<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by denizpartal on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by denizpartal on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@denizzpartal?source=rss-f08a059fb2f3------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*3oqY1n1HS04qo7Qn4BWOgg.jpeg</url>
            <title>Stories by denizpartal on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@denizzpartal?source=rss-f08a059fb2f3------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Fri, 20 Nov 2026 09:48:36 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@denizzpartal/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[İrin Çağı]]></title>
            <link>https://medium.com/@denizzpartal/i%CC%87rin-%C3%A7a%C4%9F%C4%B1-bd62811acffc?source=rss-f08a059fb2f3------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/bd62811acffc</guid>
            <category><![CDATA[siyaset]]></category>
            <category><![CDATA[toplum]]></category>
            <category><![CDATA[türkiye]]></category>
            <category><![CDATA[deneme]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[denizpartal]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 30 Oct 2026 17:41:07 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-10-30T17:48:54.227Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*3VaMlCCUbUAiFhR7m0P-Mw.png" /></figure><p>Bir süpermarkette oturmuş, bir yandan Cumhuriyetimizin 103. yılını büyük bir coşkuyla yâd ediyor, bir yandan da “Daha ne kadar korkunç haber duyabiliriz?” diye düşünüyorum. Canım memleketim…</p><p>İş bulma acım, aşk acım nedir ki bunun yanında?</p><p>Güya halka mal olmuş, ama bir şeye sürülecek aklı olmayan vekiller nasıl da birer birer pazara çıkıyor. “İnin o koltuklardan, ben otururum!” desek?</p><p>İnsanların, içi çürümüş diye gösterdiği Z kuşağı değil; esas sapkın ruhla büyüyen, X kuşağı vekilleridir.</p><p>Uzun zamandır şartların gerektirdiği biçimde, kendi telaşlarımdan haber okuyamıyorum. Yaşadığınız ülke, şehir, yer değişince ya da odağınız başka yerlere kayınca hayatınız da düşünceleriniz de hâliyle oraya akıyor. Ama bu haber, bana göre, yenilir yutulur cinsten değil.</p><p>Hayatta kalma tehdidi. Kandırılmışlığın, şeytanlaşmanın doyasıya gücü.</p><p>Bu durumda ne muhalefet olmaya gerek var ne iktidar.</p><p>Kimsenin cinsel tercihi bizi bağlamaz; bu, kişiye özgüdür elbette. Ama sistematik olarak hastalıklı bir bireyin kadın erkek ayırmaksızın yaşattığı duygusal yük, suçluluk, kendini arındıramama hissi… Ömür boyu sürecek büyük psikolojik yıkımlar.</p><p>Bu derece abarttığımız siyasilere “hak ettikleri” bu meşru hayatları biz sağlıyoruz. Duvarlarda yazılar: “Aman başkanım, şöyle iyisiniz; aman başkanım, böyle iyisiniz.” Duvar yazıları, boyamalar… “Tek çare” onlarmış gibi gösteren, öylesine yoksun duvar yazıları.</p><p>Ne kolay, değil mi, iki yardım etkinliğiyle insanların gözünü boyamak? “Aaa ama okumuş.”, “Aaa ama o vekil” diye inandığımız herkesin sonuçta bir insan olduğunu unutuyor, onları statüsüne göre değerlendiriyor, kusursuz görüp idealize ediyoruz. Oysa insanoğlu sapkın. Bu irin ruha bir kez sızdı mı, temizlenmesi imkânsız. Hapishanelerin insan kazandırma programlarına da inanmıyorum ben; böyle durumlarda onlara yardım edemezsiniz.</p><p>Keşke Cumhuriyetimizin 103. yılına yakışır başka şeyler yazabilseydik. Keşke gündemimiz bilimle, ilimle, çiçekle böcekle dolu olsaydı.</p><p>Yaşadığımız çağ bir temizlik çağı mı sizce? Bütün iğrençliklerin çarşaf çarşaf önümüze döküldüğü bu dönem, yıllarca sessiz kalınmış bir sistemin çürümüşlüğünden sıyrılışı mı? Bu, bir aklanma mevzusundan çok daha başka; insanları salak yerine koymak. Böyle bireylerin savunulma hakkı yok.</p><p>Birlik olup sistemi el ele değiştirsek?</p><p>“Aman canım, umut mu kaldı?” diyen haklı yakarışları duyuyorum. Sonuçta daha dün, geleceğim için ne kadar endişelendiğimi ağlayarak annelerime anlatıyordum.</p><p>Ama kalplerimizde hâlâ derin bir sızı varsa düzenin değişeceğine olan inancımız da var demektir.</p><p>Kalbimiz her ne kadar kırık olsa da (en azından benimki öyle) inadına yaşamaya devam etmeliyiz onların içinde. Var gücümüzle haklının yanında durup onlarla bir olalım ki insanlığımız bâki kalsın.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=bd62811acffc" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Reflective Creative Non Fiction]]></title>
            <link>https://medium.com/@denizzpartal/reflective-creative-non-fiction-1aab065f8b69?source=rss-f08a059fb2f3------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/1aab065f8b69</guid>
            <category><![CDATA[turkish]]></category>
            <category><![CDATA[kişisel-deneme]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[personal-growth]]></category>
            <category><![CDATA[personal-essay]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[denizpartal]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 29 Aug 2026 00:17:24 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-08-29T00:17:24.461Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Bu aralar yaşadığım derin duygusal kaçışın içinde, gereksiz biçimde bir çakal gibi saldırmaya hazırım. Ay tutulmasının etkileri mi acaba? Tüm ay tutulmalarım zor geçiyor; dişi bir çakal gibi sağa sola saldıracak yer arıyorum. Kendimi tanımladığım cümlelere bakın(!).</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*iD7CmXx4STlFhGSEZCE0GQ.png" /></figure><p>Uzun zamandır etrafımda değiştirebileceğim alanları gözlemliyorum. Hayatımın şu an geldiği noktaya, duygularıma, düşüncelerime inanamıyorum. Au pair olarak geldiğim bu gezegende yaklaşık beş yıllık döngümü bitiriyorum. Ufak bir detay: benim hayatım her beş yılda bir değişir.</p><p>Peki bundan sonraki rota neresi olur? Yeni bir iş mi, yeni bir aşk mı, yeni bir ülke mi? Sertab’tan kendime “Yeni Bir Ben Lazım”ı armağan ediyorum. Her beş yılda bir temalar genelde farklılaşır; bu da herkesin yaratıldığı saate göre değişir. Umarım bu yeni başlangıcım da yeni kimliğim ve kariyerimle ilgili olur. Yaratıcıyla yapılan akde göre, bir beş yıl sonra izleyip görelim.</p><p>Bu defa hangi kimliğimle bütünleşmiş korkuları değiştirmek istiyorum? Kararım net: herhangi bir ailenin eklentisi olarak türemeden yoluma devam etmek istiyorum.</p><p>Peki ne demek şimdi bu? Küçük yaşta hayatımda başlamış, önemli ama hiç bu kadar içine çekildiğimi düşünmediğim bir olaylar yumağı var. Takdire şayan bir aile dizimi konusu…</p><p>Anneannesi ve dedesiyle büyümüş, bundan minnettar olan; ama aynı zamanda hem biyolojik ebeveynleriyle hem de teyze ve eniştesiyle büyümesi uygun görülmüş küçük bir kız çocuğu var. “Herkese anneniz ve babanız diyebiliriz” gibi sınırlar içinde… Hepsi kendi aralarında biyolojik anne ve babamın kim olduğunu söyleseler de, güvenli bağlanmayı alacak yaşta dedem ve anneanneme güvenle bağlanmışım. Sonrası zaten büyük mesele.</p><p>O yaştan sonra girdiğim her evde, o ailenin bir bireyi olup ama asla onlardan olamadan hissetmem; kabul ettirme çabaları, bölük bölük zerzenişler… Au pair yaşamımda da bu döngüyü devam ettirdiğimi, aslında mutlu aileleri görmeyi sevdiğimi ama onların içinde yer almanın bana zarar verdiğini yeni yeni anlıyorum. “Bana” derken, 31 yaşındaki bana değil; 6 yaşındaki bana.</p><p>Buraya böyle gelmeyi seçerken, “yeni deneyim” deyip bir iki yıl takılıp neden dönmemişim acaba? Dönünce evlenip evine bağlı bir kadın olmaktan korktuğum için mi? Yok, şaka şaka; hiç alakası yoktu. Yeni bir kabul görme çabasının içine girdiğim, uzun uzun gözlemlenmiş büyük bir tablo bu.</p><p>Bu durumu inkâr etmekten çok kabul etmeye yaklaşmış olacağım ki, bu aralar kendim olmaktan başka hiçbir şeye odaklanmıyorum. Kabul görmek istemiyorum; buna ihtiyacım olmadığını düşünmeye başladım. Herkesin ailesinin bir parçası olmayı, uygun bir zaman diliminde olmak kaydıyla kabul ediyorum. Önemli konularında, en önemli sevinçlerinde yanlarında olmak istiyorum. Ama daha fazla kurban bilinciyle geçirdiğim bu kapital düzenden çıkıp kendi egemenliğimi ilan etmenin haklı gururunu yaşıyorum.</p><p>Ben kısmen loop’umu anlattım. Peki ya sizin kendinizle ilgili keşfettiğiniz döngüleriniz neler? Yazın bana mutlaka.</p><p>İnsanlar değişiyor, yerler değişiyor; ama olay kurgusu neticede hep aynı kalıyor. Bunun tersine gitmeyi seçtiğimizde döngü kırılmış oluyor. Güney ay düğümünden kuzey ay düğümüne gitmek gibi düşünebiliriz. Fark et konfor alanını ve onun içinden çıkmak için var gücünle savaş. Sonuçta tercihi yönetecek olan bizleriz.</p><p>Sizin zihniniz bu döngülerde yalın oluyor mu bilmiyorum ama benimki oldukça karmaşık oluyor. Zihnimi düzene sokmak epey zamanımı alıyor. “Ha oldu ha olacak” derken süreç yavaş işliyor ama sonunda oluyor. Bu bakımdan en azından kendimi iç konuşmalarımla “hadi bakalım, temizle zihnini, sahne senin” diye içten içe kamçılamaya çalışıyorum. Yoksa, Halikarnas Balıkçısı’nın orkinoz balığını tanımladığı gibi, bir zihinde orkinoza yem oluruz; benden söylemesi.</p><p>Kapanışı, bu hafta looplarımızdan kurtulmamızın şerefine yazmak isterim. Bir de yeni bir kitaba başladım (Moon Tiger); odak noktamı maksimum seviyede tutmamın şerefine kapanışa eklemek isterim.</p><p>Elinden tutulmaya ihtiyacı olan her kız çocuğuna selam olsun. Sarılmak isterseniz, ben buradayım!</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=1aab065f8b69" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Başlıksız Yazı]]></title>
            <link>https://medium.com/@denizzpartal/ba%C5%9Fl%C4%B1ks%C4%B1z-yaz%C4%B1-4be908cb6033?source=rss-f08a059fb2f3------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/4be908cb6033</guid>
            <category><![CDATA[life]]></category>
            <category><![CDATA[personal-essay]]></category>
            <category><![CDATA[immigration]]></category>
            <category><![CDATA[belonging]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[denizpartal]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 07 Aug 2026 18:31:09 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-08-07T18:32:27.280Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Düşününce, isteyerek seçmediğim göçmen olma hayatına mı kırgınlığım? İnanın bilmiyorum. “Nasıl isteyerek seçmediğin bir göçmen hayatı olur?” diye soracak olursanız: Sınırları olmadan dünyada yaşamak tek hayalim.</p><p>Haftalık deneyimlerime, kendimce pasif agresif tutumlarımı da eklediğimi düşünüyorum sanırım. “Ay dönemimde olduğum için mi böyle oldum?” sorunsalı; evet, belki de öyledir, ya da hiç öyle değildir diye geçiştirmeler…</p><p>Bir yandan, belki de kendi doğduğum yeredir kırgınlığım. “Nasıl bu kadar değişebildi, adaletsizleşebildi?” diye. Eskiye dönmeyelim, bırakalım canım o eskileri; ama nasıl bırakayım? Geri döndüğümde, alıştığım bir düzen vardı.</p><p>Hâlâ asgari ücret sorunsalı vardır elbette, ama uçurum bugünkü kadar büyük değildi. Bir noktada “tatmin” diyeceksek, hem kariyer hayatını hem de ev yaşamını sürdürme konusunda şimdikine kıyasla dengedeydik.</p><p>Şu an yaşıtlarımın, keza benim de gözümüzdeki ve ruhumuzdaki umutsuzluk her yerde; bırakın aurayı, enerji işlerini, göz altı torbalarımıza kadar işledi. Yalnız bu umutsuzluk, göçmen olarak taşınan bizlerin de hem gözünde hem kalbinde var. Ülkedeki kaçmaya çalışır, gurbetteki dönmeye çalışır; anlayacağınız.</p><p>Kurulu düzen deseniz, benim gibi kuş misali oradan oraya savrulanlar istikrara özenir. Oturmuş, düzenini kurmuş olanlar ise oradan oraya göçemediklerine hayıflanır. İki türlü de, iki yerden de ne yapacağımızı bilememe hâli. Ya da bilsek bile, bir aksiyon almaya yönelik psikolojik yeterliliğin olmaması. Böyle anlarda durup ufacık bir gülümsesek, ya da ihtiyaç meselesi olarak sarılsak, geçer mi? Sanmıyorum; ama geçmesini dilerdim.</p><p>Ama işte tam burada bir soru beliriyor: “Daha iyi bir yaşam için mi bütün bu düzen yıkılıp kartlar yeniden dağıtılıyor?” Bu sorunsal bende pozitif bir yerden devam ediyor: Ayak uydurabilen kazanır. Yani şu an bir kurtlar sofrasında yaşadığımızı anlıyoruz ve o sofrada uyum sağlayıp devam edene her zaman yiyecek ekmek var.</p><p>Çünkü tüm bu yıpratıcı düzenin içinde iyi bir haberim de var: Umut yeşerten bir sürü serüven var. Yeni meslekler, yeni nesil bir düzen; hepsi değişiyor, gelişiyor. En kötünün bile, herkesin kendi dünyasına göre bir “en iyisi” var.</p><p>Bir itiraf: Ben böyle hissettiğim zamanlarda genelde hayal kurarım; sorun şu ki, gerçekliğe dönmem zaman alabiliyor. Hayale sıkıştığımda normal dünya algımı yitiriyorum. En yakınlarıma göre bu, koca bir aykırılık.</p><p>Son olarak, viral olan o Instagram videosunu da ekleyip günü iyi dileklerimle kapatmak istiyorum. 71 yaşındaki Abuzer Amca ile Zeynep Teyze’nin, hayallerindeki iki küçük kız çocuğuna kavuşması kalbime umut oluyor, içimi kocaman bir neşeyle dolduruyor. Savaştan kaçmayı başarabilen göçmenlerin, yeniden hayata tutunmayı ilke edinip var güçleriyle tutunmaları bize de destek oluyor. Biliyorum, herkesin yaşadığı düzen, verdiği fedakârlıklar farklı. Ama döngüden çıktıysan, şartlara uyum sağlamak için var gücünle savaşmak en ilkel ama belki de en gerçekçi yöntemdir.</p><p>Son sözümü madem manifest edeyim: Çantalara bilmem kaç dolar harcayan, gösteriş düşkünü kadınlar erkekler aramak yerine; dünya gerçeklerinin içinde, ihtiyacı olanları ayağa kaldırmak için varını yoğunu ortaya koyan partnerlerimiz, eşlerimiz, dostlarımız olur umarım. Finger crossed.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=4be908cb6033" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Azı Yok, Çoğu Zarar]]></title>
            <link>https://medium.com/@denizzpartal/az%C4%B1-yok-%C3%A7o%C4%9Fu-zarar-f40dfc1a6329?source=rss-f08a059fb2f3------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/f40dfc1a6329</guid>
            <category><![CDATA[personal-growth]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[relationships]]></category>
            <category><![CDATA[self-improvement]]></category>
            <category><![CDATA[deneme]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[denizpartal]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 30 Jul 2026 22:13:04 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-07-30T22:13:04.763Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Bir sabah uyandım, salya sümük ağlıyorum; hem de nasıl ağlamak. Tam “her şey bitti, daha fazla buradan devam etmez” derken; kendimi “hayatımı mahvettim” diye yiyip bitirirken, yeniden kendine nasıl gelinirin öyküsünü yazmaya yemin ediyorum. Böyle geçiyor tüm haftam.</p><p>Karşımda empati yaparak gördüğüm herkese “bir dakika, öyle değil, ben de oradaydım” diyesim var. Herkes “manifestleyin, hayal kurun, hissedin” diyor da, biraz da ayağınız toprağa bassın canım; merkeziniz dünyada kalsın, an olsun. Maddi anlamda söylemiyorum bunu, öbür türlüsü çok zor. Nereden mi geldim bu konuya? Bu hafta yaşadıklarımdan.</p><p>Bugünlerde bize hep sahip olmadıklarımızı nasıl istememiz gerektiği öğütleniyor da, sahip olduklarımıza nasıl odaklanmamız gerektiği asla söylenmiyor. Hep daha fazlası, hep daha iyisi. Öyle olsun elbette, herkese en içtenlikle bunu dileyelim; ama biraz da “sahip olabildiklerimizin en iyisi bu” deyip onların tadını çıkarsak? Kariyerimizde, ilişkilerimizde, değiştirmeye adım attığımız alışkanlıklarımızda, almayı isteyip alamadığımız lüks tüketim ürünlerinde — bir de eklemek isterim, birbirimizde! Hiç azı yok, hep çoğu, daha çoğu.</p><p>Ben tabii yine şahsıma münasırlığımla; aşık olmayı beklerken, o kadar aşka aç bir yanım olduğunu düşündüğümde, aramaktan yorulduğumda “tamam, bu olsun” deyip durduğumda, sonucu hiç istediğim gibi olmadı. “Eşya mı ya bu?” demek istiyorum kendime.</p><p>Sonuncusu tutkuluydu; ne olduğunu anlamlandıramadığımız, bir saklanıp bir ortaya çıktığımız, dengemi bozan cinstendi. İletişim kurmanın ne kadar zor olduğunu orada bir kez daha anladım. Sevme biçimimin ne kadar hırçın olduğunu, karşımdakinin ne kadar sakin ve kontrolcü görünüp aslında ne kadar fırtınalı bir adam olduğunu, yok yere kapısının önünde otururken anladım.</p><p>Kimine göre travma, kimine göre birkaç yıl sonra güleceğim bir anı olarak kalacaktı. Peki ya benim için? Tüm öz değerimi kökünden değiştiren, olmadığım gibi davrandığım her anın acısını başkasının idrak edemeyeceği şekilde yaşadığım, bana özel mükemmel plütonik deneyimlerdi diyebilirim bir de hastanede yanımdan ayrılmayan arkadaşıma özel. Onun kaçmaya çalıştığı tanımın ne olduğunu, tek başıma kendimle anlayıp dönüşmüştüm.</p><p>Kolay kadın mı oluyorduk şimdi biz? Avcı ruhlu adamların peşinde sürgün edilmesini izlemek mi değerli yapıyordu kadını? Yoksa ben mi dönüşmüştüm avcı ruhlu erkeğe, bilmiyorum. Sahi, ruh cinsiyetlerine inanır mısınız?</p><p>Maalesef günün sonunda, yüreğimizle en saf halimizi göstermeyi seçtiğimiz insanlar tarafından umursanmayabiliyormuşuz. İşte tam bu noktada gerçek dünyaya dönmek lazım; öbür türlüsü hüsran, hayal alemi. Neden bu kadar zorlandığımı, o an bulunduğum ruh halinden aslında ne kadar rahatsız olduğumu, kısacık zaman geçirdiğim bir insanın bile beni bu kadar derinden etkilemesinden anlamam gerekirdi.</p><p>2024&#39;ten beri kendimde yeniden inşa ettiğim en temel vizyon; sevilmeye değer, bunu hak eden, bunu kabul edebilen bir insan olduğumu kendi benliğime öğretebilmek oldu. Şu sıralar bu konularda kesinlikle daha iyiyim. Şu an geldiğim noktada: tanımak için can attığınız insanlar sizi tanımak istemiyorsa, sorun siz değilsiniz. Belki sevme kapasitesi yok, belki o da başka birini tanımak istiyor, belki, belki… Buralara da girmemek gerek.</p><p>En çok yara aldığım yerden, en iyi hayat dersimi öğrendim. Kural da şuydu: hayat güzel, tadını çıkar. Bunu 33 yaşıma geldiğimde onunla konuşmak için sabırsızlanıyorum.</p><p>Tek bildiğim şey: biri sizin için gerçekten orada olmak istiyorsa, orada olur. Ben hep öyle oldum. Olmak istemediğim zamanlarda da dürüst olup orada olmamak benim seçimimdi. Burada esas önemli nokta, karşı tarafın ne hissettiğinin benim işim olmaması.</p><p>Kendime aynaya bakarak: statünün her şey olduğunu sanan, hayatında anadilinden başka bir dil konuşamadığı halde seni aşağılamayı kendinde hak gören ve bundan hiç pişmanlık duymayan birinin seninle nasıl işi olabilir ki? Bu yaşadıklarımın en büyük öğretisi, kendimizden bir an bile şüphe etmeden inandığımız değerlere ve özverimize sadık kalmak.</p><p>Başım dik bir şekilde, şu anki halimle, sadece yüzüne tebessüm edip gitmeyi seçiyorum. Kırgınlık, öfke, kızgınlık belirtilerinin en ufağı bile yok. Tek emin olduğum şey artık: karşılıklı kalmayı seçen insanlarla yoluma devam edebilmeyi öğrendim iki bin yirmi dörtten bu yana.</p><p>Seçimlerimiz bilinçli yapılsa da yapılmasa da bizimdir. Duygularının peşinden cesaretle giden kadınlar nereye konur? Yeni yaşam biçimlerini deneyimlerken bunlar kaos, düzen bozmak ya da stres olarak adlandırılsa da, aslında öyle değildir dönüşümün bir parçasıdır. İletişimin kolay olmadığı (burada gerçekten iki farklı dili konuşan iki insandan bahsediyorum) noktalarda bile, uzlaşmacı rollere bürünüp duyguların tamir edilebildiğini gördüm. Sevilmeye değeriz. Bir evin içinde hem birlikte hem özgür olmamız gerektiğine inanıyorum.</p><p>Ve tam burada, bu bitirişte, kadehimi İspanya’ya kaldırıyorum.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=f40dfc1a6329" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Hadi!]]></title>
            <link>https://medium.com/@denizzpartal/hadi-05904e5c3346?source=rss-f08a059fb2f3------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/05904e5c3346</guid>
            <category><![CDATA[publications-on-medium]]></category>
            <category><![CDATA[deneme]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[denizpartal]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 19 Jul 2026 03:25:43 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-07-20T16:02:10.020Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Bu hafta koşuşturmalarla geçen, her bir yandan hayatımı toplamaya çalıştığım bir hafta oldu. Ben altı ay rutinlerine uymaya çalışıp onları üç ay sonra bozan, kalan sürede ise o rutine uymayı reddeden taraftayım. Düzensizliğimin içinde düzen kurmaya çalışıyorum. Günümüzde buna ADHD tanısı deniyor. Oysa çocukluğumda bu kurallara uymama biçimi bana bir tanı değil, kural tanımayan özgür bir ruh veriyordu. Neyi ne zaman istersen o zaman yapmak; dürtüsel davranıp bir anda bir şeye başlamak, sonra sıkılıp yarım bırakmak… Ama istediğim şeye de tüm odağımı verip her detayını kafaya takmak. Hep yüksekte hissetmek istemek. ADHD’den ziyade, “Türkler drama sever mi?” diyorlar ya — bence evet, olabilir.</p><p>Tüm bunların ortasında, master’dan sonra iş bulmaya, yaklaşık beş yıl aradan sonra kendimi yeniden ofis hayatına adapte etmeye çalışıyorum. Bu düzensizliğin içinde kendi düzenimi kurmak, hayatımı yeniden yapılandırmak epey zorlu; bilinmez de. Ama bunları tek başına yapıyor olmanın gururu, hep bildiğim bir yerden geliyor.</p><p>Dört buçuk yıl önce Amerika’ya ilk ayak bastığımda plan basitti: Burada bir yıl yaşayacak, sonra gözbebeğim ülkeme dönüp beyaz yakalı hayatıma geri dönecek, evlenecektim. O zamanlar, tüm zorluklara rağmen yanında ve arkasında durduğum adamla planlar yapıyordum. Sonra her şey tepetaklak oldu. İlk altı ayımda şunu anladım: Vizyonumu gerçekleştirmek, emellerime ulaşmak, gerçekten dönüşmek istediğim kadına ulaşmak bir yıl değil; dört buçuk, belki beş yıl alacaktı — ki aldı da. Bunların da ağır bedelleri, büyük sorumlulukları oldu elbette.</p><p>Kendimce yaşananları tamamlayıp yeni bir sayfa açmanın peşinde koşmayı yine kendime emel edindim. Şimdi o yolun en başındayım. Ama buraya gelene kadar ailemden uzakta, zaman zaman kayıplar verdiğim yerlere bakıp her gün kendime soruyorum: “Değdi mi?” Bu sorunun aslında bir cevabı olmadığını, yaptığımız seçimlerle hayatın içinde büyüdüğümüzü öğrenerek koyuluyorum işe. Şu an ilk geldiğim ana ya da tüm bu kararları aldığım anlara dönsem, aynı cesareti gösterebilir miydim bilmiyorum. Ama yol kat ettiğimi görüyorum. Hayatımda tutmak için direndiğim olayları, insanları şimdi tek tek siliyorum. Yani onlardan da özgürleşiyorum diyebilirim.</p><p>Yeniye başlamak için kararlılığım her zaman olmayabilir; ama buna “hadi” diyecek gücüm hep var. Artık biliyorum ki başladığım hiçbir yol mükemmel olmayacak, hatta iyi sonuçlar da getirmeyebilir — ama risk almaya değeceğini biliyorum. Pasif agresif gelen tutumlarımı kabul edip, zaman zaman yaptığım hataları ve kalbini kırdığım insanları bir kenara koyup önce kendimi kabul ediyor, affediyorum; sonra onları bir bir affediyorum. İyileşmenin ilk aşaması, benim için tam burada başlıyor sanırım.</p><p>Şimdi bu akıl almaz kişiliğimi koruyarak, hâlâ kendim için en iyi seçimleri yapabileceğime inanıyorum. Kaybola kaybola en hakikisini bulmuyor muyuz zaten? Bazen sonuca kadar kendimizi kontrol etmeden devam etmek en doğrusu galiba. Tutkusunu kaybetmeden kendine koşabilen herkesi selamlıyorum.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=05904e5c3346" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Döngü]]></title>
            <link>https://medium.com/@denizzpartal/d%C3%B6ng%C3%BC-d74b3aabe656?source=rss-f08a059fb2f3------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/d74b3aabe656</guid>
            <category><![CDATA[toplum]]></category>
            <category><![CDATA[kişisel-gelişim]]></category>
            <category><![CDATA[ilişkiler]]></category>
            <category><![CDATA[astrology]]></category>
            <category><![CDATA[deneme]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[denizpartal]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 10 Jul 2026 20:18:14 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-07-10T20:18:14.970Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Toplum yargılarının içinde barınmak zorunda mıyız? Ömrümüz boyunca onlara göre mi şekil alacağız? Düzenli bir yaşam, mutlu bir yuva ve statü sahibi olmak istiyorsak, acı ama gerçek: Galiba buna mecburuz.</p><p>Ben, konulan kuralları özel yaşamında sorgulayan bir kadın oldum. Kadın-erkek ilişkilerinin çatışmaları içinde büyüdüm; yetiştiğim toplumun bana dayattığı kalıpları hep reddettim — bunun için dayak yemeyi bile göze aldım. Yetiştiğim ailede de, bulunduğum ilişkilerde de düzene uymakta hep zorlandım. Görünür olmakla ilgili de sürekli sorunlarım vardı. Şimdi bütün bunları kendimce tanımlamaya başlıyorum. Bulduğum yöntemlerin herkese aynı ölçüde hitap etmediğini biliyorum; bazen bana bile gülünç, deli saçması geliyor ama sonuna kadar yol almaya devam ediyorum. Çünkü ben isyan ediyorsam hâlâ hevesim var demektir; isyan etmeyi bıraktıysam, vazgeçmişim demektir.</p><p>Toplumsal baskıların, “özgürlükler ülkesinde” benim için daha da ağır koşullarda sürdüğünü söyleyebilirim. Burası iki uç arasında gidip gelen, büyük yıkımların köklü değişikliklerle tanımlandığı güçlü bir doğa. Aslında kocaman bir köy; ruhsal odağın kaydığı, insanların kendilerini iyi, kibar ve en doğru sandıkları bir yer. Koca bir sürünün içine adapte olmanızın beklendiği bir yer. Karşı çıktığınızdaysa başladığınız noktaya geri dönüyorsunuz.</p><p>Ben bu sistemin içine, bana göre en özel duygu olan aşkı adapte etmeye çalışıyorum; ama o bile istikrarsız ilerliyor, çok derin ve ağır işliyor. O büyük enerjiyi kanalize edecek bir yer bulamadığım için her şey düzensiz bir akışta devam ediyor. Sonra da kalkıp astrolojiye merak salıyoruz tabii. Hem açısız Güneş hem açısız Jüpiter — normal mi hocam? Satürn’üm Juno’ma kare, Mars’ım Venüs’üme karşıt. İşin özeti: Kolay değil galiba.</p><p>Bu deli düzende, bu ülkede kendine yaşayacak yer bulamamış otuzlu yaşlardaki her bireyin sıkıntısını ben de yaşıyorum. Sadece bazıları bunu gizlemeyi iyi bilirken, ben her şeyi olduğu gibi dışarı aktarmayı seçenlerdenim. Rol yok, yapmacıklık yok. Ama düpedüz krizli, bazen gizemli, ağır kişilikli biriyim.</p><p>Bu yıl, 2012 döngümü aynı yoğunlukta yeniden yaşadığımı düşünüyorum. Aynı kırıklık, aynı duygusal buhran; dünyadan kopmuşluk, boşvermişlik, aşka olan inancımı sorgulama ve en sonunda kabulleniş döngüsü. O zaman on dört yaşındaydım. İlk aldatılma, ilk isyan, ilk kalp ağrısı. Peki ya yaşadığım tüm olaylar zinciri bunun üzerine kuruluysa?</p><p>Herkes affetmekten söz ediyor her gün. Söylesenize, nasıl affedebiliriz o insanı? Affederiz işte — hep affettik zaten. Hem şimdi çok mutlu, iyi ki… Nasıl sevebildiğimin ilk kanıtı oydu. Benim kadar cesur olamadığı için kendini hep yargıladığını biliyorum.</p><p>Günümüze dönecek olursak: İşte tam bu noktada kendime yönelik bir baskı, bir aldatılmışlık duygusu ve ne yapacağını bilememe hâli hissediyorum. Oysa benim içim çiçek açar. Neşeler dağıtayım, kuşlara, ağaçlara bakıp şükredeyim — çok isterim. Umarım sistemin yarattığı bu döngü de geçicidir; tıpkı ilk aşk gibi.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=d74b3aabe656" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Duygusal Betimleme]]></title>
            <link>https://medium.com/@denizzpartal/duygusal-betimleme-a9e47f6bf36f?source=rss-f08a059fb2f3------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/a9e47f6bf36f</guid>
            <category><![CDATA[storytelling]]></category>
            <category><![CDATA[değişim]]></category>
            <category><![CDATA[yurtdışında-yaşamak]]></category>
            <category><![CDATA[kişisel-blog]]></category>
            <category><![CDATA[duyu]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[denizpartal]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 03 Jun 2026 21:23:31 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-06-03T21:23:31.267Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Yazmaya, söylemeye üşendiğim; zaman zaman kendimle savaştığım, aklımın günde bir milyon kere karıştığı, yine de söylemek istediklerimi kesin ifadelerle dile getirmeye çalıştığım bir zaman periyodunda yaşıyorum. Bazen hayal dünyasında mı yaşıyorum yoksa gerçeklikte kendi kimliğimi yaratmaya çabalarken geçirdiğim adımlar mı bunlar? Bilmiyorum.</p><p>Tüm bu hislerin yanında düştüğüm, nereye koyacağımı bilemediğim gerek kültürel gerek sosyal bir sürü farklılıkla kendi içimde aşmaya çalıştığım duygusal karmaşa da aslında, dört buçuk yılda başka bir kültüre nasıl içten içe bağımlı hâle geldiğimin göstergesi olabilir. Büyük bir çıkmaz, duygusal sıkışmışlık ve yeni yeni türeyen, teşhisi konulan hastalıklarımın bulunması da bunların negatif getirileri olabilir belki de.</p><p>Tüm bu yaşadığım karmaşa içinde, aidiyet duygumu yeniden şekillendirmeme saygı duyulmasını beklerken, bazen zorbalandığım anları aşamıyorum. <em>“Her şeyden önce iyi insan olmaya çalışmak, her dilde en temel statü göstergesi olabilir”</em> diye düşünürken; öyle olmadığını yaşadığım bir sürü deneyimin içinde hâlâ debeleniyorum. Zaman zaman kafa karışıklığımdan konuşamadığım İngilizcemden tutalım da “Acaba alkolik misin?” yaftalamalarına girilen aşağılamalara kadar…</p><p>Aslında hepsine yeterli bir cevabım var: <strong>Hayır.</strong> Zamanı, mekânı ve geleceğimi büküyorum. Bu sırada; duygusal, hassas, yalnız ve minicik kalbimi yaslayacak yerler bulamadığımda, “iyi olduğunu iddia etmediğim” ve herkesin zaman zaman kayıp hissettiği o geçici vaatlerin içinde bu duyguları barındırmam normal değil mi? Anlayış hiç beklemedim, sadece saygı duyulmasını kalbimle diledim.</p><p>Şu an kendime söyleyebileceğim tek şey: <strong>Seninle gurur duyuyorum.</strong> Altından kalkabildiklerin için… Kendine <em>“Burada düşersin, ne yaptın?”</em> dediğinde, o kız çocuğunun elinden tutup kendi kendini ayağa kaldırabildiğin için… Tercih edilmeyi beklediğime inandığım tüm zaman dilimlerinde başka bir perspektiften bakmayı öğrenip, aslında tercih etmek istemediğim şeyleri nasıl baltaladığımı bizzat görüyorum.</p><p>Yakında otuz bir yaş döngümü tamamlamış olacağım. Yeni yaş döngümde kendim için yeni dileğim; yine değiştirdiğim, değiştirilmeye yüz tutmuş yaşam sistemim olsun. Yeni hayatımın ilk günü gibi yaşadığım her gün çok kıymetli; hepsine kocaman sarılıyorum.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=a9e47f6bf36f" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Bir, iki ve Uc]]></title>
            <link>https://medium.com/@denizzpartal/bir-iki-ve-uc-50aa6cf89994?source=rss-f08a059fb2f3------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/50aa6cf89994</guid>
            <dc:creator><![CDATA[denizpartal]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 29 Oct 2025 15:36:34 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-10-29T15:36:34.053Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3>Bir, İki ve Üç</h3><p>Dolanbaçlı, döngüsel cümlelerden sıkılalı çok oldu. Artık karar verdiğim niteliklerle yaşamaya başlamak, birçok “açık–kapalı” kelimenin önüne geçiyor biliyorum. <br>“Ne anlatıyor şimdi bu?” diyeceksiniz belki. Bazen ben de bilmiyorum ne anlatmak istediğimi ama en azından kafamın karışıklığının farkındayım. Belki de şu sıralar farkında olduğum tek şey bu.</p><p>Bu sayfayı bir iç dökme aracı olarak kullanmamda ne sakınca var ki? Sonuçta çoğumuz burada tam da bunun için yazıyoruz, değil mi? <br>Bugün size, cesaret edebildiklerimi ve edemediklerimi anlatmak istiyorum.</p><p>Deniz aşırı ülke değiştirmeye cesaret edebiliyorum; ama bir topluluğa sosyalleşmek için katıldığımda insanlarla iletişimde olmak beni inanılmaz geriyor. Size de öyle oluyor mu? <br>Bu konuda kendimi sürekli zorluyorum. Değişen tek şey, kalp atışlarımı biraz daha kontrol altına alabiliyor olmam.</p><p>Aşkımı haykıracak kadar cesaretliyim ama devamını getirme konusunda inanılmaz çekingenim. Çoğu zaman küçük olaylarda içime kapanıyorum ama büyük değişimlere bir anda karar verebiliyorum. İmkânları zorluyorum, Zeynaya dönüyorum diyebiliriz. <br>Tüm bunların dışında, kendimi yenileyebilmek için aldığım bazı kararlar var.</p><p>İlki, duygularımı saklayabilmek. Tepkisiz bir yüz olabilmek, belki biraz “taktik yapabilmeyi” öğrenmek. Çünkü duygularla ilerlemek, sanıldığı kadar romantik değilmiş. “Ne olursa olsun paylaş” mottosu artık bu dünyada işlemiyor.</p><p>Bir diğer konu ise öz güven, öz saygı ve öz şefkat. <br>Bunları başkalarından almak yerine, önce kendimdeki büyük sevgiyi kendime yönlendirmeyi öğrenmeyi diliyorum. Çünkü ben hep seven bir insanım. Ağlaklığımın dışında, koşulsuzca sevebilirim. Yapmayı bildiğim en iyi şey sevmek arkadaşlar. Her koşulda sevebilirim ama bunu doğru insanlarla paylaşmak konusunda pek başarılı değilim.</p><p>Doğru insanın ben olduğumu fark etmek bile epey zamanımı aldı. <br>Konuyu ana hatlarıyla biliyorum ama uygulamada hâlâ sorunlar var. Yazılım test aşamasında hata veriyor anlayacağınız.</p><p>Hâlâ, hayatında düzenli ilişki kuramamış, kendiyle barışık olmayan adamlara çekilmekten kendimi alamıyorum. Onlarda da hep aynı cümle: <br> “Enjoy! Life is beautiful there.”</p><p>İşte tam o anda karşılarına geçip, “Hadi oradan, sokak budalası!” diyebilmenin özgürlüğünü hissetmek istiyorum. <br>Çünkü bu, senin problemin. Ve artık geri dönmemek üzere yollarımız burada ayrılmalı.</p><p>Sonunda konu hep aynı yere çıkıyor: <br>Odağını kendine çevirmeye. <br>Senden daha değerli bir yer olmadığını fark etmeye. <br>Ve bunu gerçekten içselleştirdikçe, özünle aynı olan insanları hayatına çekmeyi öğrenebiliyormuşsun. Umarım bunu hep birlikte öğrenebiliriz.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=50aa6cf89994" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Ağustosun ilk günü, kırılmaz bir ayna diye tabir edebileceğim kendi yansımamla buluştuğum, biraz…]]></title>
            <link>https://medium.com/@denizzpartal/a%C4%9Fustosun-ilk-g%C3%BCn%C3%BC-k%C4%B1r%C4%B1lmaz-bir-ayna-diye-tabir-edebilece%C4%9Fim-kendi-yans%C4%B1mamla-bulu%C5%9Ftu%C4%9Fum-biraz-85321431e894?source=rss-f08a059fb2f3------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/85321431e894</guid>
            <category><![CDATA[türkçe-yayın]]></category>
            <category><![CDATA[başlangıç]]></category>
            <category><![CDATA[özfarkındalık]]></category>
            <category><![CDATA[yaşam]]></category>
            <category><![CDATA[hikaye]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[denizpartal]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 02 Aug 2025 17:03:59 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-08-02T17:03:59.127Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Ağustosun ilk günü, kırılmaz bir ayna diye tabir edebileceğim kendi yansımamla buluştuğum, biraz hüzünlü, biraz hayatın içinden bir ay olarak başlar umarım. Otuzlu yıllarımın ilk Ağustosu, hoş geldin.</p><p>Daha çok dünya barışından konuşup, göçmenlik dertlerimi unutmak isterdim ama pek olası göremiyorum şu anda bu durumu. Kim bilir, belki birkaç aya, 2021’in yazı gibi, her şey bir anda değişir. Hayatın içinden bir dönüşüm olarak şekillenen her an, birden değiştiriveriyor geçmişle gelecek arasındaki incecik köprüyü. Biz ona “şu an” diyoruz, veya “potansiyel”.</p><p>Kendi potansiyelini keşfetmek, yapabileceklerine odaklanıp kabul edip, daha iyisine giden yolda karar vermek ilk ve en önemli süreç sanırım. Çünkü sonuçları değiştirebilecek her adım kararda gizli.</p><p>Yeni yaşımda karar verdiğim en güzel adımlardan biri, sonuca odaklanarak yarattığım tüm endişelerden vazgeçmek. Daha sonra da yapmayı en sevdiğim şey olan, iyisiyle kötüsüyle <em>kendim olabilmeyi</em> kabul etmek.</p><p>Crayon kalemlerimizi elimizde taşıdığımızı fark ettiğimiz bir süreç olur umarım. 20’li yaşlarımdan ayrılırken, boya kalemlerimi hunharca savurduğumu, kiminin kapağını açık unutup bir daha kullanamayacağımı fark etmem zaman aldı. Ama elimdekilerle — veya yenisi hediye edilmiş olanlarla — kaostan türemiş yaşamı yeniden yaratabileceğimi öğrenmek ve farkında olarak çizmeye devam etmek en büyük öğreti oldu bana.</p><p>Getirilenler kadar götürülenlerle mutlu olmayı öğrendim. Gurur duyabilmeyi, sorumluluk almayı; kaçtığım her sorumsuzluğun, boşvermişliğin farklı senaryolarla karşıma çıktığını çözümleyebildim.</p><p>Döngüydü aslında her şey 20’li yaşlarımda. 30’lu yaşlarımda bu döngüyü kırabileceğimi öğrendiğimde, önüme çıkan her eski döngüye korkmadan atlayıp, “Bir bakalım neyi değiştirebilirim?” sorgulamalarıyla hayatıma devam etmeyi kabul edebildim.</p><p>Yeniye açılmak sadece böyle mümkün oluyor benim için.</p><p>Ve şimdi, yeniden gelen her farkındalığı korkmadan, endişelenmeden kabul edebildiğim bir Ağustos diliyorum kendime.<br>Bol bol hikâye yazabildiğim, korkmadan paylaşabildiğim bir 30 diliyorum.<br>Kalemimin kapıları açtığı, beni yazarak özgürleştirdiği 30’um…<br>Hoş geldin.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=85321431e894" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>