<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Dennis Gaens on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Dennis Gaens on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@dennisgaens?source=rss-8f73962da18f------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/0*1OHwALOhYhhckFC6.jpg</url>
            <title>Stories by Dennis Gaens on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@dennisgaens?source=rss-8f73962da18f------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Mon, 16 Nov 2026 04:07:25 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@dennisgaens/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Dit is De peuter, de dichter en het langzame verdriet]]></title>
            <link>https://dennisgaens.medium.com/dit-is-de-peuter-de-dichter-en-het-langzame-verdriet-0aa74ed25270?source=rss-8f73962da18f------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/0aa74ed25270</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Dennis Gaens]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 09 Mar 2024 23:01:41 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-03-11T11:27:00.135Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>Essay</h4><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fw.soundcloud.com%2Fplayer%2F%3Furl%3Dhttps%253A%252F%252Fapi.soundcloud.com%252Ftracks%252F1766882643%26show_artwork%3Dtrue%26secret_token%3Ds-jGsT0Ngh2HD&amp;display_name=SoundCloud&amp;url=https%3A%2F%2Fsoundcloud.com%2Fdennis-gaens%2Fdit-is-de-peuter-de-dichter-en-het-langzame-verdriet%2Fs-jGsT0Ngh2HD%3Fsi%3D504faaeb3e75459483e5101284ea82fb%26utm_source%3Dclipboard%26utm_medium%3Dtext%26utm_campaign%3Dsocial_sharing&amp;image=https%3A%2F%2Fi1.sndcdn.com%2Fartworks-yVn3nK7LqyqgE9zQ-U7LzNw-t500x500.jpg&amp;key=a19fcc184b9711e1b4764040d3dc5c07&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=soundcloud" width="800" height="166" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/b9d450d88151bed232c922bd3665f869/href">https://medium.com/media/b9d450d88151bed232c922bd3665f869/href</a></iframe><blockquote>Soort tremelo-synth-achtige-vibey-achtergrond. Je hoort Dennis zijn studio binnenkomen en wat mompelen.</blockquote><h4>Dennis</h4><p>Welkom bij <em>Dit is</em>, een podcast over wat dan ook. Een plek voor radioverhalen van elke soort waarin ik, wanneer het me uitkomt, mijn nieuwsgierigheid volg. Mijn naam is Dennis Gaens.</p><h4>Merlijn Huntjens</h4><p>Hoi Dennis.</p><h4>Dennis</h4><p>En dit is <em>De Peuter, de dichter en het langzame verdriet</em>.</p><h4>Merlijn Huntjens</h4><p>Ik heb even terug moeten zoeken wat de schrijfopdracht ook alweer was. Maar ik heb hem gevonden. In de e-mail. En hij was als volgt…</p><p><em>Bedroefdheid is kwetsbaar, ingetogen en vaak zelfs privé. Een huilend hoofd is voor thuis en voor de mensen waarvan je houdt. Maar wat als bedroefdheid een motor kan zijn? Wat als het een motivator is? Een fundament om op te bouwen en een reden om jezelf de dag in te sturen met alle gevolgen van dien. Beschrijf hoe dat voor jou werkt, gewerkt zou kunnen hebben of hoe dat voor jou zou werken in een tekst die je tien minuten lang, een kwartiertje lang zou kunnen voordragen.</em></p><h4>Dennis</h4><p>Deel 1: De peuter.</p><blockquote>Huilende peuter.</blockquote><p>Dit is mijn dochter, Nele. Nele is twee, bijna drie. En ze huilt min of meer dagelijks.</p><blockquote>Dennis: “Wat is er nou? Waarom moet je nou huilen?” Huilende peuter.</blockquote><p>Ze huilt als ze naar bed moet, als ze het scherpe mes niet vast mag houden, als ze niet met glas mag gooien. Laatst huilde ze omdat ik iets stuk liet vallen. Niet eens iets van haar, een soepkom. Ze huilde omdat hij nooit meer niet stuk zou zijn. Ze huilt omdat haar trui niet goed zit. En in dit specifieke geval huilt ze, omdat een chocola op is.</p><blockquote>Huilende peuter: “Ik wil nog een chocolaatje.” Dennis: “Maar de chocolaatjes zijn op”. Huilende peuter. Huilende peuter gaat over in beat.</blockquote><p>Dit is overigens de eerste keer dat ik haar in mijn werk gebruik, althans haar stem, en ik weet nog niet zo goed wat ik daarvan vind.</p><blockquote>Sample van huilende peuter die de beat vormt gaat een octaaf omlaag.</blockquote><p>Ik heb het haar gevraagd, natuurlijk. Zij vond het goed. Maar goed, zij is twee. Bijna drie.</p><blockquote>Sample van huilende peuter die de beat vormt gaat een nog octaaf omlaag.</blockquote><p>Toen ik werd gevraagd iets over verdriet te maken, wist ik meteen dat haar verdriet erin zou komen. Het is het verdriet dat ik het meeste zie. En het is zo anders dan mijn eigen verdriet.</p><p>En de laatste tijd is het verschil tussen haar verdriet en haar boosheid steeds duidelijker. De boosheid komt met woorden die er in korte schreeuwtjes uitkomen. Met woord <em>nee</em> het vaakst gevolgd door<em> ik wil niet</em> of <em>niet doen.</em></p><p>Soms wil ze daarbij slaan en soms doet ze dat ook. Haar boosheid heeft iets talig. En iets fysiek agressiefs.</p><blockquote>Drone komt door beat heen.</blockquote><p>Haar verdriet heeft vaak geen taal. Ze huilt en laat zich op de grond vallen. Het is bijna overgave. Alsof ze zoekt naar iets dat het verdriet kan dragen. Waar boosheid altijd iets van slaan in zich heeft of van wegduwen — iets dat zich verzet tegen buiten — wil verdriet gedragen worden.</p><p>Terwijl boosheid buiten sluit, heeft verdriet iets uitnodigend.</p><blockquote>Beat verdwijnt langzaamaan in de drone. Drone wordt harder.</blockquote><h4>Dennis</h4><p>Deel 2: De dichter.</p><p>De dichtbundel <em>Good Grief </em>van de Amerikaanse dichter Mikey Swanberg is een lamento voor zijn overleden vriendin en dichter Jane Gentry Vance. Veel gedichten in de bundel beginnen met haar naam.</p><h4>Mikey Swanberg</h4><p><em>(Jane) the years stack<br> like clear plates</em></p><p><em>I can still see everything<br> that happened</em></p><p><em>warped<br> &amp; slightly pink</em></p><p><em>we become ourselves slowly<br> though it doesn’t feel like that</em></p><p><em>we order french fries<br> we shit talk we keep packing</em></p><p><em>our bags for a trip<br> we never take</em></p><blockquote>Er komt een hoge toon in de drone. Vaag, zwevend.</blockquote><h4>Dennis</h4><p>Lamento’s doen precies dat waarvan we altijd zeggen dat het zo moeilijk is. Woorden vinden voor een specifiek soort verdriet: het verdriet van verlies, de rouw. De woorden kloppen nooit helemaal, maar dat maakt niet uit. En dat weten we. Het zoeken naar die woorden is rouwverwerking op zich.</p><h4>Mikey Swanberg</h4><p><em>(Jane) I can say it<br> this is a lament after all</em></p><p><em>after all this time I still feel rudderless<br> after all this time I still google lament</em></p><p><em>to make sure I am saying<br> what I think I am</em></p><blockquote>Er komt een nog hoge toon in de drone.</blockquote><h4>Dennis</h4><p>En ergens is het mooi dat de woorden tekortschieten. Omdat het betekent dat wat we missen niet gereduceerd kan worden tot een paar tekens. Het kan hooguit met diezelfde tekens worden aangewezen.</p><p>Of met een beetje geluk kunnen die tekens sokkels worden. Waarop we het verdriet neer kunnen zetten en het kunnen bekijken. En die ons helpen het verdriet te dragen.</p><h4>Mikey Swanberg</h4><p><em>that which we begin<br> in grief cannot be</em></p><p><em>finished in grief you<br> cannot mourn the house</em></p><p><em>you are building<br> and expect it</em></p><p><em>to stand<br> until you thank</em></p><p><em>every chatty<br> plank</em></p><blockquote>Er komt nog een hoge toon bij in de drone. En nog een. En dan verdwijnt de drone en blijven de hoge tonen over.</blockquote><h4>Dennis</h4><p>Deel 3: Het langzame verdriet.</p><p>Er staat op elk gegeven moment maar weinig tussen mijn dochter en haar verdriet in. Ze kan er zo bij. Het kost haar nog geen seconde om te huilen.</p><p>Mijn eigen verdriet doet er een tijdje over om te arriveren. Of misschien duurt het een tijdje voordat ik het toelaat. Het is er in ieder geval nooit ineens. Het besluipt me.</p><h4>Mikey Swanberg</h4><p><em>what the heart knows now<br> the body knows eventually</em></p><p><em>&amp; so we pace<br> the same bright blocks</em></p><p><em>the seasons try<br> and try again</em></p><p><em>to make untrue<br> what was</em></p><p><em>always always<br> true</em></p><blockquote>De contouren van de hoge tonen worden duidelijker, ze worden minder etherisch, meer duidelijke piano-tonen. Ze zijn willekeurig over het volgede stuk verdeeld.</blockquote><h4>Dennis</h4><p>Er zijn momenten dat ik het kan, meteen verdrietig worden. Maar meestal duurt het dagen, misschien zelfs een week. Dat is wat ik mijn langzame verdriet zou willen noemen.</p><p>Het is sociaal wenselijk dat mijn dochter niet elke keer huilt als ze haar zin niet krijgt. Tegelijkertijd zou ik soms willen dat ik het kon, zo snel. Meteen verdrietig worden.</p><p>En toch zit ook in dat langzame verdriet van mij, een kracht. Dat is vooral zo als ik het verdriet niet meer kan herleiden. Dat ik echt wel voel, ik ben verdrietig, maar dat ik niet meer weet waarom. Omdat ik niet weet waar het vandaan komt, kan het verdriet op zo’n moment van alles en iedereen zijn. Mijn langzame verdriet verlangt dat ook bijna. Het blijft op zoek. Niet per se naar iets om verdrietig over te zijn, misschien wel naar iets om het te dragen.</p><blockquote>Drie tonen vlak achter elkaar.</blockquote><p>Tot die tijd blijft het hangen. Tot die tijd is het van alles en iedereen. Tot die tijd is het een manier, om naar de wereld te kijken.</p><p>En dat is wat er ook in <em>Good Grief</em> gebeurt. Het aantal gedichten dat over Jane gaat, en over hoe de dichter haar mist, valt uiteindelijk wel mee. Veel van de gedichten gaan over Mikey Swanberg zelf. Over zijn leven. De rouw in zijn lens.</p><blockquote>Een enkele toon een paar keer achter elkaar. Dan sterft het geluid uit.</blockquote><h4>Dennis</h4><p>Deel vier: Het verdriet hoeft niets te betekenen.</p><p>Zo snel als mijn dochters verdriet er is, zo snel is het vaak ook weer weg. Soms omdat ze getroost wordt, vaak ook gewoon omdat het klaar is. Of omdat ze niet meer wil. Nog beter, omdat er iets anders is. Omdat ze iets moois heeft gezien.</p><p>Huilende peuter: “Kijk eens. Kijk eens papa.” Dennis: “Wat?” Huilende peuter: “Kijk eens papa. In de wolken.” Dennis: “Mooi he?”</p><blockquote>Beat van het begin komt terug. Dit keer met een basdrum eronder. En eroverheen…</blockquote><h4>Mikey Swanberg</h4><p><em>oh (Jane) I got it wrong before<br> so much so what</em></p><p><em>being alive<br> is as good as licking</em></p><p><em>a knuckle of garlic as thick<br> as the queen</em></p><p><em>we only need to feel good<br> about it we don’t</em></p><p><em>need to know<br> what it means</em></p><blockquote>Beat loopt door. De peuter zegt eroverheen ‘in de wolken’. Langzaam verandert de beat weer in een drone.</blockquote><h4>Dennis</h4><p>Dit was <em>Dit is De peuter, de dichter en het langzame verdriet</em>. Ik schreef deze tekst, of ik maakte dit ding, wat het ook is, op uitnodiging van collectief PANDA, in bijzonder Merlijn Huntjens, die je ook aan het begin van deze aflevering hoorde. En ik deed dit stuk voor het eerst live tijdens een avond die Panda organiseerde in Schunck. Bij de tentoonstelling <em>Levenslang</em> van, ik wilde de hele tijd ‘Deevid Beed’ zeggen… Waarschijnlijk vanwege David Blaine. Maar misschien was het gewoon David Bade. De tentoonstelling levenslang van David Bade in Schunck. Dank aan zowel PANDA als Schunck voor de uitnodiging.</p><p>Je hoorde ook Mikey Swanberg, die zo vriendelijk was om deze gedichten gewoon in te spreken in zijn appartement in Chicago, op z’n telefoon. Omdat er random iemand uit Nederland dat vroeg. Heel erg dank daarvoor. Hij zal dit waarschijnlijk niet horen, maar dankjewel Mikey. Lees vooral zijn gedichten. <em>Good Grief</em>, waaruit ik citeer in dit stuk, (of nou ja, hij citeert… hij draagt voor) is verkrijgbaar bij Vegetarian Alcoholic Press. En als je geen importkosten wilt betalen, is er ook een e-book versie. Het is een supermooi boek. Er staat een artisjok op de voorkant.</p><p>Tot slot hoorde je natuurlijk, Nele van Kaam. Inmiddels drie. Maar ik wilde een beetje vasthouden aan de tekst zoals ik hem voordroeg tijdens die avond, omdat het gewoon heel leuk is om te zeggen <em>twee, bijna drie</em>. Omdat zij dat zelf ook heel veel zei. Maar ze is drie. Van ons heeft ze een ukulele gekregen voor haar verjaardag. Dus misschien hoor je haar nog wel meer in dit, of haar werk, nog wel meer in deze podcast. In een volgende aflevering. Waarvan ik niet weet wanneer die zal verschijnen, want ja. Hé? Ik doe geen beloftes meer. Groetjes. Dankjewel. Dankjewel voor het luisteren. En tot de volgende keer.</p><blockquote>Beat komt langzaam onder de drone tevoorschijn. Drone verdwijnt. De peuter zegt ‘in de wolken’ en de beat stopt.</blockquote><h4>Merlijn Huntjens</h4><p>Als je er nog aan moet beginnen, heel veel succes. En mocht het nu zo zijn dat de edit, dat het wat je gaat maken gaat over dat je de performance al hebt uitgevoerd, dan zeg ik nog iets anders. Zoals <em>Thank Dennis. Fijn dat je wilde meedoen. </em>Of, <em>wauw, vet. Volgende keer bij jou.</em> Heb je nog iets nodig?</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=0aa74ed25270" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Dit is Hoe je gaat verdwijnen]]></title>
            <link>https://dennisgaens.medium.com/dit-is-hoe-je-gaat-verdwijnen-5e32046a0d16?source=rss-8f73962da18f------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/5e32046a0d16</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Dennis Gaens]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 04 May 2021 22:02:44 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-05-04T22:02:44.963Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><em>Gepubliceerd op 5 mei 2021</em></p><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fw.soundcloud.com%2Fplayer%2F%3Furl%3Dhttps%253A%252F%252Fapi.soundcloud.com%252Ftracks%252F1041567199%26show_artwork%3Dtrue%26secret_token%3Ds-SFElXpqCWci&amp;display_name=SoundCloud&amp;url=https%3A%2F%2Fsoundcloud.com%2Fdennis-gaens%2Fdit-is-hoe-je-gaat-verdwijnen%2Fs-SFElXpqCWci&amp;image=https%3A%2F%2Fi1.sndcdn.com%2Fartworks-XXaE8flfyWaEwk0u-NyHCXg-t500x500.jpg&amp;key=a19fcc184b9711e1b4764040d3dc5c07&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=soundcloud" width="800" height="166" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/fc31dc8d11279703398ec57f4eae8a5c/href">https://medium.com/media/fc31dc8d11279703398ec57f4eae8a5c/href</a></iframe><p><em>(Prozagedicht) Over tomatensoep, mensen op servetten tekenen en de zee. Met geluidsontwerp van Studio Pluisbeest.</em></p><p>Steun Dit is via Patreon:</p><p><a href="http://patreon.com/ditis">patreon.com/ditis</a></p><p><strong>TRANSCRIPTIE:</strong></p><blockquote>SFX: Geluid van een stad.</blockquote><p>DENNIS:<br>Welkom bij Dit is… een podcast over wat dan ook. Een plek voor radioverhalen van elke soort waarin ik mijn nieuwsgierigheid volg. Mijn naam is Dennis Gaens en dit is… hoe je gaat verdwijnen.</p><blockquote>SFX: Geluid van de stad verdwijnt in riser. Na een paar tellen begint een tikkende klok.</blockquote><p>DENNIS:<br>Je kiest een verdacht betaalbaar eetcafé dat voor de rest vooral toeristen trekt en een handvol vaste gasten bedient. Je bezoekt het op de minst drukke tijd (dit heb je van tevoren uitgezocht), neemt plaats bij het raam en bestelt de tomatensoep. Zo zeg je het ook: “De tomatensoep.”</p><p>Je zal hier iets leren over tijd dat je naderhand gaat vergeten. Misschien was dat het.</p><blockquote>SFX: De klok stopt. Pianonoten onder het stuk dat hier volgt.</blockquote><p>DENNIS:<br>Je tekent voorbijgangers op een servet, geeft ze namen en vult hun kleren volledig uit met je balpen zodat je ze altijd dikker kunt maken of een cape kunt laten dragen. Je laat ze zich dingen afvragen, maar dat schrijf je er niet bij. Als er een hoed moet komen teken je die voorzichtig over het haar heen, alsof je hem daadwerkelijk liefdevol opzet.</p><p>Niets hier is van jou en dat vind je een geruststellende gedachte. (Je zou willen dat het overal zo was.) Dat is niet altijd zo geweest. Vroeger was er overal wel iets van jou te vinden.</p><p>Je zult aan dingen denken, maar niet overdonderend veel. De soep zal zijn wat je ervan verwacht en je rekent af.</p><p>Een paar camera’s zullen je nog vastleggen als je het café verlaat, maar uiteindelijk sla je ergens een hoek om. De servetten laat je liggen. Misschien bekijkt de serveerster ze, misschien zelfs liefdevol, maar zeker weten gooit ze ze weg voordat iemand ernaar kan vragen.</p><blockquote>SFX: Geluid van een tikkende klok. Piano klinkt uit.</blockquote><p>DENNIS:<br>Het laatste wat er van je zal verdwijnen is het dunne laagje vet op de bodem van de douche in je appartement.</p><blockquote>SFX: Geluid van de zee en na een tijdje een neuriende vrouw.</blockquote><p>DENNIS:<br>Dit was hoe je gaat verdwijnen. Een prozagedicht van mijn hand met dit keer geluidsontwerp van Lucia en Thijs van Studio Pluisbeest. Ben je benieuwd hoe ze dat hebben aangepakt en wat hun ideeën daarover zijn? Op mijn Patreon ga ik in gesprek met ze daarover. Je wordt al Patron van Dit is voor €1,50. Dat is hetzelfde geld dat Greet333 voor een Ancistrus Mini Algeneter vraagt op het prikbord van zeelandnet.nl. Toegegeven, dat is ook heel aanlokkelijk, maar daarvoor moet je wel helemaal naar Zeeland rijden, denk ik, weet ik eigenlijk niet. En misschien woon je daar ook wel al. Misschien is Greet333 je buurman. Maar goed, je moet op zijn minst een aquarium hebben… denk ik, ook. Hoe dan ook, mijn Patreon kun je gewoon vanuit thuis bezoeken. In je browser. Bedankt voor het luisteren en tot volgende keer.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=5e32046a0d16" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Dit is Voor Nele]]></title>
            <link>https://dennisgaens.medium.com/dit-is-voor-nele-5aadb39585b3?source=rss-8f73962da18f------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/5aadb39585b3</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Dennis Gaens]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 18 Mar 2021 20:01:07 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-03-18T20:01:07.794Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><em>Gepubliceerd op 18 maart 2021</em></p><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fw.soundcloud.com%2Fplayer%2F%3Furl%3Dhttps%253A%252F%252Fapi.soundcloud.com%252Ftracks%252F1009707796%26show_artwork%3Dtrue%26secret_token%3Ds-uQRq1fwQ0Kl&amp;display_name=SoundCloud&amp;url=https%3A%2F%2Fsoundcloud.com%2Fdennis-gaens%2Fdit-is-voor-nele%2Fs-uQRq1fwQ0Kl&amp;image=https%3A%2F%2Fi1.sndcdn.com%2Fartworks-A3V6PvutnlsKrMLH-VSLmMA-t500x500.jpg&amp;key=a19fcc184b9711e1b4764040d3dc5c07&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=soundcloud" width="800" height="166" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/614df139dfadbbd80fd10773b126b228/href">https://medium.com/media/614df139dfadbbd80fd10773b126b228/href</a></iframe><p><em>(Briefcollage) Op 18 februari werd Nele geboren, de dochter van Dennis en zijn vriendin Kim. Vier dagen daarvoor namen de twee toen nog aanstaande ouders een brief aan hun dochter op. Vier weken na haar geboorte, krijgt Nele de brief.</em></p><p>Steun Dit is via Patreon:</p><p><a href="http://patreon.com/ditis">patreon.com/ditis</a></p><p><strong>TRANSCRIPTIE:</strong></p><p>KIM:<br>Even ademhalen, hoor.</p><p>DENNIS: <br>Vind je het spannend?</p><p>KIM: <br>Nee, maar eh… mijn longen hebben veel minder ruimte dan die van jou.</p><p>DENNIS: <br>Oké.</p><p>KIM: <br>Vind jij het spannend?</p><p>DENNIS: <br>Nee.</p><p>KIM: <br>Oké.</p><p>DENNIS:<br>Welkom bij Dit is, een podcast over wat dan ook. Een plek voor radioverhalen van elke soort waarin ik mijn nieuwsgierigheid volg. Dit is… voor Nele</p><p>KIM: <br>Lieve Nele,</p><p>DENNIS: <br>Lieve Nele,</p><p>terwijl ik je dit schrijf ben je er tegelijkertijd wel al en nog niet.</p><p>KIM: <br>We zaten in de auto op weg naar huis, je vader en ik. Ik denk vanuit Limburg na een bezoek aan je opa en oma. Ik denk eind augustus 2019. Het was het einde van de vakantie, het begin van een nieuw jaar werken. We waren die zomer gaan kamperen in Frankrijk, op de bonnefooi. Ik hoop dat we dat met jou ook kunnen doen: tent in de auto en dan van plek naar plek. Frankrijk is daar ook perfect voor — miljoenen Nederlanders gingen ons voor en zorgden dat Franse campings precies zijn afgestemd op wat je nodig hebt als je om 5 uur ’s middags uitgeput aankomt na een dag in een hete auto, hopend op een plekje vrij voor jouw bescheiden tentje en een vlak veldje om je gaspitje op te zetten voor de eenpansmaaltijd.</p><p>DENNIS: <br>Ik heb het idee dat ik je iets over die wereld moet vertellen. Of me in ieder geval moet voorbereiden op de vragen die je erover gaat stellen. Dat duurt nog even, dat weet ik, maar ik denk er toch al over na. In de serie Friends (die jij waarschijnlijk ongelooflijk nep en extreem problematisch tegelijkertijd gaat vinden, maar die echt de shit was toen jouw moeder en ik pubers waren) is er een moment waarop Rachel zich laat overtuigen de credit cards door te knippen die haar vader betaalt. Om zelfstandig te worden. Haar vriendin Monica zegt: “Welcome to the real world. It sucks. You’re gonna love it.” It sucks, you’re gonna love it. Dat klopt wel, denk ik. Maar je bent er niet echt mee geholpen.</p><p>KIM: <br>We bespraken al een paar jaar achtereen tijdens de zomervakantie het thema kinderen krijgen, en iedere zomer kwamen we tot de conclusie: we hoeven nu nog niet te beslissen, we parkeren het weer een jaar. Maar dit jaar voelde het urgenter. We hadden ons gerealiseerd dat er geen lijstje voors en tegens zou komen dat ons zou overtuigen. We moesten gewoon beslissen. Af en aan bespraken we, uitkijkend op de kalkrotsen in Yport, langs de zoutvelden op Noirmoutier, op het terras in Tours waar we bang voor waren, wat de gevolgen zouden zijn voor ons leven, onze vrijheid, voor het klimaat, voor de toekomst, waar we ons op verheugden, waar we benieuwd naar waren. Maar het gesprek was niet afgekomen, er was nog geen conclusie, we hadden het nog niet durven zeggen.</p><p>Dus zeiden we het die ochtend op de A73 tussen Venlo en Nijmegen tegen elkaar: laten we het doen. Laten we het gewoon doen.</p><p>Twee weken later slikte ik mijn laatste pil. Het ging gebeuren.</p><p>DENNIS: <br>Je zit al bijna negen maanden in de buik van je moeder. Het zal niet lang meer duren voordat je daar uit bent. Mensen vragen me daar naar. Ze vragen: ben je al vader? Wat ze eigenlijk willen weten is of jij al geboren bent. Dat is blijkbaar het moment waarop ik vader word. Het moment dat jij buiten bent, in de wereld.</p><p>KIM: <br>Nu zit je al bijna negen maanden in mijn buik en ik voel me eigenlijk nog gewoon dezelfde persoon als voor die beslissing. Ik heb nooit moedergevoelens bij mezelf kunnen ontdekken, of ze nooit als zodanig herkend. Ik weet niet of ik er klaar voor ben, het moederschap. Ik weet eigenlijk niet goed wat het inhoudt, ik heb me er ook niet op ingelezen. Het concept ‘moeder’ zegt me niet zo veel als ik probeer het op mezelf toe te passen, als iemand tegen me zegt: straks ben je moeder. Het is iets wat je van het een op het andere moment bent, maar wat er precies veranderd is onduidelijk. Je vader zegt dat ik sentimenteler ben geworden, zachter. Hij denkt ook dat ik minder zal vloeken als je er eenmaal bent.</p><p>DENNIS: <br>Er ligt hier een tekenboek van Ed Emberly voor me. Make a world heet het. Het is een dun boekje waarmee je een hele wereld leert tekenen, volgens de auteur. Hij schrijft: “This book wil show you how to draw enough things to make a world of your own.”</p><p>Het boek begint met heel veel voertuigen: jeeps, volkswagens, taxi’s, politieauto’s, racewagens, tractors en caravans. Dan de goederentreinen, passagierstreinen en locomotieven. Vissersboten, cruiseschepen, olietankers, onderzeeërs, piratenschepen en gondola’s. Vliegtuigen, zeppelins en helikopters. Raketten, snowmobiles, fietsen en winkelwagens. Kruiwagens, heftrucs en hooiwagens.</p><p>KIM: <br>Iedere avond, als ik lig te lezen in bed, kom jij even spelen. Ik kan soms je voetjes vastpakken, zo ver steek je ze uit mijn buik. Ik kietel je, duw terug, lig te grinniken en noem je dropje. Ik had eigenlijk wel verwacht dat ik zwanger zijn leuk zou vinden, dat ik helemaal mee zou gaan in de nieuwe wereld die jij voor me opent, dat ik met verwondering zou kijken naar hoe mijn lijf verandert zonder dat ik daar iets voor hoef te doen. Maar hoewel ik nu rondloop met een ronde buik ter grootte van een soort reuzenpompoen, ik je ieder uur in me voel bewegen, er een box in de woonkamer staat en we productioneel gezien helemaal klaar zijn voor jouw geboorte, heb ik nog steeds geen enkel idee wat er gaat gebeuren als jij komt. Hoe dat mij zal veranderen. Of ik me als een leeuwin over je zal gaan ontfermen, of mijn intuïtie me zal vertellen wat welk geluid betekent, of mijn leven een andere urgentie krijgt, hoe de prioriteiten zullen verschuiven en of ik minder over werk zal piekeren in bed. Of ik de rest van de wereld zal vergeten en me volledig op jou zal focussen.</p><p>DENNIS: <br>Na de voertuigen komen de dieren: paarden, kamelen en ezels. Olifanten, beren, wolven, stinkdieren, alligatoren, schildpadden, zeehonden, kangoeroes en miereneters. Zwaardvissen, octopussen en walvissen. Dinosaurussen (die zijn er niet meer en het is onduidelijk of ze wel zo uitzagen als Ed Emberly ze hier tekent), katten, honden, eenden, varkens, konijnen en eekhoorns. Er is ook een sectie ‘Animals, drawn very small.’</p><p>Dan komen de mensen. Cowboys, clowns en muzikanten. Skiërs, skaters en boksers. Hij tekent ze liggend, zittend, lopend, rennend, zwemmend, springend en duikend. Achter een doos, in een doos en aan een bureau. Mijn lievelings is ‘person standing in a hole’. Hij tekent dan een mens maar voor de helft, zonder de benen, zwaaiend.</p><p>KIM: <br>Je hebt op de meeste dagen wel drie keer de hik. Zachtjes voel ik dan je lijf schokken in mijn buik. Het kriebelt mijn bekken. Zou het betekenen dat je nu al gulzig bent, enthousiast, nieuwsgierig? Wie ga je worden, op wie zal je lijken? Wat neem je van ons over en wat zit nu al in je? Hoe zal je omgaan met al je eerste keren: eerste keer lopen, eerste keer vallen, eerste keer vrienden maken, eerste keer praten, eerste keer teleurgesteld, eerste keer verliefd, eerste keer mij kwijt, eerste keer ruzie, eerste keer verdriet, eerste keer geluk.</p><p>DENNIS: <br>Daarna komen de spullen voor binnen: stoelen, tafels, lampen, ramen, stofzuigers, telefoons, televisies en koelkasten. Glazen, kommen en bestek. Potten, pannen en prullenbakken. Gevolgd door de dingen buiten: flats, tenten en plantenkassen. Schuren, windmolens en vuurtorens. Dan bruggen, achtbanen en verkeerslichten. Hekken, schommels en ladders.</p><p>De laatste categorie is ‘this and that’, van alles dus. Gras, rook en explosies. Water, bomen, heuvels en ijsbergen. Het weer. Vlaggen, vliegers &amp; kanonnen. Verjaardagstaarten, camera’s en katapulten.</p><p>KIM: <br>Zal je ooit sneeuw zien, hier in Nederland, zal je gaan reizen — alleen of met ons? Zal je rechtvaardig stemmen, zal je ooit een linkse regering meemaken, een daadkrachtig klimaatbeleid, een nieuwe pandemie, oorlog? Wat zal je anders doen dan wij, gewoon omdat wij je ouders zijn en jij de nieuwe generatie? Wat zal je anders doen dan wij, omdat de wereld onherroepelijk veranderd is? Zal je van verhalen houden? Zal je luisteren naar het werk van je vader? Zal je willen weten hoe het was toen wij zo oud waren of kijk je liever naar de toekomst? Zal je het beter hebben dan wij? Zal je het beter doen dan wij?</p><p>DENNIS: <br>Dit is niet eens alles wat er in het boek staat. En wat er in het boek staat is maar een fractie van wat er echt te vinden is in de wereld. Maar terwijl ik deze selectie uitschrijf voel ik me al overweldigd. Het is waarschijnlijk het eerste gevoel dat jij ook gaat hebben, in deze wereld. En je hebt gelijk.</p><p>Die gevoelens zijn iets anders dan de dingen. In Ed Emberly’s boek staan een paar gezichtsuitdrukkingen: blij, boos, geniepig, verdrietig en verlegen. De gezichten lachen, huilen, schreeuwen en zingen. Het lijkt zo simpel. Maar vaak is het nooit één van de twee.</p><p>KIM: <br>Jouw leven voelt nu nog als iets gezamenlijks van mij en je vader: het bestaat in de stilzwijgende overeenkomst tussen ons allemaal dat we voor altijd met elkaar verbonden zullen zijn. Als jij straks mijn buik verlaat ken je het verschil tussen jouzelf en de rest van de wereld nog niet. Alles is in die eerste weken één: wat je ziet, voelt, hoort en ruikt en alle dingen om je heen. Langzaam breekt daarna de wereld in losse stukken. Jij wordt een ik, een zelf, een autonoom mens. Vanaf dan kom je steeds losser van ons te staan, word je steeds zelfstandiger en daarin zullen we je aanmoedigen: om het zelf te doen, je eigen manier te ontdekken.</p><p>DENNIS: <br>Nu jij er bijna bent ben ik tegelijkertijd blij en banger dan ooit tevoren. Niet dat je eng bent: het is meer dat ik straks, samen met je moeder, verantwoordelijk voor je ben. Dat je het warm hebt, dat er altijd eten is en dat je niks overkomt. Dat zijn dingen waar ik nu vaak al aan denk: dat ik me druk ga maken om je. Los van al dat fysieke vooral ook: dat je gelukkig gaat zijn. Er zijn mensen voor wie dit leven echt wel moeilijk is. Ik wil er alles aan doen dat jou dat bespaard wordt. Tegelijkertijd weet ik niet hoeveel ik daarvan in de hand ga hebben. Je gaat ook gewoon jezelf zijn en er zullen momenten zijn die moeilijk voor je worden, die je verdrietig maken. Ik ben bang voor die momenten, ook al weet ik dat die erbij horen. Dat ze ook al het geluk in perspectief zetten. Aan dat idee zul je op die momenten zelf overigens niks aan hebben.</p><p>Het is vrij normaal om zo nu en dan bang te zijn. Ik wil dat je dat nu alvast weet. Maar je moet ook weten dat de veel van de angsten die je zult hebben vooral met nieuwe dingen te maken hebben. En vaak zullen die nieuwe dingen iets goeds zijn.</p><p>KIM: <br>Ik verwacht dat ik in mijn leven meer van jou zal leren dan jij van mij en dat stemt me hoopvol. Er is niks dat ik je kan vertellen over de wereld nu dat nog geldt als jij er straks bent. Ik laat me graag vernieuwen. Ik laat me graag verwonderen.</p><p>DENNIS: <br>Voor elke schommel staat er ergens een hek in de wereld. Maar voor elk hek staat er ook weer een ladder. De wereld is ja, en — dit én dat De wereld is alles tegelijkertijd. Misschien is dat wat ik je wil vertellen: dat het altijd meer is. En dat je niemand moet vertrouwen die je probeert te vertellen dat de wereld maar één ding is.</p><p>KIM: <br>Tot gauw, lieve Nele, ik kan niet wachten tot je er bent.</p><p>DENNIS: <br>Welkom op de wereld. Het is een verschrikkelijke plek én je zult ervan gaan houden. Het is met felle kleuren. En geluid. En nog veel meer.</p><p>Vier dagen nadat we deze brieven aan onze keukentafel opnamen, is Nele geboren, net na de ingang van de avondklok. Dat is nu vier weken geleden. Deze podcast gaat even met ouderschapsverlof. Ik ben even te druk met kijken.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=5aadb39585b3" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Dit is Verdwalen]]></title>
            <link>https://dennisgaens.medium.com/dit-is-verdwalen-b93db7cd8f39?source=rss-8f73962da18f------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/b93db7cd8f39</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Dennis Gaens]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 02 Jan 2021 11:22:27 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-01-02T11:22:27.275Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><em>Gepubliceerd op 1 maart 2020</em></p><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fw.soundcloud.com%2Fplayer%2F%3Furl%3Dhttps%253A%252F%252Fapi.soundcloud.com%252Ftracks%252F768226396%26show_artwork%3Dtrue&amp;display_name=SoundCloud&amp;url=https%3A%2F%2Fsoundcloud.com%2Fdennis-gaens%2Fdit-is-verdwalen&amp;image=https%3A%2F%2Fi1.sndcdn.com%2Fartworks-jIorXqggdjyOZ9Qk-z3kjQA-t500x500.jpg&amp;key=a19fcc184b9711e1b4764040d3dc5c07&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=soundcloud" width="800" height="166" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/6d4619b176dba94fa6a4b8f460996fe2/href">https://medium.com/media/6d4619b176dba94fa6a4b8f460996fe2/href</a></iframe><p>(Wandeling) In ‘A field guide to getting lost’ schrijft Rebecca Solnit het volgende over het engelse woord ‘lost’:</p><p>“Lost really has two disparate meanings. Losing things is about the familiar falling away, getting lost is about the unfamiliar appearing.”</p><p>We zoeken allemaal manieren om het bekende weg te laten vallen: vakanties, boeken, series, films, maar ook drinken en roken of juist obsessief sporten en mediteren. Wat als we nu eens plaats maken voor dat tweede: het onbekende laten opkomen?</p><p>In deze aflevering praat Dennis met dichter en verdwaalexpert Maarten Inghels over verdwalen.</p><p>Steun Dit is op Patreon: <a href="https://gate.sc/?url=http%3A%2F%2Fwww.patreon.com%2Fditis&amp;token=32c75b-1-1609586042390">www.patreon.com/ditis</a><br> <a href="https://gate.sc/?url=http%3A%2F%2Fondercast.com%2Fditis&amp;token=14517a-1-1609586042390">ondercast.com/ditis</a></p><p><strong>TRANSCRIPTIE</strong></p><blockquote>Geluid:</blockquote><blockquote>Deur gaat open, iemand loopt naar buiten. Muziek start. We zijn de hele tijd buiten, af en toe komt er een auto langs. We horen Dennis lopen.</blockquote><p>DENNIS:<br>Welkom bij aflevering vijf van dit is. Een podcast over wat dan ook. Een plek voorradioverhalen van elke soort waarin ik mijn nieuwsgierigheid volg. Elke eerste dag van de maand. Mijn naam is Dennis Schans en dit is verdwalen.</p><p>In <em>A Field Guide to Getting Lost </em>schrijft Rebecca Solnit het volgende over het Engelse woord lost: “Lost really has two disparate meanings. Losing things is about the familiar falling away. Getting lost is about the unfamiliar appearing.”<br>Ik denk dat we allemaal wel eens manieren zoeken om een bekende weg te laten vallen. Dat is wat vakanties zijn. Maar dat is soms ook een boek lezen, naar een podcast luisteren. Het is al dat drinken en dat roken. Maar net zo goed is het het obsessief sporten en mediteren. Al die dingen kunnen een manier zijn om te vluchten, om te verdwijnen.<br>Maar dat kan dus ook op een andere manier. Niet door het bekende weg te laten vallen, maar door het onbekende op te laten komen.</p><p>MAARTEN INGHELS:<br>Hallo met Maarten?</p><p>DENNIS:<br>Hey Maarten, met Dennis.</p><p>MAARTEN INGHELS:<br>Hey Dennis.</p><p>DENNIS:<br>Hoe gaat het met je?</p><p>MAARTEN INGHELS:<br>Goed, ik ben in Frankrijk aan het dwalen.</p><p>DENNIS:<br>Oh, ik kan ook later terugbellen hè? Dat maakt mij niet uit.</p><p>MAARTEN INGHELS:<br>Nee, ik ben er klaar voor nu. Ik heb mijn hoofd op orde. ik ben er klaar voor.</p><p>DENNIS:<br>Oké.</p><p>MAARTEN INGHELS:<br>Ik ben benieuwd wat je wilt vragen.</p><p>DENNIS:<br>Ja, ik was eigenlijk benieuwd… ik wil verdwalen.</p><p>MAARTEN INGHELS:<br>Jij wilt verdwalen?</p><p>DENNIS:<br>Ja.</p><p>MAARTEN INGHELS:<br>Dan moet je spelregels verzinnen lijkt mij.</p><p>DENNIS:<br>Want ben jij iemand die verdwaalt?</p><p>MAARTEN INGHELS:<br>Ehm, nee want ik er hou er eigenlijk wel van om een soort van uitgekozen, vooraf uitgekozen routes te volgen. Maar je moet spelregels verzinnen om die uitgekozen routes spannend te maken. Een voorbeeld, iets wat ik heb gedaan is de rivier volgen van de bron tot de monding. Ehm, dat is één spelregel en je weet niet waar je gaat uitkomen. Je gaat sowieso verdwalen onderweg.</p><p>DENNIS:<br>Hoe kan dat dan? Want je kunt dat ook op een kaart bekijken?</p><p>MAARTEN INGHELS:<br>Ja, nee dan moet je geen kaart meenemen hè. Dan moet je gewoon de rivier volgen en zien waardoor je het altijd niet uit het oog kan verliezen. Dat je het altijd nog kan zien bijvoorbeeld. Een van mijn mooiste voorbeelden is Werner Herzog, voettocht over het ijs…<em> Een voettocht door de kou</em> heet het. In het Engels On foot on ice denk ik? En hij krijgt te horen, hij krijgt een telefoontje op een dag dat zijn vriendin in Parijs in een ziekenhuis op sterven ligt en hij vertrekt hals over kop. Hij trekt zijn schoenen aan, hij pakt zijn leren rugzak, stopt er een boek in, een extra paar sokken en een trui en hij vertrekt vanuit München, dacht ik, naar Parijs te voet. Zonder kaart zonder iets. En een kleine dertigtal dagen later komt hij aan in Parijs en nu ben ik vergeten of hij het… uiteindelijk of niet. Ik denk het niet. Ik denk het net niet. Maar Werner Herzog is wel ondertussen talloze keren verdwaald. Daar heeft hij een heel mooi dagboek over geschreven.</p><p>DENNIS:<br>En wat spreekt jou zo aan in dat verdwalen dan?</p><p>MAARTEN INGHELS:<br>Ehm, het onzichtbaar zijn, het doelloos rondlopen of het verdwalen of het dwalen. Ben je van compleet onzichtbaar. Het is bijna zoals het leven in een boek, je vergeet dat je bestaat. En ik heb dat gevoel ook als ik aan het wandelen ben. Als ik echt goed aan het dwalen ben en zeker een tijdje bezig ben, dan vervaagt je lichaam een beetje en dan ben je compleet in jezelf en dan ben je onzichtbaar geworden. Je gaat helemaal op in het landschap. En dat kan ook in de stad. Ik bedoel dat hoeft helemaal niet in de romantische natuur te zijn. Dat kan ook perfect… de grootste steden die zijn het beste om in te verdwalen.</p><p>DENNIS:<br>Hoe dan?</p><p>MAARTEN INGHELS:<br>Ehm, omdat je zo’n, je bent een nietig iemand dan. Je bent maar één van de honderdduizenden. Als je bijvoorbeeld in een klein dorp ronddwaalt dan kom je altijd iemand tegen die je kent. Maar als je in New York rondloopt dan kun je dagenlang rondlopen zonder iemand tegen te komen die je kent volgens mij.</p><p>DENNIS:<br>Ja.</p><p>MAARTEN INGHELS:<br>En ook het dwalen, je bent in het verkeer van mensen, is een voetganger, staat die op de onderste ladder. Op de onderste sport van de ladder. Je staat helemaal onderaan. Je bent een verwaarloosbaar object. Auto’s lijken voorrang te hebben, altijd. Er zijn speciale fietsstroken voor fietsers, maar de voetgangers zijn altijd vrij. Die gaat waar hij wil gaan. Voetganger zijn is het fijnste wat er bestaat.</p><blockquote>Korte stilte.</blockquote><p>DENNIS:<br>Ben je er nog?</p><p>MAARTEN INGHELS:<br>Ja, ik ben er nog. Ik ben aan het nadenken.</p><p>DENNIS:<br>Ik las in, dat zal jou ook niet onbekend zijn, Rebecca Solnit die heeft een boek geschreven. The Field Guide to Getting Lost en zij schrijft: “Iets verliezen is het wegvallen van het bekende en jezelf verliezen of verdwalen dus is het opkomen van het onbekende.”</p><p>MAARTEN INGHELS:<br>Ja dat klinkt heel chique hè.</p><p>DENNIS:<br>Ja.</p><p>MAARTEN INGHELS:<br>Maar dat bedoelde ik ook dus. Dus wat ze zegt… ja voor mij is dat onzichtbaar zijn. Voor mij is dat vergeten dat je er staat, dat is het wandelen. Het is ook het verdwalen, je moet ook echt wandelen. Je kan nooit verdwalen als een fietser als een automobilist. Je kan verloren rijden als automobilist, maar volgens mij kan je nooit echt verdwalen als een automobilist. Dat kan je ook alleen als voetganger.</p><p>DENNIS:<br>Ja, mooi. En wat… Brengt dat onbekende jou nog iets? Behalve in het moment zelf? Houd je er iets aan over?</p><p>MAARTEN INGHELS:<br>Ehm, wat houd ik eraan over. Een fris hoofd. Twee goede benen. Ik hou gewoon van nutteloze dingen.</p><p>DENNIS:<br>Ja. Maar ja, een fris hoofd en twee goede benen is al heel wat in deze wereld denk ik.</p><p>MAARTEN INGHELS:<br>Ja. Zeg, maar waar ben jij nu aan het rondlopen?</p><p>DENNIS:<br>Ik loop nu, ja, door een buurt bij mij in de buurt die ik niet zo goed ken. Maar ik zag dus net wel iets wat ik herkende. Dus ik weet nu weer waar ik ben.</p><p>MAARTEN INGHELS:<br>Ik heb ooit een verhaal geschreven over een app voor je telefoon waarbij je opdrachten kreeg om te verdwalen. Serendipity heette die app en dan kreeg je opdrachten van ‘volg gedurende vijf minuten een wolk of loop in de richting van het geluid van de eerste sirene die je hoort, volg een vrouw met een hondje gedurende twee straten’. Je moest vooraf wel een soort van bestemming ingeven waar je naartoe wilde gaan. Maar door al die opdrachten werd je constant eigenlijk van je route afgedwongen en op den duur was je ergens waar je niet moest zijn.</p><p>DENNIS:<br>Ja.</p><p>MAARTEN INGHELS:<br>En dat vind ik eigenlijk wel een mooie manier om te verdwalen. Als we… je dreigt nogal snel in je vastgeroeste route dan terug te lopen.</p><p>DENNIS:<br>Ja, ja.</p><p>MAARTEN INGHELS:<br>Door de straat die je altijd gebruikt of langs bepaalde winkels of plekken waar je makkelijk komt. Maar die app die dwong je eigenlijk constant om in een gigantische omweg naar je bestemming toe te gaan.</p><p>DENNIS:<br>En zonder app? Je had het net over spelregels… Heb jij tips?</p><p>MAARTEN INGHELS:<br>Ik zou spelregels volgen waardoor je zelf gefascineerd bent of zo. Ik ben bijvoorbeeld ook gefascineerd door onzichtbare spelregels, onzichtbare ruimtes in de stad, bijvoorbeeld. In Antwerpen bestaat er al heel erg lang, sinds wereldoorlog twee een eroev, een Joodse omheining rond de stad, rond de volledige stad. In Amsterdam is het rond een bepaald stadsdeel. En dat is eigenlijk een touw dat op zes meter hoogte hangt. En het geeft de Joden de vrijheid om tijdens de sabbat vrij te kunnen rondlopen en goederen te kunnen vervoeren wat eigenlijk anders vrij beperkt is voor hen. En dus dat ene touwtje is een soort van psychologische ruimte voor de Joodse gemeenschap om vrij te kunnen bewegen. Voor een buitenstaander gaat dat touwtje nooit opvallen, die gaat dat nooit zien hangen, maar als je er op begint te letten dan zie je het touwtje hangen en besef je dat er nog een soort psychologische ruimte binnen de stad is waar je zelf geen weet van hebt of die zelf geen invloed op jou heeft.</p><p>DENNIS:<br>Ja.</p><p>MAARTEN INGHELS:<br>En ik heb op die manier, omdat ik gefascineerd was door die ruimte, heb ik die eroev helemaal rond gewandeld. Je hebt ook gewoon een mooie ring rondom de stad lopen. Ehm en dan kom je op heel onverwachte plekken terecht. En op den duur sowieso ook wel verdwaald in je eigen stad.</p><p>DENNIS:<br>Ja.</p><p>MAARTEN INGHELS:<br>Dus misschien, wat ik jou wil aanraden is misschien een beroep uitkiezen in de stad, bijvoorbeeld vuilnisophalers of een lantaarnhersteller of iemand die affiches plakt.</p><p>DENNIS:<br>Ja.</p><p>MAARTEN INGHELS:<br>En hem volgen, of haar te volgen. Of iemand die de krant bedeelt. De kranten bedeelronde te volgen. En volgens mij kan je dan wel verdwaald geraken.</p><p>DENNIS:<br>Ja. Dat is denk ik een mooie.</p><p>MAARTEN INGHELS:<br>Een goede tip hè.</p><p>DENNIS:<br>Ja. En heb je nog iets te zeggen over verdwalen?</p><p>MAARTEN INGHELS:<br>Niet vertellen aan andere mensen dat je gaat verdwalen, anders komen ze je zoeken.</p><p>DENNIS:<br>Je bent wel een soort expert in verdwalen denk ik.</p><p>MAARTEN INGHELS:<br>Ik lees er wel graag over en ik ben er graag mee bezig en ik verdwaal zelf wel graag. Maar ik durf mij geen expert te noemen.</p><p>DENNIS:<br>Oké. Jij hebt nu zeg maar alle research gedaan en je bent ook nog ervaringsdeskundige, maar expert ho maar?</p><p>MAARTEN INGHELS:<br>Ja, het zit nog even ver weg momenteel. Je vraag kwam onverwachts, maar ik heb ze met plezier beantwoord.</p><p>DENNIS:<br>Nou, hey super bedankt. Heb je nog plannen om te verdwalen?</p><p>MAARTEN INGHELS:<br>Graag, maar wanneer hè? Het ontbreekt me aan tijd momenteel. Maar ik ben vanmorgen nog gaan ronddwalen. Ik ben nu in Frankrijk in Bretagne en het simpelste is gewoon de kust volgen. Er loopt een heel pad land de kustlijn, heel grillig, honderden hoekjes en bochten en kun je urenlang volgen zonder dat je iemand tegenkomt. Nu in de winter toch en op den duur ben je helemaal je oriëntatie kwijt van waar je terecht bent gekomen aan de kust. Het mooiste vind ik eigenlijk gewoon blijven gaan, blijven lopen, tot dat je moe bent en dan, op een gegeven moment heb je er genoeg van en dan moet je, dan ben je eigenlijk verloren. Dan ben je verloren gelopen, dan weet je niet meer waar je bent en dan moet je nog een soort van manier vinden om terug naar huis te geraken of terug naar de bewoonde wereld.</p><p>DENNIS:<br>Ja.</p><p>MAARTEN INGHELS:<br>En dan moet je een soort van aanknopingspunt terugvinden bij de bewoonde wereld. Bijvoorbeeld een bushalte.</p><p>DENNIS:<br>Ja.</p><p>MAARTEN INGHELS:<br>En dan de bus terug naar huis nemen dat vind ik dan mooi.</p><p>DENNIS:<br>Dit was verdwalen. Met dichter en verdwijnexpert Maarten Inghels. Dit gesprek is deel van een audiotour die ik met Jozien Wijkhuijs en Joeri van Putten heb gemaakt. <em>Nooit meer drinken</em>, een audiotour voor je brakke zondag. Met dit soort gesprekken en opdrachtvellen. Een soort vakantiedoeboek zeg maar, maar dan voor die zondagen dat je brak op de bank ligt. En met audio.</p><p><em>Nooit meer drinken </em>verschijnt de komende maand ergens in een beperkte oplage van honderd stuks. Wil je als eerste weten wanneer het er is? Word dan Patreon van Dit Is via de link in de shownotes. Of door gewoon zelf het adres Patreon.com/ditis in te typen. Voor anderhalve dollar per maand krijg je dan een kijkje achter de schermen en korting op alle releases van ondercast. Op het moment van opnemen is één dollar vijftig ongeveer een euro zevenendertig. Dat is iets meer dan zo’n dubbele Snickers kost, maar echt honderd keer beter voor je gezondheid. Tenzij je gelooft in straling van telefoon et cetera natuurlijk. Dan kun je beter je telefoon weggooien en een dubbele Snickers gaan kopen.</p><p>Als je het leuk vindt, mag je natuurlijk een review achterlaten in je favoriete podcastapp. Ik weet het, dat zegt iedereen altijd achter elke podcast, maar zolang ondoorzichtige algoritmes een rol spelen in hoe mensen een podcast ontdekken is het ook gewoon waar. Een aantal sterren zou top zijn, een recensie nog beter. Bedankt alvast. En trouwens, ook bedankt als je het niet doet. Voor het luisteren. Voor je tijd. Tot volgende maand.</p><blockquote>GELUID:<br>Auto’s rijden langs, muziek loopt. Als de muziek stopt horen we Dennis naar binnen lopen.</blockquote><p>KIM:<br>Was het gelukt?</p><p>DENNIS:<br>Dat weet ik niet, ik raakte de hele tijd buiten adem. Ik heb dat altijd als ik voice-overs inspreek. En nu moest ik ook nog lopen, dat helpt natuurlijk niet.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=b93db7cd8f39" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Dit is Maandag & dinsdag in Berlijn]]></title>
            <link>https://dennisgaens.medium.com/dit-is-maandag-dinsdag-in-berlijn-9c41dc604621?source=rss-8f73962da18f------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/9c41dc604621</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Dennis Gaens]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 31 Dec 2020 23:07:47 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-12-31T23:07:47.392Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><strong>DIT IS… MAANDAG EN DINSDAG IN BERLIJN<br></strong><em>Gepubliceerd op 1 januari 2021.</em></p><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fw.soundcloud.com%2Fplayer%2F%3Furl%3Dhttps%253A%252F%252Fapi.soundcloud.com%252Ftracks%252F957130291%26show_artwork%3Dtrue%26secret_token%3Ds-jlOSJLbWsnN&amp;display_name=SoundCloud&amp;url=https%3A%2F%2Fsoundcloud.com%2Fdennis-gaens%2Fdit-is-maandag-dinsdag-in-berlijn%2Fs-jlOSJLbWsnN&amp;image=https%3A%2F%2Fi1.sndcdn.com%2Fartworks-JIsJb0XT64qovJYe-2q45vw-t500x500.jpg&amp;key=a19fcc184b9711e1b4764040d3dc5c07&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=soundcloud" width="800" height="166" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/b07d3f91104ab05a45082046930712cc/href">https://medium.com/media/b07d3f91104ab05a45082046930712cc/href</a></iframe><p>(Hoorspel) Een cut-up van notities, afgeluisterde gesprekken en dromen tijdens een mid-week in Berlijn.Met Elly Scheele, Nikki Dekker, Daan Windhorst en Marting Rombouts. En Bob Dylan.</p><p>Steun Dit is via Patreon:<br>patreon.com/ditis</p><p><strong>TRANSCRIPTIE</strong></p><p>ASTRO TV: <em>Die Teilnehmerauswahl erfolgt nach Anruferaufkommen und unter redaktionellen Gesichtspunkten. Danach bestimmt der Redakteur den Zeitpunkt, zu dem ein Anrufer in die Sendung gestellt wird. Dabei hat der Redakteur keinen Einfluss auf die Auswahl eines bestimmten Anrufers.</em></p><p>DENNIS: Welkom bij Dit is, een podcast over wat dan ook, een plek voor radioverhalen van elke soort waarin ik mijn nieuwsgierigheid volg. Mijn naam is Dennis Gaens en dit is… Maandag en dinsdag in Berlijn</p><blockquote><strong>SCENE 1. MY PERFECT MUM — EXT. KRUISPUNT</strong></blockquote><blockquote>DE VROUW, HAAR MOEDER EN DE MAN STAAN DE DISCUSSIËREN OP EEN DRUK KRUISPUNT VOOR EEN RESTAURANT. HET IS ONDUIDELIJK WAAR DE RUZIE PRECIES OVER GAAT, MAAR NAAR ALLE WAARSCHIJNLIJKHEID IS HIJ WEL BEGONNEN IN DAT RESTAURANT. DE VROUW IS HEEL ERG OVERSTUUR. DE ANDERE TWEE ZIJN KALM EN LIJKEN ZICH ERG BEWUST VAN HET FEIT DAT DEZE RUZIE IN HET OPENBAAR PLAATSVINDT.</blockquote><p>VROUW: En mijn perfecte moeder… Mijn perfecte moeder had weer eens gelijk. Oké, nee! Mam had het verkeerd.</p><p>MOEDER: Ik had het verkeerd.</p><p>VROUW: Yes. Dank je. Ja, je had het verkeerd.</p><p>MAN: Maar ik belde je iets na elven en jij zei–</p><p>VROUW: Ja, je belde, en ik nam die godverdomde telefoon op. Wij zaten in de metro op dat moment. Ik zei dat we onderweg waren en jij… Jij…</p><blockquote>DE VROUW PROBEERT NIET IN HULEN UIT TE BARSTEN. ZE IS EVEN STIL.</blockquote><p>Jij…</p><p>MOEDER: Dit allemaal gaat over wat er vanochtend gebeurd is?</p><p>VROUW: Ja.</p><p>MOEDER: En… Dat is… Dat was een vergissing.</p><blockquote>HET BIJNA HUILEN VAN DE VROUW SLAAT OM IN NOG LUIDERE WOEDE,</blockquote><p>VROUW: Niet naar me wijzen nu. Dit gaat niet over mij. Laat dit niet over mij gaan. Ik doe mijn best oké? Ik doe echt heel hard mijn best. Ik probeer het. Ik probeer… Dat het jou wat doet.</p><p>MOEDER: Nee, nee, nee, nee. Stop ermee. Stop. Shhhhhh. Shhhhhh.</p><p>VROUW: Dat het jou wat doet. Kijk naar me! Doet het je wat?</p><p>MOEDER: Shhhhh. Shhhh.</p><p>MAN: Waarom ben je zo boos?</p><p>VROUW: Omdat jij het niet begrijpt. Je begrijpt het niet.</p><p>MAN: Wat probeer je te zeggen dan?</p><p>VROUW: Dat je niet naar me luistert. Ik heb geprobeerd voor haar te zorgen, op haar te letten. En te doen wat ze zegt. Want ze heeft altijd gelijk. Dat dacht ik. Maar dat had ik verkeerd want ZIJ had het verkeerd. JIJ had het verkeerd, mam.</p><p>MOEDER: Ik had het verkeerd.</p><p>VROUW: Je moet… Kijk nou. Ja, JIJ had het verkeerd en nu probeert HIJ me wijs te maken dat het MIJN fout was,</p><p>MAN: Waarom ben je zo boos?</p><p>VROUW: Omdat je niet luistert. Je moet me help-</p><p>MAN: Waarom ben je zo boos?</p><p>VROUW: Omdat je maar me moet luisteren. Je moet…</p><p>MAN: Waarom ben je zo boos?</p><p>VROUW: Omdat je naar me moet luisteren, oké? Dus…</p><p>MAN: Nee, dat is niet waarom je boos bent. Je bent boos om iets anders.</p><blockquote>KORTE STILTE.</blockquote><p>VROUW: En dat duurt nu al 10, 15 jaar, oké?</p><blockquote><em>DE VROUW LOOPT BOOS WEG.</em></blockquote><blockquote><strong>SCENE 2. DE MAN IN DE DROOM — INT. HOTELKAMER</strong></blockquote><blockquote>DENNIS KAN DE SLAAP NIET VATTEN.</blockquote><p>DENNIS: (V.O.) Die avond kom ik moeilijk in slaap. In een halfdroom staan Bert, Els, Maarten en ik op een kruispunt ergens in Berlijn. We weten de weg niet en daar hebben we het over. We wijzen wat richtingen aan en vertellen elkaar wat we denken dat er in het verlengde van die hand ligt.</p><p>Dan is er ineens een man die ik niet ken, halflang haar en een baard. Hij draagt een grijze, wollen trenchcoat en heeft zijn handen in zijn zakken. Hij weet de weg.</p><p>Maar op dat moment realiseer ik me dat het denken echt dromen begint te worden, omdat er ineens een vreemde is. Ik ben weer klaarwakker. En dat ben ik nog een tijdje. Ik probeer me terug te denken naar het kruispunt en hoop de hele tijd dat de man weer verschijnt, zodat ik weet dat ik in slaap aan het vallen ben. De man komt niet meer terug, uiteindelijk val ik toch in slaap.</p><blockquote><strong>SCENE 3. DE RIVIEREN, NIET DE KRANT — INT. METRO</strong></blockquote><blockquote>WE HOREN DIT IEMAND ZEGGEN, MAAR WE HEBBEN DAN NOG GEEN IDEE WIE HET IS.</blockquote><p>MAN MET DE KLARINET: Als je wil weten hoe de mensen in een land bewegen moet je naar de rivieren kijken. Niet alleen hoe ze stromen, maar ook de verdeling ervan over het landschap. De richtingen die ze wel of niet nemen, de bochten en hoeveel het er zijn. Een rivier kan (op een natuurlijke manier) nooit meer dan vijf keer zijn breedte rechtdoor stromen. Als het vaker voorkomt, als de tussenstukken tussen de bochten kleiner dan dat zijn, zegt het iets over de mensen en hoe ze bewegen. Hoe ze zijn.</p><p>Waar je in ieder geval NIET naar moet kijken, zijn de dingen die ze je laten zien. De koppen en teksten in kranten, de reclames die mooi uitgelicht aan de gebouwen hangen, de powerpointpresentaties die ze hier op die schermen laten zien.</p><p>Eigenlijk alles dat ze in letters hebben gegoten.</p><blockquote>GELUID VAN DE METRO LOOPT DOOR ONDER VOLGENDE SCÈNE</blockquote><blockquote><strong>SCENE 4. BOB DYLAN INTERVIEW MET TIME MAGAZINE — INT. HOTELKAMER</strong></blockquote><blockquote>GELUID VAN EEN METRO LOOPT DOOR, MAAR ZACHTER (OF MET EEN FILTER).</blockquote><p>BOB DYLAN: You gonna see the concert tonight?</p><p>TIME MAGAZINE: Yeah.</p><p>BOB DYLAN: You gonna hear it?</p><p>TIME MAGAZINE: Yeah.</p><p>BOB DYLAN: Okay your hear it, see it, and it’s gonna happen fast and your not gonna get it all, and you might even hear the wrong words. You know? And then afterwards.. See I’m.. I wont be able to talk to you afterwards, I’ve got nothing to say about these things I write, I mean I just write them, I’m not gonna say anything about them, I don’t write them for any reason, there’s no great message. If you wanna tell people that go ahead and tell them, but I’m not gonna have to answer to it. And there just gonna think “well what is this time magazine telling us.” But you couldn’t care less about that either, you don’t know the people that read you. (…)</p><p>You know the audience that subscribe to TIME Magazine, the audience of people that want to know what’s happening in the world week by week, the people that work during the day and can read it, its small, alright and it’s concise and there’s pictures in it, you know? It’s a certain class of people, its a class of people that take the magazine seriously, I mean sure I can read it, you know, I read it , I get it on the airplanes but I don’t take it seriously. If I want to find out anything, I’m not gonna read TIME magazine, I’m not gonna read Newsweek, I’m not gonna read any of these magazines, I mean cause they just got to much to lose by printing the truth. You know that.</p><blockquote>GELUID VAN DE METRO FADE OVER DE VOLGENDE TWEE CLAUSES UIT.</blockquote><p>TIME MAGAZINE: What kind of truths are they leaving out?</p><p>BOB DYLAN: Well anything, even on a worldwide basis, they’d just go off the stands in a day if they printed really the truth.</p><blockquote><strong>SCENE 5. HOE PRECIES ALLES GEBEURT — EXT. STRAAT IN BERLIJN</strong></blockquote><p>DENNIS: (V.O.) Er gebeurt hier heel veel heel precies. Vanochtend bestelde ik een broodje kaas bij de bakker en vroeg of dat zonder tomaat kon. De bakker pakte het broodje uit de vitrine, tilde de bovenkant op, trok de tomaat ertussenuit en gooide die op mijn gezicht. De tomaat bedekte mijn hele rechteroog.</p><p>Even later zag iemand die er zeker drie minuten over deed om een kroonkurk van een fles te verwijderen. Geen enkele handeling leek echter overbodig of op zichzelf te traag.</p><p>Eerst zet ze het flesje neer, dan trekt ze haar rugzak dichterbij, daaruit vist ze een zwart etui, uit dat etui haalt ze een leatherman, de leatherman vouwt ze open, dan vouwt ze daaruit een een flesopener, die zet ze op de kroonkurk die ze er voorzichtig af trekt.</p><p>Dat is het spiegelmoment waarop de helft van de dingen in omgekeerde volgorde en richting weer plaatsvindt.</p><blockquote><strong>SCENE 6. BOB DYLAN INTERVIEW MET TIME MAGAZINE 2 — INT. HOTELKAMER</strong></blockquote><blockquote>GELUID VAN BUITEN LOOPT DOOR, MAAR DAN ZACHTER.</blockquote><p>TIME MAGAZINE: What is really the truth?</p><p>BOB DYLAN: Really the truth is just a plain picture. A plain picture of, of, let’s say a tramp vomiting man into the sewer you know? And then and uh, next door to the picture you know, is Mr. Rockerfeller or you know, Mr. C.W. Jones on a subway going to work, uh you know, any kind of picture. Just make some collage of pictures which they don’t do, theres no ideas in TIME Magazine, theres just these facts.</p><p>DENNIS: (V.O.) Niet veel later kom ik de man uit mijn droom in het echt tegen.</p><blockquote>GELUID VAN BUITEN LOOPT OVER IN HET GELUID VAN EEN METRO .</blockquote><blockquote><strong>SCENE 7. DE MAN IN HET ECHT — INT. METRO</strong></blockquote><blockquote>DENNIS IN DE METRO. DENNIS IS HIER WEER VERTELLER, MAAR WE HOREN DE KANT VAN DE MAN ALS SCÈNE.</blockquote><blockquote>GELUID VAN METRO.</blockquote><p>DENNIS: (V.O.) Ik kijk uit het raam van de metro en als die stopt staat daar ineens de man voor het raam, halflang haar en een baard. Hij draagt een grijze, wollen trenchcoat en heeft een hand zijn zak. In de andere hand houdt hij een klarinet vast. Hij stapt in. Hij weet de weg.</p><p>MAN MET DE KLARINET: Waar je in ieder geval NIET naar moet kijken, zijn de dingen die ze je laten zien. De koppen en teksten in kranten, de reclames die mooi uitgelicht aan de gebouwen hangen, de powerpointpresentaties die ze hier op die schermen laten zien.</p><p>DENNIS: (V.O.) Ik zou van alles aan dit moment raar kunnen vinden, maar in het moment zelf klopt het gewoon. Er is niks verrassends aan. Zelfs de klarinet klopt.</p><p>Je zou kunnen denken dat het iets is, iets betekent, als je eerst over iemand droomt en hem dan tegenkomt. Maar dat is het niet. Je zou kunnen denken dat ik de man al eerder ben tegengekomen, in een ooghoek ergens heb gezien zonder het echt op te merken en toen pas van hem ben gaan dromen. En hoewel ik het natuurlijk nooit met zekerheid kan zeggen, weet ik ergens dat ook dat niet waar is.</p><p>MAN MET DE KLARINET: Eigenlijk alles dat ze in letters hebben gegoten.</p><blockquote>RANDOM HALTE IN DE METRO. OVERGANG NAAR BUITEN.</blockquote><blockquote><strong>SCENE 8. CUBA, MERKEL EN OBAMA — EXT. ALEXANDERPLATZ</strong></blockquote><blockquote>GELUID VAN EEN STRAATMUZIKANT OP ALEXANDERPLATS. EERST VER WEG, GEDURENDE DE SCÈNE STEEDS DICHTERBIJ. HIJ TROMMELT.</blockquote><p>MAN MET DE KLARINET: Maar het is wel interessant wat een vierkante meter land tegenwoordig kost. Dat is makkelijk… verdertienvoudigd ten opzichte van… ja, vroeger.</p><p>Veel is er niet over. Mijn moeder heeft altijd veel gezegd.</p><p>Het land wordt steeds duurder. Maar er worden ook minder mensen gearresteerd.</p><p>DENNIS: (V.O.) De man met de klarinet en ik trekken de rest van de dag samen op. Af en toe zegt hij iets. Hij speelt geen enkele keer op de klarinet.</p><p>MAN MET DE KLARINET: O ja, ik was trouwens ooit in Cuba.</p><p>Ja, acht, tien jaar geleden. En toen moest ik weer terug. Maar die cubanen moesten ook weer terug naar huis.</p><p>DENNIS: (V.O.) Dat hij er niet op speelt, wil niet zeggen dat de klarinet niet belangrijk is. Soms wijst hij er dingen mee aan. Veel vaker houdt hij de klarinet tegen zijn borst gedrukt, zoals een kind dat met een teddybeer kan doen.</p><p>MAN MET DE KLARINET: Trouwens, de Duitsers hebben ook koloniën gehad. Samoa.</p><p>Ik was toch ooit in Cuba?</p><p>Ik heb gisteren mensen ontmoet die van Samoa naar Berlijn zijn gekomen. Dat hebben ze me verteld. Maar daar is hier ook geen sprake van.</p><p>Tot aan die wereldoorlogen heeft Duitsland eigenlijk alles perfect gedaan.</p><p>DENNIS: (V.O.) Er zijn mensen die een klarinet hebben en er zijn mensen die klarinet spelen. Het is een vendiagram, maar de overlap is kleiner dan je zou denken. Als ik iets deze week heb geleerd, dan is dat het. Dat we altijd denken dat er meer overlap is dan er daadwerkelijk overlap is.</p><p>MAN MET DE KLARINET: Trouwens, er zijn drie kapitalistische systemen en die werken alle drie niet.</p><blockquote>GELUID VAN ALEXANDERPLATZ LOOPT DOOR IN VOLGENDE SCÈNE (OF HERSTART OP EXACT HETZELFDE MOMENT ALS HET BEGIN VAN DEZE SCÈNE)</blockquote><blockquote><strong>SCENE 9. BOB DYLAN INTERVIEW MET TIME MAGAZINE 3 — INT. HOTELKAMER</strong></blockquote><blockquote>GELUID VAN ALEXANDERPLATZ LOOPT DOOR, MAAR DAN ZACHTER.</blockquote><p>BOB DYLAN: I know more about what you do and you don’t even have to ask me how or why or anything uh, just by looking, you know? Then you’ll ever know about me. Ever. You know every word has its little letter and big letter like the word know, you know the word k-n-o-w okay, you know the word Know capital K-n-o-w like each of us really knows nothing.</p><p>TIME MAGAZINE: Do you care about what you sing?</p><p>BOB DYLAN: How can I answer that if you got the nerve to ask me? I mean you got a lot of nerve asking me a question like that, do you ask The Beatles that?</p><p>TIME MAGAZINE: I have to ask you that because you have the nerve to question weather I care.</p><p>BOB DYLAN: I’m not questioning you because I don’t expect any answers from you. Do you think someone wouldn’t go see somebody if they didn’t want entertainment?</p><p>TIME MAGAZINE: Of course not.</p><p>BOB DYLAN: Who wants to go get whipped? You know. And if you do wanna go get whipped, arn’t you really being entertained? Right. So do you think anyone that comes to see me, is coming for any other reason besides entertainment, really?</p><blockquote><strong>SCENE 10. HOE PRECIES ALLES GEBEURT — EXT. STRAAT IN BERLIJN</strong></blockquote><p>DENNIS: (V.O.) Ik vertel alles aan de man met de klarinet. De ruziënde mensen op straat, dat ik later in een droom de weg niet wist, maar deed alsof. Dat een bakker een tomaat precies op mijn rechteroog gooide. De kroonkurk en hoe lang het duurde.</p><p>Hij zegt dat hij alles herkent. Dan is hij even stil en zegt hij dat de meeste gesprekken die mensen voeren gesprekken met zichzelf zijn.</p><p>MAN MET DE KLARINET: Die muur stond hier niet vanwege politieke ideeën. Die stond er omdat ze aan de andere kant problemen hadden. Alcohol was legaal. Alcohol was om het even. Cocaïne, hè?</p><p>DENNIS: (V.O.) Ik vertel hem dat ik de laatste tijd vaker het idee heb dat lichten dimmen dan daadwerkelijk het geval is. Dan springen ze ineens weer aan, maar is niemand anders verbaasd, dus denk ik dat ik de enige ben die het gezien heeft.</p><p>Op dat moment springt er een voetgangerslicht rechts van ons aan en loopt de man met de klarinet weg.</p><p>MAN MET DE KLARINET: Ik heb wel nog een vraag: Waarom heeft Merkel Obama niet neergeschoten?</p><p>Vroeger zijn ze allemaal naar Moskou gerend. Om daar bevelen te ontvangen en nu rent die Merkel naar die grote schijtamerikanen om daar bevelen te krijgen.</p><p>DENNIS: (V.O.) Dat is het spiegelmoment waarop de helft van de dingen in omgekeerde volgorde en richting weer plaatsvindt.</p><p>MAN MET DE KLARINET: Hey, begrepen hè?</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=9c41dc604621" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Dit is Drinken in Antwerpen]]></title>
            <link>https://dennisgaens.medium.com/dit-is-drinken-in-antwerpen-b8ccc7830ba1?source=rss-8f73962da18f------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/b8ccc7830ba1</guid>
            <category><![CDATA[kort-verhaal]]></category>
            <category><![CDATA[witzli-poetzli]]></category>
            <category><![CDATA[antwerpen]]></category>
            <category><![CDATA[podcast]]></category>
            <category><![CDATA[fictie]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Dennis Gaens]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 13 Nov 2020 16:08:30 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-11-13T16:08:30.988Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><em>Gepubliceerd op 1 januari 2020.</em></p><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fw.soundcloud.com%2Fplayer%2F%3Furl%3Dhttps%253A%252F%252Fapi.soundcloud.com%252Ftracks%252F736360075%26show_artwork%3Dtrue&amp;display_name=SoundCloud&amp;url=https%3A%2F%2Fsoundcloud.com%2Fdennis-gaens%2Fdit-is-drinken-in-antwerpen&amp;image=https%3A%2F%2Fi1.sndcdn.com%2Fartworks-000660515353-cb1i0q-t500x500.jpg&amp;key=a19fcc184b9711e1b4764040d3dc5c07&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=soundcloud" width="800" height="166" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/d5046ad6f868c51741df4634773f0265/href">https://medium.com/media/d5046ad6f868c51741df4634773f0265/href</a></iframe><p>(Verhaal) Op de kortste dag van 2019 zat Dennis op een terras in Antwerpen. Daar is deze aflevering geboren: een radioverhaal over ambitie, alleen op een terras zitten en het pragmatisme.</p><p><strong>TRANSCRIPTIE</strong></p><p>DENNIS: <br>Hoi, Dennis hier, met een klein woord vooraf. Met ondercast, de podcast die ik hiervoor maakte, hadden we de officieuze traditie om iets uit te brengen op 1 januari, voor je kater. Die traditie wil ik bij dezen hervatten. Dus allereerst: de beste wensen.</p><p>Ondercast is nu net iets meer dan een jaar gestopt en ik heb in dat jaar aan allerlei projecten gewerkt die voorlopig nog niet zullen uitkomen. Halverwege het jaar besloot ik daarom dat er een kanaal moest komen waarin ik kon doen wat ik wilde. Zonder tussenpersonen, zonder subsidie-aanvragen, zonder overhead eigenlijk. Zonder mensen die iets te zeggen hadden over wat ik deed. Het mocht zijn wat ik wilde dat het zou zijn. En zo zeg ik het ook in de eerste aflevering:</p><blockquote>CITAAT AFLEVERING 1:<br>Welkom bij aflevering 1 van Dit is, een podcast over wat dan ook. Een plek voor documentaires, hoorspelen en collages waarin ik mijn nieuwsgierigheid volg, op onregelmatige basis. Mijn naam is Dennis Gaens…</blockquote><p>DENNIS:<br>En toch kreeg ik er ineens allemaal ideeën over. Na één documentaire en een essay moest er eigenlijk weer een documentaire komen. Ik weet niet waarom. Maar het voelde alsof dat <em>moest</em>, voordat ik iets anders mocht proberen.<em> </em>En die documentaire stelde ik steeds maar uit. En ondertussen verscheen er niks hier.</p><p>Dat wil ik dit jaar anders doen. Ik wil me houden aan mijn eigen woorden, mijn eigen nieuwsgierigheid volgen, experimenteren. En die onregelmatige basis gaat plaatsmaken voor elke maand, denk ik. Vanaf dit jaar dus: elke maand een aflevering van Dit is… Ik wil verschillende vormen gaan verkennen, rare radiofictie maken, essays en columns en vast ook nog wel eens een documentaire. En ik hoop dat jullie meeluisteren, maar dat mag niet mijn eerste zorg zijn.</p><p>En dan is er nog iets: als je meer dan meeluisteren alleen wil doen, kun je Dit is… vanaf dit jaar ook ondersteunen via <a href="http://patreon.com/ditis">Patreon</a>. Daar deel ik de ruwe interviews, aantekeningen, schetsen, scripts en meer behind the scenes materiaal. Kijk in de shownotes of <a href="http://ondercast.com/ditis">ondercast.com/ditis</a> voor de link. Goed, tot zover de dienstmededelingen.</p><p>Welkom bij aflevering 3 van Dit is… een podcast over wat dan ook. Een plek voor radioverhalen van elke soort waarin ik mijn nieuwsgierigheid volg, elke eerste dag van de maand. Mijn naam is Dennis Gaens en Dit is… Drinken in Antwerpen.</p><blockquote>[GELUID: Onder de hele aflevering ligt het geluid van pratende mensen op een terras, zachtjes, op de achtergrond.</blockquote><p>DENNIS:<br>Het is een terras van vier tafels tegenover de zijkant van de kerk. Iedereen loopt hier langs: de toeristen, de shoppers en de mensen die nog snel even een pizza hebben gehaald voor vanavond.</p><p>Aan het eind van het terras praat een jongen met lang haar en een zorgvuldig bijgehouden baard over zijn paper dat een einde moet maken aan het wijdverbreide geloof dat het pragmatisme antimetafysisch is. Hij heeft nog tot eind januari werk. “Ik heb geen financiële zorgen,” zegt hij.</p><p>Aan de tafel naast mij zegt een jongen dat hij niet per se wilde schrijven, maar is al zoveel gebeurd. Hij zegt de grote adviezen naast zich neergelegd te hebben en nu gewoon op zijn eigen manier te schrijven. Het boek gaat overigens in Nederland uitgegeven worden. Hij zegt: zo kan ik ook een beetje mijn ei kwijt over België.</p><blockquote>[GELUID: Iemand loopt voorbij op hakken.]</blockquote><p>DENNIS:<br>De jongen die het paper over pragmatisme schrijft zegt: “Je hebt mensen die twijfelen en niet komen en je hebt mensen die twijfelen en toch komen. Ik ben iemand die twijfelt en toch komt.” Hij zegt dat hij weinig financiële zorgen heeft. Hij draagt een jas van Jack Wollfskin. Een vriend van mij heeft ook zo’n jas. In de buitenzak, die over de hele lengte loopt, past een stapel ongevouwen A4-papier. “Er is te weinig animo,” zegt de jongen.</p><p>De schrijver aan de tafel naast mij had een tijdje last van writer’s block, maar heeft toen besloten dat het verhaal verdeeld moest worden over twee boeken. Het eerste krijgt een open einde. Het is allemaal wel particulier, maar hij gelooft dat het wel universeel genoeg gaat zijn. Dat zegt hij: “Universeel genoeg.”</p><blockquote>[GELUID: Een gedempte ontploffing]</blockquote><p>DENNIS:<br>Een langslopende jongen schreeuwt in zijn telefoon, die hij recht voor zich uit houdt: “Ben je dom of zo, vriend?” De telefoon lijkt uit te staan.</p><blockquote>[GELUID: Hiphopbeat, stemmen versterken, en faden dan weer naar de achtergrond]</blockquote><p>DENNIS:<br>Ik voel me bekeken op dit terras, terwijl niemand in het bijzonder op me lijkt te letten. Misschien sluit het een het ander niet uit.</p><blockquote>[GELUID: Hiphopbeat stopt, deur gaat open]</blockquote><p>DENNIS:<br>Door de deur naast me komt een niet té maar wel duidelijk dronken man naar buiten. Een andere man groet hem en zegt: “Jij gaat zeker werken?” De duidelijk dronken man bevestigt dat. “Waar werk je eigenlijk?” Vraagt de ander. “Om de hoek,” zegt de man.</p><p>De jongen die het paper over pragmatisme schrijft zegt dat Calimero een goed beeld voor iets is. Ik kan niet verstaan voor wat.</p><p>Elke keer als er iemand luidruchtig langs het terras loopt, is dat een Nederlander.</p><blockquote>[GELUID: Theatergrodijn gaat open]</blockquote><p>DENNIS:<br>“En nu,” vraagt een vrouw terwijl ze met een man naar buiten komt om te roken. “En nu werk ik in organische isolatiematerialen,” zegt de man. Hij vervolgt: “Dat heeft niks meer met theater te maken, maar ik dacht: ik kijk gewoon wat er gebeurt.”</p><p>Voor de jongen die een paper over pragmatisme schrijft is de sprong naar geloof te groot. Hij zoekt iets halverwege om tussentijds te landen. “Maar ook dat is spiritueel,” zegt hij. Hij bedoelt het pragmatisme.</p><p>De man die ooit in het theater werkte en de vrouw waarmee hij praat gaan op de plek van de schrijver zitten, die de laatste minuten weinig gezegd heeft en toen gewoon gegaan is. De man die ooit in het theater werkte zegt: “Soms gebeurt dat, dat een goed idee niet werkt.” De vrouw waarmee hij praat zegt dat ze vooral danst voor haar conditie..</p><p>Er hangen netten over de weg langs de kerk, omdat altijd alles kapot gaat.</p><blockquote>[GELUID: Hiphopbeat, stemmen versterken, er wordt met kratten gesschoven en faden dan weer naar de achtergrond. Hiphopbeat stopt.]</blockquote><p>DENNIS:<br>Er loopt een jongen langs die kauwgom kauwt en naar het scherm kijkt van de telefoon waarmee hij alles dat voor hem ligt filmt.</p><p>Er zijn drie mannen en een tweede vrouw gaan zitten bij de man die ooit in het theater en de vrouw waarmee hij praat. De man die ooit in het theater werkte vraagt aan de eerste vrouw: “Ben je wel zeker dat je vrouw bent?” De vrouw antwoordt: “Nee, en wil ik dat wel weten?” “EEN vrouw,” benadrukt de tweede vrouw.</p><p>Er lopen twee agenten langs. Een van hen houdt een mitrailleur vast, de ander heeft haar handen achter haar kogelvrij vest gestoken. De agent met de mitrailleur vraagt aan de agent met haar handen achter het vest of ze die salade met mozzarella maakt.</p><p>De man die naast de man zit die ooit in het theater werkte kijkt naar naaktfoto’s op zijn telefoon. Dan mengt hij zich weer in het gesprek door te zeggen: “De kerstmarkt is gedaan.”</p><p>De jongen die het paper schrijft zegt dat “Also sprach Zarathustra” aan kracht wint als je weet hoe Nietzsche zich voelde toen hij het schreef. Hij heeft geen zin om zijn leven op de academie door te brengen, maar hij zal een keer geld gaan moeten verdienen, niet veel, maar genoeg. Zijn vriend raadt hem: “Gewoon gaan schrijven, he?”</p><blockquote>[GELUID: Pulserende synthesizer.]</blockquote><p>DENNIS:<br>“Het wordt hier nooit echt inhoudelijk,” roept een jongen die de kroeg uit komt gestrompeld. Hij lijkt weg te lopen, staat dan even stil, draait zich om en loopt weer naar binnen.</p><blockquote>[GELUID: Hiphopbeat start weer]</blockquote><p>DENNIS:<br>Dit was Drinken in Antwerpen, aflevering drie van Dit is… Vond je het tof en wil je de podcast steunen? Dat kan voor één dollar vijftig via Patreon per maand. Op het moment van opnemen is dat één euro vierendertig. In ruil daarvoor krijgt je exclusief achter de schermen-materiaal. Klik op de link in de shownotes of onze website, ondercast.com/dit is. Geen zin om geld uit te geven of geen geld om uit te geven: deel deze podcast met je vrienden, op social media of laat een recensie achter in je favoriete podcastapp, als die dat toelaat. Voor nu: bedankt voor het luisteren en tot volgende maand!</p><blockquote>[GELUID: Hiphopbeat stopt, terras wordt harder en fade dan weer uit]</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Qgiy2JPrm79EbvTzOBlSvg.jpeg" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=b8ccc7830ba1" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Dit is Schermtijd vs. Al Pacino]]></title>
            <link>https://dennisgaens.medium.com/dit-is-schermtijd-vs-al-pacino-e152917c831d?source=rss-8f73962da18f------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/e152917c831d</guid>
            <category><![CDATA[podcast]]></category>
            <category><![CDATA[sean-cole]]></category>
            <category><![CDATA[focus]]></category>
            <category><![CDATA[al-pacino]]></category>
            <category><![CDATA[transcriptie]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Dennis Gaens]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 13 Nov 2020 15:25:31 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-11-13T15:28:58.641Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><em>Gepubliceerd op 8 november 2020</em></p><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fw.soundcloud.com%2Fplayer%2F%3Furl%3Dhttps%253A%252F%252Fapi.soundcloud.com%252Ftracks%252F925100287%26show_artwork%3Dtrue&amp;display_name=SoundCloud&amp;url=https%3A%2F%2Fsoundcloud.com%2Fdennis-gaens%2Fdit-is-schermtijd-vs-al-pacino&amp;image=https%3A%2F%2Fi1.sndcdn.com%2Fartworks-imM1Gd0TCzxqPsRI-zDFPqQ-t500x500.jpg&amp;key=a19fcc184b9711e1b4764040d3dc5c07&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=soundcloud" width="800" height="166" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/9eec97fa061c5ebc8690f5171e854a35/href">https://medium.com/media/9eec97fa061c5ebc8690f5171e854a35/href</a></iframe><p>(Collage) Dennis verdween te veel in zijn telefoon. Sean Cole kon niet op de naam van Al Pacino komen. Een collage over schermtijd, verdwijnen, ochtendroutines en ATTICA!</p><p><strong>TRANSCRIPTIE</strong></p><blockquote><em>Geciteerd materiaal is op deze manier aangegeven.</em></blockquote><blockquote>[MUZIEK: EERSTE TONEN VAN ‘GELEEN REPREZENT’]</blockquote><blockquote>AL PACINO IN <em>THE DEVIL’S ADVOCATE</em>:<br>Who are you carrying all those bricks for anyway? God? Is that it?</blockquote><p>DENNIS:<br>Uhm nee, dat is het niet. Dit is dit is.</p><blockquote>GELEEN REPREZENT:<br>Dit is dit is dit is dit is dit is.</blockquote><p>DENNIS:<br>En stop.</p><p>Welkom bij Dit is, een podcast over wat dan ook. Een plek voor radioverhalen van elke soort waarin ik mijn nieuwsgierigheid volg.</p><blockquote>[MUZIEK: HIP HOP BEAT]</blockquote><p>DENNIS:<br>Twee weken terug opende ik voor het eerst de schermtijd-functie op mijn telefoon… om te kijken hoe lang ik gemiddeld per dag naar mijn telefoon keek. De weken daarvoor was ik in een YouTube-konijnenhol gevallen.</p><blockquote>JB GLOSSINGER (MORNING COACH):<br>Hey guys, JB here. Excited you’re with me, another edition of Morning Coach. It is a sunday. A place for videos that you can come.</blockquote><p>DENNIS:<br>Het begon met een review van iets dat ik overwoog aan te schaffen, maar al snel keek ik op dezelfde kanalen ook naar producten die ik nooit zou aanschaffen, filmpjes over hoeveel abonnees ze inmiddels hadden en de ochtendroutine van een van de makers.</p><blockquote>JB GLOSSINGER (MORNING COACH):<br>We’ll have some fun everyday. That’s what we do. Sometimes we’ll be outside, inside… I don’t know. We’re just gonna keep rocking in here, as I learn these camera systems and how they work and how this whole YouTube-thing works. Right?</blockquote><p>DENNIS:<br>Ik heb eerder periodes gekend dat ik veel op YouTube zat. Ik was bijvoorbeeld een tijdje gefascineerd door de structuur van de vlogs van Casey Neistat.</p><blockquote>CASEY NEISTAT:<br>Now, before I started vlogging, vlogging was typically individuals carrying around point-and-shoot-camera’s and they were sort of documenting their day into a camera. It was a much smaller genre back then.</blockquote><p>DENNIS:<br>Of ik keek fermentatievideo’s van Pro Home Cooks en FoodGeek.</p><blockquote>FOODGEEK:<br>Hi, I’m Sune and I’m a food geek.</blockquote><p>DENNIS:<br>Maar dit was iets anders.</p><p>Nu keek ik niet echt naar iets. Of met een reden.</p><blockquote>JB GLOSSINGER (MORNING COACH):<br>But as I always say, this is a cha- a community more than a channel. I almost put it backwards. This is a community not a channel. And I love the comments below.</blockquote><p>DENNIS:<br>Er was een week waarin ik mogelijk corona had en uit voorzorg niet bij mijn vriendin, maar in het bed op de logeerkamer sliep. Ik lag daar en keek filmpjes totdat mijn telefoon leeg was. En als ik heel eerlijk ben, soms zelfs wat langer — in een onhandige positie omdat mijn oplaadkabel te kort was.</p><blockquote>[EINDE HIP HOP BEAT]</blockquote><p>DENNIS:<br>Toen ik na zo’n nacht doelloos door het huis liep en naar <em>Een podcast over media </em>luisterde, bleef ik hangen aan iets wat Annejet van der Zijl zei:</p><blockquote>ANNEJET VAN DER ZIJL IN <em>EEN PODCAST OVER MEDIA</em>:<br>Ja, ik wil ruimte in mijn hoofd en in mijn leven. En ook in mijn werk.</blockquote><blockquote>ALEXANDER KLÖPPING IN <em>EEN PODCAST OVER MEDIA</em>: <br>Wat bedoel je daarmee?</blockquote><blockquote>ANNEJET VAN DER ZIJL IN <em>EEN PODCAST OVER MEDIA</em>:<br>Nou, dat het mijn leven ruimer moet maken, zo’n verhaal. Dat bedoel ik met die ruimte. Maar eigenlijk schrijf ik om precies dezelfde reden dat jij of andere mensen lezen. En waarom ik zelf ook graag lees.</blockquote><p>DENNIS:<br>Ik klikte een paar keer op de 10-seconden-terug-functie van mijn podcast-app. Niet dat ik me nou zo intens verbaasde over wat ze zei, maar omdat het me iets zei over die video’s die ik keek. Namelijk dat ik ze niet echt keek.</p><blockquote>ANNEJET VAN DER ZIJL IN <em>EEN PODCAST OVER MEDIA</em>:<br>Maar eigenlijk schrijf ik om precies dezelfde reden dat jij of andere mensen lezen. En waarom ik zelf ook graag lees.</blockquote><p>DENNIS:<br>Niet dat ik me nou zo intens verbaasde over wat ze zei, maar omdat het me iets zei over die video’s die ik keek. Namelijk dat ik ze niet echt keek.</p><p>Anders dan bij boeken, lezers en schrijvers, waren de redenen van mij, de kijker aan de ene kant en die van de maker aan de andere kant, totaal verschillend. Sterker nog: ze stonden lijnrecht tegenover elkaar.</p><blockquote>[MUZIEK: CORPORATE UBPBEAT YOUTUBE-MUZIEK]</blockquote><p>DENNIS:<br>Ik realiseerde me dat die YouTubers filmpjes maakten om gezien te worden.<br>En ik… keek die filmpjes om te verdwijnen.</p><blockquote>[CORPORATE UBPBEAT YOUTUBE-MUZIEK VERTRAAGT ABRUPT EN STOPT DAN]</blockquote><p>DENNIS:<br>En met mezelf verdween mijn ook concentratievermogen.</p><blockquote>[MUZIEK: CORPORATE UBPBEAT YOUTUBE-MUZIEK]</blockquote><p>DENNIS:<br>Ik kon geen artikel meer uitlezen, gooide een brood in de oven die ik op totaal de verkeerde temperatuur had ingesteld en had geen energie om te sporten.</p><p>Alles wat ook maar enigszins mijn aanwezigheid vereiste, mislukte.</p><blockquote>[CORPORATE UBPBEAT YOUTUBE-MUZIEK VERTRAAGT ABRUPT EN STOPT DAN]</blockquote><p>DENNIS:<br>Dit is geen verhaal over sociale media algoritmes en over hoe ze casino-tactieken gebruiken om ons verslaafd te maken. <em>We’ve all been there</em>, denk ik. Ik weet ook niet wat er eerst is: de wil om te verdwijnen of sociale media.</p><p>Vorige week besloot ik een aantal dingen: de telefoon zou ik niet meer naast mijn bed opladen. Mijn aanwezigheid vereist blijkbaar de afwezigheid van die smartphone. Ik ging ochtends eerst schrijven, dan sporten, dan mediteren. Daarna een kop koffie en een artikel lezen van papier. En ik zou mijn schermtijd op mijn telefoon terugbrengen van gemiddeld tweeënhalf, soms zelfs drie uur naar maximaal anderhalf uur per dag.</p><blockquote>[MUZIEK: CORPORATE UBPBEAT YOUTUBE-MUZIEK]</blockquote><p>DENNIS:<br>En het werkt. Ik ben er weer. Ik krijg meer gedaan in een ik gooi de broden op de juiste temperatuur de oven in. Ik slaap beter en interessante bijvangst: ik onthou mijn dromen weer.</p><blockquote>JB GLOSSINGER (MORNING COACH):<br>So, if you have a secret to getting things done in the morning or anytime, leave it in the comments below. Allright, have a great day, we’ll see you tomorrow. Go do it to it.</blockquote><p>DENNIS:<br>Mijn naam is Dennis Gaens en Dit is… Schermtijd vs. Al Pacino</p><blockquote>[EINDE CORPORATE UBPBEAT YOUTUBE-MUZIEK]</blockquote><p>SEAN COLE:<br>Got you. I can’t remember anything anymore. I can’t remember the names of things. I can’t remember the names of people. I will rack my brain. I couldn’t remember Al Pacino’s name the other day.</p><blockquote>AL PACINO IN <em>SERPICO</em>:<br>You stupid fuck! You didn’t know me?</blockquote><p>SEAN COLE:<br>And I refused to look it up. I can be a real phone zombie in the morning. Like when I wake up, I’ll just like grab my phone and stare at it for too long.</p><blockquote>AL PACINO IN <em>DOG DAY AFTERNOON</em>: <br>Now you gotta understand something: there’s no coming back here, you know what I mean?</blockquote><p>SEAN COLE:<br>And I was like, I’m not going to do it. I’m not going to look it up. And, and I’m going to remember this man’s name. I can see his face and I just kept going in my head. I kept going “Robert De Niro. No. Robert De Niro. No. Robert De Niro. No.”</p><blockquote>AL PACINO IN <em>DOG DAY AFTERNOON</em>: <br>Attica! Attica! Attica! Attica! Attica! Attica! Attica!</blockquote><p>SEAN COLE:<br>And, and then I was like, wait, what does his name begin with. And then like, I finally like got to a place where it’s like, I think it’s Alfred or Alvin. And I was like, Oh, wait.</p><blockquote>AL PACINO IN <em>THE PANIC IN NEEDLE PARK:<br></em>I was the Babe Ruth of West 81st Street. That’s right! I hit that ball — I hit the ball on the roof one time, right. I went up to get it. There was this crap game going on, right. I won $79 before my next turn at bat. Huh? I’m the greatest!</blockquote><p>SEAN COLE:<br>And I got it back. It was like… I felt so glad that I did that. Only organically and through sheer will rather than technology.</p><blockquote>[MUZIEK: HIPHOPBEAT]</blockquote><blockquote>AL PACINO IN <em>THE GODFATHER</em>:<br>That’s a terrific story. And we have newspaper people on the payroll, don’t we, Tom? And they might like a story like that.</blockquote><p>DENNIS:<br>Dit was Schermtijd vs Al Pacino. Je hoorde in volgorde van opkomst: Al Pacino, Joeri van der Loo, JB Glossinger, Casey Neistat, Sune, Annejet van der Zijl en Sean Cole. Die laatste kun je kennen van This American Life.</p><p>SEAN COLE:<br>That had nothing to do with anything but I wanted to tell it to you.</p><p>DENNIS IN GESPREK MET SEAN COLE:<br>I think I will use this for something completely different once you send me the recording.</p><p>SEAN COLE:<br>Okay, good.</p><p>DENNIS:<br>Hij vertelde me dit verhaal tijdens een interview voor een wat langlopender onderzoek. Een onderzoek naar dichters die ook radio maken. Ik probeer een soort poëtica te formuleren voor het soort radio of podcasts dat ik graag zou horen… dat ik graag zou willen maken. Daar zal ooit nog wel een aflevering van deze podcast aan gewijd worden. Dit is de poëtica, of zo.</p><p>Ik begon ooit met podcasts omdat ik iets wilde maken dat ik nog niet gehoord had, dat ik nog niet kende. Dus maakte ik een literair tijdschrift, maar dan als podcast. Totdat ik het kende en toen wilde ik weer wat anders maken. En deze podcast is mijn experimenteertuin. Dus hier gaat die poëtica ontdekt worden.</p><p>Voor datzelfde onderzoek sprak ik ook met Ross Sutherland, die de onvolprezen podcast Imaginary Advice maakt. Op <a href="http://patreon.com/ditis">Patreon</a>, waar je voor 1 dollar 50 per maand deze podcast kunt steunen, kun je deze maand de eerste aanzetten tot die poëtica horen, met fragmenten uit het interview met Sutherland. Michiel van de Weerthof noemde het een zelfportret in citaten van iemand anders.</p><p>Omgerekend is 1 dollar 50: één euro zevenentwintig. Dat is al zeven weken de kiloprijs voor varkens in Duitsland.</p><blockquote>[EINDE HIP HOP BEAT]</blockquote><p>DENNIS:<br>Deze podcast is misschien niet zo lekker als bacon, maar je wilde toch al minder vlees eten.</p><p>Hoe dan ook, bedankt voor het luisteren en tot de volgende keer.</p><blockquote>AL PACINO IN INTERVIEW MET GQ:</blockquote><blockquote>I love the random, crazy, wild thing it became. It was just… took on its own life.</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*p0JPiG5k3L-ouo2ZMIZ-vA.jpeg" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=e152917c831d" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>