<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Deepak Dennison on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Deepak Dennison on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@ddeepak95?source=rss-5c16bd5202db------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*ODK_otgq17-wpxjlS8GifA.jpeg</url>
            <title>Stories by Deepak Dennison on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@ddeepak95?source=rss-5c16bd5202db------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Sun, 22 Nov 2026 22:53:31 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@ddeepak95/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[சீ! அதெல்லாம் நம்ம தொடக்கூடாது]]></title>
            <link>https://medium.com/@ddeepak95/waste-and-discrimination-1046ed151207?source=rss-5c16bd5202db------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/1046ed151207</guid>
            <category><![CDATA[oppression]]></category>
            <category><![CDATA[caste]]></category>
            <category><![CDATA[waste-management]]></category>
            <category><![CDATA[discrimination]]></category>
            <category><![CDATA[manual-scavenging]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Deepak Dennison]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 20 Oct 2019 13:25:35 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2019-10-20T13:25:35.739Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<blockquote>சுத்தம் செய்யும் தொழிலை கீழ்தனமாக கருதும் ஒரு சமூகம் எப்படி சுத்தமாக இருக்கும்.</blockquote><p>குப்பை என்பது நமது தினசரி வாழ்வின் தவிர்க்க முடியாத ஒரு பங்கு. ஆகினும் குப்பையை தொடும் குழந்தைகளிடம் “சீ! அதெல்லாம் நம்ம தொடக்கூடாது” என்று கூறுவதே வாடிக்கையாகும். சுகாதாரத்தை மனதில் கொண்டு அவ்வாறு கூறப்படுகிறது என்று சொல்லப்பட்டாலும், இதை சமூகவியல் சிந்தனையுடன் கூர்ந்து கவனித்தால் நம் சமூகத்தின் உண்மை நிலை விளங்கும். குப்பையை கையாளுதல் ஒவ்வொருவரின் ஆழ்மனதிலும் ஒரு இழிவு மனப்பான்மையுடனே பார்க்கப்படுகிறது. இத்தகைய மனப்பான்மை பல்வேறு விதங்களில் சமூக மற்றும் சுற்றுசூழல் சீர்கேடுகளை ஏற்படுத்துகிறது.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/759/0*skkf4jtE7FLConor" /><figcaption>Photo by Praveen Khanna. Courtesy: Indian Express</figcaption></figure><p>நமது சமூகத்தில் பெரியார் மற்றும் அம்பேத்கர் போன்ற தலைவர்களின் பெரும் புரட்சியினால் பெயர் அளவில் நாம் சாதிகளை ஒழித்திருந்தாலும் அன்றாட வாழ்வில் அதன் தாக்கம் ஏதொ ஒரு விதத்தில் இருந்து கொண்டே தான் இருக்கிறது. தீண்டாமைக்கு பெரிதும் எதிராக குரல் கொடுத்தவர் அம்பேத்கர் அவர்கள். மகாத்மா காந்தி மற்றும் அம்பேத்கர் இருவரும் தீண்டாமைக்கு எதிராக போராடினாலும், அவர்களின் முறைகள் முற்றிலும் மாறாக இருந்தன. அம்பேத்கர் அவர்கள் வர்ணம் தர்மமே சாதி பிரிவினை அநீதிகளுக்கு அடிப்படை என கருதினார். அதனை முக்கிய காரணமாக கொண்டு அவர் இந்து மதத்திலிருந்து புத்த சமயத்திற்கு மாறியதையும் அனைவரும் அறிவர்.</p><p>வர்ணம் என்பது அடிப்படையில் ஒருவர் செய்யும் வேலையை பொருத்து சமூகத்தில் அவர்களை தரம் பிரித்தல் ஆகும். இத்தகைய தரம் பிரித்தல் பல சமூக வன்முறைகளுக்கு அடித்தலமாக அமைந்தது. “சீ! அதெல்லாம் நம்ம தொடக்கூடாது” என்று ஒவ்வொரு முறை கூறும் போதும், ஒரு குறிப்பிட்டப் பிரிவு மக்களே இத்தகைய வேலைகளை செய்தல் வேண்டும் நாம் செய்ய வேண்டாம் என்னும் எண்ணத்தை பதிக்கின்றோம். மக்கள் சாதியால் மட்டும் வகைப்படுவதில்லை, தொழில், கல்வி தகுதி, சமூக பின்புலம் போன்ற பல காரணங்களாலும் வகைப்படுத்தப்படுகின்றனர். இதில் முக்கிய பிரச்சினை என்னவெனில், சுத்தம் செய்தல் போன்ற தொழில்கள் சமூகத்தில் கீழ்த்தரமாகப் பார்க்கப்படுகின்றன.</p><p>குப்பையை பொருக்குதல் ஒருவரின் சுயமரியாதைக்கு இழுக்காக கருதப்படுகிறது. குப்பை பொருக்குவதை இழுக்காக கருதுவதன் மூலம் பெரியாரை வாயளவில் பெரிதும் போற்றும் நாம் அவர் வாழ்வை அர்பணித்து போராடிய சுயமரியாதை இயக்கத்தை ஒவ்வொரு நாளும் இகழ்ந்துகொண்டிருக்கிறோம். ஒருவரின் பார்வையே மற்றொருவரின் சுயமாரியாதையை பெரிதும் நிர்ணயம் செய்கிறது. ஒருவர் குப்பையை பொருக்குவதன் மூலம் சுயமரியாதையை இழப்பதில்லை. குப்பை பொருக்குவதை பிறர் இழிவாக பார்ப்பதனாலேயே சுயமரியாதையை இழக்கின்றனர். என்ன தான் நாம் நம் கலாசாரத்தைப் போற்றிப் பாடி கொண்டாடினாலும், நமது நாடு குப்பையாக இருக்க நமது கலாசாரமே ஒரு முக்கிய காரணம் எனக் கூறலாம். சுத்தம் செய்யும் தொழிலை கீழ்தனமாக கருதும் ஒரு சமூகம் எப்படி சுத்தமாக இருக்கும். மேலும், குப்பையை சரியாக கையாளாமல் நாம் பெரிய சுகாதார சீர்கேட்டை உண்டாக்கி வருகிறோம். தண்ணீர் பஞ்சம், சுற்றுசூழல் மாசு ஆகிய அனைத்தும் குப்பையுடன் மிகவும் ஒன்றினைந்ததாகும்.</p><p>பிற நாடுகளில் மருத்துவத்திற்கு இணையாக கருதப்படும் துப்புறவு தொழில்நுட்பம் (Sanitation Technology), பொது சுகாதாரம் (Public Hygiene) போன்ற படிப்புகள் இந்தியாவில் பெரிதும் மதிக்கப்படுவதில்லை. கல்வியில் பின்தங்கியவர்களே சுத்தம் சார்ந்த தொழில்களில் ஈடுபடுவர் என்னும் எண்ணம் நிகழ்கிறது. சமத்துவத்தை உருவாக்க வேண்டிய கல்வியே பிரிவினையை உண்டாக்குவது கவலைக்குறியதாகும். குப்பையை கையாளுவது சேவை அல்ல, ஒவ்வோரு மனிதனின் தனி நபர் கடமை. மேலும், மறுசுழற்சி, கழிவு மேலான்மை போன்ற துறைகளில் இந்தியாவில் வாய்ப்புகள் ஏராளமாக உள்ளன. வரும் சமுதாயம் சமத்துவம் சார்ந்து சுகாதாரத்தோடு தூய்மையான சூழலில் வாழ குழந்தைகளிடம் “சீ! அதெல்லாம் நம்ம தொடக்கூடாது” என்பதற்கு பதில் குப்பையை எவ்வாறு சுகாதாரத்தோடு கையாள வேண்டும் என்பதை கற்றுக் கொடுப்போம்.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=1046ed151207" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[உங்க சாப்பாடுல சுகர் இருக்கா?]]></title>
            <link>https://medium.com/@ddeepak95/sugar-and-diabetes-c524294a7e58?source=rss-5c16bd5202db------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/c524294a7e58</guid>
            <category><![CDATA[sugar]]></category>
            <category><![CDATA[diabetes]]></category>
            <category><![CDATA[health]]></category>
            <category><![CDATA[awareness]]></category>
            <category><![CDATA[tamil]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Deepak Dennison]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 20 Oct 2019 13:14:58 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2019-10-20T13:14:58.011Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>உங்க சாப்பாடுல சுகர் இருக்கா?</p><blockquote>சுகர் — அன்றாட வாழ்வின் அகராதியில் இன்று இயல்பாகிவிட்ட ஒரு வார்த்தை. வீட்டிற்க்கு வரும் விருந்தாளிகளிடம், ‘நல்லா இருக்கீங்களா?’ என்று கேட்பதை விட, “காப்பியில் சுகர் போடலாமா?” என்று கேட்பது அவசியம் ஆகிவிட்டது. நமது பொது கலாச்சாரத்தில் ‘சுகர்’ என்பது இரண்டு விசயங்களை குறிக்கிறது — ஒன்று இனிப்பு சுவை கொண்ட சர்க்கரை, இரண்டு diabetes எனப்படும் நீரிழிவு நோய். ‘சுகர்’ என்றாலே diabetes எனக் கூறும் அளவிற்கு ‘சுகர்’ என்பது diabetes-யின் வழக்கச் சொல்லாக மாறிவிட்டது. உண்மையில் diabetes-க்கும் சுகர்-க்கும் இருக்கும் சம்பந்தம் தான் என்ன?, சர்க்கரை மட்டும் தான் சுகரா? போன்ற கேள்விகளுக்கு இக்கட்டுரையில் பதில் காண்போம்.</blockquote><p>Diabetes எனப்படும் நீரிழிவு நோய் உடலில் குளுகோஸ் (Glucose) எனப்படும் ரத்தத்தின் சர்க்கரையை செயல்படுத்தும் திறனை இழக்கும் நிலை ஆகும். இன்சுலின் (Insulin) எனப்படும் ஹார்மொனே (Hormone) குளுகோஸை சக்தியாக (Energy) மாற்றுகிறது. இந்த சக்தி தான் கலோரி(Calorie) என்னும் அளவு கோலில் குறிப்பிடப்படுகிறது. இன்சுலின் சுரப்பதில் இடர்ப்பாடு அல்லது ரத்தத்தில் அதிகமாக குளுகோஸ் சேர்தல் ஆகியவை நீரிழிவு நோயிற்கு வழிவகுக்கிறது. நமது உடலில் ‘சுகர்’ என நாம் குறிப்பிடும் ரத்த சர்க்கரை அல்லது குளுகோஸ் எவ்வாறு சேர்கிறது என்பதை காண்போம்.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/976/1*bOq1NSEAHa0yuywKC1msTQ.jpeg" /></figure><p>குளுகோஸ் எவ்வாறு உடலில் சேர்கிறது என்பதை புரிந்துக் கொள்ள முதலில் உடலில் உணவு எவ்வாறு சக்தியாக மாற்றப்படுகிறது என்பதை அறிவது அவசியமாகும். நாம் உட்கொள்ளும் உணவு அனைத்திலும் (Carbohydrate) என்னும் ஊட்டச்சத்து உள்ளது. அதுவே நம் உடலுக்கு வேலை செய்வதற்கு தேவையான சக்தியை தருகிறது. உணவில் இருக்கும் கார்போஹைட்ரேட்கள் ரத்தத்தில் குளுகோஸ் வடிவில் வந்து சேர்கிறது. பின்பு கணையத்தால் (Pancreas) உற்பத்தி செய்யப்படும் இன்சுலின் (Insulin) ரத்த சர்க்கரையை சக்தியாக மாற்றுகிறது. எனவே உங்கள் சாப்பாடுல சுகர் இருக்கா என்று கேட்டால், அதற்கு பதில், ஆம் நாம் உண்ணும் அனைத்து உணவுகளிலும் கார்போஹைட்ரேட் உள்ளது. எனவே இனிப்பான பண்டங்களில் மட்டும் அல்ல ஒரு விதத்தில் நாம் உண்ணும் அனைத்து உணவுகளிலும் சுகர் உள்ளது. இப்போது அதிக அளவு குளுகோஸ் உடலில் எவ்வாறு சேர்கிறது என்பதை காண்போம்.</p><p>நமது உடலை ஒரு வாகனம் என்று கற்பனை செய்து கொள்வோம். இந்த வாகனம் இயங்கத் தேவைப்படும் எரிபொருளே குளுகோஸ் ஆகும். குளுகோஸ் தரும் சக்தி கலோரி அளவு கோளில் அளக்கப்படுகிறது. குழம்பு ஏதும் சேர்க்காமல் ஒரு ப்லேட் வெறும் சாதம் 273 கலோரிகள் சக்தி தரும். இந்த சக்தி வாகனத்தின் பல்வெறு செயல்பாடுகளுக்கு பயன்படுத்தப்படுகிறது. எடுத்துக்காட்டாக, 70 கிலோ எடை கொண்ட வாகனம், பத்து நிமிடத்தில் 1km ஓடினால், 73 கலோரிகள் சக்தி தேவைப்படுகிறது. இவ்வாறு நமது உடலில் சக்தியாக மாற்றப்பட்டு உபயோகப்படுத்தப்பட்ட குளுகோஸ் போக மிச்ச குளுகோஸ் அனைத்தும் ரத்தத்தில் குவிகிறது.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/665/1*73HicWRftzbzO_50-xv6pQ.jpeg" /></figure><p>ஒரு உணவு பொருள் ரத்தத்தின் குளுகோஸ் அளவுகளை எவ்வளவு மாற்றுகிறது என்பதை க்லைசெமிக் லோட் (glycemic load) என்பதை கொண்டு அறிய முடியும். க்லைசெமிக் லோட் அதிகம் உள்ள உணவு பொருட்கள் ரத்தத்தின் குளுகோஸ் அளவை பெரிதும் அதிகரிக்கச் செய்யும். ரத்தத்தின் குளுகோஸ் அளவு பெரிதும் அதிகரிக்காமல் இருக்க குறைந்த க்லைசெமிக் லோட் கொண்ட உணவு பொருட்களை உண்பது நல்லதாகும்.</p><p>சுகர் (குளுக்கோஸ்) நமது அன்றாட வாழ்வின் செயல்பாட்டிற்கு மிகவும் அத்தியாவசியம் ஆகும். நாம் உண்ணும் அனைத்து உணவுகளிலும் நமக்கு தேவையான சுகர் உள்ளது. நீரிழிவு நோய் வாழ்க்கை முறை சார்ந்த வியாதியாகும். உடலை சுறுசுறுப்பாக வைப்பதன் மூலம் சுகர் (குளுகோஸ்) உடலில் குவிவதை தவிர்க்கலாம். மேலும் உணவின் கலோரி மற்றும் G.I. அளவுகளை தெரிந்து உட்கொள்வதன் மூலம் உடலில் குவியும் சுகரை கட்டுப்படுத்தலாம். சுறுக்கமாக சொல்லப்போனால் அளவிற்கு மிஞ்சினால் அமிர்தமும் நஞ்சே.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=c524294a7e58" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[நிறம்]]></title>
            <link>https://medium.com/@ddeepak95/niram-3ed1e0342ec9?source=rss-5c16bd5202db------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/3ed1e0342ec9</guid>
            <category><![CDATA[tamil]]></category>
            <category><![CDATA[criticism]]></category>
            <category><![CDATA[colorism]]></category>
            <category><![CDATA[tamil-nadu]]></category>
            <category><![CDATA[culture]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Deepak Dennison]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 17 Oct 2018 14:17:54 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-10-17T14:17:54.845Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<blockquote>ஏன் ஒரு இனமே அதன் பெரும்பான்மையான மக்களுடைய சரும நிறத்தைக் குறையாக கருதுகிறது? இந்த கேள்வி தான் இந்தக் கட்டுரை உருவாக மையக்காரணம் என்று வைத்துக்கொள்ளலாம். நம் சமூகத்தில் இன்று எங்கு பார்ப்பினும் வெள்ளை மோகம்.பிறக்கும் பச்சிளம் குழந்தையாக இருக்கட்டும், மணக்கும் மனமக்களாக இருக்கட்டும் சமூகத்தின் பார்வையில் வெள்ளையே எங்கும் சிறப்பு. இயற்கை நமக்கு கொடுத்த நிறத்தையே வெறுக்கத் தூண்டும் இந்த வெள்ளை மோகம் எங்கிருந்து வந்தது, எவ்வாறு நம் அன்றாட வாழ்வில் ஒரு வலிமையான நிலை கொண்டுள்ளது, அதனால் வரும் சமூகவியல்(sociological) சார்ந்த விளைவுகள் என்ன. இந்தக் கட்டுரை இக்கேள்விகளுக்கு பதில் காண ஒரு தேடல்.</blockquote><p>வெள்ளை மோகம் இன்று நம் சமூகத்தில் ஒரு சர்வ சாதாரணமான பகுதி ஆகிவிட்டது. இம்மோகத்தின் ஆரம்பம் ஒரு தரப்பினரால் சாதி அமைப்புகளில் வேரூன்றி உள்ளது என்று கூறப்பட்டாலும், பல சமூகவியல் மற்றும் வரலாற்று நிபுணர்கள் colonialism எனப்படும் மேற்கத்திய காலனியத்துவத்தையே முக்கிய காரணமாக கூறுகின்றனர். ஒரு வகையில் இன்று நம்மிடம் தழும்பும் வெள்ளை மோகம் 200 வருட காலனியத்துவத்தின் உதிரிகள் என்றும் கூறலாம். அன்று காலனியத்துவத்தை நியாயப்படுத்துவதற்கு ஐரோப்பிய அறிஞர்கள் எடுத்துக்கொண்ற கூற்று aryan invasion theory எனப்படும் ‘வெள்ளை ஆரியர்கள் கருப்பு திராவிடர்களைப் படையெடுத்து ஆண்டனர்’, எனவே நவ ஆரியர்களாகிய நாங்கள் செய்வதும் சரியே என்பதே. நிறத்தையே மையமாக வைத்து தாங்கள் மேன்மையானவர்கள் என நியாயப்படுத்திக்கொண்டனர். கறுப்பானவர்களை ‘தூய்மை’ ஆக்குவது ‘<strong>வெள்ளை மனிதனின் பாரம்</strong>’(white man’s burden) என்று கூறிக்கொண்டு பிற நாகரீகங்களை படையெடுக்க அவர்களே அவர்களுக்கு உரிமை கொடுத்துக்கொண்டனர். இதற்கு 1890களில் வெளியான கீழ்கொடுக்கப்பட்டுள்ள Pears சோப்பு விளம்பரங்கள் ஒரு சாட்சி.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/675/1*o4lYIDBmJhM0Xbj2TQ241Q.jpeg" /><figcaption>Pears’ Soap advertisement “Lightening the White Man’s Burden.” <em>McClure’s Magazine</em>, Oct. 1899).</figcaption></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/547/1*xfUzRf5C0dM06ajEYHX_2Q.jpeg" /><figcaption>Pears’ Soap advertisement from 1884 based on the fable ‘Washing the Blackamoor white’.</figcaption></figure><p>ஒடுக்கப்பட்ட மக்கள் அவர்களது அடக்குமுறையாளர்களின் <strong><em>அழகியல் தரநிலைகளையே</em></strong> (aesthetic standards) மேன்மையாக கருதி பின்பற்றுவர் என்பது ஒரு சமூகவியல் கூற்று. இந்தக் கூற்று இன்று நம் சமூகத்தில் பிரதிபலிப்பதை நிச்சயம் எவராலும் எளிதில் தட்டிக்கழிக்க முடியாது. ஆனால் இந்தக் கூற்று உண்மை அல்ல என்று கூறி இதற்கு பொதுவாக பலரும் எதிராக எழுப்பும் கருத்து “எனது ரசனைகளை நான்தானே நிர்ணயம் செய்கிறேன். இதை எவ்வாறு காலனியத்துவத்தின் அல்லது சமூகத்தின் தாக்கம் என கூற முடியும்” என்பதுதான். இதற்கு பதிலை நாம் சமூகத்தினிடம் இருந்தே பெற முடியும்.</p><p>ஒரு கலாசாரம் அது சார்ந்த சமூகத்தின் வெளிப்பாடு என வைத்துக்கொள்ளலாம். நம்முடைய எண்ணங்கள், செயல்கள், மற்றும் ரசனைகள் பல ஒரு குறிப்பிட்ட அளவிற்கு நாம் சார்ந்த கலாசாரத்தினாலேயே நமது சுயசிந்தனையையும் தாண்டி நிர்ணயிக்கப்படுகிறது. இதை <strong><em>கலாச்சார சீரமைப்பு</em></strong><em>(</em>cultural conditioning) என்று கூறப்படுகிறது. உணவு முறைகள் இதற்கு ஒரு எளிதான எடுத்துக்காட்டு. ஒரு வகை கலாசாரத்தினர் நாய்களை உணவாக விரும்பி உண்கின்றனர், மற்றொரு வகை கலாசாரத்தினர் அதே நாய்களை செல்லமாக வளர்க்கின்றனர். அது போல, ஒரு சமூகத்தின் அழகு தரநிலைகளும் அதன் கலாச்சார தயாரிப்புகளால் பெரிதும் நிர்ணயிக்கப்படுகிறது. ஊடகம் என்பது சமூகத்தின் ஒரு முக்கிய கலாச்சார தயாரிப்பு. இந்த அழகு தரநிலை(beauty standards) சமாச்சாரத்தில் ஊடகங்கள் மேற்கத்திய நாகரீகத்தின் அழகு தரநிலைகளைத் தவறான முறையில் பல மடங்குகளில் சமூகத்தின் மேல் திணித்துக்கொண்டு இருக்கிறது. இன்று தொலைக்காட்சியில் குறிப்பாக திரைப்படங்கள், நாடகங்கள் மற்றும் விளம்பரங்களில் நமது சமூகத்தில் பொதுவாய் விளங்கும் கருப்பு சரும நிறம் கொண்ட மனிதர்களைப் பார்ப்பதே அரிதாகிவிட்டது. இதை உறுதி செய்ய அக்டோபர் 10, 2018 அன்று தமிழகத்தில் பிரபலமான சன் தொலைக்காட்சியில் காலை 9.05 முதல் 9.10 வரை ஒளிபரப்பப்பற்ற விளம்பரங்களை ஆராய்ந்தபோது ஒரு விளம்பரத்தில் கூட கருப்பு நிறம் கொண்ட ஒரு கதாப்பாத்திரத்தைக் காண முடியவில்லை. ஆண்களை பொறுத்தவரை மொத்தம் 16 கதாபாத்திரங்களில் 12 பேர் ‘வெள்ளையாகவும்’ 4 பேர் மாநிறம் கொண்டும் இருந்தனர். பெண்களைப் பொறுத்தவரையில் 16 கதாபாத்திரங்களில் 14 பேர் ‘வெள்ளையாகவும்’ 2 பேர் மாநிறம் கொண்டும் இருந்தனர். இது சன் தொலைக்காட்சிக்கு மட்டுமல்ல பெரும்பான்மையான அனைத்து தமிழ் தொலைக்காட்சி சேனல்களுக்கும் பொருந்தும். மொத்தத்தில் நம் தமிழ் மொழி சார்ந்த தொலைக்காட்சி சேனல்களைக் கண்டு நம் கலாசாரத்தை அறிய விரும்பும் வெளிநாட்டவருக்கு இறுதியில் மிஞ்சப்போவது வெறும் ஏமாற்றமே. ஏனென்றால் தொலைக்காட்சி சேனல்களைப் பொறுத்தமட்டில் தமிழ் நாட்டில் வாழ்வது வெள்ளை நிறம் உடையவர்களே. இது தொலைக்காட்சிக்கு மட்டும் உட்பட்டது அல்ல. செய்தித்தாள், இணையதளம் என அனைத்து ஊடக தளங்களுக்கும் பொருந்தும். இந்த வெள்ளை மோகத்தைத் தங்கள் சுயநலத்திற்காக ஊடகங்கள் மூலமாக அதிகம் பயன்படுத்துவது Fair &amp; Lovely போன்ற அழகு பொருட்கள் உற்பத்தி செய்யும் நிறுவனங்கள் தான். Fair &amp; Lovely போன்ற அழகு பொருட்கள் ஒரு புறம் இருக்க, Instagram மற்றும் Facebook போன்ற சமூக வலைத்தளங்களில் upload செய்யும்முன் போட்டோக்களுக்கு போடப்படும் பல அடுக்கு filterகளை வைத்து தனி ஒரு கட்டுரையே எழுதலாம். சரி, இந்த வெள்ளை மோகம் இருந்தால் என்ன? அது எனக்கு அழகாக தெரிகிறது மற்றும் Fair &amp; Lovely போன்ற ‘அழகு’ பொருட்கள் மற்றும் photo filterகள் என்னை மேலும் ‘அழகாக்க’ உதவுகிறது. அதனால் என்ன பெரிய பிரச்சனை என்று சிலர் கேள்வி எழுப்பலாம். அதற்கு பதில் காண இதோ ஒரு முயற்சி.</p><p>வெள்ளை மோகத்தால் இன்று நம் சமூகத்தில் இரண்டு மாதிரியான பிரச்சனைகள்- ஒன்று உடல்ரீதியானது மற்றொன்று மனோரீதியானது. மனிதனின் நிறம் ஒரு விதத்தில் அவனுடைய நெடுநாள் வரலாற்றையே குறித்துக்காட்டும் தன்மை கொண்டது. ஆதிகாலத்திலிருந்து மனிதன் குடிபெயர்ந்து ஒவ்வொரு இடங்களுக்கும் செல்லும் பொருட்டு அந்த இடத்தின் தட்பவெப்பநிலையை ஏற்றவாறு சரும நிறம் மாறியது. சரும நிறம் மெலனின் என்னும் நிறமியினாலே(pigment) நிர்ணயிக்கப்படுகிறது. மெலனின் முக்கிய வேலை சூரியனிடம் இருந்து வரும் புறஊதா கதிர்களிடம் இருந்து சருமத்தைக் காப்பதே ஆகும். எனவே தென்னிந்தியா போன்ற வெப்பமண்டலம்(tropical) சார்ந்த பகுதிகளுக்கு கருப்பு நிறமே சருமத்திற்கு ஏதுவாக அமைகிறது. Fairness creamகள் சருமம் மீது படும் சூரிய ஒளியாய் தடுத்து அதன் மூலம் மெலனின் உற்பத்தியை குறைத்து சருமம் வெள்ளையாக தெரிய வழிவகுக்கிறது. அதே சமயத்தில் சில fairness creamகளில் பயன்படுத்தப்படும் corticosteroids போன்ற வேதிப்பொருட்களால் சருமத்திற்கு நிகழும் கொடிய பாதிப்புகளையும் பல ஆய்வுகள் நிரூபித்துள்ளன. எளிதில் வாடாத முகப்பருக்கள் முதல் வாட்டியெடுக்கும் தொலுநோய் வரை உடல்ரீதியாக பல உபாதைகளை பல fairness creamகள் உருவாக்குகின்றன. உடல்ரீதியாக இத்தகைய பாதிப்புகள் நிகழ்ந்தாலும் மனரீதியாக வெள்ளை மோகம் ஏற்படுத்தும் பாதிப்பு இன்னும் கொடியனவாக திகழ்கிறது.</p><p>திருமண சந்தையில் பெண்ணின் நிறத்தைக் கொண்டு அவரின் மதிப்பை கணக்கிடும் ஒரு இழிவான சூழல் திகழ்கிறது. பெண்ணின் நிறத்தை கொண்டு வரதட்சணை நிர்ணயிக்கப்படும் செயல்கள் நாம் யாரும் அறியாதது அல்ல. இதனாலேயே இன்றும் குறிப்பாக கீழ் மற்றும் நடுத்தர வர்க்கத்தில் உள்ள கருப்பான பெண்கள் மற்றும் அவர்களின் குடும்பங்களின் மீது பெரும் பாரம் வைக்கப்படுகிறது. சரும நிறத்தால் விவாகரத்தான கதைகளும் பல உண்டு. இது ஒரு புறம் இருக்க, திருமண வலைத்தளங்களை வைத்து செய்யப்பட்ட ஒரு ஆய்வின் முடிவுகள் அதிர்ச்சியளிக்கிறது. திருமண வலைத்தளங்களில் ‘success stories’ எனப் போடப்படும் புகைப்படங்களில் பெரும்பாலும் இருப்பது வெள்ளை சரும நிறம் கொண்ட தம்பதிகளே. அதிலும் குறிப்பாக கணவனை விட மனைவி வெள்ளையாக இருத்தல் வேண்டும். இது மனதளவில் பாரப்பவர்க்கு ஒரு தவறான பிம்பத்தை ஏற்படுத்துகிறது. இதையும் விட கொடுமை தொலைக்காட்சியில் ஒளிபரப்பப்படும் fairness cream விளம்பரங்கள் ஏற்படுத்தும் விளைவுகள். அனைத்து fairness cream விளம்பரங்களும் பின் தொடர்வது ஒரே formulaவை தான்: fairness cream உபயோகிக்கும் முன், fairness cream உபயோகித்தப் பின். Fairness cream விளம்பரங்களைப் பொறுத்தவரையில் ஒருவர் கருப்பாக இருக்கும் போது அவர்களுக்கு நிகழ்வது அனைத்தும் தோல்வியை. கருப்பாக இருந்தால் யாருக்கும் வேலை கிடைக்காது, நண்பர்கள் கிடைக்காது, காதலை பற்றி நினைத்துக் கூட பார்க்க வேண்டாம். கருப்பு ஒரு சாபம் என்ற அளவுக்கு மிகைப்படுத்தி, சரும நிறம் வெள்ளையானால் அனைத்தும் சுபமாகும் என்றொரு ஒரு தவறான சிந்தனையைப் பார்ப்பவர்கள் ஒவ்வொருவரின் மனதிலும் விதைத்து வருகின்றனர். ஒரு மனிதனின் தனித்திறமையை உதாசீனப்படுத்தி ஒருவரை வெறும் அவரது சரும நிறத்திற்கு சுருக்கிவருகின்றனர். இதற்கு நாமும் உடந்தை. இவை அனைத்தும் நமது மனதளவில் இருக்கும் வெள்ளை மோகத்தால்.</p><p>வெள்ளை மோகத்தைப் பற்றி இவ்வளவு பேசுவது ஏன்? அது இன்று நம் கலாச்சாரத்தின் பகுதி ஆகிவிட்டதே என சிலர் கூறலாம். ஆனால் இந்த வெள்ளை மோகம் நமது சமூகத்தின் மீது குறிப்பாக நமது குழந்தைகளின் மனதளவில் ஏற்படுத்தும் பெரிய பாதிப்புகளை நாம் மறந்துவிடக் கூடாது. <strong>Tripartite influence model</strong>யின் படி ஒரு குழந்தைக்கு தன் உடல் சார்ந்த சுய மரியாதையை முக்கியமாக தீர்மானிப்பது மூன்று விஷயங்கள்-பெற்றோர், சுற்றமும் நட்பும், மற்றும் ஊடகம். தனது உடலையே அசிங்கமாக நினைத்து வெறுக்கும் குழந்தைகள், மனஅழுத்தம், தன்னமிபிக்கையின்மை போன்ற பல இன்னல்களுக்கு ஆளாகின்றனர். நாம் இன்று நம் குழந்தைகளுக்கு அத்தகைய சுற்றுசூழலையே உருவாக்கி உள்ளோம். காலனியத்துவதால்தான் நமது கலாச்சாரத்தில் இந்த வெள்ளை மோகம் பெரிதும் தலைதூக்கிவுள்ளது அதனால் அதை விட்டுவிட வேண்டும் என்பது இங்கு வாதம் இல்லை. மனித கலாச்சாரங்கள் ஒன்றோடு ஒன்று உரையாடி தினமும் எதோ ஒரு விதத்தில் மாறுபடுவதால் தான் காலங்கள் தாண்டியும் நாகரீங்கங்களும், கலாச்சாரங்களும் செழித்துக்கொண்டுள்ளன. அதே சமயத்தில் நமது எண்ணத்தில் எழும் பாரபட்சங்கள் எங்கிருந்து வருகிறது என்பதை அறிவது அவசியம். இனியாவது ஒவ்வொரு முறை நாம் கருப்பு சரும நிறத்தை இகழும் போதும், நாம் ஏற்படுத்தும் பல வகையான சமூகவியல் சார்ந்த தாக்கத்தை நினைவில் கொள்வோம். அது ஒருவிதத்தில் நம் குழந்தைகளின் சுயமரியாதையை தன்னம்பிக்கையையும் இகழ்வதாக இருக்கலாம் மேலும் ஒரு பெண்ணின் விவாகரத்திற்கு காரணமாகவும் இருக்கலாம்.</p><p><strong>References</strong></p><p>Adbi, Arzi, et al. “Women s disempowerment and the market for skin whitening products: experimental evidence from India.” (2016).</p><p>Adithyan, G. S., et al. “Body lmage Dissatisfaction in Adolescents from Rural Tamil Nadu, India.” <em>Social Sciences</em> 79.3 (2018).</p><p>Ambika, Hariharasubramony, et al. “Topical corticosteroid abuse on the face: a prospective, study on outpatients of dermatology.” <em>Our Dermatol Online</em> 5.1 (2014): 5–8.</p><p>Gupta, Dipankar. “Caste, race, politics.” SEMINAR-NEW DELHI-. MALYIKA SINGH, 2001.</p><p>Jha, Sonora, and Mara Adelman. “Looking for love in all the white places: a study of skin color preferences on Indian matrimonial and mate-seeking websites.” <em>Studies in South Asian Film &amp; Media</em> 1.1 (2009): 65–83.</p><p>Shevde, Natasha. “All’s fair in love and cream: A cultural case study of Fair &amp; Lovely in India.” <em>Advertising &amp; society review</em> 9.2 (2008).</p><p>Parameswaran, Radhika, and Kavitha Cardoza. “Melanin on the margins: Advertising and the cultural politics of fair/light/white beauty in India.” <em>Journalism &amp; Communication Monographs</em> 11.3 (2009): 213–274.</p><p>Paul, Annie. “BEYOND THE PALE?: Skinderella Stories and Colourism in India.”<em> Ideaz </em>14 (2016): 133.</p><p>“Pears’ Soap: Washing the Blacks White.” <em>Esmee’s Cultural History</em>. N.p., 15 Jan. 2017.</p><p>Varghese, Josephine. “Fair (?) &amp; Lovely: Ideas of beauty among young migrant women in Chennai, India.” <em>Women’s Studies Journal</em> 31.1 (2017).</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=3ed1e0342ec9" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>