<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Marinos Kostantinos on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Marinos Kostantinos on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@deanmarin?source=rss-7375cc2d8af0------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*R8eazrUXDu4Idk0IIWKadg.jpeg</url>
            <title>Stories by Marinos Kostantinos on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@deanmarin?source=rss-7375cc2d8af0------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Mon, 16 Nov 2026 19:23:21 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@deanmarin/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Το 2021 δώσαμε τη μάχη της ζωής μας]]></title>
            <link>https://deanmarin.medium.com/%CF%84%CE%BF-2021-%CE%B4%CF%8E%CF%83%CE%B1%CE%BC%CE%B5-%CF%84%CE%B7-%CE%BC%CE%AC%CF%87%CE%B7-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B6%CF%89%CE%AE%CF%82-%CE%BC%CE%B1%CF%82-dea76627949d?source=rss-7375cc2d8af0------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/dea76627949d</guid>
            <category><![CDATA[politics]]></category>
            <category><![CDATA[elections]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Marinos Kostantinos]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 30 Sep 2024 19:06:08 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-09-30T20:54:38.766Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/960/1*mNRPrSer1J_QtuX-bc2ZBA.jpeg" /></figure><p>Μπορεί ο τίτλος του παρόντος να μοιάζει κάπως υπερβολικός, μπορεί να φαντάζει αναντίστοιχος με το κλίμα που επικρατεί τη τελευταία εβδομάδα πριν τη διενέργεια των εσωκομματικών εκλογών στο ΠΑΣΟΚ, όμως από την άλλη αποτυπώνει ένα συναίσθημα προσωπικό, το οποίο σήμερα θέλω να μοιραστώ ως μία απόπειρα εκμηστήρευσης.</p><p>Όχι, ακόμη δεν έχω αποφασίσει καν αν θα πάω στη διαδικασία της Κυριακής. Όχι ακόμη δεν έχω αποφασίσει ποιον/ποια υποψήφια θα στηρίξω τελικά με τη ψήφο μου και μόνο.</p><p>Αυτό που ξέρω όμως είναι ότι αυτές τις εκλογές τις βλέπω με κάποια απόσταση, χωρίς σε καμία περίπτωση να υποτιμήσω ταυτίσεις, στρατεύσεις, προσδοκίες.</p><p>Αρκετές φορές αυτή την προεκλογική περίοδο αναρωτήθηκα “μα καλά δεν σου γεμίζει το μάτι καμία και κανένας;” Προφανώς και υπάρχουν υποψηφιότητες που μπορώ να βρω ορισμένα σημεία αναφοράς.</p><p>Και για όσους με γνωρίζουν αυτά τα χρόνια μπορούν να καταλάβουν και σε ποιες. Όμως με καμία δεν ένιωσα την πληρότητα του 2021, αυτό το 100% της αφοσίωσης σε έναν σκοπό και το 100% της συνειδητοποίησης του τι πραγματικά διακυβεύεται.</p><p>Το 2021 είχα τη σπάνια ευκαιρία να ζήσω από κοντά αυτό το εγχείρημα, το οποίο εξαρχής ήταν δύσκολο και με πολλά αγκάθια στο παρόν και επίσης με πολλά γραμμάτια από το παρελθόν.</p><p>Αλλά ήταν μία μάχη που την έδωσα με όλη μου την καρδιά για τη ψυχή της παράταξης. Και πίστευα προσωπικά ότι εκείνη η μάχη είχε έναν χαρακτήρα βαθιά ιστορικό, ειδικά μετά το θάνατο της αείμνηστης Φώφης Γεννηματά.</p><p>Το 2021 το ΠΑΣΟΚ δεν είχε άμεση προοπτική εξουσίας. Το 2024 μπορεί και να την έχει και ίσως στις 6 και 13 Οκτωβρίου να εκλέγουμε όχι μόνο τον επόμενο πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ αλλά και τον επόμενο πρωθυπουργό.</p><p>Όμως ποτέ δεν ήταν για μένα αυτό το κριτήριο. Χωρίς να θέλω να το παίξω υπεράνω ή να κερδίσω το βραβείο της πολιτικής καθαρότητας, δεν είχα ποτέ την έγνοια να αγωνιστώ και να ψηφίσω κάτι που φαίνεται ότι μπορεί να φέρει νίκες με όρους πλειοψηφικούς.</p><p>Πρώτιστη έγνοια μου ήταν να ψηφίζω αυτό που με εκφράζει πλησίον του 100%, αναγνωρίζοντας εκ των προτέρων ότι δεν ζούμε στην εποχή των μεγάλων αφηγήσεων και των εξιδανικευμένων ταυτίσεων.</p><p>Ένιωσα το 2021 ότι μπορούμε και πάλι να πιάσουμε το νήμα, ότι μετέχουμε σε κάτι μεγαλύτερο από εμάς, σε κάτι που μπορεί να αναμορφώσει όχι μόνο εαυτούς, αλλά και το πολιτικό σύστημα και τη χώρα συνολικά.</p><p>Χάσαμε καθαρά και δίκαια. Το πώς και το γιατί δεν έχει σημασία αυτή τη στιγμή. Όμως την επόμενη της 12ης Δεκεμβρίου του 2021 ένιωσα τις μπαταρίες μου να αδειάζουν, να νιώθω κάπου εκεί στο εσωτερικό μου ένα κενό, το οποίο μέχρι και σήμερα δεν έχει καλυφθεί.</p><p>Ούτε βέβαια ομολογώ ότι πάσχισα να το καλύψω. Και ομολογώ τον θαυμασμό μου για εκείνους τους συντρόφους που δίνουν και στο 2024 με την ίδια ή και περισσότερη όρεξη τη δική τους μάχη εν έτει 2024 σε συνθήκες κατακερματισμού συγκριτικά με το 2021.</p><p>Διαπιστώνω ότι οι μπαταρίες γέμισαν ευκολότερα, αυτή τη φορά με άλλα διακυβεύματα και με άλλους πρωταγωνιστές σε μία συγκυρία που χαρακτηρίζεται από περισσότερη ρευστότητα και αβεβαιότητα με τις προσδοκίες στα λόγια να χτυπάνε ταβάνι, όμως το πολιτικό παραδοτέο πολλές φορές να ακουμπά το κατώφλι.</p><p>“Ο κόσμος προχωρά και αμέσως παρακάτω μας περιμένουν οι επόμενες μάχες που πρέπει να δώσουμε” θα υποστηρίξει εύλογα κάποιος.</p><p>Από την άλλη θα ανταπαντήσω ότι δεν είναι όλες οι μάχες ίδιες, δεν έχουν όλες την ίδια βαρύτητα και προφανώς μπορούν να διεξαχθούν άνετα και χωρίς εμάς. Προφανώς και τα αποτελέσματα μας επηρεάζουν βραχυπρόθεσμα, αλλά δεν έχω πειστεί για το μακροπρόθεσμα.</p><p>Και μπορείς απλά να κάνεις στην άκρη και να παρατηρείς και να επαναξιολογείς στάσεις και συμπεριφορές ανθρώπων με τους οποίους έχεις συμπορευτεί τα προηγούμενα χρόνια.</p><p>“Σε κάθε εκλογική αναμέτρηση ξαναγνωριζόμαστε” έχει πει κάποιος σοφά. Και ομολογώ ότι αυτή η φράση επιβεβαιώνεται και σε αυτή την εκλογική αναμέτρηση.</p><p>Η ανάρτηση αυτή δεν κλείνει το μάτι σε κάποια υποψηφιότητα, ούτε επιχειρεί να επηρεάσει προς κάποια κατεύθυνση. Απλά εξωτερικεύει σκέψεις που συσσωρεύονται καιρό και θέλουν να βρουν μια στοιχειώδη έκφραση με όρους δημοσιότητας.</p><p>Όμως θέλει να βάλει στο επίκεντρο μία παράμετρο που καλό θα ήταν να μην αγνοηθεί. Το πνεύμα και η φιλοσοφία της ανοιχτής εκλογής από τη βάση που εισήγαγε ο Γιώργος Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ είκοσι χρόνια πριν.</p><p>Η ανοιχτή εκλογή δεν καθιερώθηκε για μόνο για να ενισχυθεί η νομιμοποίηση του εκάστοτε προέδρου, ούτε μόνο για να ανοίξει το κόμμα στην κοινωνία.</p><p>Θεσπίστηκε και για έναν λόγο, σημαντικότερο κατά τη ταπεινή μου άποψη: Της χειραφέτησης του απλού μέλους και του φίλου από την κομματική γραφειοκρατία, από εκείνους που έμαθαν να διαπραγματεύονται ψήφους και κομματική επιρροή πίσω από κλειστές πόρτες.</p><p>Σκοπός της ανοιχτής εκλογής ήταν να δικαιώσει το νεωτερικό “one man one vote”. Ότι δεν έχεις πραγματικά κανέναν ανάγκη για να ψηφίσεις αυτό που πραγματικά σε εκφράζει, ότι σπας τους δεσμούς εξάρτησης με τον κάθε κομματικό πάτρωνα που πιστεύει ότι του ανήκεις.</p><p>Έδωσε την ευκαιρία στην καθεμία και τον καθένα από εμάς να αποφασίσει χωρίς μεσάζοντες, ακηδεμόνευτα, μακριά από τη λογική του αγελαίου πλήθους των κομματικών στρατών.</p><p>Η διαδικασία αυτή θέλησε και πέτυχε τη μεγαλύτερη μεταβίβαση εξουσίας στο εσωτερικό των κομμάτων, χωρίς βέβαια να αγνοούμε και τα ελαττώματά της.</p><p>Ήταν όμως μία επιλογή απελευθερωτική, όπου κανείς δεν έχει το δικαίωμα να μιλά στο όνομά μου, πόσω μάλλον να με θεωρεί δεδομένο, σπάζοντας κατεστημένες νοοτροπίες και πρακτικές.</p><p>Κι αυτό καλούμαστε να διαφυλάξουμε στο σήμερα.</p><p>Να ψηφίσουμε αυτό που πραγματικά μας εκφράζει με μόνη μας δέσμευση τη συνείδηση και μόνο κριτή τον καθρέφτη μας, χωρίς να έχουμε την παραμικρή ανάγκη πειθάρχησης στον κατά τόπους ισχυρό παράγοντα, χωρίς να υπάρχει η παραμικρή ανάγκη απολογίας για τη μία και μοναδική ψήφο που έχει ίση ισχύ με αυτή του βουλευτή, του αυτοδιοικητικού, του εκάστοτε τοπικού παράγοντα και όποιον άλλο βάλει ο καθένας με το νου του.</p><p>Την εμπιστοσύνη στην διαδικασία την εκφράζουμε μέσα από την εμπιστοσύνη στον εαυτό μας και την πολιτική έκφραση που αυτός θέλει να διαμορφώσει, μακριά από μηχανισμούς συμφέροντος και αλυσίδων ιεραρχικής υποταγής.</p><p>Έχουμε λοιπόν μπροστά μας πέντε μέρες για να την αποκτήσουμε και να την εκφράσουμε με την αυτοπεποίθηση των ιδεών και των αξιών μας.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=dea76627949d" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Πάντοτε η λύση είναι η Δημοκρατία]]></title>
            <link>https://deanmarin.medium.com/%CF%80%CE%AC%CE%BD%CF%84%CE%BF%CF%84%CE%B5-%CE%B7-%CE%BB%CF%8D%CF%83%CE%B7-%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9-%CE%B7-%CE%B4%CE%B7%CE%BC%CE%BF%CE%BA%CF%81%CE%B1%CF%84%CE%AF%CE%B1-7d074938e6b9?source=rss-7375cc2d8af0------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/7d074938e6b9</guid>
            <category><![CDATA[politics]]></category>
            <category><![CDATA[pasok]]></category>
            <category><![CDATA[elections]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Marinos Kostantinos]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 16 Jun 2024 13:03:27 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-06-16T13:03:27.960Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*d1Evqk890MaIdUWt.jpg" /></figure><p>Εν αναμονή του Πολιτικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ την προσεχή Τετάρτη, όπου ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Νίκος Ανδρουλάκης θα τοποθετηθεί για πρώτη φορά έναντι του ανώτερου καθοδηγητικού οργάνου για το εκλογικό αποτέλεσμα και με όλα τα ενδεχόμενα να είναι πλέον ανοιχτά, το ερώτημα που πλανάται είναι αν πρέπει ή όχι στηθούν εσωκομματικές κάλπες στο ΠΑΣΟΚ για την ανάδειξη νέου προέδρου.</p><p><strong>Προτού απαντηθεί το πώς πρέπει πρώτα να απαντηθεί το “γιατί”.</strong></p><p>Ενόψει των ευρωεκλογών της 9ης Ιουνίου, ο Νίκος Ανδρουλάκης κατέθεσε το εξής πολιτικό σχέδιο: “Με τη ψήφο σας θέλω να γίνω επί της ουσίας η αξιωματική αντιπολίτευση της χώρας με ισχυρό εκλογικό ποσοστό, διότι μόνο το ΠΑΣΟΚ μπορεί να αποτελέσει το πραγματικό αντίπαλο δέος απέναντι στη ΝΔ και όχι ο Στέφανος Κασσελάκης που αποτελεί τον καλύτερο χορηγό της”.</p><p>Αυτή ήταν η μία πτυχή του πολιτικού σχεδίου. Η έτερη ήταν: “το ΠΑΣΟΚ από τη δεύτερη θέση θα μπορέσει να συμβάλλει/καθορίσει την ανασύνθεση/ανασυγκρότηση της κεντροαριστεράς στην Ελλάδα και να φέρει σε διάλογο τις προοδευτικές δυνάμεις που αυτή τη στιγμή απέχουν ή είναι εγκλωβισμένες ή δεν έχουν προσανατολισμό”.</p><p>Από τις δύο παραπάνω πτυχές του πολιτικού σχεδίου Ανδρουλάκη και του ΠΑΣΟΚ εν γένει δεν εκπληρώθηκε καμία. Ούτε η δεύτερη θέση ήρθε, ούτε το ισχυρό εκλογικό ποσοστό επετεύχθη και ο χορηγός κατά το ΠΑΣΟΚ της κυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη και της ΝΔ Στέφανος Κασσελάκης παρέμεινε δεύτερος, έστω και με μειωμένα ποσοστά κι αυτός.</p><p>Και επειδή δεν εκπληρώθηκε η πρώτη προϋπόθεση εκ των πραγμάτων δεν μπορεί να εκπληρωθεί και η δεύτερη, δηλαδή το ΠΑΣΟΚ να πρωταγωνιστήσει στην ανασύνθεση/ανασυγκρότηση/συσπείρωση (πείτε το όπως θέλετε) της Κεντροαριστεράς στην Ελλάδα.</p><p>Αν ήταν κακό ή καλό που η πρωτοβουλία των κινήσεων στην Κεντροαριστερά συνδέθηκε με την εκλογική κατάταξη και επίδοση είναι κάτι προς αποτίμηση και απολογισμό, ξεκαθαρίζοντας επί της αρχής ότι είναι απολύτως ένα εύλογο και απόλυτα λογικό πολιτικό αίτημα.</p><p>Όμως το πολιτικό σχέδιο Ανδρουλάκη απέτυχε στην πράξη και αναπόφευκτα προκύπτει τα εξής δύο απλά ερωτήματα: Ποιο πολιτικό σχέδιο είναι αυτή τη στιγμή στο τραπέζι; Και ποιος μπορεί να φέρει σε πέρας την “υπόθεση Κεντροαριστερά”;</p><p>Ως προς το πρώτο ερώτημα ο Νίκος Ανδρουλάκης υποχρεούται να καταθέσει το δικό του πολιτικό σχέδιο και να αποφύγει τον στρατηγικό αφοπλισμό. Να εξηγήσει τι πρέπει να γίνει από εδώ και μπρος με τα πολιτικά δεδομένα που έχει μπροστά του και όχι με τα excelόφυλλα. Και προφανώς να εξηγήσει γιατί δεν κατάφερε αυτά που ήθελε με την προίκα του 67% και του πλήρους ελέγχου σε Συνέδριο, Κεντρική Επιτροπή, Πολιτικό Συμβούλιο, νομαρχιακές και δημοτικές οργανώσεις και ΚΟ.</p><p>Και αυτό το νέο πολιτικό σχέδιο πρέπει να λάβει κάποιας μορφή νομιμοποίηση, την ισχυρότερη δυνατή που δεν είναι άλλη από την επανεκλογή στη βάση.</p><p>Ως προς το δεύτερο ερώτημα, το ποιος μπορεί να φέρει σε πέρας την υπόθεση κεντροαριστερά, αφορά τόσο τον Ανδρουλάκη όσο και τους επίδοξους διεκδικητές. Κι αυτό είναι κάτι επίσης που πρέπει να κατατεθεί δημόσια, τεκμηριωμένα και όχι μέσω επιστολών, συνεντεύξεων και επιλεγμένων διαρροών και επίσης να τεθεί στη βάσανο της βάσης.</p><p>Με άλλα λόγια η προσφυγή στη βάση είναι μονόδρομος και είναι λάθος να αντιμετωπίζεται φοβικά και ενοχικά. Εκεί πρέπει να αντιπαρατεθούν τα διαφορετικά πολιτικά σχέδια και να διασαφηνιστεί τι είδους ΠΑΣΟΚ θέλουν να πετύχουν:</p><ul><li>Θέλουν ένα ΠΑΣΟΚ που να μπορεί να διεκδικήσει από τις επόμενες εκλογές την εξουσία; Που σημαίνει πολύ απλά ένα γενναίο πολιτικό πρόγραμμα άμεσα εφαρμόσιμο;</li><li>Θέλουν ένα ΠΑΣΟΚ που να βρει εκείνες τις δύο μονάδες που του λείπουν για να γίνει αξιωματική αντιπολίτευση στις επόμενες εκλογές και βλέπουμε για τις μεθεπόμενες;</li><li>Θέλουν ένα ΠΑΣΟΚ που με τα ποσοστά και τις θέσεις του θα είναι ο χρήσιμος και υπεύθυνος κυβερνητικός εταίρος της ΝΔ;</li><li>Θέλουν ένα ΠΑΣΟΚ ως ένα σημαντικό κομμάτι ενός εκλογικού συνασπισμού ή ενός αυτοσχέδιου σχήματος/μορφώματος που θα διεκδικήσει την εξουσία; Ή</li><li>Τέλος θέλουν ένα ΠΑΣΟΚ που απλά θα αναπαράγει τον εαυτό του, τις έδρες του, την πλούσια ιστορία του και την ακόμη πιο πλούσια πολιτική του κληρονομιά;</li></ul><p>Καθένα από τα παραπάνω εκλογικά σχέδια χρήζουν αποσαφήνισης ενώπιον της κάλπης και δεν υπάρχει κάτι το πολιτικά ή ηθικά επιλήψιμο σε κάποιο από αυτά (πλην του σεναρίου συγκυβέρνησης με την όποια ΝΔ στο απώτερο μέλλον). Αρκεί ο καθένας να εξηγήσει απλά και κατανοητά ποιο πιστεύει ότι είναι το ρεαλιστικότερο και καταλληλότερο μέλλον για το ΠΑΣΟΚ.</p><p>Σε ποια κάλπη όμως; Και εδώ αρχίζουν τα δύσκολα και ως προς το χρόνο και ως προς τη συμμετοχή.</p><p>Ως προς τον χρόνο, αναμφίβολα το να στήσεις κάλπες μήνα Ιούλιο είναι συνταγή αποχής και δεν θα συγκινήσει κανέναν, πλην των δημοσιογράφων που θα έχουν κάτι να γράψουν. Το να στηθούν κάλπες νωρίς το φθινόπωρο είναι μια ρεαλιστικότερη επιλογή, όμως δεν είναι σίγουρο ότι κι αυτή θα εξασφαλίσει το μείζον προαπαιτούμενο, που δεν είναι άλλο από τη συμμετοχή.</p><p><strong>Κι αυτό γιατί τυχόν κάλπες που θα στηθούν το 2024 δεν έχουν καμία σχέση με το 2017 και το 2021.</strong></p><p>Το 2017 ήταν ένα πρωτόγνωρο για την Ελλάδα ενδιαφέρον πολιτικό πείραμα που περιείχε τον επί επτά και πλέον έτη δήμαρχο Αθηναίων και έναν εν ενεργεία αρχηγό πολιτικού κόμματος. Εκείνο το διάστημα Σεπτεμβρίου-Νοεμβρίου τράβηξε το ενδιαφέρον γιατί η κάλπη είχε παραταξιακό χαρακτήρα και κατάφερε να προσελκύσει 212.000 ψηφοφόρους, δίνοντας στη Φώφη Γεννηματά μία νομιμοποίηση που εκτεινόταν εκτός ΠΑΣΟΚ, έστω και για κάποιους μήνες πριν την αποχώρηση του Ποταμιού.</p><p>Το 2021 ήταν μία ειδική συνθήκη μετά τον αδόκητο θάνατο της αείμνηστης Φώφης Γεννηματά. Όμως κατά γενική ομολογία η υποψηφιότητα του Γιώργου Παπανδρέου ήταν εκείνη που προσέλκυσε το ενδιαφέρον, λόγω των πολιτικών παθών που προκαλεί σε ορκισμένους φίλους και εχθρούς η αναφορά του ονόματός του. Στην κάλπη εκείνη προσήλθαν 270.000 ψηφοφόροι, δίνοντας στον Νίκο Ανδρουλάκη μία πολύ ισχυρή νομιμοποίηση, την οποία είναι εξαιρετικά αμφίβολο, αν μπορεί να επαναλάβει και σήμερα.</p><p>Το 2024 και μέχρι στιγμής δεν συντρέχει ούτε η μία, ούτε η άλλη συνθήκη. Ούτε ένα υπερβατικό σχήμα, ούτε ένα πρόσωπο που θα τραβήξει τόσο πολύ τα βλέμματα πάνω του. Και δεδομένου ότι η ψυχολογία δεν είναι ίδια με το 2017 ή το 2021 είναι αμφίβολο αν μπορεί να επιτευχθεί η συμμετοχή ακόμη και του 2017.</p><p>Και θα είναι ακόμη ένα καίριο πλήγμα στην εικόνα του ΠΑΣΟΚ του 13 παρά κάτι τοις εκατό να προσελκύσει λιγότερους ψηφοφόρους από το ΠΑΣΟΚ του 6,2% ή του 8,1%. Και σε αυτή την περίπτωση τα συμπεράσματα που θα βγουν για όλους για το μέλλον του χώρου θα είναι εξόχως επώδυνα, μπορεί και ανεπίστρεπτα.</p><p>Αν θέλουμε η δημοκρατική διαδικασία που αναπόφευκτα αργά ή γρήγορα θα προκύψει να έχει αντίστοιχη του εκλογικού ποσοστού του ΠΑΣΟΚ συμμετοχή που θα παράσχει εξίσου ισχυρή νομιμοποίηση στον επανεκλεγέντα ή νέο πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ πρέπει όλοι να προσπαθήσουν λίγο καλύτερα και να δώσουν στη βάση τα δύο στοιχεία που κατά τη ταπεινή μου γνώμη λείπουν αυτή τη στιγμή: Της πραγματικής έκπληξης και της συθέμελης κινητοποίησης της παράταξης.</p><p><strong>Όποιος το καταφέρει κερδίζει. Όποιος δεν, χάνουμε όλοι..</strong></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=7d074938e6b9" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Η παραλυτική εκκρεμότητα]]></title>
            <link>https://deanmarin.medium.com/%CE%B7-%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%B1%CE%BB%CF%85%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%B5%CE%BA%CE%BA%CF%81%CE%B5%CE%BC%CF%8C%CF%84%CE%B7%CF%84%CE%B1-ece07a8f4eba?source=rss-7375cc2d8af0------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/ece07a8f4eba</guid>
            <category><![CDATA[pasok]]></category>
            <category><![CDATA[european-elections]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Marinos Kostantinos]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 10 Jun 2024 10:44:09 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-06-10T11:01:49.428Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*CYpWwYgIVwJ_q1MJ" /></figure><p>Η ώρα μηδέν για την ελληνική κεντροαριστερά ήρθε λοιπόν χθες και τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών δεν μπορούσαν να το αποτυπώσουν καλύτερα.</p><p>Έχουμε δύο ελέφαντες στο δωμάτιο:</p><p>Ο ένας η άνοδος της ακροδεξιάς και η επαναφορά της σε τροχιά εξουσίας σε Γαλλία και Γερμανία, εξέλιξη που προμηνύει μία πολύ δύσκολη πενταετία για την Ευρώπη. Τιτλοφορείται από χθες ως “στιγμή Τραμπ για την Ευρώπη” ή όπως είπε ο Ιβάν Κράστεφ αυτό που είδαμε χθες είναι ο πρώτος γύρος, με τον δεύτερο να τοποθετείται τον προσεχή Νοέμβριο με τη διενέργεια των προεδρικών εκλογών στις Η.Π.Α., όπου το σενάριο επανόδου στον Λευκό Οίκο του Ντόναλντ Τραμπ είναι παραπάνω από ισόπαλο.</p><p>Ο άλλος είναι η αποχή ή για να το θέσουμε αλλιώς το ποσοστό της συμμετοχής, η οποία κυμάνθηκε στο 41% και κάτι ψηλά. Ανεξάρτητα από τις υπολογιστικές μεθόδους που σχετίζονται με την απογραφή του 2021 και την εκκαθάριση των εκλογικών καταλόγων, 12 περίπου τοις εκατό των εκλογέων από τις βουλευτικές εκλογές του Ιουνίου του 2023 και 20 τοις εκατό από τις βουλευτικές εκλογές του Μαϊου του 2023 επέλεξε την αποχή. Είτε αποδοθεί στην εκλογική κόπωση (4η αναμέτρηση σε έναν χρόνο), είτε στην αποδοκιμασία του εκλογικού σώματος στο υφιστάμενο πολιτικό και κομματικό σύστημα, είναι μία συνθήκη που δεν επιτρέπει δικαιολογίες σε κανέναν από τους κύριους παίκτες του εκλογικού παιχνιδιού.</p><p>Ακροδεξιά και αποχή: Αυτοί λοιπόν είναι οι δύο ελέφαντες στο δωμάτιο. Αυτές είναι δύο συνθήκες που δεν μπορούν να αγνοηθούν, όμως δεν πρέπει να μας αποτρέψουν να μιλήσουμε για το σπίτι μας, που δεν είναι άλλο από την κεντροαριστερά και ειδικότερα για το ΠΑΣΟΚ.</p><p>Αναμφίβολα πολλά θα ειπωθούν το αμέσως προσεχές διάστημα και ουδείς από τώρα μπορεί να προδικάσει τις εξελίξεις. Όμως με σιγουριά πρέπει ο καθένας που θεωρεί ότι τον αφορά και τον πονά η υπόθεση ΠΑΣΟΚ να καταθέσει δημόσια και με νηφαλιότητα την άποψή του για το παρόν και το μέλλον του, το οποίο δεν το λες ούτε ακριβώς δυσοίωνο, αλλά ούτε και ευοίωνο.</p><p>12,79% έγραψε χθες στο κοντέρ, σχεδόν μία μονάδα πάνω από τις εθνικές εκλογές του Ιουνίου του 2023. Βέβαια σε απόλυτες ψήφους το ΠΑΣΟΚ έπεσε πάνω από 100 χιλιάδες μέσα σε έναν χρόνο και αν υπολογίσει κανείς και τον Μάιο του 2023 σχεδόν 180.000 ψήφους. Εννοείται ότι και οι αντίστοιχες απώλειες των ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ είναι θηριώδεις, όμως ας αναλογιστούμε σε αυτό το σημείο τις συνθήκες κάτω από τις οποίες τα τρία αυτά κόμματα κατέβηκαν στις χθεσινές ευρωεκλογές.</p><p>Η μεν ΝΔ έχει να διαχειριστεί την κυβερνητική φθορά, όχι μόνο του τελευταίου έτους, αλλά των πέντε που βρίσκεται στη διακυβέρνηση της χώρας. Κι αυτή τη φθορά την εξαργύρωσε στη χθεσινή κάλπη: 13 μονάδες μείον, μείωση στο μισό των απόλυτων ψήφων μέσα σε έναν χρόνο. Το εκλογικό σώμα παρά το γεγονός ότι η κυβέρνηση βρίσκεται σε ένα μιντιακά προστατευμένο περιβάλλον και δεν υπάρχει αυτή τη στιγμή αντίπαλο ανταγωνιστικό δέος δεν είχε κανένα πρόβλημα να στείλει ηχηρό μήνυμα στην κυβέρνηση, ακόμη πιο ηχηρό βέβαια από τις αυτοδιοικητικές εκλογές του Οκτωβρίου του 2023. Αυτό πρακτικά τι σημαίνει; Όχι μόνο ότι η ηγεμονία του 41% ήταν τελικά πλασματική, αλλά ότι υπήρχε σαφής διάθεση αποδοκιμασίας της κυβέρνησης και ότι μπορούσε κάποιος να έχει πολύ σημαντικά οφέλη από αυτή.</p><p>Ο δε ΣΥΡΙΖΑ είχε να διαχειριστεί όχι μόνο την αποχώρηση του Αλέξη Τσίπρα και τη συνεπακόλουθη διάσπαση που οδήγησε στην ίδρυση της Νέας Αριστεράς, αλλά και το γεγονός ότι από τον περασμένο Σεπτέμβριο που εξελέγη ο Στέφανος Κασσελάκης προσπαθεί να προσαρμοστεί σε μία εντελώς νέα συνθήκη, όπου ο πρόεδρός του δεν έχει καμία σχέση με το κόμμα που ηγείται, τελώντας διαρκώς σε μία σχέση δυσαρμονίας και αντιφάσεων. Ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται σε μία εν κινήσει μετάβαση που κανείς δεν ξέρει που θα καταλήξει, σε έναν γαλαξία αντικρουόμενων γεγονότων, δηλώσεων, στάσεων και συμπεριφορών που τουλάχιστον παραπέμπουν σε πολιτικό πείραμα και όχι στην Αξιωματική Αντιπολίτευση της χώρας.</p><p>Το ΠΑΣΟΚ από τη μεριά του δεν είχε κάτι το τόσο δομικά αρνητικό να διαχειριστεί. Ούτε κυβερνητική φθορά, ούτε διάσπαση. Με άλλα λόγια οι συνθήκες γι αυτό ήταν οι πλέον ευνοϊκές, χωρίς να υπάρχει κάποια σοβαρή κρίση στο εσωτερικό του. Καμία επί της ουσίας εσωκομματική αντιπολίτευση, καμία επί της ουσίας παρατεταμένη και δημόσια διαφοροποίηση, τίποτε το διφορούμενο στον πολιτικό του λόγο.</p><p>Και ενώ συμβαίνουν όλα αυτά γιατί το ΠΑΣΟΚ δεν κατάφερε και σε αυτή την εκλογική αναμέτρηση να κάνει το πολυπόθητο εκλογικό άλμα;</p><p>Γιατί πολύ απλά οι αιτίες εντοπίζονται στις προηγούμενες. Και η μεγάλη ευκαιρία για το ΠΑΣΟΚ δεν χάθηκε χθες, αλλά το διάστημα Μάιος-Ιούνιος 2023.</p><p>Το ΠΑΣΟΚ είχε τη χρυσή ευκαιρία εκείνον τον μήνα να κάνει το πολυπόθητο προσπέρασμα ή τουλάχιστον να αυξήσει ακόμη περισσότερο την πίεση προς τον ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος βίωνε το σοκ της εκλογικής πανωλεθρίας. Το ΠΑΣΟΚ έπρεπε να αρπάξει την ευκαιρία από τα μαλλιά και δυστυχώς δεν το έκανε. Ήταν σαφές ότι κατέβασε ρυθμούς μεταξύ των δύο εκλογικών αναμετρήσεων. Ενδεχομένως να μην ήταν ψυχικά έτοιμο.</p><p>Όμως αυτό που ορίζει την πολιτική κι αυτό που παράγει γεγονότα είναι οι εκλογές και το ΠΑΣΟΚ αποφάσισε να μην ανέβει στο τρένο της ιστορίας, αλλά να πάρει το επόμενο. Άφησε τον ΣΥΡΙΖΑ στη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης και πιθανότατα πόνταρε στη τακτική του “ώριμου φρούτου”, ιδίως μετά την αποχώρηση του Αλέξη Τσίπρα από την ηγεσία.</p><p>Το ΠΑΣΟΚ δεν αποκρυπτογράφησε όπως έπρεπε τα μηνύματα εκείνης της κάλπης, που έδειχναν ότι έχει φτάσει στο “ταβάνι” του. Αντίθετα βολεύτηκε πίσω από την κατάρρευση και την αναστάτωση στον ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς να διεξάγει τον παραμικρό εσωτερικό διάλογο τόσο με όρους απολογισμού, όσο και με όρους πολιτικής στρατηγικής. Δεν αναλύθηκε στα σοβαρά γιατί αυτή η δυσαρμονία μεταξύ αστικών κέντρων και περιφέρειας. Δεν εξηγήθηκε τελικά ποιους εκφράζει το ΠΑΣΟΚ σήμερα. Αφέθηκε γι αργότερα.</p><p>Και ήρθαν οι αυτοιδιοικητικές εκλογές, οι οποίες δημιούργησαν και πάλι ένα θετικό μομέντουμ για το ΠΑΣΟΚ με τις μεγάλες νίκες στους Δήμους Αθηναίων και Θεσσαλονίκης και τις περιφέρειες Θεσσαλίας και Κρήτης. Κατά τα λοιπά όμως ουδείς σχεδόν θυμάται σήμερα ότι αν δεν είχαν έρθει αυτές οι νίκες, με τις ειδικές συνθήκες με τις οποίες ήρθαν, η εκλογική επίδοση του ΠΑΣΟΚ δεν θα επέτρεπε σε καμία περίπτωση πανηγυρισμούς, ιδίως στις περιφέρειες. Αν ανατρέξουμε στις επιδόσεις των υποψηφίων με το χρίσμα του ΠΑΣΟΚ στις 13 περιφέρειες της χώρας, θα αντιληφθούμε ότι οι επιδόσεις ήταν σε πολλές περιπτώσεις αποκαρδιωτικές και σε ευθεία αντίθεση με τις εξαιρετικές επιδόσεις του ΠΑΣΟΚ στις ίδιες περιφέρειες λίγους μόλις μήνες πριν.</p><p>Όμως οι νίκες των Δούκα, Αγγελούδη και Κουρέτα ουσιαστικά έκρυψαν τη μεγάλη εικόνα. Παρόλα αυτά μπήκε με ευνοϊκότερους όρους από τον ΣΥΡΙΖΑ στην κρίσιμη κοινοβουλευτικά περίοδο 2023–2024, ο οποίος τότε ερχόταν αντιμέτωπος με τις οδύνες της διάσπασης και της εικόνας διάλυσης και εσωστρέφειας. Το ΠΑΣΟΚ είχε τότε χρυσή ευκαιρία να εδραιωθεί δημοσκοπικά στη δεύτερη θέση και να ανοίξει την περπατησιά του.</p><p>Δεν το έκανε ούτε τότε και το σημείο καμπής ήταν ο Μάρτιος του 2024 και το Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ. Από τότε το ΠΑΣΟΚ απομακρύνθηκε δημοσκοπικά από τη δεύτερη θέση και δεν μπόρεσε να επανακάμψει ποτέ, παρά τις περί του αντιθέτου εκτιμήσεις περί “διάψευσης των δημοσκόπων που υποεκτιμούν το ΠΑΣΟΚ”.</p><p>Και βρισκόμαστε στο σήμερα. Το ΠΑΣΟΚ έθεσε ως στόχο τη δεύτερη θέση με ισχυρό εκλογικό ποσοστό και δεν επετεύχθη ούτε το ένα ούτε το άλλο. Ναι ευπρόσδεκτες οι πρωτιές στους νομούς Ηρακλείου και Λασιθίου, όμως αλίμονο αν φτάνουν αυτές για να χρυσωθεί το χάπι.</p><p>Κι αυτό διότι έγιναν μία σειρά από λάθη, όπου κατά τη γνώμη του γράφοντος ήταν κωδικοποιημένα τα εξής:</p><ul><li>Το ΠΑΣΟΚ έπαψε να συζητά στο εσωτερικό του εδώ και δύο χρόνια. Οι αλλεπάλληλες εκλογικές αναμετρήσεις οδήγησαν αναπόφευκτα σε ένα διαρκές σιωπητήριο, είτε για να μην θεωρηθεί ότι υπονομεύεται η ενότητα ενόψει της επόμενης κάλπης, είτε επειδή η συγκρότηση των πάσης φύσεως ψηφοδελτίων επέβαλαν συμβιβασμούς.</li><li>Το ΠΑΣΟΚ δεν ανοίχτηκε σε νέα εκλογικά ακροατήρια. Δεν προκρίθηκε ο παραμικρός πειραματισμός, δεν προσελκύστηκαν άνθρωποι μέσα από την κοινωνία για να συμβάλλουν σε προτάσεις και ιδέες σε μόνιμη βάση και όχι με αφορμή μία θεματική εκδήλωση.</li><li>Το ΠΑΣΟΚ είχε διαρκή παράπονα (και εν πολλοίς ορθά) ότι τα συστημικά ΜΜΕ δεν το προβάλλουν όσο πρέπει. Γι αυτό έχεις τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης πλέον για να δημιουργείς συνεχώς παρεμβάσεις και γεγονότα δίχως να έχεις την ανάγκη να σε εγκρίνουν τα μεγάλα κανάλια.</li><li>Το ΠΑΣΟΚ φάνηκε πολλές φορές να διακατέχεται από γραφειοκρατικά ανακλαστικά. Διαβάζοντας κάποιες στιγμές τις ανακοινώσεις του ένιωθες λες και κάποιος δίνει διαγώνισμα καλλιεπούς και δημιουργικής γραφής, χωρίς όμως να αναδεικνύεται ένα συγκεκριμένο επίδικο ή ένα συγκεκριμένο αίτημα.</li><li>Τέλος, το ΠΑΣΟΚ πρωταγωνίστησε στη Μεταπολίτευση γιατί ήταν και κόμμα στελεχών και κόμμα μαζών. Σήμερα δεν μπορεί κανείς με σιγουριά τι ακριβώς είναι κι αυτό δημιουργεί και το χάσμα κέντρου-περιφέρειας, αλλά και το έλλειμμα γείωσης με τα ρεύματα που διαπερνούν αυτή τη στιγμή στην ελληνική κοινωνία.</li></ul><p>Αυτές είναι ορισμένες από τις αιτίες που οδήγησαν στο χθεσινό αποτέλεσμα με τον κατάλογο προφανώς να μην εξαντλείται σε αυτές. Το δυσάρεστο είναι ότι το αποτέλεσμα είναι αυτό που λέμε “κακόκαλο” ή “καλόκακο”, αλλά δεν είναι καθαρό. Αν το ΠΑΣΟΚ είχε βρεθεί στη δεύτερη θέση, ακόμη και με όχι τόσο γενναιόδωρα ποσοστά, το πιθανότερο είναι ότι θα είχαν απελευθερωθεί περισσότερες προοδευτικές δυνάμεις που αυτή τη στιγμή βρίσκονται σε πρόδηλη αμηχανία.</p><p>Δημιουργούνται συνθήκες παραλυτικής εκκρεμότητας και στο ΠΑΣΟΚ και στον ΣΥΡΙΖΑ, ενώ πλέον η όποια αναφορά σε πολιτική συμπόρευση ή συνεννόηση με μέρος ή το όλον της Νέας Αριστεράς δεν έχει κάποια προστιθέμενη αξία, αφού το εκλογικό σώμα τοποθετήθηκε κατηγορηματικά για τη σκοπιμότητα και τη χρησιμότητα του εν λόγω εγχειρήματος.</p><p>Το ΠΑΣΟΚ δεν πέτυχε τον στόχο που έθεσε και πρέπει να το αποδεχθεί χωρίς οιμωγές και κραυγές. Όπως κάθε σοβαρό θεσμικό κόμμα που σέβεται τον εαυτό του πρέπει να κάνει σοβαρή αποτίμηση του τι συνέβη το τελευταίο χρόνο και να μην αφήσει καμία μέρα να πάει χαμένη και να κάνει έναν γενναίο εσωτερικό διάλογο, όπου ο καθένας θα τοποθετηθεί και θα παρουσιάσει το δικό του σχέδιο για το παρόν και το μέλλον της παράταξης, χωρίς ενδιάμεσους και χωρίς αντιπροσώπους.</p><p>Τη δικονομία του διαλόγου θα την καθορίσουν ο πρόεδρός του και τα συντεταγμένα όργανα του κόμματος, όπως και τη τελική μορφή των πρωτοβουλιών. Η βάση του κόμματος αυτή τη στιγμή θέλει σεβασμό για τη μάχη που έδωσε και καθαρές απαντήσεις, όχι υπεκφυγές.</p><p>Δεν υπάρχουν πλέον τα περιθώρια για καθυστερήσεις και ο καθένας πρέπει να μετρηθεί με το μπόι του και τον καθρέφτη του.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=ece07a8f4eba" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[*Το συνταγματικό μονοπώλιο της ΝΔ]]></title>
            <link>https://deanmarin.medium.com/%CF%84%CE%BF-%CF%83%CF%85%CE%BD%CF%84%CE%B1%CE%B3%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B9%CE%BA%CF%8C-%CE%BC%CE%BF%CE%BD%CE%BF%CF%80%CF%8E%CE%BB%CE%B9%CE%BF-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%BD%CE%B4-1b2793d365f9?source=rss-7375cc2d8af0------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/1b2793d365f9</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Marinos Kostantinos]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 09 Mar 2024 09:32:23 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-03-09T09:34:23.296Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Το συνταγματικό μονοπώλιο της ΝΔ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/970/1*NqhfuP8J2tlayew6z-tWtw.jpeg" /></figure><p>Ήδη από χθες οι επικοινωνιακοί αρμοί της ΝΔ κάνουν λόγο για &quot;κυβίστηση&quot; του ΠΑΣΟΚ στην αναθεώρηση του άρθρου 16, επειδή τόλμησε να διατυπώσει στη Βουλή την άποψη ότι τυχόν συναίνεση περνά μέσα από την διαμόρφωση του περιεχομένου της διάταξης.</p><p>Επειδή με τη χθεσινή ψήφιση του νόμου για την ανωτατοποίηση κερδοσκοπικών παραρτημάτων ξένων πανεπιστημίων που λειτουργούν ή θα λειτουργήσουν στην Ελλάδα ανοίγει επί της ουσίας η συζήτηση για την αναθεώρηση του άρθρου 16, αναμένοντας βέβαια την προσβολή του νόμου στο Συμβούλιο της Επικρατείας και την κρίση περί συνταγματικότητας, ας λάβουμε υπόψη την ιδιαίτερη συνθήκη που διαμορφώθηκε μετά τις εκλογές του Ιουνίου του 2023.</p><p>Σύμφωνα με την παρ. 2 του άρθρου 110 μία πρόταση αναθεώρησης κατατίθεται τουλάχιστον από 50 βουλευτές. Αυτή η πρόταση τίθεται σε συνέχεια στις δύο ψηφοφορίες που ορίζει το Σύνταγμα.</p><p>Παρενθετικά, όλα τα κόμματα, ανεξαρτήτως κοινοβουλευτικής δύναμης, μπορούν να καταθέσουν τη δική τους πρόταση αναθεώρησης, αλλά για να τεθεί προς ψήφιση απαιτούνται τουλάχιστον 50 υπογραφές.</p><p>Για να αναθεωρηθεί ένα άρθρο του Συντάγματος πρέπει να λάβει 180 ψήφους, είτε στην προτείνουσα Βουλή (όποτε θέλει 151 στην αναθεωρητική), είτε στην αναθεωρητική που θα προκύψει μετά τις εκλογές (έχοντας λάβει από 179 ψήφους και κάτω) και να έχει προκριθεί από την προτείνουσα Βουλή με 151 ψήφους.</p><p>Ανατρέχοντας στην κατανομή των εδρών της παρούσας Βουλής μόνο η ΚΟ της ΝΔ μπορεί να καταθέσει τέτοια πρόταση. Κανένα από τα υπόλοιπα κόμματα της αντιπολίτευσης δεν διαθέτει 50 βουλευτές, ώστε να καταθέσει κατά μόνας τη δική τους πρόταση αναθεώρησης.</p><p>Συνεπώς ποιο είναι μέχρι στιγμής το επικρατέστερο σενάριο; Η μόνη πρόταση προς ψήφιση να είναι της ΝΔ. Για να υπάρξει μια άλλη, επιπρόσθετη θα πρέπει να βρεθούν 50 βουλευτές από τις ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ, του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Αριστεράς, κάτι που προφανώς δεν μπορεί να προεξοφληθεί από τώρα.</p><p>Εφόσον παραμείνει η υφιστάμενη κατάσταση, ο μόνος κατάλογος άρθρων που θα τεθεί προς ψήφιση από την προτείνουσα Βουλή θα είναι εκείνη της ΝΔ, ο οποίος φυσικά θα αντικατοπτρίζει το δικό της σκεπτικό και τη δική της κατεύθυνση.</p><p>Αν παραμείνει η ΚΟ της ΝΔ συμπαγής στην επόμενη μετά τις εθνικές εκλογές αναθεωρητική Βουλή θα &quot;προκριθούν&quot; προς αναθεώρηση όλες οι προτεινόμενες διατάξεις της ΝΔ, αφού διαθέτει 158 έδρες.</p><p>Στην περίπτωση αυτή το μόνο που θα μπορούν να κάνουν τα κόμματα της αντιπολίτευσης είναι να μην δώσουν στην κυβέρνηση τη δυνατότητα να περάσει στην αναθεωρητική Βουλή άρθρο που θα έχει λάβει 180 ψηφους, ώστε η επόμενη κοινοβουλευτική πλειοψηφία να μπορεί να τα αναθεωρήσει κατά το δοκούν με 151.</p><p>Η ΝΔ χρειάζεται 22 πρόθυμες ψήφους σε αυτή τη Βουλή και κανείς δεν μπορεί να πει με σιγουριά σήμερα ότι βουλευτές του Βελόπουλου, της Νίκης, των Σπαρτιατών ή ακόμη και της Πλεύσης Ελευθερίας δεν θα μπουν στον πειρασμό να βοηθήσουν την πριμοδοτήσουν την ΝΔ στην προτείνουσα Βουλή, ώστε να έχει λυμένα τα χέρια στην επόμενη.</p><p>Ο Υπουργός Παιδείας Κυριάκος Πιερρακάκης κατηγόρησε το ΠΑΣΟΚ ότι προεξοφλεί τον νικητή των επόμενων εκλογών, εκτιμώντας ότι η ΝΔ θα κερδίσει και πάλι, εξέλιξη που θα της επιτρέψει να αναθεωρήσει το Σύνταγμα όπως θέλει, έχοντας λυμένα τα χέρια από την προτείνουσα Βουλή για διατάξεις που θα έχουν λάβει 180 ψήφους.</p><p>Μα εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με καμία δήλωση ηττοπάθειας, αλλά με την αποτύπωση της υφιστάμενης πραγματικότητας: Με την παρούσα αριθμητική το μόνο συνταγματικό σχέδιο που θα τεθεί προς ψήφιση είναι αυτό της ΝΔ και τα κόμματα της αντιπολίτευσης το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να προσχωρήσουν σε αυτό ή να το απορρίψουν.</p><p>Όταν υπάρχει ένα μόνο σχέδιο δεν διαμορφώνονται οι συναινέσεις που επιτάσσει το Σύνταγμα για την αναθεώρηση του, ούτε μπορεί να δοθεί λευκή επιταγή, ούτε είναι εύκολο να εμπιστευτεί η μειοψηφία μία πλειοψηφία που αισθάνεται παντοδύναμη.</p><p>Οι δυνάμεις της αντιπολίτευσης το μόνο που έχουν να κάνουν στην προτείνουσα Βουλή είναι να λειτουργήσουν ως αντίβαρο στην κυβερνητική πλειοψηφία και να μην δώσουν σε καμία διάταξη το προνόμιο των 180 ψήφων, συμπεριλαμβανομένου και του άρθρου 16.</p><p>Δεν είναι ζήτημα πολιτικού υπολογισμού, αλλά πλήρη σεβασμού στο πνεύμα του Συντάγματος.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=1b2793d365f9" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Η επιλογή]]></title>
            <link>https://deanmarin.medium.com/%CE%B7-%CE%B5%CF%80%CE%B9%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%AE-7d125e64f083?source=rss-7375cc2d8af0------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/7d125e64f083</guid>
            <category><![CDATA[εκλογές]]></category>
            <category><![CDATA[παπανδρέου]]></category>
            <category><![CDATA[κίνημα-αλλαγής]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Marinos Kostantinos]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 22 Oct 2021 10:39:56 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-10-22T10:53:57.047Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*FnGTZJrhh_5t1bRq.jpg" /></figure><p>Και ήρθαν λοιπόν τα πάνω κάτω</p><p>Η απρόοπτη και επώδυνη επιδείνωση της ασθένειας της Προέδρου του Κινήματος Αλλαγής Φώφης Γεννηματά άλλαξε άρδην τους όρους διεξαγωγής των εσωκομματικών εκλογών του Κινήματος Αλλαγής, που είναι προγραμματισμένες να διεξαχθούν στις 5 και 12 Δεκεμβρίου.</p><p>Η κοσμογονία των πολιτικών γεγονότων που προκύπτουν από εκείνο το μουδιασμένο βράδυ της Τρίτης 12 Οκτωβρίου μέχρι σήμερα δεν μας επιτρέπει να έχουμε πλήρη και καθαρή εικόνα για τις συνέπειες της απόσυρσης της υποψηφιότητας της Προέδρου από την κούρσα της ηγεσίας.</p><p>Μίας απόσυρσης που δεν έγινε πριν την απόφαση για την ημερομηνία των εκλογών, αλλά μετά. Μιας απόσυρσης που δεν έγινε με όρους πολιτικής παραίτησης, αλλά μεσούσης της πολιτικής μάχης. Η Φώφη Γεννηματά ήταν αποφασισμένη να δώσει κι αυτή την πολιτική μάχη και να την κερδίσει.</p><p>Η απόσυρση της Φώφης Γεννηματά άνοιξε ένα κενό, ένα ρήγμα για ολόκληρη την παράταξη, για το οποίο δεν ήταν προετοιμασμένος κανείς. Συμφωνεί ή διαφωνεί κάποιος με επιμέρους επιλογές της Προέδρου, το Κίνημα Αλλαγής είχε μία ξεκάθαρη στρατηγική την οποία υπηρετούσε για χρόνια και συντεταγμένα.</p><p>Η 12η Οκτωβρίου 2021 αποτελεί τη τομή προς την πορεία των εσωκομματικών εκλογών. Κι αυτό πρέπει να γίνει όσο γίνεται κατανοητό. Αλλά μέχρι οι όροι με τους οποίους διεξαγόταν η συζήτηση ήταν ικανοποιητικοί; Κάλυπταν έναν δημοκράτη και προοδευτικό πολίτη που τον ενδιαφέρει το παρόν και το μέλλον της δημοκρατικής παράταξης; Κατά την προσωπική μου άποψη όχι, διότι η συζήτηση (όχι με ευθύνη της Προέδρου) περιστρεφόταν γύρω από 4 ερωτήματα περιφερειακά και όχι κεντρικά για τον αξιακό πυρήνα και την πολιτική κατεύθυνση της παράταξής μας.</p><p>Αυτά τα ερωτήματα ήταν κατά σειρά:</p><p>1ο) Να λεγόμαστε ΠΑΣΟΚ ή ΚΙΝΑΛ;</p><p>2ο) Ποιος να μας μεγαλώσει τα ποσοστά και πόσο;</p><p>3ο) Πόσο αντι-ΣΥΡΙΖΑ είμαστε;</p><p>4ο) Να συγκυβερνήσουμε με τη ΝΔ ή τον ΣΥΡΙΖΑ;</p><p>Όλα τα παραπάνω ερωτήματα ήταν ερωτήματα ετεροπροσδιορισμού, αποτυπώνοντας μία πραγματικότητα που αγνοεί σε μεγάλο βαθμό τις ιστορικές ρίζες και τις πολιτικές καταβολές της παράταξής μας. Ήταν ερωτήματα που μας επέβαλλαν άλλοι και όχι εμείς στον εαυτό μας, με όρους ιδεολογικού αυτοκαθορισμού και πολιτικού αυτοπροσδιορισμού. Και μία εσωκομματική διαδικασία που θα αναλωνόταν στην απάντηση των παραπάνω ερωτημάτων θα ήταν μία αποτυχημένη διαδικασία, με μικρή συμμετοχή και μικρά διακυβεύματα.</p><p><strong>Ως προς το ερώτημα ΠΑΣΟΚ ή ΚΙΝΑΛ </strong>είναι ένα ερώτημα που εργαλειοποιεί τα σύμβολα και το όνομα του πλέον πετυχημένου κόμματος της Μεταπολίτευσης που άλλαξε την ελληνική κοινωνία και τους δημοκρατικούς θεσμούς. Μακάρι ένα σύμβολο κι ένα αρκτικόλεξο να έδινε αυτόματα τη λύση. Αλλά δεν είναι έτσι. Σημασία δεν έχει πώς θα λέγεται η παράταξή μας. Σημασία έχει το πολιτικό παραδοτέο προς τους πολίτες που εκείνη παράγει. Το πολιτικό παραδοτέο ακολούθησαν οι δημοκράτες και οι προοδευτικοί πολίτες και με αυτό ταυτίστηκαν συναισθηματικά. Συνεπώς, η στείρα επίκληση ενός ονόματος κι ενός εμβλήματος ως πολιτικό σύνθημα και συνταγή αυτόματης επιτυχίας είναι αδιέξοδη και δεν απαντά στο πραγματικό ζητούμενο, όπως φιλοδοξούν να εξηγήσουν οι παρακάτω γραμμές.</p><p><strong>Ως προς την μάχη των ποσοστών και το ποιος θα μας μεγαλώσει και πόσο</strong>, είναι ένα ερώτημα θολό και ποδοσφαιρικό. Η παράταξη δεν κυνηγάει κάποιου είδους πρωτάθλημα, ούτε ψάχνει κάποιον προπονητή που θα της χαρίσει νίκες και τρόπαια του ένδοξου παρελθόντος. Η παράταξη ψάχνει μία ηγεσία που θα της φορτίσει και πάλι την πείνα για πολιτική, που θα την απεγκλωβίσει από την υπαρξιακή αγωνία συντήρησης, που θα αποβάλλει το άγχος μίας αυτοεκπληρούμενης προφητείας. Προφανώς και δεν είναι στο συμφέρον κανενός, ούτε και της χώρας η δημοκρατική παράταξη να είναι στο 8%. Αλλά το πώς θα μεγαλώσεις συνδέεται άμεσα και με τους ποιους θέλεις να μεγαλώσεις. Και εννοείται γιατί θέλεις να μεγαλώσεις. Για να γίνεις απλά ένα ευμεγέθες συμπλήρωμα; Για να ασκήσεις και πάλι εξουσία γιατί δεν μπορείς να υπάρχεις αλλιώς; Ή για να αλλάξεις τους όρους του πολιτικού παιχνιδιού, όπως εκείνο είναι διαμορφωμένο από το 2012 και έπειτα;</p><p><strong>Ως προς το “πόσο αντι-ΣΥΡΙΖΑ” είμαστε </strong>είναι ένα κατασκευασμένο ερώτημα που ανακυκλώνεται πάνω στη βάση δημοσκοπικών ευρημάτων, τα οποία αναπαράγονται στην δημόσια συζήτηση ως αυταπόδεικτη αλήθεια πάνω στην οποία πρέπει να απαντήσει το Κίνημα Αλλαγής. Το αντι-ΣΥΡΙΖΑ είναι ακόμη μία προσφορά του Αλέξη Τσίπρα στο πολιτικό σύστημα, όπως εκείνο διατυπώθηκε και διαμορφώθηκε την περίοδο του δημοψηφίσματος του 2015 και την κυβερνητικής θητείας των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Και είναι ένα δώρο προς τον Κυριάκο Μητσοτάκη και τη ΝΔ που το αξιοποιήσε πλήρως για να ανέλθει στην εξουσία, ένα δώρο που τον κρατά ακόμη παρά την κυβερνητική φθορά από την διαχείριση της πανδημίας, των φυσικών καταστροφών, του κράτους και των θεσμών.</p><p>Αυτό το δώρο ο Κυριάκος Μητσοτάκης και η ΝΔ δεν πρόκειται να το χαρίσουν σε κανέναν. Και όποιος πιστεύει ότι η κατεύθυνση ενός κόμματος αποκλειστικά σε αντι-ΣΥΡΙΖΑ λογική θα έχει εκλογικά οφέλη πλανάται πλάνην οικτρά. Το αντι-ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει ιστορικό βάθος. Είναι ένα όψιμο ανακλαστικό που προέκυψε από την τυχοδιωκτική διαχείριση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ το πρώτο εξάμηνο του 2015 και τη περίοδο 2015–2019. Είναι ένα ανακλαστικό αποδοκιμασίας πάνω σε πρακτικές και συμπεριφορές που πλήγωσαν την χώρα , είναι αποστροφή στον εκφυλισμό των θεσμών. Αλλά ένα πολιτικό ανακλαστικό δεν μπορεί να αναχθεί σε πολιτική ιδεολογία, ούτε σε πολιτική στρατηγική, τουλάχιστον για πολύ. Το αντι-ΣΥΡΙΖΑ κρατά ακόμη και ο Κυριάκος Μητσοτάκης σκοπεύει να το καρπωθεί μέχρι τελευταίας ρανίδος κι αυτό πρέπει να το συνειδητοποιήσουμε όλοι.</p><p><strong>Το τελευταίο ερώτημα αφορούσε το με ποιον θα συγκυβερνήσει το Κίνημα Αλλαγής, με τη ΝΔ ή τον ΣΥΡΙΖΑ; </strong>Αποτελεί επίσης ένα ερώτημα ετεροπροσδιορισμού και ερώτημα ως μη γενόμενο για δύο λόγους: Αφενός, υπάρχει ομόφωνη απόφαση Συνεδρίου του Κινήματος Αλλαγής περί αυτόνομης πορείας. Αφετέρου, το να αποτελέσει η απάντηση ενός υποθετικού ερωτήματος πυξίδα για την εκλογική διαδικασία ενός κόμματος αποτελεί έμμεση παρέμβαση στα εσωτερικά του και καταστρατήγηση της αυτονομίας του. Αλοίμονο αν κριτήριο ψήφου στις προσεχείς εσωκομματικές εκλογές είναι το με ποιον θα μοιράσει κυβερνητικά οφίτσια το Κίνημα Αλλαγής. Συνδέεται έμμεσα πάλι με μία υπαρξιακή αγωνία που μεταφράζεται στο: “αν το Κίνημα Αλλαγής δεν μπει σε κάποια κυβέρνηση, τότε δεν έχει λόγο ύπαρξης και θα εξαφανιστεί πολιτικά”.</p><p>Όλα τα παραπάνω ερωτήματα συσκότιζαν το πραγματικό διακύβευμα των εσωκομματικών εκλογών. Και το πραγματικό διακύβευμα των εκλογών επιδιώκει να φέρει η υποψηφιότητα του Γιώργου Παπανδρέου. Που δεν είναι άλλο από την πολιτικοποίηση της διαδικασίας. Και μόνο η υποψία και τελικά η βεβαιότητα καθόδου του πρώην Πρωθυπουργού στην κούρσα της ηγεσίας έδωσε σε αυτές τις εσωκομματικές εκλογές την αναγκαία ορατότητα που πριν δεν είχε και δεν θα είχε, αν δεν είχαμε την υποψηφιότητα Παπανδρέου.</p><p>Όπως φάνηκε, η υποψηφιότητα αυτή τάραξε τις βολικές ισορροπίες, έβγαλε το Κίνημα Αλλαγής από την ήσυχη γωνιά του, το έθεσε στο κέντρο του δημόσιου ενδιαφέροντος, εξέλιξη που αποτελεί και την πρώτη επιτυχία του πρώην Πρωθυπουργού. Και μόνο ότι 83.000 συμπολίτες μας έβαλαν την υπογραφή τους για τους υπόλοιπους ανθυποψήφιους και μόνο που 20.000 και πλέον συμπολίτες μας υπέγραψαν ηλεκτρονικά (και υπογράφουν όσο γράφονται αυτές οι γραμμές) για την υποψηφιότητα του Γιώργου Παπανδρέου δημιουργεί πράγματι τις συνθήκες για μία γιορτή της Δημοκρατίας, με τον στόχο της συμμετοχής του 2017 να μην φαντάζει πλέον άπιαστο όνειρο.</p><p>Αλλά πρωτίστως η υποψηφιότητα Παπανδρέου έβαλε και πάλι την πολιτική στο επίκεντρο, αυτό το κενό ήρθε να καλύψει και με το βάρος της πολιτικής του διαδρομής και της συνέπειάς του σε προωθητικές και νεωτερικές αξίες να αναζωογονήσει την παράταξη και να την απεγκλωβίσει από τεχνητά και απολίτικα διλήμματα. Και επιπρόσθετα να υπενθυμίσει στην παράταξη τις ιστορικές της καταβολές και τις πολιτικές της ρίζες συνδέοντάς την με τις εξελίξεις στο ευρωπαϊκό και διεθνές γίγνεσθαι, όπως έκανε πάντα εξάλλου.</p><p>Ο Γιώργος Παπανδρέου δεν έχει τίποτε να αποδείξει και σε κανέναν, ούτε επιζητά κάποιου είδους δικαίωση. Εδώ και δέκα χρόνια δικαιώνεται καθημερινά, όπως αποδείχθηκε περίτρανα από την εναλλαγή στην κυβέρνηση των δύο όψεων του αντιμνημονιακού μύθου. Δικαίωση του Γιώργου Παπανδρέου, αλλά και όλων μας, θα είναι να αποδώσει πίσω στη χώρα ένα σοβαρό, πρωτοπόρο ανοιχτό σοσιαλδημοκρατικό κόμμα που θα αλλάξει τους υπάρχοντες κατεστημένους συσχετισμούς. Να επανακαθορίσει έννοιες, αξίες, οράματα και ιδανικά που κονιορτοποιήθηκαν πάνω στο απολίτικο και τεχνητό δίπολο του “μνημόνιο vs αντιμνημόνιο”.</p><p>Ένα κόμμα το οποίο σταδιακά, με υπομονή και πολλή δουλειά θα αποτελέσει την εναλλακτική προοδευτική πρόταση εξουσίας. Γι αυτό και θέτει τον εαυτό του στην κρίση του κάθε δημοκράτη και προοδευτικού πολίτη, ενώ θα μπορούσε πολύ απλά να κάτσει στη γωνιά του και να εισπράττει τόκους “πολιτικού κεφαλαίου”. Ρίχνεται στη μάχη για την ψυχή της παράταξης ως συνεκτικού στοιχείου που θα ενώσει γύρω και πίσω από έναν ευγενή σκοπό: Την επιστροφή της σοσιαλδημοκρατίας και στην πατρίδα μας.</p><p>Για όσους με ξέρουν εδώ και κάποια χρόνια για μένα η επιλογή Παπανδρέου από τη στιγμή που ήρθε στο προσκήνιο ήταν αυτονόητη και συνειδητή. Και στη ζωή μου θέλω να στηρίζω πράγματα που με εκφράζουν στο 100%. Ε, και λίγο παραπάνω.</p><p><strong>Καλό μας αγώνα σύντροφοι.</strong></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=7d125e64f083" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Η Υπόσχεση]]></title>
            <link>https://deanmarin.medium.com/%CE%B7-%CF%85%CF%80%CF%8C%CF%83%CF%87%CE%B5%CF%83%CE%B7-7ee0dd077c28?source=rss-7375cc2d8af0------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/7ee0dd077c28</guid>
            <category><![CDATA[social-democracy]]></category>
            <category><![CDATA[political-action]]></category>
            <category><![CDATA[political-parties]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Marinos Kostantinos]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 15 Jun 2021 16:45:07 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-06-17T10:05:03.207Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/640/0*sKfa8-pIuljLY3cR.jpg" /></figure><p>Είναι η πρώτη και η τελευταία φορά που τοποθετούμαι για τις εσωκομματικές εκλογές του Κινήματος Αλλαγής. Η επόμενη θα είναι την παραμονή διεξαγωγής τους, που σύμφωνα με το καταστατικό είναι προγραμματισμένη για τον προσεχή Νοέμβριο.</p><p>Μέρες, εβδομάδες, μήνες και χρόνια τώρα ακούμε ότι αυτή η παράταξη πρέπει να μεγαλώσει για να εξασφαλίσει την ύπαρξή της. Σε διαφορετική περίπτωση είναι καταδικασμένη να ακολουθήσει ένα σπιράλ φθοράς μέχρι την τελική ανυπαρξία.</p><p>Είναι εύλογο το επιχείρημα; Ενστικτωδώς ναι, όμως η τάση αναγωγής του ως πρωτεύοντος διακυβεύματος μπορεί όντως να εκπορεύεται από μία ειλικρινή αγωνία και όχι σκοπιμότητα. Όμως κατά την ταπεινή μου άποψη είναι η λάθος απάντηση σε ένα λάθος ερώτημα που εν πολλοίς και εμείς οι ίδιοι έχουμε θέσει μεταξύ μας: “Αν δεν μεγαλώσετε εκλογικά στις επόμενες εκλογές, θα υπάρχετε στις μεθεπόμενες;”</p><p>Η υπόσχεση εκλογικής μεγέθυνσης από όπου κι αν προέρχεται και από όπου κι αν προέλθει, παράλληλα με τη ρητορική περί “3 εκατομμυρίων ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ το 2009” ή την κλασσική καταφυγή στην εκλογική ανάλυση της εκλογικής αποχής είναι εύκολο το να δίνεται, δύσκολο όμως να πραγματοποιείται.</p><p>Κι αυτό γιατί τα 3 εκατομμύρια ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ του 2009 δεν υπάρχουν ως εκλογικό σώμα το 2021 για μία πλειάδα λόγων. Γιατί η αύξηση της εκλογικής αποχής έχει πολλαπλές ερμηνείες τις οποίες μπορεί να αξιοποιήσει κάθε κόμμα που άσκησε κάποτε εξουσία. Και τέλος η αναμονή ανασυγκρότησης της δημοκρατικής παράταξης πάνω στις πολλαπλές αποτυχίες του ΣΥΡΙΖΑ και του Αλέξη Τσίπρα από τη ΝΔ είναι αρκετά ηττοπαθές και μεταθέτει το τενεκεδάκι της ιστορίας στο μέλλον.</p><p>Πρέπει να έχουν υπόψη τα πραγματικά μεγέθη: Στις τελευταίες εσωκομματικές εκλογές της παράταξης (μετέπειτα Κινήματος Αλλαγής) τον Νοέμβριο του 2017 προσήλθαν 212.000 συμπολίτες μας. Στις ευρωεκλογές και τις εθνικές εκλογές του 2019 Κίνημα Αλλαγής ψήφισαν 436.000 και 457.000 συμπολίτες μας. Αυτά τα δεδομένα έχουμε στα χέρια μας και με αυτά πρέπει να δουλέψουμε.</p><p><strong>Αλλά προς σε ποια κατεύθυνση;</strong></p><p>Πλάι στο επιχείρημα της εκλογικής μεγέθυνσης, προστίθεται ακόμα ένα: Ότι το Κίνημα Αλλαγής πρέπει να μην εγκαταλείψει την προοπτική εξουσίας, ειδάλλως πολλά από τα εναπομείναντα στελέχη του, αν δεν επιλέξουν την ιδιώτευση, θα συστρατευθούν με τη ΝΔ και τον ΣΥΡΙΖΑ, που έχουν την ευχέρεια να ικανοποιήσουν άμεσα προσωπικές φιλοδοξίες.</p><p>Προφανώς κι ένας πολιτικός φορέας δεν είναι όμιλος προβληματισμού ή σύλλογος άδολων εραστών της πολιτικής. Όμως αν βάλει τις αγωνίες των καθόλα άξιων στελεχών του πάνω από την αγωνία της κοινωνίας και των απλών μελών της παράταξης, τα οποία έμειναν στα δύσκολα και έβαλαν πλάτη με την ψήφο και τη δράση τους, τότε η αγωνία αυτή είναι σχεδόν σίγουρο ότι θα οδηγήσει σε βιαστικές αποφάσεις, υποθηκεύοντας μία και καλή το παρόν και το μέλλον της παράταξης.</p><p><strong>Φυσικά και δεν βολευόμαστε με ένα μικρό κόμμα διαμαρτυρίας</strong></p><p><strong>Φυσικά και δεν ονειρευόμαστε ένα κόμμα προθύμων για συγκυβέρνηση πότε με τη ΝΔ, πότε με τον ΣΥΡΙΖΑ</strong></p><p><strong>Φυσικά και δεν παλεύουμε για ένα κόμμα που θα ζει με το κλέος του παρελθόντος του, πίσω από τα κάδρα και τις σημαίες.</strong></p><p>Όμως το να ανάγουμε ως στρατηγικό στόχο την άνευ όρων εκλογική του μεγέθυνση, μόνο και μόνο επειδή π.χ. θα αλλάξει η ηγεσία, ή επειδή θα συλληφθεί ένα πολιτικό τέχνασμα που θα διπλασιάσει τα ποσοστά του κόμματος εν μία νυκτί γινόμαστε λίγο ΣΥΡΙΖΑ που περιμένει ένα θαύμα της συγκυρίας για να ορθοποδήσει δημοσκοπικά.</p><p><strong>Τι χρειάζεται λοιπόν;</strong></p><p>Πρώτα απ’ όλα η συνειδητοποίηση του παρόντος. Η νοσταλγία του παρελθόντος και η αδημονία του μέλλοντος δεν προσφέρουν και τις καλύτερες υπηρεσίες. Προφανώς και είμαστε περήφανοι για την ιστορία μας και προφανώς ως προοδευτικοί πρέπει να έχουμε στραμμένο το βλέμμα μας στο μέλλον, αλλά πρέπει να πιάσουμε το παρόν από τα μαλλιά.</p><p><strong>Με ποιο τρόπο;</strong></p><p>Να δώσουμε όλοι μας μία απλή υπόσχεση: “Ότι θα οικοδομήσουμε μαζί ένα κόμμα για το οποίο θα γουστάρουμε να ασχολούμαστε πολιτικά και να είμαστε περήφανοι που είμαστε μέλη του”. Αμέσως θα αντιτείνει κάποιος καλόπιστα: “Μα καλά ο τόνος δεν δίνεται από την εκάστοτε ηγεσία; Πρέπει να προσποιηθούμε ότι δεν παίζει κανέναν ρόλο;”</p><p><strong>Κανείς δεν είπε κάτι τέτοιο</strong></p><p>Όμως ας έχουμε στο μυαλό μας το εξής: Χαρισματικός ηγέτης με καθόλου χαρισματικό κόμμα άγεται, αποθεώνεται και καταβαραθρώνεται από τη συγκυρία. Αυτό έγινε με την περίπτωση του Αλέξη Τσίπρα. Χαρισματικό κόμμα με καθόλου χαρισματικό ηγέτη ναι μεν καταφέρνει με την οργάνωσή του να επιβιώνει, αλλά δεν μπορεί να κάνει το βήμα παραπάνω. Αυτό συμβαίνει επί παραδείγματι σε γενικές γραμμές με το ΚΚΕ.</p><p>Στην εποχή που ζούμε, η αναζήτηση του συνδυασμού του χαρισματικού ηγέτη με το χαρισματικό κόμμα, όπως ήταν το ΠΑΣΟΚ προ κρίσης είναι κάτι που δύσκολα μπορεί να επαναληφθεί. Κι αυτό δεν λέγεται με όρους μεμψιμοιρίας αλλά με όρους ρεαλισμού. Και όποιος υποσχεθεί κάτι τέτοιο στη συνέχεια, μάλλον πρέπει πρώτα να μετρήσει το πολιτικό του μπόι προτού ζητήσει να μετρηθεί στην κάλπη.</p><p><strong>Άρα που καταλήγουμε;</strong></p><p>Καταλήγουμε στο ότι πρέπει να φροντίσουμε τα του οίκου μας. Να μην ασχοληθούμε με το τι κάνουν οι άλλοι. Να διαμορφώσουμε το δικό μας ιδεολογικοπολιτικό στίγμα, το σύγχρονο σοσιαλδημοκρατικό, και να φροντίσουμε να διαμορφώσουμε ένα κόμμα “ζωντανός-οργανισμός” που θα διαβουλεύεται όχι μόνο στο εσωτερικό του, αλλά και στο εξωτερικό του.</p><p>Η εποχή που ένα κόμμα αρκούσε να είναι πολυσυλλεκτικό και το οποίο μεταβόλιζε κάθε κοινωνική τάση και έκφραση, έχει περάσει ανεπιστρεπτί. Πλέον οι φορείς πολιτικοποίησης ως επί το πλείστο βρίσκονται εκτός κομμάτων και συσπειρώνονται επί συγκεκριμένων αιτημάτων και αναγκών. Δεν αρκούν απλά τα καλέσματα, ούτε η “κάθοδος” στην κοινωνία των κομματικών εκπροσώπων ή λανσάρουν το πολιτικό τους προϊόν ως ελκυστικό.</p><p>Αντίθετα, η εποχή απαιτεί ένα κόμμα το οποίο πρωτίστως ακούει προτού ανοιχθεί, δεν απευθύνει μεμονωμένα καλέσματα-μεταγραφές σε παροπλισμένα στελέχη, αλλά δίνει το καλό παράδειγμα λειτουργίας προς τα έξω, πείθοντας για τις ιδέες και τις θέσεις του. Διαμορφώνει με άλλα λόγια εκείνο πρωτίστως ένα ελκυστικό μοντέλο πολιτικής λειτουργίας, που βασίζεται σε ένα σταθερό αξιακό πλαίσιο, όχι με όρους καθαρότητας, αλλά με όρους πολιτικής συνέπειας και αξιοπιστίας.</p><p>Εκεί ο καθένας μας πρέπει να αναζητήσει την χαμένη του αυτοπεποίθηση, το χαμένο του κίνητρο και μέσω αυτού ει δυνατόν να διοχετεύσει την πολιτική του φιλοδοξία, η οποία μέχρι ενός βαθμού είναι απολύτως θεμιτή.</p><p>Πρέπει με άλλα λόγια εμείς να δώσουμε μεταξύ μας και προς του έξω μία “υπόσχεση πολιτικής”, χρησιμοποιώντας τον τίτλο ενός εξαιρετικού δοκιμίου της Χάνα Άρεντ. Να γίνουμε περήφανοι για το δημιούργημά μας, όχι για τους εαυτούς μας, να δημιουργήσουμε ένα κοινό που θα κινήσει το ενδιαφέρον και την περιέργεια των “εκτός των τειχών”.</p><p>Μία καλή αφορμή προς τούτο είναι οι επικείμενες εσωκομματικές εκλογές του Κινήματός μας. Όμως πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας ότι δεν αποτελεί ορόσημο αμετάκλητης επιτυχίας ή αποτυχίας, αλλά έναν κρίκο στην ιστορική αλυσίδα των γεγονότων που πρέπει να ενώσουμε προκειμένου να επιστρέψουμε εκεί που μας αξίζει.</p><p>Η απότομη και παταγώδης πτώση της τελευταίας δεκαετίας δεν αντιστρέφεται με ένα βολονταριστικό άλμα που περιγράφεται σε καλογραμμένα κείμενα, αλλά σε απτή, καθημερινή, συνεπή πολιτική δράση στην οποία εισφέρει ο καθένας από εμάς αναλογικά. Απαιτείται χρόνος, η δεξιά, η συντήρηση, δεν νικιέται με επικοινωνιακά πυροτεχνήματα, ούτε διώκεται από την εξουσία με τσιτάτα και εύκολες λύσεις.</p><p>Χρειάζεται πολύ βαθιά και ευρεία επεξεργασία ιδεών, θέσεων, προτάσεων, με όρους απροκατάληπτου αναστοχασμού και γενναίας αυτοκριτικής. Τα “απανωτά γιουρούσια”, για να χρησιμοποιήσω την ατάκα ενός πολύ καλού μου φίλου δεν αρκούν πια. Κινδυνεύεις να γίνεις καρικατούρα ή να δημιουργήσεις άμυνες και φοβίες σε μία μερίδα κόσμου που παραδοσιακά είναι επιφυλακτική απέναντί σου.</p><p>Αυτό μπορούμε και πρέπει να υποσχεθούμε στους εαυτούς μας και τους τρίτους. Δεν μπορούμε και δεν πρέπει να υποσχεθούμε επιστροφή στην εξουσία, εδώ και τώρα πολιτική ανέλιξη και καταξίωση, δεν μπορούμε και δεν πρέπει να λειτουργήσουμε ως μία επιχείρηση που ψάχνει στην αγορά τα καλύτερα βιογραφικά.</p><p>Αυτό που μπορούμε να υποσχεθούμε όμως είναι η συγκρότηση ενός δραστήριου πολιτικού κειμένου το οποίο θα μετέχει ενεργά στην αγορά των ιδεών και θα έχει ανοιχτούς ορίζοντες και ανοιχτές δομές για εκείνους που θέλουν να το γνωρίσουν καλύτερα και να ενταχθούν στις τάξεις του, εφόσον το επιθυμούν.</p><p>Μακάρι να ήταν όλα υπόθεση ενός χτυπήματος των δακτύλων. Τα δάκτυλα χρειάζεται να σχηματίσουν την γροθιά, να την σηκώσουμε ψηλά και μαζί με αυτήν την παράταξη μας. Εξάλλου, αν δεν αγαπήσουμε εμείς την παράταξή μας, πώς περιμένουμε να μας αγαπήσουν οι άλλοι;</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=7ee0dd077c28" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Ο ελέφαντας της επιστολικής ψήφου]]></title>
            <link>https://deanmarin.medium.com/%CE%BF-%CE%B5%CE%BB%CE%AD%CF%86%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B1%CF%82-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B5%CF%80%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CE%BA%CE%AE%CF%82-%CF%88%CE%AE%CF%86%CE%BF%CF%85-133991a594c6?source=rss-7375cc2d8af0------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/133991a594c6</guid>
            <category><![CDATA[vote]]></category>
            <category><![CDATA[elections]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Marinos Kostantinos]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 17 Apr 2021 10:08:16 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-04-18T09:33:07.230Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/900/1*kbV3onbd8-IL2I82xmXZHw.jpeg" /></figure><p>Με αφορμή τη συνέντευξη της βουλεύτριας Πέλλας του ΣΥΡΙΖΑ και αρμόδιας τομεάρχη του ΣΥΡΙΖΑ Θεοδώρας Τζάκρη σε εφημερίδα της ομογένειας, η οποία υποσχόταν την κατάργηση των υφιστάμενων περιορισμών που προβλέπει ο ν. 4648/2019 (2 από τα τελευταία έτη αποδεδειγμένη διαμονή στην Ελλάδα + υποβολή φορολογικής δήλωσης κατά το τρέχον ή προηγούμενο φορολογικό έτος) για την εγγραφή στους ειδικούς εκλογικούς καταλόγους των εκτός επικρατείας Ελλήνων πολιτών που ζουν στο εξωτερικό, ήρθε και πάλι στο προσκήνιο, με πρωτοβουλία της κυβέρνησης διά του αρμόδιου Υπουργού Μάκη Βορίδη.</p><p>Δεν έχει και τόση σημασία αν η κυβέρνηση περίμενε την Τζάκρη για να δώσει αφορμή. Το πιθανότερο είναι ότι η κυβέρνηση είχε κάπου στο συρτάρι αυτή την πρωτοβουλία, την οποία επίσπευσε η επιεικώς άστοχη δήλωση της Τζάκρη που φρόντισε να τάξει λαγούς με πετραχήλια ως εκπρόσωπος της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης.</p><p>Δεν υπολήπτομαι καθόλου την πολιτικό Τζάκρη. Όμως δεν μπορεί να μην ληφθούν υπόψη οι δηλώσεις της. Δεν είναι η τομεάρχης ενός μικρού κόμματος. Είναι η τομεάρχης της αξιωματικής αντιπολίτευσης, υποθετικά της εν δυνάμει κυβέρνησης. Η κα Τζάκρη έκλεισε το μάτι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, μόλις γίνει και πάλι κυβέρνηση, θα άρει τους περιορισμούς που αναφέρθηκαν στην εισαγωγική παράγραφο.</p><p>Με απλά λόγια η κα Τζάκρη πήγε να στήσει μικροκομματικό παιχνίδι. Θέλησε ενδεχομένως να δεσμεύσει τους απόδημους, κλείνοντάς τους το μάτι: “ψηφίστε μας τώρα για να άρουμε τους περιορισμούς μετά”. Αυτή η κοντόφθαλμη λογική, που de facto παραβίαζε τον “συμβιβασμό” 288 βουλευτών του ν. 4648/2019, έσπευσε να την αγκαλιάσει η ΝΔ και τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται στριμωγμένος πολιτικά, ανασύροντας την πρόταση που είχε διατυπώσει στην συνταγματική αναθεώρηση: ορισμένος αριθμός βουλευτών αποδήμων ανά εκλογική περιφέρεια.</p><p>Αυτή η πρόταση όμως δεν αφορά την παρούσα συζήτηση. Η προσέγγιση του ζητήματος της ψήφου των εκτός επικρατείας Ελλήνων πολιτών μπορεί να γίνει σε τρία επίπεδα: “ποιος ψηφίζει, πώς ψηφίζει και πώς μετρά η ψήφος του”. Στην προκειμένη περίπτωση, καλώς ή κακώς, βρισκόμαστε στο “πώς θα ψηφίσει” ο Έλληνας πολίτης του εξωτερικού που είναι εγγεγραμμένος στους εκλογικούς καταλόγους. Τίποτε λιγότερο, τίποτε περισσότερο. Και επ’ αυτού οφείλουν να τοποθετηθούν οι πολιτικές δυνάμεις.</p><p>Και τοποθετήθηκαν, τον Δεκέμβριο του 2019 μετά από έναν εκτεταμένο διακομματικό διάλογο. Ο συμβιβασμός δομήθηκε τότε πάνω στα θέλω του ΚΚΕ. Κι αυτό έγινε διότι η ΝΔ διά του πρώην Υπουργού Εσωτερικών Τάκη Θεοδωρικάκου είχε διαφορετική στρατηγική συγκριτικά με σήμερα: Ήθελε πρώτα να κλειδώσει τους 200 βουλευτές που απαιτεί το Σύνταγμα με την ψήφο του ΚΚΕ και μετά να απευθυνθεί στον ΣΥΡΙΖΑ σε συνθήκες πολιτικής απομόνωσης.</p><p>Τώρα η στρατηγική είναι διαφορετική: Επειδή το ΚΚΕ προφανώς δεν μπορεί να αναιρέσει τον εαυτό του, η ΝΔ στρέφεται προς τον ΣΥΡΙΖΑ, όχι τόσο επειδή πραγματικά αναζητά τη συναίνεση, αλλά για να τον εκθέσει πολιτικά. Και έτσι όπως τα έκαναν για ακόμη μία φορά στην Κουμουνδούρου δεν αξίζουν λύπησης, Καλά να πάθουν, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι καθαγιάζεται πλήρως και η ΝΔ.</p><p>Κι αυτό γιατί η ψήφιση του ν. 4648/2019 ήταν προϊόν πολύμηνων διαβουλεύσεων με τα πολιτικά κόμματα. Το παρόν σχέδιο νόμου του ΥΠΕΣ, το οποίο με έναν νόμο κι ένα άρθρο επιχειρεί να άρει τους υφιστάμενους περιορισμούς, δεν προήλθε κατόπιν διαβούλευσης, αλλά κατόπιν πολιτικού ελιγμού της κυβέρνησης με την ευγενική χορηγία της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Αυτό είναι κάτι που δεν πρέπει να λησμονούμε.</p><p>ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ εξυπηρετούν λοιπόν σκοπιμότητες: Η μεν ΝΔ να φανεί αρεστή στους αποδήμους, ο δε ΣΥΡΙΖΑ να πετάξει την μπάλα στην εξέδρα με μία πρόταση που δεν αφορά το προκείμενο. Η πρόταση περί βουλευτών απόδημου Ελληνισμού και εκλογικές περιφέρειες αποδήμων δεν αφορούν την μέχρι τώρα συζήτηση. Αλλά με κάποιο τρόπο την επηρεάζουν.</p><p>Ο ΣΥΡΙΖΑ ήδη από την διαδικασία αναθεώρησης του Συντάγματος έχει προτείνει το σύστημα της κλειστής αντιπροσώπευσης. Τι σημαίνει αυτό πρακτικά; Ότι ο Έλληνας κάτοικος του Καναδά θα ψηφίσει την Κυριακή των εκλογών για βουλευτή Βορείου Αμερικής, ο οποίος μετά θα τον εκπροσωπήσει στη Βουλή των Ελλήνων. Η ψήφος του όμως είναι αμφίβολο αν θα συνεκτιμηθεί και στο τελικό αποτέλεσμα, αφού θα έχει ψηφίσει μόνο για τον βουλευτή που θέλει να τον εκπροσωπήσει, ο οποίος αναδεικνύεται από ενιαίο ψηφοδέλτιο; Αυτός που θα τερματίσει πρώτος δηλαδή στους απόδημους της Βορείου Αμερικής παίρνει την έδρα και τους εκπροσωπεί.</p><p>Με το υφιστάμενο σύστημα τι ισχύει; Κάτι το ελαφρώς παράδοξο: Εγώ που είμαι εγγεγραμμένος στο δημοτολόγιο του Δήμου Αιγάλεω και μένω την μέρα των εκλογών στην Γερμανία, αν πάρω το αεροπλάνο και έρθω εδώ να ψηφίσω, ψηφίζω κόμμα και υποψηφίους βουλευτές της εκλογικής μου περιφέρειας (εν προκειμένω του Β2 Δυτικού Τομέα Αθηνών). Αν ψηφίσω από εκεί και αφού έχω εγγραφεί, ψηφίζω μόνο κόμμα και έμμεσα το ψηφοδέλτιο επικρατείας του, το οποίο βάσει νόμου πρέπει υποχρεωτικά να έχει εκπροσώπους του απόδημου Ελληνισμού (χωρίς να έχει την υποχρέωση το κόμμα να θέσει επικεφαλής του Επικρατείας του έναν απόδημο Έλληνα, αφού κάτι τέτοιο θα ήταν αντισυνταγματικό).</p><p>Η ψήφος μου, είτε στην μία, είτε στην άλλη περίπτωση προσμετράται στο τελικό αποτέλεσμα και είτε υπολογίζεται για την εκλογή βουλευτή στην εκλογική περιφέρεια που είμαι γραμμένος, είτε υπολογίζεται για την κατανομή των εδρών στο ψηφοδέλτιο επικρατείας, όπως γίνεται ακριβώς και τώρα δηλαδή. Η πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ είναι κάπως θολή και δεν πρέπει να λησμονούμε τη διαχρονική ρητορική του περί “αλλοίωσης του εκλογικού αποτελέσματος των εντός από τους εκτός”.</p><p>Δεν αξίζει κανείς να ασχοληθεί παραπάνω με αυτόν τον φόβο. Αξίζει όμως να πούμε απερίφραστα ότι και τα δύο συστήματα έχουν μία αλληλοεπικαλυπτόμενη στρέβλωση. Με το καθεστώς του ισχύοντος νόμου, η ψήφος του απόδημου προσμετράται, αλλά δεν εκπροσωπείται. Με την πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ, η ψήφος του απόδημου ενδέχεται να μην προσμετράται, αλλά να εκπροσωπείται.</p><p>Κανένα από τα παραπάνω συστήματα δεν είναι το ιδεατό. Έχει ενδιαφέρον ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος αυτοπροσδιοριζεται ως κόμμα “αριστερό”, που έχει κάνει σημαία εδώ και χρόνια την παντοδυναμία της βούλησης του λαού (δημοκρατική αρχή-λαϊκή κυριαρχία), τώρα να κρύβεται πίσω από την ανάγκη αντιπροσώπευσης, το κόμμα εκείνο που έχει προμετωπίδα τους αμεσοδημοκρατικούς θεσμούς και έστησε το δημοψήφισμα του 2015. Σύγχυση, για ακόμα μία φορά.</p><p>Όμως ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ δεν βλέπουν τον ελέφαντα στο δωμάτιο, που είναι η επιστολή ψήφος, την οποία το Κίνημα Αλλαγής έχει συμπεριλάβει στις προτάσεις του. Ο αναθεωρητικός νομοθέτης του 2001 ευφυώς συμπεριέλαβε τη δυνατότητα της επιστολικής ψήφου, η οποία για να θεσπιστεί θέλει επίσης 200 ψήφους. Με απλά λόγια τι σημαίνει επιστολική ψήφος: Ότι ο κάτοικος εξωτερικού, από εκεί που μένει μόνιμα, στέλνει την ψήφο του είτε με το ταχυδρομείο, είτε ηλεκτρονικά στην Ελλάδα.</p><p>Εφόσον θεσπιζόταν αύριο η επιστολική ψήφος, δεν θα χρειαζόταν να μιλάμε για τίποτα από τα παραπάνω. Θα έλυνε τον γόρδιο δεσμό. Και επιπρόσθετα θα μπορούσε στην ίδια συζήτηση να προστεθεί και μία επιπλέον εκλογική περιφέρεια βουλευτών αποδήμων, με ορισμένο αριθμό εδρών, οι οποίες θα κατανέμονταν αναλογικά μεταξύ των κομμάτων, ανάλογα με το εκλογικό αποτέλεσμα. Το παράδειγμα των προεδρικών εκλογών στις ΗΠΑ είναι πρόσφατο και μάλιστα μεσούσης της πανδημίας, όπως και η λύσσα με την οποία οι Ρεπουμπλικάνοι και ο Τραμπ πολέμησαν μέχρι τέλους την επιστολική ψήφο.</p><p>Μέχρι και την πρόσφατη συνταγματική αναθεώρηση τα πράγματα ήταν εξαιρετικά απλοποιημένα, αφού το άρθρο 51 παρ. 4 προέβλεπε την έκδοση εκτελεστικού του συντάγματος νόμου που θα ορίζει το πώς ασκούν το εκλογικό τους δικαίωμα οι εκτός επικρατείας Έλληνες πολίτες, χωρίς να προβλέπεται ο παραμικρός περιορισμός στην άσκηση του εκλογικού δικαιώματος.</p><p>Με την προσθήκη όμως της παρ. 4 στο άρθρο 54, το οποίο δικαιολογεί μία σειρά περιορισμών (“πραγματικός δεσμός με τη Χώρα, αυτοπρόσωπη παρουσία σε εκλογικό τμήμα, χρόνος απουσίας από την Χώρα ή παρουσία στη Χώρα για ορισμένο χρόνο στο παρελθόν”) ουσιαστικά προετοίμασε τη “συνταγματική υποδοχή” του ν. 4648/2019, κάνοντας τη ζωή όλων πολύ δύσκολη, μολονότι υπερψηφίστηκε από 288 βουλευτές και από όλες τις πολιτικές δυνάμεις πλην ΜΕΡΑ25.</p><p>Ιδού λοιπόν η πρόκληση για τη ΝΔ να πείσει για το καλό των προθέσεών της, ιδού λοιπόν η ευκαιρία για τον ΣΥΡΙΖΑ να κάνει την υπέρβαση και να απεγκλωβιστεί από το αδιέξοδό του. Ας κάνουν το γενναίο βήμα στη συζήτηση που ξεκίνησε στη Βουλή και να κατοχυρώσουν την επιστολική ψήφο, με τις αναγκαίες εγγυήσεις διαφάνειας και αμεροληψίας, όπως ζητάει το Κίνημα Αλλαγής.</p><p>Το πολιτικό σύστημα πρέπει επιτέλους να εκπέμψει προς τα έξω ωριμότητα και υπευθυνότητα, ξεπερνώντας τακτικίστικους διαγκωνισμούς που απογοητεύουν ιδίως εκείνους που έφυγαν τα χρόνια της κρίσης. Και είναι κρίμα η ευκαιρία αυτή να πάει χαμένη, περνώντας για ακόμα μία φορά κάτω από τον πήχη των προσδοκιών.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=133991a594c6" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Η δημόσια Ανώτατη Εκπαίδευση αλλιώς]]></title>
            <link>https://deanmarin.medium.com/%CE%B7-%CE%B4%CE%B7%CE%BC%CF%8C%CF%83%CE%B9%CE%B1-%CE%B1%CE%BD%CF%8E%CF%84%CE%B1%CF%84%CE%B7-%CE%B5%CE%BA%CF%80%CE%B1%CE%AF%CE%B4%CE%B5%CF%85%CF%83%CE%B7-%CE%B1%CE%BB%CE%BB%CE%B9%CF%8E%CF%82-41af71bf1095?source=rss-7375cc2d8af0------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/41af71bf1095</guid>
            <category><![CDATA[μεταρρύθμιση]]></category>
            <category><![CDATA[πανεπιστήμια]]></category>
            <category><![CDATA[διάλογος]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Marinos Kostantinos]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 04 Feb 2021 09:53:59 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-02-04T10:17:59.005Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/728/0*15HKaAvEoGPbxjn1" /></figure><p>Αυτές τις ημέρες στην Βουλή των Ελλήνων συζητείται το νέο σχέδιο νόμου των Κεραμέως-Χρυσοχοϊδη για την Ανώτατη Εκπαίδευση, με θέματα αιχμής να αποτελούν κυρίως η βάση εισαγωγής στα πανεπιστήμια, το ανώτατο όριο φοίτησης και τέλος η ίδρυση “πανεπιστημιακής αστυνομίας”.</p><p>Κατά την προσφιλή τους συνήθεια, ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ πολιτεύονται με βάση τα θέλω του στενού τους εκλογικού ακροατηρίου: Η μεν ΝΔ πολιτεύεται με την ατζέντα “νόμος και τάξη”, ο δε ΣΥΡΙΖΑ πολιτεύεται με την αγωνία επιστροφής στην κινηματική-αριστερίστικη ταυτότητά του.</p><p>Αμφότερες όμως οι προσεγγίσεις είναι ακατάλληλες, διότι αμφότερες πασχίζουν να περάσουν την κάμηλο μέσα από τη βελόνα. Αλοίμονο αν θεωρούμε ότι από την επομένη ψήφισης του νόμου τα ΑΕΙ θα λειτουργούν κατά τα ευρωπαϊκά πρότυπα. Αλοίμονο επίσης αν θεωρούμε ότι, αν αποσυρόταν ο νόμος αύριο θα είμασταν περήφανοι με τον τρόπο που λειτουργούν τώρα.</p><p>Ασχολούμαστε με ζητήματα τα οποία έπρεπε να είχαν λυθεί εδώ και χρόνια. Και είχαν λυθεί με το ν. 4009/2011. Όλα. Όμως με ευθύνη των κυβερνήσεων που ακολούθησαν την ψήφισή του και μεγάλου μέρους της ακαδημαϊκής κοινότητας, δυστυχώς εκείνος ο νόμος έμεινε στα χαρτιά και ουσιαστικά καταργήθηκε με τις αλλεπάλληλες νομοθετικές πρωτοβουλίες που ακολούθησαν τότε.</p><p>Η βάση εισαγωγής, το όριο φοίτησης και η φύλαξη των χώρων των ακαδημαϊκών ιδρυμάτων είναι θέματα που δεν στερούνται ουσίας, αλλά τα οποία δεν αντικατοπτρίζουν τα δομικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν τα ελληνικά Πανεπιστήμια. Κρατικός εναγκαλισμός, άκριτος κομματισμός, νεποτισμός, ευνοιοκρατία, ανομία, βία κ.ο.κ. είναι προβλήματα διαχρονικά και χιλιοειπωμένα.</p><p>Και είναι στενάχωρο το γεγονός ότι σε μία τέτοια εποχή, όπου η πανδημία έχει ανοίξει μια σειρά από κολοσσιαία ζητήματα, που αγγίζουν και την ανώτατη εκπαίδευση, να ασχολούμαστε ως χώρα με ζητήματα που έπρεπε να είχαν λήξει σε πέντε λεπτά, μετρημένα με το ρολόι.</p><ul><li>Ως προς την σκοπιμότητα ίδρυσης ή μη ειδικού αστυνομικού σώματος στον χώρο των ΑΕΙ, την πλέον μετρημένη και υπεύθυνη πρόταση, που σέβεται το Σύνταγμα και τη λογική, την έχει καταθέσει το Κίνημα Αλλαγής (μπορείτε να τη διαβάσετε ολόκληρη <a href="https://kinimaallagis.gr/%cf%80%cf%81%cf%8c%cf%84%ce%b1%cf%83%ce%b7-%ce%bd%cf%8c%ce%bc%ce%bf%cf%85-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%ba%ce%b9%ce%bd%ce%ae%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%bf%cf%82-%ce%b1%ce%bb%ce%bb%ce%b1%ce%b3%ce%ae%cf%82-%ce%b3-2/">εδώ</a>). Με λίγα λόγια η πρόταση λέει “Ναι” στη φύλαξη, “Όχι” από την ΕΛΑΣ, με τα ίδια τα Πανεπιστήμια να επιφορτίζονται για τη φύλαξή του, μέσω της συγκρότησης ειδικής υπηρεσίας φύλαξης που υπάγεται απευθείας στον Πρύτανη. Ούτε αστυνομικοί στα Πανεπιστήμια, όπως προτείνει η ΝΔ, ούτε να μην υπάρχει τίποτα στα Πανεπιστήμια, όπως προτείνει ο ΣΥΡΙΖΑ.</li><li>Ως προς το ανώτατο όριο φοίτησης, είναι κάτι που επιτέλους πρέπει να αποφασίζεται από τα ίδια τα Πανεπιστήμια. Το κράτος οφείλει να θέσει ένα minimum ή maximum ορίων, αλλά από κει και πέρα πρέπει το ίδιο το ακαδημαϊκό ίδρυμα να κρίνει αν εξυπηρετείται ή όχι από την παρουσία στα μητρώα του “αιώνιων φοιτητών”. Επειδή ακούγεται κατά καιρούς το επιχείρημα ότι “οι αιώνιοι φοιτητές επηρεάζουν την κατάταξη των ΑΕΙ”, ας αποφασίσουν λοιπόν τα ίδια πώς θα εξασφαλίσουν την ποιότητα και την ανταγωνιστικότητά τους. Ακαδημαϊκό ίδρυμα από ακαδημαϊκό ίδρυμα διαφέρει σε υποδομές, προσωπικό, προτεραιότητες. Ας αποφασίσει το ίδιο με βάση αυτές και όχι ο Υπουργός Παιδείας. Είναι αστείο να μιλάμε για αυτοδιοίκητο, όταν η κυβέρνηση αποφασίζει πότε ένας φοιτητής θα τελειώσει τις σπουδές του.</li><li>Ως προς την βάση εισαγωγής, το ζήτημα αυτό σχετίζεται άρρηκτα με το προηγούμενο. Πολλές είναι οι αιτίες που ο φοιτητής καθίσταται “αιώνιος”. Εξαιρουμένων των ειδικών λόγων, επαγγελματικών, οικογενειακών, λόγοι υγείας που πρέπει να αντιμετωπίζονται ξεχωριστά και ναι εκεί το κράτος πρέπει να έχει λόγο, ένας φοιτητής καθυστερεί να τελειώσει τις σπουδές του όχι μόνο επειδή είναι “ρέμπελος”, αλλά και επειδή είναι αρκετά πιθανό ότι βρίσκεται σε μία σχολή που δεν τον καλύπτει ή είναι δύσκολη για τα ενδιαφέροντα και τις δεξιότητές του. Ποιες είναι άραγε οι επιλογές του εκεί; Είτε το 10% (το οποίο ισχύει για δύο χρόνια μετά τις πανελλαδικές), είτε οι πανελλαδικές εξετάσεις εκ νέου, είτε η παράλληλη φοίτηση σε ιδιωτικό κολλέγιο, είτε τέλος η εγκατάλειψη ή μετ’ εμποδίων περάτωση των σπουδών του.</li></ul><p>Τι θα γινόταν αν ο φοιτητής είχε μπει στη σχολή της αρεσκείας του; Τι θα γινόταν εάν το κράτος επιτέλους διοχέτευε τους πόρους του στον σοβαρό επαγγελματικό προσανατολισμό; Τι θα γινόταν εάν ο φοιτητής εισαγόταν σε σχολή, αντί για Τμήμα, ελεύθερα, χωρίς πανελλαδικές εξετάσεις; Ενδεχομένως κάτι καλύτερο από αυτό το οποίο συμβαίνει τώρα. Και τι είναι αυτό που συμβαίνει; Έχουμε τον μηχανισμό των πανελλαδικών εξετάσεων, ο οποίος επιτελεί δύο λειτουργίες: Αφενός, κατανέμει τους υποψηφίους σε ακαδημαϊκά ιδρύματα αντικειμενικά και αμερόληπτα. Αφετέρου, αναλαμβάνει το καθήκον να στελεχώσει εκατοντάδες τμήματα χαμηλής ζήτησης, τα οποία συνήθως βρίσκονται σε επαρχιακές πόλεις.</p><p>Με άλλα λόγια, οι πανελλαδικές εξετάσεις συνιστούν μία έμμεση, διπλή αποτυχία του κράτους: Από την μία πλευρά να εξασφαλίσει έναν σοβαρό σχολικό επαγγελματικό προσανατολισμό. Από την άλλη να σχεδιάσει έναν ακαδημαϊκό χάρτη που θα ανταποκρίνεται στις σύγχρονες εκπαιδευτικές ανάγκες και όχι σε πάσης φύσεως συμφέροντα και σκοπιμότητες. Είναι γνωστοί περίπου οι λόγοι και τα κίνητρα αποκέντρωσης της ακαδημαϊκής εκπαίδευσης. Επί της αρχής δεν είναι απαραίτητα κακό αυτό. Όμως έγινε πολλές φορές με τον λάθος τρόπο και κίνητρο.</p><p>Η διπλή αποτυχία του κράτους λοιπόν συντηρεί το σύστημα των Πανελλαδικών Εξετάσεων. Αν το Κράτος παρείχε υψηλής ποιότητας σχολικό επαγγελματικό προσανατολισμό κι αν το ίδιο είχε προσανατολισμό στην ίδρυση ακαδημαϊκών τμημάτων, σχολών και Πανεπιστημίων, ίσως σήμερα να μην τα συζητούσαμε όλα αυτά. Οι προσπάθειες “αναδιάταξης” του ακαδημαϊκού χάρτη κρίνονται μέχρι στιγμής πρόχειρες. Ποιος θυμάται σήμερα το “Σχέδιο Αθηνά” του Αρβανιτόπουλου ή την απαράσκευη ίδρυση δεκάδων ακαδημαϊκών τμημάτων επί Γαβρόγλου;</p><p>Αυτό όμως που θυμόμαστε είναι δύο υποσχέσεις καταργήσεων: Των τμημάτων που ιδρύθηκαν επί ΣΥΡΙΖΑ από την Κεραμέως και της πανεπιστημιακής αστυνομίας που θα ιδρυθεί επί ΝΔ από τον ΣΥΡΙΖΑ(δείτε την πρόσφατη δήλωσή του πρώην Υπουργού Παιδείας Νίκου Φίλη <a href="https://www.tovima.gr/2021/02/02/politics/filis-o-syriza-tha-katargisei-tin-astynomia-sta-panepistimia/">εδώ</a>). Και είναι επίσης πολύ πιθανό να κάνουμε την ίδια κουβέντα σε 5–10 χρόνια από σήμερα, αν δεν αλλάξει αυτός ο αντικατοπτρικός δικομματισμός που τρέφεται από την ιδεοληπτική μονομέρεια ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ.</p><p>Ο ν. 4009/2011 ήταν ένας νόμος πρότυπο, κυρίως στον τρόπο που θεσπίστηκε. Έγινε ένας ευρύς και πολύμηνος εθνικός διάλογος, οι συντάκτες του νόμου έβαλαν κάτω τις διεθνείς πρακτικές, διαβουλεύτηκαν, κωδικοποίησαν και παρέδωσαν στη Βουλή των Ελλήνων ένα σχέδιο νόμου που ψηφίστηκε από 255 βουλευτές. Σήμερα, αυτός ο νόμος αποτελεί αυστηρή υλοποίηση μίας κομματικής ατζέντας, που εργαλειοποιεί υπαρκτά φαινόμενα για να συσπειρώσει το εκλογικό ακροατήριο του κυβερνώντος κόμματος, επιλογή που εννοείται συμφέρει για τον ίδιο ακριβώς λόγο την αξιωματική αντιπολίτευση.</p><p>Καταληκτικά, τι πρέπει να γίνει; Το ιδεατό θα ήταν να ξεκινήσει ένας νέος εθνικός διάλογος για την Ανώτατη Εκπαίδευση στην Ελλάδα υπό την αιγίδα του Υπουργείου Παιδείας. Να κληθούν τα πολιτικά κόμματα και οι φορείς να καταθέσουν γενναία τις απόψεις τους για το πώς μπορεί να αναβαθμιστεί ουσιαστικά το ελληνικό δημόσιο πανεπιστήμιο. Να μπει ένα ορισμένο χρονοδιάγραμμα στη διεξαγωγή του διαλόγου και να κληθούν να συμμετέχουν σε αυτό επιφανή μέλη της ακαδημαϊκής κοινότητας που διαπρέπει στο εξωτερικό. Και να παρθούν αποφάσεις τολμηρές, εμπροσθοβαρείς, όπως:</p><ul><li>Ολικός ανασχεδιασμός του ακαδημαϊκού χάρτη στη χώρα μας. Και όμως κανένα τμήμα δεν περισσεύει, αν ενταχθεί σε έναν φιλόδοξο σχεδιασμό. Να συζητήσουμε όχι τις κατά τόπους συγχωνεύσεις διοικητικών δομών, αλλά τις καθ’ ύλην, όπου κάθε ακαδημαϊκό ίδρυμα θα αποκτήσει ένα συγκεκριμένο επιστημονικό πεδίο εξειδίκευσης για το οποίο θα επιλέγουν οι υποψήφιοι. Να γίνει με άλλα λόγια ένας “καθ’ ύλην Καλλικράτης” στα ΑΕΙ, όπου κάθε Πανεπιστήμιο ή σχολή θα αποκτήσει ένα συγκεκριμένο πεδίο ειδίκευσης και θα απονέμει ισχυρά πτυχία όχι μόνο για την αγορά εργασίας, αλλά και ως προς τα ακαδημαϊκά εφόδια.</li><li>Κατάργηση των πανελλαδικών εξετάσεων και ελεύθερη εισαγωγή των υποψηφίων στο ακαδημαϊκό ίδρυμα της αρεσκείας τους. Αντί να μιλάμε για “ν+2”, “ν+ν” ή “ν στο άπειρο” να μιλήσουμε για “2+ν” ή “3+ν” κ.ο.κ. Τι σημαίνει αυτό; Ότι ο υποψήφιος θα έχει την ευχέρεια να εγγράφεται σε ένα ίδρυμα ή σε μία σχολή έναν συγκεκριμένο αριθμό φορών (2,3,4 δεν έχει τόση σημασία), έχοντας ως υποχρέωση να παρακολουθήσει και να περάσει έναν απαιτούμενο αριθμό μαθημάτων στα δύο πρώτα έτη της σχολής, που συνήθως έχουν εισαγωγικό χαρακτήρα. Αν δεν πετυχαίνει αυτόν τον στόχο ή αν διαπιστώνει ότι το τμήμα φοίτησής του δεν τον καλύπτει, να έχει τη δυνατότητα να φεύγει από το χ τμήμα και να πηγαίνει στο ψ και να επαναλαμβάνει την ίδια διαδικασία για ακόμη δύο ή τρεις φορές. Εφόσον ο φοιτητής βρίσκει τελικά το ίδρυμα που του ταιριάζει, τότε να αρχίζει να τρέχει ο χρόνος φοίτησης, τον οποίο καθορίζουν τα ίδια τα ακαδημαϊκά ιδρύματα, με το κράτος απλά να θέτει τα άκρα όρια. Εναλλακτικά, τα ίδια τα ακαδημαϊκά ιδρύματα θα μπορούσαν να διεξάγουν κατατακτήριες εξετάσεις δύο ή τρεις φορές τον χρόνο, με τον υποψήφιο φοιτητή να εισάγεται στο τμήμα επιλογής του εφόσον συγκεντρώνει την απαιτούμενη βαθμολογία.</li><li>Διατήρηση του συστήματος των κατευθύνσεων στην Γ’ Λυκείου, αλλά περισσότερο ως εμβάθυνση σε έναν κύκλο γνωστικών αντικειμένων. Ανάλογα την κατεύθυνση, ο υποψήφιος διαθέτει ένα εύρος επιστημονικών πεδίων στα οποία μπορεί να δοκιμάσει την εισαγωγή του σε κάποια συναφή σχολή ή ίδρυμα. Μέσω του Εθνικού Απολυτηρίου έχει το δικαίωμα εγγραφής σε οποιαδήποτε σχολή ή τμήμα που εντάσσεται στο επιστημονικό πεδίο εμβάθυνσης και δοκιμάζει την εισαγωγή του σε αυτό μέσω των τρόπων που εξηγήθηκαν στην προηγούμενη παράγραφο.</li></ul><p>Είναι εφικτός αυτός ο διάλογος; Μάλλον όχι. Είναι πιθανό αυτός ο διάλογος να επαναληφθεί στο άμεσο μέλλον; Σίγουρα ναι. Πρέπει κάποια στιγμή να ζήσουμε την τελευταία “μέρα της μαρμότας” στο ελληνικό δημόσιο πανεπιστήμιο και να το αποδώσουμε τη θεσμικότητα και την σοβαρότητα του κοινωνικού ρόλου που διαδραματίζει. Το αξίζει, το δικαιούται.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=41af71bf1095" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Για την αυταξία της Πολιτικής]]></title>
            <link>https://deanmarin.medium.com/%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B1%CF%85%CF%84%CE%B1%CE%BE%CE%AF%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE%CF%82-e69af70b5ff5?source=rss-7375cc2d8af0------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/e69af70b5ff5</guid>
            <category><![CDATA[politics]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Marinos Kostantinos]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 28 Nov 2020 18:06:59 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-11-28T18:44:07.350Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*Ca_nH4icv63R98CS.jpg" /></figure><p>Κάποτε μιλούσαμε για την “αυτονομία” της πολιτικής, δηλαδή την χειραφέτηση της από έξωθεν αυτής συμφέροντα, τα οποία επιδιώκουν να την εργαλειοποιήσουν προς εξυπηρέτηση ιδιοτελών σκοπών σε βάρος του γενικού συμφέροντος, του “κοινού καλού”, το οποίο υποτίθεται πρέπει να είναι πρωταρχική επιδίωξη της Πολιτικής.</p><p>Σκοπός αυτού του κειμένου είναι να μιλήσει για την “αυταξία” της Πολιτικής, ως μία άσκηση υπέρβασης, αλλά και αυτογνωσίας του ίδιου μας του εαυτού, του κατεξοχήν υποκειμένου που μετέχει αυτής μέσω της δημόσιας δράσης του.</p><p>Ως “Πολιτική”, για τις ανάγκες αυτού του κειμένου, ορίζεται η έγνοια γι αυτό που μας περιβάλλει, η επιρροή που ασκεί στην ψυχολογία και τις αποφάσεις μας, καθώς και η θέληση για αλλαγή, εφόσον εμείς το κρίνουμε ως μη ικανοποιητικό. Η “Πολιτική” υπάρχει έξω από εμάς, όχι με όρους μεταφυσικής (αυτά λύθηκαν με τον Διαφωτισμό και τη Νεωτερικότητα), αλλά ως μία αυτόνομη επικράτεια εντός της οποίας εντάσσεται και αναπτύσσεται η ανθρώπινη δράση.</p><p>Η αυτόνομη επικράτεια της πολιτικής αναπτύσσεται, συγκριτικά με τον εαυτό μας, με όρους διακριτότητας, αλλά και με όρους αμοιβαίας ανατροφοδότησης. Η Πολιτική αποκτά αξία μέσα από την ανθρώπινη δράση. Η ανθρώπινη δράση αποκτά νόημα μέσα από την Πολιτική. Χωρίς την ανθρώπινη δράση, η Πολιτική είναι απλά μία αφηρημένη ιδέα, δίχως πρακτική εφαρμογή. Ανθρώπινη δράση χωρίς την Πολιτική είναι μία προ-κοινωνική σύμπτωση, μία εργαλειακή τυχαιότητα που αθροίζεται ως προϊόν παρατήρησης και μόνο.</p><p>Γιατί χρειάστηκε η ανάπτυξη των προηγούμενων παραγράφων; Για να γίνει κατανοητό ότι η αυτόνομη επικράτεια της Πολιτικής ωθεί τα ανθρώπινα υποκείμενα να συμμετέχουν σε αυτήν. Πώς; Μέσω της εναπόθεσης σε αυτήν ενός μεριδίου του εαυτού τους, ως μία άσκηση υπέρβασης και θυσίας.</p><p>Η Πολιτική ως αυταξία προϋποθέτει ότι το κάθε ανθρώπινο υποκείμενο θυσιάζει ένα μερίδιο του εαυτού του για να συμμετέχει ισότιμα αυτής. Προφανώς και η ενασχόληση με την Πολιτική δεν προϋποθέτει ήρωες που τολμούν τα αδύνατα. Ως αυταξία όμως, προϋποθέτει ανθρώπους που είναι διατεθειμένοι να καταθέσουν στον “κοινό κουμπαρά” ένα κομμάτι του εαυτού τους, ως μία έμμεση ομολογία υπηρέτησης ενός ευρύτερου καλού που τους υπερβαίνει.</p><p>Αντίθετα, τι δεν είναι η Πολιτική; Η προσπάθεια ιδιοποίησής της από το καθένα υποκείμενο ξεχωριστά, η προσπάθεια άμεσης εκταμίευσης των διαφορετικών μεριδίων που έχουν συγκεντρωθεί στον “κοινό κουμπαρά”, η αγωνιώδης επιδίωξη αντικατοπτρισμού των προσωπικών αναγκών και επιδιώξεων, όχι ως μία άσκηση θυσίας, αλλά ως μία άσκηση προσωπικής δικαίωσης.</p><p>Αρκετοί αυτή την περίοδο διαβάζουμε με λαχτάρα την “Γη της Επαγγελίας” του Μπαράκ Ομπάμα. Κάποια στιγμή, όταν ο Γερουσιαστής από το Ιλινόι σκέφτεται στα σοβαρά να κατέβει για Πρόεδρος των ΗΠΑ, δέχεται την εξής ευθεία ερώτηση από την γυναίκα του Μισέλ: “<em>Οπότε η ερώτησή μου γιατί εσύ, Μπαράκ; Γιατί πρέπει να γίνεις Πρόεδρος;</em>”</p><p>Παραφράζοντας αυτή την ερώτηση, θα μπορούσε η Μισέλ να ρωτάει τον καθένα από εμάς: “<em>Γιατί εσύ ασχολείσαι με την Πολιτική;</em>” Κάπου εκεί θα έκανε παρέμβαση ο Μαξ Βέμπερ, με τη γνωστή του διάκριση στην “Πολιτική ως Επάγγελμα” ανάμεσα στο “ζω από την πολιτική” και “ζω για την Πολιτική”. Αυτή η διάκριση είναι χρήσιμη αν μην τι άλλο για την ερμηνεία ανθρώπινων συμπεριφορών και το ξεκαθάρισμα των ανθρώπινων προθέσεων.</p><p>Όμως φαντάζει αυτή τη στιγμή περισσότερο κοσμοθεωρητική, συγκριτικά με την ερώτηση της Μισέλ προς τον Μπαράκ, που είναι περισσότερο απτή, επείγουσα, ευθεία. “Γιατί ασχολείσαι με την Πολιτική;” λοιπόν. Πασχίζεις να θυσιαστείς ή δικαιωθείς; Αισθάνεσαι ότι οφείλεις στην Πολιτική ή μήπως αισθάνεσαι ότι η Πολιτική σου οφείλει; Θεωρείς την ενασχόληση με την πολιτική ως πράξη προσωπικής υπέρβασης και θυσίας (στο μέτρο του ανθρώπινου) ή ως μία πράξη ανταμοιβής παρελθοντικών κόπων και καταληκτικό σημείο μίας διαδρομής που χρήζει ανταμοιβής;</p><p>Και το κυριότερο: Είσαι έτοιμος να αποδεχθείς ότι η Πολιτική πέρα από κάλεσμα σημαίνει και προσωρινότητα; Ότι δεν περιμένεις να αντικατοπτριστεί το είδωλό σου σε αυτή, ως μοντέρνος Νάρκισσος, αλλά να εντυπωθεί η ιδέα της στο εσωτερικό του εαυτού και να γίνει βίωμα, ανάγκη και πεποίθηση;</p><p>Πολιτική είναι η συνειδητοποίηση ότι δεν μπορώ να ζήσω αποσυνδεδεμένος από αυτό που μου συμβαίνει, ότι δεν μπορώ να μείνω ανεπηρέαστος από εξελίξεις που φαντάζουν να με υπερβαίνουν. Πολιτική σημαίνει το άνοιγμα του εαυτού προς αυτή, εκείνη η διαστολή των οριζόντων που πασχίζει να χωρέσει όλες τις ενδεχομενικότητές της στην πεπερασμένη ανθρωπινότητα. Δεν είναι ο εγκλεισμός της στα ανθρώπινα πάθη και αδιέξοδα, δεν είναι ο εγκλωβισμός της σε ανεκπλήρωτα και κενά που πασχίζουν να γεμίσουν.</p><p>Με άλλα λόγια η Πολιτική δεν είναι η ετσιθελική αυτοπραγμάτωση ενός ημιτελούς εαυτού, αλλά η κατάθεση εκείνου του χρήσιμου μεριδίου που εκείνος διαθέτει. Είναι η δόμηση, μέσα από αυτό, εκείνου του κοινού των ιδεών, όχι του δοχείου των φιλοδοξιών, που διέπεται από την αίσθηση της κοινής μοίρας και του κοινού καθήκοντος, που ρέπει αδιάκοπα προς την επιδίωξη ενός συλλογικού σκοπού, που περνά μέσα από την προώθηση του συλλογικού αγαθού και όχι του ατομικού ορθού.</p><p>Τότε μόνο η Πολιτική μπορεί να διανείμει και να ανταμείψει, όχι με όρους του πάθους της συγκυρίας, αλλά με όρους του αδιάκοπου αναστοχασμού που υποβάλλει το υποκείμενο τον εαυτό του, ως μία διαρκή άσκηση προσφοράς σε ένα “κοινό σκοπό” και όχι υφαρπαγής ή ιδιοποίησής του. Η αυταξία της Πολιτικής τότε είναι που δημιουργεί τους “Πρεσβευτές του Παραδείγματος”, τους “Αποστόλους των Αξιών” της, που μεταλαμπαδεύουν το μήνυμά της στα ανθρώπινα πράγματα, ακόμη και στις πλέον σκοτεινές και επώδυνες εποχές.</p><p>Αν κάτι μας έμαθε η πανδημία είναι το τέλος των βεβαιοτήτων και ο πολλαπλασιασμός των αμφιβολιών. Συνεπώς, προτού απαντήσει ο καθένας στο ερώτημα της Μισέλ προς τον Μπαράκ “Γιατί πρέπει να γίνεις Πρόεδρος”, ίσως πρέπει να απαντήσει στο αφετηριακό ερώτημα “Γιατί ασχολείσαι με την Πολιτική”, ένα ερώτημα περισσότερο θεμελιώδες και υπαρξιακό, όπως θεμελιώδης και υπαρξιακή είναι τελικά η ίδια η έννοια της Πολιτικής.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=e69af70b5ff5" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ-Κίνημα Αλλαγής και οι επόμενοι πανδημικοί μήνες]]></title>
            <link>https://deanmarin.medium.com/%CE%BD%CE%B4-%CF%83%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%B6%CE%B1-%CE%BA%CE%AF%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%B1-%CE%B1%CE%BB%CE%BB%CE%B1%CE%B3%CE%AE%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BF%CE%B9-%CE%B5%CF%80%CF%8C%CE%BC%CE%B5%CE%BD%CE%BF%CE%B9-%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%B4%CE%B7%CE%BC%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CE%AF-%CE%BC%CE%AE%CE%BD%CE%B5%CF%82-84e5d9376eee?source=rss-7375cc2d8af0------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/84e5d9376eee</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Marinos Kostantinos]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 16 Oct 2020 10:08:25 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-10-16T10:11:55.366Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/800/1*Pc3zRdLISomcoabWuP7zfg.jpeg" /></figure><p>Από τον περασμένο Μάρτιο η πανδημία του κορωνοϊού έχει μπει καλά στις ζωές μας και δεν προβλέπεται να φεύγει από αυτές εύκολα και γρήγορα. Ίσως βιαστήκαμε να μιλήσουμε, από δημοσιολογούντες, διανοητές, διαμορφωτές γνώμες και πολιτικούς για την «μετά-πανδημία» εποχή, ενώ βρισκόμαστε σχηματικά στη μέση ή ακόμη σε μία προχωρημένη αρχή.</p><p>Μεσούσης λοιπόν της πανδημίας προκύπτουν ορισμένα προκαταρκτικά συμπεράσματα για το πολιτικό σκηνικό στην Ελλάδα, το οποίο εν πολλοίς δεν έχει αλλάξει το τελευταίο επτάμηνο. Πάντοτε με βάση τις δημοσκοπήσεις αλλά και το περιρρέον πολιτικό και κοινωνικό κλίμα:</p><ul><li>Η ΝΔ διατηρεί μία ανέφελη δημοσκοπική υπεροχή, παρά το γεγονός ότι η εικόνα της ως προς την αντιμετώπιση της πανδημίας έχει κλονιστεί σημαντικά συγκριτικά με τον Μάιο. Συνδυαστικά με τις πελατειακές, παλαιοκομματικές διευθετήσεις (τελευταίο παράδειγμα η τροπολογία Κακλαμάνη για την αμνήστευση αιρετών σε ΟΤΑ Α’ και Β’ Βαθμού), αλλά και την αίσθηση ότι η κυβέρνηση αυτή περισσότερο διαχειρίζεται παρά μεταρρυθμίζει, μπορεί κανείς να μιλήσει για μία μικρή φθορά, που φαντάζει λογική, αφού μπαίνει στον δεύτερο χρόνο της θητείας της. Αλλά πέραν αυτού έχει αποφύγει το πολιτικά μοιραίο λάθος που θα της κοστίσει. Βέβαια αναμένουμε την καμπή της πανδημίας το προσεχές δίμηνο, τα ελληνοτουρκικά και την πορεία της οικονομίας για να έχουμε μία πλήρη εικόνα.</li><li>Ο ΣΥΡΙΖΑ από την πλευρά του συνεχίζει να μοιάζει με ακυβέρνητο καράβι μεσοπέλαγα. Φαίνεται ακόμη να μην έχει καταλάβει γιατί έχασε τον όχι πια και τόσο κοντινό Ιούλιο του 2019, παλινδρομεί ανάμεσα στα πρωτοσέλιδα της Αυγής και των αποκαλύψεων Κοντονή και η αντιπολίτευση του μοιάζει λίγο απελπισμένη να πιαστεί από ένα κύμα που ακόμη όμως δεν έχει προκύψει. Υπάρχει γενικά μία κόπωση, μία μοιρολατρία και όλοι περιμένουν ένα θαύμα για να το καρπωθούν. Το ενδιαφέρον με το ΣΥΡΙΖΑ συγκριτικά με το προηγούμενο διάστημα είναι ότι: α) εμπεδώνεται ότι τελικά ήταν μια κακή κυβέρνηση, β) συνηθίζει στη δημοσκοπική περιοχή πλησίον και κάτω του 20%.</li><li>Το Κίνημα Αλλαγής από την πλευρά του συνεχίζει να έχει μία ισχνή, αλλά όχι απαρατήρητη δημοσκοπική άνοδο, χωρίς ακόμα για την ώρα να μπορούμε να μιλήσουμε για κάποιου είδους ανατροπή. Ασκεί με περισσότερη όρεξη και σχέδιο αντιπολίτευση προς τη ΝΔ, ενώ έχει στεγανοποιήσει την εκλογική του βάση πλησίον του 6%. Ανησυχητικά ευρήματα είναι τα υψηλά ευρήματα αποδοχής της κυβέρνησης και του ίδιου του Μητσοτάκη προσωπικά από την εκλογική του βάση, όπως και ότι οι εισροές από τον ΣΥΡΙΖΑ είναι αναιμικές για την ώρα. Επίσης ανησυχητική μπορεί να φαντάζει για το Κίνημα Αλλαγής η όλη συζήτηση για την εσωκομματική αναμέτρηση του 2021, ως ένα σημείο καμπής που θα κρίνει την ύπαρξη και συνέχεια του εγχειρήματος, αλλά και η όλη συζήτηση αξιοποίησης στελεχών που ανήκαν παλαιότερα στον χώρο από τη ΝΔ και τον ΣΥΡΙΖΑ.</li></ul><p>Λαμβάνοντας υπόψη τα παραπάνω, εύκολα συνάγεται το συμπέρασμα ότι βιώνουμε ακόμη τον πολιτικό μήνα του μέλιτος της ΝΔ, εξέλιξη μέχρι ενός σημείου φυσιολογικού λόγω του εκλογικού κύκλου. Αλλά ο πολιτικός μήνας του μέλιτος ενισχύεται και από δύο ακόμα παράγοντες: Αφενός, οι μνήμες της διακυβέρνησης από τον ΣΥΡΙΖΑ είναι νωπές. Αφετέρου, είναι έτσι διαμορφωμένη η πολιτική ατζέντα που δύσκολα μπορεί να διαμορφωθεί ένα «προοδευτικό αντίβαρο» απέναντι στη ΝΔ, πόσο μάλλον όταν αξιωματική αντιπολίτευση είναι ο ΣΥΡΙΖΑ. Κι αυτή η πολιτική ατζέντα διαρθρώνεται στην εξής «Τριάδα» :</p><ul><li>Πανδημία, πολιτική προστασία, δημόσια ασφάλεια</li><li>Ελληνοτουρκικά</li><li>Προσφυγικό-Μεταναστευτικό</li></ul><p>Θα μπορούσε να είναι και η οικονομία, αλλά ακόμη οι συνέπειες της ύφεσης δεν είναι μοιραίες, πέρα από ορατές, έχοντας βέβαια μπροστά μας τον δυσκολότερο ενδεχομένως χειμώνα της τελευταίας δεκαετίας.</p><p>Για την ώρα όμως να μείνουμε στην «Τριάδα». Είτε μας αρέσει είτε όχι αυτά τα ζητήματα είναι προνομιακά για την συντηρητική παράταξη και τη δεξιά γενικότερα. Κι αυτό γιατί:</p><ul><li>Η ελληνική κοινωνία αυτή τη στιγμή δεν ζητά λιγότερη πολιτική προστασία ή χαλάρωση της δημόσιας ασφαλείας. Δεν υπάρχει κλίμα αγανάκτησης από την αστυνομική αυθαιρεσία /καταστολή (μολονότι έχουν προκύψει πολλά παραδείγματα τον τελευταίο χρόνο), ενώ σε γενικές γραμμές ο κόσμος ζητάει ισχυρή και παρεμβατική πολιτική προστασία.</li><li>Ως προς τα ελληνοτουρκικά, αν υπάρχει κάποιος κίνδυνος είναι η όξυνση των εθνικιστικών ανακλαστικών, πεδίο παραδοσιακά προνομιακό της ακροδεξιάς. Ειδικά αν η παρούσα κυβέρνηση χρεωθεί το οποιοδήποτε λάθος, είναι δύσκολο αυτό να πιστωθεί σε μία πολιτική επιλογή αριστερότερα της ΝΔ, αλλά εύκολο σε ένα κόμμα που θα επενδύσει στα εθνικιστικά ένστικτα και υστερίες.</li><li>Τέλος, ως προς το προσφυγικό-μεταναστευτικό, η ροπή της κοινωνίας είναι σαφέστατα στην «τακτοποίηση», δίχως να υπάρχει η ίδια μέριμνα για την δικαιωματική πτυχή των προσφύγων-μεταναστών. Αν η ΝΔ αποτύχει να το διαχειριστεί (και πολλές φορές έχει φτάσει σε αυτό το οριακό σημείο), το όφελος θα το καρπωθεί ένας σχηματισμός δεξιότερα της ΝΔ, όχι π.χ ένα κόμμα που έχει φιλο-προσφυγική/μεταναστευτική ρητορική</li></ul><p>Όλα τα παραπάνω τι δείχνουν; Οτι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί επουδενί να αποτελέσει αντίβαρο ή καταφύγιο σε ενδεχόμενες αποτυχίες της κυβέρνησης. Το Μάτι, η Μόρια και η εξωτερική πολιτική του Κοτζιά και η εθνική άμυνα του Καμμένου (όχι του ΣΥΡΙΖΑ) δεν μπορούν να πείσουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να αποτελέσει δοχείο διαμαρτυρίας της κυβέρνησης. Στον αντίποδα και εφόσον το Κίνημα Αλλαγής μπορεί να το δουλέψει σωστά, μπορεί να το αξιοποιήσει, επειδή ο χώρος του ΠΑΣΟΚ και μεγάλες επιτυχίες στην εξωτερική πολιτική έχει και εμπειρία στη διαχείριση κρίσεων. Επιπρόσθετα, δεν έχει χρεωθεί κάποια αποτυχία στη διαχείριση του προσφυγικού-μεταναστευτικού. Το Κίνημα Αλλαγής μπορεί να χτίσει πάνω στην αντιπολίτευση που ανέπτυξε την περίοδο της πανδημίας, η οποία ανέδειξε την ιστορικότητα του, την προσφορά του, αλλά και τη σοβαρότητα του.</p><p>Με τον αστερίσκο της οικονομίας να είναι πάντοτε παρών, δεν προκύπτουν για την ώρα οι συνθήκες ανακάμψης του ΣΥΡΙΖΑ, διότι το πιθανότερο η ελληνική κοινωνία έχει γυρίσει σελίδα. Ανοίγεται ένα παράθυρο ευκαιρίας για το Κίνημα Αλλαγής και τον χώρο της Κεντροαριστεράς, αρκεί να ανοίξει περισσότερο, συνεχίζοντας με την ίδια επιμέλεια συνέπεια να ασκεί την αντιπολίτευση του, διαμορφώνοντας ταυτόχρονα κι ένα συνεκτικό, εναλλακτικό αφήγημα για το αύριο της χώρας.</p><p>Καταληκτικά, βρισκόμαστε σε μία περίοδο υπεροχής της ΝΔ και στα πρόθυρα πολιτικής της ηγεμονίας για τα επόμενα χρόνια. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να αποτελέσει ανάχωμα; Πως μπορεί άλλωστε, όταν ο ίδιος την έφερε αυτοδύναμη στην εξουσία και συνεργάστηκε αρμονικά και ενσωμάτωσε πρώην υπουργούς και βουλευτές της;</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=84e5d9376eee" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>