<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Deggi Gnbt on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Deggi Gnbt on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@deggi588?source=rss-8ac828c6033d------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*iJsp2AxAaH_i6jJA1rah6A@2x.jpeg</url>
            <title>Stories by Deggi Gnbt on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@deggi588?source=rss-8ac828c6033d------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Wed, 18 Nov 2026 04:38:00 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@deggi588/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Роалд Далийн “Диваажинд хүрэх зам”]]></title>
            <link>https://deggi588.medium.com/%D1%80%D0%BE%D0%B0%D0%BB%D0%B4-%D0%B4%D0%B0%D0%BB%D0%B8%D0%B9%D0%BD-%D0%B4%D0%B8%D0%B2%D0%B0%D0%B0%D0%B6%D0%B8%D0%BD%D0%B4-%D1%85%D2%AF%D1%80%D1%8D%D1%85-%D0%B7%D0%B0%D0%BC-173653e418ae?source=rss-8ac828c6033d------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/173653e418ae</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Deggi Gnbt]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 22 Sep 2024 04:20:29 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-09-25T22:05:52.637Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*LyHXC0PZ43tGWkEySg8Oug.jpeg" /></figure><p><strong>Зохиогчийн тухай: </strong><em>Норвеги гаралтай английн зохиолч Роалд Далийг (1919–1990) бид Fantastic Mr.Fox, Charlie &amp; the Chocolate Factory зэрэг ном зохиолуудаар нь сайн мэднэ. Олон ч зохиол нь кино болсон байдаг. Өнгөрсөн жил Вэс Андерсон Роалд Далийн зохиолоос сэдэвлэн 4 богино хэмжээний кино хийсэн нь миний сэтгэлд их хүрэн, Роалд Далийн өгүүллэгүүдийг сонирхон шимтэн унших болсон. Тэдгээр өгүүллэгээс 1954 онд Нью-Йоркэр сэтгүүлд нийтлэгдэж байсан “The Way Up to Heaven” өгүүллэгийг орчуулан хүргэлээ.</em></p><p><em>Роалд Даль хорвоо ертөнцийн талаар мэдлэг арвин, үргэлж сониучхардаг бас хүн байхуйг судалдаг байсан хүн шиг санагддаг. Дүрүүд нь их этгээд, өвөрмөц зан араншинтай, дүрийн хөгжүүлэлт маш сайн. Аа мөн өгүүллэгүүд нь их гоё бичгийн хэлбэртэй, дахин давтагдашгүй хэрнээ хялбараар уншигдаж болдог, нууцлаг бас хөгжилтэй. Роалд Далийг эргэлтийн цэгийн мастер гэж ч өргөмжилдэг юм билээ.</em></p><p>Бүхий л амьдралынхаа турш хатагтай Фостер галт тэрэг, онгоц, усан онгоц, эсвэл театрын үзвэрт хүртэл хоцрох вий гэсэн айх эмгэгтэй байв. Бусад талаараа тэвдүү хүн биш ч хоцорч магадгүй гэсэн төдий бодол яарал сандралын төлөвт шилжүүлж нүд нь татвалзаж эхэлнэ. Гялсхан нүдээ ирмэж буй мэт зүүн нүднийх нь буланд жижигхэн, нууцлаг таталт өгч галт тэрэг, онгоцондоо хоцролгүй суусан гэсэн баттай итгэл үнэмшил төрснөөс хойш цаг орчмын дараа л намдана.</p><p>Галт тэргэнд суух зэрэг энгийн үйлдэл зарим хүмүүсийн хувьд ийн том асуудал болон хувирдаг нь гайхмаар. Вокзал руу гарахаас 30 минутын өмнө хатагтай Фостер бүрэн хувцаслаж бэлэн болсон цахилгаан шатнаас гарч ирэх агаад сууж үл чадан сэтгэлээн зовоон өрөөнөөс өрөөний хооронд хольхож байтал түүний зовлонт нөхцлийг сайн мэдэх нөхөр нь сая нэг өрөөнөөсөө цухуйж тайван хоолойгоор <em>“одоо явсан нь дээргүй байх, тийм биш гэж үү?</em>” гэж хэлдэг.</p><p>Ноён Фостер эхнэрийнхээ энэ тэнэглэлээс залхсан байх нь гарцаагүй ч зориуд хүлээлгэж, зовлонг нь нэмэгдүүлэх шалтгаан байсангүй. Тэгсэн ч үнэхээр тэгэж боддог эсэх эргэлзээтэй. Тэд ийш тийш явах дөхсөн үед нөхөр үргэлж нэг, хоёр минут хоцрон тайван аашлах бөгөөд аз жаргалгүй эхнэрийнхээ зовлонгоор бахаа хангадаг гэж бодоход итгэмээргүй. Эхнэр өөрийг нь дуудаж хурдлаач гэж яаруулахгүй гэдгийг мэддэг байлаа. Тэр тал дээр сайн сургаж хүмүүжүүлжээ. Хэрэвзээ сүүлийн мөч хүртэл хүлээлгэхээр шийдвэл хатагтай Фостерийн сэтгэл түгшиж хямралд орох шахна гэдгийг мэднэ. Тэгсэн хэрнээ зарим үед хөгшин эр үнэхээр галт тэргэнд суухаас зайлсхийж, эхнэрийнхээ зовлонг улам нэмэгдүүлэхийг хүсдэг мэт харагддаг байлаа. Хөгшин эрийн энэ хандлага үндэслэлгүй байх шалтгаан нь Фостер хатагтай үргэлж сайн, үнэнч эхнэр байсан явдал юм. 30 гаруй жил нөхөртөө үнэнчээр үйлчилсэн бөгөөд үүнийг өөрөө ч мэддэг байв. Хэдийгээр нөхөр өөрийг нь санаатайгаар зовоохыг хүснэ гэдэгт итгэхийг хүсдэггүй ч сүүлийн үед үүнд эргэлзэж эхлэх мөчүүд гарах болжээ.</p><p>Нью-Йорк хотын Зүүн 62-р гудамжинд байрлах зургаан давхар байшинд 70 орчим насны Южин Фостер эхнэртэйгээ амьдардаг байв. Тэд дөрвөн үйлчлэгчтэй ч байшин ихэвчлэн уйтгартай, зочин цөөтэй байдаг. Харин нэгдүгээр сарын энэ өглөө хөл хөдөлгөөн орж, нэг үйлчлэгч өрөөнүүдэд тоосны даавуу тарааж, нөгөөх нь тавилгуудыг бүтээнэ. Байшингийн даамал тээшнүүдийг буулгаж байхад тогооч гал тогооноос үе үе цухалзан даамалтай ярилцана. Хатагтай Фостер хуучин загвартай үстэй дээл өмсөж толгой дээрээ том хар малгай тохжээ. Эдгээр үйл ажиллагааг хянаж буй мэт дүр эсгэн өрөө бүрийн хооронд хөл нь газар хүрэхгүй явна. Үнэндээ хатагтай Фостерийн толгойд нөхөр нь ажлын өрөөнөөсөө удалгүй гарч ирэхгүй бол онгоцноосоо хоцрох вий гэснээс өөр бодол байсангүй.</p><p>“Цаг хэд болж байна, Волкер?” гэж даамалтай зөрөхтэй асуув.</p><p>“9 цаг 10 минут болж байна, хатагтай.”</p><p>“Машин дор ирчихсэн байгаа юу?”</p><p>“Тийм ээ, хатагтай. Машин хүлээж байгаа, би одоо тээшнүүдийг хийх гэж байна.”</p><p>“Иделвайлд руу хүрэхэд нэг цаг орно. Онгоц 11 цагт хөдөлнө. Оройтлоо гэхэд онгоц хөөрөхөөс 30 минутын өмнө очсон байх ёстой. Би хоцрох нь ээ. Би энэ удаад хоцроно гэдгээ яг мэдэж байна.”</p><p>“Танд хангалттай их цаг байгаа гэж бодож байна, хатагтай” гэж даамал эелдэгхэн хариулав. “Би ноён Фостерд таныг 9 цаг 15 минут гэхэд хөдлөх ёстой гэж сануулсан байгаа, дахиад 5 минут байна шүү дээ.”</p><p>“Тийм ээ, Волкер. Мэдэж байна. Тээшээ хурдан машинд хийчихээрэй, ойлгов уу?”</p><p>Хатагтай Волкер хонгилоор дээш доош алхахдаа даамал хажуугаар нь өнгөрөх бүрд цаг хэд болж байгааг лавлана. Энэ л онгоцноос хоцорч боломгүй гэж амандаа бувтнана. Энэ аялалд явах гэж хатагтай нөхрөө олон сар ятгажээ. Хэрэвзээ онгоцноосоо хоцорчихвол нөхөр нь нэг мөр аяллаа цуцал гэж хэлэх биз. Хамгийн түвэгтэй нь ноён Фостер заавал онгоцны буудал руу хамт явж гаргаж өгөхөөр тохирчээ.</p><p>“Бурхан минь” гэж хатагтай чангаар хэлэв. “Би онгоцноосоо хоцрох нь, би мэдэж байна, би яалт ч үгүй онгоцноосоо хоцрох юм байна.”</p><p>Зүүн нүднийх нь дор байдаг бяцхан булчин ажиллаж эхлэхээр барахгүй татвалзаж байв. Нүдэнд нь нулимс цийлэгнэсэн байлаа.</p><p>“Волкер, одоо цаг хэд болж байна?”</p><p>“9 цаг 18 минут болж байна, хатагтай”</p><p>“Би яалт ч үгүй хоцрох нь ээ” гэж тэрээр уйлж гарав. “Өрөөнөөсөө гараад ирдэг ч болоосой.”</p><p>Энэ аялал хатагтай Фостерийн хувьд тун чухал байлаа. Ноён, хатагтай Фостерийн ганц хүүхэд болох охин нь франц эртэй суусан бөгөөд хатагтай тэдэн дээр зочлохоор Парис руу ганцаараа аялах юм. Хатагтай Фостерийн хувьд хүргэн нь онцын ач холбогдолтой санагддаггүй ч охиндоо бол тунчиг хайртай төдийгүй гурван ач нартайгаа уулзана гэхээс хүлээж чадамгүй. Хатагтай ач нараа зөвхөн зурагнаас л мэдэх бөгөөд гэрээрээ дүүрэн зургуудий нь байршуулжээ. Ач нар нь үнэхээр хөөрхөн, эгдүүтэй байв. Шинэ зураг ирэх бүрд гартаа атгаад удаан ширтэн суух агаад анхааралтай гэгч нь ажиглан өөртэй нь ижил төстэй зүйлс юу байгааг шинжинэ. Сүүлийн үед ялангуяа ач нартайгаа ойрхон уулзаж гадаа тоглуулж бэлэг сэлт авч өгөн өсөж том болоход нь дэргэд нь баймаар санагдах болжээ.</p><p>Нөхрийгөө амьд сэрүүн байхад ийм бодол тээж явах магадгүй буруу, шударга бус гэдгийг өөрөө ч гадарлана. Ноён Фостер хэдий ажил мэргэжилдээ идэвхитэй байхаа больсон ч Нью-Йоркоос нүүж Парист амьдрахыг хэзээ ч зөвшөөрөхгүй гэдгийг мэдэж байлаа. Эхнэрээ зургаан долоо хоногийн турш ганцаараа Парис руу явахыг зөвшөөрсөн гэдэг нь л итгэмээргүй. Хатагтай Фостер Парист ач нартайгаа үргэлж хамт байх юм сан гэж машид ихээр хүсэмжилнэ.</p><p>“Волкер, цаг хэд болж байна?”</p><p>“9 цаг 22 минут болж байна, хатагтай”</p><p>Ийн ярих зуур сая нэг хаалга онгойж ноён Фостер үүдний өрөөнд гарч ирлээ. Хэсэг зогсознон эхнэр рүүгээ зориудаар харсанд эхнэр нь ч гэсэн эргүүлэн жижигхэн хэрнээ одоо ч гэсэн дэгжин Эндрью Карнегийн хуучин зургуудтай тун төстэй царайгаа дүүрэн сахлаар нуусан нөхөр рүү гээ харав.</p><p>“За тэгэхээр” гэж нөхөр нь ам нээн “Чи онгоцондоо амжиж сууя гэвэл одоо явсан нь дээргүй байх гэж бодож байна” гэж үргэлжүүлсэнд</p><p>“Тийм шүү, хонгор минь- тийм! Бүгд бэлэн байгаа. Машин ч бэлэн.”</p><p>“Сайн байна” гэж хариулав. Ноён Фостер толгойгоо нэг тийш нь гэлжийлгээд эхнэрээ ойроос ажиглав. Толгойгоо гозойлгосноо ойр ойрхон огцом татвалзуудаг жигтэй биеийн хөдөлгөөн хийх зуршилтай бөгөөд гараа чээжиндээ аван хуруунуудаа салаавчилах нь яагаад ч юм хэрэм шиг үзэгдэнэ. Цэцэрлэгт хүрээлэнд байдаг түргэн шаламгай хөдөлгөөнтэй, ухаалаг, хөгшин хэрэмхэн.</p><p>“Волкер хүрмийг чинь аваад ирж хонгор минь. Өмсчих”</p><p>“Одоохон, гараа угаагаад ирье” гэж нөхөр нь хариулав.</p><p>Хатагтай Фостер нөхрөө хүлээн зогслоо. Гэрийн нуруулаг даамал хүрэм, малгайг нь барин зогсоно.</p><p>“Волкер, би амжих уу?”</p><p>“Амжнаа, хатагтай” гэж хариулаад “Яг л амжиж очно гэж бодож байна.”</p><p>Ноён Фостер гарч ирсэнд даамал хүрмийг нь өмсүүлэв. Хатагтай Фостер шалавхан гадагш гарч түрээслэсэн кадиллак машин руу үсрэн суув. Хөгшин эр араас нь гарсан хэдий ч шатаар буухдаа маш алгуурхан явах агаад замдаа зогсон тэнгэрийн өнгийг ажиглаж өглөөний сэрүүн агаарыг шинжинэ.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/331/1*FBhuSfLfH9zjH4X2Kyw53Q.jpeg" /></figure><p>“Манантай байна шүү” гэж хөгшин эр эхнэрийнхээ дэргэд суухдаа хэлэв. “Онгоцны буудлын тэнд бүр ч их манан татсан байгаа даа. Нислэг чинь цуцлагдвал гайхах юм алга.”</p><p>“Битгий тийм юм ярь л даа, хонгор минь.”</p><p>Машин Лонг Айланд руу явах замд гол гатлах хүртэл тэд дахин үг солилцсонгүй.</p><p>“Би үйлчлэгч нартай яриад бүгдийг зохицуулсан байгаа” гэж ноён Фостер ам нээв. “Тэд өнөөдөр бүгд явцгаана. Зургаан долоо хоногийн турш тал хөлс өгөхөөр тохирсон. Харин Волкерийн хэрэг гарвал шуудан илгээнэ гээд хэлчихсэн байгаа.”</p><p>“Ойлголоо” гэж эхнэр нь хариуллаа. “Волкер надад дуулгасан.”</p><p>“Би өнөө орой клуб рүү нүүнэ. Клубд байрласан нь илүү дээр байна байх.”</p><p>“Ойлголоо, хонгор минь. Чам руу захиа илгээнээ.”</p><p>“Хааяа байшин руу утасдаж юмс зүгээр эсэхийг шалгана. Бас ирж захидлуудаа авах юм байна.”</p><p>“Волкер энд үлдэж байншингаа харах хэрэгтэй гэж бодохгүй байна уу?” хэмээн хүлцэнгүй асуулаа.</p><p>“Юу гэж дээ. Тэгэх шаардлагагүй. Хэрэв тэгвэл бүтэн цалин өгнө гэсэн үг.”</p><p>“Тэр тийм шүү, тэгэлгүй яахав”</p><p>“Тэгээд ч хүмүүс том байшинд ганцаараа үлдэхээрээ юу хийдгийг чи төсөөлөх ч үгүй.” гэж ноён Фостер нэмэв. Хөгшин эр халааснаасаа навчин тамхи гаргаж ирэн мөнгөлөг таслагчаар төгсгөлийг нь таслаад алтан асаагуураар асаав.</p><p>Хатагтай Фостер нөмрөгөн дороо гараа чанга гэгч нь салаавчлаад машинд номхон сууж явлаа.</p><p>“Над руу захиа бичнэ биз?” гэж нөхрөөсөө асуув.</p><p>“Бичихийг бодноо.” “Гэхдээ сайн мэдэхгүй л байна. Хэлэх гэсэн тодорхой зүйл байхгүй бол захиа бичих шаардлагагүй гэж боддог.” гэж ноёнтон хариуллаа.</p><p>“Тийм ээ, хонгор мэднэ. Би мэднэ. Санаа зоволтгүй”</p><p>Машин Күвин Бүлэвардийн дагуу явсаар Идэлвайлд хот баригдсан тэгшхэн намагтай газар руу дөхсөнд манан өтгөрч машин хурдаа хасах шаардлагатай болов.</p><p>“Бурхан минь гэж!” гэж хатагтай Фостер орь дуу тавив. “Би онгоцондоо сууж чадахгүй юм байна. Цаг хэд болж байнаа?”</p><p>“Сүржигнэхээ больж үз” хөгшин эр хэлэв. “Нислэг чинь хэдийн цуцлагдаа биз. Ийм цаг агаартай үед юу гэж онгоц нисэхэв. Ер нь онгоцны буудал руу гарах ч шаардлага байгаагүй юм.”</p><p>Хатагтай Фостер яг юу гэдгийг мэдэхгүй байсан ч нөхрийнхөө хоолойноос өмнө нь сонсдож байгаагүй шинэ өнгө ажигласандаа нүүр өөд нь харав. Тэр их үсэн доороос түүний царайд ямар нэг өөрчлөлт байгааг ажиглах хэцүү байв. Амыг нь харвал уг нь мэдэгдмээр. Гэсэн ч ам нь сайн үзэгдэхгүй. Амыг нь бүтнээр харах юм сан гэж мөн их хүснэ. Нүд нь харин зөвхөн уурласан үед л мэдэгддэг аж.</p><p>“Мэдээжийн хэрэг…” гэснээ үргэлжлүүлэн “Хэрэвзээ нислэг чинь цуцлагдчихаагүй бол чамтай санал нэг байна, чи аль хэдийн хоцроо биз. Энэ нөхцөл байдалтайгаа яагаад одоо хүртэл эвлэрч чадахгүй байгаа юм?”</p><p>Хатагтай Фостер царайгаа буруулан цонхоор манан будан руу ширтэв. Машин цааш явах тусам манан өтгөрөх шиг санагдан замын зах, түүнээс цааших өвсний зааг л үл ялиг үзэгдэнэ. Түүний нөхөр өөр рүү нь ширтсээр буйг мэдэж байлаа. Хатагтай Фостер нөхөр рүү гээ дахин нэг харсанд нөхөр нь зүүн нүднийх нь буланд байдаг бяцхан булчин хэрхэн идэвхитэй ажиллаж буйг онцгойлон харж байгааг анзаарав.</p><p>“Тийм биш гэж үү?” гэж нөхөр нь асуув.</p><p>“Юу тэр вэ?”</p><p>“Нислэг чинь цуцлагдаагүй байсан ч хоцрох нь гарцаагүй болсон гэдгийг ойлгохгүй байна уу? Энэ манан буданд машин ч хурдтай явж чадахгүй байна.”</p><p>Ноён Фостер үүнээс хойш дахин юм хэлсэнгүй. Машин мөлхсөөр. Жолооч шар гэрлээ асаан явах нь урагшлахад нэмэртэй байв. Манан дундаас тэдний зүг шар, цагаан гэрэл ээлжлэн анивчсаар байсанд тодоос тод нэгэн гэрэл тун ойртов.</p><p>Гэнэтхэн жолооч машинаа зогсоолоо.</p><p>“Хэлээгүй юу?” гэж ноён Фостер чангаар хэлэв. “Гацчихлаа, мэдсэн юм аа.”</p><p>“Үгүй ээ, ноёнтоон” гэж жолоон хэлэн эргэн хараад “Бид ирчихлээ. Онгоцны буудал дээр.” гэж хэлэв.</p><p>Хатагтай Фостер юу ч хэлэлгүйгээр машинаасаа үсрэн буугаад онгоцны буудлын орох хаалга руу яаран зүглэв. Онгоцны буудал дотор маш олон хүмүүс байлаа. Тэдний ихэнх нь билет захиалгын кассан дээр оочирлон зогсох урвагар царайлсан зорчигчид. Хатагтай Фостер зам зайчлан явсаар худалдагч руу дөхөв.</p><p>“Тийм ээ” гэж худалдагч хэллээ. “Таны нислэг түр хугацаагаар хойшилсон. Гэхдээ битгий хол яваарай. Манан удахгүй сарних магадлалтай байгаа.”</p><p>Хатагтай машинд суух нөхөр рүү гээ очин энэ мэдээг дуулгав. “Хүлээгээд хэрэггүй шүү, хонгор минь” гэж хэлээд “Чамд хүлээх ямар ч шаардлага алга” гэв.</p><p>“Би хүлээхгүй ээ” гэж нөхөр нь хариулаад “Жолооч л намайг түргэхэн хүргэж өгвөл болох нь тэр. Намайг буцаагаад хүргээд өгөх үү, жолооч оо?”</p><p>“Тэгье ээ” гэж жолооч хариулав.</p><p>“Тээш гаргачихсан уу?”</p><p>“Тийм ээ, эрхэм ээ”</p><p>“Сайн сууж байгаарай, хонгор минь” гэж хатагтай Фостер машин руу тонгойн хэлээд хацарных нь сийрэг саарал үсэн дээр үнсэв.</p><p>“Баяртай, сайхан аялаад ирээрэй!” гэж нөхөр хариулав.</p><p>Машин хөдлөж хатагтай Фостер ганцаараа үлдэв.</p><p>Тэр өдрийн үргэлжлэл хатагтай Фостерд хар дарсан зүүд шиг л байлаа. Онгоцны тийзний лангууны ойролцоох сандал дээр суун 30 минут тутамд босон нөхцөл байдал сайжирсан эсэхийг лавлана. Хүлээх л хэрэгтэй, учир нь манан хэзээ мөдгүй арилж магад гэсэн ижил хариулт очих бүрд өгнө. Хүлээсний эцэст оройны зургаан цагт л нислэг маргааш өглөөний 11 цаг хүртэл хойшилсон талаар чанга яригчаар мэдээллэв.</p><p>Хатагтай Фостер энэ мэдээг сонсоод яах учраа олохгүй л байлаа. 30 орчим минут ядарсан будилсан байдалтай сандал дээрээ суун өнөө шөнийг хаана өнгөрүүлэх талаараа бодов. Онгоцны буудлаас гарч явмааргүй л. Нөхөртөө ч очмооргүй. Яаж ийгээд өөрийг нь Франц руу явуулахгүй байх вий гэхээс айж байлаа. Болдог сон бол бүхэл шөнөжин энэ л байгаа газраа байж баймаар. Хамгийн зөв сонголт. Гэсэн ч хатагтай тун их ядарсан байлаа. Дээрээс нь нас тогтсон эмэгтэй ингээд байж байна гэдэг утгагүй зүйл гэдгийг дорхноо ойлгов. Тиймээс эцэст нь гэр рүү гээ утсаар залган шинэ мэдээг дуулгав.</p><p>Нөхөр нь клуб рүү нүүхээр юмаа зэхэж байсанд утсаа өөрөө хариуллаа. Үйлчлэгч нар байгаа эсэхийг лавлав.</p><p>“Бүгдээрээ явчихсан” гэж нөхөр нь хариуллаа.</p><p>“Тэгвэл хонгор минь, би хаа нэг газар шөнийг өнгөрүүлэх өрөө ольё доо. Надад санаа зоволтгүй шүү”</p><p>“Тийм зүйл гэж юу байх вэ” гэж нөхөр нь хэлээд “Томоос том байшинтай байж түүнийгээ ашигла л даа”</p><p>“Гэхдээ хонгор минь, байшин хов хоосон шүү дээ.”</p><p>“Тэгвэл би чамтай хамт үлдэе ээ.”</p><p>“Гэрт хүнс байхгүй шүү дээ. Юу ч байхгүй.”</p><p>“Тэгвэл ирэхээсээ өмнө юм идчих л дээ. Эмэгтэй минь, битгий тэнэглэ. Юу ч хийсэн юм бүхнийг дэвэргэх юм аа.”</p><p>“Үнээн” гэж хатагтай хариулав. “Намайг өршөөж үз. Би хачиртай талх идчихээд яваад очьё.”</p><p>Гадагш гарвал манан бага зэрэг сарнисан ч гэртээ харих зам таксинд удаан, хол байлаа. 62-р гудман дахь байшиндаа нэлээд оройтож ирэв.</p><p>Эхнэр орж ирэх дуунаар нөхөр ажлын өрөөнөөсөө гарч ирэв. “За тэгээд, Парис хэр байв даа?” гэж ажлын өрөөнийхөө үүдэнд зогсон ёжтой асуув.</p><p>“Өглөө 11 цагт онгоц ниснэ.” гэж хариулаад “Яг баттай” гэж нэмэв.</p><p>“Манан замхарвал шүү дээ” гэж нөхөр нь тодрууллаа.</p><p>“Манан одоо арилж байгаа. Гадаа салхитай байна лээ”</p><p>“Чи ядарсан харагдаж байна. Өнөөдөр чамд тун хэцүү байсан байх.”</p><p>“Тийм ээ, өнөөдөр тийм таатай байсангүй. Би шуудхан унтья даа.”</p><p>“Машин өглөө 9 цагт ирэхээр дуудсан байгаа” гэж ноён Фостер хариулав.</p><p>“Баярлалаа, хонгор минь. Чи намайг гаргаж өгөх шаардлагагүй шүү.”</p><p>“Шаардлагагүй ээ” гэж удаанаар хариулснаа үргэлжүүлэн “Чамайг гаргаж өгөхгүй ээ, гэхдээ замдаа намайг клубд буулгачихгүй юу?” гэж хэлэв.</p><p>Хатагтай Фостер нөхөр рүү гээ харсанд нөхөр нь хаа хол, ямар нэг хил хязгаарын цаана зогсож байгаа мэт санагдав.</p><p>Гэнэтхэн алсад зогсож буй мэт жижигхэн болоод юу хийж бодож байгаа, тэр бүү хэл хэн гэдгийг нь ч таниж мэдэхийн аргагүй үл таних хүн мэт санагдав.</p><p>“Клуб хотын төвд шүү дээ” гэж хариулав. “Онгоцны буудал хүрэх замд биш.”</p><p>“Гэхдээ чамд хангалттай цаг байгаа шүү дээ, хонгор минь. Намайг клубд буулгачихаач дээ.”</p><p>“Тийм ээ, тийм. Тэгэлгүй яахав.”</p><p>“Сайн байна. Тэгвэл өглөө 9 цагт уулзья.”</p><p>Хатагтай Фостер маш их ядарсан тул хоёр давхарын унтлагын өрөө рүү гээ ороод орондоо хэвтэв үү, үгүй юу унтаад өгөв.</p><p>Маргааш өглөө нь хатагтай Фостер эртлэн босоод 8 цаг 30 минут гэхэд бэлэн доод давхарт зогсож байлаа.</p><p>9 цаг дөнгөж өнгөрөөд байтал нөхөр нь гарч ирээд “кофе чанаагүй биз?” гэж асуув.</p><p>“Чанаагүй ээ, хонгор минь. Чамайг клубд очоод сайхан өглөөний цай уух байх гэж бодоод. Машин ирчихсэн хүлээж байгаа. Би бэлэн.”</p><p>Тэд нэг давхрын зааланд зогсож байлаа. Сүүлийн үед эхнэр малгай, хүрэм, хэтэвчээ барьчихсан, харин нөхөр өндөр энгэртэй, жигтэй эсгүүртэй Эдвард хүрэм өмсчихсөн зааланд таарах нь олонтаа болжээ.</p><p>“Тээш чинь хаана байгаа юм?”</p><p>“Онгоцны буудалд бий.”</p><p>“Өө тийм шүү дээ” гэж хэлээд “Чи замдаа намайг клубд буулгах юм чинь одоо хөдөлсөн нь дээргүй еэ, тийм биш гэж үү?”</p><p>“Тийм ээ” гэж эхнэр нь чангаар хэлээд “Тийм шүү, явцгаая.”</p><p>“Би одоохон хэдэн навчин тамхи аваадхая. Одоохон. Чи машиндаа суугаад хүлээж бай.”</p><p>Хатагтай Фостер эргэж хараад жолоочийн зогсож буй газар очсонд түүнд машины хаалга онгойлгож өгөв.</p><p>“Цаг хэд болж байгаа бол?” гэж жолоочоос асуулаа.</p><p>“9 цаг 15 минут”</p><p>Таван минутын дараа ноён Фостер гарч ирлээ. Түүнийг аажуухан шатаар бууж байхад нь ажиглан харвал, нарийн гуяатай өмд нь түүнийг ямааны хөл шиг харагдуулж байгааг анзаарав. Урьд өдрийнх шигээ тэр шатны голд хэсэгхэн зогсож, агаарыг үнэрлэн тэнгэрийг ажиглав. Цаг агаар хараахан цэлмээгүй ч манан дундаас нарны туяа бүдэгхэн цухуйж байлаа.</p><p>“Өнөөдөр азын тэнгэр чинь чамайг ивээж магадгүй л юм” гэж нөхөр нь эхнэрийнхээ дэргэд машинд суухдаа хэлэв.</p><p>“Хурдлаарай, жолооч оо” гэж хатагтай жолоочид хандан хэлэв. “Дэвсгэрний тал дээр санаа зоволтгүй, би өөрөө янзалчихна. Яваарай, би хоцрох нь.”</p><p>Жолооч машинаа хөдөлгөв.</p><p>“Хүлээгээрэй” гэж ноён Фостер гэнэтхэн хэлэв. “Ганц хором хүлээгээрэй, жолооч оо, болох уу?”</p><p>“Яасан бэ, хонгор минь?” гэж нөхөр рүү гээ хартал хүрэмнийхээ энгэрийг тэмтрэн ямар нэг зүйл хайж байлаа.</p><p>“Элленд өгөх гэж жижигхэн бэлэг бэлдсэн байсан юм аа” гэж хэлээд “Хааччихав? Доош буухдаа гартаа атгаж л байсан юм даа.”</p><p>“Чамайг юм барьж явахыг ерөөсөө хараагүй. Ямар бэлэг?”</p><p>“Цагаан цаасанд боосон жижигхэн хайрцаг. Өчигдөр чамд өгөхөө мартсан байна лээ. Өнөөдөр мартана гэж бодсонгүй.”</p><p>“Жижигхэн хайрцаг аа?” гэж хатагтай Фостер орь дуу тавив. “Би ямар ч жижиг хайрцаг хараагүй дээ!”. Хатагтай Фостер ухаан мэдрэлээ алдах шахам машинаас хайрцгийг эрж эхлэв. Нөхөр халаасаа тэмтэрсээр. Хүрмээ тайлаад пиджакаа нэгжив. “Байхгүй байна” гэж хэлээд “Унтлагын өрөөндөө орхисон бололтой, одоохон”</p><p>“Битгий ингэ л дээ” гэж эхнэр чанга дуугарав. “Бидэнд цаг байхгүй байна шүү дээ. Орхичих оо, эсвэл араас шуудангаар явуулж болно ш дээ. Тэгээд ч нөгөө тэнэг самнуудын чинь л нэг биз. Чи Элленд дандаа л сам бэлэглэдэг биз дээ.”</p><p>“Сам бэлэглэхэд юу буруу болохыг асууж болох уу?” гэж ноён Фостер эхнэрээ хэмжээгээ мартан өөртэй нь арцалдсанд ууртайгаар асуув.</p><p>“Буруу зүйл байхгүй ээ, хонгор минь. Гэхдээ л”</p><p>“Эндээ хүлээж бай!” гэж нөхөр нь тушаав. “Би ороод аваад ирье.”</p><p>“Хурдлаарай, хурдалж үзээрэй!”</p><p>Хатагтай Фостер номхон суув. Хүлээн хүлээн байв.</p><p>“Жолооч оо, цаг хэд болж байна?”</p><p>Жолооч бугуйн цаг зүүсэн байлаа. “9 цаг 30 минут болох гэж байна”</p><p>“Цагийн дотор онгоцны буудал руу хүрч амжих уу?”</p><p>“Арай яадан л амжих байх.”</p><p>Яг энэ үед, хатагтай Фостер нөхрийнхөө сууж байсан талын сандлын завсарт жижигхэн цагаан зүйл шигдчихсэн байгааг үзэв. Сунаад татаад үзвэл жижигхэн цаасанд ороосон хайрцаг байсан төдийгүй хэн нэгэн зориудаар доош түлхэж хийсэн мэт гүн шигдсэн байхыг анзаарав.</p><p>“Энд байна!” гэж тэр орилов. “Олчихлоо, хонгор минь. Одоо цаадах чинь дотор орчихсон хайж өгч байгаа байх. Жолооч оо, хурдхан шиг ороод дуудаахаач?”</p><p>Жижигхэн дэггүй ирланд уруултай жолооч энэ бүхнийг ойлгохгүй, ойлгохыг ч хүсэхгүй ч ямарсан боловч машинаасаа буугаад байшингийн урдах шат руу дөхөж явснаа буцаж хатагтай дээр ирэв. “Хаалгаа түгжчихэж” гэж хэлэв. “Түлхүүр бий юу?”</p><p>“Байгаа, хүлээгээрэй.” гээд түрийвчээ ухаан жолоогүй ухаж гарав. Хөөрхий царай нь сэтгэл зовнилоор дүүрч харин уруул нь цорго мэт урагш товойжээ.</p><p>“Түлхүүр энд байна! Би ер нь өөрөө араас нь явья. Би илүү хурдан байна. Хаана байгааг нь мэдэж байна.”</p><p>Хатагтай Фостер машинаас хурдлан гараад нэг гартаа түлхүүрээ атгачихсан хаалга тийш зүглэн шат руу өгсөв. Түлхүүрээ цоожинд хийгээд эргүүлэх гэж байснаа азнав. Толгойгоо өндөлзүүлээд хурдхан шиг түлхүүрээ эргүүлж байшинд орох гэснээ хэсэг зуур ямар ч хөдөлгөөнгүй зогсон — тав, зургаа, долоо, найм, ес, арван секунд тоолон хүлээлээ. Толгой нь агаарт бие нь түгшэн зогсохдоо байшин дотроос хаа нэгтэйгээс холхон сонсдох чимээг дахин сонсдох эсэхийг чагнав.</p><p>Тийм ээ — тэр яах аргагүй сонсож байлаа. Бүх бие нь сонсох байрлалд орсон байв. Нэг чихээ хаалга руу улам ойртуулав. Одоо чих нь хаалганд тулчихсан, толгойгоо өргөж, чихээ хаалганд наан, гараа түлхүүр дээр тавиад, орж чадах атлаа орохгүй, оронд нь, яагаад ч юм, тэр байшингийн гүнээс бүдэгхэн сонсдож буй дуу чимээг сонсох, шинжлэх гэж оролдоно.</p><p>Тэгснээ гэнэтхэн л сэргээд ирэх шиг болов. Түлхүүрээ цоожноос сугалаад хурдхан шатаар буув.</p><p>“Хоцрохнээ” гэж хатагтай жолооч руу орилов. “Хүлээж чадахгүй нь, ерөөс хүлээж чадахгүй нь. Онгоцноосоо хоцрох нь. Хурдлаарай, жолоочоо, хурдлаарай. Онгоцны буудал руу.”</p><p>Хэрэв жолооч хатагтайг ойроос ажиглаж байсан бол царай нь хувхай цайчихсан, нүүрний хувирал, биеийн хэлэмж нь огцом өөрчлөгдсөн болохыг анзаарах байлаа. Зөөлөн, сул дорой харц байхгүй болжээ. Хачин жигтэй ширүүн төрх царайнд нь тодрох шиг болов. Ихэнхдээ унжгар байдаг уруул нь шулуун бөгөөд жимийсэн байх агаад нүд нь сэргэг хоолой нь захирах өнгө аястай болжээ.</p><p>“Хурдлаарай, жолооч оо, хурдал!”</p><p>“Нөхөр тань хамт явахгүй байсан юм уу?” гэж жолооч гайхширсан өнгө аястай асууна.</p><p>“Тийм биш ээ! Замдаа клубд буулгах байсан юм. Одоо хамаагүй ээ, намайг ойлгоно. Такси дуудаад явна биз. Суугаад яриад байлгүй хурдан хөдөл! Би Парис явах нислэгээсээ хоцрох гээд байна.”</p><p>Хатагтай Фостер жолоочийг арын суудлаас яаруулснаар мань эр хамаг хурдаараа явсаар хатагтай онгоцноосоо хоцролгүй хэдэн минутын өмнө очиж чаджээ. Мөд удалгүй хатагтай Атлантийн далайн дээгүүр онгоцны сандалдаа тухлан хөдөлгүүрийн чимээг сонсон хүсэн хүлээсэн Парис руу гаа нисэх аж. Түүний шинэ төрх байдал л байсаар байв. Хатагтай гайхалтай хүчтэй төдийгүй хачин жигтэй аятайхан ч гэмээр мэдрэмжтэй байлаа. Хатагтайн амьсгаа бага зэрэг давхцаж байсан ч энэ нь онгоцноосоо хоцрох гэсэн айдсаас биш хийсэн зүйлдээ бахдсандаа мэдэрсэн мэдрэмжээс үүдэлтэй. Онгоц Нью-Йорк хотоос 62-р гудмаас холдон нисэх бүрд асар их тайвшралыг мэдрэв. Парисд газардах үед хатагтай хүссэн шиг ээ хүчтэй, тайван, өөртөө итгэлтэй байв.</p><p>Эмэгтэй ач нартайгаа уулзсанд тэд бодитоороо зурган дээрхээсээ ч илүү хөөрхөн харагдав. Яг л сахиусан тэнгэр шиг хөөрхөн юм гэж өөртөө хэлэв. Эмэгтэй өдөр бүр ач нараа авч гаран салхилуулж бялуугаар дайлан бэлэг авч өгөн үлгэр ярьж өгдөг байв.</p><p>Долоо хоногтоо нэг удаа мягмар гараг бүр эмэгтэй нөхөр рүү гээ сонин сайхан, дуулсан хов живээ бичсэн урт сайхан захиа бичих агаад захианыхаа төгсгөлд “Хоол ундаа сайн идэж байгаарай, хонгор минь. Гэхдээ чи ч намайг байхгүйд тэгэж чадахгүй л байгаа байх л даа” гэж бичнэ.</p><p>Нэг л мэдэхэд зургаан долоо хоног өнгөрч түүнийг Америк руу нөхөр рүүгээ буцах болсонд хүн бүхэн гуниглана. Түүнээс бусад бүх хүмүүс шүү дээ. Хачирхалтай нь тэр өөрөө энэ бүхэнд тийм ч гуниглахгүй байгаа шиг санагдсан бөгөөд бүгдэнг нь үнсэж салах ёс гүйцэтгэхдээ байгаа байдлаас нь ажвал ойрын ирээдүйд дахин уулзана гэдгээ битүүгээр ойлгуулах шиг болов.</p><p>Хэдий тийм боловч үнэнч шударга эхнэр хүнийхээ үүргийг гүйцэтгэхийн тулд тохирсон хугацаандаа буцахаар болов. Парисд ирснийхээ яг зургаан долоо хоногийн дараа хатагтай нөхөр рүү гээ шуудан илгээж Нью-Йорк руу буцах онгоцондоо суув.</p><p>Идэлвайлдад газардаад хатагтай Фостер өөрийг нь тосох машин байхгүй байгааг ихэд сониучлав. Үнэндээ бараг л сэтгэл ханамжтай гэмээр байлаа. Гэхдээ хатагтай Фостер тун тайван байсан бөгөөд таксинд тээшийг хийхэд тусласан зөөгчид ч хэтрүүлэн цайны мөнгө өгсөнгүй.</p><p>Нью-Йорк Парисаас хүйтэн байх агаад овоорсон халтар цас хэд хэдээрээ гудамны ховилд үзэгдэнэ. Такси 62-р гудманд байшингийн гадаа ирсэнд хатагтай жолоочийг ятган хоёр том тээшээ шат өөд зөөлгөжээ. Жолоочид хөлсийг нь төлөөд хонхоо дарав. Хэсэг хүлээсэн боловч хариу байсангүй. Байдлыг нягтлах үүднээс дахин нэг дарлаа. Хатагтай хонх жингэнэх чимээг байшингийн ард хаа хол зооринд хүртэл хүрэхийг сонсов. Тэгсэн хэдий ч хэн ч хаалга тайлсангүй.</p><p>Иймд хатагтай өөрийн түлхүүрийг гарган хаалгаа өөрөө тайлав.</p><p>Хамгийн эхлээд харагдсан зүйл бол хаалганы завсраар шургуулсан овоорсон их захидал байлаа. Байшин харанхуй, хүйтэн байх аж. Дүүжин цагийг даавуугаар бүтээсэн хэвээр байлаа. Хүйтнээс гадна байшингийн уур амьсгал хачин жигтэй ширүүн байх агаад өмнө нь хэзээ ч үнэртэж байгаагүй гэмээр хачин жигтэй үнэр хаа нэгтэйгээс ханхлана.</p><p>Хонгилоор шалавхан алхлаад арагш зүүн эргээд хэсэг алга болов. Эмэгтэй яг л сэжгээ бататгах гэж байгаа мэт, эсвэл сонсхон хов живээ мөрдөж байгаа эмэгтэйн шинжийг агуулах агаад түүний энэ үйлдэл зориуд бөгөөд зорилготой байв. Эмэгтэй хэдэн секундын дараа эргэн ирсэнд нүүрэнд нь бяцхан баясал тодорсон байв.</p><p>Хатагтай заалны голд дараагийн алхмаа бодох аястай хэсэг зогсознов. Тэгснээ гэнэтхэн эргэж хараад нөхрийнхөө ажлын өрөө рүү явж оров. Ажлын ширээн дээрээс нь тэмдэглэлийн дэврийг нь олон хэсэг гүйлгэснээ харилцуур аван нэгэн дугаар руу залгав.</p><p>“Байна уу?” “Сонсооч, зүүн 62-р гудмын 9-р байшингаас залгаж байна… Тиймээ, зөв. Түргэхэн шиг хэн нэгнийг явуулж чадах уу? Тиймээ хоёр, гурван давхрын хооронд нэг зүйл гацчихсан бололтой. Ямартай ч индикатор тэгэж зааж байна. Хурдлана биз? За, баярлалаа. Хөл муутай учир олон шатаар гарч чаддаггүй юм. Маш их баярлалаа. Баяртай.”</p><p>Эмэгтэй харилцуураа тавин нөхрийнхөө ажлын ширээнд суун цахилгаан шатны засварчинг тэвчээртэй гэгч нь хүлээв.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=173653e418ae" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[culture & entertainment .]]></title>
            <link>https://deggi588.medium.com/culture-entertainment-3c45e3d3acbe?source=rss-8ac828c6033d------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/3c45e3d3acbe</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Deggi Gnbt]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 06 Jul 2021 03:27:50 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-07-08T09:37:23.006Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3>culture &amp; entertainment .</h3><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/600/1*PdmDYRISfhAoW_UsfzSqTg.jpeg" /></figure><p>Let’s start with podcasts. I’ve been listening to 2 podcasts mainly. The first one is The New Yorker Fiction Podcast in which writers read writers’ stories and talk about what they felt &amp; thought. I’ve listened to the episodes that read stories by Miranda July, Franz Kafka, Italo Calvino &amp; Alice Munro. Some of the stories might be a bit complex. But then, you can also read the written version from the New Yorker website. I’ve also found out that the New Yorker magazine offers other cool podcasts such as Radio Hour &amp; The Writer’s Voice which might be interesting for people who like to read and write.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*jgTlsWEkIYCyLSNzvcsRfw.jpeg" /></figure><p>The next one is called Criminal. It’s a true-crime podcast. A friend suggested this one. I’ve been listening to various podcasts over the years. But I’ve neglected the true crime ones up until recently. I gave it a go at this one and I really liked it. Good as in narrative and production. The production is very thorough, I’d say. The host Phoebe Judge’s voice is very soothing that you can fall asleep listening to it, even though it’s a crime podcast.</p><p>Both of these podcasts, you can find from Apple Podcasts. If you use the Android system, I’m pretty sure there are other alternatives.</p><p>Music. Lately, I’ve been listening to these bands.</p><p>SAULT. They are a very mysterious, underground band from London. You could barely find their live performance or see their faces. Their new album <a href="https://www.youtube.com/watch?v=nSTiR51zehs">Nine</a> is out. As for genre, it’s very interesting. Electronic, disco with occasional blues and afro music.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/600/1*QbBnzGIXw9CBZYPizYtphg.jpeg" /></figure><p>The Black Keys. Their new album <a href="https://www.youtube.com/watch?v=oM5mGeCjecM">Delta Kream</a> is also out. Very old-school, blues-rock album. I listen to a bunch of stuff. But the sound I like the most is blues &amp; rock. So I am definitely enjoying this album.</p><p>I’ve also discovered this artist Cleo Sol. She was born to a musical family, her mother half Serbian &amp; Spanish, whereas her father is Jamaican. Genre R&amp;B and soul. Cleo Sol also seems to be associated with SAULT.</p><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fembed%2Fhp0KiJs0S5g%3Ffeature%3Doembed&amp;display_name=YouTube&amp;url=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fwatch%3Fv%3Dhp0KiJs0S5g&amp;image=https%3A%2F%2Fi.ytimg.com%2Fvi%2Fhp0KiJs0S5g%2Fhqdefault.jpg&amp;key=d04bfffea46d4aeda930ec88cc64b87c&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=youtube" width="640" height="480" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/2d2b5cea216962ab9a6a73ad47b57de4/href">https://medium.com/media/2d2b5cea216962ab9a6a73ad47b57de4/href</a></iframe><p>Skinshape. I’ve recently discovered Skinshape’s latest album <a href="https://www.youtube.com/watch?v=cQ_cHzU2sM8">Arrogance is the Death of Men.</a> I of course used to listen to Skinshape before. But never consistently. This album is very chill. If you like Khruangbin or Mac De Marco, you might like Skinshape. The genre, I’d say psychedelic rock and funk. Really a mixed bag of genres.</p><p>It seems like I haven’t really seen anything good lately. I’ve rewatched older movies that I like. Blue Velvet, Manhattan Murder Story etc.</p><p>I managed to see Talking to Trees (2019) at the cinema just before the lockdown. Thanks to the free screenings by the Art Gallery of NSW.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*ivW_PQX3Q9dHzXYJ3Liexw.jpeg" /></figure><p>It is a documentary about 4 Sudanese filmmakers. The Sudanese film industry is destructed because of religion and political corruption. Movies are prohibited to be shown as they are considered propaganda. Thus no cinema. Religion is eating the youth community. 4 filmmakers re-unite hoping to screen films for youth. They refurbish a ruined cinema, conduct surveys from younger people about what kind of movies they wanna see etc. However, the authority is still reluctant with what they’re trying to achieve. In a way, the film reminded me of the doco film Passion by Byamba Sakhiya.</p><p>Adventureland (2009). I’ve been meaning to watch it for a long time and finally saw it. I like comedies. Especially, comedies in which a bunch of outsiders get connected by a place and time. James plans to go to Europe during his summer holiday after graduating college. However, his plan fails due to financial difficulties and he takes a summer job at an amusement park called Adventureland. There he meets other weird souls like he is and meets a cool girl. It’s a coming-of-age story in which James is slapped by a taste of real life.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/707/1*IYeY_eb-KoddFi1ufO4xbQ.jpeg" /></figure><p>TV series. I’ve seen quite a lot of series lately.</p><p>I liked Season 1 of The Girlfriend Experience. Riley Keough was awesome in it. Looking forward to seeing her in Zola soon. A bright, beautiful law school student decides to give it a go at providing GF experience service to high-end customers. Her ambition to keep both of her jobs as a GF experience provider and law intern at a big firm collides. Very sexy series, I’d say. I didn’t like Season 2 &amp; 3 though.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/680/1*Yp52i23HFSqc8Dy_F0oChQ.jpeg" /></figure><p>Normal People, tv-series is created based on the same name novel by Sally Rooney. She’s known to be a millennial writer.</p><p>Marianne and Connell know each other since high school. Marianne is from a wealthy family. Connel’s mother works as a housekeeper at Marianne’s. Both of them very bright at their studies, let alone good-looking. However, they both seem insecure. Their relationship continues as lovers, then friends, then boyfriend &amp; girlfriend. Something always seems to get in the way.</p><p>I liked the series. As for entertainment. But I wouldn’t say it’s that good as people claim to be. Some of their background information just doesn’t seem convincing enough. Also, very sexy series.</p><p>I’ve seen the GF experience and Normal People on Stan.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/700/1*JxyEMe9N8V0QCaKBh1hxlg.jpeg" /><figcaption>A still from Master of None Season 3</figcaption></figure><p>Aziz Ansari is my favorite comedian. And I’ve enjoyed the first 2 seasons of Master on None. Season 3 was a surprise. I’ve seen it on Netflix. In the previous 2 seasons, the story focuses on Dev’s (Aziz Ansari himself) adventure around NY and Italy. Season 3 focuses on Dev’s friend Denise and her partner Alicia. Denise is now NY Times bestselling author and lives in the outskirts of NY with her wife in a beautiful house. They plan to move their life ahead. But of course, things won’t happen as easily as they thought.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1013/1*B-Uzu9l4I__B8Rvmc2Cjtg.jpeg" /></figure><p>I’ve waited for the release of Painting with John for so long. John Lurie’s the person I admire the most, whose every work I follow. He’s a musician, music composer, painter, and actor. Painting with John has 6 episodes. In each episode, John shares strange events that happened to his life while painting.</p><p>I will write about the books I’m reading next time.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=3c45e3d3acbe" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Эмэгтэйчүүдийн тухай өгүүлсэн кинонууд]]></title>
            <link>https://deggi588.medium.com/%D1%8D%D0%BC%D1%8D%D0%B3%D1%82%D1%8D%D0%B9%D1%87%D2%AF%D2%AF%D0%B4%D0%B8%D0%B9%D0%BD-%D1%82%D1%83%D1%85%D0%B0%D0%B9-%D3%A9%D0%B3%D2%AF%D2%AF%D0%BB%D1%81%D1%8D%D0%BD-%D0%BA%D0%B8%D0%BD%D0%BE%D0%BD%D1%83%D1%83%D0%B4-3da94d7da78f?source=rss-8ac828c6033d------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/3da94d7da78f</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Deggi Gnbt]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 06 Jul 2021 01:33:59 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-07-06T01:33:59.848Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*4TCmM9yhnHI8xg5uE-UcMg.png" /></figure><p>Сүүлд үзээд таалагдсан гурван киноныхоо талаар бичмээр санагдлаа. Гурвуулаа эмэгтэйчүүдийн талаар өгүүлсэн, slow-burn маягийн удаан хэмнэлтэй, харилцан яриан дээр суурилсан кинонууд.</p><h4>Happy Hour (2015) dir. Ryûsuke Hamaguchi</h4><p>5 цаг 17 минут үргэлжлэх энэ кинонд Кобе хотод амьдрах 37 настай 4 найз бүсгүйчүүдийн амьдралын талаар өгүүлнэ.</p><p>Сакурако, Жүн хоёр дунд ангид байхаасаа хойш 25 жил нөхөрлөжээ. Сакурако өсвөр насны хүүтэй, сайн гэрийн эзэгтэй бол Жүн нөхөртэй ч хүүхэдгүй аж. Акари, Фүми хоёр найзуудын бүлэгт сүүлд орж ирж. Эдгээр гурван бүсгүйг холбосон гүүр нь Жүн. Бүгдийг нь таних учир хооронд нь танилцуулж найзууд болгожээ. Тэд бүгд өөр өөрсдийн гэсэн зан араншин, дутагдал, давуу талтай. Акари нөхрөөсөө салсан, чөлөөтэй, нээлттэй, сувилагчийн ажлаа ягштал хийдэг, хүчтэй төрлийн бүсгүй бол Фүми нөхөртэй, хүүхэдгүй, урлагийн салбарт ажилладаг, хаалттай, үг дуу цөөтэй нэгэн. Тэд Фүмигийн зохион байгуулсан нэгэн сонирхолтой семинарт сууснаар киноны үйл явдал өрнөнө. Семинарын дараа оролцогчид хамт оройн хоол идэж төрсөн мэдрэмжээ хуваалцдаг. Энэ үед Жүн нөхрөөсөө эргэлт буцалтгүйгээр салахаар шийдсэн тухайгаа дэлгэдэг. Ийн найзуудын хооронд үл ойлголцол, хагарал үүсдэг. Бүгд өөр өөрсдийн амьдралынхаа талаар дахин нэг бодоход хүрдэг.</p><p>Рюсуке Хамагучийн кинонуудыг үзэж байхад (<em>Асако I &amp; II гэж кино нь бас их таалагдсан</em>) япон кинонуудад тэр бүр харагддаггүй нэг зүйл ажиглагдсан нь олон хүмүүс хоорондоо илэн далангүй ярилцаж, биенээ сонсож биеэнтэйгээ сөрөх зэрэг урт үргэлжилсэн хэсгүүд гардаг нь их шинэлэг санагдсан. Япон зохиолтой Муракамигаар дамжуулж танилцсан болохоор япон кино, зохиол гэхээр яагаад ч юм ганцаардсан хүмүүсийн тухай, тэдний бодол, эсвэл хоёр хүмүүсийн хоорондын яриа гарах шиг л санадаг юм. Ясүжиро Озүгийн кинонд гэр бүл хоорондын харилцааг голцуу харуулдаг бол, Рюсуке Хамагучигийн кинонд гэр бүл болоод нөхөрлөлийн талаар, залуу хүмүүсийн тухай өгүүлдэг.</p><p>Ийн эхний 4 цагт дүр бүрийн талаарх мэдээллийг залхууралгүйгээр дэлгэж сүүлийн 1 цаг гаруйн хугацаанд үзэгчээ янз бүрээр турших шиг санагдсан. Ингэвэл яах вэ? Тэгвэл яах вэ? гэх зэргээр.</p><p>Эцэст нь хэний ч амьдрал төгс биш, хүн бүр алдаа дутагдалтай байдаг талаар хүүрнэсэн <em>Happy Hour</em> кино нөхөрлөл, эмэгтэйчүүд, гэр бүлийн талаар илэн далангүй, сонирхолтой өнцгөөс өгүүлсэн кино болжээ. Гэхдээ ганцаардсан, уйдсан гэрийн эзэгтэй нарын тухай кино гэж үзвэл өнгөц зүйл болно.</p><p>Түүний <em>Wheel of Fortune and Fantasy </em>кино нь энэ жил Берлиналаас Шилдэг кино төрөлд Мөнгөн баавгай шагналыг хүртжээ.</p><h4><strong>The Woman Who Ran (2020) dir. Hong Sang-Soo</strong></h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/842/1*knz6hL7KoQEA88ThXPv_Jw.jpeg" /></figure><p>Үргэлж хамтдаа цагийг өнгөрүүлдэг нөхөр нь томилолтоор явснаар Гам-хи найзуудындаа зочлон тэдэнтэй яриа өрнүүлэн өөрийн амьдралын талаар эргэцүүлдэг.</p><p>Маш энгийн, харилцан яриан дээр суурилсан, цаанаа нэг тайван мэдрэмж өгнө. Бас өчнөөн зүйлийн талаар яриад байгаа хэрнээ юуг ярихгүй байна вэ гэдэг нь сонирхолтой санагдсан.</p><p>Эмэгтэйчүүд хоорондын нууцхан яриаг энэ киноноос сэм чагнаж болно.</p><p>Хон Сан-Сүгийн <em>Inteurodeoksyeon </em>кино нь мөн 2021 оны Берлиналаас Шилдэг кино зохиол төрөлд Мөнгөн баавгай шагналыг авсан юм байна.</p><h4>Certain Women (2016) dir. Kelly Reichardt</h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*EEknpDJ6d1k0iL-eDWLNow.jpeg" /></figure><p>Келли Рейкардт ихэвчлэн богино өгүүллэг дээрээс санаа аван киногоо хийдэг. Certain Women-г ч бас зохиолч Майли Мэлойн богино өгүүллэгээс санаа аван зохиолы нь бичин найруулжээ. Монтанад амьдрах гурван бүсгүйн талаар өгүүлнэ.</p><p>Эхний хэсэгт Лаура Дерн хуульч бүсгүйн дүрийг бүтээх бөгөөд ажил дээрх бэртлээсээ болоод ажилгүй болсон үйлчлүүлэгчтэй харилцах харилцааг гаргана. Гурван хэсгээс бүрдэх уг киноны хамгийн өрнөлтэй, адал явдалтай хэсэг гэж болно.</p><p>Хоёрдох хэсэгт өсвөр насны охинтой гэр бүлийн талаар өгүүлнэ. Тэд шинээр байшин барих гэж байгаа бөгөөд байшиндаа нутгийнхаа элсэн чулууг ашиглах хүсэлтэй аж. Харин тэр элсэн чулуу нь тосгоны нэгэн хөгшин эрийн хашаанд харагдах бөгөөд тэрээр чулуугаа өгөхдөө их харам зан гаргана. Хэдий чулуу боловч түүний хувьд их үнэ цэнтэй зүйл аж. Жина ямартай ч чулуугаа авч байшингаа барих болдог.</p><p>Жэйми фармерт туслах хийдэг. Түүний амьдрал их уйтай бөгөөд зутруу. Харин тосгонд нэгэн шинэ залуухан хуульч бүсгүй ирж тосгоныхонтой боловсролын хуулийн тухай хичээл заах болсноор Жэйми уг семинарт идэвхитэй оролцоно. Семинар бүрийн дараа тэд хамтдаа хоол иддэг заншил тогтоно. Хуульч бүсгүйн хувьд Жэйми зүгээр л нэгэн тосгоны бүсгүй, хоол идэхэд нь хань болдог хүн бол, Жэймигийн хувьд түүнээс ч илүү сэтгэгдэл үлдээжээ.</p><p>Келли Рейкардтийн кинонууд ихэвчлэн нөхөрлөлийн талаар, эсвэл хүмүүс хоорондын харилцааны талаар өгүүлдэг тайван мэдрэмж төрүүлдэг, харилцан яриан дээр голцуу суурилдаг. Түүний <em>First Cow </em>гэж кино нь бас их хөөрхөн кино болсон байсан.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=3da94d7da78f" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Зүгээр л…]]></title>
            <link>https://deggi588.medium.com/%D0%B7%D2%AF%D0%B3%D1%8D%D1%8D%D1%80-%D0%BB-c3b189b817d3?source=rss-8ac828c6033d------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/c3b189b817d3</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Deggi Gnbt]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 15 May 2021 12:32:14 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-05-15T12:32:14.965Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*MX75fw6W1Z-FxuKEq1cejg.jpeg" /></figure><p>Өглөө ажилдаа хотын төвийн боомт зогсоол дээгүүрх гүүрээр алхдаг юм. Далай, завь, усан онгоц, өндөр барилгууд, алсыг харагч, салхинд хөвөлзөх тугууд, цахлай шувууд гээд үзэсгэлэнтэй л дээ. Нойрмог биеэ чирээд кофе уунгаа өглөөг тийм газраар алхаж эхлүүлэх үнэхээр гоё.</p><p>Гэхдээ ажил эхлэх, тарах цагаар тэр гүүр хөдөлгөөнтэй машин зам шиг л байдаг. Ухаалаг утас барьсан, ухаалаг цаг, утасгүй чихэвч зүүсэн яаран алхах хүмүүс. Аягатай кофе барьчихсан. Эсвэл гүйсэн харайсан, дугуйтай, скүүтэртэй. Ихэнх нь нэг бол хөгжим сонсоно, үгүй бол “өөртэйгөө ярина”.</p><p>Би ч тэдний нэг.</p><p>Яг л <em>Her </em>киноны хэсэг шиг. Ирээдүйд байгаа мэт.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*vv9g_aDBrnJxylLoW_mI9Q.png" /></figure><p>Нэг удаа орон даяар зарим операторуудын сүлжээ унаад бүтэн өдөр шахуу датагүй байсан юм. Тэгсэн дата, сошиал медиаг муулж явдаг би хүртэл өөрийн мэдэлгүй <em>Теодорь </em>Самантагаа хайж гүйдэг шиг үе үе утсаа шалгаж дата минь ирж үү гэж шалгаад л, арга мөхөстөн вайфайтай газар хайв. Ажлаа тараад алхах замдаа өнөө гүүрэн дээрээ сая нэг азнаад энэ тухайгаа бодлоо. Гэхдээ ганцхан надад ч биш, “тэдэнд” ч бас тийм мэдрэмж цухасхан төрдөг байх. Харин түүнийгээ мэдэрч байх хооронд утас нь дуугарч буцаад хэмнэлдээ орохыг шаарддаг байх.</p><p>Хэрэв би тэр завгүй холхилдох хүмүүс дунд удаан алхвал, орчин тойрноо анзаарах гэж азнавал, гэнэт хөндлөн гарах гэж үзвэл бусдын дургүйг хүргэнэ. Тиймээс би бусдын дургүйг хүргэхгүйн тулд тэдэнтэй л адил харагдаж явна.</p><p>Тэгэхнээ, тэгэхнээ, завгүй утсаар ярих, зогсоо зайгүй чаатлах хүнтэй хэрнээ ихэнх нь л цаанаа ганцаардсан, жинхэнэ харилцаагаар дутагдаж байдаг байх даа?</p><p>Эморол.</p><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fembed%2FPQh4m-Yw8Tw%3Flist%3DPLWvekjMc31453izKlKgZr-9eoxhYgSxm5&amp;display_name=YouTube&amp;url=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fwatch%3Fv%3DPQh4m-Yw8Tw&amp;image=https%3A%2F%2Fi.ytimg.com%2Fvi%2FPQh4m-Yw8Tw%2Fhqdefault.jpg&amp;key=a19fcc184b9711e1b4764040d3dc5c07&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=youtube" width="854" height="480" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/233388e8ccae5b53a90dcfa39d71430f/href">https://medium.com/media/233388e8ccae5b53a90dcfa39d71430f/href</a></iframe><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=c3b189b817d3" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Family Romance, Touki Bouki, Ohayō]]></title>
            <link>https://deggi588.medium.com/family-romance-touki-bouki-ohay%C5%8D-3a60123db43d?source=rss-8ac828c6033d------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/3a60123db43d</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Deggi Gnbt]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 11 Apr 2021 01:27:26 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-04-11T01:27:26.284Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*ub6BUFZjfTAuFG7sBSQFlA.jpeg" /><figcaption>Family Romance, LLC (2019) киноны зураг авалтын хэсгээс. Филммэйкэр Вернер Херцог</figcaption></figure><h4><strong>Family Romance, LLC (2019) dir. Werner Herzog</strong></h4><p>Германы филммэйкэр Вернер Херцогтой ‘Гэр бүлийн романс, ХХК’ киногоор нь танилцлаа. ‘Гэр бүлийн романс ХХК’ нь гэр бүл, найз нөхөд зэрэг дотны хүнээр үйлчлэх, түрээслэх үйлчилгээ үзүүлдэг Японд байдаг бодит компани юм.</p><p>Энэ компанийн талаар киноны продьюсер Рок Морин олж мэдэн Вернер Херцогт хэлснээр кино болох ажил эхэлжээ. Киноны гол дүрд Гэр бүлийн романс ХХК-ийг үүсгэн байгуулагч, захирал Юичи Иши өөрөө тоглодог. Хэдий бодит хүмүүс тоглосон, бодит байдлаас сэдэвлэсэн боловч киноны үйл явдал нь зохиомол юм. Харин киног үзсэн зарим маш сайн кино шүүмжлэгч нар хүртэл баримтат кино гэж ойлгосон тохиол гаржээ. Иймд Мүби дээр кино эхлэхийн өмнө Вернер Херцог богино тайлбар хийсэн болов уу.</p><p>Киноны үйл явдал Гэр бүлийн романсаас үйлчилгээ авч буй хэд хэдэн хүмүүсийн тухай гарах бөгөөд 12 настай Махиро охин 2 настайгаасаа хойш уулзаагүй аавтайгаа уулзан танилцах явц ерөнхийд нь холбоно.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*2G5h-3X2tuThSgkBANh2mg.jpeg" /></figure><p>Архичин аав нь охиныхоо хуриманд оролцож чадахгүй бол Гэр бүлийн романс ХХК-аас аав түрээслэн авч болно. Амьдралдаа тохиож байсан хамгийн сайхан мөчөө дахин бүтээлгүүлж болно. Ажил дээрээ алдаа гаргасан бол хүн хөлсөлж өөрийнхөө өмнөөс даргадаа загнуулж болно. Алдартай од шиг мэдрэмж авахыг хүсвэл папарацци хөлсөлж болно.</p><p>Нэг талаараа энэ бүхэн худал хуурмаг зүйл. Инээдтэй, ичгүүртэй эсвэл өрөвдөлтэй. Хэдий төрсөн аав нь биш ч төрсөн охин нь мэт дотносох гэж хичээж буй нь яг л удаан уулзаагүй аав, охин хоёр ийм байна байх гэсэн мэдрэмжийг төрүүлнэ. Тэр утгаараа дутуутай хүмүүст дутуугаа нөхөх боломжийг түрхэн зуур ч болов олгож байгаа нь сайхан үйл ч юм шиг.</p><p>‘Гэр бүлийн романс, ХХК’ кино нь хүн байхуйн тухай, бусадтай харилцах харилцаа хэрхэн <em>performative </em>болох талаар судалсан судалгааны ажил. Бид бүгд амьдралдаа олон дүрд тоглодог. Аав, ээжийн хүү, охин, эгч, дүү, найз, эхнэр, найз охин, хамтран ажиллагч гээд л. Сошиал медиа гарч ирсэн нь өөрийн онлайн хувилбарыг бий болгох гэсэн бас нэг <em>performative</em> үйл болсон.</p><p>Махирогийн удаан уулзаагүй аавыг ээж нь Гэр бүлийн романс ХХК-аас түрээслэж авчээ. Ийн аав, охин хоёр дотносох тусам аль нь жинхэнэ зүйл, аль нь жүжиг болохыг ялгаж салгахад түвэгтэй олон давхарга үүсдэг.</p><p>Киноны зураглаачаар Вернер Херцог өөрөө ажиллан киноны зургийг маш минимал байдлаар хийжээ. Тиймдээ ч киноноос баримтат кино үзэж буй мэт <em>raw</em> мэдрэмж мэдрэгдэнэ.</p><h4><strong>Touki Bouki (1973) dir. </strong>Djibril Diop Mambéty</h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/800/1*Hc7US5j-iChHzJ5Uzq9cGQ.jpeg" /></figure><p>1970-д он, Сенегал. Сенегал дахь утгагүй, хүнд хэцүү амьдралаас залхсан Мори, Анта гэх залуу хос мөнгө олж Парисруу дүрвэхээр төлөвлөдөг. Ийн мөнгө олох янз бүрийн арга сэдэх ч төдийлэн амжилт олохгүй.</p><p>Уг киног <em>Djibril Diop Mambéty</em> гэх кино урлагт бие даан суралцсан Сенегал филммэйкэр 28 насандаа Сенегалын Засгийн газраас 30,000 ам долларын санхүүжилттэй хийжээ. Францын кино урлагийн шинэ давалгаанаас нөлөө авсан нь мэдрэгдэх ч Африк кино, Сенегал кино гэсэн тэмдэгтэй. Хийцийн хувьд их өвөрмөц, эксперименталь хэв маягтай, уламжлалт бус өгүүлэмжтэй. Трэйлэрээс нь харвал хөнгөвтөр Африк инээдмийн кино гэж харахаар байсан ч үзэх явцад үл ялиг тавгүй мэдрэмж төрүүлэхээр сценүүд гарч байсан. Гэхдээ энэ нь өөрийн үздэг л киногоо үзээд байлгүй хайрцагнаасаа гарч өөр ахуй соёлтой танилцах боломжийг өгсөн. Мөн арьс өнгөний үзэл, идентитигийн тухай айконик кино юм билээ.</p><p><em>Djibril Diop Mambéty</em> амьдралдаа хоёр л бүрэн хэмжээний кино хийсний нэг нь Түки Бүки юм. ‘Түки Бүки’ кино африк ахуй, баян ядуугийн ялгаа, орчин үе, үндэс угсаа, идентити-н талаар өгүүлнэ. Мори, Анта хоёр санаандгүй байдлаар Парис явах мөнгө олж чадах ч явах цаг болсон Мори өсөж торнисон хотдоо, эх орондоо хорогддог. Магадгүй Парис амьдрал, ахуйн хувьд тэдэнд илүү дээр, сайхан байж болох ч төрсөн эх орон, үндэс угсаа ямар чухал болох санааг илэрхийлэхийг зорьсон болов уу.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/700/1*w2zvoGZHPskfwNQv_ucyFQ.jpeg" /></figure><h4>Ohayō (1959) dir. Yasujirō Ozu</h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/704/1*ZZSKIU3i1g74CMd54QYqsA.jpeg" /></figure><p>Охаё буюу ‘Өглөөний мэнд’ кино миний үзэж байсан хамгийн ХӨӨРХӨН кино. Гэр бүл, уламжлал, орчин үе бол Ясүжиро Озүгийн мөнхийн сэдвүүд. Эдгээр сэдвүүдийг сайхнаар бас хөнгөнөөр илэрхийлсэн инээдмийн кино.</p><p>1950-д он. Дайны дараах Япон оронд ахуй амьдрал тайван ч уйтай өнгөрнө. Барууны соёлын нөлөө нэвтэрч эхлэх бөгөөд орчин үежилт тохиож буй нь айл өрхүүд цахилгаан бараа худалдан авахаас эхэлнэ. Үе тэнгийн хүүхдүүдтэй айлууд зэрэгцээ амьдарна.</p><p>Исамү, Минори гэх ах, дүү хоёр хичээлээ хийхээсээ илүү хөрш айлындаа орж зурагт үзэх дуртай. Нэгэн удаа аав, ээжийнхээ өөдөөс олон үг ярьлаа гэж загнуулснаар аав, ээж нь зурагт авч өгтөл үг дугарахгүйгээр тохирдог. Энэ хооронд ээж нар нь хэрэгтэй хэрэггүй хов живэнд орооцолдож, аав нар нь харин тэтгэвэрт гарч буй тухай, зурагт хэрхэн 100 сая тэнэг хүнийг японд бий болгох талаар уншсанаа ярилцана. Киноны өнгөний хувьд дулаан мэдрэмж төрүүлэхээр, маш энгийн хийцтэй. Тийм энгийн мөртлөө тэгж үзэгчдийг баясгаж чадаж байгаа нь зохиол сайтайнх болов уу. Бас яагаад ч юм кино найруулагч С.Бямба-н хэлсэн <em>“уран бүтээлч байхын тулд эхлээд сайн хүн болох хэрэгтэй”</em> гэдэг үг санаанд орлоо. Гэхдээ Ясүжиро Озүгийн кино хийх арга барилын талаар бичих нь надад арай л ахдах учир энэ хүрээд бичвэрээ өндөрлөе. :)</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*UcXLGlvGFAxOUrUG40vzrw.jpeg" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=3a60123db43d" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[I Am Love]]></title>
            <link>https://deggi588.medium.com/i-am-love-5ad61f253172?source=rss-8ac828c6033d------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/5ad61f253172</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Deggi Gnbt]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 19 Mar 2021 14:20:27 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-03-20T02:22:41.988Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/768/1*Paiel8BP7A7vE4PvG0Z2Hg.jpeg" /></figure><p>Аз жаргалтай байхад юу хамгийн чухал вэ? Хэр их зүйл байж бид сая нэг аз жаргалтай байж чадах вэ? Гэр бүл, нэр хүнд, хөрөнгө мөнгө, хүсэл шунал, хайр…</p><p>Реккигийн гэр бүл Миланд өв залгамжилсан нэхмэл даавуу үйлдвэрлэлийн бизнес эрхэлдэг чинээлэг гэр бүл. Эмма Рекки 20 жилийн өмнө Милан залуутай сууснаар төрөлх эх орон Оросоо нэгэнтээ орхин иржээ. Одоо тэрээр хэнээс ч дутахааргүй Итали бүсгүй, 3 хүүхдийн ээж, сайн гэрийн эзэгтэй. Түүний хувьд, тэдний гэр бүлд юм бүхэн байгаа мэт. Эмма хүү Эдуардогийнхоо найз Антониотой танилцсан явдал түүний амьдралыг орвонгоор нь өөрчлөх шиг болдог.</p><p>‘Би бол Хайр’ нь Италийн кино найруулагч Лүка Гуаданьиногийн ‘Хүсэл шунал’ трилогийн эхний анги юм. Гуаданьиногийн кинонуудтай танил бол түүнийг кинондоо хүсэл тачаал, сэтгэл хөдлөлийг хэрхэн чухалчилж авч үздэгийг мэдэх байх. Хэдий тийм ч ‘Би бол Хайр’ киног чинээлэг хүмүүсийн амьдралын тухай, аль эсвэл нэгэн хэвийн амьдралаасаа уйдсан ээж, гэрийн эзэгтэй өөрөөсөө дүү залуутай учир ургуулж буй тухай кино гэж ойлговол өнгөц зүйл болно.</p><p>Өөрчлөгдөн хувьсаж буй дэлхий ертөнц, гэр бүл, хайр дурлал, хүсэл тачаал, идентитигийн талаар өгүүлнэ. Нэг талаас эд хөрөнгө, класс зэрэг хүн төрөлхтний бий болгосон хиймэл “аз жаргал”, нөгөө талаас байгаль, амт, хүсэл тачаал зэрэг байгалиас бидэнд заяасан таашаал хоорондын зөрчлийг судалсан мэт.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*95jlgtWMNpw9A9jF_C6hyg.jpeg" /></figure><p>Орос бүсгүйн дүрийг Тилда Свинтон чадварлагаар бүтээжээ. Тилда Свинтон тоглосон ихэнх кинондоо жүжигчний хажуугаар продьюсерээр оролцдог нь түүнийг тухайн кинонд өөрийн сэтгэл зүрхээ бүрэн зориулдаг болохыг харуулж байгаа биз ээ. ‘Би бол Хайр’ киног хийх талаар Лүка Гуаданьино, Тилда Свинтон нар 11 жил ярилцаж төлөвлөсөн байдаг. Уг кинонд тоглохын тулд Свинтон орос, итали хэл тодорхой хэмжээгээр сурчээ.</p><p>Гуаданьиногийн кинонуудын бас нэгэн онцлог бол нүд баясгам визуал стиль, зураглалтай. Мөн кинонууддаа Итали орны соёл, архитектур зэргийг ихэд тусгаж Итали орноо сайн сурталчилдаг. Сонгодог хөгжим кинондоо ашигласан нь киног цогц болгожээ.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=5ad61f253172" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Flow experience гэж юу вэ?]]></title>
            <link>https://deggi588.medium.com/flow-experience-%D0%B3%D1%8D%D0%B6-%D1%8E%D1%83-%D0%B2%D1%8D-3d65322b3f80?source=rss-8ac828c6033d------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/3d65322b3f80</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Deggi Gnbt]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 20 Feb 2021 11:19:46 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-02-20T11:19:46.405Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*uw48Lkyj4E53ruPJtGQSWA.jpeg" /></figure><p>Зураачдын хувьд “онгод”, зохиолчдын хувьд совин зэргээр бидэнд танигдсан <em>flow experience </em>нь хүмүүс бидний санаанаасаа зохиосон зүйл биш болохыг Унгар-Америкийн сэтгэл судлаач Чикзентмихай Михай томьёолжээ.</p><p>М.Чикзентмихай-н хүүхэд ахуй нас дэлхийн хоёрдугаар дайны дараах үед таарч, дайны дараах шархнаас болоод эцэг эх, эргэн тойрны хүмүүсээ хэрхэн аз жаргалгүй байгааг хараад хүмүүсийг юу аз жаргалтай болгодог талаар их боддог байжээ. Хожим нь Швейцарт санамсаргүй тохиолоор Карл Юнгийн ярианд сууж сэтгэл судлалтай танилцан улмаар Америкт тэр чиглэлээр мэргэшиж докторын зэргээ хамгаалав.</p><p>Тэрээр флөү-г бүтээлч байдал, аз жаргалтай холбон тодорхойлжээ. Хэдий тийм боловч флөү нь зөвхөн урлагийн хүмүүст хамааралтай зүйл биш, ямар ч ажил мэргэжилтэй хүмүүсийн мэдэрч болох үзэгдэл ажээ. Мөн ажил амьдралдаа хэр их флөү мэдэрч сурна, төдий чинээгээр жаргалтай амьдардаг болохыг судалжээ.</p><p>Хүмүүс бидний шинэ зүйлтэй танилцаж бүтээх дуртай байдаг нь хүн төрөлхтний түүхэнд хувьсаж өөрчлөгдсөн шинэвтэр зүйл аж. Янз бүрийн мутацаар зарим хүмүүст шинэ зүйл олж сэдэхэд тархинд таатай мэдрэмж төрдөг нервёз систем бий болж. Жишээ нь, тийм нервёз системтэй хүүхдүүдийг аав ээж нь багаас нь таниж түүнийг нь урамшуулснаар тэдгээр хүүхдүүд бүтээлч, соргог нэгэн болдог байна. Гэвч бидний хийж бүтээх хүслээс илүү хүчтэй, илүү анхдагч нэгэн хүч байдаг нь <em>force of entropy </em>юм. Энэ зүйл мөн л хүн төрөлхтөн эволюцид ороход бидний генеер дамжин өвлөгдөж иржээ. Бидний тав тухтай байхад, амрахад, энерги зарцуулахгүйгээр цагийг зугаатай өнгөрүүлэхэд тааламжтай мэдрэмж төрүүлдэг хүч юм. Иймээс бидний тархи нэг талаас ямар ч хичээл зүтгэл гаргахгүйгээр, нөгөө талаас өөрийгөө сорин шинэ зүйл нээж илрүүлэх гэсэн хоёр байдлаар таатай мэдрэмж авахаар программчлагдсан байдаг. Ихэнх хүмүүст амарч тухлах сэдэл илүү хүчтэй байдаг бол багаасаа урамшуулагдсан хүүхдүүд шинэ зүйл хийж бүтээх сорилтонд илүү татагддаг.</p><p>Тэгвэл таашаал гэж зүйл юу болох талаар илүү дэлгэрэнгүй авч үзэх хэрэгтэй болно. Аливаа хийж буй зүйлийнх нь чанартай байдлыг таашаал гэнэ. Жишээ нь, шатар тоглох, хаданд авирах, хөгжим тоглох. Энэ мэдрэмжийг архи ууснаар, мансууруулах бодис хэрэглэснээр эсвэл мөнгө үрснээр олж авч чадахгүй. Магадгүй биднийг залхуурч хэвтэхэд, архи их хэмжээгээр хэрэглэхэд түрхэн зуурын таашаалтай мэдрэмж төрдөг байж болох ч тэр хэсэгхэн хугацаа өнгөрсний дараагаар сэтгэлээр унах, өөрийгөө улам зэмлэх мэдрэмж төрдөг. Харин жинхэнэ таашаалыг тухайн хүн өөрийнхөө чадварыг хөгжүүлснээр, өөрийгөө сорисноор, шинэ зүйл нээж илрүүлснээр л мэдрэх боломжтой. Энгийнээр энэ л мэдрэмжийг флөү гэж нэрлээд буй аж.</p><p>Флөү нь тухайн хийж буй зүйлдээ бүрэн төвлөрч, зөнгөөрөө хөнгөхөн хийхийг хэлнэ. Гэхдээ флөү-нд хүрэхээс өмнөх шат гэж бий бөгөөд урт богино хугацааны, хэдэн цагийн, хэдэн сар жилээр үргэлжлэх флөү ч гэж бий.</p><p>Төрөл бүрийн ажил мэргэжил, улс үндэстнээс бүрдсэн хүмүүсээс флөүнд байхдаа мэдэрдэг мэдрэмжээ дүрслээч гэсэнд <strong>нийтлэг 9 шинж, элемент</strong> гарч ирчээ.</p><p>1. <em>Хийж буй зүйлийнхээ алхам бүрийг мэддэг. </em>Өдөр тутмын амьдралдаа бид яах аа мэдэхгүй үе олон байдаг. Харин энэ процесст байхдаа хүн зөвхөн тухайн зүйлдээ төвлөрч, дараагийн зүйл юу байх вэ гэдгээ сайн мэдэж байдаг. Жишээ нь, мэс засалч хүн мэс заслын алхам тутмыг эсвэл зохиолч хүн зогсолтгүйгээр юу бичихээ мэдэж байх зэрэг.</p><p>2. <em>Өөрийн хийж буй зүйлээ үнэ цэнтэй зүйл эсэхийг өөрөө мэддэг. </em>Жишээ нь, хөгжимчин хүн өөрийнх нь тоглосон нот хүсээд байсан аялгуу нь мөн болохыг өөрөө сонсоод шууд мэдэх. Өөрөөр хэлбэл, өөрийнхөө хэрэгтэй юм хийгээд байгаа үгүйд өөрөө үнэлгээ өгч чаддаг.</p><p>3. <em>Чадвар болон хүлээгдэж буй сорилтын хооронд тэнцвэр байдаг. </em>Флөүнд байхад хүн хийх гэж буй зүйлдээ чадвар нь хүрэлцэнэ гэдгээ мэддэг. Хэрэв хиймээр байгаа зүйл мэдлэг, чадвараас халисан бол бухимдал төрнө. Харин үүнээс илүү зүйл хийж чадна гэдгээ мэдвэл уйддаг. Тэгвэл флөү үзэгдэлд үл ялиг сорилт бий ч хийх зүйл, мэдлэг чадвар дүйцэж байдаг. Үүнийг ойролцоо хоёр чадвартай хүн шатар эсвэл теннис тоглоход сонирхолтой байдаг шиг ойлгож болно. Энэ бидний ажил мэргэжил дээр ч, харилцан яриа, аливаа харилцаанд ч байдаг зүйл гэнэ.</p><p>4. <em>Хийж буй зүйлд анхаарал бүрэн автсан байх. </em>Жирийн үед бидний анхаарал байнга сарниж өөр зүйлсийн талаар бодож байдаг. Харин флөүнд орсон үед бидний анхаарал бүрэн төвлөрсөн байдаг. Анхаарал бүрэн төвлөрөх нөхцлийг өмнөх 3 элемент бий болгож буй юм.</p><p>5. <em>Сатаарал байхгүй. </em>Бидний анхаарал бүрэн төвлөрсөн учраас жирийн үед байдаг гутрал, зовнил зэрэг зүйлс түр зуур мартагдана.</p><p>6. <em>Бүтэлгүйтлийн талаарх зовнил байхгүй. </em>Анхаарал хийж буй зүйлдээ бүрэн төвлөрсөн учир бүтэлгүйтэх талаар бодож ч амжихгүй. Мөн хийж буй зүйлээ сайн мэдэх нь, сорилт мэдлэг чадвар дүйцэж буй учир бүтэлгүйтэхээс айхгүй байгаа юм.</p><p>7. <em>Өөрийн ухамсар байхгүй.</em> Хүмүүс бид үргэлж бусдад ямар харагдах бол, яах бол гэж санаа зовниж байдаг. Харин флөүнд байхад хүн эгогоо хамгаалах талаар бодож ч амжихгүй. Флөү дуусахад ч бид сорилтыг давсан, өөрийгөө хөгжүүлсэн болохоор таатай мэдрэмж төрдөг. Өөрөөр хэлбэл өөрийгөө түрхэн зуур ч болов мартсанаар бие хүн өргөждөг.</p><p>8. <em>Цаг хугацааны талаарх ойлголт гуйвна. </em>Флөүнд байхад бид цагийн талаар мартаж хэдэн цаг хэдхэн минут шиг өнгөрсөн байх нь бий. Эсвэл эсрэгээрээ байж болно. Бидний туулсан туршлагын урттай цаг тоолол таарахгүй. Хэр их зүйл хийснээс шалтгаалж хэр их цаг өнгөрсөн нь шалтгаална.</p><p>9. <em>Үр дүнгээс биш зөвхөн тухайн хийж буй процессоосоо таашаал авах. </em>Урлаг, хөгжим тоглох, спорт гээд бүгдээрээ <em>autotelic</em> үйлдэл юм. Өөрөөр хэлбэл тухайн экспэринсээсээ таашаал авахгүй л бол түүнийг хийх хэрэг бараг байхгүй. Жишээ нь, хөгжимчин хүн хөгжим тоглож л таашаал авна. Зураач хүн зурах процесоосоо таашаал авна. Харин амьдрал дахь ихэнх зүйлс <em>exotelic </em>байдаг. Бид өдөр тутамдаа хийдэг зүйлсдээ дуртай болохоор биш хожмын зорилгыг нь харж хийдэг. Харин зарим тохиолдолд хоёулаа ч байж болно. Жишээ нь, мэс засалч хүн мэс засал хийхдээ бүрэн төвлөрч, сайн байгаад цалин авдаг гэхмэтчилэн.</p><p><em>Бүтээлч байдлын флөү-</em>нд хүрэхэд ямар нөхцлүүд хангагдах хэрэгтэй вэ?</p><ul><li><em>Зорилго тодорхой байх: </em>Тодорхой асуудлыг шийдвэрлэх шаардлагатай үед. Гэхдээ зорилго тодорхой байх гэдэг нь мэдээж уран бүтээлчдэд хэцүү. Ялангуяа, тухайн хийх гээд байгаа зүйл нь хэр комплекс байна, тэр чинээгээр юу хийхээ мэдэхгүй байх нь бий. Тийм учраас, бүтээлч хүн өөрт нь юу хэлэхийг “хэлдэг” далд ухамсарын механизм хөгжүүлэх хэрэгтэй гэнэ. Жишээ нь, Gyorgy Faludy гэдэг яруу найрагч ихэвчлэн шөнийн цагаар “дуу хоолой” түүнд <em>“Гиорги бичих цаг боллоо шүү”</em> гэж хэлтэл бичдэггүй. <em>“Дуу хоолойнд миний утасны дугаар бий, харин надад түүнийх байхгүй”… </em>Харин эрт дээр үед энэ үзэгдлийг Онгод гэж нэрлэдэг байж. Эсвэл зохиолчдын хувьд совин. Жишээ нь, нэгэн зохиолчийн толгойд үе үе нэг дүр зураг буугаад байжээ. Түүнийг чагнаж түүний тухай бодохгүй л бол тайван байлгахгүй байж. Тэгээд тэр зурагнаасаа эхэлж эргэцүүлэн бодон мундаг зохиолуудаа бичжээ.</li><li><em>Өөрийнхөө хэр сайн байгааг өөрөө мэдрэх: </em>Ихэнх хүмүүс ажлын гүйцэтгэлийг нь үнэлдэг системтэй байдаг. Харин уран бүтээлч, эрдэмтэд, зохион бүтээгчдийн хувьд хэцүү. Тэгвэл өдөр тутамдаа цагаа дэмий үрж байгаа эсэх, эсвэл үнэхээр хэрэгтэй юм хийгээд байгаа эсэх ээ хэрхэн таних вэ? Тухайн зүйлээ удаан хугацаанд хийгээд ирэхээр хүн заавал бусдын бодлыг сонсолгүй өөрөө өөртөө үнэлэлт дүгнэлт, шүүмж өгөх чадвартай болдог. Өөрөөр хэлбэл, дэмий санаа эсвэл үнэ цэнтэй санааг ялгаж салгаж чаддаг байх. Ингэхийн тулд тухайн салбарт юу “сайн” эсвэл юу “муу” гэж тооцогддог талаар мэдлэгтэй байх шаардлага гарна.</li><li><em>Сорилт, мэдлэг чадвар дүйцэх: </em>Аливаа зүйлийг эхлүүлэх нь l хамгийн хэцүү байдаг. Зөвхөн эхний хуудсыг бичихэд л бүтэн долоо хоног хамаг байдлаа зориулах зэргээр өөрийгөө хүчлэх шаардлага гардаг. Өөрийгөө хүчлэхгүйгээр флөү ирэхгүй. Цагийг зүгээр зугаатай өнгөрөөхөөс флөү-н ялгардаг шинж нь эхний бареерийг давж байж л тэр мэдрэмжийг хүртэж болдог. Ямар нэгэн үнэ цэнтэй, шинэ зүйлийг зовохгүйгээр бүтээх боломжгүй. Иймээс бүтээлч хүмүүс ч гэсэн the <em>barrier of entropy буюу залхуурлын саад</em>-ыг давах хэрэгтэй болдог. Тэгэхлээр тэр давааг давахын тулд сахилга баттай байх хэрэгтэй.</li><li><em>Хийж буй зүйлдээ бүрэн төвлөрөх: </em>Сорилт таарсан байхад бусад бүх түр зуурын зовнилууд нуугдан бүтээлч процесс урсан гардаг. Флөү-с урган гарсан бүтээл хүн өөрийн эгогоо умартан бүтээсэн болохоор <em>pure </em>байдаг.</li><li><em>Сатаарлаас зайлсхийх: </em>Ихэнх бүтээлч хүмүүс анхаарал сарниулах зүйлсээс хол байхыг хичээдэг. Өөр зүйлд сатаарах нь флөүг сарниулдаг, тэгээд буцаад тэр байдалдаа очихын тулд хэдэн цаг болох тохиолдол бий. Мөн маш том флөүнд орсон байхад ар гэрт нь гачигдал гарах зэргээр гэнэтийн явдал тохиох нь тухайн зохиолчыг зохиолчын гацаанд хүртэл оруулах эрсдэлтэй байдаг.</li><li><em>Өөрийгөө болон цаг хугацаа, орчин тойрноо мартах.</em></li><li><em>Autotelic байх.</em></li></ul><p>Флөү, аз жаргал хоорондын холбоо комплекс. Флөүнд байхдаа хүмүүс зөвхөн тухайн зүйлдээ төвлөрсөн байдаг болохоор аз жаргалыг мэдэрдэггүй. Харин флөү дуусахад эсвэл тухайн сэшн нь дуусахад хүн өөртөө сэтгэл ханамжтай, жаргалтай байдаг гэнэ. Үүнээс үзэхэд аль болох их флөү мэдэрвэл илүү жаргалтай амьдрах аж.</p><p>Флөү болон ухамсарын эволюц. Секс, газар нутаг эзлэх, их мөнгө олох зэргээс таашаал авах нь эрт дээр үеэс бидний генэнд бичигдсэн байдаг, амь гарах механизм. Хүн төрөлхтний эволюцид саяхан танигдсан бүтээлч зүйлсээс таашаал авах нь харьцангуй хэцүү байх нь аргагүй. Тиймээс бидний хүүхдүүд, эсвэл бидний хүүхдүүдийн хүүхдүүд ч биднээс илүү бүтээлч байх ирээдүйтэй юм.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=3d65322b3f80" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[ЧК: Би юу ч мэдэхгүй…]]></title>
            <link>https://deggi588.medium.com/%D1%87%D0%BA-%D0%B1%D0%B8-%D1%8E%D1%83-%D1%87-%D0%BC%D1%8D%D0%B4%D1%8D%D1%85%D0%B3%D2%AF%D0%B9-1ca56c8f4537?source=rss-8ac828c6033d------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/1ca56c8f4537</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Deggi Gnbt]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 02 Feb 2021 05:38:02 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-02-05T12:32:51.573Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*gnHNVubclJqu7mk2P9kx_w.jpeg" /></figure><p>Кино зохиолч, найруулагч, роман зохиолч Чарли Кауфманы 2011 онд Бафта дээр тависан илтгэлийг орчуулан хүргэж байна.</p><p>Түүнийг ‘Тунгалаг оюуны мөнхийн гэгээ’, ‘Синекдоки Нью-Йорк’, Аномалиса, Жон Малкович зэрэг кинонуудаар нь мэдэх биз ээ.</p><p>Энэхүү илтгэл нь кино зохиол төдийгүй амьдрал, оршихуй, дэлхий ертөнцийн талаар сонирхолтой яриа өрнүүлсэн учир, мөн миний хувьд хүчтэй сэтгэгдэл төрүүлсэн сонсох дуртай илтгэл минь учраас сонгож орчууллаа.</p><p><strong>Чарли Кауфман:</strong></p><p>Баярлалаа. Би энд байгаадаа баяртай байна, эсвэл өөртөө тэгэж итгүүлээд л зогсоно. <em>Би энд байгаадаа баяртай байна.</em> Өмнө нь би илтгэл тавиж үзээгүй учир өнөөдөр хийж мэдэхгүй зүйлээ хийж үзэх зориг гаргасан юм. Тиймээс би өнөөдөр та нарт өөрийнхөө сандрахыг, бувтнахыг харуулах гэж байна. Магадгүй урлаг гэдэг тийм л зүйлийг бусдад мэдрүүлэх байдаг юм болов уу. Эмзэг байдлаа ил гаргахыг.</p><p>Иймээс би өнөөдөр энд зогсоод ямар нэгэн зүйлийн эксперт шиг дүр эсгэн, эсвэл илтгэгч, сонсогч гэсэн хэвшмэл болсон ойлголтын дагуу өөрийгөө үзүүлэхээс илүү эхнээсээ л би юу ч мэдэхгүй болохоо хэлж байна. Хэрэв миний зохиол бүтээлд ямар нэгэн юм байдаг бол тэр нь энэ л ухаарлаас эхэлдэг бөгөөд бичих процесст үргэлж түүнийг өөртөө сануулдаг. Би юу ч мэдэхгүй. Бид айж байгаа болохоор л эксперт болж харагдахыг хүсдэг; яагаад гэвэл бид ухаан муутай эсвэл үнэ цэнгүй харагдмааргүй байдаг; бид эрх мэдлийг хүсдэг, эрх мэдэлтэй байхад бусдыг хуурч чаддаг учраас.</p><p>Би өөрийгөө кино зохиолч гэж хэлэхээс зайлсхийдэг. Хэлэх шаардлагатай үедээ хэлдэг л дээ. Жишээ нь татварын орлогын хуудсан дээр ээ. Гэсэн хэдий ч надад худал хэлээд байгаа юм шиг санагддаг. Хэдий техникийн хувьд энэ нь үнэн зүйл боловч. Би кино зохиол бичиж амь зуулгаа олдог ч энэ нь миний хэн болохыг тодорхойлохгүй. Харин би залуудаа кино зохиолч гэж дуудуулахыг л хүсдэг байсан. Би ямар нэгэн <em>зүйл </em>байхыг хүссэн. Би зохиолч байхыг хүссэн.</p><p>‘Серпико’ гэж киног та нар мэднэ дээ? Ал Пачино цагдаа, зураач найз бүсгүйтэй. Тэгээд нэг үдэшлэгийн сцен гардаг. <em>‘Би зураач гэхдээ ресторанд ажилладаг’</em>, <em>‘Би жүжигчин гэхдээ оффист ажилладаг’</em> гэж хэдэн артистууд ярьж байдаг. Харин Ал Пачино <em>‘Би цагдаа, би цагдаагийн хэлтэст ажилладаг’</em> гэж хэлдэг. Хүн бүр өөрсдийгөө зохиолч, ямар нэгэн юм гэж тодорхойлж байхад чи өөрийгөө ямар нэгэн зүйл гэж хэлэхийг хүссэн ч хэлэх зүйл байхгүй байх тэр мэдрэмжийг би мэднэ — эсвэл надад л тэгэж мэдрэгдсэн байх — бусад хүмүүс тэгэж боддоггүй ч байж магад.</p><p>Одоо би өөрийгөө кино зохиолч гэж дуудмааргүй байгаагаа бодохоор инээд хүрэх шиг. Учир нь би тэр үед үүнийг л хүсэж байсан юм. Магадгүй тэгэж дуудуулах хэрэгцээ байсан байх, харин одоо би тэр хэрэгцээг мэдрэхгүй байна. Би зөвхөн түүгээр тодорхойлогдохгүй гэдгээ ухаарсан.</p><p>Би бичдэг ч үүнээ хийх гэж зовдог.</p><p>Томас Манн ингэж хэлсэн байх: <em>‘Бичих нь бусад хүмүүсээс илүү зохиолч хүнд л хэцүү байдаг’.</em></p><p>Би ч санал нэгтэй байна. Хэрэв чи бичих сонирхолтой, серёз бол бичихэд хичээл зүтгэл шаарддаг. Би жишээ нь энэ илтгэлийг бичих гэж их удаан “зовлоо”. Аль хэдэн сарын өмнө тэгнэ гээд зөвшөөрчихсөн байдаг. Нэг талаараа энэ илтгэлийг бичих нь бараг л миний ажил байв. Би ширээн дээрээ суугаад л яах аа мэдэхгүй.</p><p>Үүнийг бичих нь кино зохиол бичихтэй төстэй ч байсан шиг. Би ямар нэгэн жинхэнэ зүйл, хүнд хэрэгцээтэй юм ярихыг л хүссэн. Хэрхэн хүнд хэрэгтэй илтгэл тавих вэ гэж “зовох”-ынхоо хажуугаар та нарыг өөртөө дуртай болгох гэж хичээх нь бүр хэцүү зүйл байв. Миний фантази дотор бол намайг энэ индэрийг орхисны дараа үзэгч та нар <em>“Ямар гайхалтай илтгэл байв аа?” “Мундаг зохиолч төдийгүй сайн илтгэгч юм байна. Өнөөдөр зөндөө зүйл сурж авлаа. Үнэхээр миний бодож байсан зүйлийг гаргаж ирж чадсан.” гээд л хоорондоо </em>ярих юм. Ийм л зүйл хүсэж дутагдаж байгаа мэдсэн хэдий ч үүнээсээ өөрийгөө бүрэн чөлөөлж чадахгүй, эсвэл болж байхад нь тэр сэтгэл хөдлөлийг таниж ч чадахгүй байв.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*ddUlUvJnTSR3U8ohUBg8lQ.jpeg" /></figure><p>Би та нарыг цагийг зугаатай өнгөрөөхийг хүсэж байгааг мэднээ. Тиймээс та нарыг зугаацуулахгүй гэж зориуд тооцож бодсон нь хувиа бодсон хэрэг ч юм шиг. Тэгээд л би өөртэйгөө зөрчилдсөн эсрэг тэсрэг сэтгэл хөдлөлүүдийн гацаанд орчихоод байна. Энэ эсрэг тэсрэг хүсэл шунал бас дүрийн хэн болохын чухал хэсэг л дээ.</p><p>Өнөө орой хэрхэн өнгөрч болох талаар би хэд хэдэн хувилбар бодож олсон байсан юм. Зарим нь бас л солиотой л доо. Жишээ нь, илтгэл тавихынхаа оронд жүжиг тавидаг ч юм бил үү гэж бодож байлаа. Энэ ивентийг зохион байгуулж буй продюсер ч гэсэн дэмжиж л байсан. Гэхдээ эцэст нь дуулж бүжиглэхээс илүү энд ирээд үнэнч байя л гэж шийдсэн юм. Би хэдийгээр илтгэлээ урьдчилж бичсэн ч цагт тааруулж бичээгүй болохоор энэ илтгэл 5 минут эсвэл 3 цаг болохыг мэдэхгүй байна. Хэдий би зориудаар цагт тааруулж бичээгүй ч гэсэн ийн хэр удаан илтгэл тавихаа мэдэхгүй байх нь миний анзиатиг улам бүр нэмэгдүүлэв.</p><p>Энэ гэхдээ миний ажил мэргэжлийн онцлог л доо; одоодоо, тухайн агшиндаа байх ёстой. Гэхдээ хэрэв би энэ ивентийн талаар жүжгийн зохиол бичиж байсан бол энэ ямаршуу ивент байх талаар бодож их цагийг зарцуулах байсан болов уу. Ярьж байгаа хүнд ямар санагдах уу, үзэгчдэд ямар санагдах уу, үзэгч байна гэдэг нь юу гэсэн үг болох, бүлгийн хувьд, мөн хувь хүмүүсийн хувьд гээд л.</p><p>Өөр нэг зүйл гэвэл миний илтгэлийн эхлэл хэсэг намайг ийм зүйл хийх боломжийг олгосон юм. Юу ч мэдэхгүй болохоо зарлачих нь. Энд ирээд, өөрийнхөө ямар хязгаарлагдмал хүн болохоо харуулах боломжийг. Үүнээс би чамайг нэг л зүйлийг ойлгоосоо гэж хүсэж байна: чи өөрийгөө чөлөөлснөөр л ажлаа хүссэнээрээ хийх боломж бүрдэнэ.</p><p>Энэ ишлэлийг би саяхан олсон юм: <em>“Бид хоорондоо яридаггүй. Бид зүгээр л энд тэндэхийн сонин, сэтгүүлээс олж уншсан факт, онолоор биенээ булдаг”.</em></p><p>Үүнийг 1945 онд Хенри Миллер гэж хүн бичсэн нь одоо ч гэсэн цагаа олсон сонсогдож байгаа биз. Юу гэж хэлээд байна вэ гэвэл дэлхий ертөнц ийм чигээрээ байгаад удаж байна. Дэлхий дахинд хүмүүс долоо хоног бүр хязгааргүй цагийг энтертайнментэд зориулж байна: кино, телевизийн шоу, сонин, Ютүбийн бичлэгүүд, интернэт. Эдгээр зүйлс бидний тархийг өөрчлөөгүй гэж бодвол гэнэн зүйл болно.</p><p>Ингэж массаар маань анхаарлыг сарниулж удирдах гэсэн оролдлого нь <em>энэ бүхнийг зохион байгуулж буй хүмүүст</em> ч эргээд нөлөөлж л байгаа. Хүмүүс өлсөж үхэж байна. Масс мэдээ үздэг учраас зохион байгуулагчид ч түүнийг анзаардаггүй байх. Масс мэдээний савлагаа нь өнгөлөг, том. Зайрмаг эсвэл iPad үйлдвэрлэж байгаа хүмүүс шиг л хүмүүс тэдгээр мэдээг бэлтгэхдээ <em>“Яавал би хүмүүсийг илүү их худалдан авахуулж чадах вэ?”</em> гэж бодон хийж байгаа.</p><p>Тэд ажилдаа ч сайн. Гэхдээ түүнээс чиний авч байгаа зүйл бол тэр л байна. Учир нь тэд тийм л зүйл үйлдвэрлэж байгаа. Тэд чамд юм зарж байна. Дэлхий ертөнц одоо үүн дээр л тогтдог болсон. Улс төр, Засгийн газар, корпорациуд, хувь хүн хоорондын харилцаа ч үүн дээр тогтох болсон. Гэтэл бид бүгдээрээ өлсөж байна, биенээ алж үзэн ядаж, худалч хуурмаг, муу муухайгаар нь дууддаг. Энэ бүхэн бүгд маркетингаас л болж байгаа юм. <strong>Бид ганцаардмал, хоосон, айдастай учраас ялахыг хүсэж байна. Ялснаар юмс өөрчлөгдөнө гэж итгэдэг. Гэтэл үүнд ялах гарц байхгүй.</strong></p><p>Тэгвэл чи юу хийж чадах вэ? Хэн гэдгээ хэл, үүнийгээ амьдралдаа ч ажилдаа ч харуул. Төрөөгүй хэн нэгэнд, 500 жилийн дараа төрөх ч байсан хаа нэгтээ төөрсөн нэгэнд хэн гэдгээ үнэнчээр хэл. Чиний бичвэр цаг хугацааны баримт байх болно. Хамгийн чухал нь хэрэв чи өөрийнхөө хэн болох талаар үнэнч байж чадвал, чи тэр хүний ганцаардлаас хуваалцана; тэр хүн чиний бичвэрт өөрийгөө таниад, магадгүй тэр нь түүнд итгэл найдвар өгнө. Би ч тэгэж ирсэн юм, одоо ч гэсэн өөрийгөө танисаар. Ямар нэгэн юм зарах гэж оролдохын оронд дэлхийд түүнийг л санал болго. Одоогийн байгаа байдал нь юмсын байх ёстой байдал гэж битгий андуураарай. Хүн болгон юм зарах албагүй, юм зарахгүйг л хичээгээрэй.</p><p>Энэ <em>E. E. Cummings</em>-ийн ишлэл:</p><p><em>“Чамайг өөрөөр чинь байлгахгүйн тулд, бусад хүмүүстэй яг ижил болгохын тулд өдөр шөнөгүй хичээж байгаа энэ хорвоо ертөнцөд өөрөөрөө байх гэсэн тэмцэл нь хамгийн хэцүү, хэзээ ч тэмцэхээ зогсоож болохгүй”.</em></p><p>Дэлхий чамаар дутагдаж байна. Үдэшлэг цугларалтан дээр хэрхэн ухаантай харагдах уу гэсэн ном уншсанаар биш — тийм номууд байдаг, тэдгээр нь хорхой хүргэмээр — гэхдээ тэр урхинд орохгүйг хичээгээрэй. Үдэшлэг цугларалтан дээр очоод жинхэнэ яриа өрнүүлж “<em>Би мэдэхгүй ээ</em>” гэж хэлэхээс айхгүй байх, эелдэг байхаар дэлхий чамаар дутагдаж байна.</p><p>Миний анхны ажил <em>Get A Life</em> гэдэг телевизийн шоу байсан юм. Миний ажил зохиол бичих байсан ч, би шоуг бүтээгчдийн бичгийн хэлбэр, дуу хоолойгоор бичих шаардлага гарсан. Тэр миний ажил. Бичсэн зүйлээ уншаад уур хүрч байв. Гэхдээ түүнд ямар ч шийдэл байхгүй болохыг ойлгосон. Миний ажил хэн нэгний бичгийн хэлбэрийг дуурайх учраас би хэчнээн сайн бичсэн ч түүнээс сайн бичих боломжгүй байв.</p><p>Шууд буугаад өгчих нь зөв сонголт биш л дээ. Харин оронд нь өөрөөрөө байх боломжтой газар өөрийгөө олох гэж хичээв. Өөрөөрөө л бай. Энэ амархан зүйл биш гэхдээ чухал. Замд чинь олон зүйл тохиолдох учир энэ амар зүйл ердөө биш.</p><p>Магадгүй ихэнх тохиолдолд чиний өөрийгөө сонирхолтой хүн биш гэж хаанаас ч юм бэ суусан гүн итгэл үнэмшил замд чинь саад болно. Өөрийгөө сонирхолтой хүн гэж итгүүлээд ч хэрэг байхгүй. <strong>Иймээс магадгүй би сонирхолтой хүн биш байж болно, гэхдээ миний санал болгож чадах зүйл би өөрөө л байна, тэгээд би ямар нэгэн юм санал болгомоор байна гэж бод.</strong> Өөрөөрөө байснаараа хорвоо дэлхийд чи их зүйлийг өгч байна.</p><p>Цаг хугацаа өнгөрөх тусам юмс өөрчлөгдөж, би ч өөрчлөгдөж, дэлхий өөрчлөгдөж, дэлхий намайг харах өнцөг өөрчлөгдөж байна. Би хөгширч бүтэлгүйтээд, амжилт олоод, яах аа мэдэхгүй байх үе ч байна. Хэсэг зуур л би тайвширна. Хэн байсан, хэн байгаа бодохоор өөрөөсөө ичэх мэдрэмж төрж гутардаг харамсдаг. Ирээдүйд хэн байх маань ч сэтгэл санааг тавгүйтүүлж, магадгүй итгэл найдвар өгч бас айдаст автуулж, ичээдэг. Би үргэлж л өөрөөсөө ичдэгээрээ ичэж, харамсаж, депрессдэж, уурлаж магадгүй харуусан дурсаж, хүсэн хүлээсэн энэ мэдрэмжүүдийн уулзвар дээр зогсож байна.</p><p>Ямар нэгэн шийвэр гаргаснаар тэр уулзвараас хөдлөх ч өөр нэгэн уулзвар дээр өөрийгөө олно. Тиймээс зөвхөн хөдөлгөөн гэж зүйл л бий. Кино зохиол бол хөдөлгөөн юм. Тодорхой цаг хугацаанд бичигдэж, тодорхой цаг хугацааг өгүүлдэг, тодорхой цаг хугацаанд үзүүлдэг. Энэ бол кино, хөдөлдөг зураг. <em>It’s a movie, it moves.</em></p><p><em>“Хайран хоёр цаг минь”</em> гэж үзсэн кино нь таалагдаагүй ууртай залуу хэлэх дуртай. Гэхдээ, хоёр цаг л бол хоёр цаг. Хэзээ ч буцааж авч чадахгүй. Чи хоёр цагуудаа хадгалж чадахгүй.</p><p>Тиймээс би энд байна, чи ч энд байна, цаг хугацааг өнгөрүүлэх ёстойгоороо өнгөрүүлээд. Би энэ цаг хугацааг өөрийнхөө ихэнх цагийг чамайг өөртөө дуртай болгох гэж хичээдэг шиг ээ, гэрлийн, дууны, бодлын хурдыг ид шидээрээ ховсдон чиний бодлыг удирдах гэж хичээдэг шиг ээ биш, харин чиний надтай өнгөрүүлсэн хоёр цагтаа чамайг битгий харамсаасай л гэж хүсэж байна.</p><p>Цаг хугацаа миний шархыг өөр өөр өнгөөр будна. Тод өнгөөр будагдана. Энэ магадгүй хууран мэхлэлт, сатааралт. Би хаашаа явж байгаагаа мэдэхгүй, миний шарх юу болохыг ч мэдэхгүй. Энэ шарх надад байсаар ирсэн гэдгийг л мэднэ. Миний сэтгэл зүрхэнд нүх байдаг. Түүнийгээ би мэдэрдэг. Яг юу гэдгийг нь мэдэхгүй ч үгээр илэрхийлэх боломжгүй зүйл юм.</p><p>Чамд ч гэсэн шарх байдаг гэж би бодож байна. Магадгүй зөвхөн чамд мэдрэгддэг, эсвэл хүн бүхэнд танил шарх байх. Үүнийгээ нууж хамгаалах ёстой зүйл чинь байх. Өдөрт телевизийн шоуны таван анги дарааллаж үзэн барин дардаг, магадгүй хэн нэгэнд хэлсэн ч тэдэнд сонирхолгүй санагдах шарх байх. Энэ л зүйл чамайг сул дорой, өрөвдөлтэй болгодог. Магадгүй үүнээс болоод л чамайг хайрлах боломжгүй болгодог. Энэ бол нууц, чиний ч мэдэхгүй нууц. Гэхдээ энэ зүйл амьдрахыг хүсэж байна.</p><p>Тэр л шархнаас чиний урлаг, уран зураг, бүжиг, найрлага, философийн номлол, кино зохиол чинь төрдөг юм.</p><p>Хэрэв чи тэр шархаа хүлээн зөвшөөрөөгүй бол, чи миний оронд энд ирээд илтгэл тавихдаа кино зохиолын бизнесийн талаар ярина. Кино зохиолч бол ердөө бизнес машины эрэг шураг нь, урлагийн хэлбэр биш гэж ярина. Магадгүй чи <em>“Үүнийг хар даа, кино зохиол гэж ийм зүйл байдаг юм”</em> гэж ярина. Бокс Оффисийн тухай ярина. Тэр л чиний хийх зүйл байх болно. Харин түүний дараа үзэгч ганцаардаж, хоосон, итгэл найдваргүй санагдана. Тэгээд үзэгч хоёр цагаа буцааж авахыг хүснэ. Таалагдаагүй учраас л хоёр цагаа буцааж авахыг хүснэ.</p><p>Хоёр цагаа буцааж авахыг хүсэж байгаа хүн чамайг чамайг цагийн гарз гэж хэлж байна шүү дээ. Хүнд хэлэх ямар муухай зүйл вэ? Чамайг өвтгөх гэж л тэр шүү дээ. Тэгэж хэлэх нь мэдээж буруу. Ямар ч энэрэл нигүүлсэл алга. Чи түүнд нь эмзэглэнэ. Магадгүй тоохгүй байхыг хүссэн ч эсвэл тоосон ч ямартай ч чи түүнийг нь сонсчихсон болохоор чамд нөлөөлнө. Тэгээд чи дараа яавал би бусдад таалагдах бол, хайрлуулах бол гэж бодно. Гэхдээ чиний шарх бүр гүнд шигдэнэ. Эсвэл хүмүүс ямар муу муухай болох талаар бодож, хуяг дуулгаа зузаатгах талаар бодно. <em>Гэхдээ тэгвэл чиний шарх улам бүр гүнд шигдэнэ.</em></p><p><em>Ophiocordyceps unilateralis </em>гэж ажилчин шоргоолжны тархийг халдварлуулдаг мөөгөнцөр байдгийг дуулаа л байлгүй. Юу болдог вэ гэхлээр шоргоолжнууд ойн хөрсний ойролцоо навчны доод талд авиран өөрсдийгөө тогтоож амиа хорлодог. Мөөгөнцрийн хоол болох гэж.</p><p>Шоргоолжны үхсэн биеэнд мөөгөнцрийн үрэнцэр шигдэн толгойг нь задлаад бусад шоргоолжнууд дээрээ цацруулснаар бусад нь ч бас халдварлагдана. Энэ үнэн шүү. 48 сая жилийн өмнө ч энэ зүйл болж байсан. Юу нь сонирхолтой байна вэ гэвэл шоргоолж өөрийн хувийн ашиг сонирхол болон бүлгийн сонирхлоо дагалгүй мөөгөнцрийн хэрэгсэл болж байгаа. Яг л үүнтэй ижил систем манай соёлд үүсч бий болжээ.</p><p>Би анх телевизийн цувралд ажилд орохдоо хэрхэн хагас цагийн комеди бичих тал дээр хичээлд суух шаардлага байсангүй. Би телевизийн цувралын хэрэглэгч болж өсч том болсон учраас юу хийхээ мэдэж байлаа. Ритмийг нь, ямар төрлийн онигоо хүлээн зөвшөөрөгддөгийг, дүрүүдийг нь ойлгож байв. Эргээд үүнийгээ би хэрэглэгчийн соёлын төлөө хийж байв. Би зомби байв.</p><p>Кино салбар улс төрчдийн, корпорациудын байгаа бизнестэй л адил болчихсон гэдэг нь маш том асуудал. Өөрт байгаа чухал зүйлээ даран ямар нэгэн өөр зүйлийг чухал мэтээр зарах бизнес. Энэ газар сайгүй л байдаг үзэгдэл. Миний ойлгож байгаагаар ажилчин шоргоолж тийм зүйл хийсэн нь түүнд аль ч талаараа ашигтай биш. Тэгэхээр би шууд бусаддаа халдвар тараахгүйгээр амиа хорлохгүйгээр өөрийн ажилчин шоргоолж хувилбараа ойлгохыг, шалгаахыг хүсэж байна.</p><p>Иймэрхүү системтэй онолтой тэмцэж эхлэх шилдэг арга нь зорилгыг нь харах. <em>“Тамруу явах зам сайн зорилгуудаар засагдсан байдаг”</em> гэдэг афоризм байдаг нь надад нэг л үнэн сонсогдохгүй байгаа юм. Миний бодлоор зорилго юм бүхний үндэс. Миний зорилго үргэлж өөрчлөгдөж биеэнтэйгээ зөрчилдөж байдаг комплекс зүйл. Хэрвээ би тэднийгээ сайн мэдэж байдвал, дэлхий ертөнцөд ямар нэгэн үнэн юм авчрах боломжтой. Тэр нь миний зорилт. Би бусдад хор хөнөөл учруулахыг хүсэхгүй байна.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*-RSfbEePR61RG_XhbDGIhQ.jpeg" /></figure><p>Зорилго нь тодорхойгүй медиад оролцохдоо би бусдад хор хөнөөл учруулах вий гэхээс их айдаг. Би худалдаачин байхыг хүсэхгүй байна. Би <em>“Намайг худалдан аваарай!”</em> эсвэл <em>“Намайг хараарай!”</em> гэж хашгирмааргүй байна. Би өнөө орой тийм зүйл хиймээргүй байна. Миний хэлэх гэж оролдоод байгаа зүйл бол — миний хэлмээр байгаа зүйл бол — хэрэв бид үнэнч, бодолтой, бусад хүмүүсийн оршихуйг хүлээн зөвшөөрч мэдэж байвал бидний өөрсдийгөө бодох, дэлхий ертөнцийг харах, дэлхий ертөнцөд өөрийгөө байгаагаар харах хэлбэр өөрчлөгдөж эхэлнэ. Бид энэ эмх замбараагүй эрх мэдлийн тоглоомонд идэвхигүй үзэгчид нь биш байх болно.</p><p>Бид тийм байх албагүй. Хэн гэдгээ, оршихуйн эрхээ биднийг дээрэлхэж буй хүмүүст, биднийг гутааж, ичээж, зусардаж, бидний мөнгийг ямар ч хамаагүй аргаар авах гэсэн хүмүүст хэлж чадна; өөрсдийгөө илэрхийлж чадна, тэгснээр бусад хүмүүсийн ганцаардлыг хуваалцана.</p><p>Харолд Пинтер: “<em>Зохиолчийн амьдрал тун эмзэг, барагчиг нүцгэн үйл. Зохиолч сонголтоо хийж түүнтэйгээ насан туршдаа үлддэг учир бидэнд энэ талаар бодож уйлах шаардлага байхгүй. Чамруу хүчтэй салхи салхилна, цастай мөстэй хүйтэнд ч. Хэрэв чи худал хэлээгүй л бол ганцаараа л тэр замаар явна, гав ганцаар, нөмөр нөөлөг, хамгаалалт үгүй. Хэрэв чи өөртөө хамгаалалт бий болгочихсон бол улс төрч болсон нь дээр байх. ”</em></p><p>Хүн байна гэдэг их сонин. Бид юмсын талаар бодож гайхдаг. Хүн байна гэдэг нь энэ ертөнцөд хамгийн л привлежтэй. Гэхдээ би юм бүхнийг мэддэг байхыг хүсэхгүй байна, учир нь юмсын талаар мэддэг болоод ирэхээр чи сонирхохоо болидог. Чиний мэдэх ганц л зүйл бий; тэр нь чи бүхнийг мэдэж байна гэж бодож байвал тэр чинь буруу.</p><p>Мэдээж энэ парадокс л доо. Чи юу ч мэдэхгүй байх боломжгүй юм шиг. Тийм биш ээ, энэ бол зүгээр л онол. Миний буруу байж ч болно. Энэ бас л Харолд Пинтерээс, надад Харолд Пинтер таалагддаг юм:</p><p><em>“Драмын урлагт нэг үнэн гэж байхгүй. Хэд хэдэн үнэн бий. Тэдгээр үнэнүүд биенээ сориж, биенээ тийрч, биенийхээ тусгал болж, биенийгээ үгүйсгэж, дооглож, биенээ харахгүй. Заримдаа чи тухайн агшиний үнэнг гартаа атгаж байна хэмээн бодох ч төд удалгүй хурууны чинь завсраар урсан алга болно”.</em></p><p>Аливаа зүйлийн тайлбар дээр дүгнэлтэд хүрэх нь буруу юм. Ямар ч зүйлийн талаар дүгнэлт хийсэн чиний буруу ч байж болно, чиний зөв байсан ч. <em>Бүх зүйл богино настай; бүх зүйл хэлбэлзэж байдаг. </em>Шууд дүгнэлтэд хүрчихгүй байх нь уг зүйлийн талаар илүү гүнзгий бодох боломжоор, дэлхий ертөнцийг илүү сайнаар харах боломжийг чамд олгоно. Энэ зүйлийг л би сурах гэж, дахин дахин сурах гэж хичээдэг.</p><p>Надад таалагддаг дахиад нэг ишлэл байна. Энэ жоохон урт л даа, гэхдээ сайн. Үүнийг Жон Гарви гэдэг залуу бичсэн юм:</p><p><em>“Өөрийнхөө зөв гэдгийг батлах, зөв байх хэрэгцээ нь үнэний төлөө биш, харин өөрийн дотоод хоосныг хүлээн зөвшөөрөхгүй гэсэн айдастай холбоотой гэж би улам ихээр итгэх боллоо. Би өмнө нь итгэж үнэмшдэг байсан зүйлсдээ одоо итгэдэггүй. Би сэтгэл зүрхнийхээ гүнд юу мэдэрч байгаагаа мэдэхгүй ч түүнийгээ мэдмээр байна. Үүний эхлэл нь энэ нөхцлөөс өөрийгөө чөлөөлж сатааруулах биш. Үүнийг дэмий хариултуудаар л дүүргэж болохгүй. Тэрхүү хоосон байдалтайгаа эвлэрэн хүлээж сурах нь чухал. Тэр хоосон байдлаа хүчээр дүүргэх гэсэн хүсэл нь л улс төр эсвэл шашны хэт үзэлд хүргэдэг”.</em></p><p>Миний талаарх бодлоо боддоо. Чамд яагаад тийм бодол сууж вэ? Чи яагаад тодорхой зүйлст тодорхой байдлаар хариу үзүүлдэг юм бэ? Чиний аливаад хариу үзүүлж байгаа чинь чиний хүсэл шуналтай ямар хамааралтай вэ? Хэрхэн уялдаж байна вэ? Хэрэв би арай хөгшин байсан бол миний хэлж байгаа зүйлд чи өөрөөр хариу үзүүлэх байсан уу? Эсвэл залуу байсан бол? Эмэгтэй? Өөр өнгөний арьстай? Англи хүн байсан бол миний хэлж байгаа зүйлийг чи өөрөөр хүлээж авах байсан уу? Чиний аливаад хариу үзүүлж байгаа нь чиний талаар юуг хэлж байна вэ? Чиний оюун бодлын субьектив байдал чинь ямар учиртай юм бэ? Би арай өөр дүр төрхтэй байсан бол яах уу? Өөртөө илүү итгэлтэй? Эсвэл итгэлгүй? Хэрэв би эмэгтэйлэг байсан бол яах уу? Эсвэл эрэгтэйлэг? Хэрэв би согтуу байсан бол яах уу? Эсвэл нүднээс минь нулимс асгарч байсан бол миний хэлж буй зүйл чамд өөрөөр тусах байсан уу?</p><p>Ямар ч харилцаанд энэ бүх үнэлгээ, дүгнэлтүүдийнхээ талаар бод. Хүнтэй уулзах бүрт толгойд чинь эргэлдэж байгаа бодлуудаа бод. Тэрийгээ энд байгаа бүх хүмүүсээр үржүүл. Энэ өрөөнд хэр их зүйл болж байна вэ, түүнийг хэрхэн кино болгож чадах уу?</p><p>Кино урлагаар дамжуулан хүмүүс бидний өөрийн дотоод хүнтэйгээ нүүр тулах байдлыг илэрхийлэхэд их түвэгтэй медиум. Гэхдээ түүнийг л илэрхийлэд хамгийн тохиромжтой медиум.</p><p>Кино зүүдтэй олон талаараа төстэй. Зүүд гэдэг бидний дотоодыг л илэрхийлдэг шүү дээ. Чиний тархи сэтгэл хөдлөлийг кино болгохоор тоноглогдсон байдаг. Чиний зүүд их сайн бичигдсэн байдаг. Би та нарын хэнийг чинь мэдэхгүй ч үүнийг бол мэдэж байна. Хүмүүс бид сэтгэл зовнил, гутрал, хүсэл эрмэлзэл, хайр, харамсал, гэмшлээ зүүдэндээ үзэсгэлэнтэй, баялаг түүх болгон хувиргадаг. Бидний сэрүүн байхдаа мэдрэх боломжгүй тэр бүтээлч эрх чөлөөг зүүдэндээ мэдрэх эрхийг юу өгч байна вэ? Би сайн мэдэхгүй ч, магадгүй зүүдэндээ бид бусдад ямар харагдах бол гэсэн зовнилоос ангид байдаг юм болов уу? Зүүд бол өөртэйгөө хийж буй дотно яриа. Хэрэв бид зүүдэндээ бусдаас санаа зовдоггүй шиг ээ зохиолдоо хандаж чадвал үр дүн нь өөр байна.</p><p>Тэгвэл кино зохиол гэж юу юм бэ, юу байж болох вэ? Бид нэгэнт л өнөөдөр энд кино зохиолын тухай тусгайлан ярьж байна. Кино зохиол бол судалгаа. Энэ бол чиний мэдэхгүй зүйл. Энэ бол ёроолгүй ангалруу алхах алхам. Кино зохиол нэг газраас, хаа нэгтээгээс эхэлдэг; эхлэлийн цэг бий гэхдээ үлдсэн нь тодорхойгүй. Энэ бол нууц, чиний ч мэдэхгүй нууц. Кино зохиол бичихэд зориулсан загвар гэж байхгүй, байх ч ёсгүй. Кино зохиол бичих гэж оролддог хүний тоогоор кино зохиолын байж болох хувилбарууд бий. Бид үргэлж л ямар нэгэн юмны тогтчихсон загвар байдаг гэж боддог. Яг л бизнес шиг. Киног бизнес гэж хардаг хүмүүс л масс продакшнд, загварт итгэдэг байх.</p><p>Гэхдээ би кино зохиол бичих үзэл хандлагын талаар яримааргүй байна. Кино зохиолын талаар миний мэдэх зүйл энэ байна; <em>кино зохиол гэдэг нь кинонд юу болох талаар үйл явдлыг тайлбарласан текст</em>. За, энэ тодорхойлолтынхоо талаар ч би ер нь итгэлгүй байна.</p><p>Кино зохиолч өөрийн төсөөллийг ашиглан өөртэйгөө, хорвоо ертөнцтэй, кино зохиолын хэлбэртэй танилцах, судлах боломжийг олгодог учраас л зохиол бичих хүсэл, хүчин чармайлт бий болдог байх. Гэрэл, хэлбэлзэл, цаг хугацааны нэгдэл дээр байгаа тоо тоомшгүй боломж бололцооны талаар бод.</p><p>Чадвар гэдэг аюултай зүйл. Би саяхан нэг киноны трэйлэр үзсэн юм, ямар кино гэдгийг нь хэлмээргүй байна, удахгүй дэлгэцэнд гарах кино. Үнэхээр гоё байсан,… гоё байсан. Гэхдээ намайг бүр сэтгэлээр унагаж орхисон. Тэгээд би яагаад надад тийм мэдрэмж өгсөн талаар бодож үзлээ л дээ. Миний бодлоор уг кинонд филммэйкэрүүдийн талаас гайхалтай хэмжээний ур дүй, чадвар орсон байгаа юм. Гэхдээ бусдаасаа ялгарахааргүй л хог. Би тэр киног ашиг орлого олоод амжилттай явахыг мэдэж л байна. Магадгүй хийсэн хүмүүс нь шагнал хүртээд, тэр цикл явдгаараа явах байх. Тиймээс, миний бодлоор чадвартай байхын аюул нь хийж байгаа зүйлийн чинь эхэнд тавигдчих гээд байдагт л байгаа юм.</p><p>Ур чадвараа хамгийн нэгдүгээрт тавичихмаар хорхой хүргэмээр л дээ, гэхдээ ихэчвлэн хийж буй зүйл чинь утгагүй, үнэ цэнгүй эсвэл яг л ижилхэн зүйл бол. Тиймээс чи өөрөө тэр утгагүй зүйлийг гоёоор илэрхийлэхдээ маш сайн байж гэмээн бусдаас ялгарна. Миний бодлоор хэрвээ чи кинонд эсвэл ямар нэгэн бүтээлч ажил хийж байгаа бол үнэн байхад л бэлэн байх хэрэгтэй. Үгүй бол чиний хийж байгаа зүйл маркетингаас ялгагдахааргүй болно. Тэгээд л тэр бүхэн киноны тухай биш маркетингийн тухай болно.</p><p><em>Илтгэгч индэр дээр зогсоод үзэгчидрүү харна. Тэр үнэндээ яагаад энд байгаагаа мэдэхгүй. Үнэхээр шүү. Тэрээр амьдралдаа өөрийгөө тайлбарлаж болохооргүй газруудад олж байна. Тэр энд илтгэл тавих ёстойгоо мэднэ, тэгээд түүнийгээ сайн хийх гэж, сайн зорилго тээн хийнэ гэж өөртөө амласан. Түүний хүсэж буй зүйл бол өөрийгөө өөрчлөх. Энэ л илтгэл шиг хүндрэл бэрхшээл бүрийг тэрээр хүлээн авч өөрийгөө соридог. Тэр дараачийн түвшний үнэнрүү хүрэхийн тулд хөдлөх ёстой гэдгээ хүлээн зөвшөөрдөг.Ийн итгэл найдвар тээн явах бүртээ тэрээр жинхэнэ хүн болно гэж найддаг. Тэр магадгүй жаахан л эрсдлийг давчихвал, эцэст нь ямар нэг зүйлд хүрнэ гэдгээ мэддэг. Жинхэнэ амьдралд. Түүний хөмсгөн дээр хөлс бүрэлдэнэ </em>[Хөмсгөндөө хүрч үзсэн чинь хөлс бүрэлдсэн байв].<em> </em>Би энийг яаж мэдсэн юм бол? Гайхалтай юм аа, би энийг долоо хоногийн өмнө бичсэн юм. <em>Суганых нь дор бүр их хөлс бүрэлдэнэ. </em>Гэхдээ би та нарт үзүүлэхгүй ээ.<em> Хөлс ханцуйгаар нь дамжин урсаж, алга нь хөлөрч байгааг мэдэрч байна. </em>Гэхдээ миний гар тэгэж их хөлрөөгүй байнаа, хөлөрдөггүй юм.</p><p><em>Тэр нэг сэдвийн талаар экспертээр сонгогдсон учраас илтгэл тавихаар уригдсан ч илтгэлийн сэдэв нь түүнд тодорхойгүй. Тэрээр яг үнэндээ ганцаардмал нэгэн л дээ. Энэ их ачаа дарамт, түүх, бүтэлгүй, буулт хийсэн харилцаа, хүсэл шуналандаа ороогдсон. Тэр бол хүсэл шуналын машин юм, үргэлж л хүсэж байдаг. Тэр үзэгчидрүү харав. Тэд яах аа мэдэхгүй. Тэр яагаад тэнд түүх уншаад зогсоод байгаа юм бол? Кино зохиолын тухай илтгэл тавих ёстой биз дээ? Үзэгчдийн дундах нэгэн их л жаргалтай сууна. Тэрээр илтгэгчийн бүтэлгүйтлийн гэрч болсон учраас хоржоонтой аргагүй суух нь тэр.</em></p><p><em>Илтгэгч нь энэ бүхнийг мэднээ. Тэрээр өөрийгөө үзэгчдийн хариу үзүүлэх боломжит бүх хувилбарыг тооцож үзсэн гэж итгэж байгаа. Тэр үзэгчдэд таалагдаж, тэднээр бишрүүлж, хайрлуулж мөн дур булаам байхыг хүсдэг. Тэр үүндээ өөрийгөө үзэн яддаг. Тэр өнөөдөр энд өөр байхыг хүсэж байна. Жинхэнэ байхыг хүснэ. Энэ хиймэл орчинд жинхэнэ байхыг хүснэ. Гэхдээ тэр тэгэж чадахгүй. Үнэн гэнэт түүнрүү ширтэж, хэн болохыг нь харуулна. Жинхэнэ тэр бол энэ шүү дээ. Бусдаар, ямар нэгэн юмаар гачигдаж, хүсэж шунаж байдаг зүйл.</em></p><p><em>Гэхдээ энэ шаналал, хоосрол үнэн. Тэр илтгэлээ дуусгав. Ингээд л боллоо. Өмнө нь хийж үзээгүй зүйлээ хийлээ. Тэр тайзнаас буугаад бодно: “Хүмүүс үүнд мөнгө төлсөн дөө”. “Энэ илтгэл Ютүб дээр тавигдана даа. Би ингээд л дууслаа. Энэ хүртэл миний амьдарч ирсэн амьдрал одоо үүрд өөрчлөгдөнө, зөвхөн энэ тайзнаас буугаад л. Одоо тэд миний зочид буудлын төлбөрийг төлөхөөс татгалзах болов уу? Эсвэл миний нислэг. Энд ирэх хэрэггүй л байж. Магадгүй би буцаад явж чадах болов уу?” гэж тэр бодож үзнэ.</em></p><p><em>“Магадгүй би тайзны араас юм аваадхий гэж хэлээд түр бултаж болох юм. Ус ч юм уу. Тэгсэн индэр дээр аль хэдийн ус байхыг хараад тэр гайхна. Тэр тэгээд усны талаар онигоо хэлнэ, өөрийгөө доош нь хийсэн онигоо”. Хүмүүс түүний онигоонд инээнэ, тэгээд л тэр буцаад тав тухтай бүсдээ эргээд ирнэ.</em></p><p>Би саяхан хүүхэд дээрэлхэх талаар нийтлэл уншлаа. Хүн бүр л энэ шударга бус явдлын эсрэг байх аж. Харин хэсэг хүмүүс үүнийг сайн зүйл гэж үздэг гэнэ. Энэ нь хүүхэд том болохын нэг хэсэг, характерийг бий болгодог гэнэ. Энэ нийтлэлд бичээгүй, хэлэлцүүлэгт багтаагаагүй нэг зүйл бол дээрэлхэх нь бидний соёлын нэгэн чухал элемент угаасаа болчисхон талаар. Хүүхдүүд биенээ дээрэлхэх нь гэнэт гараад ирчихсэн зүйл биш. Ингэж нэгнээ дээрэлхдэг нь хүний мөн чанарын салшгүй хэсэг мөн эсэх талаар асуулт ургана.</p><p>Бидний байгаа соёл бол маркетинг юм. Маркетинг гэж юу вэ? Өөрийн хүсэж буй зүйлээ бусдаар хийлгүүлэх гэж оролдохыг хэлнэ. Энэ бол хэрэглэгчийн соёлыг хөдөлгөж буй хүч. Улс төр, урлагийг ч хөдөлгөж байна. Хөгжим, кино, ном, дүрслэх урлаг, судалгааны тэтгэлгийн санал. Би энэ бүхэнд оролцмооргүй байна. Би чамд кино зохиол хэрхэн бичих талаар хэлмээргүй байна, хэрхэн хит зохиол бичих үү, эсвэл хэрхэн одоогийн системд нэвчин орох уу зэргийг. Харин би чамд энэ хорвоо дэлхийд өөрөөр орших арга зам байдаг гэдэгт л итгэдэг талаараа яримаар байна. Бид зүрх зориг, эмзэг байдал, үнэнч байдлаа тээн энэ хорвоо ертөнцөд ямар нэгэн сайхан зорилго авчирч болно гэдэгт итгэдэг.</p><p>Одоо кино ертөнц хэрхэн явагдах болсон гэвэл, би мэдээж <em>mainstream</em> салбарын тухай ярьж байна л даа, тэдний цорын ганц зорилго нь чамаар бараагаа худалдан авахуулах. Цорын ганц зорилго. Цорын ганц зорилго нь. Цорын ганц зорилго. Цорын ганц зорилго нь. Энэ зорилго нь бидний үздэг киног бий болгож, кино биднийг бий болгодог.</p><p>Би олон зүйлийг ойлгодоггүй. Юуны талаар ойлгохыг хүсэж байгаагаа ч мэдэхгүй байна. Гэхдээ би амьд хүн. Тиймээс би өөртэйгөө зүй ёсоор харьцуулах гэсэн энэ тэмцээнд оролцмооргүй байна. Би тэр тоглоомыг тоглохгүй. Хэн ч тоглоод хэрэггүй. Харин би оронд нь ямар нэгэн юмыг эсвэл өөрийгөө хэн нэгэнд зарах гэж оролдохгүй.</p><p>Хорвоо ертөнц дэндүү аймшигтай болжээ. Ийм байсаар л ирсэн л дээ. Гэхдээ бидний амьдарч байгаа энэ цаг үед ямар нэгэн муухай зүйл биднийг нөмрөн авч байна. Бид энэ бүхнийг яах ч аргагүй бодит байдал гэж хүлээн авалгүй, харин сонголт хийж болно гэж харах хэрэгтэй.</p><p>Өнөө орой би та бүхэнд ямар нэгэн хэрэг болохуйц зүйл хэлсэн гэж найдаж байна. Би хэн нэгэнд кино зохиол хэрхэн бичих талаар зааварлаж чадахгүй ээ, учир нь чамаас ямар нэгэн үнэ цэнтэй зүйл гарах бол тэр нь чамаас л гарна. Миний ажиллах арга барил чинийхээс өөр. Өнөөдөр миний санал болгож чадах зүйл, чамд санал болгох зүйл бол хэрэв чи өөрийгөө үнэнээр, өгөөмрөөр бусдад санал болговол миний сэтгэл хөдөлнө. Чи нэгэн бие махбодид, гэр бүлд, нөхцөл байдалд, өөрийн гэсэн тархи, хүйстэй, тодорхой соёлд, тодорхой цаг хугацаанд төрсөн- миний л адилаар. Заримдаа миний дотор байгаа энэ бүх зүйлс намайг өөр өөр чиглэлд татаж байгааг мэдэрдэг, намайг бий болгодог.</p><p>Шинэ зүйлийг нээж олохдоо өөртөө өөрчлөгдөх эрх чөлөөг олго. Зохиолоо хөгжиж , өөрчлөгдөхийг зөвшөөр. Чи ажиллах явцдаа олон зүйлийг нээж илрүүлнэ. Тэдгээр зүйл хэчнээн хэцүү байсан ч хойш нь битгий тавиарай. Толгой доторх бяцхан хоолойнуудаа зөвхөн аливааг хялбарчлахын тулд л дуугүй болгож болохгүй. Битгийн хялбарчил. Ямар харагдаж байгаагаас нь санаа зовох хэрэггүй, бүтэлгүйтлийн талаар санаа зовохгүй байя. Бүтэлгүйтэл бол чи оролдсон гэсэн тэмдэг юм. Чи бүтэлгүйтэх эрсдэл гаргасан гэсэн үг. Хэрэв чи бүтэлгүйтэх эрсдэл гаргахгүй бол хэн нэгний өмнө нь хэзээ ч хийж байгаагүй өөр зүйлийг хийж чадахгүй.</p><p>Зөвхөн үр дүнгийн төлөө ажиллахгүй бай. Дотор чинь юм бүрэлдэн бий болох цаг хугацааг өөртөө олго. Чи өөрөө ч мэдэлгүйгээр үүний тухай бодож л байгаа. Чиний далд ухамсар чинь чамд эрх чөлөө, сюрприз авчрах боломжыг олго. Цаг мөч бүрт хүн бүр ямар нэг зүйлийг хүсэж байдаг. Ихэнхдээ олон өөр хоорондоо зөрчилдсөн зүйлийг. Өөрийнхөө тухай болон дүрүүдийнхээ хүсэл, зөрчлийг ойлго.</p><p>Сторителлинг гэдэг байгалиасаа их аюултай зүйл. Хэрвээ чи амьдралдаа трауматик явдал туулсан бол түүнийхээ талаар бод. Тэр явдал болсны жилийн дараа хэн нэгэнд хэлж байсан тухайгаа бод. 100 дахь удаагаа ярихад хэрхэн өөрчлөгдсөн бэ? Өөр зүйл болсон байна уу? Өөр хэсгүүд орж ирдэг. Нэг нь хандлага юм. Ихэнх хүмүүс сторинд хандлага байх нь сайн гэж боддог. Дүрүүдийн арк, морал зэргийг тооцоолж хөндлөнгийн нүдээр зохиолыг хүүрнэж болно. Гэхдээ хандлага нэг талаараа үйл явдлыг буруугаар өгүүлж байгаа юм; энэ нь шинээр утга бий болгож, жинхэнэ болсон явдлаасаа хол хөндийрөх нь элбэг.</p><p>Сторителлинг-д тохиолддог бас нэг зүйл бол цаг хугацааны туршид үүнийгээ үзэгчдээ тохируулах процесс. Чиний сторины аль хэсэг нь болж байгаа, алийг нь баяжуулах, авч хаях зэргийг цаг хугацаа өнгөрөх тусам олж мэднэ.</p><p>Чарли Кауфманы 2011 оны 9 сарын 30-нд Бафта дээр тависан энэхүү илтгэлийг эндээс үзээрэй. Мөн англи хэл дээр тектсээр <a href="https://www.bafta.org/media-centre/transcripts/screenwriters-lecture-charlie-kaufman">эндээс</a> унших боломжтой.</p><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fembed%2FeRfXcWT_oFs%3Ffeature%3Doembed&amp;display_name=YouTube&amp;url=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fwatch%3Fv%3DeRfXcWT_oFs&amp;image=https%3A%2F%2Fi.ytimg.com%2Fvi%2FeRfXcWT_oFs%2Fhqdefault.jpg&amp;key=a19fcc184b9711e1b4764040d3dc5c07&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=youtube" width="854" height="480" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/3a0d774bde4fb419d3ae39aa2da57349/href">https://medium.com/media/3a0d774bde4fb419d3ae39aa2da57349/href</a></iframe><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=1ca56c8f4537" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Токио сонат]]></title>
            <link>https://deggi588.medium.com/%D1%82%D0%BE%D0%BA%D0%B8%D0%BE-%D1%81%D0%BE%D0%BD%D0%B0%D1%82-ae07773f697c?source=rss-8ac828c6033d------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/ae07773f697c</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Deggi Gnbt]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 01 Feb 2021 14:08:10 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-02-05T12:10:33.001Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/600/1*pp8hV49iw5U404jh_IhLjQ.jpeg" /></figure><p>Харолд Пинтер: <em>“Драмын урлагт нэг үнэн гэж байхгүй. Хэд хэдэн үнэн бий. Тэдгээр үнэнүүд биенээ сориж, биенээ тийрч, биенийхээ тусгал болж, биенийгээ үгүйсгэж, дооглож, биенээ харахгүй. Заримдаа чи тухайн агшиний үнэнг гартаа атгаж байна хэмээн бодох ч төд удалгүй хурууны чинь завсраар урсан алга болно”.</em></p><p>Токиогийн хаа нэгтээ суух жирийн л нэгэн гэр бүл. Аав нь ажлаа шаргуу хийж цалингаа эхнэртээ авчирна. Эхнэр нь гэр орноо тав тухтай байлгаж хоол ундаа бэлтгэнэ. Том хүү нь гудамжинд брошур тарааж цагийн ажил хийх бол бага хүү нь төгөлдөр хуур тоглож сурах нууцхан хүсэл тээн хичээлдээ явна. Гэр бүлийн гишүүн бүр өөр өөрсдийн рольтой.</p><p>Оройн хоолны цагаар ширээ тойрч суугаад аавыг хоолоо идэж эхэлсний дараа л хоолондоо хүрч болно. Төгөлдөр хуурын сургалтад явж болох эсэх, цэрэгт явах, машин авах бүгд ааваас хамааралтай. Хэрэв аав нь ажилгүй болоод гэртээ цалингаа авчирч чадахгүйд хүрвэл яах вэ?</p><p>Токио сонат гэр бүлийн тухай, ганцаардлын тухай, харгис нийгмийн тухай кино.</p><p>Аав нь компаний цомхотголд өртөн ажилгүй болсон ч түүнийгээ гэрийнхнээсээ нуун өдөр бүр костюмээ өмсөөд хаа нэг тийшээ гарна. Эхнэр нь анхаарал халамжаар дутна. Аавынх нь ажлаасаа халагдчихаад гэрийнхнийхээ санааг зовоохгүй гэсэндээ хэлэлгүй нуудаг нь, магадгүй бардам зан нь, магадгүй аавын ролио “алдчих” вий гэсэн битүүхэн айдас нь түүний хувьд үнэн. Ээжийнх нь амьд яваагаа мэдрэх гэсэн хүсэл, нөхрөө ажилгүй болсныг мэдсэн ч мэдээгүй царайлах түүний хувьд жинхэнэ мэдрэмж. Үнэн. Том хүүгийнх нь амьдралаа утга учиртай зүйлд зориулах гэсэн тэмүүлэл, бага хүүгийнх нь төгөлдөр хуурын багшид татагдаж байгаа ч гэсэн. Тэр байтугай гэрийг нь дээрэмдэх гэж ирсэн дээрэмчний цөхрөл ч үнэн.</p><p><em>Хүмүүс бид үнэндээ их ганцаардмал улс. Хэтэрхий ганцаардмал учир өөрийнхөө ганцаардалдаа автан бусдын ганцаардаж байгааг ч анзаарах сөхөөгүй явах нь бий. Хүн бүрт бусдаар ойлгогдох, бодол мэдрэмжээ хуваалцах хэрэгцээ байдаг аж. Хаа нэгтээ зовж шаналаж буй хэн нэгний зовлон нь үнэн. Магадгүй миний мэдэрч буй зүйл түүнийх нь хажууд хэчнээн жижиг бай наддаа л үнэн.</em></p><p>Токио сонат япон гэр бүлийн тухай кино. Дэндүү япон гэр бүлийн тухай. Магадгүй жинхэнэ япон гэр бүлийн тухай. Эсвэл монгол гэр бүл. Америк ч гэр бүл.</p><p>Гэр бүлийн гишүүн бүр рольтой. Гэр бүл бүрт нууц бий. Гэхдээ аав нь ажилгүй боллоо гээд аав биш байхаа больчихгүй. Хүү нь аавтайгаа дугарахаа байлаа гээд хүү нь биш болчихгүй.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=ae07773f697c" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Бүтээлч үйлдвэрлэлийн тухай]]></title>
            <link>https://deggi588.medium.com/%D0%B1%D2%AF%D1%82%D1%8D%D1%8D%D0%BB%D1%87-%D2%AF%D0%B9%D0%BB%D0%B4%D0%B2%D1%8D%D1%80%D0%BB%D1%8D%D0%BB%D0%B8%D0%B9%D0%BD-%D1%82%D1%83%D1%85%D0%B0%D0%B9-b18185cff37d?source=rss-8ac828c6033d------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/b18185cff37d</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Deggi Gnbt]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 01 Feb 2021 10:40:14 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-02-05T12:30:50.162Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*poz8wHqcwNFcsaJqKsyT2w.jpeg" /></figure><p>Сүүлийн хэдэн арван жил <em>Creative Industries</em> буюу Бүтээлч үйлдвэрлэл, Бүтээлч салбар гэж их яригдах болсон. Хэдий энэ үг хэллэг нийтлэг болсон ч энэ талаар дийлэнх хүмүүс нэг түвшний ойлголтгүй байдаг шиг санагддаг. Бүтээлч үйлдвэрлэл (БҮ)-ээр сурсан тухайгаа хүмүүст хэлэхэд араас нь заавал тайлбарлах шаардлага гардаг. Тийм байхаас ч аргагүй, учир нь БҮ гэдэг харьцангуй шинэвтэр ойлголт, салбар юм.</p><p>Тиймээс БҮ хэрхэн “моод”-нд орох болсон талаарх бодлоо хуваалцая. Бүтээлч, ‘бүтээлч байдал’ гэх үгс урлаг, уран сайхантай л холбогддог байсан бол сүүлийн хэдэн арван жил өргөнөөр ашиглагдах болсон. Компаний хэтийн төлвийн тодорхойлолтод, ажлын зарлалд эсвэл өөртөө туслах номын гарчиганд ч <em>бүтээлч </em>гэх үг цухуйх нь олонтаа. Нэг талаараа үүнд буруу зүйл байхгүй. Учир нь хэл гэдэг тогтсон зүйл биш бөгөөд үгсийн утга цаг хугацааны туршид хувьсан өөрчлөгдөж байдаг.</p><p>БҮ моодонд орох болсныг капитализмтай холбож тайлбарлаж болно. 20-р зууны сүүл үеэс ‘мэдлэгийн эдийн засаг’ гэх нэр томьёо гарч ирэх болсон нь шинжлэх ухааны судалгаа, ололт амжилт, мэдээлэл дээр суурилсан эдийн засгийн систем байв. Харин 21-р зууны эхэн үеэс мэдлэг, мэдээлэллээс гадна <em>бүтээлч байдал</em> гэх нэр томьёо түлхүү сонсдох болсон. Ричард Флорида 2003 онд бичсэн <em>‘Бүтээлч ангийнхны сэргэн мандалт’</em> номондоо хотуудын, улс үндэстнүүдийн хувь тавилан бүтээлч ажилтнуудын оролцооноос хамаарна гэж бичсэн байдаг.</p><p>Бодлого тодорхойлогчид их хэмжээний оюуны өмчийг бий болгох нь капитализмын зорилго — үргэлж өсөлттэй байх- нөхцөлийг хангах буюу шинэ капитализмыг аварна гэж үзжээ. Тиймдээ ч 21-р зууны “газрын тос”-ыг контент гэж үзэж байна.</p><p>Бүтээлч үйлдвэрлэлд өөр хоорондоо холбоотой олон өөр салбаруудыг нэгтгэн тооцдог. Шинэ санаа, бүтээл, контент, шинэ нээлт, ололт, технологийг бий болгон таниулж буй салбарыг оролцуулна.</p><p><strong>Бүтээлч үйлдвэрлэлд</strong> архитектур, дизайн болон визуал артс; хөгжим болон перформинг артс; кино, радио болон телевиз; зохиол бүтээл ба хэвлэн нийтлэл; зар сурталчилгаа, маркетинг болон програм хангамж, дижитал контент зэрэг багтана. Ийн олон салбаруудыг хамруулдаг учраас хоёр дэд бүлэгт хувааж авч үздэг: — <em>Соёлын үйлдвэрлэл</em> болон — <em>Бүтээлч үйлчилгээ</em>.</p><p>Монголд БҮ-ийн талаар ярихдаа Соёлын үйлдвэрлэл талаас нь түлхүү ярих хандлага ажиглагддаг. Гэвч Бүтээлч үйлдвэрлэлээ хөгжүүлье гэж ярьж байгаа бол Бүтээлч үйлчилгээг хамтатгаж үзэх нь зөв юм.</p><p><strong>Соёлын үйлдвэрлэлийн сегментэд:</strong></p><ul><li>Кино, телевиз болон радио</li><li>Хөгжим, визуал болон перформинг артс</li><li>Хэвлэн нийтлэл</li></ul><p>Өөрөөр хэлбэр ном сэтгүүл, кино зэргээр соёлын бүтээгдэхүүн үйлдвэрлэж байгаа салбарууд орно.</p><p><strong>Бүтээлч үйлчилгээ:</strong></p><ul><li>Зар сурталчилгаа, Маркетинг</li><li>Архитектур, дизайн</li><li>Програм хангамж болон дижитал контент</li></ul><p>Зар сурталчилгаа, маркетинг энэ ангилалд ордог учир нь хэрэглэгчдийн зан төлөв, хэрэгцээ улам бүр ялгаатай болж байгаатай холбоотой. Хуучин шиг манай бүтээгдэхүүнийг худалдан аваарай, бэст гэсэн эсвэл анхаарал татах гэсэн ядмаг оролдлого амжилт олохоо байж тухайн хэрэглэгчийн сегментийн сэтгэлд нь хэрхэн хүрэх үү гэсэн зүйл тавигдах болсон. Зар сурталчилгаа, маркетинг дотроо <em>Соёлын үйлдвэрлэлд бүтээлч үйлчилгээ үзүүлэх </em>эсвэл <em>Бүтээлч бус салбарт бүтээлч үйлчилгээ үзүүлэх </em>зэргээр ялгарна.</p><p>Шинэ капитализмыг бүтээлч ажилтнууд авч явж байгаа гэж ярих ч дийлэнх хүмүүс нь бага орлого олдог. Үүнээс үзэхэд бүтээлч ажилтнууд эдийн засгаа авч явж байгаа гэдэг нь нэг талаараа идеологи байж мэдэх, нөгөө талаараа зөвхөн цөөн тооны хүмүүс их хэмжээний орлого олж буйтай холбоотой.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=b18185cff37d" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>