<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by dekhulan on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by dekhulan on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@dekhulan?source=rss-49c3a9aaa41d------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/2*HcW1ncQsg5bFrpFJTLd2OQ.jpeg</url>
            <title>Stories by dekhulan on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@dekhulan?source=rss-49c3a9aaa41d------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Tue, 17 Nov 2026 22:24:06 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@dekhulan/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Мо Янь — “Эргэлт”]]></title>
            <link>https://medium.com/@dekhulan/%D0%BC%D0%BE-%D1%8F%D0%BD%D1%8C-%D1%8D%D1%80%D0%B3%D1%8D%D0%BB%D1%82-adc9bd3362fc?source=rss-49c3a9aaa41d------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/adc9bd3362fc</guid>
            <category><![CDATA[номын-тэмдэглэл]]></category>
            <category><![CDATA[эшлэл]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[dekhulan]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 14 Apr 2019 14:39:50 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2019-04-14T14:39:50.759Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3>Мо Янь — “Эргэлт”</h3><blockquote>Бүтэхгүй нь гээд гутрах үе байвч, болох нь дээ гээд сэргэдэг байлаа.</blockquote><p>Баярлаж хөөрөх эсвэл гуньж гутрах алинаа мэдэхгүй, албатай ч юм шиг сайн дураараа “зовоод” л явна уу,, тэрийгээ мэдсэн хэрнээ зүгээр байхгүй хаварт буруугаа чихчих гээд л ккк. Хаврын “тиймхэн” мэдрэмжүүдээ үргээж, эерэг өөрчлөлт шинэчлэлт, яаж ч үргэлжилсэн эцэстээ сайн сайханд хүрэх амьдралын сонин хачнаар өөрийгөө хөглөж, нэг сайхан хөнгөрч, хаврыг сайхнаар мэдрэхийг хүсвэл энэхүү зохиолыг санал болгож байна.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1023/1*hKQgcWc-cNycuWBcVmoG4w.jpeg" /><figcaption>Хятад хэлнээс орчуулсан: Бат-Эрдэнийн Гэрлээ © 2016 МОНСУДАР хэвлэлийн газар</figcaption></figure><p>Бага сургуулиасаа хөөгдсөн гол баатар Мо Янь, мөн сургуулиас өөрийн саналаар гарч амьдралаа хөөсөн ангийн найз Хэ Жиү, сургуулийн хамгийн хөөрхөн охин Лү Вэнь, түүний аав газ-51-ийн жолооч ах, зохиолын явцад хамгийн дотно танил болох 2 газ-51машин гэсэн дүрүүдэд болон тэдний хооронд сонин хачин амьдралын “эргэлтүүд” тохиолдоно. Огт танихгүй хүмүүсийн амьдралыг өөрийнхөөсөө илүү нандигнан эргэцүүлэхээс наана болгодог энэ үгийн хүчийг яана вэ! Зохиол өмнө дурдсанчлан бүхэлдээ их нээлттэй, дотно, дулаан мэдрэмж төрүүлнэ. — <em>Тайван чөлөөтэй хүүрнэл бүтээл</em></p><blockquote>Хэзээ миний аз гийх юм бэ?</blockquote><blockquote>Ажил хийж амьдрал ахуйгаа өөд нь тат. <strong>Ядарна гэж битгий зов.</strong> Хүмүүс ядарч туйлдсандаа биш өвчин зовлон тусаж л өнгөрдөг юм.</blockquote><p>Зиндаа ахиж, нийгэмд өөрийн гэсэн байр сууриа олохыг амьдралын гол зорилгоо болгосон (номын үг), түүнийгээ ч сайхан амьдралд хүргэх гол зам гэж итгэсээр хүмүүс бид хэр хол явж, тэр зуураа хэчнээн унаж хэчнээн босох бол? Санасандаа хүрэх болов уу? Би зөв явж байдаг байгаа? Энэ нэг л биш ээ гээд хэсэг “гацаад” жаахан гутарчихмаар ч юм шиг үе гарах нь байх л зүйл юм гэдгийг “Эргэлт” танд их эвтэйхэн, хөнгөхөнөөр ойлгуулж чадна гэж найдаж байна. —<em> Зөв гэж санасан бүхнээ үргэлжлүүлэн хийгээд л байх хэрэгтэй юм шүү.</em></p><blockquote>Гаоми сууринд төрж өссөн ядуу тарчиг амьдралтай жирийн залуу би бээр 1978 оны нэг сарын 18ны өдөр Бээжинд очно гэж <strong>зүүдэлсэн бил үү</strong>. … Тэр цагт Бээжин одоогийнхоос даруй арав дахин жижиг байсан ч миний хувьд <strong>сэтгэл догдлуулсан их хот</strong> байсан билээ.</blockquote><blockquote>Хувь хүн, нийгэм хоёрын зэрэгцсэн хөгжил үнэндээ ямар их <strong>үнэ цэнэ</strong>эр олдсоныг уншигч та энэ номоос ойлгох буй за. — Өмнөх үг.</blockquote><p>Өнөөдөр бидэнд байдаг л нэг энгийн зүйл мэт санагддаг бүхэн яг үнэндээ ямар түүх бичиж, хэрхэн өнөөдөр бидэнтэй зэрэгцэн оршиж буй нь магадгүй төсөөлснөөс ч гайхалтай байж болох. Иймийн тул чи хэн байлаа ч өнгөрснийг үгүйсгэх эрхгүй бөгөөд зөвхөн өнөө маргаашийн чиг хандлагыг бишрэн шүтэж, агуулгаас илүү хэлбэрт татагдах нь чиний хэн бэ гэдгийг л илэрхийлэх болно. Ер нь хүн бүхэн өсөж төрсөн нутаг орон, амьдарч буй хот, сурч байгаа сургууль, ажиллаж байгаа байгууллагынхаа түүхэн замналыг сонирхон судалж, авахыг нь авч, гээхийг нь гээж, ирээдүйг нь илүү сайн сайхнаар бичилцэхэд хувь нэмрээ хэрхэн оруулах талаар <em>ядаж л бодож эргэцүүлж, нандигнан дурсаж</em> явах хэрэгтэй юм шиг. Бодол яаж ийгээд үйлдэл болдог доо.</p><blockquote>Хорвоогийн бүхий л зүйл <strong>эцэс төгсгөлгүй хувьсан өөрчлөгдөж</strong>, хүмүүс хувь заяаны эрхээр салж нийлж нөхцөл байдал заримдаа азгүй, заримдаа бүр <strong>хачирхалтайгаар таарч эргэдэг </strong>нь амьдрал юм даа.</blockquote><p>Урсан өнгөрч буй цаг хугацаанд хэчнээн унаж, хэчнээн босох нь тийм ч чухал биш бөгөөд харин унах бүртээ өөрийгөө зөв босгож, босох бүртээ өөрийгөө зөв чиглүүлэх нь л чухал юм уу даа. Эсрэгээрээ унаж, боссоноо тоолоод суувал юун өнөө нийгэмд эзлэх байр суурь нтр ккк. Унах нь буруу бас муу зүйл биш ч гуньж гутарч, эргэлзэж суухаа болиод бушуухан бос, босоод хөл гараа хөдөлгө, толгой тархиа ажиллуул, <em>ядарна гэж битгий зов.</em></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=adc9bd3362fc" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Милан Кундера — “Тэвчихийн аргагүй хөнгөн оршихуй”]]></title>
            <link>https://medium.com/@dekhulan/%D0%BC%D0%B8%D0%BB%D0%B0%D0%BD-%D0%BA%D1%83%D0%BD%D0%B4%D0%B5%D1%80%D0%B0-%D1%82%D1%8D%D0%B2%D1%87%D0%B8%D1%85%D0%B8%D0%B9%D0%BD-%D0%B0%D1%80%D0%B3%D0%B0%D0%B3%D2%AF%D0%B9-%D1%85%D3%A9%D0%BD%D0%B3%D3%A9%D0%BD-%D0%BE%D1%80%D1%88%D0%B8%D1%85%D1%83%D0%B9-b640bbc7a8be?source=rss-49c3a9aaa41d------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/b640bbc7a8be</guid>
            <category><![CDATA[номын-тэмдэглэл]]></category>
            <category><![CDATA[эшлэл]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[dekhulan]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 31 Mar 2019 14:52:37 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2019-04-07T16:42:23.015Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3>Милан Кундера — “Тэвчихийн аргагүй хөнгөн оршихуй”</h3><p><em>Шалихгүй 6 тохиол — Ганцхан зүйрлэл — Булшны бичээс</em></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/640/1*oCHLonNLI-kHxRv9WpGtrQ.png" /><figcaption>Орчуулсан: Жалан-Аажавын Тэгшзаяа, Эрхлэн гаргасан Тагтаа Паблишинг</figcaption></figure><p>Туулах нь гарцаагүй өдөр хоногуудаа аль болох зөвөөр, аль болох алдаа мадаггүй өнгөрөөх гэсэндээ энэ “ойлгомжгүй” нэртэй номыг 18 насныхаа төрсөн өдрөөр өөртөө зориулан авсан юм. Тухайн үедээ “Хөнгөн орших нууцад нэвтрэх нь хэмээн догдолж, гэхдээ яагаад тэвчихийн аргагүй байдаг юм бол доо” гэж дэндүү хөнгөн сэтгэж байсан хэрэг. Харин одоо бол хөнгөн үедээ хүндэд, хүнд үедээ хөнгөнд хувилах гэж уншдаг болжээ. Ингээд бодсон чинь хүнд, хөнгөн оршихуйдаа хэт их автахаа больж, хүлээж авч сурсан ч юм уу.</p><p>Их л сүрхий нууцад нэвтрэх нь гэсэн догдлолыг минь эхний бүлгээс эхлүүлээд л унтрааж эхлэсэн нь хэтэрхий гүн эсвэл дэндүү энгийн өгүүлэмжүүд холилдон намайг төөрөгдүүлж байсантай холбоотой байх. Намайг төөрөгдүүлсэн биш, би өөрийн муудаа л төөрсөн байх л даа.</p><p>Барин тавин уншсаар, гурван ч удаа уншив. Уншиж дуусах бүртээ хөнгөрөх, хүндрэх аль нь болохыг хэлж чадамгүй сонин мэдрэмжинд дарагдаж хоцордог байв. Тиймдээ ч тэмдэглэл бичиж чадалгүй өнөөдрийг хүрчээ. Ер нь энэ зохиолыг бүрэн илэрхийлж, утга агуулгыг нь гаргаж чадах сэтгэгдэл хэзээ ч бичигдэхгүй болов уу. Нэгэнт ингэж ухсанаасаа хойш толгой дохоо гаргаж бичихгүй бол бүр нэг л боломгүй санагдаад бичиж байгаа минь энэ. Нөгөөтэйгүүр угаас үзсэн харсан, туулсан зүйл цөөнтэй хэдхэн жил минь “жул”-дах шиг санагдаж, нас тогтож, “том” болсон хойноо ахин уншихаар шийдээд номоо бүр далд хийгээд хэсэг мартмаар болов.</p><p>Санаанд маш энгийн буух хөнгөн дүрслэлүүд боловч эргүүлээд тэр бүгдийг хүндэд хувилгаж байгаа нь гайхмаар хачин. Бүр ховсдуулаад ч байх шиг, нэг мэдэхэд л номоо бариад авчихна. Хүн ер нь хэтэрхий жаргалтайдаа, дэндүү давруу зантайдаа л зовлонгийн хойноос өөрөө гүйдэг юм шиг. Яг тухайн мөчдөө жаргал зовлон/ хүнд хөнгөн алиныг нь ч бай хүлээж аваад, үг дуугүй, гомдол эсвэл баяр хөөргүйгээр оршин байх боломж ер нь бий болов уу? Хэрэв тийм байлаа гэхэд тэр хүн гарцаагүй эрүүл хүн биш байж таарах байх.</p><p>Номын нээлтийн өдрийг, нууцад нэвтрэх өдрийг хүлээн өнгөрүүлсэн өдрүүддээ гадны номын тэмдэглэлүүдийг уншиж байхдаа “2 эрэгтэй, 2 эмэгтэй, 1нохойн талаар өгүүлнэ” гэх хачин богинохон өгүүлбэрийг уншчихаад гайхаж байсан ч одоо бол би өөрөө ч үүнээс дээр тайлбар хийж чадахгүйгээ мэдэрч байна.</p><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fembed%2FsElE_BfQ67s&amp;display_name=YouTube&amp;url=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fwatch%3Fv%3DsElE_BfQ67s&amp;image=http%3A%2F%2Fi.ytimg.com%2Fvi%2FsElE_BfQ67s%2Fhqdefault.jpg&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=youtube" width="854" height="480" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/b2005551b0affcb16cc98a56f6e3b849/href">https://medium.com/media/b2005551b0affcb16cc98a56f6e3b849/href</a></iframe><p>Зохиолд гарах бүх үйл явдал урьд нь хэлсэнчлэн их энгийн, эрэгтэй эмэгтэй хүмүүсийн харилцаа ийм л байдаг биз гэмээр, гэхдээ жаахан ярвигтай.</p><p>Хотын залуу, буйд тосгоны бүсгүй шалихгүй 6 тохиолын дүнд учирч, эргээд харахад өчүүхэн зүйлсийг том зүйрлэл болгон утга учир өгч, хэн хэн нь нэгнээ зайлшгүй тохиож буй амьдралын нь нэг хэсэг, зурсан зураг, хувь тавилан мэтээр хүлээн авсанаар энэ бүхэн эхлэнэ. Энэ нь буруу эсвэл зөв байсныг бурхан л хэлж чадах биз.</p><blockquote>Гагцхүү <strong>санаандгүй</strong> бүхэн өөрийн хөг аялгуутай. … <strong>Тэрхэн хором</strong>д радиогоор хөгжим явж таарчээ. … Дур булаам танихгүй эрээс захиалга авах <strong>яг тэр эгшинд яагаад заавал</strong> Бетховены хөгжим эгшиглэж <strong>таарав</strong>?</blockquote><blockquote>Зүйрлэлийг хөнгөнд бодож болохгүй. <strong>Ганцхан зүйрлэлээс хайр</strong> ургаж ч мэднэ.</blockquote><blockquote>Түүний хайр “Es muss sein”- <strong>зайлшгүй бус</strong> харин “Es könnte auch anders sein”- <strong>тохиолдол</strong> байсан юм байна.</blockquote><blockquote><strong>Гайхамшиг</strong> гээч зайлшгүй бус <strong>санаандгүй</strong>гээс л ургадаг аж.</blockquote><p>Нэгнээ “зайлшгүй” гэж итгэж нэгэнтээ том зүйрлэлд ороогдсон сэтгэлээ тэд орхиж чадахгүй ч бас нэгнийхээ төлөө өөрийгөө бүрэн өөрчилж бүхнээ зольж чадахгүй. Ер нь боломжгүй ч зүйл биз дээ. Хэрэндээ хичээцгээсэн хэдий ч хэн хэн нь түүнд нь сэтгэл ханахгүй. Энэ тойрог ер нь бурханы зурсан зураг гэж харагдаж байна гэж үү? Яаж эцсээ хүртэл энэ хоёр хамтдаа байсан юм бол? Энэ нь л өнөө “гайхамшигт хайр” юм болов уу, мэдэхгүй юм.</p><blockquote><strong>Хэдий болтол</strong> Томас өрөвч сэтгэлдээ дарлуулан <strong>тарчлах вэ</strong>?</blockquote><blockquote>Томас өөрийгөө <strong>хүчээр өөрчлөх</strong> аваас оршихуй нь нурж <strong>сүйдэх</strong> байв.</blockquote><blockquote>Хүслээ танилгүй төөрөлдөнө гэдэг хүний энгийн мөн чанар.</blockquote><p>Хайр юм уу гэхээр үгүй юм аа, хайр гэдэг цор ганц эмэгтэйг өвөртлөн унтах даруухан хүсэл гэж хязгааргүй олон хүүхэнтэй хурьцан тачаах оргилуун шуналаа их эвтэйхэн цайруулчихаад үргэлжлүүлэн бүсгүйгээ зовоох нь хэр уучилж болмоор зүйл вэ? Ер нь эрэгтэй хүнд энэ л миний цор ганц “зайлшгүй” нэгэн гэж бүрэн итгэж, тэр цор ганцдаа “сэтгэл ханах” хүртэл хэдэн эмэгтэй хэрэгтэй байдаг юм бол? Эсвэл хэзээ ч ханадаггүй сэтгэл байдаг юм уу? Тиймдээ ч Томас эцсээ хүртэл өөр эмэгтэйчүүдтэй учирдаг байсан юм болов уу? Эрэгтэй хүн угаасаа ийм юм өө гээд орхих нь хэр олон эмэгтэйн хувьд боломжтой вэ? Маш цөөн л болов уу. Эмэгтэй хүн бол эсрэгээрээ нэг хүнд утга учир өгч, ганцхан зүйрлэлд түүнийгээ багтааж харж чадсан бол ихэнх нь хоёр нүдээ ухаад ч болтугай өөртэйгөө авч үлдэх гэж чадах бүхнээ хийдэг юм шиг. Ганц, ганц түүнийгээ олсон бол тэгээд л хангалттай байдаг. (Өндөгөн эс шиг ч юм уу,, нэг л сперм орсон бол ахиад ганц ширхэг ч орох аргагүй болж өөрийгөө битүүлж орхидог, харин спермүүд бол яасан ч яахав, болохгүй бол ингэсгээд хэд хоногоос үхчихнэ гэсэн философитой нөхдүүд*) Ийм байтал өөрийнхөө цор ганц мөн өөрийгөө ч түүнийхээ хувьд цор ганц нь гэж итгэсэн тэр бүх итгэл үнэмшил, нандин сайхан бүхнийг нь бахдалтайгаар сүйдэлж орхих эрэгтэй хүн гээч ер нь ямар аймшигтай, муухай оршихуй вэ?</p><blockquote>Тереза хүний биеийг нэгнээсээ ялгарч онцгойрох зүйлгүй ижилхэн байдаг ээжийнхээ <strong>бурангуй ертөнцөөс зугтааж</strong> Томас руу иржээ. Өөрийн биеийг онцгой, орлуулашгүй байлгах гэж Томас руу тэмүүлэн <strong>тэмцсэн нь тэр байв</strong>. Гэтэл Томас Терезаг бусад хүүхнүүдээс онцгойлж үзсэнгүй, бүгдийг нь адилхан үнсэж, бүгдийг нь адилхан илбэж, Терезагийн биеийг өөр хүүхнүүдтэй <strong>ижил түвшинд тавьжээ</strong>. Томас бол Терезаг зугтаж гарсан ертөнц рүү нь буцааж, чармай шалдан хүүхнүүдийн жагсаалд <strong>туун оруулсан</strong> гэмтэн байв.</blockquote><p>Яагаад хариу нэхнэ вэ, юунд нэгнийхээ хувьд онцгой байх гэж тэмцээд байна вэ? Жинхэнэ хайр хариу нэхдэггүй гэдэг биз дээ? гэж бодож байна уу? Тэгвэл тэр хариу нэхдэггүй ч өөрийг нь хэн ч биш мэт мэдрүүлэх харилцаагаа нэг сайн тогтоод бодоод үз дээ. Хайр гэж хэлж болмоор байна уу? Ер нь ингээд бодоод байхад тэр хайр гээч нь үнэхээр байдаг юм уу дөө, бүү мэд.</p><blockquote>Хайр гэдэг хязгааргүй олон хүүхэнтэй хурьцан тачаах оргилуун шунал бус цор ганц эмэгтэйг өвөртлөн унтах даруухан хүсэл аж.</blockquote><p>Нөгөө талаас бие биендээ хэсэг хугацаанд дэм болж, нэгнээ татан босгодог харилцаа гэж байх бөгөөд энэ нь заавал эцсээ хүртэл үргэлжлэх албагүй ажээ. Харин манай тохиолдолд тэд эцсээ хүртэл хамтдаа үргэлжлэх гэсэндээ хэтэрхий ихийг туулж, биесээ хэмлэн, тамирдуулсаар насыг барцгааж дээ.</p><p>Энэ хүртэл өгүүлсэн Томас Тереза хоёрын харилцаа хүнд оршихуй ажээ. Ганцхан зүйрлэлээс ургасан, зайлшгүй нэгэн болох Терезатай учирсанаар Томасын оршихуй хүндэрч, өөрийгөө алдаж буй мэт мэдрэхдээ тэрээр хөнгөнд тэмүүлж хуучин амраг Сабинатайгаа болон өөр олон эмэгтэйчүүдтэй уулзана. Сабина болон түүний дараагаар учрах залуу Франц нарын харилцаа нь хөнгөн оршихуй бөгөөд, сонсоход сайхан санагдах ч үнэн хэрэгтээ “хүнд”-ээсээ ч “хүнд” оршихуй болохыг зохиолч “Тэвчихийн аргагүй хөнгөн оршихуй” хэмээн нэрийдсэн биз ээ. Хүндээс зугтааж хөнгөнд хувилах нь үргэлж урвалт, ухралт, няцалтаар нөхцөлдөх бөгөөд эцэст нь хөнгөн оршихуйд хүрсэн ч, явсан мөрөө эргээд нэг харахад гэмших, харуусах сэтгэл төрүүлэм таагүй үйлдлүүдээр дүүрэн байдаг байна.</p><blockquote>Сабинаг хүнд зовлон дарах бус харин тэвчихийн аргагүй хөнгөн оршихуй бүчиж байна.</blockquote><blockquote>Эцэсгүй үргэлжлэх урвалтын шинэ адал явдал руу хөтлөх цоо шинэ үүдийг нээдэгтээ л урвал түүнийг хөөр бах, догдлолд умбуулдаг байсан. Хүн эцэг эх, эр нөхөр, эх орон, амраг хайртаасаа урваж болно, гэтэл эцэг эх, эр нөхөр, эх орон, хайрт ч үгүй болоход <strong>хүнд юу үлдэх вэ?</strong> Сабина оргүй хоосныг л мэдэрч хоцров. Урвалтынх нь эцсийн зорилго <strong>ердөө л ийм хоосон байсан бол яах билээ</strong>?</blockquote><p>Энэ бүхний эцэст хэн ч хэнийг нь ч буруутгах эсвэл зөвтгөх аргагүй билээ. Тэгээд ч харьцуулж жиших зүйлгүй хүмүүс бид зөв эсвэл буруу амьдарч буйгаа үнэлж дүгнэж, түүндээ ороогдон шаналж суух нь утгагүй хэрэг ажээ.Үүний тайлбарыг эшлэлээр оруулж тэмдэглэлээ ингээд дуусгая. Миний толгойд ороод гарч байгаа нь л энэ болохоос зохиол үүгээр хязгаарлагдашгүй өргөн утга агуулгатай болно.</p><blockquote><strong>Ганц</strong> амьдарна гэдэг угтаа амьдраагүйтэй ч адил байж мэднэ.</blockquote><blockquote>Амьдралыг тулсан даруйд нь туулаад гарахаас өөр замгүй.</blockquote><blockquote>Хүмүүний цаг хугацаа тойрон эргэлддэггүй, харин нэг чигт урагшилдаг.</blockquote><blockquote>Мөнхийн эргэлт гэгч хамгийн хүнд зовлон юм бол хүний зуурдын амьдрал <strong>хамгийн хялбар зол жаргал</strong> болж таарна.</blockquote><blockquote>Энэ ертөнцөд алив бүхнийг урьтан уучилсан тул юу ч байсан хүлээн зөвшөөрөгдөх <strong>гашуун жам</strong>тай.</blockquote><p>(*Эмгэг судлалын багшийнхаа санаанд үндэслэн холбов.)</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=b640bbc7a8be" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Нацүмэ Соосэки — “Боччан”]]></title>
            <link>https://medium.com/@dekhulan/%D0%BD%D0%B0%D1%86%D2%AF%D0%BC%D1%8D-%D1%81%D0%BE%D0%BE%D1%81%D1%8D%D0%BA%D0%B8-%D0%B1%D0%BE%D1%87%D1%87%D0%B0%D0%BD-ea76431bc681?source=rss-49c3a9aaa41d------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/ea76431bc681</guid>
            <category><![CDATA[book-review]]></category>
            <category><![CDATA[эшлэл]]></category>
            <category><![CDATA[номын-тэмдэглэл]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[dekhulan]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 02 Feb 2018 07:25:50 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-02-02T07:43:18.455Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<blockquote>Ичиж үхэхэд яана аа.</blockquote><p>Унших зуураа хэд хэд урт амьсгал авч тайвшрахгүй л бол бүр болохоо баймаар ном байлаа. Ямар ч хэцүү юм бэ дээ, яавал дээр юм бэ дээ, яана даа, Ломоносов, Менделеев та нар яагаад намайг орхиод явчихсан юм бэ гэмээр кк</p><p>Зохиол тэр чигтээ Боччан гэгдэх гол дүрийн том бага гэлтгүй тэмцлүүдийг өгүүлнэ. Нэг сонирхолтой зүйл гэвэл Боччаны жинхэнэ нэр огт дурдагдахгүй явсаар дуусна.</p><p>Гэхдээ надад лав Боччан хэт зарчимч, юмыг хэтэрхий хүндээр хүлээж авдаг, хэт гомдолломтгой зангаасаа болж л өөрийгөө дэмий зовоогоод байх шиг санагдсан учраас зарим тохиолдолд тэвчээд гарч болохоор л байж дээ гэж бодогдсон.</p><p>Ер нь бурууд хандах хандлагаар нь хүмүүсийг 3 хувааж үзэж болох юм.</p><p>а. Бурууг ойлгодог, тэвчдэг. Ийм хүмүүс ихэнх хувийг эзэлнэ. Нуулгүй хэлэхэд би ч энэ бүлэгт багтана. Буруу юу, зөв үү гэдгийг ухаарч ойлгодог хэр нь эсэргүүцэж, ямар нэг үйлдэл хийдэггүй, тэгэх ч хэрэггүй гэж боддог, яг үнэндээ тийм зориггүй хүмүүс.</p><p>б. Бурууг ойлгодог, тэвчдэггүй. Бурууг ялгаж таниад, ойлгодог, эсрэг тэмцэх хангалттай зоригтой. Даанч хамгийн цөөн хувийг эзэлнэ. Үргэлж тэмцэлтэй тулдаг.</p><p>в. Бурууг ойлгодоггүй, ойлгох бүр бодох ч хүсэлгүй, бодсон санасан юмгүй хэр нь маш сайн хүлцэн тэвчдэг. Өөрийн хэрэг бүтэж л байвал бусдын хэрэг над падгүй гэсэн хүмүүс.</p><h4>Миний ойлгож авсан зүйлс</h4><ol><li>Хаа ч зохицож амьдарч сурах + Өөрчлөлтийг хүлээж авч сурах. Бүх юм чиний хүссэнээр байна гэж байхгүй. Өөрөөр хэлбэл жаахан тэвчээр гаргаж, “эмзэг дэлбээ” байхаа болих</li><li>Гэхдээ муу муухай, буруу зүйлсийг тэвчихийг хэлж байгаа юм биш. Бүхий л үед шударга журмыг баримтлах, өөрийн үзэл бодолдоо үнэнч байх. Үнэн байх.</li></ol><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fembed%2FcUJFJA7uBFo%3Ffeature%3Doembed&amp;url=http%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fwatch%3Fv%3DcUJFJA7uBFo&amp;image=https%3A%2F%2Fi.ytimg.com%2Fvi%2FcUJFJA7uBFo%2Fhqdefault.jpg&amp;key=a19fcc184b9711e1b4764040d3dc5c07&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=youtube" width="854" height="480" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/41d086be0c78ef08483075d36b32da5c/href">https://medium.com/media/41d086be0c78ef08483075d36b32da5c/href</a></iframe><blockquote>Хүн чанартаа зөрчилдөх үйлдэл бүү турш.</blockquote><p>3. Хэрвээ ямар нэг буруу зүйл хийсэн бол түүнээсээ ичилгүй өөрийгөө эргэцүүлж, шүүж, цаашлаад буруугаа засч залруулах “зориг”-той байх, +хамгийн чухал нь өөрийгөө буруу зүйл хийснээ ухамсарлах, хүлээн зөвшөөрөх.</p><p>Хүн өөрийн алдаагаа ухамсарлах байтугай бараг бодох гэж ч оролддоггүй юм шиг, бусдад таалагдах нэгэн болох гэж өөрөө өөрөөсөө алдагдаж, өөрийн “танихгүй нэгэн” болж хувирдаг юм шиг.</p><p>Ийм хүнийг нэг талаар өвчтэй хүн гэж үзэж болох юм. Амьд бие махбодын өөрийн хэвийн байдлаа хадгалж эрүүл амьдрах гол зорилгыг нарийн зохицуулга хангадаг ба үүнийг өөрийн зохицуулга гэж нэрлэдэг. Үүнийг зөвхөн эд эрхтэн гэлгүй хүний оюун ухаан дээр авч үзээд эрүүл ухаан буюу ухамсар нь өөрийн зохицуулга гэж бодъё. Биеийн өөрийн зохицуулга алдагдаж хэвийн үйл ажиллагаанд өөрчлөлт орвол цаашлаад өвчин болно. Үүнтэй нэгэн адил хүн өөрийн ухаан бодол, үйлдэлд хяналтгүй болж байна гэсэн үг юм. Үг үйлдлээ хянаж чадахгүй байгаа хүнийг яаж эрүүл хүн гэж хэлэх билээ?</p><p>4. Шүүмжлэх гэж бүү яар. Зөв бурууг ялгах өөрийн ухаантай байж, ялгасан хойноо дүгнэж сурах.</p><p>Шүүмжлэл ч гэлтгүй магтаал сайшаалд ч тэр. Бид олон нийтийн сүлжээнд хэний, ямар зорилготой бичсэн нь ч мэдэгдэхгүй тоймгүй олон нийтлэлүүдэд шууд л итгэж орхидог болж. Зүгээр ч нэг итгээд өнгөрөхгүй, сайхан муухай сэтгэгдэл бичиж, нэмж хачирлаад хуваалцаж орхино.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/711/1*C3XMzmJIINn6emOqmv-elg.jpeg" /><figcaption>Япон хэлнээс орчуулсан Ц.Онон © 2016 МОНСУДАР хэвлэлийн газар</figcaption></figure><h3>🌱🌈🌟☀️ ЭШЛЭЛ ☀️🌟🌈🌱</h3><ul><li>Ганцаараа ч байсан хоёулаа ч байсан шударга л хэрэг бол бүтнэ.</li><li>Шийдэмгий, шулуун шударга зан хүнийг доог тохуу болгодог хорвоо байж болно гэж үү.</li><li>Чи өөрөө сайн хүн байлаа ч гэсэн муу хүнийг таньж чадахгүй бол хэзээ нэг цагт хохирно.</li><li>Шударга амьдрахгүй юм бол амьд яваад ч яах билээ.</li><li>Ер нь хэний ч тухай бодсон алинд нь ч итгэж болохгүй нь.</li></ul><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=ea76431bc681" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[john green — “the fault in our stars”]]></title>
            <link>https://medium.com/@dekhulan/the-fault-in-our-stars-d857f4002e7d?source=rss-49c3a9aaa41d------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/d857f4002e7d</guid>
            <category><![CDATA[номын-тэмдэглэл]]></category>
            <category><![CDATA[эшлэл]]></category>
            <category><![CDATA[book-review]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[dekhulan]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 12 Jan 2018 13:43:40 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2019-04-07T16:39:41.729Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<blockquote>Үүрд мөнх гэдэг алдаатай ойлголт.</blockquote><p>Гэхдээ мөнхийн сэдвийн талаар жаахан ярилцацгаах уу :)) Хайр олон янз байдаг гэдэг ч юун түрүүн бодогддог “тэр” хайрын талаар.</p><p>Харамсалтай нь. БУМЕРАНГ! “Тэр” хайр ч бас олон янз. Үнэндээ ганц байгаа ч бидний ихэнх нь “тэрийг” ололгүй маш олон төрөл зүйлийн хайрыг олж нээсээр байна. Өдөр бүр, хаа сайгүй. Тийм ээ. Яг үнэндээ ганц л байгаа шүү. Гэхдээ олно гэж энүүгээр тэнүүгээр нүдээ бүлтэлзүүлж яваад хэрэггүй. Уучлаарай кк. Бараг л ижилхэн мэдрэгдэхээр хувилбарууд олон бий. Тийм болохоор сэтгэлээр унах хэрэггүй дээ.</p><p>Тэр бүгдээс хоёрыг нь л дурдая л даа. ЯГ энэ номон дээр тодоос тод гарах хоёр жишээн дээрээс :))</p><p>Нэг нь мэдээж “тэр”. Цор ганц, чимээгүйхэн мишээмээр, тэр хайр. Нөгөө нь харин аргагүй хамгаалалт шиг яах ч аргагүйдээ, яахав зарим нэг талаар өрөвдсөндөө, нөгөөгийнхөө сэтгэлийг бодсондоо л эхэлдэг тэр хувилбар. Нэг бодлын <a href="https://www.youtube.com/watch?v=ZFWC4SiZBao">ULTRAVIOLENCE</a>. Яахав нэг гэгээн зүйл дурдахад эзэд нь мэдэхгүй байсаар бүх зүйл болж өнгөрнө эсвэл маш цөөхөн дууриамал хувилбарууд жинхэнэ болж хувирна.</p><p>Зүгээр л өөрийгөө зугаацуулах гэж, бусдыг сэтгэлгүйд тооцон худлаа аяглах, болон “тэр” хоёр уг нь маш том ялгаатай байдаг аж. tytd.</p><p>Надад төрсөн сэтгэгдэл гэвэл… ямартай ч киног нь үзээд ч уйлаагүй, номыг нь уншаад ч уйлсангүй. Бүр аймар cold тэ хаха. Зүгээр нэг л бууж өгөхгүй байсан киноны хувьд эрэгтэй гол дүрийн жүжигчний байр байдал таалагдаагүй, эмэгтэй гол дүрийн жүжигчин зохиол дээрхитэй жаахан зөрүүтэй ч юм шиг. Номын хувьд орчуулга нь миний бүрэн ойлгох хэмжээнд хүрэхээр ойлгомжтой байж чадаагүй. Надад байсан уу, орчуулгад байсан уу, хэлж мэдэхгүй юм. Ямартай ч хэд хэдэн үг, утгын алдаа байсан. Орчуулж байгаад толгой нь эргээд заза яршиг гээд ноорогоо хэвлэлд өгчихсөн юм шиг зарим нэг хэсэг үнэхээр замбараагүй санагдсан. Гэхдээ эхлүүлснийх гээд дуусгалаа. “Арьсан хүрэмтэй Мадонна” , “Тэвчихийн аргагүй хөнгөн оршихуй” гээд зохиолуудтай харьцуулахад бол нэг их юм бодоод байхааргүй шууд шууд л их хөнгөн явчихсан.</p><h4>Миний ойлгож авсан зарим зүйлс</h4><ol><li>Амьдралаас ихийг битгий хүс. Гэхдээ өдөр бүр хийж чадах бүхнээ хамгийн сайнаараа хийж бай.</li><li>Хорвоо дээрхи хамгийн нандин зүйл бол гэр бүл. Гомдоох зүйл хийхгүй байхыг хичээ. Үнэндээ хэзээ ч болохгүй зүйл. Бас гэр бүлийнхнээ ойлгох гэж цөхрөлтгүй хичээж байх хэрэгтэй. Энэ л жинхэнэ хайр.</li><li>Өөрийнхөө хийнэ гэж төсөөлж байгаагүй, хийх ч үгүй гэж боддог зүйлээ нэг удаа ч болов хийгээд үз.</li><li>Pain demands to be felt. — Зовлон шаналлаас бүү эмээ. Хүлээж ав, шийдвэрлэх гээд оролдоод үз, болохгүй бол дасан зохиц. Чи чадна. Улам хүндрүүлэх хэрэггүй.</li><li>Хүн бүрт асуудал бий. Бүгд хэлэх албагүй. Чи бүгдийг нь мэдэх ч албагүй. Мэдлээ гэхэд заавал туслах гэж хичээх хэрэггүй.</li><li>“Тэр” хайр үнэхээр бий</li></ol><blockquote>“Би чамд дурлаж байна.” гэж тэр аяархан хэллээ.</blockquote><blockquote>- Августус.</blockquote><blockquote>- “Энэ үнэн.” Тэр над руу ширтэх ба би нүднийх нь буланг харж чадахаар байв.</blockquote><blockquote>- Би чамд хайртай. Бас би өөрийнхөө үнэн байдлыг болхи бүдүүлгээр хэлэхээс татгалзаж чадахаар энгийн хүн биш. Би чамайг хайрлаж байна.</blockquote><blockquote>Гэвч би хариуд нь юу ч хэлж чадахгүй байлаа.</blockquote><ul><li>Хүмүүс үзэсгэлэнтэй сайхан зүйлсдээ дасчихсан байдаг.</li><li>Үүрд мөнх гэдэг бол алдаатай ойлголт.</li><li>Тэр чамд үнэхээр хайртай байсан. Тэр энэ талаар амаа хамхиж ч чаддаггүй байсан.</li><li>Зовлон чамайг өөрчилж чадахгүй, харин нээн илчилдэг юм.</li></ul><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=d857f4002e7d" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Энэ хорвоод юу хэцүү вэ?]]></title>
            <link>https://medium.com/@dekhulan/%D1%8D%D0%BD%D1%8D-%D1%85%D0%BE%D1%80%D0%B2%D0%BE%D0%BE%D0%B4-%D1%8E%D1%83-%D1%85%D1%8D%D1%86%D2%AF%D2%AF-%D0%B2%D1%8D-401c9da5892b?source=rss-49c3a9aaa41d------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/401c9da5892b</guid>
            <category><![CDATA[номын-тэмдэглэл]]></category>
            <category><![CDATA[book-review]]></category>
            <category><![CDATA[эшлэл]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[dekhulan]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 02 Dec 2017 07:44:39 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-12-03T16:01:43.625Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<blockquote>Мөнхийн эргэлт гэгч хамгийн хүнд зовлон юм бол хүний зуурдын амьдрал хамгийн хялбар зол жаргал болж таарна.</blockquote><p>(Милан Кундера, Тэвчихийн аргагүй хөнгөн оршихуй, 2016 )</p><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fembed%2FJDTp_YQizqE%3Ffeature%3Doembed&amp;display_name=YouTube&amp;url=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fwatch%3Fv%3DJDTp_YQizqE&amp;image=https%3A%2F%2Fi.ytimg.com%2Fvi%2FJDTp_YQizqE%2Fhqdefault.jpg&amp;key=a19fcc184b9711e1b4764040d3dc5c07&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=youtube" width="854" height="480" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/e65d02b0d57a14279e859af1d68af6a1/href">https://medium.com/media/e65d02b0d57a14279e859af1d68af6a1/href</a></iframe><p>0:40-c эхлүүлээд сонсоорой.</p><blockquote>Япон өгүүллэг , тууж</blockquote><p>Японы уран зохиолд нэг их шаардлагагүй дээ гэж нэгийг ч орхилгүйгээр дүрийн гадаад, дотоод байдал, зан ааш, үзэл бодол, ёс заншил, соёлыг нь орчин тойронд байгаа дүрүүд, амьдралын байдал, орон гэр, байгаль дэлхий, цаг агаарын байдал гээд энгийнээс нарийн руу хүртэл өгүүлсэн байдаг нь таалагдлаа. Ялангуяа хүний дотоод ертөнцийг уншигчид мэдрэгдэж, ичиж санаа зовтол нь гүн гүнзгий сэтгэгдэл төрүүлтэл маш сайн нээж өгдөг юм шиг.</p><p>Номд япондоо үнэ цэнэтэйд тооцогддог боловч Монголд хэвлэгдэж байгаагүй болон хэвлэгдэж байсан ч одоо худалдаанд байхгүй гэсэн 10 зохиол бүтээлийг багтаасан байна. Энд эхний 5 зохиолын талаар бичлээ.</p><ol><li>Хигүчи Ичиёо —<em>Нэг үеийнхэн</em></li></ol><p>Нэг үеийн хүүхдүүдийн нөхөрлөл харилцааг харуулахдаа, гэр бүлийн байдал, найз нөхдийн болон өөрийн бодол, тухайн цаг үе, нийгэм хэрхэн нөлөөлж байгааг харуусан юм шиг санагдсан. Өөрийн үзэл бодол, зарчим гэх зүйл бүрэлдэж тогтоогүй үедээ хүүхдүүд зөв бурууг нь ялгахаа ч мэдэхгүй тэгсгээд аргацаагаад өнгөрдөг ч хожим нь сэтгэл зовоох үг, үйлдэл гаргаснаа ухаардаг. Заримдаа үргэлжид ч зовоож мэдэх юм .Хэн нэгэнд сайн, мундаг харагдах гэж эсвэл хэн нэгнийг дагалдаж сэтгэлээсээ зөрж хийсэн үйлдлүүд байдаг даа. Зарим нэг тийм үесийг минь эргэн дурсахад хүргэж байлаа.</p><p>2. Изүми Кёока — <em>Коояа уулын гэгээн</em></p><p>Энэ нилээн урт байсан болохоор хамгийн сүүлд нь уншсан юм. Өмнөх 9 уншихад хааяа хааяахан төрж байсан эвгүй мэдрэмжийг минь бүр бататгаж намайг бүр хэсэгтээ л япон гэж бодохоос айлгаж дөнгөсөн зохиол. Зарим япон хүүхэлдэйн кинонууд нэг аймар байдаг даа. Ээж аав нь гахай болоод л, нисдэг луу, муухай царайтай эмгэн, хачин хачин сүнс шиг юмнууд, эсвэл аймаар роботууд гээд л. Энэ нэг тиймэрхүү энгийн л юм шиг хэрнээ үлгэрийн ч юм шиг.</p><p><em>Хануур хорхойгоор бороо ордог, орсон амьд амьтан гарч ирэхээргүй хамаг цусаа соруулаад яс нь л үлддэг </em><strong><em>шугуй</em></strong><em>, хавь ойрдоо нэг ч айлгүй болтлоо айхтар үерлэсэн газар гурвуулхнаа амьд үлдсэн </em><strong><em>айл</em></strong><em>, доод бие нь мэдээгүй саажсан бах шиг </em><strong><em>залуу</em></strong><em>, түүний үзэсгэлэн төгс, нууцлаг увьдаст </em><strong><em>эхнэр</em></strong><em>, гэрийг нь тойрсон янз бүрийн </em><strong><em>амьтад</em></strong><em>, үлгэрт л байдаг байх гэмээр үзэсгэлэнт </em><strong><em>модод</em></strong><em>.</em></p><p>Нэг зүгт явж байгаа тул хамт буудалд хоноглохоор болж, хоёул цаг эрт унтаж чаддаггүй тул залуу, лам гуайгаас үзсэн харсан сонирхолтой зүйлээ ярьж өгөхийг хүснэ. Лам гуай нас залуу үедээ тохиосон өөрт жижигхэн ч гэсэн ухаарал өгсөн сорилт гэмээр ч юм шиг тохиолдлоо өгүүлнэ.</p><p>Зүгээр л дайраад өнгөрөх байхдаа гэж бодсон айлд хоноглож бүр тийм үйл явдал тохиож тийм айхтар нууцыг тайлна гэж би лав төсөөлөө ч үгүй. (**goosebumps)</p><blockquote>… <em>дөнгөж сая дэрэн дээр толгой тавих хүртлээ миний анзаарснаар, ганц ч удаа толгойгоо өндийлгөн цэх хараагүй юм. Өөрөөр хэлбэл </em>ихэмсэг царай огт гаргадаггүй хүн ажээ<strong>.</strong></blockquote><blockquote><em>Тэр бээр Коояа уулын лам бөгөөд дөчин тав, зургаа хэрийн настай, нүдэнд дулаахан царайтай</em>, урьд өмнө хаана ч юм уулзсан юм шиг дотно сэтгэл төрүүлэхээр даруухан хүн байлаа.</blockquote><p>3. Нацүмэ Соосэки — Лондон цамхаг</p><p>Нэг их сонирхол татаагүй, уншиж ойлгоход нилээн анхаарал мөн мэдлэг шаардсан зохиол байна даа гэж санагдсан.</p><blockquote>Анхны удаа үзэхэд бий болсон дурсамжийг хоёронтоод хувирган эвдэх нь дэмий, гутгаар удаад арчиж алга болгох нь бүүр ч харамсалтай хэрэг юм.</blockquote><blockquote>Энэ хорвоод юу хэцүү вэ? гэвэл залхах, уйдах хэмжээний хэцүү юм гэж үгүй. Эрүүл бие, махбод <em>нүдэнд үзэгдэхгүй хүлээсээр хүлэгдэж, хөдөлж чадахгүй болох шиг хэцүү бэрх гэж үгүй</em>.</blockquote><blockquote>Төрж мэндэлсэн л бол тэр цагаас хойш амьдарч явахаас аргагүй. Тэр байтугай <em>үхлээс айх, айхгүй нь хамаагүй, гагцхүү амьдрахаас аргагүй</em> … <strong><em>Бүхий л хүн амьдрахгүй бол болохгүй.</em></strong></blockquote><p>4. Нацүмэ Соосэки — <em>Зүүдний арван шөнө</em></p><p>Энэ арван шөнө ч бас яг үлгэрийн гэмээр байсан. Зүүд юм чинь арга ч үгүй байх л даа. Зүүд бүр онцлог, гайхмаар байсан. Бас жаахан аймаар. :))</p><p>5. Мори Оогай — <em>Хулганатын бэлд</em></p><p>Нэг их сэтгэгдэл төрүүлээгүй, яахав хүний эрт орой аль нь ч бай хийсэн гэм нүгэл, буруу бүхэн хүн өөрөө ярихгүй, санахгүй, байвал алга болчихдог зүйл биш, үргэлжид биед чинь наалдаатай хачиг шиг л явдаг юм байна даа гэж бодогдсон. (Хулгай хийгээд хонх дугарангуут чихээ дарж байгаад баригддаг хулгайч хүүгийн үлгэр шиг). Тэрнээс гадна хүн өөрөө түүндээ хануур хорхойд цусаа соруулж байгаа юм шиг оюун ухаан, сэтгэл зүрх, амар амгалан хамаг сайхан бүхнээ соруулж явдаг юм байна даа гэж бодсон, багахан айсан. Эцэстээ юу юу ч үгүй хүн дүрстэй, сүнс ч үгүй хий хоосон арьс явах нь байна шүү дээ.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=401c9da5892b" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Л.Н.Толстой – «Крейцерийн сонат»]]></title>
            <link>https://medium.com/@dekhulan/%D0%BB-%D0%BD-%D1%82%D0%BE%D0%BB%D1%81%D1%82%D0%BE%D0%B9-%D0%BA%D1%80%D0%B5%D0%B9%D1%86%D0%B5%D1%80%D0%B8%D0%B9%D0%BD-%D1%81%D0%BE%D0%BD%D0%B0%D1%82-97659597bca9?source=rss-49c3a9aaa41d------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/97659597bca9</guid>
            <category><![CDATA[эшлэл]]></category>
            <category><![CDATA[book-review]]></category>
            <category><![CDATA[номын-тэмдэглэл]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[dekhulan]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 25 Nov 2017 15:11:29 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2019-04-07T16:34:41.571Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<blockquote>Хардалт гэдэг чинь яасан ёрын мэдрэмж вэ!</blockquote><p>Энэ номыг уншиж байж л дээрх өгүүлбэрийг жаахан ч гэсэн ойлгоно байх. Номоо уншиж дуусгахаас өмнөх болон дараах энэ өгүүлбэрийг хараад надад төрөх мэдрэмж маш ялгаатай болжээ.</p><p>Анх юу бодож авснаа санаж байгаа ч одоохондоо хэрэггүй ч байж дээ 😝 Гэхдээ хүйс харгалзалгүйгээр хүн бүр уншаад үзэхэд гэмгүй ном байна гэж бодсон.</p><p>Яг үнэндээ надад эрэгтэй, эмэгтэй хүний дотор сэтгэл оюун бүхнийг биедээ зэрэг мэдрэх шиг мэдрэмж төрж байсан юм шүү. Эргээд бодоход одоо ч би эрэгтэй хүний бодол сэтгэлийг биедээ мэдэрч чадахаар байна.</p><p>Ер нь тэгээд гэр бүлийн хүмүүс, бүр цаашилбал хайр сэтгэлтэй болсон хүмүүс бие биендээ бодсон санасан бүхнээ нуулгүй хэлж, тэгээд түүнийг нь нөгөө нь ойлгох гэж чин сэтгэлээсээ «хичээж», хэцүү цаг ирлээ гэхэд хамтдаа байж, хамгийн чухал нь энэ бүх хугацаанд хайр гэдэг зүйлээ минут секунд ч мартаж, орхигдуулалгүй байж хамтдаа насыг барах учиртай юм шиг ээ.</p><p>Уншаагүй хүнд бол нэг их юм бодогдохгүй уншигдах ч уншсан надад бол энэ егүүлбэрийн үг бүр мэдрэгдэж байна.</p><p>Дахиад олон юм нуршилгүй түүсэн хэдэн эшлэлээ хуваалцъя даа 🌈🌱☀️</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/540/1*_Rpdcs-52m_C-Y1HqICO2w@2x.jpeg" /></figure><p>Орос хэлнээс орчуулсан Ч.Баатар © 2016 МОНСУДАР хэвлэлийн газар</p><ul><li>Хэрэв хайргүй л бол албадаж шахсанаар хайртай болохгүй.</li><li>Гол нь хайр. … Хайраар гэрэлтсэн гэрлэлт л жинхэнэ гэрлэлт.</li><li><em>Vнэхээр л чин сэтгэлийн хайр, сэтгэл зүрхний харилцаа юм бол энэ бүхэн үгээр, харилцан яриа хамтын уур амьсгалаар хеглегдех ёстой биз дээ. </em>Гэтэл ийм зvйл бидэнд огт байсангvй. Ярих нь ярьдаг ч хоёулхнаа үлдсэн үед тун хэцүү байдаг байв. <strong><em>Там байлаа.</em></strong></li><li>Хэрэв ямар ч зорилго байхгүй, амьдрал зүгээр л амьдрахын тулд заяагдсан юм бол амьдрах хэрэггүй.</li><li><em>Хүн төрөлхтөн оршин тогтнож байгаа цагт эрхэм зорилго байх бөгөөд мэдээжийн хэрэг, энэ нь</em> гахай, туулай шиг үржиж олшрох, эсвэл сармагчин юм уу парисынхан шиг <em>бэлгийн дур хүслээ элдэв маяглалаар хангахад биш, харин тэвчээр болоод ариун чанарын хүчээр хүрэх сайн сайхны дээд эрмэлзэл юм.</em></li><li>Дур хүслээ хангасны эцэст дурлал маань нүцгэрч гүйцээд, бид бие биенийхээ өмнө жинхэнэ бодит харилцаагаа харуулсан нь энэ байжээ. Өөрөөр хэлбэл нэг нэгдээ огт хамаагүй, хар амиа бодсон хоёр хүн бие биенээ ашиглан аль болох их таашаал авахыг хичээсэн байж.</li><li>Нар, од гаригт хэр их төмөр, ямар металл байдгийг удахгүй мэдчихэж болно, харин бидний энэ бузар булайг илчлэхэд бол тун ч хэцүү дээ, бүр аймшигтай хэцүү.</li><li>Өч төчнөөн зүйлд анхаарах хэрэгтэй байдаг, гэтэл амьдрал хов хоосон. Өөрийгөө ч ойлгож мэдэх цаг байхгүй, дандаа л завгүй.</li></ul><p>Зохиолыг Бетховены бүтээлээр нэрлэсэн. Яагаад гэдгийг нь мэдэхийг хүсвэл олж уншаарай :)</p><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fembed%2FCOGcCBJAC6I%3Ffeature%3Doembed&amp;url=http%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fwatch%3Fv%3DCOGcCBJAC6I&amp;image=https%3A%2F%2Fi.ytimg.com%2Fvi%2FCOGcCBJAC6I%2Fhqdefault.jpg&amp;key=a19fcc184b9711e1b4764040d3dc5c07&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=youtube" width="854" height="480" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/bfdd103be47f955495e51b1b99805ba0/href">https://medium.com/media/bfdd103be47f955495e51b1b99805ba0/href</a></iframe><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=97659597bca9" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Эрнест Хемингуэй — “Өвгөн тэнгис хоёр”]]></title>
            <link>https://medium.com/@dekhulan/%D1%8D%D1%80%D0%BD%D0%B5%D1%81%D1%82-%D1%85%D0%B5%D0%BC%D0%B8%D0%BD%D0%B3%D1%83%D1%8D%D0%B9-%D3%A9%D0%B2%D0%B3%D3%A9%D0%BD-%D1%82%D1%8D%D0%BD%D0%B3%D0%B8%D1%81-%D1%85%D0%BE%D1%91%D1%80-22-%D0%B3%D0%BE%D1%91-%D1%8D%D1%88%D0%BB%D1%8D%D0%BB-15cd5984b2fc?source=rss-49c3a9aaa41d------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/15cd5984b2fc</guid>
            <category><![CDATA[номын-тэмдэглэл]]></category>
            <category><![CDATA[book-review]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[dekhulan]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 17 Nov 2017 18:11:47 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2019-04-07T16:31:04.358Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Энэхүү зохиолын нэрийг, ядаж зохиолчийнх нь нэрийг сонсоогүй хүн ховор байх. Миний хувьд дунд ангидаа анх сонсож байсан. (7 юм уу 8р анги л байсан байх) Нэрээр нь л төсөөлөөд л мэддэг юм шиг л байдаг байж. Алтан загасны үлгэр шиг л нэг өвгөн тэнгисийн хөвөөнд очин сэтгэлээ тайтгаруулан зовлонгоо хуваалцаж суудаг л юм бодож явж. Тэр ч байтугай их том хэмжээний зохиол, урт роман байх ухааны юм боддог байлаа. Тэгээд ч тэр юм уу, яагаад ч юм нэг л олж унших хүсэл төрдөггүй байсан юм.</p><p>Харин энэ гурван сард ахынхаа төрсөн өдрөөр ном бэлэглэх гээд хамт номын дэлгүүр оров оо. Ах “Өвгөн тэнгис хоёр”-ыг аваагүй л дээ(kk). Харин байн байн барьж үзээд л болиод байсан юм. Ийм л богино хэмжээнийх юм байх даа, хураангуйлчихсан юм болов уу гээд л олон юм яриад хоёул авсан ч үгүй, өмнөтгөлийг нь уншаад шохоорхоод л өнгөрсөн юм. Өвгөний тууштай, тэвчээртэй чанар л номын тухай хамгийн түрүүнд бодогдох бодолд хадагдаж үлдэв ээ.</p><p>Дэлхийн номын өдрөөр Интерном-д хямдралтай үеэр нь зүгээр өнгөрөөхөөр гээд ороод гарахдаа нөгөө их тэсвэр тэвчээр, тууштай дайчин байдал нь өөрт хэвшүүлэх хэрэгтэй чанаруудын нэг гэж бодоод сонирхоё гэж бодоод авлаа.</p><p>Хичээл, шалгалт, хавар энээ тэрээ гээд амжуулж чадахгүй явсаар уншсан хэдэн хуудсаа мартчих гээд байсан болохоор нэг мөр зун л уншихаар шийдээд орхив.</p><p>Зуны эхний хоёр сар зусланд амрахдаа бас л уншиж амжуулсангүй, 8сарын дундуур вагоноор нэг тийш явахдаа уншиж эхлээд 8сардаа багтаагаад дуусгалаа. Уг нь их хөнгөхөн уншигдаад явчихаар сонирхолтой, орчуулгандаа ч байсан уу их ойлгомжтой, эвтэйхэн юм байна лээ. (Нэг л ухаж ойлгож өөртөө авч үлдээхгүй бол болохгүй юм шиг хэсэг таарвал тэр хэсгээсээ эхлээд хэдэн өдрөөр ч хамаагүй өөрийнхөө хувьд тунгааж бодож учрыг нь олох хүртлээ уншихаа зогсоочихдог, тэгэхгүй л бол цаашаа нөгөөх маань бодогдоод явж өгдөггүй зуршилтай болохоор их удаан уншдаг юм шүү (: )</p><p>Багагүй сэтгэгдэл үлдээж, хэрэгтэй “заавар”-уудыг нэлээдгүй олж авсан болохоор хуваалцаж байна 🌈</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*0_P3LkLAZTt9eK5t7ERp7g.jpeg" /><figcaption>Орос хэлнээс орчуулсан Ц.Сүхбаатар © 2016 МОНСУДАР хэвлэлийн газар</figcaption></figure><p><strong><em>Миний ойлгож авсан зарим зүйлс</em></strong></p><ol><li>Чиний эргэн тойронд хичнээн итгэл даах хүмүүс байлаа ч ямар ч үед өөрийгөө аваад явчих чадалтай бай — бусдаас тусламж эрэхийг урьтал болгохгүй байх</li><li>Тэнгэр нурж байсан ч #БалиарӨӨДРӨГ бай — ганцаараа байсан ч ядаж чи өөрийгөө тайтгаруулж чадна</li><li>Өөрийгөө “ЗӨВ” үнэлэх — хэтдүүлж ур чадвартаа эрдэж, хайнга зан гаргаж болохгүй, багадуулж өөрийгөө “ичээнд” оруулж болохгүй (иймийн тулд цаг үргэлж өөрийгөө хурцалж, “хийх”-ээ зогсоож болохгүй #sharpenyoursaw)</li><li>Биеэрээ ч, сэтгэлээрээ ч бууж өгөх талаар бодох ч хэрэггүй</li><li>Бидний энэ хорвоо, сайн муу ээлжилдэг хорвоо — унасан ч, боссон ч аливаа юмны эцсийг харах тууштай, хүчтэй “сэтгэл”-тэй байх</li><li>Өнгөрсний араас харуусч, ирээдүйд санаа зовж суух ямар ч ашиггүй — одоодоо бүхнээ зориул, чадах бүхнээ хамгийн сайнаараа хий</li><li>Далайд том загас горилж гарсан бүхний хүсэл биелээд байдаггүйтэй адил амьдралаас ихийг хүсэх хэрэггүй, өөрийгөө хүчлэх хэрэггүй — эцэст нь чамайг аз жаргалтай байлгах ганц зүйл бол чи өөрөө, өөрийгөө хайрла ❤</li></ol><p><strong><em>Уншаад урам аваарай</em></strong> 💕🌱🌟</p><p>🌊 Аз таарвал хэн хүнд сайхан байлгүй л яах вэ. Гэхдээ би уг нь аз гэхээсээ өмнө ажлаа ягштал хийхийг илүүд үздэг. Энэ чинь л аз ирэхэд би бэлэн гэсэн үг шүү дээ. ху.37/38</p><p>🌊 Өвгөн ер бусын загасчин гэдгээ мянга дахин нотолсон. Гэвч тэр одоо ямар хамаатай юм бэ. Тийм хүн мөн л юм бол одоо дахиад л батлан харуулах хэрэгтэй болж. ху.68</p><p>🌊 “ … 3агас дээшээ гарч иртэл би тэснэ. Өвгөн чи тэсэх ёстой шүү. Дийлдэнэ гэж бодож ч бүү зүрхлээрэй” ху.87</p><p>🌊 Хөл минь чи бат зогс ! толгой минь чи надад үйлчил!</p><p>🌊 Элдэв юм бодох хэрэггүй. Салхи уруудаад хөв. Зовлонгоо тос!</p><p>🌊 <em>Итгэл найдвараа алдаж болохгүй. Энэ бол тэнэг хэрэг. Ёстой нүгэл болно.</em> Гэхдээ одоо яавал нүгэл, яавал нүгэл бишийн тухай бодоод ч яах вэ дээ. <em>Хорвоод үүнээс өөр бодох юм бишгүй бий</em>. Үнэнийг хэлэхэд, би нүгэл гэгчийн талаар тун бага мэднэ. Итгэдэггүй болохоороо тэгдэг биз. Загас алах ч нүгэл байх. Өөрөө өлбөрч үхэхгүйн тулд өрөөл бусад үй олон амьтныг хооллохын тулд алдаг ч гэсэн бас л нүгэл болох байх. Ингээд бодоход <em>юу ч хийсэн нүгэл юм биш үү.</em> Яавал нүгэл, яавал нүгэл бишийг бодоод ч хэрэггүй. <em>Энэ тухай бодно гэдэг оройтсон хэрэг</em>.</p><p>🌊 « Өвгөн чамд авч гарах юм олон байж. Чи даанч авсангүй. Одоо ийм ч юм болохгүй, тийм ч юм дутуу гэж боддог цаг биш. Байгаагаараа л болгохыг бод» ху.106</p><p>🌊 « … Битгий унт, наад залуураа олигтойхон шиг зал. Дахиад аз таарна»</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=15cd5984b2fc" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>