت و ارزون قیمت از یه مسیر به مراتب پیچیده تری باعث پایین اومدن درآمد افرادی میشه که کارهای با مهارت بالا رو انجام میدن، مثل مهندس و جراح مغز و خلبان</p><p>چطور؟ اول باید یه فلش بک بزنیم به سال ۱۹۸۶</p><p>سالی که شاتل چلنجر چند دقیقه بعد از پرتاب منفجر شد و هفت تا فضانورد به شهادت رسیدن، ولی چرا و چطوری؟ تحقیقاتی که بعدا روی این حادثه انجام شد نشون داد که یه واشر کوچیک مربوط به محفظه سوخت به اسم O-ring وجود داشته که صبح حادثه به خاطر سرمای شدید نتونسته نقش واشر بودن خودش رو به خوبی ایفا کنه و در نتیجه سوخت نشت می‌کنه و بووووم!</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/768/1*thB3hHIcnXRNlhid0Krc6w.jpeg" /></figure><p>پروژه چند میلیون دلاری به خاطر یه واشر از بین میره!<br>یکی از اساتید دانشگاه هاروارد همین داستان O-ring رو استفاده کرد برای توضیح صنایعی که اونقدر دقیق هستن که خرابکاری یک نفر هم می‌تونه کل محصول نهایی رو به خطر بندازه، مثل همین شاتل درست کردن، یا تولید چیپ های کامپیوتری، در مقابلش هم صنایعی هستن که مثل آفتابه سازی ملی ایران هرکسی می‌تونه انجامشون بده و حتی وجود اشتباه هم نتیجه نهایی رو زیاد عوض نمیکنه و آب همچنان از آفتابه بیرون میاد، صنایعی که به اصطلاح Fool-proof هستند، مثل Bullet-proof که میشه ضد گلوله، فول هم یعنی احمق، یعنی مثلا کودن ترین نماینده مجلس شورای اسلامی هم بیاری باز خط تولید آفتابه متوقف نمیشه، حالا شاید سر و صدا بیشتر بشه، به هر حال.</p><p>برای اینکه مسأله بیشتر باز بشه صنعت سفالگری رو مقایسه کنید با همین آفتابه سازی، فرض کنید کلا دو تا کارگر داریم، یکی گل رو بر می داره سفال رو درست میکنه، یکی هم میذاره تو کوره و بعدشم آماده میکنتش برای بسته بندی و فروش، مشابه همین روند توی همون آفتابه سازی هم هست با این تفاوت که حین مراحل تولید اگر آفتابه از دست یه کارگری بیوفته چیزی نمیشه ولی سفالی که بیوفته و بشکنه کلا از پروسه تولید خارج میشه، در نتیجه سفالگری صنعت O-ring تری از آفتابه سازی هست، حتی اگر مواد و متریالش ساده تر باشن.</p><p>همین رو بسط بدید به سایر صنایع، متوجه میشید که هرچی صنعت پیچیده تر میشه ترجیح صاحب صنعت اینه که کارگری رو استخدام کنه که تعداد سفال کمتری از دستش میوفته، ولی این قضیه چطور به ساختار دستمزد ها شکل میده؟</p><p>اجازه بدین یه کم بیشتر دست ببریم توی گل، فرض کنید دو مدل کارگر داریم، کارگر ایرانی که هیچ سفالی از دستش نمیوفته و کارگر دست و پا چلفتی که نصف سفال ها رو میندازه، فرض کنید ما توی کارخونه دو نفر از هر گروه داریم و دو تا خط تولید هم داریم که دو نفر نیاز دارن، میتونیم یه کارگر ایرانی و یه دست و پا چلفتی رو بذاریم برای هر خط، اینطوری احتمال شکستن سفال میشه ۵۰ درصد، ایرانیه که ۱۰۰ درصد نمیشکنه، اون یکی هم ۵۰ درصد رو میشکونه در نتیجه ۵۰ درصد سفال ها به محاق میره! حالا اگر ایرانی ها رو بذاریم تو یه خط تولید و دست و پاچلفتی ها هم کنار هم تو یه خط تولید باشن چی؟ خط تولید ایرانی ۱۰۰ درصد رو سالم تحویل میده، خط تولید دوم فقط ۲۵ درصد رو سالم تحویل میده، میانگین این دو تا خط میشه ۶۲.۵ درصد! ۱۲.۵ درصد سود آوری فقط با جا به جا کردن نیروها!و نکته اینه که حالا که سود بیشتری داریم میتونیم حقوق و مزایای بیشتری هم برای کارگرها در نظر بگیریم، توجه کنید که دست و پا چلفتی ها همچنان دست و پا چلفتی هستن ولی با جدا کردنشون از کارگرهای ایرانی و در نتیجه افزایش سود، اونها هم سود میکنن، همین جدا سازی نیروی انسانی براساس مهارت توی اقتصاد های پیشرفته باعث میشه یه نظافتچی برنامه بفرمایید شام تو استرالیا از شمای دکتر و مهندس تو ایران پول بیشتری در بیاره، در اصل اون داره نون قرار گرفتن در محیطی که آدم های با مهارت و ای کیو بالا هستن رو میخوره، نه صرفا نون بازوی خودش.</p><blockquote>در اصل هرچی تفکیک نیروی کار براساس مهارت موفقیت آمیز تر باشه کل اون کشور بیشتر سود میکنن</blockquote><p>هرچی صنایع پیچیده تر باشن چون کار خاص ترس انجام میدن درآمد بیشتری هم تولید میکنن، ولی چرا صنایع پیچیده هر جایی رشد نمیکنن؟ به خاطر اینکه صنایع پیچیده تر آسیب پذیر تر هستن، یه زنجیر با ده تا حلقه رو تصور کنید، یه حلقه هم بشکنه کل زنجیر می‌شکنه و این اتفاق به اندازه ده تا حلقه امکان پذیره، حالا یه زنجیر با صد تا حلقه رو تصور کنید که ده برابر بیشتر ممکنه پاره بشه، صنایع پیچیده خیلی بیشتر به مهارت نیروی کارشون وابسته هستن و برای همین هر جایی نمیتونه خودروساز یا هاب حمل و نقل بشه، چرا؟ به زبان خیلی ساده بخوام بگم جواب میشه آی کیو، چیزی که مقدمه کسب مهارت توسط نیروی کاره، هرچی آی کیو مردم یک کشور بالاتر باشه نیروی کار ماهر تری هم دارن، و در مورد کشورهایی مثل امارات که آی کیو مردمشون در حد ای کیو مردم خودمون هست واردات آی کیو انجام میشه تا بتونن بلندترین برج ها رو بسازن و بنادرشون رو مدیریت کنن</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/628/1*IBjedenTqftxzFHOwUC7Hw.png" /></figure><p>کشورهایی که درآمد بالاتری دارن در اصل صنایعی که o-ring هستن در اقتصادشون غالب هست به صنایع ساده تر، در نتیجه دنبال جذب نیروی کار ماهر هستن، حالا مهاجرت نیروی کار کم مهارت و ارزون چه تاثیری می‌ذاره روی کسی که داره کار حرفه ای انجام میده؟ مگه نمیگیم اگر نیروی ضعیف استفاده بشه تو صنایع پیچیده بووووم بووووم ؟</p><p>خب دو تا موضوع پیش میاد، اولا، همه صنایع پیچیده تا مرز انفجار آسیب پذیر نیستن، مثلا ایران هم خودروسازی داره، عجیب ولی واقعی، و پیچیدگی یه موضوع نسبیه، همون‌طور که سفالگری در مقایسه با خودروسازی ساده هست، خود سفالگری در مقایسه با آفتابه پلاستیکی سازی صنعت پیچیده تری حساب میشه.</p><p>موضوع دوم هم اینه که رو پیشونی کسی نوشته نشده که چقدر مناسب یه موقعیت شغلیه و چند درصد شانس شکستن کوزه رو داره</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*zscDNfwpRjgn_edf-G2-0g.jpeg" /></figure><p>همین عدم قطعیت دو طرفه، موقعیت شغلی و نیروی کار، باعث میشه بازار کار تبدیل بشه به یه آزمایشگاه بزرگ که توش مشاغل مدام در حال به وجود اومدن و از بین رفتن هستن و در نتیجه نیروی کار هم مدام در جریانه تا اون دست نامرئی کذایی بهترین خروجی رو ایجاد کنه<br>حالا باید پرسید تو این شرایط عدم قطعیت چطور آدم ها انتخاب میشن برای شغل های مختلف، برای جواب دادن به این سوال بیاید یه ساده سازی کنیم، فرض کنید نوع مشاغل معلوم باشه، یعنی بدونیم چه شغلی O-ring هست چه شغلی Fool-proof و کل نیروی کار یه کشور هم یکسان باشن، هیچ کس بهتر یا بدتر از اون یکی نباشه، حالا چطوری افراد انتخاب میکنن؟</p><p>طبق قاعده one price هر وقت دو تا کالا با کیفیت یکسان داشته باشیم قاعدتا ارزون ترین انتخاب میشه، پس بین کارگر ها ارزون ترین ها انتخاب میشن و بین مشاغل هم تقاضا برای بالاترین درآمد هاست، پس قاعدتا کارگری نباید حاضر بشه که برای رقم خیلی پایین کار کنه، چون میگه فرقی که بین منو یکی دیگه نیست، چرا اون پول بیشتری بگیره؟</p><p>همین میشه که کارگرها تمایل پیدا میکنن که برن به سمت کار توی شرکت های بهتر، شرکت هایی که با صنایع O-ring در ارتباط هستن، حالا فرض اول رو یه کم شل کنیم، همه کارگرها مثل هم نیستن، یه طیفی وجود داره که حالت مرزی داره بین صنایع و مهارت ها و میشه اینطوری در موردش گفت که بهترین کارگری که توی یه صنعت Fool-proof کار می‌کنه هم می‌تونه جای بدترین کارگری که توی صنعت O-ring کار می‌کنه رو بگیره و عملکردشون زیاد تفاوتی نداشته باشه، حالا همین حالت مرزی رو در صورتی فرض کنید که یه سلسله مراتب قائم وجود نداشته باشه و خیلی از روند ها به صورت موازی باشن و کارگرهای با مهارت های مشابه بتونن جایگزین کارگرهای ماهرتر از خودشون، منتهی گرون تر بشن، این باعث میشه به مرور زمان کارگر های کم مهارت خودشون رو هل بدن به سمت مشاغلی که به کارگر ماهر نیاز داره، معنی این چیه؟</p><p>یعنی داروین لعنت کنه اونی که دانشگاه آزاد رو درست کرد، یعنی وقتی میری جایی استخدام بشی همیشه چند نفر ارزون تر از تو هستن که به هر حال با کیفیت بدتر و زمان بیشتر وظایفی که لازمه انجام میدن و مهارت شما دیگه آنچنان آپشن مهمی نمیشه، این موضوع تو کشورهای عقب مونده مثل ایران که عمده اقتصادشون صنایع Fool-proof مثل کشاورزی و ساخت و ساز هست بیشتر دیده میشه</p><p>ورود نیروی کار مهاجر کم مهارت و ارزون قیمت اولین ضربه رو به نیروی کار کم مهارت داخلی میزنه و بعد از یه مدت مثل آب سردی که توی وان آب گرم ریخته شده باشه بقیه مشاغل پردرآمد که نیروی کار ماهر نیاز دارن رو تحت تاثیر قرار میده، نتیجه این میشه که نیروی کار ماهر ما ترجیح میده از کشور بره، بره جایی که درآمدش با مهارتش تناسب بیشتری داره،</p><p>اگرچه این وضعیت تمام این صد سال گذشته وجود داشته ولی تزریق ناگهانی نیروی کار افغانستانی وضعیت رو بدتر هم میکنه، از این طرف کارگر و مواد مخدر وارد کشور میکنید و از اون طرف دکتر و مهندس هاتون فرار میکنن</p><p>به یه نکته دیگه هم باید اشاره کنم، پناهنده هایی که از افغانستان وارد ایران میشن با پناهنده هایی که وارد اروپا و آمریکا میشن یه فرق اساسی دارن، اونم زبان مشترک هست، سطح مهارت های اجتماعی و توانایی برقراری ارتباط یه پناهنده افغان توی ایران رو مقایسه کنید با مجارستان و ترکیه و آلمان، توی اون کشورها به مراتب دست پای پناهنده بسته تره، قوانین و نظمی که دارن به کنار<br>حالا خودتون قضاوت کنید که جامعه شکننده ما چطور میخواد همچین بار اضافی رو تحمل کنه وقتی ابرقدرت ها از دستش فراری هستن</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/694/1*Ww7CNBohdBam5W5VOfmP0w.jpeg" /></figure><p>در انتها پیشنهاد میکنم کتاب The Hive Mind رو مطالعه کنید، توضیح میده چطور آی کیو جامعه پارامتر مهمتری هست در مقایسه با آی کیو فرد در موفقیت فردی</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=25e37fd029e1" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Dave’s List]]></title>
            <link>https://medium.com/@davezarei/daves-list-f28665dccbd9?source=rss-af132bcff72c------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/f28665dccbd9</guid>
            <category><![CDATA[books]]></category>
            <category><![CDATA[ايران]]></category>
            <category><![CDATA[dave]]></category>
            <category><![CDATA[کتاب]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Davood Zarei]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 12 May 2020 17:46:53 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-05-12T17:46:53.687Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>آخرین به روز رسانی : اردیبهشت 1399</p><p>لیست کتاب! آخرین باری که از روی لیست کتاب هایی که باید می خوندید انتخاب کردید کی بوده؟</p><p>مثل لیست خرید میمونه، نمیخوای و نمیتونی بهش متعهد باقی بمونی! اینکه یه لیست از اسم کتاب و نویسنده بذاری جلوی دیگران همینقدر بی معنی و بی فایده ست، جدا از این واقعیت که هیچکس نمیره تمام اون کتاب ها رو بخونه، مخصوصا که به زبان اجنبی باشه، این کار یه جور تظاهر هم هست، داری میگی این کتاب ها برات خیلی مهم هستن و مطالبی که دارن میتونن دیگران رو عوض کنن ولی همزمان حاضر نیستی بیشتر از درست کردن یه لیست براشون وقت بذاری! یه لیست خشک و خالی معنیش اینه که یا کتاب ها واقعا حرفی برای گفتن ندارن یا مخاطب برات اهمیتی نداره، یا هر دو. خلاصه بهتون بگم من خیلی در مورد این کار فکر کردم و آخرش به این نتیجه رسیدم گذاشتن یه لیست چیزی نیست که بتونم خودمو راضی کنم به انجام دادنش و گرفتاری از همین نقطه شروع شد.</p><p>تصمیم گرفتم یه خلاصه ی تفسیری شخصی از هر کتاب به صورت جداگانه تهیه کنم و لینکشو همراه یه توضیح مختصر درباره اون مطلب مفصل تر بذارم که راحت تر قابل دسترسی باشه. بنابراین این کار یه مقدار بیشتر از نوشتن لیست خرید زمان میبره تا تکمیل بشه ولی فکر میکنم درعوض خروجی کار به چیزی که دوست دارم نزدیک تر میشه.</p><p>کتاب هایی که معرفی میکنم همشون انگلیسی هستن و میتونید توی سایت <a href="http://gen.lib.rus.ec/">Libgen</a> اکثرشون رو پیدا کنید. یه لطفی به خودتون بکنید و نسخه ترجمه شده اینها رو نخونید، اگر فکر میکنید خوندن کتاب انگلیسی براتون سخته هم یه برنامه پیشنهادی برای تقویت زبان به صورت خودآموز در حدی که حداقل های لازم برای خوندن کتاب رو تامین کنه نوشتم که به خودم کمک کرد، امیدوارم به شما هم بتونه کمک کنه.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Yj8BUqiiFNL7saqnr-0Vkg.jpeg" /><figcaption>Enjoy It</figcaption></figure><h3>Oxford Self-Study Books</h3><p>یه زمان نچندان دوری بود که زبان انگلیسی من از اردک های حومه لندن هم ضعیف تر بود، الان یه چیزی بین اردک و دونالد ترامپه. همچین پیشرفت هیوووووجی بدون ریختن پول توی حلقوم موسسات زبان و فقط با خوندن مجموعه کتاب های خودآموز انتشارات آکسفورد بدست اومد که در ادامه سعی میکنم این تجربه رو براتون توضیح بدم تا ببینید همچین چیز دور از دسترسی نیست، <em>اوکِی</em>؟ :)</p><p>برای کتاب خوندن فقط مهارت Reading رو لازم دارید، برای همین باید با برنامه ای که برای خودتون مناسب هست سعی کنید تعداد کلماتی تو هر صفحه کتاب که میتونید بدون باز کردن دیکشنری بفهمید رو افزایش بدید. اینجا میتونید یه نمونه برنامه برای مطالعه کتاب های خودآموز آکسفورد رو ببینید، این صرفا پیشنهاد منه برای اینکه ایده بگیرید، قطعا هیچکس بهتر از خودتون نمیتونه برنامه ریزی کنه.</p><p>بهتره با کتاب Word Skills Oxford شروع کنید، هر سه جلدش، برای اوایل برنامه فقط جلد Basic رو بخونید، تموم که شد Intermediate رو شروع کنید، وسط هاش که بودید کم کم احساس نیاز میکنید به گرامر و به نظرم بهترین کتاب گرامر که همه ی سوراخ سمبه های گرامری ما از دوران مدرسه تا دانشگاه رو پوشش میده Oxford Practice Grammar هست، با درس های کوتاه تک صفحه ای و زبان فوق العاده روان و کلی مثال و تصویری که کمک کردن موضوع خسته کننده نشه. این کتاب هم سه جلدی داره ولی پیشنها من اینه که فقط جلد دوم Intermediate رو بخونید، همین یک جلد 153 تا درس داره! درسته که هر درس یک صفحه بیشتر نیست ولی اگر با شیب ملایم بخواید جلو برید با پنالتی تقریبا 6 ماه طول میکشه تموم بشه، برای همین پیشنهاد کردم که از وسطای جلد دوم Word Skills شروع به خوندن این کنید که هم فشار زیادی وارد نشه هم تنوع داشته باشید توی مطالب.</p><p>جلد دوم Word Skills که تموم شد سومین جلد این کتاب رو شروع میکنید و چند هفته بعدش میتونید کتاب Idioms and Phrasal Verbs جلد Intermediate رو شروع کنید در کنارش بخونید. شیب مطالعاتی کم کم زیاد میشه، از یه کتاب رسیدید به روزی یک صفحه نقاشی دار گرامر و دو تا کتاب لغت و اصطلاح، ولی زیاد نگران نباشید، کتاب Idioms and Phrasal Verbs همپوشانی زیادی با لغاتی که تا اون زمان خوندید داره، یه جورایی میتونه اولین کتابی باشه که بیشتر کلماتشو بدون دیکشنری میفهمید. دلیلی که پیشنهاد کردمش اینه که واقعا جذاب و شیرینه، جدای اینکه نیاز دارید به دونستن اصطلاحات برای درک دقیق تر مطلب، این کتاب یه جورایی کلمات و گرامری که یاد گرفتید رو به هم وصل میکنه و وارد دنیای واقعی گفتگوهای انگلیسی زبان میکنه. شاید فکر کنید غیرضروریه برای کتاب خوندن، خب اشتباه میکنید.</p><p>وقتی شروع کنید به خوندن کتاب ها متوجه میشید که درسته تعداد درس ها یکسانه ولی جلد سوم Word Skills وقت و توجه خیلی بیشتری از جلد اول و دوم نیاز داره، فقط میخواستم بدونید کاملا طبیعیه، شما خنگ نشدید، بعضی چیزا زمان بیشتری لازم دارن، همین! به خودتون سخت نگیرید و بعد از تموم کردن جلد Advanced کتاب Word Skills احتمالا گرامر هم تموم شده و جلد Intermediate کتاب Idioms and Phrasal Verbs هم آخراشه، حالا می تونید فشار رو کمتر کنید و فقط جلد Advanced کتاب Idioms and Phrasal Verbs رو بخونید. پیشنهاد میکنم کم کم شروع کنید به خوندن مطالب کوتاه انگلیسی، کتاب، مجله حتی فلیم ها با زیرنویس انگلیسی، چون دیگه به نظر من حداقل های لازم رو دارید برای اینکه شروع کنید به خوندن چیزایی که دوست دارید.</p><p>به همین سادگی! لازم نیست تمام کتاب های دنیا رو بخونید یا توی تمام کلاس های زبان شرکت کنید، خودتون میتونید با برنامه و گذاشتن وقت و انرژی مهارتی که درهای خیلی زیادی رو به روتون باز میکنه کسب کنید.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*UkUeuWVQhx5WrgHZxA7Kgw.jpeg" /><figcaption>برنامه پیشنهادی برای مطالعه کتاب های آکسفورد، داخل دایره ها تخمین زدم چند ماه لازم داره هر کتاب</figcaption></figure><h3>The Envoy</h3><p>تغییر حکومت یه کشور از این کارهای یک نفره-یک روزه نیست که از جلوی تلویزیون پاشی بگی بهتره برم زودتر بخوابم امشب که فردا قراره یه حکومتو عوض کنیم! همه می دونیم که همچین کاری نتیجه تلاش چند ساله ی چند تا تیم هست که تازه تلاش کردنشون به معنی تضمینی بودن موفقیتشون نیست ولی مشکل اینجاست که این “<em>میدونیم</em>” خیلی کلیه. می دونیم کار تیمی میخواد ولی هیچ جزئیاتی ازش نداریم، نمی دونیم چه شکلی هست. نمی دونیم گروه های مختلف چطوری با هم ارتباط می گیرن، نقش خارجی ها چیه، تشخیص منافع هر گروه و انتخاب بینشون رو کی و چطوری انجام میده.</p><p>زلمای خلیل زاد سفیر و نماینده ویژه رئیس جمهور آمریکا کسی هست که تجربه خیلی نزدیک و موفقی از سرنگونی حکومت طالبان و عراق داره که این تجربه رو با جزئیات خیلی زیاد توی کتاب خودش به اسم <a href="https://link.medium.com/LOHmc2t3g3">The Envoy</a> در اختیار ما گذاشته. کتاب نریتیو بسیار جذاب و شیرینی داره، از کودکی زلمای خلیل زاد توی افغانستان و تغییرات سیاسی اون زمان تا سفرش به آمریکا و تحصیل توی لبنان و ملاقات با خمینی و طی کردن مسیری که از دانشگاه رسوندش به کاخ سفید. جزئیات بسیار زیادی توی کتاب وجود داره که چطور به افغانستان حمله شد و چطور حکومت طالبان ساقط و دولت موقت تشکیل شد، تصمیم گیری ها چطور انجام می شد و هر موفقیتی که می بینید نتیجه چه تلاش هایی بوده.</p><p>خلاصه ای از این کتاب رو می تونید اینجا بخونید :</p><p><a href="https://link.medium.com/LOHmc2t3g3"><strong>تجربه زلمای خلیل زاد در سازماندهی اوپوزیسیون افغانستان</strong></a></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*NB7Tu8fjoc_bmrlvvXGKJA.jpeg" /><figcaption>زلمای خلیل زاد و نماینده طالبان در مراسم امضای توافقنامه صلح بین امریکا و طالبان سال 2020</figcaption></figure><h3>The Denial of Death</h3><p>چرا هر روز آب و غذا می خورید؟ چرا یه نفر تو سن 60 سالگی هم میره سر کار که خانواده خودشو تامین کنه در حالی که میتونه ترکشون کنه؟ چرا یه نفر باید بسی رنج ببره تا عجم زنده کنه بدین پارسی؟ چرا یه نفر باید تلاش کنه برای رئیس جمهور و امام شدن و بعدش هرچقدر لازم باشه آدم بکشه تا اون بالا بمونه؟</p><p>امکانش هست که برای همه ی این سوال ها یک جواب واحد وجود داشته باشه؟</p><p>این کتاب درباره ی اون دلیله، و اون دلیل چیزی نیست جز مرگ، مرگی که معنیش نابود شدن و ناعادلانه و بی هدف بودن دنیاست و تحمل این واقعیت انقدر برای انسان که مجبور میشه مدام یه راهی پیدا کنه که سرکوبش کنه و اگر موفق نشه سرکوبش کنه دیگه نمی تونه بین افسردگی و شیزوفرنی مطلق زندگی کنه</p><p>همین ترس باعث میشه به خدا اعتقاد پیدا کنیم و براساس این اعتقاد زندگی خودمون و دیگران رو تحت تاثیر قرار بدیم یا عاشق بشیم یا بدتر، سیاسی بشیم</p><p>این کتاب برای من شخصا مهمه چون تاکید داره روی واقعیت و واقعیت اینه که همه واقعیت رو قبول نمیکنن، نتیجه گیری کتاب این نیست که چون نمی‌تونید از مرگ فرار کنید پس هیچی مهم نیست و هرکاری دلتون خواست بکنید، این از اون کتابا نیست که با چند تا تست روانشناسی هیجان زدتون کنه و بعد خنثی ترین و به درد نخور ترین نتیجه گیری ممکن رو فرو کنه تو حلقتون</p><p>خلاصه ای از این کتاب رو می تونید اینجا بخونید :</p><p><a href="https://medium.com/@davezarei/%D9%85%D8%B1%DA%AF-abc20691380c"><strong>مرگ</strong></a></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*CRIg_W4IOZZzLigkPLjWmg.jpeg" /><figcaption>ارنست بکر نویسنده کتاب The Denial of Death و برنده جایزه پولیتزر</figcaption></figure><p>ادامه دارد… احتمالا ماهی یک بار آپدیت میشه</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=f28665dccbd9" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[مرگ]]></title>
            <link>https://medium.com/%D8%A7%D9%86%D8%AA%D8%B4%D8%A7%D8%B1%D8%A7%D8%AA-%D8%A7%D8%A8%D8%B1%DB%8C/%D9%85%D8%B1%DA%AF-abc20691380c?source=rss-af132bcff72c------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/abc20691380c</guid>
            <category><![CDATA[عمومی]]></category>
            <category><![CDATA[ارنست-بکر]]></category>
            <category><![CDATA[مرگ]]></category>
            <category><![CDATA[ایران]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Davood Zarei]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 12 May 2020 16:26:45 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-05-12T23:16:20.016Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>تا حالا به ایده‌ی یک جواب برای همه‌ی سوال‌ها فکر کردید؟ از سوال درباره‌ی اینکه چرا مردم آب و غذا می‌خورن تا اینکه چرا یه نفر حاضر می‌شه به خاطر خدا، کشورش یا خانواده جون خودشو بده یا جون دیگران رو بگیره، چرا کسی باید خودشو برای دانشگاه رفتن تحت فشار بذاره یا سعی کنه بلندترین برج دنیا رو بسازه یا رئیس جمهور آمریکا یا امام و خلیفه بشه؟ اصلا مردم چطوری تصمیم می‌گیرن چی کار کنن؟</p><p>از نظر ارنست بکر، نویسنده کتاب The Denial of Death، جواب تمام این سوال ها بر می‌گرده به درک این واقعیت که آدم ها نمی‌خوان بمیرن و نمیخوان باور کنن که قراره بمیرن، همین انکار مرگ سنگ بنای جامعه و فرهنگ بوده و روی تک تک تصمیم‌هایی که در طول عمرمون می‌گیریم تاثیر میذاره، ولی چطوری؟</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*CRIg_W4IOZZzLigkPLjWmg.jpeg" /><figcaption>ارنست بکر برنده جایزه پولیتزر برای کتاب The Denial of Death</figcaption></figure><p>خط فکری بکر به زبان خیلی ساده:</p><blockquote>آدم ها تنها حیواناتی هستن که می‎دونن قراره بالاخره بمیرن و استرس و ترس شدید از مرگ و ناپدید شدن وادارشون میکنه به روش های مختلف واقعیت اینکه قراره بمیرن رو انکار کنن، تفاوت آدم ها و فرهنگ های مختلف برمیگرده به روش متفاوتی که برای این کار انتخاب میکنن که این خودش تحت تاثیر تجربه شخصی و محیط زندگیشون قرار میگیره</blockquote><p>روش های انکار مرگ خیلی متنوع هستن ولی به طور کلی سه دسته پاسخ وجود داره. روش اول که ساده‌ترین هست، با اعتقاد به زنده شدن بعد از مرگ واقعیت رو انکار میکنن و ادیان کلاسیک با کلی جزئیات متفاوت همچین چیزی رو وعده میدن، اگر مطابق این دستورالعمل رفتار کنی و خودکشی هم نکنی بعد از مرگ با قدرت (چطوری؟) خدا یا خدایان دوباره زنده میشی و تا ابد جشن و پارتی، اگر خلاف دستورالعمل هم رفتار کنی باز زنده میشی ولی خبری از پارتی نیست، ولی مهم اینه که تا وقتی به خدا اعتقاد داشته باشی زنده شدنت بعد از مرگ تضمینی هست و دیگه نیازی نیست به نابود شدن فکر کنی، تازه اگر یهودی باشی هر کاری که بکنی خدا مجبوره در نهایت دعوتت کنه طبقه بالا</p><p>همونطور که می‌بینید بیشتر ایده‌های مربوط به دین و وجود داشتن خدا یا احمقانه هستن یا نژادپرستانه، اینجاست که ایده دوم برای آدم‌هایی که آی کیو بالاتری دارن ولی همچنان از مرگ می‌ترسن مطرح میشه، اینطوری که با اعتقاد به زنده موندن از طریق جامعه از مرگ فرار میکنن، امیدوارن با انجام دادن فعالیت قهرمانانه‌ای جامعه قانع بشه که یاد و خاطره و آثار این قهرمان ها رو حفظ کنه تا زنده بمونن(چطوری؟)، مثلا با ساختن بزرگترین برج دنیا، یا کشف واکسن کرونا، یا رییس جمهور شدن، یه کاری که اسمتو بیاره توی کتاب‌های تاریخ یا روی تابلوی خیابون ها</p><p>درسته که جامعه ترجیح میده یه کار مفیدی براش بکنی که یادتو زنده نگه داره ولی الزامی نیست این قضیه، اگر مثلا بتونی بیشتر از هیتلر آدم بکشی یا امپراطوری بزرگتر از چنگیزخان بسازی، عمل قهرمانانه بیشتر در مورد اینه که با بقیه فرق داشته باشی، آدم های معمولی، حتی نفرات دوم و سوم، فراموش میشن و فقط نفر اول زنده میمونه</p><p>دسته سوم کلا وجود داشتن مساله رو انکار میکنن، مثل ادیان شرق آسیا که اصلا وحشتناک بودن مرگ رو انکار میکنن و تظاهر میکنن که دلشون نمیخواد دوباره زنده بشن بعد از مرگ و همین الان مثلا در آرامش مطلق هستن و استرسی ندارن، از کجا مطئنیم تظاهر میکنن؟ چون کلی شهر و اثر هنری اونجا وجود داره که بالاخره یکی براشون تلاش کرده تا ساخته شدن و هر کدومشون بالاخره کُدی برای خوبی و بدی ساختن، خوبی و بدی معیار صلاحیت آدم ها برای زنده موندن هستن، حتی مجسمه های غول پیکر بودا نشونه بارز این تظاهر هستن، شاید اسم کسی که ساخته ندونی ولی دقیقا برای همین ساخته شده که این اعتقاد رو زنده نگه داره، مادامی که اون مجسمه و جملات قصار وجود دارن میتونن باور کنن کسایی بودن که از مرگ نترسن پس الان هم میشه نترسید ازش</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/642/1*Zeu49PdqcC_rvLeqQlF2Vg.jpeg" /><figcaption>از مرگ نمیترسی چون برات مهم نیست که میمیری؟؟ واقعا فکر میکنی کار میکنه؟ تظاهر کنی چیزی رو نمیخوای که بیشتر از هر چیزی میخوای، دوباره زنده شدن</figcaption></figure><p>احتمالا الان با خودتون میگید مرگ اونقدرا هم ترسناک نیستا، اگر واقعا اینطوری فکر میکنید معنیش اینه که لایه های دفاعی شخصیت شما توی سرکوب این ترس نسبتا موفق بودن، توی بخش بعدی توضیح میدم این لایه ها چی هستن و چرا دیر یا زود از هم میپاشن، پس وقتی دوباره مرگ برات ترسناک شد این لحظات انکار یادت باشه قبل از اینکه سگ سیاه افسردگی تیکه پارت کنه!</p><h4>شخصیتی برای فرار از واقعیت</h4><p>تجربه خردسالی خیلی مهمه، نوزادی که هیچ ایده ای درباره مرگ نداره کم کم باهاش آشنا میشه و برای کنترل استرس لایه های دفاعی برای خودش می سازه که شخصیتشو تشکیل میدن و تفاوت تصمیم هایی که آدمهای مختلف میگیرن برمیگرده به همین شخصیت که بازتاب دهنده محیطی هست که فرد توش رشد کرده، مرگ اینطوری روی رفتارها و تصمیم های ما اثر میذاره</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/622/1*Ih-3yykdl3io4Q6_ggarxw.jpeg" /><figcaption>فاصله ی من امروز از بچه پنج ساله ای که بودم یک پله بیشتر نیست، ولی فاصله ی این بچه پنج ساله با نوزادی که تازه به دنیا اومده بود وحشتناکه</figcaption></figure><p>نوزادی که تازه به دنیا اومده رو تصور کنید، جیغ و گریه تنها راه ارتباطش با دنیاست، کلی ترین فرمول های علت و معلولی توی همین سن با همین جیغ و گریه ساخته میشن، بچه جیغ میزنه و سریع پدر ومادرش ظاهر میشن و حتی لازم نیست بهشون بگه غذا میخواد، بغل میخواد یا جاشو خراب کرده، کافیه گریه کنه خود پدر و مادر می فهمن چی نیاز داره، کم کم متوجه میشه یه رابطه مستقیم بین گریه کردنش و رفع نیازهاش وجود داره، انگار با جیغ زدن میتونه دیگران رو کنترل کنه، چند بار هم امتحان میکنه این فرضیه رو، مثلا وقتی نه غذا میخواد نه جاشو خراب کرده چندتا جیغ تمرینی میزنه ببینه کسی میاد یا نه، همین که مادرش رو میبینه میخنده یسسسسس! کار میکنه! مثل خدایی که تمام دنیا رو با جیغ و گریه کنترل میکنه، اولین درجات نارسیسم توی بچه دیده میشه، همین نارسیسم موتور محرکش میشه برای تمرین کردن قدرت روی کنترل دیگران و مستقل شدن از سایر منابع قدرت که به طور خاص پدر و مادرش هستن</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/630/1*01Pav_ykcsS6sDMWOFM1YA.jpeg" /><figcaption>هرچی تجربه خردسالی توی فضای امن تری باشه اعتماد به نفس بچه بیشتر میشه و حس بهتری نسبت به خودش داره</figcaption></figure><p>تا اینجای کار مشکلی نیست، مشکل زمانی به وجود میاد که بچه بزرگتر میشه، راه میوفته، سر مورچه ها جیغ میزنه ولی ازش اطاعت نمیکنن، یا مادرش به خاطر گریه کردن تنبیهش میکنه، بووووم! دنیایی که براساس اون فرمول ساده علت و معلولی “جیغ بزن تا هرچی میخوای آماده بشه” چیده شده بود دیگه کار نمیکنه!</p><p>این موضوع فقط گیج کننده نیست، بچه به مرور زمان میفهمه قدرت مطلق نیست و محدودیت هایی داره، هر اتفاقی که برای بقیه میوفته ممکنه برای خودش هم پیش بیاد، نتیجه این روند رشدی اینه که درگیری ذهنی پیدا میکنه و مجبور میشه رابطه خودش با دنیای اطرافشو از نو تعریف کنه، وضعیتی که بچه حیوانات دیگه تجربه نمیکنن و خیلی ریلکس همون گوسفندی که به دنیا اومدن از دنیا میرن، بدون اینکه درباره مرگ و ناپدید شدن فکر کنن</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/648/1*FHgXWYcx-CGqjeEP2fjzGA.jpeg" /><figcaption>تجربه مرگ برای حیوانات محدود میشه به همون لحظه ای که براشون اتفاق میوفته، یه عمر زندگی بی دغدغه مرگ و چند دقیقه ترس و تمام</figcaption></figure><p>بذارید یه مثال از تجربه بزنم که مکانیزم دریافت و پردازش اطلاعات رو بهتر متوجه بشید</p><p>دقت کردید بچه ها تو سنی که دیگه میتونن تو باغچه و حیاط بازی کنن خیلی به حشرات به خصوص مورچه ها توجه میکنن؟ و یکی از کارهایی که حتما میکنن اینه که با انگشت مورچه رو له میکنن و انقدر انگشتشونو روی زمین میمالن تا مورچه ناپدید بشه، اتفاقی که همین الان افتاد شاید اولین تجربه اون بچه بود که بهش یاد میداد چیزای زنده میتونن ناپدید بشن و این اتفاق برگشت ناپذیره! حتی از غذا خوردن یاد میگیره، وقتی غذا میخوریم یه چیزایی که میتونستیم ببینیم رو ناپدید کردیم، آیا ممکنه خودمون هم خورده بشیم؟ بابا مرغ رو میخوره، امکانش هست که منم بخوره وقتی عصبانی میشه؟ وقتی منو بخوره چی میشم؟ این سوالا برای بچه یکی دو ساله زیادی سخت هستن و میتونن کلی کابوس و استرس براش به وجود بیارن، و دقت کنید که منشا به وجود اومدنشون اتفاق هایی بودن که در طول روز براش پیش اومدن، حالا فکرشو کنید وقتی له کردن مورچه میتونه بچه رو دچار یاس فلسفی کنه دیگه دیدن یه سگ واق واقو یا آخوند چه استرسی بهش وارد میکنه</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/646/1*islt2dOPrFFX15quSy4x_w.jpeg" /><figcaption>نوزادی که وقتی به دنیا اومد هیچ ایده ای نداشت از مرگ کم کم متوجه میشه چرا بعضی چیزایی که ناپدید میشن مثل پدربزرگش دیگه برنمیگردن</figcaption></figure><p>این تبادل اطلاعات و تجارب هر روزه به مرور تا تقریبا پنج سالگی باعث میشه کودک بفهمه که مرگی هم وجود داره و ترس از نابودی کل سیستم فکریشو تغییر میده، ترسی که انقدر تحملش سخته که نمیتونه باهاش زندگی کنه برای همین باید سرکوبش کنه، پس شروع میکنه به ساختن لایه های دفاعی برای سرکوب کردن این ترس تا بتونه زندگی کنه، چرا میخواد زندگی کنه؟ همون قضیه نارسیسم و علاقه بچه برای کنترل دنیا</p><p>چرا ترسشو سرکوب میکنه یا بهتره بگم چرا به ترسیدن با همون شدت ادامه نمیده؟ جوابش تکاملیه، بچه هایی که تونستن ترس رو بذارن کنار با محیط بهتر سازگار شدن و موفق شدن این ویژگی رو به نسل بعد منتقل بکنن و اونهایی که نتونستن سرکوبش کنن از شدت ترس رفتارهایی کردن که میتونید حدس بزنید و باعث شد که اصلا به مرحله تولید مثل نرسن، در اصل سرکوب کردن ترس از مرگ درست مثل قدرت درک مرگ نتیجه تکامل ماست.</p><p>سرکوب ترس چطور اتفاق میوفته؟</p><p>باید تاکید کنم مکانیزم سرکوب ترس از مرگ خیلی خیلی آهسته و تدریجی ساخته میشه و برای همین شدیدا تحت تاثیر محیطه، هرچی محیط امن تر باشه بچه اعتماد به نفس بیشتری پیدا میکنه و خودشیفتگی بیشتر باعث میشه حس جاودانه و خاص بودن پیدا کنه، در نتیجه این حس خاص بودن و تلاش برای نامبر وان موندن رفتارهای مشخصی از خودش بروز میده، یکی از دلایل رقابت های هابیل قابیلی برادر و خواهر های تقریبا هم سن همینه، خودشیفتگی باعث میشه نتونه کسی که شبیه خودش هست ولی با مدادرنگی های بیشتر یا تعداد بغل های بیشتر از طرف مادر رو تحمل کنه، اون بچه با تمام وجود میخواد نامبر وان باشه و هرچی موفق تر باشه تو این مسیر بهتر میتونه ترس از مرگ رو سرکوب کنه، چرا؟چون، خیلی خیلی ساده بگم، این طوری خاص تر از اونه که مرگ براش مطرح بشه، مرگ برای معمولی هاست</p><p>روند رو مرور کنیم:</p><blockquote>نوزادی که به دنیا میاد و هیچ ایده ای درباره مرگ نداره تحت شرایطی که همه چی براش فراهم میشه به محض جیغ کشیدن توهم خدا بودن پیدا میکنه و یه رابطه علت معلولی خیلی کلی برای خودش درست میکنه که خیلی زود با افزایش تماسش با محیط و تغییر رفتار خانواده این رابطه زیرسوال میره و کم کم با مفاهیمی مثل قدرت و محدودیت ها و ناپدید شدن و مرگ آشنا میشه که استرس وحشتناکی بهش وارد میکنه ولی با بزرگتر شدن و همین که میبینه تعداد روزهایی که خودش ناپدید نشده داره بیشتر میشه اون خودشیفتگی اولیه کمک میکنه دوباره روابط علت و معلولی جدید و پیچیده تری رو بسازه و همین کنترل بیشتری بهش میده که باز کمک میکنه اون ترس ویرانگر رو راحت تر سرکوب کنه</blockquote><p>کم کم با اجتماعی تر شدنش اون ترس محوتر میشه ولی واقعیت اینه که همون فرایند سرکوب ترس بخش عمده شخصیت بچه رو ساخته و اینطوری غیرمستقیم روی واکنش ها و تصمیم هاش تاثیر میذاره</p><p>برای همینه که بیشتر بچه ها تو سن پنج تا ده سالگی یا بیشتر خیلی روحیه مثبت و شخصیت نسبتا با ثباتی دارن و خبری از استرس نیست و اگر خلاف این موضوع برای کسی صادق باشه معنیش اینه که اون فرایند تشکیل لایه های دفاعی برای سرکوب ترس توی دوران خردسالی کامل نشده به دلیل شوک های مختلف و بیش از حد تحملش، شوکی مثل دیدن دعوای پدر و مادر یا همون سگ واق واقو و آخوند</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/635/1*p7DzxRxTYcH9QdSl3ooQVQ.jpeg" /><figcaption>وقتی حتی لرزش زلزله میتونه روی فرایند شکل گیری شخصیت و لایه های دفاعی تاثیر بذاره فکر کنید جنگ و فقر و جامعه بیمار چی کار میکنه باهاش</figcaption></figure><p>و جالب اینجاست که دوباره تو سن نوجوانی که تماس با محیط بیشتر میشه اون حس خاص بودن دوباره کم رنگ میشه و وقتی میبینه دنیا اونقدرا هم که انتظار داشت منطقی نیست ساختار علت و معلولی ذهنش دوباره به هم می ریزه، دیگه از این به بعد متناسب با رفتاری که از محیط مشاهده میکنید مدام دوره های بروز ترس و سرکوب ترس رو تجربه می کنید، لحظاتی که همه چیز بی معنی میشه و یه مدت بعد با دو تا موفقیت برمیگردی روی ریل خاص بودن تا تجربه بعدی در برخورد با دنیای واقعی خشن و بی منطق و غیرمنصفانه ی پر از آخوند، لایه های دفاعی شخصیت مدام آسیب می بینن و ترمیم میشن</p><p>این لایه های دفاعی چی هستن؟ چهار لایه دفاعی وجود داره که کیفیت و تنوع موضوعی هر لایه برای هر فرد متفاوته</p><p><em>لایه کلیشه</em>: ارتباط گرفتن با دیگران بدون اینکه اطلاعاتی در مورد خودتون یا چرایی کارهاتون نیاز باشه، همین حرفهای کلیشه ای که هوا چقدر خوبه و دلار چقدر گرون شده، این لایه حین فرایند اجتماعی شدن بچه شکل میگیره، بچه هایی که کمتر حرف میزنن و خجالتی هستن لایه کلیشه ضعیف تر و آسیب پذیری دارن، این لایه باعث میشه کارهای روزمره مثل غذا سفارش دادن و خوردن یه بحران فلسفی در حد غذا خوردن دوران خردسالی به وجود نیاره، غذا خوردن تبدیل بشه به فقط غذا خوردن، نه ناپدید کردن چیزهایی که یه زمانی زنده بودن و تصور خودمون در حال خورده شدن</p><p><em>لایه بازی</em>: مردم یه سری عقاید مشخص و ثابتی در مورد خودشون و عملکرد جهان اطرافشون دارن، مثل اعتقادات مذهبی یا علت شکست خوردن پرسپولیس، چیزی که بیشتر از توصیف باشه و دلیل و نظر شخصی هم باهاش مخلوط شده باشه، طرف شروع میکنه درباره ی خودش اطلاعات دادن که بفهمی این ادمیه که فکر میکنه صدقه هفتاد نوع بلا رو دفع میکنه و بازی سیاسی بوده و اینا همش کار خودشونه، تجربیات شخصیشون که به صورت قطعات پیش ساخته اماده پرتاب کردن سمت دیگرانه، به هیچکس نمیشه اعتماد کرد! من یه پراید داشتم که مفت فروختم! آخوندا نباشن کی حکومت کنه؟ این آخری احتمالا از بچگی آخوند زیاد دیده که دلیلش رو میتونید حدس بزنید</p><p>آدم ها با هم بازی میکنن، اطلاعات شخصی شون رو تبادل میکنن تا توجه همدیگه رو جلب کنن یا همدیگه را قانع کنن برای همکاری، این اطلاعات معمولا یه متن تکرار شونده و شدیدا قطبیه، ادم باهوش در برابر ادمهای خنگ تعریف میشه همونطور که کارگر سختکوش در مقابل جوون بی کار، طرف سعی میکنه خودش رو به صورت مجموعه ای از مثلا ده تا ویژگی ثابت تعریف کنه در مقابل ده تا ویژگی که نداره و نداشتن اون ویژگی ها براش به اندازه داشتن خصوصیات دیگه مهمه، مهندس تو این کار پات به هر حال خیس میشه ولی تک خور نیستم، به جمهوری اعتقاد دارم ولی از این مارکسیست ها نیستم</p><p>بیشتر کسایی که برای بهتر شدن روابط اجتماعی میرن پیش مشاور در اصل میخوان این دو تا لایه رو ترمیم کنن، یاد بگیرن بهتر بازی کنن با دیگران، طوری که بازی ادامه پیدا کنه</p><p><em>لایه بن بست</em>: هرچی میریم پایین تر توضیح دادن لایه ها سخت تر میشه، یه مثال تاریخی میزنم برای این لایه، کی قاره آمریکا رو کشف کرد؟ کریستوف کلمب، چرا دیگران (البته بجز ادعایی که در مورد وایکینگ ها میشه) قاره به این بزرگی رو کشف نکردن؟ چون فکر میکردن اگر مسیرشون توی دریا رو ادامه بدن میرسن به لبه ی دنیا و میوفتن پایین و میمیرن :)))</p><p>نکته ای که میخوام بگم در مورد خود کریستوف کلمب و باهوش بودنش نیست، درباره ی بن بستی هست که دیگران توش بودن و نمی تونستن به سمت آمریکا حرکت کنن، لایه بن بست جایی هست که مرز دانش و اعتقادات شما رو تشکیل میده و نمیتونید پاتونو ازش فراتر بذارید، حتی نزدیک شدن به اون مرز هم استرسی به شما میده که ملوانای کودن همراه کریستوف کلمب تجربه کردن، ترس از فراتر رفتن از دنیای شناخته شده و مُردن، که نتیجه ش گیر افتادن تو گذشته و اصرار به بازی کردن با قوانینی هست که احتمالا تغییر کردن، چون اگر تغییری رخ نداده بود اصلا این لایه فعال نمی شد</p><p>به خودتون میگید من همچین ادمی نیستم که فلان کارو بکنم، رشوه بگیرم یا با یه ادم عصبانی برم ته دنیا، در نتیجه همونجا متوقف میشید و کاری که برخلاف تعریف خودتون از خودتون هست انجام نمیدید، نمی تونید، ولی اگر لحظه ای برسه که این کارو بکنید دیگه خودتون نیستید عوض شدید، تبدیل به یه ادم جدید میشید، لایه بن بست از بین رفته</p><p><em>لایه مرگ</em>: عمیق ترین لایه شخصیت که خودش دو قسمت داره، انفجار به درون (Implosion) و انفجار به بیرون (Explosion). وارد شدن به دنیای ناشناخته اصلا چیز جالبی نیست، مخصوصا که مجبور شده باشی. وارد شدن به لایه مرگ یعنی زیر سوال رفتن بیشتر دلایلی که استفاده میکردیم تا کارهامونو برای خودمون توجیه کنیم، این کارو میکنم به خاطر خانواده، تمام سختی ها رو تحمل میکنم به خاطر خانواده، حالا تمام اعضای خانواده تو زلزله مُردن، دیگه چه دلیلی داری؟ فکر کنم میتونید حدس بزنید چرا انفجار به درون ترجمه کردم، واقعیت جدیدی که اتفاق افتاده یا کشف شده ساختار شخصیت شما رو مثل یه ساختمون منفجر میکنه و توی خودش فرو میره ولی این نصف داستانه</p><p>نصف دیگه داستان در مورد بیرونه، ناراحت بودن تو محیطی که از ناراحت بودن حمایت نمیکنه آسون نیست، دردناکه و دیر یا زود یه انفجار دیگه رخ میده، این دفعه با پرت کردن قید های شخصیتی به بیرون، واقعیت شخصیت شما رو کشته و الان که دیگه قیدی ندارید تازه متوجه میشید اون قید ها فقط محدودتون نمی کردن، اون قید ها شما رو نگه میداشتن، الان ناپایدارتر از هر زمانی هستید</p><h4>وقتی خاص نیستی</h4><p>یه شوک با زاویه و شدت مناسب کافیه تا بیشتر لایه های دفاعی که کمک میکردن ترس از مرگ رو سرکوب کنی از دست بدی، وقتی دنیا جلوی چشمت منطق سابق رو نداره و همه چیز بی نظمه و هرچیزی ممکنه، ممکن با بار منفی، فکر میکنی دیگه کنترلی روی دنیا نداری و در نتیجه هر اتفاقی ممکنه برات بیوفته، همونطور که برای دیگران اتفاق میوفتاد، این لحظه همون لحظه ای هست که متوجه میشی خاص نیستی</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/650/1*8yXB8SIZvD9wDiLHqcKa-w.jpeg" /><figcaption>شخصیت شما در مواجه با واقعیتی که از پسش بر نیاد کشته میشه و باید شخصیت جدیدی بسازید که اصلا کار ساده ای نیست</figcaption></figure><p>از این لحظه به بعد سناریوهای مختلفی برای آدمهای متفاوت توی محیط های مختلف وجود داره ولی همشون یه نقطه مشترک دارن که یکی از بزرگترین تفاوت های تجربه بزرگسالی با خردسالی هست: پررنگ شدن دوگانگی فیزیکی-سمبلیک انسان</p><p>توی یکی دو سالگی شما فقط خودتونید، همین، ولی توی ۱۴–۱۵ سالگی انقدر حافظه دارید که یادتون باشه این شکلی نبودید و مدام دارید بیشتر تغییر می کنید، از یه طرف خودتون (Self) وجود داره که همیشه خودتون بودید و ماهیت سمبلیک و غیرفیزیکی داره، از طرفی بدن (Body) شماست که مدام داره تغییر میکنه و خبر بد اینجاست که کم کم حس میکنید داره هر روز ضعیف تر میشه و میره به سمت مُردن</p><p>دوگانگی اینجا خودش رو نشون میده، خود سمبلیک که میتونه تا ابد زنده بمونه ولی گیر افتاده توی بدنی که به وضوح داره میره سمت مرگ و نابودی، ترس از مرگ حالا پیچیده تر میشه، بخشی از شما از آرزوها و خواسته هایی که توی عمر بی نهایت شدنی هستن تشکیل شده، میتونید هرچی که میخواید باشید، ولی بخش دیگه فقط درباره محدودیت ها و ناممکن بودنه، یه پارادوکس وجودی شدید که اگر مثل ترس از مرگ سرکوب نشه میتونه یه نفرو تا جایی ببره که دیگران بهش بگن روانی و دیوانه</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/632/1*tVOLHYGkNm5OtgLCB7KDrg.jpeg" /><figcaption>انسان ها ضرورتا باید دیوانه باشن، اینکه دیوانه نیستن خودش نوعی دیوانگیه — پاسکال</figcaption></figure><blockquote>پارادوکس وجودی تقابل بین ممکن بودن و ناممکن بودنه، کسی که خودش رو مطلقا یه موجود فیزیکی و محدود ببینه دچار افسردگی میشه و کسی که خودش رو مطلقا یه موجود فناناپذیر مثل روح ببینه مبتلا به شیزوفرنی هست، نمی تونه محدودیت و جسم خودشو تحمل کنه، بیشتر آدم ها یه چیزی بین این طیف ممکن-ناممکن هستن</blockquote><p>وحشت ناشی از این پارادوکس چطوری سرکوب میشه؟ درست مثل مرگ، با انکارش، ما میدونیم که میمیریم، یعنی بخش فیزیکی ما از بین میره، ولی با شیوه های مختلف سعی میکنیم نابود شدن بخش سمبلیک رو انکار کنیم، حالا میخواد به صورت دوباره زنده شدن با اعتقاد پیدا کردن به روح و دنیای بعد از مرگ باشه یا زنده موندن یاد شما توی خانواده و جامعه به خاطر کارهایی که کردید، میتونیم از خداهای موجود در بازار استفاده کنیم یا برای خودمون یه جور خدای دست ساز خونگی درست کنیم یا حتی ممکنه سعی کنیم خودمون تبدیل بشیم به خدا، چیزی که جامعه بهش میگه قهرمان، اینطوری حتی با وجود مُردن زنده باقی می مونیم و دیگه دلیلی برای ترسیدن نیست</p><p>بسته به شدت ترس و اینکه چه روشی رو برای انکار مرگ انتخاب کردی توی همون مسیر تلاش میکنی، اگر میخوای باور کنی که دنیای بعد از مرگی وجود داره میتونی دفترچه راهنمای ادیان کلاسیک رو باز کنی و زندگی خودتو براساس معیارهایی که بهشت رو گارانتی میکنه بسازی، که به عنوان یه ایرانی میتونم گارانتی کنم همچین مسیری منجر میشه به ساختن یه جهنم توی این دنیا، چون برمبنای واقعیت های دنیا بنا نشده، هرکاری بکنی میمیری و دوباره زنده نمیشی، حتی اگر هفتاد سال خم و راست بشی یا کسایی که بهشون لیبل کافر زدی رو منفجر کنی، واقعیت عادلانه نیست، برای همین توی واقعیت اگر سختی بکشی الزاما قرار نیست پاداشی بگیری، چیزی که ادیان کلاسیک گارانتی میکنن، فاصله داشتن از واقعیت باعث میشه وقتی ویروس جدیدی میاد طبق حدیث یه آدمی که حتی نمیشه قطعی گفت وجود داشته، شاش شتر بخوری و روغن بنفشه استعمال کنی و مرقد لیس بزنی و دعا کنی به سمت یه نقطه خیالی تو فضا، به جای اینکه روی رعایت بهداشت فردی و پیدا کردن واکسن سرمایه گذاری کنی میری نذر میکنی گوسفند بکشی</p><p>ادیان کلاسیک به حدی احمقانه و دور از واقعیت هستن که اکثریت مردم توی دنیای مدرن اصلا نمیتونن دائما بهشون باور داشته باشن و تمام وقت مسلمون و مسیحی و یهودی باشن، طوری که هزار سال پیش بودن، نه اینکه نخوان با دعا و نذر کردن همه مشکلاتشونو حل کنن، صرفا نمی تونن، برای همین صرفا توی بلند مدت مومن تشریف دارن</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/656/1*R_qpySiSbxWSt_QO5LMMFw.jpeg" /><figcaption>برای انسان قرن بیست و یکمی، با آی کیو کافی، بیشتر مفاهیم مذهبی یا احمقانه هستن یا نژادپرستانه، کسی که پرواز آپولو رو توی گوشیش دیده نمیتونه خودشو راضی کنه که یه نفر سوار خر رفته باشه فضا</figcaption></figure><p>ایده قهرمان شدن توی جامعه هم اونقدرها که به نظر میرسه جذاب نیست، جامعه شما رو بعد از مرگتون زنده نگه میداره، البته نه همه ی شما رو، رقابتی وجود داره که جامعه ازش استفاده میکنه تا به مردم انگیزه بده سخت تر کار کنن تا از دیگران بهتر بشن، تمام عمرت رو باید بذاری تا بلکه بتونی یه گونه حیوانی جدید کشف کنی اونوقت میتونی اسم خودتو بذاری روش، یا اگر فلان تعداد از دشمنای جامعه رو بکشی و خودت هم ترور بشی شاید یه میدون به اسمت بزنن و یه مجسمه هم ازت بسازن، یادبود ها دلایل جامعه هستن برای اینکه باورش کنی، باور کنی که اگر بمیری یاد تو رو زنده نگه میداره همونطور که یاد انیشتن و هیتلر و سر الکس فرگوسن، من اصلا فوتبالی نیستم و اینکه حتی منم انیشتن و فرگوسن رو می شناسم خودش یه نشونه ست</p><p>هرچی بیشتر موفق بشی تو این مسیر قهرمانی متوجه میشی ترس بیشتری داری، ترس از زندگی هم به ترس از مرگ اضافه میشه، چیزی که بهش میگن سندروم یونس، نقطه ای که از موفق شدن میترسی چون میدونی بعد از سربالایی قطعا سرپایینی هست و مطمئن نیستی بتونی دوباره بیای بالا، از تجربه کردن میترسی، همچین ترسی بیشتر برای کسایی اتفاق میوفته که درک عمیق تری از دنیای اطرافشون پیدا میکنن و میفهمن چقدر همه چیز اتفاقی و غیرقابل کنترله برخلاف چیزی که جامعه سعی میکنه نشون بده، یه ترس فلج کننده، شریف قبول شدی باید بری خارج وگرنه هیچ سوادی نداری، ازدواج کردی باید بچه دار بشی وگرنه ارزشی نداری، کارمند بانک بودی باید توی پنج تا ده سال آینده رییس شعبه بشی وگرنه لوزری، و سواد و ارزش نداشتن و لوزر بودن همه به معنی “معمولی” بودنه، آدم معمولی نمیتونه قهرمان باشه، برای همین محکومه به نابودی، برای همین معمولی بودن حس خیلی بدی داره</p><p>هنرمندها خیلی جالب هستن از این نظر، ترکیبی از دین شخصی و تلاش برای معمولی نبودن، اینها نوع خاصی از پروژه قهرمانی رو انتخاب کردن، دارن تلاش میکنن خودشون رو از طریق به واقعیت تبدیل کردن استعدادشون جاودانه کنن، یه دین کاملا شخصی که خداش کسی نیست جز خودشون، ولی اینجاست که دوباره واقعیت سر و کله ش پیدا میشه، اون هنرمند میخواد خدا باشه، ولی نیست، در نتیجه مدام شکست میخوره و مدام ناراضی تر میشه، از نظرش دیگران به طرز دیوانه کننده ای نفهم هستن، فروپاشی ذهنی براش تبدیل میشه به روتین، ترکیب نارسیسم و افسردگی باعث میشه مدام تو خودش فرو بره و دوباره به صورت دیوانه وار بیرون بریزه، مدام انفجار شخصیت</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/624/1*Hxr74_Jiv5ISBFTH1ai_Xw.jpeg" /><figcaption>هنرمند و ایده ی دین شخصی برای جاودانگی</figcaption></figure><p>حالا که نمی تونی خاص باشی چی؟ یا بهتره بگم حالا که نمی تونی خدا باشی چطور میخوای زنده بمونی؟</p><p>بستگی داره، دوست داری با دیگران فیلم تماشا کنی یا تنها؟</p><h4>حماقت گروهی و عشق شخصی</h4><p>همه مردم برای شما یه اندازه جذابن؟ بعضیا بیشتر، بعضیا کمتر، و یه تعداد خیلی کمی فوق العاده جذاب هستن، منظورم آدمهای دور از دسترسی هستن که دوست داشتید باهاشون وقت بگذرونید و به حرفاشون گوش بدید. به یکی از رهبرای سیاسی، مرده یا زنده، که به طور خاص شخصیتش خیلی برای شما قابل احترامه فکر کنید، چشمتونو چند ثانیه ببندید، اگر تصویرش تو ذهنتون اومد و بعد از اینکه چشمتونو باز کردید دوباره دوست داشتید چشمتونو ببندید اون شخصیت دقیقا همون چیزی هست که میگفتم، اگر احیانا هاله نوری چیزی هم ببینید که دیگه خود جنسه :)</p><p>حالا این موضوع رو یه گوشه تو ذهنتون نگه دارید و به مردم فکر کنید، دقت کردید بعضی آدم های کاملا منطقی وقتی تو جمعی قرار میگیرن رفتار کاملا متفاوتی نشون میدن؟ منظورم از متفاوت احمقانه ست، رفتارها و تصمیماتی که شدیدا با واقعیت تناقض دارن مثلا طوفان هشتگی راه انداختن برای آزاد کردن زندانی های سیاسی، معمولا این گروه ها لیدر هم دارن</p><p>وقتی عضو گروه بزرگی از مردم هستید که رهبر کاریزماتیک حداقل در ظاهر هدایتشون میکنه، دوباره همون قدرت و اعتماد به نفس نوزادی که گریه میکنه و همه چیز براش فراهم میشه رو بدست میارید، فکر میکنید گروه شما خاص ترین گروه تاریخ بشره و الان تو زمان مناسب مکان مناسب هستید و اگر کم کاری کنید خودتونو نمی بخشید</p><p>لیدر قهرمان/خدای جدیده، برای کسایی که دیگه تسلیم شدن و نمیخوان قهرمان/خدا بشن و دنبال یه چیزی هستن که به زندگیشون معنی بده، یه هدف برای تلاش کردن. لیدر کارهایی رو انجام میده و شما تو گروه تکرارش میکنید که وقتی تنها بودید به خودتون اجازه نمیدادید انجامشون بدید، برای همین تو گروه آزادتر هستید، چون هر کاری بکنید دیگران هم بخشی ازش بودن و در نهایت همه چیز تقصیر لیدر شماست، خودتونو راضی میکنید که خمینی بهتون گفت تو سر زن ها بزنید در حالی که این چیزی بوده که همه عمرتون میخواستید و فقط تا قبل از خمینی جرات نداشتید پونز کذایی رو تو پیشونی دختر مردم فرو کنید، تنها چیزی که لازم دارید یه قهرمان اولیه ست که کاری که همیشه دوست داشتید رو انجام بده و زنده بمونه یا حداقل سرزنش نشه، کسی که اولین پونز رو فرو کنه تو پیشونی یه دختر رندوم و کسی جلوشو نگیره و تشویق هم بشه، برای همین بی تفاوت بودن نسبت به اولین نشونه های رفتار ناهنجار میتونه خیلی خطرناک باشه</p><p>اینطوری که به قضیه نگاه کنید لیدر صرفا یه بهونه ست، شما به خودتون میگید این کارها رو میکنید چون اون لیدر خواسته درحالی که واقعیت اینه که اون طرف چون کارهایی که شما آرزو داشتید انجام داده لیدر شده، شما لیدر رو ساختید نه برعکس، اگر با شکنجه کردن مخالفاتون مشکل نداشتید و حتی انتظار همچین کاری هم دارید دیر یا زود لیدری پیدا میکنید که این کارو بکنه، ولی چرا؟</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/637/1*yicfh0daU9Z30XwACv1i0Q.jpeg" /><figcaption>رهبر شما خواست همچین کارهایی بکنید یا شما کسی رو رهبر کردید که همچین کارهایی رو ازتون بخواد؟</figcaption></figure><p>بذارید مرور کنیم قبل از اینکه لیدر مورد علاقه خودتونو پیدا کنید تو چه وضعیتی بودید</p><p>شما شخصیتی درست کرده بودید که به مرور زمان از واقعیت بیشتر فاصله میگرفت، حالا براساس یه دین و مذهب یا براساس یه نقش اجتماعی و تلاش برای قهرمان شدن، شوکی که در اصل مواجه شدن با واقعیته باعث شد تمام لایه های دفاعی شما در برابر ترس از مرگ از بین بره، شوک مثل زلزله و از دست دادن خانواده علیرغم استعمال روغن بنفشه و دعای زلزال زلزلزله یا هرچی که هست، به هر حال در نتیجه اتفاق یا اتفاقاتی شما باورتون رو نسبت به اون دین و خدا و نقش قهرمانی از دست دادید و دیگه نمی تونید کارهایی که دوست دارید انجام بدید رو توجیه کنید، اینجاست که لیدر ظاهر میشه</p><p>کارکرد گروه و لیدرش درست مثل ادیان کلاسیک تخلیه استرس با درست کردن یه خدا (لیدر) و انتقال تمام نگرانی به اونه، دیگه لازم نیست نگران چیزی باشید از اینجا به بعد فرمون دست لیدره و حتی اگر شکست بخوره هم با انداختن تقصیر گردنش خودتو نجات میدید، برای همین مرگ لیدر انقدر وحشتناکه، دیگه کسی رو ندارید که کارهایی که میکنید رو توجیه کنه و به واسطه اون زنده بمونید، و برای همین زنده نگه داشتن یاد لیدر هر گروه انقدر براشون اهمیت داره، زنده موندن اون یعنی تداوم حقانیت کارهایی که کردن و میخوان بکنن، یه الگوی تکراری از داستان های کلاسیک مسیح و سینه زنی عاشورا تا مومیایی کردن لنین و مقبره ساختن برای خمینی و امام زاده ها یا حتی در حد گفتن رضاشاه روحت شاد، این لیدرها مردن و از اونجایی که روح وجود نداره با این کارها و حرفای شما شاد نمیشن ولی شما نیاز دارید خدایی که می پرستید زنده نگه دارید، چون دنیای بدون خدا ترسناکه</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/640/1*umEDjgOJpmZ9-n4GvvyNBg.jpeg" /><figcaption>هر چی بیشتر از مرگ بترسی و تو خالی تر باشی دنیات بیشتر پر میشه از ائمه و پدران ملت و این حرفا</figcaption></figure><p>لیدر به شما دلیل میده برای تحمل سختی زندگی، بهتون هدف میده و لازم نیست به این فکر کنید که اون هدف اصلا درست و شدنی هست یا نه، چون مسئولیت همه چیز به عهده لیدره، میبینید لیدر چه باری از دوش طرفدارهاش بر میداره بهشون انرژی میده برای حرکت، بریم که رایش سوم رو بسازیم، بریم امت اسلامی رو بسازیم، بریم شکوه آمریکا رو برگردونیم، بریم هر کاری که کمراد پوتین میخواد انجام بدیم</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/646/1*ktu4JxuRnWvW0axNoRFoug.jpeg" /><figcaption>نمیدونم چطوری ولی مردم فکر میکنن اگر اسم خیابون ها رو عوض کنن و اسم لیدرهایی که مُردن رو همه جا بچسبونن باعث میشه خداشون نمیره و در نتیجه خودشون نمیرن</figcaption></figure><p>باور داشتن به یه خدا یا لیدر فقط ترس از مرگ رو محو نمیکنه، ترس از زندگی رو هم از بین میبره، مردمی که چشم و گوش بسته به یه لیدر گوش میدن و کارهایی که میخواد تَکرار میکنن مدام در حال انکار واقعیت هستن</p><p>برید بجنگید تا زندگی بهتری داشته باشید! واقعیت اینه که وقتی میری جنگ احتمال اینکه بمیری بیشتر از اینه که سالم برگردی و عواقب اقتصادی جنگ حتی آینده رو بدتر میکنه، پس هر جوری حساب کنی بهتره یا جنگی نشه یا حداقل خودت نری به جنگ تا زندگی بهتری داشته باشی</p><p>برید بین بد و بدتر انتخاب کنید تا صاحب دموکراسی بشید! این دیگه واقعیت خیلی واضحیه که انتخاب کردن بین آخوند سیاه و خاکستری نمیتونه برای شما آزادی بیاره، توضیح بیشتر لازم نیست</p><p>پس چرا مردم واقعیتی که انقدر واضح هست رو انکار میکنن؟ چون واقعیت وحشتناک تر از اونه که بخوان قبولش کنن، واقعیت اینه که ملتی با آی کیو متوسط هشتاد و چهار تو کشوری که مثل لحاف چهل تیکه به هم دوخته شده وهیچی نداره که با به دنیای پست مدرن عرضه کنه جز نفت هیچ سناریویی وجود نداره که همه ی هشتاد میلیون بتونید زندگی بهتر از الان یا حتی گذشته داشته باشید، اگر واقع بین باشید قاعدتا باید هر روز بدتر از روز قبل بشه، و دقیقا برای همین کسی که زل بزنه تو چشمتون بگه شما اونقدری که فکر میکنید خاص نیستید و هرچند آینده قابل پیشبینی نیست ولی شما تمام شاخص ها برای اینکه آینده بدتری بسازید رو دارید، در مقابل لیدری که بگه آب و برق مجانی میکنه شانسی نداره، اولی واقعیت وحشتناکو میفروشه و دومی هرچی که هست جز واقعیت و برای همین ترسناک نیست، حداقل اولش</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/453/1*olFqzmOMfstS7HptOjat0w.jpeg" /><figcaption>چرا رفتارهای جمعی احمقانه هستن؟ چون مردمی که خودشونو عضو گروه خاصی میدونن به صورت دائمی چیزی که واقعی نیست رو به واقعیت ترجیح میدن و برای همین تصمیم هاشون احمقانه میشه، چرا؟ چون واقعیت وحشتانک تر از اونه که قبول کنن</figcaption></figure><p>لیدر یه جور خدای همگانی محسوب میشه، بعضیا دوست ندارن از اتوبوس و مترو استفاده کنن برای همین عاشق میشن، جنسیت هم زیاد مطرح نیست، یعنی خدا میتونه هر کدوم از زوجین باشه و در نتیجه اون یکی میشه بنده ی خدا</p><p>مکانیزم عشق برای سرکوب استرس فوق العاده جالبه، تقریبا هرکاری که بخوای میتونی بکنی مشروط به اینکه خدای خودتو از دست ندی، حتی اگر عشقت به صورت فیزیکی مُرد باید با خاطراتش زندگی کنی وگرنه تبدیل میشی به موجودی که عاشق نیست که معنیش اینه که خدایی نداره که بتونه بهش جاودانگی بده و دوباره اون استرس و ترس از ناپدید شدن برمیگرده</p><p>سوءتفاهم پیش نیاد، نمیگم عشق درمان مشکلات بشریه و دو به دو عاشق هم بشید و تا آخر عمر تو مسیرهایی با الگوی بیضوی دور هم بچرخید! چیزی که دارم سعی میکنم بگم اینه که عشق هم درست مثل اسلام و مسیحیت و ناسیونالیسم یه خداست که مثلا قراره شما رو جاودانه کنه، که می‌دونیم نمی‌تونه این کارو بکنه و وقتی مُردید از بین میرید، حالا هرچقدر هم که عاشق و مسیحی و وطن پرست باشید و به خاطر عشق و عیسی مسیح و ایران عزیزمون هرکاری کرده باشید</p><p>خب این عشق چرا همیشه دوام نمیاره؟ چرا بیشتر کبوترهای عاشق بعد از یه مدت از همدیگه متنفر میشن؟ به غیر از شرایط اقتصادی و جامعه و … جواب اصلی سکسه، سکس از نظر تکاملی مساوی هست با انجام وظیفه و دیر یا زود تموم شدن ماموریت، کشتن نمونه قبلی و جایگزین کردن نمونه جدید خیلی راحت تر از تغییر دادن نمونه موجوده و سکس وسیله ی این کاره</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/638/1*e4PPw4gZcS3oZugkZRl2aw.jpeg" /><figcaption>قسمت marvelously quick-ended experience دارای آرایه ادبی می باشد</figcaption></figure><p>برای همین سکس موضوع خیلی مهمیه، سکس لحظه ای هست که بُعد سمبلیک فراموش میشه و برای یک لحظه شما فقط همون موجود فیزیکی میرا هستید و در نتیجه توی اون لحظه پارادوکس وجودی بین دو بخش سمبلیک و فیزیکی محو میشه، هرچی ازش فاصله میگیری دوباره بخش سمبلیک وجود تقویت میشه و دوباره پارادوکس و استرس برمیگرده، برای همین سکس انقدر جذابه و مردم دوست دارن تکرارش کنن و همزمان درست برای همین احساس گناه میکنید، احساس گناه فراتر از هدف بیشتر ادیان و فرهنگ هاست که سکس رو تقبیح کردن برای حفظ خودشون، چون اون دین و فرهنگ نیاز داره که استرس شما دائمی باشه تا زنده بمونه وگرنه خیلی راحت جایگزین میشه، چون وقتی سکس تبدیل بشه به یه تجربه شخصی موفق و در دسترس برای کنترل استرس دیگه پروژه های استاندارد اجتماعی به اندازه قبل جذاب نیستن، برای همین کاری کردن که ازش احساس گناه کنید، ولی علت اصلی احساس گناه همون بازیابی جنبه سمبلیک وجودی ماست، توی سکس ما تمام خودمون نیستیم و بعد سکس موضوع آزاردهنده میشه، اینکه بعد از سکس خیلی از پارتنرها اصرار دارن که طرف منو به خاطر خودم میخواد نه فقط سکس برمیگرده به همین موضوع</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/549/1*r7rZW_lfsJRP8Rj2FLHZEQ.jpeg" /><figcaption>احساس گناه ناشی از سکس به خاطر اینه که سکس تو اون لحظه کمک میکنه قسمت سمبلیک وجود در مقابل قسمت فیزیکی محو بشه، برای همین در اون لحظه آرامش دارید چون خبری از دوگانگی نیست، ولی بعدش قسمت سمبلیک دوباره برمیگرده و بهتون یاداوری میکنه “خود واقعی” از چی ساخته شده</figcaption></figure><p>ولی هرچقدر هم که عاشق باشید اون طرف مقابل در واقعیت خدا نیست و این واقعیت خودش رو با زمان اثبات میکنه، وقتی تمام ویژگی های مثبتی که روز اول توی عشق خودتون می‌دیدید مثل زیبایی و هوش یا قدرت جنسی و قابل اتکا بودن، همشون دیر یا زود روند نزولی خودشونو شروع میکنن، پوستی که چروک میشه یا تعریف کردن داستان های بی مزه در حالی که یه روزگاری بود که عشق شما در حد رابین ویلیامز استنداپ کمدی شخصی اجرا میکرد براتون، یا شکست اقتصادی و از دست دادن امنیت روانی که قولش رو به همدیگه داده بودید</p><p>هرطور حساب کنید خدا نمی تونه اینطوری باشه و وقتی خدای شما به اندازه کافی خدا نباشه راضی کردن خودتون که این عشق میتونه منجر به جاودانگی بشه هم سخت تره، این موضوع فقط بنده ی خدا رو آزار نمیده، خود خدا هم ای تغییرات رو در خودش می بینه و در نتیجه تمام تلاشش رو میکنه مثلا با عمل جراحی یا باشگاه رفتن برگرده به دوران اوج، علاوه بر این بنده خدا هم آزار دهنده میشه براش، به هر حال توی دنیا خداها اونی که بنده های قوی تر و ارزشمندتری داره خداتر محسوب میشه و وقتی توی رنکیگ حتی خدای دوم باشی دیگه خدا نیستی، این موضوع چیزی نیست که پنهان بمونه و منجر میشه به بعضی رفتارها که تو فیلم ها می بینید</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/640/1*vMPrvPxDPr0T62NOveNnNg.jpeg" /><figcaption>همونطور که معشوقه شما نمیتونه برای مدت طولانی نقش خدا رو بازی کنه این رابطه برای خودش هم مدام سخت میشه به عنوان خدایی که بنده ضعیفی داره، زمان این رابطه رو از هر دو طرفش نابود میکنه</figcaption></figure><p>حالا تصور کنید رابطه ای که با عشق شدید شروع شده براساس اینکه یک طرف اونقدر خوب هست که خدا باشه و طرف دیگه اونقدر خوب هست که در مقام بندگی جایگاه اون خدا رو بالاتر ببره شروع میکنه به نابود شدن، اینجاست که سکس به عنوان لحظه ای که فقط جسم پیر و چروک خودتون هستید مخرب تر هم میشه و دیگه کم کم ارضا کننده نیست، سکسی که یه زمانی لذت بخش بود هر بار یه بخشی از لایه دفاعی شما رو خراب میکنه، به قول ارنست بکر بیخود نیست که این فرقه هایی که سکس رو برای همه چیز تجویز میکنن برای طولانی مدت هیچ جذابیتی ندارن، حتی اگر به دروغ به شما بگن که از این کار خوششون میاد در اصل فقط میخوان منبع حقانیتشون رو حفظ کنن، چون لحظه ای که بگن این کار داره براشون بی معنی میشه شخصیت خودشون رو از دست میدن و می میرن</p><p>این رابطه مثل یه بازی میمونه، هر مرحله رو که انجام میدی میری به مرحله بعد، حتی اگر از اون مرحله خاص خیلی خوشت بیاد و بخوای چند باز بیشتر بازی کنی باز در نهایت دلتو میزنه، نمی تونی تا ابد تو همون مرحله بمونی</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/649/1*pBTdXTkAtGf1VN53rGaOaw.jpeg" /><figcaption>شخصیت در نهایت با سکس نابود میشه</figcaption></figure><p>ادیان کلاسیک مثل اسلام و مسیحیت که برای دنیای مدرن زیادی احمقانه بودن، ناسیونالیسم که ترکیبی از دین و سیستم قهرمانی جامعه بود که وطن رو تبدیل می کرد به خدا و خیلی ها به خاطرش کشتن و کشته شدن هم به خاطر مشکل ذاتی غیرواقعی بودنش نتونست راه حل همگانی بشه و اگر هنوز وجود داره معنیش این نیست که میتونه مرگ رو شکست بده، وجود داره به همون دلیلی که اسلام و مسیحیت هنوز وجود دارن، برای بعضی آدم ها این تنها چیزی هست که دارن میتونن باهاش زنده موندن رو توجیه کنن</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/637/1*P4rXdJDWxcYig1lg8_pKMg.jpeg" /><figcaption>مشکل سکس اینه که کمترین کاری هست که میتونید از اون فرد یا وسیله بخواید</figcaption></figure><p>در مورد عشق زمینی هم که دیدید به اندازه عشق فضایی غیرواقعی و محکوم به شکسته و به همون اندازه روی تصمیم های شما تاثیر میذاره، معمولا به این نقطه که میرسیم تنها راه باقی مونده برای سرکوب ترس یا ایمان اوردن به دین علم هست یا صرفا “خوب” بودن که فرم خیلی رقیق شده ی همون سیستم قهرمانی هست</p><p>درست حدس زدید :)</p><p>در ادامه توضیح میدم چرا علم نمی تونه شما رو از مرگ نجات بده و چرا “خوب” بودن کافی نیست :)</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/535/1*_Y_dr_9hu4Wt4gJdlNVXtQ.jpeg" /><figcaption>با گذشت زمان و آشکار تر شدن کمبودها و نقص های عشق شما کم کم قابلیت خدا بودنش کمتر میشه و خدایی که از دیروز کمتر خدا باشه قاعدتا خدا نیست و نمی تونه شما رو از مرگ نجات بده</figcaption></figure><h4>تا اون موقع علم پیشرفت میکنه؟</h4><p>پیشرفت های علمی به خصوص تو چند صد سال گذشته کیفیت زندگی ما رو شدیدا افزایش داده، جلوی مرگ و میر بی دلیل و احمقانه رو گرفته، ولی مشکل اینجاست که علم هم می تونه مثل دین برای خودش پیروانی درست کنه که از واقعیت دور باشن، چیزی که دقیقا خلاف هدف علمه که میخواد واقعیت رو کشف کنه، در اصل مشکل دین علم مثل ادیان کلاسیک ذاتی نیست که از اول وعده خدا و زنده بودن بده، مومنین به دین علم با تفسیر شخصی و غیر واقعی خودشون مشکل رو درست کردن، مثل کسایی که امیدوارن علم اونقدر پیشرف کنه که دیگه کسی نمیره، هیچ واقعیت علمی و دقیقی همچین ادعایی نکرده، یه تعداد از افرادی که روپوش سفید می پوشن فکر میکنن همچین چیزی ممکنه</p><p>حتی اگر “علم” یه جوری بتونه ایده ی انسان هایی با عمر جاودانه رو عملی کنه مثلا کاری کنن که بدن ما به جای نود سال توی نهصد سال بپوسه، باز هم ترس از مرگ از بین نمیره، چون باز توی نهصد سالگی قراره نیست و نابود بشی و همین کافیه تا استرس ناشی از مرگ و دوگانگی وجودی سمبلیک-فیزیکی دوباره همون چرخه ی سرکوب و فاصله گرفتن از واقعیت رو ادامه بده</p><p>اینجوری اتفاقا ترس از مرگ وحشتناک تر از امروز میشه، شاید بدن شما بتونه نهصد سال عمر کنه ولی همچین چیزی الزامی نیست و جلوی حوادث توی نهصد سال رو نمیگیره، هنوز میتونی کشته بشی و تصادف کنی، کافیه تصور کنی زمانی که سی سالت باشه و فکر کنی نود سالگی میمیری بیشتر نگران “جوان مرگ” شدن هستی یا وقتی که انتظار داری تا نهصد سال عمر کنی؟ وقتی انتظار داری نهصد سال زنده بمونی دیگه سی ساله یا سیصد ساله بودن فرقی نداره، از جنتی بپرسید</p><p>حتی تخیلی ترین پروژه های علمی که میخوان شخصیت شما رو توی الگوریتم کامپیوتری بازسازی کنن و مثلا به صورت ربات زنده بمونید هم نمی تونن اصل مشکل که مردن شخص شماست حل کنن، قضیه درباره ی این نیست که اون ربات چقدر به شما شبیه هست و تصمیم هاش دقیقا همون تصمیم هایی هستن که شما میگیرید، قضیه اینه که خود شما اگر هزار بار هم شبیه سازی بشید می میرید و اون شبیه سازی ها شما نیستید، صرفا برای اینکه بهتر درک کنید این موضوع رو فکر کنید انتقال شخصیت شما به ربات مثل انتقال ژن شما به بچه هاتون میمونه، شما از طریق بچه هاتون ادامه پیدا میکنید ولی واقعیت اینه که شخص شما تنها می میره و زنده موندن بچه های شما باعث نمیشه بعد از مرگ زنده باشید</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/635/1*zx_CjpQs2m_Is5QF2p6CjA.jpeg" /><figcaption>رفاه و پیشرفتی که توی چند صد سال گذشته بدست اومده نتیجه کنار گذاشتن خیالات و پذیرش واقعیت بوده، ما نمی تونیم وانمود کنیم که نمیدونیم، حداقل وقتی با خودمون تنهاییم</figcaption></figure><p>نظرتون در مورد اینکه خودمونو بیشتر بشناسیم چیه؟</p><p>درسته که علم روانشناسی و تحلیل شخصیت سعی میکنه با تغییر جهان بینی مشکل کسایی که زیادی به مرزهای ممکن-ناممکن مطلق نزدیک شدن حل کنه ولی نمی تونه واقعیت اینکه قراره بمیریم و دنیا غیرمنصفانه هست رو عوض کنه، اینکه در مورد رفتارهای خودت فکر کنی و به خودت بگی این کارو کردم چون وقتی نوزاد بودم میخواستم با مادرم سکس داشته باشم چطوری میخواد بهت عمر جاودانه بده؟ دیر یا زود این دین ترکیبی علمی-عشقی هم شروع میکنه به دور کردن شما از واقعیت چون اساسش انکار یا فراموش کردن واقعیت قطعی بودن مرگه</p><p>احتمالا دیدید این تراپیست هایی که مثل پیامبرها ریش میذارن و با صدای آروم و نشون دادن چند تا معجزه روانی اخرش نتیجه میگیرن هیچی مهم نیست، کارشون اینه که مطمئن بشن بیمارشون هرطور شده از خودش راضی باشه، ارنست بکر پنجاه سال پیش که تازه این فرقه شبه علمی لذت محور با شعار “هیچی-مهم-نیست-جز-خوشبختی(Happiness)” داشت شکل میگرفت خیلی قشنگ بزرگترین ایراد کارشون رو در یک جمله توضیح میده: همچین ایده ای با واقعیت سازگار نیست.</p><p>یه چیزایی مهمه، و باید حس بدی داشته باشی به خاطر انجام دادن بعضی کارها، وجود داشتن مفهوم خوب و بد مهمه و درست مثل مزه شیرین عسل و بوی گند لاشه حیوانات بخشی از سرمایه تکاملی انسان هاست که نتیجه مستقیم تبادل اطلاعات با واقعیت های محیط اطراف بوده، و باز مثل راه حل های دیگه اصل مشکل که حتمی بودن مرگ برای همه ی ماست رو حل نمیکنه، این که همیشه شاد و راضی و مثبت اندیش باشی توی دنیایی که اتفاق های بد و آدم های بد وجود دارن بالاخره دیر یا زود زندگی و بقای شما رو به خطر می ندازه و در نتیجه مرگ بهتون نزدیک تر میشه و واقعیت همونطور که قبلا گفتم ترس از مرگ رو که زیر خنده و رقص و آواز پنهان کرده بودی دوباره آشکار میکنه</p><h4>اوکی، پس بیا فقط خوب باشیم</h4><p>دو تا انگیزه اصلی برای “خوب” بودن وجود داره که از قضا با هم تناقض دارن، اولین انگیزه یکی شدن با بقیه ی به اصطلاح “خوبی” هاست، چرا راست گفتن خوبه؟ چون تقریبا همه توافق دارن خوبه و وقتی شما هم با دیگران در مورد خوب بودن راست گفتن توافق کنید ملحق شدید به توده ی بزرگتر از خودتون که تولید دلیل میکنه</p><p>خوب بودن خیلی مفهوم گسترده ای هست، ترس از تنها و ضعیف بودن بهشون انگیزه میده کاری بکنن که به خیال خودشون جزئی از یه چیز “خوب” بزرگتر بشن، حالا چه چیزی؟ باز بستگی داره به اینکه دوران کودکی طرف چقدر سخت باشه و محیط براش چه مجموعه ای از کمبودها رو ساخته باشه، برای بعضیا طبیعت یا انرژی کائنات! یا برای کسایی که رندوم بودن اتفاقات رو نمی تونن تحمل کنن یه بهونه ای مثل همین حرفای مسیحی های جدید که میگن همه ما جزئی از برنامه خدا هستیم و اینجوری به هر اتفاق تلخی که تو زندگیتون میوفته لیبل حکمت می چسبونن تا زیاد بهش فکر نکنید، چرا؟ چون وقتی زیاد بهش فکر کنید متوجه میشید که اون اتفاق تنها اتفاق سخت و غیرمنصفانه نبوده و دوباره ممکنه بدتر از اون هم سرتون بیاد، باز همون داستان واقعیت زندگی و از دست دادن لایه های دفاعی تکرار میشه و دیگه نمی تونید اونطوری که باید و شاید “خوب” باشید و به جامعه خدمت کنید</p><p>مشکل جزئی از کل بودن اینه که معنی گرفتن از دیگران یعنی دیگران از شما مهمتر هستن، در نتیجه اونا شایسته ترن برای زنده موندن و شما فراموش میشید، که همون ناپدید شدنه، برای همین این روش قاعدتا نمی تونه دوام بیاره و دیر یا زود می فهمید برای “نایس” موندن چقدر از واقعیت دور شدید</p><p>انگیزه دوم برای خوب بودن جالب تره، خوب بودن یه نوع خفیفی از حرکت قهرمانانه ست، با خوب بودن میخوان خودشونو مستحق زنده موندن بکنن، مکانیزم پاداش و مجازات بیشتر ادیان هم براساس همین انگیزه ست، طرف نه تنها باید سختی رو تحمل کنه بلکه باید حتی سختی بیشتری هم بکشه تا با بیست امتیاز بیشتر مجوز ورود به مرحله بعد از مرگ رو پیدا کنه</p><p>حالا چرا این دو تا انگیزه با هم تناقض دارن؟ توی اولی شما داری خودتو انکار میکنی، بخشی از چیز بزرگتری شدن یعنی هرچی که قبل از این بودی دیگه نباشی، غیرقابل شناسایی، برخلاف انگیزه دوم که اتفاقا میخواد انقدر خوب تر و متفاوت تر از بقیه باشه که ارزش زنده موندن داشته باشه، این تناقض متناسب با آی کیو طرف، که یه جور شاخص برای توانایی درک تناقض هست، درگیری ذهنی ایجاد میکنه که خروجیش همین حس هیچوقت راضی نبودنه حتی وقتی کار خوبی میکنی</p><p>کی از مدام ناراضی بودن شما با وجود انجام دادن کارهای خوب سود می بره؟ جامعه</p><p>جامعه از انرژی شما استفاده میکنه برای ساختن خودش، شاید فکر کنید خب این بازی برد-برد محسوب میشه، مخصوصا که یه منطقی هست که میگه رفاهی که ما داریم نتیجه تلاش های تجمعی گذشتگان هست و دیگران کاشتند ما خوردیم و این حرفا، ولی واقعیت اینه که چیزهایی که تو جامعه ساخته میشن عمر ابدی ندارن، برای همین مدام نیاز دارن به کار بیشتر برای ترمیم و جایگزینی، ساختمونی که شما می سازید نهایتا صد سال دیگه باقی بمونه، یعنی صد سال دیگه باید اون نسل دوباره برای خودش تلاش کنه، ترمیم و بهسازی بین این صد سال هم فراموش نشه، اصلا یه کار ساده تر، به این فکر کنید که همین الان مگه چند نفر تو خونه هایی که صد سال پیش ساخته شدن زندگی میکنن؟ اثر تجمعی وجود داره ولی نه اونقدذ که مثلا یه روزی برسه که دیگه لازم نباشه کسی تلاش کنه</p><p>مهمترین روش جامعه برای کنترل افراد درست کردن نقشه راه زندگی هست که به صورت عرف در اختیارشون گذاشته شده تا ازش پیروی کنن: برو مدرسه، برو دانشگاه، برو سربازی، برو سر کار، ازدواج کنه، بچه دار شو، خونه و ماشین و حتی ایدئولوژی بخر</p><p>و اگر این کارو نکنن به نفعشونه که زندگیشون منجر بشه به درست کردن یه نقشه راه جدید وگرنه جامعه باهاشون برخورد میکنه و زیر سیل لیبل ها غرق میشن، داشتن هدف و نقشه راه انقدر مهمه که حتی رفتار گروه های اقلیت برای به رسمیت شناخته شدن رو میشه براساسش تفسیر کرد، اونا میخوان جامعه بهشون یه نقش بده تا تعداد بیشتری بتونن همون مسیر زندگی رو ادامه بدن و قاعدتا هرچقدر رَه دارای رَهرو بیشتر باشه با ارزش تر میشه و راحت تر میشه سختی هاشو تحمل کرد، چرا؟ چون بقیه همین کارو میکنن! بعضیا واقعا آسونن</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/588/1*k7YGablTz04iW39TbxYrFg.jpeg" /><figcaption>اقلیت های پر سر و صدا که مدام از آزادی فردی و کرامت و این چیزا حرف میزنن فقط از جامعه میخوان بپذیرتشون و یه نقشی بهشون بده</figcaption></figure><p>مشکل پیروی کردن از نقشه راه جامعه چیه؟ مشکل اینه که بیشتر این هدف ها با واقعیت تطابق ندارن، اون اطلاعاتی که منجر شده به ساخته شدن ایده آل هایی که براساسش جامعه به شما گفته باید برید دانشگاه و خونه بخرید و … معمولا سی چهل سال فاصله دارن با دنیا زمان حال که شما توش زندگی میکنید، مثلا شمایی که دارید این متن رو میخونید احتمالا سن بین بیست تا چهل سال دارید و با در نظر گرفتن متوسط سن مرگ و میر تهران که قبل از کرونا چهل و هشت سال بود به صورت ریاضی میشه ثابت کرد شانس اینکه ده سال دیگه زنده نباشید بیشتر از اینه که تا ده سال دیگه بتونید صاحب خونه و ماشین بشید، البته لایه های دفاعی شخصیت بهتون کمک میکنه که بهش فکر نکنید و سخت تر کار کنید، مرگ همیشه برای دیگرانه</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*FuWRF5PNVRC_LZZLjXVe3w.png" /><figcaption>به این میگن تحلیل قابلیت اعتماد، احتمال اینکه سن مرگ شما از سن ده سال آینده تون بیشتر نباشه تقریبا 30 درصده! احتمال خونه دار شدن تو همین مدت رو خودتون حساب کنید</figcaption></figure><p>کافیه این هایی رو تصور کنید که تو سن بالا میشینن تو پارک و به تمام کارهایی که میتونستن سی سال پیش انجام بدن فکر میکنن، بیشتر عمرشون صرف ساختن جامعه شد و واقعیت اینه که شخص اونها برای جامعه هیچ اهمیتی نداره و خیلی راحت جایگزین میشن، فکر کردن به این مسائل میتونه برای آخرین بار شخصیت یه نفرو بکشه</p><p>پس راه حل چیه؟ دقیقا هدف کل کتاب همینه که بگه مشکل اینه و قرار نیست حتما راه حلی وجود داشته باشه چون دنیای واقعی منطقی و منصفانه نیست که برای هر مشکلی راه حلی تولید کرده باشه. ایده ی بکر اینه که قبول کنیم که در هر صورت قراره بمیریم ولی واقعیت های زندگی رو انکار نکنیم، مثل همون مفاهیم خوب و بد که در کل وجود داشتنشون کمک کرده آدم ها بتونن با هم کار کنن و این زندگی کوتاه رو آسون تر کرده، در عین حال وقتی بپذیریم که قهرمان شدن ما رو جاودانه نمیکنه دیگه حاضر نیستیم به خاطر اینکه اسممون بره تو کتاب تاریخ بیشتر از هیتلر آدم بکشیم و یا زندگی رو برای دیگران سخت تر کنیم، پذیرش اجتناب ناپذیر بودن مرگ به جای انکارش و عواقب این طرز فکر میتونه کمک کنه به صلح و آرامش روانی ما</p><p>ارنست بکر مذهب رو تجویز نمیکنه، چون میدونه مذهب در نهایت مجبورتون میکنه که رفتاری برخلاف واقعیت داشته باشید و به دیگران آسیب برسونید، برای همین خیلی تاکید میکنه تا علت وجود داشتن پروژه های قهرمان سازی رو توضیح بده که ببینید تمام تلاشی که میکنید و احتمالا دیگران هم فدا میکنید براش چقدر غیرضروری و بی نتیجه ست</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/637/1*l9HDLHzGaK9A-eCcQebmFQ.jpeg" /><figcaption>درسته که سرکوب ترس از واقعیت فقط با فاصله گرفتن از واقعیت ممکنه ولی زندگی کردن با ترس غیرممکنه</figcaption></figure><p>درسته که شخصیت و لایه های دفاعی ما در برابر ترس از مرگ خیلی شکننده هستند ولی در اصل تلاشی هست برای شکل دادن به چیزی که میتونه وجود داشته باشه، این وضعیت بینابینی بر میگرده به ناممکن بودن زندگی بدون سرکوب ترس، وقتی نگاه همه چی یا هیچی رو جایگزین کنیم با پذیرش بخشی از واقعیت و ادامه دادن با بخشی از غیرواقعیت، دروغی که کمک میکنه ترس رو سرکوب کنیم، تا زندگی ما بین طیفی قرار بگیره که یک طرفش افسردگی و ناممکن بودن مطلقه و طرف دیگش شیزوفرنی و نامحدود بودن مطلقه</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/638/1*T0oZO1dZPp5VUXc8dW8KHg.jpeg" /><figcaption>پذیرش نظریه تکامل برای مذهبی ها مساوی مرگ بود چون وقتی خاص نباشی خدایی هم وجود نداره و وقتی خدایی نباشه کسی نیست که بعد از مرگ بهت زندگی ببخشه</figcaption></figure><p>فرار از واقعیت فقط خود مارو تو خطر نمیندازه، باور ما به یه چیزی که واقعیت نداره میتونه دیگران رو هم تهدید کنه و اگر فکر میکنید حالا که قرار نیست دوباره زنده بشید و قبول کردید دنیا ناعادلانه ست پس گور بابای بقیه، کافیه یه واقعیت دیگه هم به خودتون یادآوری کنید که شما همون “دیگران” هستید برای هرکسی غیر از خودتون، به خطر افتادن یعنی شرایطی به وجود بیاد که واقعیت اجتناب ناپذیر بودن مرگ به جای سالی یک بار هر روز براتون تکرار بشه و هر روز شخصیت شما بمیره، اتفاقی که تو سوریه و عراقی افتاد که ترکیب تمام راه هایی که بالا گفتم بود، از گروه مذهبی که فکر میکرد خدایی وجود داره و با کشتن دیگران میتونه نظرشو جلب کنه، تا افراد به ظاهر سکولاری که نمی تونستن نقش اجتماعی جز رئیس جمهور بودن برای خودشون تصور کنن و برای “قهرمان” موندن هر کسی که لازم بود کشتن و زندگی ها رو ویران کردن، کسانی که به خاطر وطن آدم کشتن، کسانی که به خاطر خانواده آدم کشتن، یا بدتر، کسایی که آدم کشتن چون صرفا فرمانده یا خلیفه ازشون خواسته بود</p><p>هرطور که به سوریه نگاه کنی نمی تونی بگی اتفاق خوبی بوده برای کسایی که اونجا زندگی میکردن، این اتفاق می تونه برای شما هم بیوفته، شاید بگی کاری نکردی که این بلا سرت بیاد، واقعیت اینه که هیچ عدالتی وجود نداره و پذیرفتن واقعیت یعنی قبول کنی بیشتر مردم واقعیت رو قبول نمیکنن و اگر نمی خوای هر روز منتظر موشک خوردن باشی باید با همین بخش از واقعیتی که بهش دسترسی داری بالاخره یه فکری بکنی</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/623/1*8R9roJxpB0wjwFGrCamJlg.jpeg" /><figcaption>اینکه واقعیت رو قبول کنید و همزمان اینکه هنوز بیشتر مردم اون بیرون نمیتونن و نمیخوان واقعیت رو قبول کنن انکار کنید فقط شما رو تبدیل میکنه به Perfect Fools</figcaption></figure><p>برای همین وقت گذاشتم این حرفا رو بنویسم، باورتون بشه یا نه برای من به اندازه خودم اهمیت دارید* و واقعا دوست داشتم این حرفا رو یکی خیلی زودتر بهم گفته بود، برای همین بازم پیشنهاد میکنم حتما خود کتاب The Denial of Death رو بخونید، مطالبی که اینجا گفته شد شاید یک صدم کتاب هم نباشه، تحلیل های خیلی جالبی درباره ی فروید داشت که به خاطر خلاصه نویسی حذف کردم، در کل قول میدم پشیمون نمیشید از خوندنش</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/665/0*XpCwdtrxO-ygE6e-.jpg" /></figure><p>*منظورم همه مردم جهان نیست، منظورم دقیقا شمایی هست که می تونی بیشتر از ۸۰۰۰ کلمه رو بخونی که برای خواننده سریع هم حداقل ۳۵ دقیقه طول می کشه، همینقدر کم توقع :)</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=abc20691380c" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/%D8%A7%D9%86%D8%AA%D8%B4%D8%A7%D8%B1%D8%A7%D8%AA-%D8%A7%D8%A8%D8%B1%DB%8C/%D9%85%D8%B1%DA%AF-abc20691380c">مرگ</a> was originally published in <a href="https://medium.com/%D8%A7%D9%86%D8%AA%D8%B4%D8%A7%D8%B1%D8%A7%D8%AA-%D8%A7%D8%A8%D8%B1%DB%8C">انتشارات ابری</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[تجربه زلمای خلیل زاد در سازماندهی اوپوزیسیون]]></title>
            <link>https://medium.com/%D8%A7%D9%86%D8%AA%D8%B4%D8%A7%D8%B1%D8%A7%D8%AA-%D8%A7%D8%A8%D8%B1%DB%8C/%D8%AA%D8%AC%D8%B1%D8%A8%D9%87-%D8%B2%D9%84%D9%85%D8%A7%DB%8C-%D8%AE%D9%84%DB%8C%D9%84-%D8%B2%D8%A7%D8%AF-%D8%AF%D8%B1-%D8%B3%D8%A7%D8%B2%D9%85%D8%A7%D9%86%D8%AF%D9%87%DB%8C-%D8%A7%D9%88%D9%BE%D9%88%D8%B2%DB%8C%D8%B3%DB%8C%D9%88%D9%86-c7158cdb2859?source=rss-af132bcff72c------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/c7158cdb2859</guid>
            <category><![CDATA[ایران]]></category>
            <category><![CDATA[زلمای]]></category>
            <category><![CDATA[تاریخ]]></category>
            <category><![CDATA[خلیل-زاد]]></category>
            <category><![CDATA[افغانستان]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Davood Zarei]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 15 Jan 2020 17:24:08 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-05-01T18:22:51.801Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>بیشتر ما آرزویی داریم که اگر مثلا فلان مقدار جمعیت تو همه شهرا چند روز پیوسته بریزن بیرون برای تظاهرات و اعتصاب، کم کم طرفدارای رژیم ببینن رژیم رفتنیه و از پلیسش بگیر تا فرماندار و وزیرش استعفا بدن و بیان طرف مردم و بعدش… بعدش چی؟ حتی آرزومون هم کامل نیست، آغاز داره ولی میانه و پایان نداره، توضیح نمیده چطوری قراره حکومتی از هم بپاشه که چهل سال انواع اعتراضات رو سرکوب کرده و برای سال 1399 رقم کل بودجه سالانه ش 1988 هزار میلیارد تومنه! که این یعنی حداقل برای 1988 هزار میلیارد میتونن تصمیم بگیرن و برای حفظ خودشون خرجش کنن و طرفداراش هم بدون ترس از دستگیر و شکنجه و کشته شدن با همدیگه کار تشکیلاتی و سازمانی میکنن و از بچگی تو اون دفاتر بسیج و مسجدها عین طالبان مغزشونو شستشو میدن تا آماده بشن برای اطاعت و سرکوب و انفجار، حمایت های خارجی و پاس گل های مثلا دشمنانشون به کنار</p><p>هر بار که اتفاقی میوفته و مردم بیرون میریزن و کشته میشن و دو تا مقام خارجی هم اعلام حمایت میکنن و میگن ایت الله خیلی بده و اگر فلان کار رو بکنه براش گرون تموم میشه و بعد از 10 روز قطعی اینترنت و کلی کشته باز همه چیز از اول شروع میشه، با این تفاوت که ما دوستان و همفکران بیشتری رو از دست دادیم و اونا تو سرکوب ایتم های جدیدی رو امتحان کردن و بهتر شدن، چیزی که حکومت رو نکشه قوی ترش میکنه</p><p>با این حساب میشه گفت خب هر دیکتاتوری منابع بیشتری نسبت به مردم و مخالفاش دستشه و اصلا برای همین حاکمه، پس نباید هیچ وقت حکومت هیچ دیکتاتوری سقوط کنه؟ همه میدونیم که بدترین دیکتاتوری ها هم سقوط میکنن، مشکلمون با دیکتاتور خونگی اینه که نمیدونیم چطوری و کی قراره این اتفاق بیوفته. برای همین میخوام داستانی تعریف کنم از سرنگونی طالبان و کاری با اینکه امریکایی ها کی به فلان مقر طالبان حمله کردن ندارم، میخوایم با هم ببینیم چطوری حکومت جایگزین یه دیکتاتوری اسلامی توی همسایگی ما، با همکاری اوپوزیسیون تشکیل شد و خوشبختانه به خاطرات مردی دسترسی داریم که در مرکز این همکاری بود و تشکیل دهنده جریان بود، زلمای خلیل زاد، کتاب The Envoy</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/800/1*ftyTmh4XBcEpXqn1Q1Plyw.jpeg" /><figcaption>زلمای خلیل زاد</figcaption></figure><p>نکته اساسی این داستان در دسترس بودن قهرمان هاشه، برای اینکه لیدر اوپوزیسیون باشید نیازی نیست تحصیلات فوق العاده و رزومه آنچنانی داشته باشید، اصلا اول کار کسی لیدرها رو انتخاب نمیکنه که بخوان خودشونو برای کوالیفای شدن براساس یه چک لیست مشخص تیکه پاره کنن، لیدرها در شروع کارشون به صورت کاملا طبیعی خودشونو تحمیل میکنن به گروه همفکر هاشون و اگر کارشون به اندازه کافی خوب باشه به مرحله ای میرسن که تعداد آدم های بیشتری رو لازم داشته باشن و همین نیاز خودش باعث میشه اون لیدر به مرور خودشو به شکل طرفداراش در بیاره، عین همین داستان برای کسی که کمک میکنه همه ی این لیدرها با سلایق و اخلاق متفاوت بشینن کنار هم و با همدیگه کار کنن هم وجود داره، برای همین یه کم از زندگی زلمای خلیل زاد میگم تا باور کنید که ز مشک و ز عنبر سرشته نبوده از اول</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/380/1*bXm_KufbYAWxkjBm6HDpqQ.jpeg" /><figcaption>مزارشریف</figcaption></figure><p>زلمای نه پسر فلان سلسله پادشاهی بود، نه حتی پسر کدخدا، پدرش یه کارمند معمولی بود و وی در خانواده ای سکولار در پایتخت هم به دنیا نیومد، در واقع توی چنان خانواده خرافاتی و مذهبی توی مزارشریف بزرگ شد که وقتی بچه بود به گوشش یه گوشواره طلا آویزون کردن که بشه غلام علی و امام علی ازش حفاظت کنه! اینا رو گفتم که تاکید کنم از اگر اون بچه رو تو اون جغرافیا و جو فرهنگی می دیدید آخرین آینده ای که براش پیش بینی میکردین این بود که بشه سفیر امریکا و نماینده ویژه رییس جمهور! ارزش این موضوع بیشتر برای خودتونه، فکر کنید بهش</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/644/1*W53JCr3Mc6ICOqdy3HREog.png" /><figcaption>غلامعلی خلیل زاد</figcaption></figure><p>یکی از تاثیرگذارترین اتفاق های دوران کودکیش مرگ خواهرش به خاطر دسترسی نداشتن به دکتر و بیمارستان بود، وقتی که خواهرش چند روز مداوم از درد به خودش می پیچید و گریه میکرد و وقتی زلمای دیگه صدای گریه هاشو نشنید فهمید که خواهرش رو از دست داده برای همیشه</p><p>می خواستم با یه بخش کوچیکی از سختی های زندگیش آشنا بشید چون برام مهمه که موفقیت هایی که بعدا بدست میاره رو نتیجه شرایط اولیه مساعد و لقمه های آماده سر راه نبینید، ولی حالا وقتشه که یه کم ازافغانستان بگیم و قطعا چیزی که مینویسم کاملترین مطلبی که میتونید در مورد تاریخ معاصر افغانستان بخونید نیست</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/289/1*q6Hbt5AreNFNjkzxK23SWw.jpeg" /><figcaption>افغانستان قبل از تهاجم شوروی</figcaption></figure><p>الان افغانستان تقریبا هم معنی جنگ و کشتاره ولی اتفاقا زمانی که دنیا درگیر جنگ های جهانی و انقلاب ها بود افغانستان یکی از طولانی ترین دوره های صلح رو تجربه می کرد، حکومت چهل ساله ظاهرشاه به عنوان یه پادشاه محافظه کار و دل رحم و آهسته، چون همچین چیزی نداشتیم تو ایران نمی دونم چطوری بگم که ظاهرشاه برخلاف عبدالرحمان خان و امان الله خان که نسخه کمتر موفق رضاشاه بودن تقریبا هیچ برنامه ای برای تغییر اساسی توی چهل سال نداشت و وقتی پسر عموش، داود خان، با کودتا حکومت رو از دستش گرفت کسی مقاومت زیادی نکرد، بیشتر عکس های سیاه و سفیدی که از فعالیت زن ها و پیشرفت افغانستان قدیم دیدید هم بر میگرده به همین دوران کوتاه حکومت داود خان نه اون صلح چهل و چند ساله که دست خان ها و آخوندها رو باز گذاشته بود تو بیشتر کشور و روی تسریع روند مدرنیزاسیون زمان داود خان باید تاکید کنم؛ جالبه یکی از کارهایی که داود خان مثل رضاشاه انجام داد و خیلی ها هنوز عمق اثرشو نمیدونن حذف نقش آخوندها در محکمه ها و تقویت سیستم قضایی بود.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/800/1*Vs8yio3dV6BhpbO6-rI4nw.jpeg" /></figure><p>با تسریع پروژه مدرنیزاسیون علاوه بر پیشرفت کم کم چیزهایی که وجود داشتن ولی دیده نمی شدن هم به چشم اومدن، مثل قوم گرایی و اختلافات مذهبی و به نظرم چیزی که از همه مهمتره و مذاهب هرچقدر اختلاف داشته باشن توی این یه مورد علیه ش متحد میشن حضور زنان خارج از اون نقش سنتی بود.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/250/1*O-RQB88oFm5WiJaUJoiDlg.jpeg" /><figcaption>داود خان</figcaption></figure><p>تا اینکه نیروهای وابسته به شوروی درست یک سال قبل از انقلاب با کودتا حکومت داودخان رو سرنگون کردن و بعد یه مدت که کنترل حکومت از دستشون خارج شد شوروی خودش مجبور شد به افغانستان حمله کنه و دوران جهادی ها شروع شد و بعد از خروج شوروی هم جنگ داخلی ادامه پیدا کرد تا اینکه طالبان تونست بیشتر گروه های رادیکال رو جذب خودش کنه و امارت اسلامی خودشو تشکیل بده و چند تا گروه مسلح باقی مونده هم به کوه ها و مناطق دور از دسترس طالبان پناه بردن</p><p>خب برگردیم به ادامه داستان زلمای خلیل زاد بعد از اینکه غلام علی شد، تا کلاس هشتم توی مزارشریف بود و اگر یادتون باشه گفتم پدرش کارمند دولت بود و یه روز منتقلش کردن به کابل و از اینجاست که داستان شتاب میگیره، زلمای توی مدرسه قاضی ثبت نام کرد که از قضا این مدرسه هم مثل مدارس جمهوری اسلامی فقط پسرا توش بودن و با شاگرد اول شدن تو همون مدرسه تونست توی آزمونی که برای برنامه تبادل دانش آموز بین افغانستان و آمریکا برگزار میشد شرکت کنه و جالبه که اون سال اجازه داده بودن دختر ها هم شرکت کنن ولی وقتی آزمون برگزار شد به دستور یکی از وزرای ظاهرشاه دخترها رو دوباره محروم کردن و از سر جلسه امتحان انداختنشون بیرون، فکر کنم منظورم در مورد محافظه کار و آهسته رو بهتر متوجه شدید</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/648/1*_m8KtqrPpXdYFNvSJt24uw.png" /><figcaption>تبعیض برای دختران حتی در دوران مدرنیزاسیون</figcaption></figure><p>همونطور که میتونید حدس بزنید زلمای قبول شد توی آزمون و برای یکسال زندگی و تحصیل با پرواز کابل-تهران-بروکسل- نیویورک فرستادنش به آمریکا، توی هم دوره ای های خلیل زاد بچه هایی بودن که بعدا تبدیل شدن به بازیگران اصلی سیاست افغانستان از جمله اشرف غنی رییس جمهور فعلی افغانستان، آشنا نیست این صحنه براتون؟</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/641/1*76NEzlPkS8_sqx_MJoXCnQ.png" /></figure><p>بعد از یکسال زندگی توی آمریکا که عمیقا روی شخصیت زلمای تاثیر گذاشت، برگشت به کابل و با تموم شدن مدرسه توی دانشکده پزشکی دانشگاه کابل مشغول تحصیل شد و در حالی که متوجه می شد علاقه ای به این رشته نداره یه روز توی دانشگاه که راه میرفت برگه ای دید که توش تبلیغ بورسیه دانشگاه امریکایی بیروت بود، پیگیرش شد و برای ترم تابستونی تونست پذیرش بگیره و رفت لبنان و توی اون محیط با اون تنوع و غنای فرهنگی مشغول تحصیل شد، رشته علوم سیاسی، علاوه بر آشنایی با خیلی از عقاید سیاسی که آزادانه تبلیغ میشدن تو لبنان همونجا با همسر آینده ش آشنا شد و ازدواج کردن و بعد از اینکه تحصیلاتش تموم شد وزارت آوزش دولت داود خان که تازه کودتا کرده بود به شرط اینکه خلیل زاد بعد از تحصیلاتش برگرده به افغانستان هزینه دوره دکتری رو قبول کرد و دولت وقت این سرمایه گذاری رو زمانی انجام میداد که حتی تو همون لبنان دانشجوها نمیدونستن افغانستان کجا هست! میخواست معرفی کنه باید آدرس میداد بعد ایران نرسیده به چین</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/635/1*XgBx4HKnWdbqblEaJFZThQ.png" /></figure><p>وارد دانشگاه شیکاگو شد و اینجا جایی بود که بهش ارتباطاتی که نیاز داشت برای ورود به سیستم و پیشرفت رو بهش داد، از طریق اساتیدی که از کار خوب و دقیقش استفاده می کردن و به دوستاشون که توی احزاب مختلف بودن معرفی میکردن به خصوص که دوران تحصیل و کارش مصادف شده بود با کودتای کمونیست ها در افغانستان و بعدش هم حمله شوروی و انقلاب ایران، کلی تقاضا برای اطلاعات و درکی که خلیل زاد از وضعیت خاورمیانه داشت به وجود اومده بود، شاید براتون جالب باشه که بدونید خلیل زاد توی پاریس با خمینی هم ملاقاتی داشته</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/959/1*JHoHdtiB2HHtwwOklC06dw.png" /><figcaption>“به این پروفسور آمریکایی بگو ما خواهان دموکراسی و حق زنان هستیم، این چیزیه که آمریکایی ها دوست دارن بشنون”</figcaption></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*tZ_vAPcsu0CXaBZJCIfiXg.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/950/1*GyPM2GnnHOH9eJZ9hdsaEw.png" /><figcaption>جواب خمینی به چگونگی حکومت فقها</figcaption></figure><p>همکاری خلیل زاد با دولت امریکا زمانی رسمی تر شد که یه سری پیشنهادات برای کمک به دیکتاتور وقت پاکستان در قبال همکاری با گروه های جهادی که با شوروی می جنگیدن رو توی کمیته روابط خارجه مجلس نمایندگان مطرح کرد، بعدش سفیر پاکستان باهاش ارتباط برقرار کرد و دعوتش کرد برای سفر به پاکستان، که طی اون سفر و بازدید از کمپ پناهنده های افغان متوجه تلاش سازمان اطلاعات پاکستان برای کنترل و هدایت نیروهای مجاهد شد</p><p>بعد از این ماجرا به عنوان مدرس توی دانشگاه کلمبیا مشغول به کار شد و با ادامه کار توی زمینه تحقیقات استراتژیک خودش رو بیشتر در دسترس تصمیم گیران دولتی قرار میداد، در حدی که برای واسط شدن بین مقامات رسمی و مجاهدین ازش کمک می گرفتن و حتی مامور شد به گلبدین حکمتیار پیشنهاد بده برای ملاقات با ریگان بیاد امریکا که حکمتیار زیر بار نرفت و گفت امریکا چیزی جز “خانه عفاف” نداره! در نتیجه ملاقات با شخصی به اسم خالص که نماینده مجاهدین بود رو ترتیب داد ولی لحظه آخر فرمانده های خالص بهش گفتن که باید وقتی میره پیش ریگان بهش اسلام رو معرفی کنه و دعوتش کنه تا اسلام بیاره و اینجوری آمریکا هم مسلمون میشه یهویی و … :)))))))))))))</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/962/1*LITTZ5UX1bb5ArxbsbF2TQ.png" /><figcaption>خلیل زاد مترجم ملاقات تاریخی ریگان با نماینده طالبان</figcaption></figure><p>احتمالا اون موقع داشته حدس میزده که ملاقات لغو میشه، یا بدتر، ملاقات برگزار میشه و ریگان مثل خسروپرویز نامه فرستاده محمد رو پاره میکنه :))))</p><p>کار کردن با تروریستا واقعا سخته ولی تروریستای مسلمون یه چیز دیگن :))))</p><p>جلسه برگزار شد! خلیل زاد بین ریگان و خالص نشست به عنوان مترجم، خالص شروع کرد به حرف زدن و خلیل زاد ترجمه کرد که اسلام دین حق و صلح هست جناب رییس جمهور! آقای خالص میخوان شما رو دعوت کنن که اسلام بیارید!</p><p>عرق سرد روی پیشونی خالص و خلیل زاد نشسته بود و منتظر یه حرکت خسرو پرویزی بودن که ریگان جواب داد “ لطفا به آقای خالص بگید که ما دین خودمونو داریم، بعلاوه جنگ امروز جنگ بین مومنین به خدا و کفاره، به عنوان افرادی معتقد ما در طرف شما و در جنگ شما با شوروی در کنار شما هستیم”</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/296/1*Wc3i_cgzFlI1trY0jbhgDQ.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/957/1*bXNayF4oBrk69WDT7pCLaQ.png" /><figcaption>راست به چپ: خالص (نماینده مجاهدین)، زلمای خلیل زاد، ریگان</figcaption></figure><p>بعد از این ماجرا بود که به خلیل زاد پیشنهاد همکاری در وزارت خارجه آمریکا داده شد و در کارگروه ویژه ای که برای مدیریت روابط آمریکا و شوروی به دستور شخص ریگان تشکیل شده بود مشغول به کار شد، اونجا بود که با افراد مهمتری مثل رامسفلد آشنا شد و ارتباطاتش گسترده تر شد و به همین واسطه بازیگران سیاسی و نظامی افغانستان هم بیشتر به حرفش گوش میدادن</p><blockquote>چیزی که تا اینجا دیدید رو مرور کنیم، یه بچه از یه کشور جهان سومی و خانواده مذهبی اما با دولت نسبتا ترقی خواه این فرصت رو پیدا میکنه که بره به آمریکا و بعد از برگشتن دوباره توی دانشگاه آمریکایی بیروت مشغول تحصیل میشه و بعد از ازدواج برای دکترا میره به دانشگاه شیکاگو و تجارب منحصر به فردی که به واسطه زندگی تو افغانستان و لبنان داشته با تلاش و سخت کوشی خودش و ارتباطاتی که اساتیدش داشتن اونو تو مسیری قرار میده که بتونه برای تصمیم گیران سطح بالای قدرتمندترین کشور دنیا کار کنه و با همین سرمایه همزمان ارتباطش با گروه های مختلف تاثیرگذار افغانستان رو گسترش بده</blockquote><p>بعد از اینکه کمک تسلیحاتی آمریکا به مجاهدین حسابی شوروی رو به دردسر انداخت و هزینه ادامه جنگ بالا رفت، گورباچف اعلام کرد که طی برنامه زمانبندی شده از افغانستان خارج میشن و رفقاشون توی کابل باید خودشون تنهایی از انقلاب سرخی حفاظت کنن که مملکت رو درگیر یک دهه جنگ کرد، ولی این لایه سطحی و نمایشی بود، اصل ماجرا این بود که طی مذاکرات طولانی بین آمریکا و شوروی و بدون مشارکت طرف های افغان، دو کشور به توافق رسیده بودن که در ازای قطع حمایت تسلیحاتی آمریکا از مجاهدین، شوروی طی جدول زمانی از افغانستان خارج بشه ولی همچنان کانال ارتباطی با نیروهای طرفدارش در کابل حفظ بشه و فعالیت های اطلاعاتی امنیتی KGB ادامه پیدا کنه</p><p>خلیل زاد مخالف این طرح بود چون عملا فقط مخارج شوروی کمتر میشد و همچنان حضور داشت توی افغانستان و این قطع شدن حمایت تسلیحاتی امریکا به صورت ناگهانی در مقابل فرایند خروج نیروهای شوروی پتانسیل زیر پا گذاشتن توافق از طرف شوروی رو بالا می برد هم مجاهدین رو ضد امریکا تحریک می کرد</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/690/1*MhN7s5FBOAftE24GQYLXjw.jpeg" /><figcaption>عقب نشینی شوروی از افغانستان</figcaption></figure><p>با اینکه نظر خلیل زاد توی اون جمع موافقی نداشت و اکثریت طرفدار توافق بودن، ریگان مخالفت کرد و دستور داد مذاکره کننده ها برگردن، حالا تو شرایطی که شوروی اعلام کرده بود از افغانستان خارج میشه دیگه خبری از توافق نبود و این مقامات شوروی رو شدیدا تحت فشار میذاشت که برای رسیدن به قراردادی که بعدا به توافق ژنو معروف شد شرایط آمریکا رو قبول کنن</p><p>اما مجاهدین که این ظرافت های دیپلماسی رو نمی فهمیدن شدیدا عصبانی بودن و این دوباره فرصتی بود که خلیل زاد کمکی کنه برای حفظ کانال، برای همین به پاکستان رفت و در حالی که قرار بود همراه رئیس جمهور پاکستان و یکی از دیپلمات های امریکایی بره به پنجاب برنامه ش عوض شد و رفت پیشاور تا با حامد کرزای و بقیه رهبرای مجاهدین مذاکره کنه، حدس بزنید چی شد! هواپیمای رئیس جمهور پاکستان سقوط کرد!</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/660/1*cBlXsc_HYTaDzAOjNhv6iA.jpeg" /><figcaption>سقوط هواپیمای رییس جمهور پاکستان</figcaption></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/957/1*EBC8L0sXhtRliAZsDC1ZpQ.png" /></figure><p>حالا که شوروی داشت از افغانستان خارج می شد خلیل زاد به فکر تشکیل حکومت آینده بود و نمیخواست بخشی از مجاهدین که شدیدا ضد آمریکایی شده بودن حاکم بشه، بزرگترین و قدرتمندترین بلوک قدرت مجاهدین مقیم پاکستان بودن که خودشون چند دسته میشدن، بخشی شون دنبال ساختن جمهوری اسلامی خودشون بودن، مثل ربانی و کرزای، بخش دیگه دنبال ساخت امارت اسلامی بودن و بخشی از ملی گراهایی که قبل از جنگ حاکم بودن میخواستن که ظاهرشاه برگرده و دوباره نظام سلطنتی حاکم بشه و اینا همه در حالی بود که حکومت کمونیستی کابل توی سازمان ملل و کشورهای دیگه نماینده رسمی افغانستان بود</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/956/1*kxwlalAsY8seUm6Ncs0YfA.png" /></figure><p>خلیل زاد به مسئولان وزارت خارجه امریکا پیشنهاد داد که به گروه های افغان فشار بیارن که <em>لویه جرگه </em>برگزار بشه، چیزی مثل مجلس موسسان که از همه استان ها و همه قبایل جمع بشن و برای تشکیل حکومت آینده تصمیم بگیرن، حتی از ظاهرشاه خواست تا به نحوی میزبانی کنه همچین جلسه ای رو، به هر حال بعد از یه جنگ طولانی کسی یادش نمی مونه چرا از شاه قبلی خوششون نمیومد، حتی برای اینکه زودتر تکلیف مشخص بشه با یکی از دیپلمات های امریکایی رفت رُم تا ظاهرشاه رو قانع کنه که ریاست این اجلاس رو قبول کنه و از بقیه بخواد مشارکت کنن، ولی ظاهرشاه نمیخواست هیچ مسئولیتی توی فرایند انتقالی داشته باشه و خلیل زاد وقتی دید نمیتونه روی ظاهرشاه حساب باز کنه رفت پاکستان تا با لیدرهای مجاهدین مذاکره کنه و در همین حین بود که بهش خبر دادن وقتی داشت وقتشو با ظاهرشاه تلف میکرد سازمان اطلاعات پاکستان با متحدانش توی مجاهدین تشکیل حکومت انتقالی رو شروع کرده بود</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/957/1*e0NOMySIyTtx52M-DL2f0w.png" /></figure><p>بعد از این ماجرا و تموم شدن دوره دولت ریگان، فروپاشی شوروی و چند ماه بعدش فروپاشی حکومت کمونیستی کابل دولت بوش و کلینتون علاقه ای به دخالت درافغانستان نداشتن و خلیل زاد از فرایندها کنار گذاشته شد وارد موسسه RAND شد که یکی از بزرگترین و تاثیرگذارترین مراکز تحقیقاتی دنیاست، همین زمان بود که جنگ داخلی مجاهدین شروع شد و طالبان با کمک سازمان اطلاعات پاکستان تونست امارت اسلامی خودشو تشکیل بده و جالبه که ابتدای کار خیلی ها امیدوار بودن به طالبان، حتی خود خلیل زاد، به هر حال خستگی ناشی از جنگ و شکست خوردن آلترناتیوها باعث میشه مردم سطح استاندارد خودشونو پایین بیارن ولی این واقعیت رو عوض نمیکنه و با دل بستن به چیزی مثل طالبان آینده روشنتر نمیشه، ما نمیخوایم باور کنیم اون میتونه بدتر باشه، خودش که اینو میدونه، اصلا برنامه ش همینه</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/949/1*xHNJqsEhWFft3TVEAwWk4w.png" /></figure><p>البته طالبان هم نقشش رو خوب بازی کرده بود، وسط جنگ داخلی هر وعده ای که لازم بود میداد تا هر طبقه ای رو همراه خودش کنه، از یه طرف به جمهوری خواه ها می گفت لویه جرگه راه میندازه و دنبال سلطه نیست، از یه طرف به سلطنت طلبا می گفت که ظاهرشاه رو میارن به عنوان رییس لویه جرگه، اونا هم در حدی جو گیر شده بودن که رفته بودن رخت ولباس جدید شاهانه برای ظاهرشاه خریده بودن! هرکی که باشی به هر حال دوست داری یه دروغی رو باور کنی، وقتی مستاصل باشی زودتر هم باور میکنیش</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/960/1*JtNnZ02r-_mUjb9P29pctQ.png" /><figcaption>متاسفانه تجربه دست اول خلیل زاد با ملاقات خمینی نتونست بهش کمک کنه تا واقعیت حرکت طالبان رو از همون اول تشخیص بده</figcaption></figure><p>چیدمان قدرت با تسخیر هرات و کابل عوض شد، حالا طالبان حاکم بود و نیروهای اتحاد شمال که شامل نیروهای ربانی و دوستم و تاجیک ها و هزاره هایی که از طرف ایران پشتیبانی میشدن به طرف کوه های شمال افغانستان حرکت کردن، طرفدارای شاه هم که هیچ نیروی نظامی توی افغانستان نداشتن در تبعید، گروه رُم رو تشکیل دادن تا حداقل اسمشون مطرح بمونه</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/267/1*Le1x-A0Efn6XjiQOVo7OiA.jpeg" /><figcaption>حامد کرزای جوان</figcaption></figure><p>تو این مقطع حامد کرزای مستقیما برای طالبان کار میکرد، حتی بهش پیشنهاد داده بودن که به عنوان سفیر طالبان در سازمان ملل بره امریکا، وقتی این موضوع رو با خلیل زاد مطرح کرد خلیل زاد بهش گفت که چقدر بدبینه نسبت به طالبان، این تکرار تاریخ چقدر جالبه، کرزای بهش جواب میده میفهمه نگرانیش رو ولی خود فرماندهان طالبان بهش اطمینان دادن که وقتی اوضاع اروم بشه حکومت رو می سپرن به تکنوکرات ها!</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/944/1*F-aBKNwS42JDugGXTh4y5g.png" /><figcaption>وقتی برهه حساس کنونی تموم بشه تکنوکرات ها حکومت میکنن به افغانستان/ایران</figcaption></figure><p>خیلی جالبه که خلیل زاد باز هم رفت سراغ شاهی که قبلا نا امیدش کرده بود تا یه بار دیگه فرصت بده بهش برای نا امیدی بیشتر، این خاطره ارزش اینو داره که کامل نوشته بشه</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/299/1*QFvHAnzjojT_zHDGWCCU1Q.jpeg" /><figcaption>ظاهرشاه</figcaption></figure><p>خلیل زاد میره رُم، با ظاهرشاه در مورد لویه جرگه صحبت میکنه و میگه شما میتونید نقش یه پترگار (مثل بند زن که ظرفهای شکسته رو بند میزد) رو داشته باشید تو اجلاس و با نقش “فراجناحی” کمک کنید گروه های مختلف کنار هم باشن! <br>خیلی جالبه که اعلی حضرت همایونی توی تبعید بهشون بر میخوره که چرا لفظ پترگار رو استفاده کرده و این دون شان پادشاهه و خلیل زاد یه زمانی رو صرفا میذاره تا اون مفهوم رو براش توضیح بده و از دلش دربیاره!</p><p>بعد ظاهرشاه دوباره شروع میکنه به طفره رفتن و میگه قبل از اینکه جلو بیاد منتظر میشه آمریکایی ها بیان رسما ازش حمایت کنن!<br>اینجاست که خلیل زاد از کوره در میره و واقعیت رو می پاشه تو صورت ظاهرشاه، بهش میگه که دولت امریکا تو رو جدی نمیگره! اونا فکر میکنن تو یه پیرمردی که از 1973 تا حالا رفته پی کار خودش، وقتی به افغانستان نگاه میکنن طالبان رو می بینن، القاعده و پاکستان رو می بینن!</p><p>تشویقش کرد که حرکت رو خودش باید شروع کنه و از طرفداراش که میتونن پول کافی برای تشکیلات رو بهش بدن کمک بخواد ولی شاهی که سبک زندگی ایتالیاییش کلی فرق داشت با واقعیت زندگی مردم افغانستان تمایلی نداشت تکون به خودش بده، اخر سر خلیل زاد انقدر از این تعلل و بی تفاوتی ظاهرشاه عصبانی شد که داد زد سرش “چطور میتونی شبا بخوابی وقتی مردمت تو همچین وضعیتی هستن؟”</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/963/1*5YEVwgbswKcUX-ZlUave8w.png" /><figcaption>سرانجام امید به یه مفت خور که هیچ وقت تو عمرش کار نکرده</figcaption></figure><p>این همزمان بود با تلاش شبانه روزی کرزای و همکاراش که از طالبان جدا شده بودن و برای سرعت دادن به حرکت اوپوزیسیون با مذاکرات طولانی مدام بین پاکستان و افغانستان و سایر کشورها در سفر بودن و حاضر بودن هزینه بدن، وقتی کرزای از طالبان جدا شد و شروع کرد به فعالیت سیاسی طالبان رفت سراغ خانواده ش، پدر پیر کرزای رو وقتی داشت از مسجد بیرون میومد تو روز روشن سلاخی کردن و کرزای به جای اینکه بترسه و مبارزه رو بذاره کنار جسورتر شد، این تجربه شخصی بهش یه هدف جدید داده بود، به هرکی که میشناخت زنگ زد و با 300 تا ماشین مثل یه کاروان جسد پدرشو از پاکستان برداشتن اوردن قندهار دفن کنن که تحت کنترل طالبان بود و همون طالبانی که پدرشو کشته بود جرات نکرده حتی یک گلوله شلیک کنه سمت این کاروان، این طوری بود که اعتبار رو بدست اورد نه اینکه بهش ارث برسه</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/956/1*IosGQjdggsXGaUZbJWxjXw.png" /></figure><p>آخر سر با کمک مالی یکی از مهاجرهای مقیم کالیفرنیا که بعدا شد اولین سفیر افغانستان در امریکا، اولین اجلاس در رُم برای گروه های اوپوزیسیون خارج نشین برگزار شد، ظاهرشاه هم دعوت شد و اومد برای سخنرانی و وقتی رفت پشت تریبون گفت دنبال نقش خاصی برای خودش نیست و صرفا میخواد مثل یه هماهنگ کننده مطمئن بشه این جلسه به خوبی برگزار میشه و… مثل همیشه طفره رفت و همین زمان بود که یک بانوی قدرتمند از وسط جمعیت بلند شد و یه چادر پرت کرد سمت ظاهرشاه!<br>این یه جور سنت پشتون هست که طرف رو به خاطر ترسو بودن تحقیر میکنن و بهش میگن یا مرد باش برو جنگ یا چادر سرت کن بشین خونه!</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/951/1*aGr_GyNDvCqsHlhIxrSqHg.png" /><figcaption>مطمئنم قلب پسر کوچولوی هفتاد ساله شکست</figcaption></figure><p>اخر جلسه خود حضار به توافق رسیدن که برای تشکیل لویه جرگه به همدیگه کمک بکنن و هرکس تو کشوری که اقامت داره به عنوان نماینده شروع کنه به رایزنی و کرزای و خلیل زاد هم در مرکز این تلاش ها بودن، ولی نکته اینجاست که تقریبا هیچکس پوشش نداد این اجلاس رو، وزارت خارجه آمریکا هم زیاد تحویل نگرفتشون و حتی مشغول مذاکره با طالبان بود، ولی خب همه نقاط شروع همینجوری هستن، مردم نتایج بزرگ و شگفت انگیز رو میتونن ببینن، تمام اون تلاش های کوچیکی که طی مدت زمان طولانی قبلش انجام شده تا به اون نقطه برسن رو کسی نمیبینه و برای همین شروع همیشه نا امید کننده هست، اگر 46 سالم بود حتما داستان شروع کردن بیزنس خودمو تعریف میکردم براتون در ادامه ولی خوشبختانه این اتفاق نمیوفته :)<br>برای اینکه گفتگو ها سرعت بگیره خلیل زاد با کمک روابطی که توی وزارت خارجه داشت ویزا گرفتن رو برای افراد مختلف اوپوزیسیون تسهیل کرده بود و این باعث شده بود حتی گروه هایی که از روز اول نبودن مثل اتحاد شمال به رهبری احمدشاه مسعود و عبدالله عبدالله بیشتر با کرزای در ارتباط باشن</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/964/1*P9t6mQjEJJ7j7E920nOk9g.png" /></figure><p>گفتگوها ادامه داشت تا اینکه دولت بوش سر کار اومد و از اسم خلیل زاد تو لیست کوتاهی که برای چندتا منصب وزارت خارجه و دفاع در نظر گرفتن بود، برای یه مدت کوتاه به عنوان معاون وزیر دفاع با رامسفلد کار میکرد که اخلاقشون با هم جور در نیومد و خلیل زاد در نهایت با رایس همکار شد و به عنوان سرپرست بخش خلیج فارس، ایران، عراق، افغانستان و پاکستان شورای امنیت ملی کارشو ادامه داد</p><p>موضع دولت بوش حتی قبل از یازده سپتامبر نسبت به طالبان سخت تر بود و به پاکستان برای کنترل و محدود کردن طالبان و بقیه تروریست ها فشار وارد میکردن و از طرف دیگه اعضای اوپوزیسیون برای همکاری حاضر شده بودن بیشتر کوتاه بیان، حتی احمدشاه مسعود مشاور خودش رو فرستاده بود رُم تا با اطرافیان ظاهرشاه همکاری کنه و عبدالله عبدالله هم فرستاده بود به واشنگتن که نظر مقامات آمریکایی رو جلب کنه برای همکاری بیشتر و رسیدن به یک برنامه جامع مدون، چیزی که بتونن براساسش حرکات بعدی رو انتخاب و نیازهاشون برای رسیدن به هدف رو پیش بینی کنن</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/944/1*sxFi737YUeWHR1DkWoM4Xw.png" /></figure><p>همینطور که زمان میگذشت و گفتگوها بیشتر میشد گاردها هم پایین میومد و در نهایت احمد شاه مسعود قبول کرد که از تشکیل لویه جرگه با رهبری ظاهرشاه حمایت کنه و همزمان با کرزای هم برای فعالیت نظامی بیشتر ضد طالبان متحد شد</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/958/1*UTr2aUFtqhxV-4mHI8yr0Q.png" /></figure><p>زمانی که هنوز مذاکره با طالبان و برقراری ارتباط رسمی یه آپشن بود خلیل زاد تمام تلاش خودش رو میکرد که با متحد کردن اوپوزیسیون برای مقامات آمریکایی رژیم چنج رو جا بندازه، قانعشون کنه که مجموعه ای هست که بتونه جای رژیم طالبانی رو بگیره و این موضوع خیلی خیلی مهمه، شاید بخوایم انکار کنیم ولی واقعیت اینه که تا وقتی آلترناتیو قابل اعتماد با تلاش های طولانی مدت به وجود نیاد، که از قضا همین توانایی همکاری در بلند مدت باعث میشه دیگران بتونن اعتماد کنن به اون مجموعه، کسانی که قدرت تغییر رو دارن تمایلی به استفاده از این قدرت رو ندارن و فقط سعی میکنن مشکل رو دور کنن از کشور خودشون</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/952/1*IxS42U26tu5renS2E5ws-A.png" /></figure><p>این نگاه در ظاهر سود بیشتری از لشکرکشی داره برای کشورهای قدرتمند و کافیه با تحریم تروریست ها رو توی کشورخودشون محدود کنن تا اینکه… دو تا هواپیما به برجکشون بخوره و تازه به خودشون بیان! تازه بگن این پدرسوخته ها از کجا اومدن؟؟ اسلام چیه؟ شیعه و سنی چیه؟ القاعده کیه و کجاست؟</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/865/1*BROxf28kfsfMujZr_N43wQ.jpeg" /></figure><p>حالا حرفای خلیل زاد شنونده داشت، بیشتر از بیست سال کار و تلاش و سفر به خطرناک ترین جاها اعتباری به حرفاش داده بود که شخص رییس جمهور ساعت ها می شست پای حرفاش تا به درک بهتری از وضعیت افغانستان برسه</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/942/1*8tqjbhBEDFBblbT01y0JUA.png" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/220/1*SjR5aRP6cegGL0Z5O8Fv7w.jpeg" /><figcaption>احمد شاه مسعود</figcaption></figure><p>شاید الان فکر میکنید تو همچین شرایطی بهترین فرصته که با داشتن اوپوزیسیونی که متحد شده و لیدر اه مسامحه ای مثل احمدشاه مسعود داره، اوه، اوپسی! یادم رفت بگم، درست دو روز قبل از یازده سپتامبر دو نفر به عنوان خبرنگار میرن با احمد شاه مسعود مصاحبه کنن و یهوو بووووم! بمبی که توی دوربین هاشون جاساز کرده بودن منفجر میشه و می تونید حدس بزنید موج بی اعتمادی تا چه مدت بین اوپوزیسیون وجود داشته، گرچه در نهایت همه سازمان اطلاعات پاکستان رو مقصر دونستن</p><p>تو این شرایط بخشی که ضد جنگ بود یک بار دیگه به ملاعمر، رهبر طالبان، فرصت داد که با قطع رابطه با القاعده با آمریکا همکاری کنه، ولی ملاعمر قبول نکرد و طرح تغییر رژیم رسما وارد در دستورکار شورای امنیت ملی و وزارت دفاع آمریکا قرار گرفت، برنامه ریزی برای افغانستان بعد از ملاها هم به عهده زلمای خلیل زاد و فرانک میلر گذاشته شد، میتونم هیجان و دلهره همزمان خلیل زاد رو تصور کنم، بالاخره زمانش رسید</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/945/1*qyjC8KyWey2ipTM0vMpeYg.png" /></figure><p>فعالیت های سیاسی بیشتر شده بود و به واسطه مسئولیتی که به خلیل زاد داده بودن تقریبا همه از افغانستان بهش زنگ میزدن و بازار رایزنی گرم تر از هر زمانی بود و برنامه ریزی برای حمله نظامی ادامه داشت و کمتر از یک ماه بعد از حملات یازده سپتامبر، آمریکا به افغانستان حمله کرد و رسوندن سلاح به اوپوزیسیون طالبان به نحوی که بالانس قدرت بینشون بهم نخوره هم تبدیل شد به یکی از نگرانی های خلیل زاد</p><p>یک ماه بعد از حمله آمریکا نیروهای اتحاد شمال به کابل رسیده بودن و حالا مقامات امریکایی شک داشتن که اجازه بدن بخشی از اوپوزیسیون پایتخت رو اشغال کنه یا نه، دوست دارم به فرایند مطرح شدن ایده ها و تصمیم گیری توجه کنید بیشتر</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/493/1*jT28YwFioB5bFjPL23SyIw.jpeg" /></figure><p>وزیرخارجه پاول دو تا پیشنهاد داشت، اول اینکه امریکایی ها کابل رو بگیرن و تحویل بدن به نیروهای سازمان ملل یا حتی نیروهای سازمان همکاری اسلامی، دومین ایده این بود که روند و محل درگیری ها طوری تعیین بشه که نیروهای شمال و پشتون ها همزمان بخش های تقریبا مساوی از کابل رو از طالبان پس بگیرن</p><p>دیک چنی معاون رییس جمهور و رامسفلد وزیر دفاع مخالف هر دو ایده بودن و میگفتن حالا که اتحاد شمال زودتر از نیروهای امریکایی رسیده به کابل نباید جلوشونو گرفت و باید به کمکشون زودتر طالبان رو سرنگون کرد و با سریع تموم کردن جنگ به تروریست ها پیام محکمی داد</p><p>در نهایت با کلی بحث همین مجموعه به توافق رسیدن که اجازه بدن نیروهای شمالی پیشروی کنن و همزمان آمریکا مواضع طالبان رو بمباران کنه و به عنوان گارانتی، فهیم، جانشین احمدشاه مسعود، هم قول داد که تا رسیدن نیروهای حافظ صلح وارد کابل نشه</p><p>با سقوط کابل جیمز دابینز از طرف وزیر خارجه برای شروع فرایند تشکیل حکومت انتخاب شد که قبلا توی بالکان هم ماموریت های مشابهی داشت و برنامه ای که داشتن تشکیل حکومت با حضور همه قبایل و گروه ها بود که با توجه به ریشه های پشتون طالبان واقعا سخت بود این کار</p><p>خلیل زاد با همه لیدرهای پشتون که میشناخت صحبت میکنه و بهشون توضیح میده مثل گذشته نمیتونن صاحب همه مملکت باشن و اتحاد شمال وجهه بین المللی بهتری نسبت به اونا داره ولی آمریکا میخواد که سهم منصفانه ای از قدرت به پشتون ها برسه تا حکومت جدید افغانستان هم پشتوانه داخلی داشته باشه هم حمایت خارجی</p><p>برای همین دو ماه بعد از حمله به افغانستان کنفرانسی در بُن آلمان تشکیل شد تا درمورد تشکیل حکومت آینده تصمیم گیری بشه</p><p>کی میزبان بود؟ سازمان ملل</p><p>کی پول رو میداد؟ آمریکا، مستقیم و غیرمستقیم</p><p>کی تصمیم می گرفت کی توی کنفرانس شرکت کنه؟ همونی که پول رو میداد دیگه! واقعا جای سوال نداشت</p><p>کی عملا اداره میکرد کنفرانس رو؟ دابینز و خلیل زاد، نماینده های همونی که پول رو میداد</p><p>حالا حدس بزنید به غیر از لیدرهای افغان کی اونجا بود، محمد جواد ظریف</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/700/1*zrdcv32sQgaKWQnMOYWICw.png" /></figure><p>با توجه به اینکه جمهوری اسلامی حامی اتحاد شمال بود انتظار داشتن برای سهم بیشتر اتحاد فشار بیاره ولی امریکایی ها رو حسابی غافلگیر کرد وقتی گفت میخواد بقیه گروه ها هم در حکومت نقش داشته باشن و حتی پیشنهاد کرد که کرزای لیدر حکومت جدید باشه</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/708/1*eUwz1Y7fx1unV2bWlOQMjg.png" /><figcaption>هرچی میکشیم از اینه که کسی نداریم باهاشون کافی بخوره</figcaption></figure><p>با همین بهونه سر صحبت رو باز کردن و خودتون بهتر میدونید حرف حرف میاره و شروع کردن بیشتر و بیشتر با هم صحبت کردن و صمیمی تر شدن، زیبا نیست؟</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/702/1*m2AOCitk7Ho8gDrtwAkcwA.png" /></figure><p>در کل میشد گروه های دعوت شده به کنفرانس رو به چهار دسته تقسیم کرد، اتحاد شمال (ترکیب اقلیت های غیر پشتون مسلح که طالبان رو با حمایت آمریکا شکست داده بودن) ، گروه رُم (سلطنت طلب های تبعیدی)، گروه قبرس (مجاهدین تبعیدی وابسته به ایران) و گروه پیشاور ( پشتون های وابسته به پاکستان)</p><p>به نظرم باید همین جا متوقف بشیم و یه کم فکر کنیم چطور چند صد نفر میتونن یه بلوک سیاسی رو تشکیل بدن که توی همچین کنفرانس های سرنوشت سازی بهشون فرصت داده بشه و چطور چندهزار و چند میلیون نفر نمیتونن حتی یک نماینده داشته باشن، جواب کوتاه و ساده ش اینه که اونا تونستن با هم کار کنن، منابعشونو با هم به اشتراک بذارن و ریسک کنن، اون فرصت طلایی نتیجه چندین و چند سال کار مشترکه</p><p>وقای با هم کار کنیم میتونیم به مرور به هم اعتماد میکنیم و این باعث میشه باز به مرور زمان هزینه هامون در نتیجه اعتمادی که داریم کمتر بشه و درامدمون بیشتر بشه و رابطه ما بتونه تولید ثروت بکنه و همین باعث میشه بقیه انگیزه بیشتری برای همکاری با ما پیدا کنن و شتاب میگیره حرکت و بزرگ و بزرگتر میشه تا اینکه یه روز می بینید پشتوانه مالی و سیاسی لازم برای انجام تغییراتی که تمام این مدت میخواستید دارید</p><p>خب، برگردیم، کی حرف نهایی رو میزد تو این گروه ها و چطور انتخاب شده بود؟</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*hZVOzsp2Gst_pNZz4YyuZw.jpeg" /><figcaption>یونس قانونی نماینده اتحاد شمال</figcaption></figure><p>قانونی، یکی از فرمانده های زیر نظر احمد شاه مسعود، نماینده اتحاد شمال بود، بعد از مرگ احمد شاه مسعود رهبری این گروه بین سه نفر تقسیم شده بود، عبدالله عبدالله، فهیم و حکمتیار، اخری چموش تر از این بود که بتونه با دیگران کار کنه و حتی تلاش کرده بود قانونی رو ترور کنه، برای همین عبدالله عبدالله و فهیم تصمیم گرفتن قانونی رو به عنوان نماینده بفرستن بُن</p><p>ستار سیرت، وزیر دادگستری سابق ظاهرشاه، نماینده گروه رُم بود، ولی همونطوری که میتونید حدس بزنید این مقام بهش اعطا شده بود و برای همین کنترلی روی اعضای گروه رُم نداشت که هر کدوم برای خودشون یه تریلی ادعا داشتن، فراری های پر مدعا</p><p>رهبری گروه قبرس هم که شب قبلش رفت با آمریکایی ها صحبتاشو کرد و رهبر گروه پیشاور هم پیرسید احمد گیلانی بود که پاکستانی صرفا فرستاده بودنش که باشه</p><p>کی تصمیم میگرفت که الان در مورد چی باید صحبت کنن؟ خلیل زاد و دابینز</p><p>طرحی که مطرح شد این بود که اول حکومت انتقالی تشکیل بشه با مشارکت همه این گروه ها، بعد همین حکومت انتقالی پیشنویسی برای قانون اساسی جدید تهیه کنه و لویه جرگه برگزار بشه تا مردم بیشتری بتونن در مورد بند به بند قانون اساسی نظر بدن و در نهایت تصویبش کنن و بعدش انتخابات برای تشکیل پارلمان و انتخاب رییس جمهور برگزار بشه</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/701/1*IrIPvgWNhy4jOKcD12ToBA.png" /></figure><p>همونطور که میبینید همه چیز از قبل آماده شده بود، ولی چیزی تحمیل نشده بود، همه این حرفا نتیجه چندین ماه مذاکره با تک تک گروه ها بود، اون بحث ها مهمتر از این عکس های یادگاری بودن</p><p>دقت کردید صحبتی از پادشاهی نشد؟ با این وجود خاندان سلطنتی اعلام کردن که ظاهرشاه از رُم میره افغانستان تا توی حکومت جدید “مشارکت” کنه، خب میتونید حدس بزنید کسایی که تمام این سالها با شوروی و طالبان جنگیدن و دوستان خانواده هاشون کشته شدن توی این راه چه حسی داشتن نسبت به شاه آماده خور، و دوباره جو بین اوپوزیسیون متشنج شد</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/690/1*aQAQHyTJC0P2MC6rg8_I0Q.png" /></figure><p>قبل از اینکه همه تلاش ها از بین بره دابینز وارد عمل شد و با یه مقدار فشار توافقی ایجاد کرد که سیستم همچنان جمهوری میمونه و ظاهرشاه به عنوان رهبر کشور انتخاب نمیشه ولی در لویه جرگه حضور خواهد داشت و اگر قرار باشه فردی از طرف گروه رُم پیشنهاد بشه برای رهبری حکومت انتقالی منوط به توافق همه گروه های دیگه هست</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/701/1*Mwa2lMwFfahoCq9b9whNSQ.png" /><figcaption>That king didn’t have the last word there</figcaption></figure><p>تمام این مدت خلیل زاد تلفنی در حال مذاکره با کسانی بود که توی اجلاس حضور نداشتن ولی روی خروجی اجلاس تاثیر داشتن تا بتونه نماینده هایی که اینجا اومدن تا همه چیز رو برای گروه خودشون مصادره کنن به یه توافق منصفانه راضی کنه که پشتوانه اجرایی افراد بیرون کنفرانس رو هم داشته باشه</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/259/1*w1KU98GhGidJIUSXqEL-tQ.jpeg" /><figcaption>ستار سیرت نماینده گروه رُم</figcaption></figure><p>زمان انتخاب رهبر حکومت انتقالی رسید، آمریکایی ها مثل ایران و پاکستان کرزای رو در نظر گرفته بودن برای این جایگاه ولی جالبه که دوباره گروه رُم یه فنگی میندازه و به جای معرفی کرزای، سیرت رو پیشنهاد میکنن و قانونی نماینده اتحاد شمال مخالفت میکنه با این انتخاب و میگه حتی اگر من اینجا قبول کنم، اون بیرون تو افغانستان هیچکس زیر بار حاکم شدن سیرت نمیره، شاید فکر کنید قانونی شخصا نمی خواسته سیرت انتخاب بشه ولی جالبه بدونید که سیرت برادر زن قانونی بود، برای همین اولش گفت حتی اگر من قبول کنم، همچین انتظاری ازش داشتن، به هر حال نمیتونی همیشه از اهرم روابط خانوادگی استفاده کنی، حتی اگر بهش عادت کرده باشی</p><p>دوباره آمریکایی ها مجبور شدن مداخله کنن</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/705/1*6G_D-hZA5_6vhbuMf_I0XA.png" /></figure><p>خلیل زاد تمام اعضای گروه رُم رو جمع کرد و بهشون اخطار داد که اگر طبق توافقات قبلی کسی رو انتخاب نکنن که سه گروه دیگه هم موافقش باشن کنفرانس بُن شکست خورده اعلام میشه و عامل شکستش هم گروه رُم خواهد بود، جالبه که وقتی خلیل زاد زنگ زد به ظاهرشاه و با همین لحن مساله رو بهش توضیح داد ظاهرشاه سریع عقب نشینی کرد و اصلا انکار کرد که سیرت انتخاب اون بوده! در نهایت با یه کم فشار گروه رُم تونست اون نور انتهای تونل رو ببینه و به این نتیجه برسه که کرزای انتخاب مناسب تری هست، جالبه که تمام این مدت کرزای توی افغانستان بود! حتی نزدیک بود یه موشک امریکایی شهیدش کنه در نتیجه ی خطای انسانی!</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/699/1*sWU2DT3vn6nw0d5xyBsVMw.png" /></figure><p>خب، حالا که رییس حکومت انتقالی مشخص شد وقتشه که اعضای دولتش هم تعیین بشه، ملاک اینجا میزان نیاز به افراد برای همراه کردن قبیله هاشون بود تا لویه جرگه با مشروعیت حداکثری برگزار بشه، برای همین با ژنرال دوستم شروع کردن، خلیل زاد باهاش صحبت کرد و انقدر وعده وعید داد تا راضی بشه ازبک ها رو همراه کنه</p><p>بعدش رفت سراغ اسماعیل خان که هرات رو کنترل میکرد و بهش فرمانداری هرات بعد از تشکیل حکومت رو پیشنهاد داد</p><p>بعد هم با عبدالله عبدالله و فهیم به توافق رسیدن</p><p>توجه کنید که دادن همچین پیشنهادهایی توسط خلیل زاد از طرف کرزای درجات خیلی بالا از همکاری رو نشون میده، مطمئنم منظورمو متوجه شدید</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/900/1*GvjmVe_gG41MXq_BaYdTKw.jpeg" /><figcaption>خلیل زاد و کرزای</figcaption></figure><p>این وسط ربانی همکاری نمیکرد، ربانی کسی بود که همین الان توی کابل خودش رو رییس جمهور اعلام کرده بود و نیروهاش هم تمام مراکز دولتی رو اشغال کرده بودن، به هیچ صراطی هم مستقیم نمیشد، و از طرفی طبق توافقات قبلی با اتحاد شمال قرار بود لیست اعضای دولت انتقالی رو ربانی منتشر کنه</p><p>گرچه این مشکل هم با مداخله ظریف و کمک چند تا موشک که در اثر خطای انسانی همون روز فرود اومدن وسط خونه ربانی حل شد</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/699/1*2gaR4NP8u2Mzcrkk8ZBe2Q.png" /></figure><p>گرچه بحث های اصلی تازه موقع تقسیم گوشت قربونی شروع شده بود، فهیم و عبدالله از اتحاد شمال میخواستن پست وزارت دفاع، وزارت کشور و وزارت امور خارجه رو صاحب بشن، ژنرال دوستم برای وزارت دفاع دندون تیز کرده بود،</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/640/1*iwaX9FsbwmDzQAH1qsGpyg.jpeg" /></figure><p>خب همونطور که میتونید حدس بزنید دوباره اختلاف سر اینکه صندلی به اندازه نشستن همه وجود نداره بالا گرفت و قانونی، نماینده اتحاد شمال، زد زیر همه چیز و توافق داشت از بین میرفت که جواد ظریف پا شد، قانونی رو برد یه گوشه، در گوشش یه چیزی گفت و پنج دقیقه بعد…</p><p>قانونی اعلام کرد که تسلیم شده و با لیست اعضای دولت موافقت میکنه</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/703/1*Gnrs0ULXKXhkqXFMQ0arzg.png" /></figure><p>در نهایت از 29 وزیر کابینه سهم اتحاد شمال شد 16 وزیر، از نظر قومی، 11 وزیر پشتون بودن، 8 وزیر تاجیک، 5 وزیر هزاره، 3 وزیر ازبک، دو تا وزیر هم از سایر اقوام انتخاب شده بودن</p><p>کنفرانس با این توافق سه گانه به پایان خودش رسید</p><blockquote>دولت موقت سه هفته بعد (عید فطر اون سال) قدرت رسمی رو در اختیار بگیره</blockquote><blockquote>دولت موقت وظیفه داره براساس قانون اساسی سال 1964 افغانستان، قوانین بین المللی و شریعت! کار خودش رو ادامه بده و پیش نویس قانون اساسی جدید رو تهیه کنه و مقدمات برگزاری لویه جرگه رو فراهم کنه</blockquote><blockquote>همه نیروهای مسلح باید قدرت (نفرات و سلاح ) خودشونو تسلیم کنن به دولت موقت</blockquote><p>بر همین اساس کارشونو ادامه دادن، دولت تشکیل شد و همین ثبات لازم رو ایجاد کرد برای تشکیل لویه جرگه و تصویب قانون اساسی و برگزاری انتخابات، دیگه از بحران وجودی خارج شدن، حالا باید کشور رو طوری که میخواستن می ساختن، دیگه نوع مشکلات متفاوت بود و نمی شد با قواعد بازی قدیمی تو این بازی هم برنده شد</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/958/1*eHYM97IC49hyITzNE8EDww.png" /><figcaption>از بین رفتن طبقه متوسط و کشته شدن یا فراری دادن نخبه ها اثر خودشو تازه وقتی حکومت دیکتاتوری سرنگون بشه و بخوان کشور رو بسازن نشون میده</figcaption></figure><p>بیشتر از این مطلب رو طولانی نمیکنم، به نظرم حالا یه ایده ای دارید که اوپوزیسیون واقعی چی کار میکنه، این تجربه فقط از نظر زمانی به ما نزدیک نیست، از نظر فرهنگی شباهت مردم ما و افغانستان انقدر زیاده که نمیشه گفت شباهت رفتارهای طالبان و جمهوری اسلامی هم اتفاقی بوده، با این حال تفاوت ها انقدر چشمگیر و مهم هستن که نمیشه نادیده گرفتشون</p><p>طالبان یک هزارم قدرت سازماندهی و ارتباطات بین مللی و امنیتی اطلاعاتی جمهوری اسلامی رو نداشت، اوپوزیسیون واقعی مسلحی داشت که حداقل بعد از اعتراض منتظر نمیشدن تو خونه تا پلیس بیاد ببرتشون زندان، خلیل زادی هم نداریم تو امریکا و برعکس کلی کارچاق کن تو واشنگتن و لندن شبانه روزی کار میکنن تا این رژیم سرپا بمونه</p><p>می فهمم احساسات قویه، مردم عصبانی هستن و این عصبانیت ناشی از نفرت نیست، مردم عصبانی هستن چون عاشق ایرانن و اتفاقایی که برای ایرانشون افتاده تو این چهل سال رو دوست ندارن و الان با تمام وجودشون تغییر رو میخوان، تغییری که همیشه میخواستن ولی هیچ وقت حتی بهش نزدیک نشدن و هرچقدر که بیشتر رفتن به سمتش ازشون دورتر شد، تا زمانی که به این نتیجه رسیدن که نمی تونن تنهایی بجنگن با این هیولا، خیلی ها نا امید شدن یا فرار کردن، خیلی ها تسلیم شدن و آماده بودن که تمام انرژی و توان خودشونو در اختیار کسی بذارن که بهشون بگه چی کار باید بکنن و هرچی دنبالش گشتن پیداش نکردن و برای همین بود که خودشونو با لیدرهای فیک راضی می کردن تا اون عطش وابسته بودن به یه قدرت بالاتر و نیازشون به امید داشتن برآورده بشه</p><p>واقعیت اینه که ما منابع زیادی نداریم، چهار تا اکانت تو شبکه های اجتماعی هم نباید باعث بشه فکر کنید روابط بین المللی که این ها دارند رو داریم و با اینکه ترامپ توئیت میکنه معنیش این نیست که هرکی توئیت کنه ترامپه، ما هیچ اهمیتی برای افکار عمومی جهان هم نداریم، فقط چیزی براشون مهمه که روی چک حقوقشون تاثیر بذاره، مردم ما به حدی از داخل و خارج تحت فشار هستن که برای تامین مایحتاج اولیه زندگی شون هم مشکل دارن، تو همچین وضعیتی باید بیشترین فکر و توجه رو بذاریم برای هر قدمی که بر میداریم، بدونم برنامه و نقشه راه نمی تونیم موفق بشیم، اولین قدم منطقی بودن و منطقی موندنه، کار خیلی سختیه وقتی چهل سال مداوم طرف بازنده باشی</p><p>نمیخوام بهتون دروغ بگم، در حالی این متن رو مینویسم که ناامید تر از هر زمانی ام، وقتی شروع کردم به نوشتن بیشتر به خاطر یکی از دوستام بود و به خودم میگفتم تصور کردن خودش مقدمه به وجود اوردنه، اگر مردم ببینن تغییر چطور بوده حداقل ایده پیدا میکنن که چطور میتونه باشه و حداقل از تاریکی مطلق بهتره</p><p>خب همونطور که میبینید بهترین کسی که میتونه جملات امیدوار کننده بنویسه نیستم، خودم که حدس میزنم کمکی نکرده باشم ولی امیدوارم اشتباه کرده باشم</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=c7158cdb2859" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/%D8%A7%D9%86%D8%AA%D8%B4%D8%A7%D8%B1%D8%A7%D8%AA-%D8%A7%D8%A8%D8%B1%DB%8C/%D8%AA%D8%AC%D8%B1%D8%A8%D9%87-%D8%B2%D9%84%D9%85%D8%A7%DB%8C-%D8%AE%D9%84%DB%8C%D9%84-%D8%B2%D8%A7%D8%AF-%D8%AF%D8%B1-%D8%B3%D8%A7%D8%B2%D9%85%D8%A7%D9%86%D8%AF%D9%87%DB%8C-%D8%A7%D9%88%D9%BE%D9%88%D8%B2%DB%8C%D8%B3%DB%8C%D9%88%D9%86-c7158cdb2859">تجربه زلمای خلیل زاد در سازماندهی اوپوزیسیون</a> was originally published in <a href="https://medium.com/%D8%A7%D9%86%D8%AA%D8%B4%D8%A7%D8%B1%D8%A7%D8%AA-%D8%A7%D8%A8%D8%B1%DB%8C">انتشارات ابری</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[چطور میزان جدیت آمریکا رو بسنجیم: بودجه]]></title>
            <link>https://medium.com/@davezarei/%DA%86%D8%B7%D9%88%D8%B1-%D9%85%DB%8C%D8%B2%D8%A7%D9%86-%D8%AC%D8%AF%DB%8C%D8%AA-%D8%A2%D9%85%D8%B1%DB%8C%DA%A9%D8%A7-%D8%B1%D9%88-%D8%A8%D8%B3%D9%86%D8%AC%DB%8C%D9%85-%D8%A8%D9%88%D8%AF%D8%AC%D9%87-9cf9e1a9d7b2?source=rss-af132bcff72c------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/9cf9e1a9d7b2</guid>
            <category><![CDATA[آمریکا]]></category>
            <category><![CDATA[بودجه]]></category>
            <category><![CDATA[ایران]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Davood Zarei]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 06 Apr 2019 17:23:23 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2019-04-06T17:23:23.764Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>اگر دولتی با جدیت برنامه ای رو میخواد دنبال کنه قطعا باید کلی وقت و نیروی کارشناسی برای محقق کردن اهدافش تخصیص بده که خب طبیعتا پول زیادی میخواد که در قالب بودجه سالانه باید تامین بشه، این موضوع چرا مهمه؟ چون برنامه دولت امریکا میتونه از توسعه جنگل ها و بمب های اتمی رو شامل بشه تا سرنگونی نظام استبدادی یک کشور دیگه. پس به نظرم انتظار زیاد عجیبی نیست که برای چک کردن جدیت دولت آمریکا در برخورد با جمهوری اسلامی چک کنیم ببینیم توی بودجه سالانه تغییر چشمگیری در ارتباط با این هدف وجود داره یا امسال هم مثل چهل سال گذشته قراره ادامه پیدا کنه.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*m6E23JAobU3zE1DNvuL09A.png" /><figcaption>سایت دفتر مدیریت و بودجه دولت آمریکا، صفحه جستجو</figcaption></figure><p>تا قبل از نیکسون (ع) روئسای جمهور آمریکا اختیار گسترده ای برای تعیین بودجه وزارت خونه و ادارت و آژانس های وابسته داشتن، عملا چیزی به اسم بودجه سالانه وجود نداشت، ولی سال 1974 همزمان با رسوایی واترگیت این فرصت برای کنگره به وجود اومد که دولت رو تحت فشار بذاره و با تصویب قانون کنترل بودجه خیلی از تصمیمات رو وابسته کردن به تایید کنگره که از طریق <a href="https://www.cbo.gov/">دفتر بودجه کنگره (CBO)</a> اعمال میشد. نهاد تعیین کننده بودجه توی دولت <a href="https://www.whitehouse.gov/issues/budget-spending/">دفتر مدیریت و بودجه (OMB)</a> هست که کل فرایند تامین مالی فعالیت های دولتی رو تایید و بازبینی می کنه، یه چیزی تو مایه های همین سازمان برنامه و بودجه جمهوری اسلامی.</p><p>کل فرایند تصویب بودجه اینطوری شروع میشه که رئیس جمهور تو بازه زمانی ژانویه تا فوریه باید درخواست بودجه خودش رو به کنگره ارائه بده، این درخواست که شامل کلی سند و مدرک میشه توسط همون دفتر مدیریت و بودجه و با همکاری همون نهادهایی که بودجه میخوان تهیه میشه. اسناد و مدارکش شامل طرح های توجیهی و سوابق مالی قبلی و ارزیابی های عملکردی و کلا هر سندی میشه که بتونن باهاش نماینده ها رو راضی کنه بودجه رو تصویب کنن.<br>روند بررسی هم اینطوریه که CBO میاد یه تخمینی میزنه از که اگر قانون جدید تصویب نشه و بودجه پیشنهادی برای هرنهاد قرار باشه تا ده سال مالی ( دوازده ماهه) آینده تکرار بشه چقدر خرج رو دست دولت میذاره، و تا ماه مارس گزارش ارزیابی برای بودجه هر بخش به کمیته مربوطه توی کنگره (هر دو مجلس) ارائه میشه تا در موردش بحث کنن و تصمیم بگیرن تصویبش بکنن یا نه. همونطور که میتونید حدس بزنید این تصویب کردن به این راحتی ها هم نیست در حدی که ددلاین 15 اوریل برای تصویب بودجه توسط سنا بارها رد شده و حتی زمان اوباما برای اینکه فشار بیارن به سنا برای تصویب بودجه اومدن لایحه No Budget, No Pay رو تصویب کردن که آب پاکی رو میریخت روی دست کسایی که دلشون به همون داستان تصویب اتوماتیک بودجه برای 10 سال آینده خوش بود. حتی نماینده ها هم تا بودجه رو تصویب نکنن حقوق نمیگیرن.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/975/0*ljUeo_leI6Iwl1AM.jpg" /><figcaption>تصویب لایحه No Budget No Pay در پاسخ به تعویق مکرر بررسی بودجه</figcaption></figure><p>در نهایت باید کنگره (سنا+مجلس نمایندگان) بودجه رو تصویب کنن و رئیس جمهور بودجه رو برای اجرا ابلاغ میکنه، گرچه روال اینطوری بوده که مجلس معمولا یه بخشی از بودجه رو تایید نمیکنه و بررسی بودجه برای اون بخشها ادامه پیدا میکنه در طول سال، تو این فاصله اگر بودجه ای از محل سابق تامین شده باشه برای مصرف که خب استفاده میشه، اگر هم پول تامین نشه باید اون بخش تا وقتی بودجه جدید تصویب بشه تعطیل بشه که این موضوع دلیل دو تا تعطیلی بزرگ دولت امریکا در زمان اوباما و ترامپ بود.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/810/0*OQKSQikouGyxhns5.jpg" /><figcaption>تعطیلی بخشی از دولت آمریکا در نتیجه تصویب نشدن بودجه</figcaption></figure><p>حالا که کلیت قضیه رو فهمیدید فکر کنم کار سختی نباشه که یه سرچی کنید و ببینید بودجه اختصاص داده شده برای مقابله با جمهوری اسلامی، اصولا باید توی زیرشاخه های بخش دفاع ملی با کد 050 یا قوه قضائیه با کد 750 دنبالش بگردید، البته ممکنه توی موارد دیگه هم بودجه مرتبط پیدا کنید ولی اگر میخواید واقعا وقت بزارید و به نتیجه خوبی برسید بهتره که تفاوت بودجه سال های 2000 و 2002 و 2004 و 2005 رو چک کنید و بعد بیاید روی سال های اخیر. تنها چیزی که لازم دارید زمان و اینترنت و مقداری تسلط به زبان انگلیسیه،ببینم چی کار میکنید، داروین پشت و پناهتون</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=9cf9e1a9d7b2" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[چرا نمیتونیم با هم کار کنیم؟]]></title>
            <link>https://medium.com/@davezarei/%DA%86%D8%B1%D8%A7-%D9%86%D9%85%DB%8C%D8%AA%D9%88%D9%86%DB%8C%D9%85-%D8%A8%D8%A7-%D9%87%D9%85-%DA%A9%D8%A7%D8%B1-%DA%A9%D9%86%DB%8C%D9%85-a73e5e15f240?source=rss-af132bcff72c------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/a73e5e15f240</guid>
            <category><![CDATA[ایران]]></category>
            <category><![CDATA[دموکراسی]]></category>
            <category><![CDATA[لیبرالیسم]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Davood Zarei]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 25 Mar 2019 18:34:21 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2019-03-25T18:34:21.115Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>بیشتر ما از وضع موجود ناراضی هستیم، بیشتر ما علت وضعیت فعلی رو حکومت استبدادی و واپسگرای جمهوری اسلامی میدونیم، بیشتر کسانی که این متن رو میخونن مثل نویسندش قبول دارن که این رژیم اصلاح پذیر نیست و در نتیجه فقط با سرنگونیش و جایگزین کردنش با یه حکومت دموکراتیک میشه وضع رو بهتر کرد، خیلی واضحه که عملی کردن همچین هدفی کار یک نفر نیست و باید افراد زیادی با تخصص های مختلف با هم کار کنن، تجارب انقلاب های قبلی هم در اختیار ما هست و از خشن ترین نوع انقلاب تا صلح آمیز ترین روش ها در دسترس هستن تا بینشون انتخاب کنیم و با هم به هدفی که میخوایم برسیم، ولی درست همین جاست که به مشکل می‌خوریم، بیشتر از چهل سال از روی کار اومدن جمهوری اسلامی گذشته و ما هنوز نمیتونیم با هم کار کنیم، چرا؟</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/486/1*W3VFJLY57-8Kzy_KBjLhKA.jpeg" /><figcaption>نبرد سنتورها، اثر ناتمام مایکل انجلو</figcaption></figure><p>برای اینکه من با شما کار کنم باید بتونم باور کنم که با وجود تمام ریسک ها شانسی برای موفق شدن وجود داره و وقتی موفق بشیم منم به خواسته هایی که دارم میرسم، این من شامل شمایی که این متن رو میخونه هم میشه، انسانی که زیاد تو فاز ایثارگری برای دیگران نیست و ترجیح میده خودش حاصل زحماتش رو توی همین دنیا بچشه، و صد البته ترجیح میده تا جای ممکن زنده بمونه چون احتمال اینکه بعد از مرگ دنیایی باشه که توش اجر فداکاری هاشو بدن از احتمال اینکه دلار دوباره بشه هفت تا تک تومن هم کمتره</p><p>تمام این روضه ها رو خوندم که به یه توافقی برسیم که قرار هست با آدمهای منطقی کار کنید که هدفشون از همکاری با شما کسب منفعت شخصیه، نه دلیل مذهبی دارن، نه وطن پرستن نه به کارما و این حرفا اعتقاد دارن، و این منتهی میشه به یه اصل ساده، همکاری با شما باید برای من بصرفه.</p><p>بصرفه یعنی چی؟ یعنی مگه نمیگیم جمهپری اسلامی بده چون ازادی منو گرفته نمیذاره نصف جامعه لباسی که میخوان بپوشن، کسی که بهایی هست دانشگاه نمیتونه بره، وضعیت اقتصادی انقدر داغونه که توی تامین مایحتاج اولیه زندگی و هزینه دارو و درمانشون موندن مردم چه برسه به خونه و ماشین و سفر خارجی، همه اینا خونه آخرش یعنی پول، برای همین این صرفیدن رو برای ساده سازی به پولدارتر شدن تقلیل میدم، یعنی باید به من (مهندس، کشاورز، معلم، دانشجو، بیکار، پزشک…) توضیح بدین که در صورت همکاری با شما و قبول کردن تمام ریسک هاش چجوری قراره پولدار تر بشم.</p><p>همینجا یه لحظه صبر کنید، مطمئنم خودتون میتونید حدس بزنید که خیلی از مردم علی رغم ناراضی بودن در وضعیت فعلی بیشتر پول در میارن تا اینکه بخوان تو یه کشور دموکراتیک و قانونمند کار کنن، این خیلی از مردم شامل کارمند اون اداره ای که اصلا نیازی به کل اداره و کارمندانش نیست میشه تا کسی با استفاده از همین سیستم فاسد به کالاهایی که میخواد تعرفه واردات و صادرات متفاوت میزنه، تا پزشک و مهندس و موبایل فروشی که مالیات نمیده و جانباز و سهمیه ای و …</p><p>تمام اینها رو گفتم و خیلی مثال های بیشتری هم تو ذهنتون حتما هست، ولی فرض میکنیم هیچ کدوم از این موارد وجود ندارن و این کشور پر شده از فرشته های معصومی که چند تا دیو زشت و ریشو حکومتشونو بدست گرفتن، در نتیجه آخوندا که برن هر کی جاشون بیاد به نفع همه مردمه و هیچ مخالفتی با این موضوع نداره کسی و هیچ تلاشی هم برای حفظ نون دونی خودش نمیکنه و ما تو ایران چیزی هم به اسم ماله کش نداریم.</p><p>خب پس یه مرور با هم بکنیم وضعیت رو، یه کاری میخوایم انجام بدیم که به کمک هم نیاز داریم و برای اینکه بتونیم با هم کار کنیم باید هر کدوم از ما قانع بشه که در صورت موفقیت پولدارتر میشه و ریسکی که داره به جون میخره ارزشش رو داره، فرض هم کردیم که تو این مملکت کسی وجود نداره که از تغییر رژیم ضرر کنه، حالا چجوری میخواید منو قانع کنید که در صورت همکاری با شما که علاوه بر ریسک هایی که داره مستلزم کنار گذاشتن یه سری از اختلافات و منافع فردی هم هست، باز میتونم امیدوار باشم که پولدارتر میشم؟</p><p>شما نه منابع مالی مشخصی دارید، پول نفت و مالیات و … همش دست جمهوری اسلامیه، نه برنامه ای دارید که بتونه اثبات کنه با انجام دادن این لیست از کارها با این جزییات و با این ضمانت اجرایی من پول دار تر میشم، تنها دلیلی که الان تو این وضعیت میتونم ادعای شما رو باور کنم اینه که بهتون اعتماد داشته باشم.</p><p>از پول رسیدیم به اعتماد، حالا اعتماد چجوری به وجود میاد؟</p><p>اعتماد از وقت گذاشتن با همدیگه و شناختن افکار و عقاید هم به وجود میاد، دوباره همینجا توقف کنید! جدا از این واقعیت که هیچ وقت با قطعیت نمیتونیم بگیم کسی رو میشناسیم و شناخت و اعتماد در حدی که یه انقلاب نیاز داره هم با تماس از راه دور بدست نمیاد، به این فکر کنید که چرا فرایند به وجود اومدن اعتماد حتی شروع نمیشه تو این کشور؟</p><p>بزارید یه کم منظورمو واضح تر برسونم، اگر با تاجرای خارجی برخورد داشته باشید متوجه شدین که تجار بعضی کشورها مثل چین و روسیه یا ترکیه خیلی هوای همدیگه رو دارن، اون هایی که تو کشور خارجی مثل ایران کار میکنن که عمدتا همدیگه رو میشناسن و حتی اگر همدیگه رو زیاد نشناسن و حتی اگر رقیب همدیگه باشن باز جلوی مشتری هوای همدیگه رو دارن، یه اعتمادی صرف چینی و روس و ترک بودن به هم دارن و همون بستر ارتباط بیشتر و وقت گذروندن هم ایجاد میکنه، برخلاف ایرانی ها که از هم فراری هستن و یادمه یکی از تجار موفق ایرانی مقیم نیویورک با افتخار می‌گفت که به بچه هاش یاد داده اگر ایرانی دیدن و باهاش دست دادن انگشتای خودشونو بشمرن! فکر میکنم جو بی اعتمادی چه در داخل چه در خارج حتی در سطح غیر سیاسی اونقدر مشهود هست که توضیح بیشتری نخواد و کافیه به این فکر کنید تو سطح سیاسی با وجود همچین دستگاه اطلاعاتی امنیتی عریض و طویلی که جمهوری اسلامی راه انداخته برای نفوذ بین مخالفانش و سرکوبشون دیگه بی اعتمادی اصل عقلانی شده و همین بی اعتمادی هم فرصت مشارکت و تماس بیشتری که منجر بشه به همکاری رو گرفته، ولی چرا نمیتونیم حتی به اندازه شروع کردن به هم اعتماد کنیم؟</p><p>برای اینکه جواب بدیم به این سوال باید خودمونو توی موقعیتی قرار بدیم که دو نفر با هم مواجه میشن، چی میشه که این دو تا ترجیح میدن تا جای ممکن حرفای خنثی و کم خطر بزنن؟ چرا درباره موضوعاتی که زندگیشونو تخت تاثیر قرار داده و برای همین از وضعیت ناراضی هستن صحبت نمیکنن تا بلکه راه حلی پیشنهاد بشه و از مجموعه این دو نفر هایی که با هم صحبت میکنن و راه حل هاشونو به هم میگن گروه هایی با راه حل مشترک پیدا بشن و سعی کنن با همکاری هم ایده هاشونو عملی کنن</p><p>در کلی ترین حالت وقتی شما با یه ایرانی دیگه ملاقات میکنید ممکنه اون ایرانی به یکی از این سه تا جریان فکری، با درجات مختلف، تعلق داشته باشه و خودشو در قالب اونها تعریف کنه و بر همین اساس هم در مواجهه با سوالات تصمیم بگیره:</p><p>جریان فکری ایرانی گرایی( نوعی از ملی گرایی که ریشه هاش توی ایران باستانه)</p><p>جریان فکری اسلام گرایی ( پیروان تمام مذاهب اسلامی که اول خودشونو مسلمون میدونن و بعد ایرانی)</p><p>جریان فکری مدرن غرب گرا ( اقلیتی که نه وابستگی چندانی به هویت ایرانی دارن نه مذهبی هستن و الگوی رفتاریشون تمدن نوین غربه)</p><p>کاری که این سه تا جریان میکنن تولید حقیقته، هر جریانی براساس بنیان های فکری و روند تکاملی خودش در مقابل هر پدیده ای یه لیبل خوب یا بد میچسبونه بهش، این موضوع منحصر به ایران نیست و خیلی از کشورها یک یا چند تا جریان فکری دارن، مشکل زمانی به وجود میاد که هیچ کدوم از این جریان ها نیروی غالب نباشن.</p><p>ببینید، قضیه درباره این نیست که کدوم جریان بهتره و کدوم بدتر، هر کدوم از این جریان ها تو یه دوره مشخصی تونستن جریان فکری غالب بشن و اون زمان کشور با نهایت سرعت پیشرفت کرده، از ایرانی گرایی که اوجش دهه چهل بود بگیرید تا اسلامگرایی بعد از سرکوب رقباش توی دهه هفتاد و هشتاد جریان فکری غالب بود و رشد میکرد، دوره های افول و اغتشاش توی کشور که رشد اقتصادی کند شده یا حتی عقب گرد داشتیم مربوط میشه به زمانی که اسن جریان های فکری هم زور شدن و یکیشون سعی کرده جریان غالب قبلی رو کنار بزنه و خودش حاکم بشه، مثل دهه پنجاه و شصت و الان.</p><p>نتیجه این هم زور شدن اینه که وقتی شما یه نفر غریبه می بینید و ازش یه سوال میپرسید باید انتظار سه تا جواب متفاوت داشته باشید، پاسخ این جریان ها نسبت به مسائل مختلف می‌تونه همسو باشه یا کاملا متضاد و متعارض، مثل موضوع حجاب که جریان اسلامگرا خیلی سفت و سخته در موردش و جریان ایرانی گرایی هم با اینکه مثل اسلامگراها مدافع حجاب اجباری نیست ولی مثل غربگراها هم انچنان روی خوش نشون نمیده به ازادی مطلق و درجاتی از پوشش رو ضروری میدونه.</p><p>اصلا ممکنه تو یه موضوع جوابی نداشته باشه یه جریان، مثلا جریان ایرانی گرای باستانی در مورد اقتصاد چی داره برای گفتن؟ عملا هیچی، یا مثلا جریان اسلامگرا که مرجعش اقتصاد رو مال خر میدونه!</p><p>همون‌طور که متوجه شدید نویسنده این متن به جریان غربگرا تعلق داره ولی اینجا قرار نیست تبلیغات کنم ☺</p><p>پس میبینید که دلیل اصلی برای اینکه ما نمیتونیم به هم اعتماد کنیم تا با هم کار کنیم و ثروت بیشتری بدست بیاریم که انگیزه بده برای ادامه این همکاری اینه که ما تو سه تا دنیای متفاوت با خوب و بد متفاوت زندگی میکنیم و هم اندازه شدن پیروان هر کدوم از این جریان ها معنیش اینه که تعداد ادمهای کمتری داخل هر جریان وجود دارن که میتونن برای آرمان های خودشون با هم کار کنن و خیالشون راحت باشه که هم تیمی هاشون تقریبا دنیا رو همونجوری می بینن که اونا می بینن. بر خلاف مورد اون چینی، با وجود چندین جریان فکری، از بودایی ها بگیرید تا کمونیست ها و غربگراهای مقیم هنگ کنگ، در حال حاضر فقط یکیشون، جریان فکری حکومتی، اکثریت غالب رو پشت سر خودش داره و در نتیجه یه چینی با اطمینان بیشتری میتونه به یه چینی غریبه دیگه اعتماد کنه و با هم کار کنن و مارکت دنیا رو تسخیر کنن. نتیجه این نامشخص بودن موضع افراد تو ایران میشه اقتصادی شدن «وسط بازی»</p><p>وسط بازی اصلا شاخص خوبی نیست برای همکاری، وسط بازی یعنی طرف با شما رو راست نیست و فقط برای الان حاضر شده پنهان کنه بخشی از باور هاشو و باهاتون همراه بشه برای سود موقت و فردا ممکنه از این آدم هر چیزی بر بیاد. وسط بازی ترویج شده چون افراد متعلق به جریان های فکری مختلف میدونن در صورت درگیری اکثریتی ندارن و مهمتر از اون، چون کسی ابراز نمیکنه اعتقاداتشو، حتی ایده ای ندارن که تپ هر موقعیت چند درصد باهاشون همفکر هستن و چند درصد ضدشون! وسط بازی عملا یه استراتژی دفاعی شخصی هست که مطمئن میشه عدم قطعیت در مورد جایگاه و جریان ادما زیاد به شما ضربه نمیزنه، برای همین وسط بازی که جامعه مارو فلج کرده از نظر خیلی ها نشونه زرنگ و موفق بودنه. اگر به حافظه تاریخی خودتون رجوع کنید چه در دوران اوج حکومت شاه و چه در دوران اوج قدرت جمهوری اسلامی آدمهای اوریجینال بیشتری داشتیم که با تکیه با غالب بودن جریان فکریشون بدون ترس و با قدرت میتاختن و همونها چه زمان انقلاب چه الان رو اوردن به انکار خودشون برای اینکه بتونن فرصت وسط بازی رو داشته باشن. که اخر عاقبتشونم دیدیم</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/420/1*23GYnMb30Edv8aWfR9WgXw.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/472/1*8Rw487u2E_plWTDbee-jYw.jpeg" /></figure><p>پس انتظار نداشته باشید که افراد یا گروه های سیاسی که متعلق به جریان های متفاوت هستن خیلی نابهنگام متحد بشن و ریشه ظلم رو بکنن! اونا نمی تونن با هم کار کنن، وسط باز بودن هم مانع به وجود آمدن هرگونه اتحاد دائمی و کارامد هست. بهترین کاری که میتونید بکنید اینه کن بفهمید متعلق به کدوم جریان فکری هستید، موقعیت خودتون، ارزش های خودتونو ارزیابی کنید و اگر بعد از ارزیابی همچنان باور داشتید به اون جریان با تمام قدرت برای توسعه و حاکم کردنش تلاش کنید، یا برید به جریانی کع فکر میکنید ارزش داره، هر کاری میکنید از این بلاتکلیفی در بیاید که بلاتکلیفی عاقبتی جز رکود و جنگ داخلی نداره، این اتفاق برای آمریکا و سوریه رخ داده، ایران هم تافته جدا بافته نیست، این وضعیت هم زور بودن جریان های فکری خطرناک ترین موقعیت برای همه ماست.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=a73e5e15f240" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[مملکت دست کیه؟]]></title>
            <link>https://medium.com/@davezarei/%D9%85%D9%85%D9%84%DA%A9%D8%AA-%D8%AF%D8%B3%D8%AA-%DA%A9%DB%8C%D9%87-fae5a7689fe0?source=rss-af132bcff72c------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/fae5a7689fe0</guid>
            <category><![CDATA[جمهوری-اسلامی]]></category>
            <category><![CDATA[کتاب]]></category>
            <category><![CDATA[iran]]></category>
            <category><![CDATA[ایران]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Davood Zarei]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 24 Mar 2019 08:33:52 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2019-03-24T08:33:52.176Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>معرفی کتاب “ایران پس از انقلاب” نوشته مهرزاد بروجردی و کورش رحیم خانی</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/473/1*ry5whrpMwUp_vfIsNFtysQ.png" /><figcaption>کتاب ایران پس از انقلاب چاپ 2018</figcaption></figure><p>چه افرادی توی این کشور برای سرمایه های ما تصمیم میگیرن؟ مبنای انتخاب افراد برای جایگاه های مختلف چیه؟</p><p>جواب این سوال ها معمولا با غلیظ ترین فرم تئوری توطئه و توهمات راننده تاکسی ها ترکیب میشه و چرندیاتی که براساس فیلم های منتشر شده از اول انقلاب بافته شدن رو به مخاطب تحویل میده، مثل نقش بازاری ها یا گروه های مارکسیستی و سرویس های امنیتی کشورهای خارجی که همیشه مقصر همه چیز هستن</p><p>برای جواب دادن به این سوال اول باید دوگانگی سازوکارها توی جمهوری اسلامی رو درک کنیم، بله، جمهوری اسلامی سیستمی هست که ساختاری داره و سلسله مراتبی وجود داره که مردم عادی و کارکنان دون پایه سیستم رو وصل میکنه به مراکز قدرت چندگانه در بالاترین سطوح، ولی این همه ی داستان نیست</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/602/1*5-8SUkfYwMvR7rNLm7dCiw.png" /><figcaption>ساختار قدرت در ایران بعد از انقلاب</figcaption></figure><p>هر بار که سعی کنید جمهوری اسلامی رو در قالب سیستمی شبیه به کشورهای بلوک شرق توصیف کنید فاکتور رابطه همه چیزو به هم میریزه، این کتاب درباره افراد و روابطشون هست و حدود 2300 سیاستمدار اصلی جمهوری اسلامی که بیشترین نقش رو در تصمیم گیری های دوران بعد از انقلاب داشتن رو با جزئیات قابل توجهی در اختیار شما گذاشته</p><p>کتاب اعداد و ارقام خیلی خوب و مستندی هم داره که میتونه بهتون توی ارزیابی قدرت هر مجموعه خیلی کمک کنه، نون دونی هایی که به وجود اومدن و روند ها و تغییرات هم خیلی جالبه، و البته یادمون نره که این ارقام <strong>رسمی </strong>هستن و با مبالغی که به صورت <strong>غیر رسمی</strong> جابه جا میشن قابل مقایسه نیستن</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/602/1*yzA3SOxY3F584psdJ8U77A.png" /><figcaption>بودجه موسسات دولتی</figcaption></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/602/1*YWN5bqgejYYxwFKYBzM03w.png" /><figcaption>روند تسلط سپاهی های سابق بر مجمع تشخیص مصلحت نظام</figcaption></figure><p>سیاستمدارا و مسئولین رده پایین مثل فرماندارها و شهردارها (بجز تهران) از این لیست حذف شدن، نظریه پرداز هایی که صرفا عروسک جلوی رسانه ها و مردم هستن هم حذف شدن، لیست کامل نیست ولی این کتاب سال 2018 منتشر شده و به نظرم کارایی خودش رو حداقل تا ده سال اینده حفظ می کنه، و اگر کسی باشید که بتونه از این اطلاعات استفاده کنه حتما تا حالا متوجه ارزش بالای این کتاب به غیر از ارزش اکادمیک و تحقیقاتیش شدید. یه قسمت Who is who هم داره که میتونه اطلاعات جالبی بهتون بده قبل از اینکه عاشق یه شریک دزد و رفیق قافله دیگه بشید.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/602/1*32EwI3KvzsGcrjGiMONG0A.png" /><figcaption>بایوگرافی مختصری از 2300 سیاستمدار اصلی جمهوری اسلامی</figcaption></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=fae5a7689fe0" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[سیستم های انتخاباتی]]></title>
            <link>https://medium.com/@davezarei/%D8%B3%DB%8C%D8%B3%D8%AA%D9%85-%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D8%A7%D9%86%D8%AA%D8%AE%D8%A7%D8%A8%D8%A7%D8%AA%DB%8C-63fcb4b8a33a?source=rss-af132bcff72c------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/63fcb4b8a33a</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Davood Zarei]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 23 Mar 2019 10:52:40 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2019-03-23T13:28:47.384Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>توضیح مختصری از سیستم های انتخاباتی میدم براساس کتاب الگوهای دموکراسی</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/420/1*1Mr2MwN6EZSfF-VyfEusPg.png" /><figcaption>ویرایش دوم کتاب الگوهای دموکراسی</figcaption></figure><p>برای اینکه بتونید بگید کشوری دموکراسی داره یا نه باید همه ی 8 مورد زیر توی اون کشور اجرا شده، باشه، همشون، حتی یکی هم نباشه یا ناقص باشه اون کشور دموکراسی نداره یا دموکراسی ناقصی داره، به عنوان مثال آمریکای دو قرن پیش دموکراسی ناقصی داشته چون نه تنها سیاه پوست ها که نصف جامعه که زن بودن هم حق رای نداشتن، مقایسه شاخص ها با چیزی که توی جمهوری اسلامی پیاده شده با ادعای مردم سالاری دینی هم میتونه جالب باشه برای چند ثانیه، ولی بعدش دردناک میشه،</p><blockquote><strong>شاخص های دموکراسی:</strong></blockquote><blockquote>1. حق رای دادن</blockquote><blockquote>2. حق انتخاب شدن</blockquote><blockquote>3. حق رقابت بین لیدرهای سیاسی</blockquote><blockquote>4. انتخابات ازاد و عادلانه</blockquote><blockquote>5. ازادی برای مشارکت در فعالیت سیاسی</blockquote><blockquote>6. ازادی بیان</blockquote><blockquote>7. داشتن منابع اطلاع رسانی جایگزین (بجز دولت)</blockquote><blockquote>8. موسساتی که سیاست عمومی کشور را به رای مردم و سایر وسایل انتقال خواسته های مردم وابسته کنند</blockquote><p>حالا با فرض اینکه داشتن این 8 شاخص با هر شکلی از حکومت میتونه ما رو به دموکراسی برسونه این سوال پیش میاد که 36 دموکراسی مورد مطالعه کتاب چطور دسته بندی و مقایسه شدن؟</p><p>انواع دموکراسی رو میشه به دو مدل اساسی تفکیک کرد، <strong><em>مدل اکثریت</em></strong> و <strong><em>مدل وفاق</em></strong>، که هر کدوم هم توی ده شاخص متفاوت با هم تفاوت دارن</p><p>خود این ده شاخص به دو دسته کلی تقسیم میشن، دسته اول که رابطه بین دولت و پارلمان واحزاب رو نشون میده شامل این پنج مورد میشه:</p><blockquote>1. میزان تمرکز قدرت اجرایی یا توزیع قدرت: یعنی تمام قدرت اجرایی دست یک حزب میوفته یا امکان توزیع قدرت از طریق انتخاب وزرا از احزاب دیگه هم وجود داره و اگر همچین امکانی هست ایا روال طبیعی اون دموکراسیه یا فقط چند تا استثنا وجود داشته</blockquote><blockquote>2. رابطه بین بخش اجرایی حکومت و بخش قانون گذار: دولت دست بالا رو داره، یعنی میتونه حتی علی رغم مخالفت مجلس کاری که میخواد بکنه، یا اینکه مجلس تعیین کننده هست و دولت صرفا اجرا کننده خواست مجلسه</blockquote><blockquote>3. دو حزبی یا چند حزبی بودن: تک حزبی که دموکراسی نیست قطعا، ولی داشتن چند تا حزب گارانتی نمیکنه چند حزبی بودن رو، بسته به سیستم انتخاباتی ممکنه یه سیستم دو حزبی تشکیل بشه که پیامدهای خودشو داره</blockquote><blockquote>4. سیستم انتخاباتی و کمیت و کیفیت رای دهنده ها: شاید اصلی ترین ابزاری که تفاوت رو ایجاد میکنه بین این دو مدل همین سیستم انتخاباتی باشه، سیستم های اکثریت به سیستم نامتناسب معروفن، چون نماینده ها به تناسبی که مردم رای دادن انتخاب نشدن، در مقابلش سیستم متناسب وجود داره که معمولا مردم بخشی از رای رو به احزاب میدن جای اشخاص</blockquote><blockquote>5. شرایط رقابت و مشارکت بین گروه های صاحب منفعت، خارج از احزاب سیاسی گروه های دارای منافع خاصی وجود دارن، از اتحادیه های کارگری و سرمایه دارها بگیرید تا اقلیت های دینی و ورزشی(کسایی که فوتبال دوست ندارن) رابطه بین اینها و دولت میتونه مشارکتی باشه یا رقابتی، یعنی دولت مجبور باشه با همه کنار بیاد یا اینکه بتونه به نفع یکی علیه دیگری اقدام کنه، تو مسائل مذهبی مخصوصا</blockquote><p>دسته دوم درمورد تمرکز قدرت و رابطه بین دولت های محلی و دولت مرکزی و قوای سه گانه هست که شامل این پنج مورد میشه:</p><blockquote>1. حکومت مرکزی یا حکومت فدرالی</blockquote><blockquote>2. قانون گذاری در مجلس واحد یا چند مجلسی</blockquote><blockquote>3. قانون اساسی منعطف و تغییرپذیر یا قانون اساسی ثابت و ابدی</blockquote><blockquote>4. سیستم هایی که حرف اخر در مورد تفسیر قانون رو مجلس میزنه یا قوه قضائیه</blockquote><blockquote>5. بانک مرکزی تحت کنترل حکومت یا بانک مرکزی مستقل</blockquote><p>دموکراسی هایی که با <strong>مدل اکثریت</strong> طراحی شدن معمولا از این ده جفت شاخص به دسته اول تمایل دارن، یعنی:</p><p>قدرت اجرایی متمرکز در یک حزب، دولت قوی تر از مجلس، سیستم دو حزبی، سیستم انتخابی اکثریت نامتناسب، رقابت گروه های صاحب منافع در حد اوپوزیسیون شدن، حکومت مرکزی، مجلس واحد یا دومجلس با قدرت نامساوی، قانون اساسی منعطف، تفسیر قانون اساسی توسط مجلس نه دادگاه ویژه، بانک مرکزی تحت کنترل دولت</p><p>دموکراسی هایی که با <strong>مدل وفاق</strong> طراحی شدن معمولا از این ده جفت شاخص به دسته دوم تمایل دارن، یعنی:</p><p>قدرت اجرایی تقسیم شده بین چند حزب، مجلس قوی تر از دولت، سیستم چند حزبی، سیستم انتخاباتی اکثریت متناسب، مشارکت گروه های صاحب منافع، حکومت فدرالی، دو مجلسی، قانون اساسی ثابت، تفسیر قانون اساسی توسط دادگاه ویژه، بانک مرکزی مستقل</p><p>توی این نمودار پراکندگی 36 دموکراسی بررسی شده توی کتاب برای 20 سال گذشته رو خیلی خوب میتونید ببینید، تمام نکته اینه که دنبال یک نسخه یکتا برای دموکراسی نباشید، کشورها و فرهنگ ها و شرایط اقتصادی اجتماعی با هم فرق میکنن، خیلی طبیعیه که دموکراسی های با دوام با شرایط کشورهای مختلف سازگاری داشته باشن</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/602/1*44nv6cN15sKoYQtevnbpWQ.png" /><figcaption>پراکندگی دموکراسی ها براساس دو دسته شاخص ارزیابی مدل های دموکراسی</figcaption></figure><p>، حالا بریم سر اصل مطلب که مدل انتخاباتی چی هستن و چه الترناتیو هایی دارن، همین که بیشتر بخونید جزئیات رو متوجه میشید که اساسی ترین فاکتور برای اینکه شکل بدیم به یک نظام دموکراتیک همین سیستم انتخاباتی هست، برای همین انقدر مهمه که جزئیاتشو بدونید</p><p>توی این شکل هم میتونید دسته بندی انواع انتخابات رو برای هر کشور ببینید، همونطور که می بینید هیچ قانون مشخص و ثابتی وجود نداره و میشه با هر نوع انتخاباتی به دموکراسی رسید</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/369/1*VIPYFNO9U5ZiyEYCQkonzw.png" /><figcaption>دسته بندی کشورها براساس مدل انتخاباتی</figcaption></figure><p>همونطور که میبینید دو ایده کلی وجود داره، سیستم انتخاباتی اکثریت یا نامتناسب و سیستم انتخاباتی متناسب، و یک حالت بین این دو ایده نیمه متناسب هست. حالا قضیه متناسب و نا متناسب چیه؟ خیلی سادست، اگر <strong>مدل اکثریت</strong> مد نظر باشه کسی که اکثریت آرا رو ببره همه چیزو برده، ولی اگر <strong>مدل وفاق</strong> مبنای انتخابات باشه هر حزب و گروهی به اندازه درصدی که رای اورده نماینده خواهد داشت</p><p>برای بررسی دقیق تر سیستم انتخاباتی هفت شاخص باید توضیح داده بشن: فرمول انتخاباتی، بزرگی نواحی انتخاباتی، حدالنصاب پیروزی، تعداد کل نماینده های انتخاب شده، تاثیر انتخابات ریاست جمهوری روی انتخابات مجلس، انتصاب نامناسب و روابط بین احزاب</p><p><strong>فرمول انتخاباتی</strong></p><p>.دو خانواده کلی از فرمول های انتخاباتی وجود دارن، نمایندگی اکثریت و نمایندگی متناسب</p><p>خانواده نمایندگی اکثریت سه حالت کلی داره:</p><p>چیزی که بهش میگن The plurality rule ، کسی که بیشترین رای رو بیاره برندست، مهم نیست اکثریت داشته باشه</p><p>Majority Formula هم کسی برنده میشه که علاوه بر اینکه بیشترین رای رو اورده اکثریت آرا هم بدست اورده باشه</p><p>نوع دیگه Alternative Vote هست که دنبال اکثریت واقعیه، مردم نباید فقط به یه نفر رای بدن، توی استرالیا انتخابات اینطوری هست که توی یه لیست به ترتیب انتخاب اول و دوم و … تا محسن رضائی میرقائد رو مینویسن</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/195/0*kxdTNi4KTHnA94dA.gif" /><figcaption>نمونه برگ رای انتخابات استرالیا که باید کنار اسم هر کاندیدا بنویسن انتخاب چندمشون هست</figcaption></figure><p>اگر کسی تونست اکثریت مطلق رو توی انتخاب اول مردم بدست بیاره میبره، اگر این طور نبود، مثلا کاندیدای X فقط 40 درصد ارا انتخاب اول مردمی رو داشت ارای کاندیدایی که کمترین رای رو به عنوان انتخاب اول اورده بود، محسن رضایی میرقائد، به حساب کسی ریخته میشه که دومین انتخاب رای دهنده ها به محسن رضایی میرقائد بوده، فکرشو کنید اون دیگه چه کوفتیه</p><p>اگر گیج شدید من یه مثال عددی تر براتون میزنم، ایرلند هم از این سیستم برای انتخابات ریاست جمهوری استفاده میکنه، فرض کنید 4 تا کاندیدا دارید، با اسم های کاملا خیالی داود، محمود، میرحسین و رضا که باید به ترتیب تو برگ رای اسماشونو بنویسید، پس قرار نیست فقط بنویسید محمود یا مثلا داود<br> من رای هامو اینجوری میدم<br> انتخاب اول: داود</p><p>انتخاب دوم : محمود</p><p>انتخاب سوم: میرحسین</p><p>انتخاب چهارم: رضا</p><p>بقیه هم رای میدن و نتایج نهایی بعد از شمارش کل آرا اعلام میشه</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/358/1*dpXVhSHbgKoenqHpreo91g.png" /><figcaption>نتایج شمارش تمام ارا براساس اولین انتخاب مردم</figcaption></figure><p>محمود بیشترین رای رو اورده ولی اکثریت مطلق رو نداره، حالا میان ارای ضعیف ترین کاندیدا که داود بوده رو باز نگاه میکنن، آرای داده شده به داود رو میریزن به حساب کاندیدایی که انتخاب دوم کسانی بوده که به داود به عنوان انتخاب اولشون رای داده بودن، مثل من، یعنی رای من الان دیگه برای داود شمرده نمیشه ، برای انتخاب دوم من شمرده میشه که محمود بود<br> همین کار رو برای همه کسایی که به داود رای داده بودن تکرار میکنن و ترکیب ارا عوض میشه، بالاخره با حذف ضعیف ترین به یه جایی میرسن که یه نفر اکثریت مطلق ارا رو کسب میکنه و برنده میشه</p><p>خانواده نمایندگی متناسب هم به سه دسته کلی تقسیم میشه:</p><p>رای دادن به لیست: یعنی احزاب یه لیستی از کاندیداهاشون برای هر ناحیه بدن، مردم به لیست رای میدن و در نهایت به نسبت رایی که مردم دادن صندلی های پارلمان در اختیار احزاب قرار میگیره تا از همون لیست ها یه تعدادی رو قرار بدن</p><p>حالا اینکه تقسیم شدن صندلی ها چطوری باشه روش های مختلفی هست که تعیین میکنه که مثلا هشتاد و پنج و نیم تا صندلی میشه 86 یا 85 یا این که حدالنصاب حداقلی برای وارد شدن به سهمیه بندی تعیین بشه، مثلا باید حداقل 10 درصد ارا رو بیاره حزبتون تا اصلا وارد مجلس بشید</p><p>این روش رو طور دیگه هم اجرا میشه کرد که بهش میگن عضویت ترکیبی، یعنی نصف نماینده ها با رای مستقیم مردم به اشخاص انتخاب بشن نصف دیگه از طریق انتخاب لیست احزاب مثل چیزی که گفتیم، توی آلمان و نیوزلند این روش استفاده میشه</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/300/0*w_pOTw5CMpb__tJ-.jpg" /><figcaption>برگ رای در آلمان، قسمت سیاه برای انتخاب کاندیدا و قسمت آبی برای انتخاب حزب</figcaption></figure><p>روش دیگه رای واحد قابل انتقال هست، مشابه همون رای الترناتیو که توضیح دادم، مردم به لیست رای نمیدن ولی به یه نماینده هم رای نمیدن، بلکه به ترتیب میگن انتخاب اولشون کیه، اگه اون نشد انتخاب دومشون کیه و با همون قاعده رای ها تا رسیدن به اکثریت قاطع منتقل میشه</p><p><strong>بزرگی نواحی انتخاباتی</strong></p><p>بزرگی ناحیه به تعداد نماینده هایی که باید توی هر ناحیه انتخاب بشن گفته میشه با بزرگی جغرافیایی و بزرگی جمعیت اشتباه نگیرید.</p><p>همه فرمول های انتخابی گفته شده رو میشه برای یک ناحیه استفاده کرد ولی عقلا برای اینکه مدل های نمایندگی متناسب کار کنن باید چند تا نماینده تو یه ناحیه انتخاب بشن تا رای مردم توزیع بشه بینشون و ناحیه با یه نماینده عملا همون مدل های اکثریت ساده رو اجرا میکنن</p><p>این یعنی چی؟ یعنی اگر به عنوان مثال دو تا حزب داشته باشیم که یکیشون با یه اختلاف قابل توجهی بزرگتر و محبوب تر باشه اون حزب سعی میکنه انتخابات مدل اکثریت بزاره که رقیبش رو حذف کنه و اگر این کار رو نکنه باز نواحی رو تا جای ممکن کوچیک میکنه تا باز عملا مردم مجبور به انتخاب یکی از این دو حزب بشن</p><p>فرض کنید یه استان کلا 30 تا بخش داره و هرکدوم یه نماینده دارن، در حالت بهینه برای مدل اکثریت هر بخش یه ناحیه انتخاباتی محسوب میشه و مردم باید یه نفر رو انتخاب کنن، در حالت بهینه نمایندگی متناسب مردم کل استان باید 30 تا نماینده انتخاب کنن، حالت های بین اون دو مدل هم وجود داره البته</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/700/0*QzYNGXFkSzbdtGWc.jpg" /><figcaption>تقسیم بندی نواحی انتخاباتی نیویورک برای انتخابات سنا</figcaption></figure><p>این موضوع مهمه چون میتونن به شما ایده تکثرگرایی رو بفروشن با سیستم انتخاباتی نمایندگی متناسب ولی با کوچیک کردن نواحی اخرش کار خودشونو کنن و همون سیستم انتخاب اکثریت پیاده بشه</p><p>بعد وقتی کار نکرد همه کاسه کوزه ها رو سر تکثرگرایی میشکونن!</p><p><strong>حدالنصاب پیروزی</strong></p><p>یه مقدار حداقلی تعیین میشه به عنوان حدالنصاب که بسته به سیستم انتخاباتی و موضوع میتونه خیلی متفاوت باشه، از انتخابات ریاست جمهوری که معمولا 51 درصد آرا هست توی بیشتر کشور ها تا انتخابات پارلمان هلند که نماینده برنده باید حداقل 0.67 درصد آرا رو بدست آورده باشه</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/602/1*3Z5etzeAUZQdtEF1ZoodLg.png" /><figcaption>حدالنصاب پیروزی در انتخابات برای نماینده برنده، در هلند</figcaption></figure><p>یه فرمول ساده داره این حداقل معنی دار، که هم جلوی احزاب خرده پا رو بگیره و هم موثر بودن سیستم رو تضمین کنه، تعیین حدالنصاب پیروزی براساس میانگین تعداد نماینده های ناحیه هست، مثلا توی ایرلند هر ناحیه به طور میانگین 4 تا نماینده داره، پس کاندیدای پیروز، کاندیدایی که اول شده، باید حداقل 15 درصد رای بیاره تا نماینده بشه.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/500/1*_oBOu2wvTJKK4SsPiUp9rw.png" /><figcaption>فرمول تعیین حدالنصاب پیروزی</figcaption></figure><p>این سه مورد تاثیرگذارتیرن شاخص های هر سیستم انتخاباتی هستن، چهار مورد دیگه که ، تعداد کل نماینده های انتخاب شده، تاثیر انتخابات ریاست جمهوری روی انتخابات مجلس، انتصاب نامناسب و روابط بین احزاب هستن رو خیلی مختصر توضیح میدم.</p><p>نحوه تقسیم سهم توی سیستم های نمایندگی متناسب هم شدیدا به بزرگی ناحیه و تعداد کل نماینده ها بستگی داره، معمولا تقسیم سهم برای مجموعه های زیر ده نماینده از حالت تناسب خارج میشه و به همون نسبت رای مردم نمیشه به احزاب صندلی داد</p><p>مثلا فرض کنید یه ناحیه 5 تا نماینده داره، مردم به سه تا حزب به ترتیب 43 و 31 و 26 درصد رای میدن، چجوری میخواید با همین نسبت 5 تا نماینده رو تقسیم کنید؟ این از اون مساله های تقسیم نون هم پیچیده تره و متاسفانه نمیشه نماینده ها رو خورد <br> معمولا مجالس با بیشتر از 100 نماینده هیچ مشکلی ندارن، کشور ما هم جمعیتش انقدر زیاد هست که بیشتر از این حرفا نماینده بخوایم، یه محاسبه سر انگشتی وجود داره که میگه اگر تعداد نماینده ها رو سه بار در هم ضرب کنی باید برسی به جمعیت کل کشور، برای ایران 85 میلیونی این میشه 440 تا نماینده</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/602/1*Ly4dMUJ8mF-rZsv7VFLb7w.png" /><figcaption>تعداد کل نماینده ها</figcaption></figure><p>مستقیم بودن رای رئیس جمهور میتونه ساختار احزاب رو هم عوض کنه، یه نمونه بارزش جمهوری سوم فرانسه هست که رئیس جمهور غیر مستقیم و از طریق مجلس انتخاب میشد و ده دوازده تا حزب قوی و قعال داشت ولی انتخاب مستقیم رئیس جمهور توی جمهوری پنجم فرانسه عملا احزاب رو به سمت همگرایی برد، طوری که الان چهار تا حزب قوی بیشتر وجود نداره که همین ها برای تاثیر گذاری روی انتخابات ریاست جمهوری مجبور شدن دو تا دو تا با هم متحد بشن</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/602/1*dvZnJu4Hynu2u73yuzpkUQ.png" /><figcaption>تغییر قانون انتخابات ریاست جمهوری اصلی ترین عامل تفاوت ساختاری جمهوری سوم و پنجم فرانسه</figcaption></figure><p>یه مشکل دیگه انتصاب نامناسب هست که توی تقسیم نواحی زمانی پیش میاد، وقتی که نواحی براساس جغرافیا تقسیم میشن و تناسب جمعیت بهم میخوره، که این معمولا به نفع روستا هاست که نماینده میتونه با رای کمتری برنده بشه.</p><p>امیدوارم مطالبی که خوندید بهتون کمک کرده باشه که درک بهتری از سیستم های انتخابتی و اثر جزئیات توی هر کدوم پیدا کنید.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=63fcb4b8a33a" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[فروپاشی جامعه]]></title>
            <link>https://medium.com/%D8%A7%D9%86%D8%AA%D8%B4%D8%A7%D8%B1%D8%A7%D8%AA-%D8%A7%D8%A8%D8%B1%DB%8C/%D9%81%D8%B1%D9%88%D9%BE%D8%A7%D8%B4%DB%8C-%D8%AC%D8%A7%D9%85%D8%B9%D9%87-20405ee390d3?source=rss-af132bcff72c------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/20405ee390d3</guid>
            <category><![CDATA[عمومی]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Davood Zarei]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 08 Jul 2018 17:38:16 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-05-13T07:15:02.644Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>چطور جوامع انتخاب میکنند که شکست بخورن یا پیروز بشن؟</p><p>خلاصه کتاب فروپاشی نوشته ی جراد دایموند ( برنده ی جایزه ادبی پلیتزر برای کتاب germs, guns and steel: the fates of human societies )</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/602/0*0eHASSKzFJxoiq2n.png" /><figcaption>کتاب فروپاشی نوشته جراد دایموند</figcaption></figure><p>وقتی ازتون سوال بشه “ایا جامعه ما در حال فروپاشی هستش؟” اکثریت غالب شما جواب مثبت میدین، شروع میکنین در مورد اینکه دزدی چقدر زیاد شده و پسر همسایتون بابای پیرشو گذاشته خانه سالمندان خودش رفته آلمان و تعطیلات چرا انقدر زیاده!!! قاری قران بچه باز و این حرفا</p><p>ولی تو این کتاب به صورت سیستماتیک موضوع فروپاشی جامعه با مثال های متعدد باستانی و معاصر بررسی شده، از Easter island تا چین و هائیتی، اینکه چجوری یه جامعه تصمیم های اشتباه میگیره و نمیتونه خودشو به موقع اصلاح کنه</p><p>کولپس کردن جامعه یعنی چی؟ به زبان خیلی ساده یعنی کاهش شدید جمعیت و کیفیت زندگی تو جامعه ای که قبلا سطح خیلی خوبی از رفاه رو داشته و حتی تا قبل از فروپاشی کسی فکرشو نمیکرد به همچین روزی بیوفته، نمونه ی خیلی واضحش سوریه و عراق دوران ماست</p><p>بیشتر از نیم میلیون نفر تو سوریه کشته شدن، نیمی از جمعیت کشور پناهنده شده به همسایگانش و کشورهای اروپایی، جنگ مذهبی-نژادی شدید کل کشور رو بلعیده، کیفیت زندگی بدتر از شرایط انسان های بدوی شده، کمبود آب و غذا و هزار تا مشکل دیگه</p><p>شاید همین اول بخواید بگیدکه این جوامع از نظر فرهنگی و تاریخی و امکانات هیچ ربطی به همدیگه ندارن چه برسه به ما، بله این جوامع متفاوت هستن ولی فروپاشی همشون یه سری نقاط مشترک دارن که در قالب یه فریم ورک پنج گانه مطرح میشه</p><blockquote>اما این پنج شاخص:</blockquote><blockquote>یک: رابطه جامعه با محیط زیست، نحوه ی مدیریت و بهره برداری از منابع طبیعی</blockquote><blockquote>دو: تغییرات اقلیمی</blockquote><blockquote>سه: جوامع همسایه دشمن و مهاجم</blockquote><blockquote>چهار: جوامع همسایه دوست و شریک</blockquote><blockquote>پنج: ساختار فرهنگی-اقتصادی جامعه که رابطه ی بین افراد و گروه ها و شیوه ی تصمیم گیری ها رو تعیین میکنه</blockquote><p>هرکدوم از این پنج شاخص مثل یه بمب میمونن که هر جامعه با منفجر شدن یه دونه یا همشون کولپس کرده، راه نجات اینه که ببینیم وضع ما چیه و سعی کنیم مدت لازم تا منفجر شدن رو بیشتر کنیم تا در نهایت بتونیم برای بلندمدت وضع پایدارتری داشته باشیم، حالا مفصل تر توضیح میدم هر کدوم رو</p><p>در مورد رابطه با محیط زیست (شاخص اول) به طور خلاصه مشکلات زیست محیطی محلی ( لوکال ) که بیشترشون رو میشه با همکاری بومی ها مدیریت کرد مورد نظره</p><p>برای شاخص های مرتبط با محیط زیست ۱۲ تا عنوان رو مطرح میکنه:</p><p>چهار مورد که داریم از بین میبریمشون:</p><p>natural habitats, wild food sources, biologi­cal diversity, and soil</p><p>سه مورد که مربوط به سقف برداشت از منابع طبیعی هستن</p><p>Ceilings on energy, freshwater, and photosynthetic capacity</p><p>سه مورد مواد خطرناکی که تولید و وارد طبیعت میکنیم</p><p>toxic chemicals, alien species, and atmospheric gases.</p><p>دو مورد هم در مورد جمعیت انسانی، هم افزایش جمعیت هم افزایش مصرف هر فرد</p><p>population momentum and environmental impact</p><p>تغییرات اقلیم، #2 این شاخص تغییرات بلند مدت مد نظرشه، مثل کاهش بارندگی که طی روند های ده ساله و پنجاه ساله یه منطقه مثل ما به سمت خشک تر شدن داره میره یا نه، ابعادش خیلی گستردست و برنامه بلند مدت لازم داره</p><p>برای مقابله با همچین تهدید تلاش جهانی نیاز هست که معنیش ارتباط جهانیه که سفارت امریکا رو همونایی که به خاطر حرفشون میرید رای میدین اشغال کردن و … کلا حتی بعد از ج.ا ما تا یه مدتی نمیتونیم کار خاصی تو این زمینه بکنیم، تازه با فرض حاکمیت دموکراتیک</p><p>خودتون بهتر میدونید، صرف اینکه ما تولید الاینده ها رو کم کنیم مطرح نیست تو این جور بحران ها، نمونه ی بارزش همین سد سازی ترکیه و افغانستان روی رود هایی هستش که خاک پایین دستشون در نهایت تو چشم ما میره و درست کردنش سرمایه سیاسی و اجتماعی زیادی میخواد، که نداریم فعلا</p><p>یه مشکلی که در مورد تغییرات اقلیم هستش اینه که وقتی مثل الان به حد بحرانی برسه و شتاب بگیره قابل مشاهده میشه، تدریجی بودن تغییرات تو بازه ی عمر یه نفر باعث میشه زیاد تغییرات به چشمش نیاد و هر نسلی که میاد شرایط رو نرمال فرض میکنه، نرمال نسبت به خودش</p><p>جوامع همسایه دشمن و مهاجم #3، تو مورد ایران، اگه چهار تا کولپس اساسی رو در نظر بگیرید در طول تاریخ همشون یه مجموعه دشمن هایی داشتن که مدام تضعیفشون کرده و در نهایت با حمله ی همه جانبه جامعه ای که قبلا سایر شاخص هاش به حد بحرانی رسیده بوده رو از هم پاشونده</p><p>از چهارتایی که مد نظر منه، فروپاشی عیلام با حمله اشوربانیپال، فروپاشی هخامنشیان با حمله اسکندر، فروپاشی ساسانیان با حمله اعراب، و فروپاشی خوارزمشاهیان و سایر دولت ها از حمله مغول( که همین تیکه تیکه شدن نشون میده از قبل این حمله جامعه دیگه متلاشی شده بوده)</p><p>شاید واضح ترین نمونه همون حمله ی اعراب باشه، وقتی جامعه ی ما از درون پوک شده بود، تقریبا هیچ دوست مستقلی که بافر باشه بین ما و وحشی ها باقی نذاشته بودیم، نظام طبقاتی دیوانه کننده فلج کرده بود کل کشور رو</p><p>تغییرات اقلیمی هم همزمان باعث خشک شدن قسمت عمده ای از کشور شده بود که مشکل مشابهی برای روم با کاهش تولیدات کشاورزی ایجاد کرد، همه چی اماده بود برای فروپاشی، در حدی که چند هزار تا بیابون نشین برای شکست دادن ارتش با تجربه ساسانی کافی بود</p><p>مشابه این روند رو همین الان با تبدیل کردن جوامعی اطرافمون به دشمن های مصمم تشدید کردیم، جامعه اسرائیل که دوست و شریک “طبیعی” ما بود رو با باز گذاشتن دست یه مشت دیوانه جنگ طلب، اسهال طلب و اصولگرا فرقی نمیکنه تو این مورد، کلا ج.ا ، تبدیل کردیم به دشمن بالقوه</p><p>اضافه کنید به کشورهای عربی برای حفاظت از خودشون و حمله محتمل به ما میلیاردها دلار سلاح میخرن و مزاحمت ایجاد کردن برای کشوری که بزرگترین ارتش دنیا رو داره، این وحشی های وطنی بدون اینکه عواقبش رو بفهمن با او مغز کوچیک و دهن گشادشون</p><p>جوامع همسایه دوست و شریک #4، برعکس حالت قبل هستش، و نکتش اینه که با تضعیف جوامع دوست به هر دلیلی اسیب پذیری خودمون رو بیشتر کردیم، وقتی میگیم دوست یه رابطه در حد انگلیس و امریکا مد نظرمونه، نه چهارتا عملی قاتی تو یمن</p><p>مثالی که تو کتاب میزنه همون کلونی نروژی های گرین لند هستش که به مرور زمان با تضعیف مهمترین شریک تجاریشون تو جنگ و قحطی، واردات مواد ضروری شدیدا کم شد و منابع محدود این جامعه حتی توان تولید سلاح لازم برای مقابله با قبیله های بومی اونجا رو نداشت و در نهایت همشون سلاخی شدن</p><p>نقش جوامع دوست و شریک بیشتر تو شرایط بحرانی دیده میشه، ولی به خصوص از نظر فرهنگی قبل از بحران هم افزایش شرکا جامعه رو تقویت میکنه، مثل رابطه تجاری و فرهنگی استرالیا با بریتانیا، یا رابطه ایران با اسرائیل تو جنگ با اعراب که با تداوم صادرات نفت جون کلی ادم نجات پیدا کرد</p><p>ساختار سیاسی-فرهنگی-اقتصادی جامعه #5، در اصل همون گره کوری که همه می فهمیم وجود داره ولی نمیشه خیلی پوست کنده توصیفش کرد، همون مشکل رابطه ی بین منابع تولید حقیقت-اعتماد-ثروت</p><p>در یک جمله، این جامعه چجوری تصمیم میگیره؟</p><p>به عنوان کتاب اگه دقت کرده باشین نوشته بود</p><p>How Societies “Choose” to Fail or Succeed</p><p>این انتخاب شماست که دست روی دست بزارید و تماشاگر نابودی جامعتون باشین یا اینکه با مشارکت خودتون کنترل سرنوشت جامعه رو دستتون بگیرید</p><p>قرار نیست فروپاشی یه سرنوشت اجتناب ناپذیر باشه، کلونی های نروژی زیادی تو ایسلند و گرین لند و سایر جزایر همزمان وجود داشتن، تهدید های مشترک و محدودیت های نسبتا مشابه داشتن، ولی اونایی که تو گرینلد بودن با بی توجهی “انتخاب کردن” که کولپس کنن</p><p>ولی جالبه که تو همون زمان مشابه کلونی نروژی ها توی ایسلند با مشکلات به مراتب بیشتر و منابع محدودتر تونست دوام بیاره تا امروز، خود مردم مشکلات رو مدیریت کردن، فرسایش خاک رو محدود کردن و جلوی نابودی جامعشون رو گرفتن</p><p>چجوری تصمیم گرفتن؟</p><p>چند تا مثال میتونه کمک کنه</p><p>یک فصل کامل مایاها رو توضیح میده که چجوری بر خلاف تصویری که اکثر ما داریم از یه مشت سرخ پوست طرفدار محیط زیست، اینا کاملا منابع طبیعی خودشونو به سمت نابودی بردن، قبایل رقیبشون هم مثل Anasazi ها با افزایش جمعیت مسئول بیابان زایی تو قسمت عمده ی جنوب غرب امریکا هستن</p><p>Easter Islands هم که معرف حضورتون هستن، نمونه ی تمام و کمال از کولپس به خاطر رابطه ی نا متعادل بین جمعیت و بهره برداری از منابع طبیعی، ملت فقط مصرف میکردن و اصلا فکر نمیکردن بعد از اینکه این درختا تموم شد چی میشه، اشناست این حالت نه؟</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/602/0*WiAA86Sm53Tw34kP.png" /></figure><p>توضیح میده که چطور با اینکه از 5 تا شاخص سه تاشون اصلا موضوعیت نداشتن برای این جزایر، دوست و دشمن و تغییر اقلیم، ولی همون ساختار فرهنگی سیاسی جامعه که منجر شده بود به مصرف سریع منابع، اونجا رو نابود کرد</p><p>مردم خل و چل تحت تاثیر طبقه ی نخبه ای که رقابت داشتن با هم تلاش میکردن جمعیت و امام زاده های سنگیشون رو بیشتر کنن تا مثلا قدرت سیاسی فلان رقیب داخلی رو تضعیف کنن</p><p>نتیجه همین شد جنگل زدایی شدید که با کاهش توانایی صید قحطی شدید به وجود اومد، سفره ی انقلاب که کوچیک شد درگیر شدن، جنگ بین قبیله ای هم اون نخبه های کله پوک و ماله کشا و امام زاده هاشونو با هم کله کرد و اخرین ادمای زنده از گشنگی مردن در نهایت</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/597/0*MKVSO3YtjigU7efU.png" /></figure><p>پس وقتی بهتون میگیم همین اخوندا و ماله کشاشون برای نابودی جامعه کافیا مبالغه نمیکنیم، اون جزایر اقیانوس ارام اکثرا بدون دشمن یا اثر تغییر اقلیم کولپس کردن فصل 3 بیشتر توضیح داده، اونهایی که موندن شدیدا کنترل جمعیت داشتن و خیلی با دقت منابع رو مصرف میکردن، این خلاصه داستانه که توی اسکرین شات میتونید بخونید:</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/602/0*_WPw5iKV-DMfGw57.png" /></figure><p>چطوری نمی فهمن دارن خودشونو نابود میکنن؟؟؟ اونی که اخرین درختو داشته قطع میکرده چی فکر میکرده با خودش؟؟؟ چجوری ما می بینیم تمام ذخیره ی اب های زیر زمینی رو به حد بحرانی رسوندیم ولی باز چاه حفر میکنیم؟</p><p>چطور میشه که یه جامعه همچین تصمیم های اشتباه تابلویی رو میگیره؟؟؟</p><p>وقتی الان نگاه میکنیم به تمام مصیبت هایی که سرمون اومده، از الودگی هوا بگیر تا پناهندگی سالی 700 هزار ایرانی، خشک شدن ارومیه و نابودی کارون،چطوری با اینکه کلی نشونه وجود داشت باز انتخاب اشتباه کردیم؟ اگر علتشو نفهمیم ضمانتی وجود نداره که همه اون انتخاب های اشتباه تکرار نشه</p><p>دلیل خیلی سادست، مربوط میشه به شکست خوردن توی تصمیم گیری جمعی failure of group decision-making که خود این بر میگرده به تصمیم های اشتباه افراد individual decision-making</p><p>فرد فرد ما هم تصمیم های بدی میگیریم، از تصمیم در مورد دوست شدن و ازدواج بگیرید تا سرمایه گذاری و رای دادن، ولی چجوری میشه که کل جامعه اشتباه تصمیم میگیره؟</p><p>جامعه ممکنه توی پیش بینی وضع اینده از روی شواهد موجود موفق نباشه و در نتیجه اشتباه تصمیم بگیره و کولپس کنه</p><p>واضح ترین نمونه اشتباه از این دست، وارد کردن حیوانات غیربومی به صورت عمدی توسط انگلیسیها به استرالیاست که اتفاقا یه فصل تمام در مورد این کشور صحبت کرده، تا اون موقع همچین فاجعه ای رخ نداده بود ولی الان درس گرفتن ازش، برای همین حالا شما بخوای بری استرالیا همه چیت کنترل میشه</p><p>ما هم که فراموش کار، درسامون میفهمیم ولی فراموش میکنیم، البته این فراموش کاری مختص شما نیست، همین امریکایی های باسواد که کلی دانشگاه عالی دارن، که مارو راه نمیدن توش، هم اشتباه های زیادی کردن، از تغییر رفتار بعد از بحران نفتی و بازگشت به الگوی قبلی تا موضوع اب</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/602/0*bsCfRzkve6IXntmY.png" /></figure><p>بعضی مواقع اشتباه در شبیه دونستن دو تا فاجعه باعث میشه اشتباه تصمیم گیری کنیم، نمونه ی بارزی که مثال میزنه ارتش فرانسه قبل از جنگ دوم هستش، اشغال فرانسه هم به نوعی کولپس محسوب میشه، گرچه بازسازی شد دوباره</p><p>مقامات نظامی فرانسه دقیقا پیش بینی میکردن که یه جنگ دیگه با المان خواهند داشت، ولی به اشتباه فکر میکردن جنگ دوم مشابه جنگ اول میشه و از همون پارادایم های جنگی پیروی میکنه که با شکست خفت بارشون تاوان اشتباه رو دادن</p><p>فرانسوی ها با دیدن نشونه های جنگ به جای هزینه کردن برای سلاح های جدید کلی پول خرج بازسازی قلعه های مرزی و ترانشه کندن و توپ خانه ساختن کردن، المان ها به جاش تانک هاشون رو تقویت کردن که میتونست از جاهایی که قبلا غیرقابل دسترسی بود هم عبور کنه</p><p>نتیجه این شد که 6 هفته هم دوام نیورد ارتش فرانسه و خیلی راحت تانک های المانی از موانع طبیعی عبور کردن و دور زدن اون ترانشه های مسخره فرانسوی رو، البته کافیه به توهمات انالوژی “جنگ تحمیلی” سپاه هم فکر کنید تا ببینید حماقت از اونی که میخونید به شما نزدیکتره</p><p>ممکنه مشکل ادراکی باشه، یعنی مساله مثل الودگی هوا جلوی چشم ما باشه، ناراحتمون کنه، ولی درکی ازش نداریم، یه دلیل این موضوع اینه که بعضی مسائل رو با تکنولوژی اون زمان نمیشه درکر کرد، ولی بیتشر مواقع دلیل “مدیریت از راه دور” هستش که نمیفهمه چی داره میگذره</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/602/0*xuMKg8JlqElbMaw0.png" /></figure><p>همین الان رئیس ستاد مدیریت بحران کرمان مقیم کاناداست! وقتی زلزله اومد دو هفته پیش اصلا ایران نبود! رئیس مدیریت بحران زلزله خیز ترین استان!</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/706/0*58tABU9eoTxG7LyU.png" /></figure><p>ولی باز هم دیدیم که خیلی ها میبینن که همه ی نشونه ها رو، مشکل ادارکی ندارن، جامعه میدونه مشکلش چیه ولی باز تصمیم اشتباه میگیره، چرا؟ جواب خیلی سادست Rational Behavior</p><p>که ناشی از تضاد منافع بین اعضای جامعه و داینامیک جامعه هستش</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/602/0*zyHlEuXeV1tT-iMM.png" /></figure><p>اتفاقا چقدر قشنگ سیستم یارانه و لابی ها رو مثال میزنه، یه عده کوچیک برای اینکه درامد هنگفت داشته باشن لابی میکنن و شما لوزر ها چون صدایی ندارید فقط پول از دست میدین، مثال بارزش همین طرح سلامت روحانی و اوباما کر که فقط پول این مردم فقیر رو ریخت تو جیب یه عده پزشک و لابیست</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/602/0*Yp3SfLeujRIOyuVA.png" /></figure><p>این استدلال از قضا “اصلاحطلبانه” ی سبز و بنفش الهی که اگه ما ندزدیم بقیه میدزدن و تو جامعه خیلی باب شده زیر مجموعه ی همین ماجراست، وقتی منافع خودمونو در تضاد با منافع هرکس دیگه تعریف میکنیم</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/602/0*nU47v-EY-iqWuC37.png" /></figure><p>همین باعث میشه یکی که میبینه مردمش دارن هر روز و هر ساعت زیر سایه استبداد شکنجه میشن برای مشروعیت دادن به همین استبداد ون برداره از تورنتو بره امریکا رای بده تا دو زار پول بیشتر گیرش بیاد، فلسفه ماله کشی همینه</p><p>کی باورش میشه که مسئولین ج.ا به خصوص توی وزارت نیرو و محیط زیست از سرنوشت دریاچه ارال بی خبر بوده باشن؟؟؟ پس چجوری دقیقا همون فاجعه رو سر ارومیه تکرار کردن؟؟؟ همین خانم ابتکار از لحظه ای که رفت از دیوار سفارت بالا تا الان جز منافع خودش به چیز دیگه ای فکر کرده؟</p><p>دلیلش به غیر از تضاد منافع طبقه ی حاکم با مردم بومی اونجاست؟ سد گوتوند، سد 15 خرداد قم که اصلا اب نیست توش، ساخت اینها مگه جز اینکه بهونه ای باشه که برای هر سدی که میسازن پول 10 تا سد رو از دولت بگیرن چیز دیگه ای بوده؟</p><p>حالا سوال اینه، وقتی منابع محدوده و ما تا گردن تو مخمصه ای مشابه چیزی که الان هست فرو رفتیم، راهی به غیر از حداکثر کردن منافع متضاد فردی ما هست؟ چجوری باید این تضاد منافع کنترل بشه؟ با پیش فرض اینکه ج.ا دیگه وجود نداره راه حل هایی هست</p><p>یه راه خیلی واضح اینه که حکومت وارد عمل بشه و قوانینی بزاره که این تضاد منافع رو سوداور نکنه، گرچه همین پیش نیاز هایی لازم داره مثل مشارکت کامل مردمی توی حکومتداری و حذف طبیعی لابی ها که توی مجموعه توئیت سوئیس توضیح دادم چجوری</p><p>راه دیگه اینه که کلا منابع رانت رو از بیخ از بین ببره حکومت، خیلی توئریکه، عملا با حذف کردن نقش خودش، یعنی همه چی سپرده بشه به مردم و دولت هم مسئولیتی نداشته باشه، یه مدل شبه انارشی و البته بدون هیچ ضمانتی، نمونه خفیفش همین سهام عدالت و هدفمندی یارانه هاست</p><p>که قطعا با ج.ا ممکن نیست، همین تضاد بین منافع طبقه حاکم با مردم هستش که خودشو به صورت “جداسازی” نشون میده، همزمانی یه عده بچه پولدار که توی بنزش نشسته بطری اب میخورن و بچه های سیستانی که با چند کیلومتر راه برن تا از یه حوض مانند گلی با دست اب بخورن</p><p>گفتیم این تضاد منافع یه عده با جامعه همون مبحث rational behavior رو ایجاد میکنه، حالا یه بحث irrational behavior هم هست! که یه رفتاری به هیچکس سود که نمیرسونه به ضرر همه هم هست، همین قضیه سگای رقیه و دری وری های عرفانی که برای توجیه خزعبلاتشون میتراشن</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/602/0*pjPF9DUpjHJtOsWu.png" /></figure><p>این صنعت امام زاده سازی فقط برای ویرانی ما ابداع نشده، قبلا خیلی از جوامع مسیحی و حتی بت پرست رو با موفقیت هلاک کرده، دیگه اقایون شاخای اتئیست صاحب نظرن</p><p>گرین لند یه نمونه هست از جامعه مسیحی که انقدر تو محدودیت منابع هزینه کردن برای کلیسا و گنبد و گلدسته ساختن که در نهایت همشون به اخرت پیوستن و عملا چند صد سال خالی از سکنه بود اونجا</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/602/0*-daXlix3r4nLkmG2.png" /></figure><p>البته فکر نکنید این پدیده محدود به مذهبی هاست، هرکس ممکنه به محض عضویت تو یه گروه تصمیم های خرکی رو تایید کنه که خودش بیرون از اون گروه هیچ وقت حاضر نشه همچین تصمیمی بگیره، از قبل انقلاب تا الان فراوون داشتیم از این مثالا</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/602/0*Itch2sz7Ip-QwwFg.png" /></figure><p>برای اینکه اهمیت فکر کردن در مورد این مشکلات و افزایش درک ما بهشون رو عمیقتر بفهمید یه مثال خیلی کامل از خروجی دو تا group-thinking با افراد یکسان ولی روش متفاوت و در نتیجه خروجی متفاوت مطرح میکنه</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/602/0*5DxmC5AOxD91f8Dk.png" /></figure><p>نکته خیلی جالب اینه که همون suffering حاصل از اشتباه اول کندی رو به فکر فرو برد تا روشش رو تغییر بده، ما کی سرمون به سنگ میخوره؟ استانه تغییر رفتار برای شما کجاست؟ همین وضعی که توش گیر کردیم کافی نیست؟</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/602/0*vpRSo-bfl0xPhqIy.png" /></figure><p>نگاه بالانسش به رابطه ی مردم با بیزینس رو خیلی دوست داشتم، یه تهدید نبینید کمپانی های بزرگ رو، مثل چپولای بی مصرف هم ماهیت سود بردن رو زیر سوال نبرید، فقط بیشتر وقت باید گذاشت تا یه راهی پیدا کرد قانونا برد-برد باشه این رابطه</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/602/0*MlbfwC_QozdYWAOo.png" /></figure><p>راه حل اخر هم افزایش اگاهی عمومی هستش که منجر بشه به یه قرارداد اجتماعی، که همه توافق کنن درامد بالاتر از یه حدی برای یه نفر غیر قابل قبوله و زندگی بقیه رو غیرمستقیم به چالش میکشه، مدل های کانادایی و اسکاندیناوی</p><p>این یعنی تغیرر دادن یه سری هنجار ها و ارزشها</p><p>که این نیاز داره به اموزش عمومی و مشارکت گشترده مردم، چون باید از خیلی چیز ها بگذرن، تو نروژ شما با وارد کردن کد ملی خودت میتونی کل تاریخچه مالیات هرکسی رو که بخوای در بیاری</p><p>فکرشو بکنین، کی میتونه دیگه فرار مالیاتی کنه وقتی همسایش اسمشو سرچ کرده دیده کسی که بنز زیر پاشه فقط هزار تومن مالیات داده؟ اینجا خیلی ها زورشون میاد رسما اجازه بررسی حساباشونو بدن به اداره مالیات! چه برسه به همسایه</p><p>خیلی راه طولانی و دشواری هستش ولی شدنیه، چون خیلی ها انجام دادنش و ما تجربه ی همه رو داریم، همین قضیه کد ملی زدن اول نبود و فضول های محله مدام سو استفاده میکردن از این دسترسی ناشناس به اطلاعات، حالا هرکی سوابق شما رو ببینه یه ایمیل براتون میاد که فلانی سوابق شما رو چک کرد</p><p>حقیقت اینه که اگه وارد روش کنترل کردن با قوانین بشیم مدام میبینید که قانون روی قانون و تبصره روی تبصره میاد، وقتی مدام مجبوری رفتار کسی رو کنترل کنی یعنی مشکل از جای دیگست</p><p>ما باید با خودمون رو راست باشیم، با صحبت کردن با همدیگه به یه درک مشترکی برسیم، ببینیم هدفمون چیه، امکاناتمون چیه و چه سطحی از رفاه در ازای چه مقدار تلاش منطقیه با این امکانات، اینجوری قسمت عمده مشکلات رو حل میشه کرد، با اعتماد به همدیگه</p><p>چنین چیزی شدنیه، مدیریت اب توسط خود مردم توی مونتانا یه نمونست، همونطوری که اجداد ما تو اصفهان یزد بدون دخالت دولت با مشارکت هم قنات حفر میکردن تا مشکلاتشونو حل کنن، قرار نیست همچین تجربه ای رو از اول ابداع کنیم، ما بهترین بودیم توش</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/602/0*fdBgbvRkoi8FguBC.png" /></figure><p>خیلی طولانی شد، و هنوز کلی جزئیات مونده که بعدا تو مجموعه توئیت هایی که راه حل های مربوط به هر 5 تا شاخص رو توضیح میدم، یه توضیح خیلی کامل در مورد چین، اینکه الان تو هر 5 شاخص وضعش چیه و چی کار میکنه برای نجاتش</p><p>میدونم خیلی هاتون فکر میکنید امیدی نیست، اینم جواب نویسنده به این سوال که با این اوصاف امیدی به اینده هست یا نه؟</p><p>اینکه میگه من چون نشونه های امیدوارکننده دیدم بچه دار شدم صرفا یه جمله قشنگ برای تموم کردن کتابش نیست، واقعا ایمان داره بهش</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/602/0*EDBiMlgSjZZqyF2j.png" /></figure><p>لازم نیست بست بشینیم تا یه قهرمان تو ازمایشگاهش یه تکنولوژی که همه ی قفل ها رو باز کنه بسازه، همین تکنولوژی فعلی هم کفایت میکنه برای حل مشکلات، فقط باید اراده سیاسی برای به کار گرفتنشون رو ایجاد کنیم</p><p>برای اینکار باید اول اراده و توجه خودمون رو متمرکز کنیم رو اون پنج شاخص</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=20405ee390d3" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/%D8%A7%D9%86%D8%AA%D8%B4%D8%A7%D8%B1%D8%A7%D8%AA-%D8%A7%D8%A8%D8%B1%DB%8C/%D9%81%D8%B1%D9%88%D9%BE%D8%A7%D8%B4%DB%8C-%D8%AC%D8%A7%D9%85%D8%B9%D9%87-20405ee390d3">فروپاشی جامعه</a> was originally published in <a href="https://medium.com/%D8%A7%D9%86%D8%AA%D8%B4%D8%A7%D8%B1%D8%A7%D8%AA-%D8%A7%D8%A8%D8%B1%DB%8C">انتشارات ابری</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[بازسازی استبداد در روسیه بعد از فروپاشی شوروی]]></title>
            <link>https://medium.com/@davezarei/%D8%A8%D8%A7%D8%B2%D8%B3%D8%A7%D8%B2%DB%8C-%D8%A7%D8%B3%D8%AA%D8%A8%D8%AF%D8%A7%D8%AF-%D8%AF%D8%B1-%D8%B1%D9%88%D8%B3%DB%8C%D9%87-%D8%A8%D8%B9%D8%AF-%D8%A7%D8%B2-%D9%81%D8%B1%D9%88%D9%BE%D8%A7%D8%B4%DB%8C-%D8%B4%D9%88%D8%B1%D9%88%DB%8C-daf29b414f92?source=rss-af132bcff72c------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/daf29b414f92</guid>
            <category><![CDATA[kgb]]></category>
            <category><![CDATA[روسیه]]></category>
            <category><![CDATA[شوروی]]></category>
            <category><![CDATA[fsb]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Davood Zarei]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 07 Jul 2018 15:53:35 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2019-03-28T13:46:01.295Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>چطور بعد از فروپاشی شوروی KGB خودش رو بازسازی کرد؟ سرویس امنیت فدرال ( FSB ) چطور استبداد رو به روسیه برگردوند؟</p><p>بازگشت امنیتی ها بعد از یه حکومت استبدادی مهلک ترین سم برای دموکراسی نوپا هست، تو این مجموعه توئیت سعی میکنم توضیح بدم یه نمونه واقعی و تاثیرشو</p><p>اسکرین شات هایی که مشاهده میکنید بخش هایی از کتاب The New Nobility هست که دو تا از ژورنالیست های شجاع روس نوشتنش، Andrei Soldatov و Irina Borogan کمتر کتابی در این سطح و با این جزئیات در مورد FSB مثل این کتاب پیدا میکنید</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/494/0*Wa7GIvxp6ZSQZFb4.png" /></figure><p>همین اولش برای اون هایی که تا نفهمن KGB و FSB مخفف چه کلماتی هستن خوابشون نمی بره توضیح میدم که اینا مخفف دو تا عبارت روسی هستن</p><p><strong>کمیته امنیت کشور( Komitet gosudarstvennoy bezopasnosti(Кгб</strong></p><p><strong>و سرویس امنیت فدرال( Federal’naya sluzhba bezopasnosti (Фсб</strong></p><p>KGB سال 1954 با ادغام تیم های امنیتی که سابقا وظیفه ی جمع اوری اطلاعات یا ترور و سرکوب رو داشتن تاسیس شد،</p><p>و همون کار ها رو با ابعاد وسیع تر دنبال کرد و کم کم قدرت گرفته و به جای فرمانبرداری صرف شروع کرد به تاثیر گذاری ، به خصوص تو دوران اندرپوف که بیشترین دوره ریاستشو داشت</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/602/0*8nc_p6Tn7OIvvFPF.png" /></figure><p>قدرت زیاد KGB نباید شما رو ذهن شما رو منحرف کنه، همچین رها شده هم نبود KGB ، تو هر اداره ای یه دفتری بود به اسم Party Cell که همه جا بودن و سرک کشیدنش تو همه ی کارا تبدیلش کرده بود به یه چیزی تو مایه های دفتر بسیج، با این تفاوت که اینبار اطلاعاتی ها رو زیر نظر داشتن نه کارمندا</p><p>این دفاتر بسیج زیر نظر حزب کمونیست و Politburo ( تقریبا هیات دولت ) عملا بازوی نماینده های حزب بودن برای کنترل و تاثیر گذاری روی عملکرد نهاد امنیتی بزرگی مثل KGB با اون همه منابع مالی و انسانی</p><p>تخصیص بودجه که سخت ترین بخش کار دولت بود معمولا با گزارش های KGB رابطه مستقیمی داشت</p><p>با این حال تمام این فرم های فساد که تو ج.ا دیدین هم تو KGB پیاده میشده از ماموریت خارجی دادن به فامیل ها بگیرید تا پرداختن بدهی های فامیل با استخدام کردنشون و گرفتن ادمای هیچ کاره برای پر کردن فهرست کاری، و حتی کودتای سال 1991 کار KGB بود</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/602/0*PPNDBesXZS7TsnyZ.png" /></figure><p>بعد از فروپاشی شوروی KGB رو از نظر سازمانی بازسازی کردن، اول تبدیل کردنش به وزارت امنیت، بعد تبدیل شده به FSK سریس ضد جاسوسی فدرال ایده کلی یلتسین برای کنترل KGB این بود که تیکه تیکه کندش، مسئولیت ها رو بین چند تا سازمان پخش کنه، مثلا اداره جاسوسی بین الملل رو تفکیک کرد شد SVR</p><p>یا حتی اداره شنود و رمزنگاری رو مستقل کرد شد FAPSI</p><p>یه بخشی تو KGB مسئول پنهان کردن یه سری موارد خیلی مهم بود، از اسناد بگیر تا بمب های اتمی، اونم حتی مستقل کردن شد GUSP</p><p>در نهایت با یکم تغییرات توی FSK سرویس امنیت فدرال FSB تشکیل شد که عملا جایگزین KGB هستش</p><p>پس یه تصویری که باید داشته باشید اینه که عملا تغییری توی اصل وجود داشتن نهادهای امنیتی رخ نداد، تغییر تو شیوه ی ادارشون بود که عمدتا نظارت سابق همون دفتر بسیج ها رو از دست دادن و دیگه یه سازمان نبودن و تیکه تیکه شده بودن و خیلی هم رقابت داشتن با هم</p><p>حتی یه بخش هایی که لازم نبود اصلا امنیتی باشن هم ایجاد شدن، مثلا یه سرویس جاسوسی برای مبارزه با فرار مالیاتی تو سال 1993 ایجاد شد که همونطور که میتونید حدس بزنید منافع خیلی ها رو به خطر انداخت و شدیدا با FSB زد و خورد داشت</p><p>حتی گارد ریاست جمهوری هم برای خودش تشکیلات امنیتی و جاسوسی راه انداخت! رئیسش هم بادی گارد سابق یلتسین بود، فکرشو بکنید فقط، برای یه موضوع رئیس جمهور از ده تا سازمان جاسوسی گزارش میگرفت همزمان</p><p>خب شاید بپرسید اینهمه نیروی امنیتی چی کار میکردن؟</p><p>قضیه اینه، رقابت سیاسی فرا قانونی وقتی با بحران های مالی و نارضایتی مردم ترکیب بشه خروجیش میشه شورشی که نیاز داره به امنیتی ها برای سرکوب و جمع کردنش، مخصوصا که بعد از فروپاشی شوروی خیلی ها میخواستن مستقل تر از اونی که بودن باشن</p><p>یه نمونش درگیری توی اوستیا بود، یلتسین زمان شوروی مدام به معترضا تو قفقاز پیشنهاد میکرد که قدرت رو دستشون بگیرن و مستقل بشن و این حرفا، ولی وقتی فروپاشی شوروی تکمیل شد و خودش شد رئیس جمهور فدراسیون روسیه دیگه اونقدرا هم ادای ادمای لارج رو در نمی اورد</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/602/0*SQViLWNquqWuFz3a.png" /></figure><p>به هر قیمتی میخواستن سرکوب کنن، امنیتی ها برای اینکه کار خودشونو راه بندازن جدای قرار داد های خودشون شروع کرده بودن به استخدام جنگجوی مزدور! پول نبود دست ملت،طرف قرار داد میبست با FSK که بره فلان جا ناشناس بجنگه برای 1000 دلار! سلاح و حتی تانک بدون شناسه هم در اختیارش میذاشتن!</p><p>خرابکاری FSK باعث شد خیلی تغییرات داده بشه و FSB با اصلاح اون درست شد ولی همون FSB هم افتضاحات زیادی به بار اورد سالای اول، نمونه ی خیلی معروفش شاخه ی مبارزه با جزائم مالی FSB بود که بسیار بدنام بود به خاطر اینکه از روش های وحشیانه و شکنجه استفاده میکرد</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/602/0*fL9oamueNUx7tX-7.png" /></figure><p>و حتی بعدا معلوم شد یکی از سرمایه دارهای کله گنده به اسم BORIS BEREZOVSKY رو میخواستن بکشن، و سرهمین قضیه کلا این شاخه ی FSB منحل شد! جالبه بدونید که این اقا فرار میکنه میره انگلیس پناهنده میشه و سال 2012 به طرز مشکوکی خودکشی میکنه</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/620/0*3MA2QUzOfzkMQ79F.png" /><figcaption>بوریس برژوسکی سرمایه دار روس</figcaption></figure><p>درگیری بین سازمان ای امنیتی همینجوری بالا میگرفت، کار به جایی رسید که FSB یه پرونده فساد مالی کلفت علیه رئیس بخش مالی سازمان اطلاعات تشکیل داد و دادگاهیش کرد،این درگیری ها ادامه داشت تا اینکه سال 1998 یلتسین یه رئیس جدید برای FSB تعیین کرد، حدس میزنید کی؟</p><p>بله،</p><p>ولادیمیر پوتین</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/602/0*rOo-Nu8EPu7ueo_k.png" /><figcaption>ولادیمیر پوتین رئیس جمهور روسیه و رئیس سابق FSB</figcaption></figure><p>تو اون مقطع کسی پوتین رو نمیشناخت، یه مامورا بازنشسته ی KGB بود که سابقه کاری کاملا معمولی داشت، حتی ارتقا درجه هم نداشت انچنان حین خدمتش، اواخر دوران شوروی هم توی المان جاسوسی میکرد، چیزی که باعث شد پوتین بتونه خودشو بالا بکشه</p><p>1- تیم اطلاعاتیش، بعدا توضیح میدم</p><p>2- شرایط جامعه</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/200/0*v_haR94VASH4wwdn.png" /><figcaption>پوتین در لباس افسر KGB</figcaption></figure><p>سال های اخر قرن بیستم برای اقتصاد روسیه فاجعه بار بود، براساس یه سری سیاست های اقتصادی ارزش روبل رو عمدا کاهش داده بودن، قدرت خرید مردم پایین اومده بود، خیلی از بانک ها ورشکسته شدن و در نتیجه سرمایه چند میلیون نفر یک شبه از بین رفت <a href="https://twitter.com/hashtag/%DA%A9%D8%A7%D8%B3%D9%BE%DB%8C%D9%86?src=hash">#کاسپین</a></p><p>تو این شرایط، ده سال بعد از فروپاشی شوروی به امید اینکه یک شبه امریکا میشه روسیه مردم مدام وضعشون بدتر میشد، اعتمادشونو به سرمایه داری از دست داده بودن و دنبال یه جواب ساده و اسون، یه دیکتاتور صالح میگشتن</p><p>داستان اشناست، نه؟</p><p>تو همین وضعیت بود که پوتین ظهور و بروز پیدا کرد، یک شبه شد رئیس FSB با اینکه کلی ادم با تجربه تر در رنک های بالاتر ازش وجود داشتن، یک سال بعدش شد نخست وزیر و شب سال نو 1999 وقتی یلتسین استعفا کرد پوتین شد رئیس جمهورموقت و خیلی زود انتخابات 2000 برگزار شد و برد با اکثریت قاطع</p><p>از وقتی پویتن رئیس جمهور شد شروع کرد به تغییر وضعیت اطلاعاتی ها، اول همه ی روئسای سازمان ها رو برکنار کرد، بعضی سازمان ها رو با هم ادغام کرد، بعضی ها مثل همون پلیس مالیات رو کلا منحل کرد و از کارمنداش برای اداره مبارزه با مواد مخدر استفاده کرد، رئیسش کی بود فکر میکنید؟</p><p>از قضا رئیس اون اداره دوست پوتین بود که معروف بود به “اخرین مامور KGB “ که بازجویی میکرده از مخالفا، اخرین چک ها رو این می زده تو گوش برانداز ها اونوقت ده سال بعد فروپاشی شوروی بدون هیچ محاکمه ای پست و مقام هم بهش میدن</p><p>روندش خیلی تابلو بود؟ فکر میکنید از مردم روسیه باهوش ترید؟</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/602/0*cZGG6aJZ72dD5WmP.png" /></figure><p>حتی غول ترین رقیب FSB که همون سازمان اطلاعات ارتباطات کذایی بود دو تیکه شد و یه قسمتش رفت زیر نظر رئیس جمهور و اون تیکه دیگه شد زیر مجموعه همین FSB ، این سازمان در حدی بزرگ بود که تا قبل از تیکه پاره شدنش خیز برداشته بود برای بیزینس اینترنتی و حتی بورس و مبادلات بانکی</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/602/0*8rFeuIyLiDDvikEt.png" /></figure><p>خیلی خزنده FSB وارد ادارات دیگه شد و کنترلشون به دست گرفت، مثلا به بهانه مبارزه با فساد یه اداره ای توی وزارت امور داخلی ( همون وزارت کشور) ایجاد کردن، مامورای FSB اونجا مستقر شدن و طی یکی دوسال چشم باز کردن کارمندای اون وزارت خونه دیدن رئیس همون نمایندگی FSB شده وزیر!</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/602/0*5LeGgsc0Bxobgl0-.png" /></figure><p>قضیه به همینجا ختم نمیشه، پوتین دستوری میده که به اسم مبارزه با فساد عملا مجوز خیلی از بگیر و ببندها رو به FSB میده، این قسمت رو بخونید، برخورد با افراد و موسساتی که هدفشون تغییر “خشن” سیستم سیاسی فدراسیون روسیه و کسب قدرت باشه جز مسئولیت های FSB شده بود،تفسیرشم با خود مامورا</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/602/0*jCsiN4hzWNgynnvJ.png" /></figure><p>اما بریم رو تیم پوتین، عملا یه گروه موثر حداکثر 4–5 تا عضو داره،هسته ی تصمیم گیرنده و موتور این تغییرات یه گروه از دوستان پوتین تو دفتر سنپترزبورگ FSB بودن که به هم کمک میکردن پست ها رو بدست بگیرن و با سرعت بیان بالا، “پترزی ها” میگفتن به این باند پوتین و رفقا</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/602/0*9RXX6K0Amy1aHeSv.png" /></figure><p>برای همین میگم جدی بگیرید این باند بازی ها رو، یهو چشم باز میکنی میبینی یکی از همین شاخای توئیتر شده رئیس جمهور، بعدا دوباره به پوتین بر میگردیم، مخصوصا اینکه تو اون فاصله بین KGB و FSB چی کار میکرد خیلی مهمه، احتمالا بیشتر شبا سیگار و نقشه میکشید با اون صورت بی احساسش</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/602/0*hvVd20wWTA0koC6g.png" /><figcaption>پوتین و گورباچف</figcaption></figure><p>پوتین مدام به FSB پر و بال میداد، قوانینی که نظارت پارلمانی روی فعالیت های FSB رو الزامی میکرد هم مدام حذف میشدن تحت حکومت پوتین و دست FSB بازتر میشد، عملا شکست ناپذیر تر از KGB میشد، هم کسی نمیتونست بگه حکومت دیکتاتوریه، هم نظارت در حد همون شوروی بالا سرشون نبود</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/602/0*EDcDxy09EUTfyWyd.png" /></figure><p>تو دوران هرج و مرج خیلی از مامورای امنیتی سابق جذب بیزینس محافظت از خر پول ها و گنگ ها شدن، برای خیلی ها اقتصادی تر بود که از امکانات سرویس های امنیتی دولتی استفاده کنن تا اینکه خودشون یه مجموعه خصوصی راه بندازن، برای همین میرفتن سراغ مامورای رابطه دار</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/602/0*0eNUt2PVlmRbx6O9.png" /></figure><p>از نظر ساختاری FSB دو تا بخش تقریبا هم ارز داره، یکی اداره اصلیش تو پایتخت کنار میدون Lubyanka که حدود ده هزار نفر پرسنل داره، اون یکی هم مجموعه دفاتر استانی و محلی هستن که چند صد هزارتا پرسنل دارن،عدد دقیق معلوم نیست ولی بیشتر از نیم میلیون هستن،با پارت تام ها که بیشترم هستن</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/480/0*HEcTZ9uTq3z-wnPs.png" /><figcaption>میدان Lubyanka مقر اصلی FSB</figcaption></figure><p>سیستم اینجوی کار میکنه که یکی تو دفاتر محلی با ادم فروشی و خودشیرینی خودشو میکشونه بالا و رنک های بالاتر میرسه و وقتی به حدودای ژنرال و کلنل رسید یه حرکت گردابی توالت وار به سمت دفتر مرکزی خواهد داشت، مدام بین دفاتر محلی ماموریت میگیرن تا اخر سر برسن به دفتر مرکزی</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/602/0*Irc1JDvtXcQRKrdC.png" /></figure><p>جالبه که اخوندای روسیه هم بعد از فروپاشی شوروی وارد بازی شدن، کلیسای ارتدکس روسیه و مقاماتش شدیدا به FSB نزدیک هستن، موضوع بر میگرده به نیاز هر سازمان امنیتی برای ایدئولوژی که باعث بشه کارمنداش شبا راحت بخوابن، قضیه تصویر سازیه</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/602/0*ETjhDmXvFUTYa1pB.png" /><figcaption>کلیسای ارتودکس روسیه و مقامات امنیتی</figcaption></figure><p>تصویری که کلیسای ارتودکس روسیه از خودش ارائه میده اینه که موسکو سومین رم هست و روسیه تو جایگاه یکتا و منحصر به فرد محاصره شده با دشمنایی که برای مقابله باهاشون نیاز هست از FSB کمک گرفت، مخصوصا اگه پای تبعید و اخراج اخوندای کاتولیک وسط باشه</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/602/0*5i8JotPvSudeShLe.png" /></figure><p>البته نیروهای FSB همه جا بودن، تو هر بیزینسی که چرخش مالیش از یه مقداری بیشتر بود حتما یه اطلاعاتی بود، منتهی مخفی، ظبق قانون حتی هویت مامورای KGB هم محرمانه باقی مونده بود، حتی توی تلویزیون هم بودن اینا، Zdanovich یه مجری معروف بود،هم تو FSB کار کرده بود، مجری شرایط سخت نظام</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/602/0*Oqj-v7GWjoCBtZkn.png" /></figure><p>یه قوانین جالبی هم داشتن که از زمان KGB مونده بود، کسی بیشتر از یه حقوق نمیتونست بگیره، که براساس این فلسفه یه موضوع خیلی خیلی مهمی مطرح میشد که کلید فهمیدن وضعیتی هست که یه نفر هم اطلاعاتی هست هم نیست، و توی همه ی سیستم های استبدادی استفاده میشه</p><p>مثلا اگه شما به عنوان کارمند بانک کار میکردی و حقوقی که از FSB میگرفتی کمتر از حقوق بانک بود اون اختلاف رو نگه میداشتی، ولی اگر بانک بیشتر بهت حقوق میداد باید اون ما به تفاوت رو میریختی به حساب FSB ، اگه کسی خوشش نمیومد از این کار باید بیخیال حقوق گرفتن از FSB میشد</p><p>براساس همین فلسفه بود که یه اداره DR نامی تشکیل شده بود برای کارکنان به اصطلاح “ Active Reserve” اینایی که کار خودشونو میکردن تا زمانی که FSB بهشون نیاز پیدا کنه، ادم فروشی اضافه کاری بود براشون یه جورایی، وفاداری شون به FSB هم چک میشد اینجوری</p><p>خود پوتین یه مدت کارش همین بود، بعد از اینکه از المان برگشته بود توی دانشگاه لنینگراد کار میکرد، و یه مدت هم نفوذی KGB بود تو دفتر یکی از دموکراتای معروف تا بازنشستگی، سر همین بود که وقتی رئیس جمهور شد این وضعیت اکتیو رزرو بودن رو خیلی بسط داد و همه اطلاعاتی ها ریختن تو شرکتا</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/259/0*tp59qSEeB9WuRH8K.png" /><figcaption>پوتین و شهردار لنینگراد</figcaption></figure><p>برای همین بود که اصرار داشتم تا ما با FSB اشنا نشیم نمیتونیم درک درستی از اقتصاد روسیه بعد از فروپاشی شوروی پیدا کنیم، اینا تو همه جا نفوذ داشتن و روی تصمیم گیری ها اثر میذاشتن بعد تا جایی شکست میخوردن میگفتن تقصیر سرمایه داری بوده! مردم هم که هیچی، خودتون میتونید حدس بزنید</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/602/0*PKEek0mmHdKCiIae.png" /></figure><p>ولی این موضوع که امنیتی ها پر کرده بودن فضای بیزینس رو اصل رقابت “غیر قانونی” رو محو نمیکرد، اتفاقا خیلی وحشیانه ترش هم میکرد،با روابطی که داشتن مدام به همدیگه تو بیزینس مورد نظرشون ضربه میزدن و جنگ بین باندها جریان داشت، دقت کرده باشین توی ج.ا هم یه “جنگ همه علیه همه” داریم</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/602/0*PilSj-Qsb5zCiiPq.png" /></figure><p>برگردیم روی نحوه تسخیر قدرت توسط اطلاعاتی ها، گفتم که 1998 پوتین به کمک نفوذ همون دوستای سنپترزبورگی شده رئیس FSB و خیلی سریع جایگاه خودشو تو کرملین تثبیت کرد، در حدی که وقتی باهاش مصاحبه میکردن میپرسیدن میخوای کودتا کنی داداش؟</p><p>خیلی با اعتماد به نفس جواب میده “ما همین الان هم قدرت رو داریم”</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/602/0*dDbBRQEX3lCYkpQB.png" /></figure><p>اینکه خامنه ای یه رمز عملیات میده “نفوذ” بعد کل اطلاعات و سپاه میریزن نهادهای مردمی و روزنامه نگارا رو دستگیر میکنن روشی هست که پوتین بیست سال پیش ابداع کرده بود به spy hunting های تخیلی تحت عنوان مبارزه با نفوذ بیگانه محدود نمی شد مامورای FSB حتی وارد احزاب مخالف میشدن</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/602/0*W1dJqo4b2Iv56Ktg.png" /></figure><p>حالا شاید یکم برید تو فاز که وای اینا چقدر شکست ناپذیرن و همه جا هستن، ولی چیزی که برای من خیلی جالب بود اینه که این سیستم حتی از یه پسر بچه 26 ساله چنان میترسه که فقط سه تا واحد پلیس رو مامور میکنه اینو زیر نظر داشته باشن فلان شهر دور افتاده میره یه وقت تو تظاهرات شرکت نکنه!</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/602/0*ZqSPqr5gDnYF6eH_.png" /></figure><p>وقتی انقدر اعتماد به نفس سیستم پایینه یعنی خودشون یه چیزایی در مورد نقاط ضعفشون میدونن که ما نمیدونیم هنوز</p><p>توی بگیر و ببند هاشون موارد مسخره هم زیاد داشتن، یارو تو سیبری یه وبلاگ داشته ده نفر شاید به زور میدیدن، مطلب نوشته با عنوان “ FSB فرزندان روسیه رو میکشه” ، سر همین براش پرونده کیفری تشکیل دادن!</p><p>اون اخری رو بخونید ما تو ایران داشتیم، یکی رو به خاطر کامنت یکی دیگه دستگیر کردن!</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/602/0*POQNQQhIe_SXM_Vd.png" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/602/0*BPyCCQut5RlbBSVV.png" /></figure><p>تو این اسکرین شات ها یکم از لاکچری لایف مامورای KGB و FSB هم بخونید اگه اعصابشو دارید ، چه زمین خواری هایی که نمیکردن با این حال قانون گذاشته بودن که یه مامور درجه دار FSB باید حداقل 2.2 برابر یه مامور ارتش با همون درجه حقوق بگیره! یاد حقوق مادام العمر مجلس افتادم که چند سال پیش تصویب کردن بعد خودشون خجالت کشیدن لغوش کردن</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/602/0*QE_M_b-GRjc6WRaG.png" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/602/0*zKws5kb89sBHp65L.png" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/602/0*k5BC2Yoae_Uhexbi.png" /></figure><p>ژن خوب هم که نگم براتون، چند برابر ژن خوب های زمان شوروی شده بودن، ببینید،اگه دقت کنید همه ی اینها بعد از فروپاشیه ولی ژن های خوب از طریق امنیتی کردن فضا عینا منتقل شدن، جالب اینجاست که حتی اوین و کهریزک شوروی هم دست نزده بودن و استفاده میکردن با همون کاربری! بعد فروپاشی ها!</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/602/0*UCeq9gDM9U_O56ln.png" /></figure><p>Kgb زندان مخصوصی داشت به نام Lefortovo که انگار شما کهریزک و اوین و رجایی رو ترکیب کنی تو یه بسته بندی به مراتب خوفناک تر بفروشی، شوروی از بین رفت ولی این زندان همچنان کار میکنه و متعلق به FSB هست برای ترسوندن مخالفان، کتاب درموردش نوشتن حتی تو ژانر وحشت!</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/602/0*MckEIN_XHbGFPMCa.png" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/910/0*FghHjEz2lR9jjNnX.png" /><figcaption>زندان امنیتی Lefortovo</figcaption></figure><p>شاید فکر کنید تقصیر لیبرال ها بوده که وقتی تو مجلس بودن محدود نکردن امنیتی ها رو، جواب اینه که لیبرال های “واقعی” تقریبا هیچ وقت اکثریت نبودن تو مجلس، حتی وقتی درخواست تحقیق و تفحص از FSB بابت فاجعه گروگانگیری تئاتر موسکو کردن فقط 44 تا از 441 نماینده حمایتشون کردن!</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/602/0*lE4SAuyuMM6jOx2I.png" /></figure><p>دلیلشم خیلی واضحه، FSB اکثریت کارمندا و نظامی ها رو خریده، در نتیجه انتخابات هم عملا خودش برگزار میکنه، جدای تقلب هایی که تو انتخابات اخیر ریاست جمهوری دیدین و خیلی ساده تره برای انتخابات پارلمانی و محلی، یه دستگاه تبلیغاتی عظیم هم داره که لیبرال ها مقصر بدبختی مردم نشون میده</p><p>عین این دادگاه ویژه روحانیت، تو روسیه هم از 1992 یه دستگاهی راه انداختن که جرائم مامورای سابق KGB و FSB رو بررسی (لاپوشانی) کنه، امکان نداره که یه پرونده ضد یه مامورشون باز بشه و اینا مداخله نکنن</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/602/0*rYAkMVaU-6I6Kpjz.png" /></figure><p>تنها نهادی که یه نظارت خارج از مجموعه داشت روی اینها دفتر دادستان کل کشور بود که اونم از 1995 و 2002 دیگه نمیتونه کار خاصی کنه چون FSB رو خارج کردن از حوزه استحفاضیه این دفتر، به کمک نماینده هایی که خریده بودن و رئیس جمهوری که رئیس خودشون بوده</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/602/0*LVXXDgL-f7R2CEOU.png" /></figure><p>روند رو دقت کردین؟ شوروی از هم پاشید ولی اجازه دادن اطلاعاتی ها ازاد بمونن، اونا هم بعد از تشکیل گروه های خودی و یه دوره گیم او ترونز واقعی تو یه فرم جدید بازسازی کردن KGB رو، بعد دولت و پارلمانو دستشون گرفتن و قوانین رو مطابق میلشون عوض کردن و از زیر تیغ قضات هم خارج شدن و باید یادمون بمونه که استبداد تو یه جا باقی نمیمونه، رو خارج مرزهاش اثر میذاره</p><p>رسوایی ترور اخیر که FSB انجام داد تو انگلیس رو فکر کنم همتون شنیده باشید، یه فصل کامل کتاب در مورد ترورهایی هست که این سازمان بیرون از خاک روسیه انجام داده، اگه براتون جالب هست موضوع حتما بخونیدش</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/602/0*36XoiDB2HyvCFC0J.png" /></figure><p>دخالت خارجی FSB فقط به ترور محدود نبود، اینا رفقای سابقشون تو جمهوری های استقلال یافته از شوروی رو حمایت میکردن،ندرتا میتونید یه رئیس جمهور توی این جمهوری ها نام ببرید که قبلا عضو KGB نبوده و الان با FSB در ارتباط نیست،گرچه این کارا خشم مردم رو بیشتر میکرد و نتیجش انقلاب رنگی</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/602/0*emr7LcX3IqfERgXo.png" /></figure><p>برای اینکه حضور خودشونو تو کشورهای همسایه توسعه بدن باز متوسل شدن به مبارزه با “ تروریسم، جدایی طلبی و افراطی گری”، سازمانی تاسیس کردن برای اجرای عملیات خارج از مرزها که اسم مخففش میشه RATS!</p><p>در اصل کار این سازمان اینه که وقتی دیکتاور های بومی ناتوانن بیاد جلو و بنگ بنگ …</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/602/0*2--cJG_VrWp5_g83.png" /></figure><p>داستان هکر ها و ارتش سایبری روسیه رو میتونید توی فصل 18 بخونید، شاید اگه استقبال شد از موضوع خودم بعدا نوشتم در موردش، ولی برای اینکه زیاد طولانی نشه مجموعه توئیت میگذریم ازش</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/602/0*44brJoUaXkgqnBzK.png" /></figure><p>هدف من از نوشتن این مجموعه افزایش اگاهی عمومی مخاطبام در مورد مساله ای بود که ندرتا کسی بهش توجه میکنه، با اینکه خیلی مهمه و ممکنه حال حاضر روسیه همون اینده ما باشه، در مورد گذشته روسیه و حال حاضر ما که تقریبا صدق میکرد این وضعیت، متاسفانه</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/602/0*IKoeEjlC0UIrVasD.png" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=daf29b414f92" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>