<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by derin düşünceler on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by derin düşünceler on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@derindusunceler?source=rss-ebe6dcc1d6bd------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*dmbNkD5D-u45r44go_cf0g.png</url>
            <title>Stories by derin düşünceler on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@derindusunceler?source=rss-ebe6dcc1d6bd------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Sat, 21 Nov 2026 19:57:59 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@derindusunceler/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Kötü Çocuk Olabilir mi?]]></title>
            <link>https://medium.com/@derindusunceler/k%C3%B6t%C3%BC-%C3%A7ocuk-olabilir-mi-eb25028eb829?source=rss-ebe6dcc1d6bd------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/eb25028eb829</guid>
            <category><![CDATA[çocuk]]></category>
            <category><![CDATA[psikoloji]]></category>
            <category><![CDATA[i̇nsan]]></category>
            <category><![CDATA[kişisel-gelişim]]></category>
            <category><![CDATA[i̇nsan-doğası]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[derin düşünceler]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 17 Jul 2026 11:34:40 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-07-17T11:34:40.208Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*G9TE8mQpy-5n3p5y" /><figcaption>Photo by <a href="https://unsplash.com/@szvmanski?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">pawel szvmanski</a> on <a href="https://unsplash.com/?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Unsplash</a></figcaption></figure><p>İnsan doğduğunda yüzde yüz saf temiz midir yoksa kendi benliğinden gelen bir kötülükle de doğabilir mi? Çok küçük yaşlarıma kadar anılarımı hatırlayabiliyorum, neler hissettiğimi, düşüncelerimi… Ben yüzde 90 iyi bir insandım. Daha 3 yaşlarımdayken (annemin yaş tahmini) yürüyemeyen büyük babanneme koşarak bastonunu getiren, biraz daha büyüdüğümde de arkadaş ortamımda kim dışlanıyosa gidip onla takılan, babannemin kimseye verme diye tembihlemesine rağmen yediğim her şeyi herkesle paylaşan. Kötü düşünmezdim. İnsanlara kötü davranan insanları da anlayamazdım.</p><p>Ben doğuştan mı böyleydim yoksa çevremden mi kaynaklanıyordu. Babannemin sürekli gerdiği, babamın hiçbir konuda destek olmadığı annemden hiç sevgi görmedim. Alışkanlıktan sanırım ağlarken anne diye ağlardım. İlkokulda 3. Sınıftayken öğretmenimiz neden anne diye ağlarız diye sordu bütün sınıfa. Orda fark ettim otomatikte olduğumu ve bir daha ağlarken anne demedim. Arkadaşlarım annelerini çok severdi, sebebini anlayamazdım. Anneler günü yaklaşırken şiir yazmamızı isterdi öğretmenimiz, yazamazdım. Günün önemini anlatan gösteriler yapılırdı okulda, bir şey hissetmezdim. Babam da çok kopuktu bizden. Hiç oturup muhabbet etmezdik. Genelde gergindi, bir şey söylemeye korkardık. Akşam işten eve geldiğinde keyfim kaçar üzülürdüm.</p><p>Bunları sevgi dolu bir ortamda büyümediğimi anlayın diye anlattım. He senede 5–10 gün teyzemi görürdüm, sevgisini sonuna kadar hissederdim. İyi bir insan olmak için senede 10 gün sevgi görmek yeterli midir? Sanmam.</p><p>Yüzde 90 iyiyim demiştim. Yüzde 10 luk kısımdan bahsetmek istiyorum. Sanırım 11 yaşlarımdaydı. Yaz tatilinde köyde ananemin evinde kalıyordum. Çok sevdiğim teyzem de vardı. Mutfak camının mermerinde sürekli karıncalar gidip geliyodu. Onları incelemeye başladım. Küçücükler, benden haberleri var mı yok mu bilmiyorum varsa da umursamıyorlar. Bazıları kendinden büyük yiyecek parçası yüklemiş taşıyor. Elimde çakmak vardı. Çakmağı çakıp karıncalara yaklaştırdım. Daha ateş değmeden sıcaktan kıvrılıp bambaşka şekle büründüler. Canları yanıyo mu yanmıyo mu umursamadım. Hayatlarına müdahale etmek eğlenceli geldi. Güçlü hissettim. Bana bişey yapamazlardı. Bu yaptığım yanıma kar kalacaktı resmen. Akşama doğru teyzem cam kenarında gördü onları. Çok şaşırarak ve üzülerek aaa nasıl yanmışlar, sen mi yaktın dedi. Benden ses çıkmayınca bir daha sormadı. Teyzemi üzdüğüm için çok üzüldüm. Artık beni sevmez mi acaba diye korktum ama öyle bir şey olmadı. İnsanlara olan sevgim hayvanlara böceklere karşı yoktu. Karıncayı yakarken yanmak çok acı verici diye neden düşünmedim acaba? Kocaman bir empati eksikliği..Şuan sadece böceklere örümceklere karşı empatim eksik. Aslında biraz oluşmaya başladı. Öldürürken hamam böceğini üzülerek öldürüyorum. Ne suçu vardı ki diyorum ama öldürmeme engel olamıyorum. Aynı çatı altında onunla yaşayamam. Tutup dışarı da atamıyorum.</p><p>Bu konu üzerine düşünme sebebim şuydu. Kızım akşam parkta oynarken yine kızımın yaşlarında bir erkek çocuk kaydırağın karanlıkta kalan yerlerinde gelen geçen çocukları tehdit ediyomuş. Seni ezerim, vururum, seni aşağıya iterim. Durup dururken. Ben çocukken hiç böyle bir insan olmadım. Böyleleriyle karşılaşınca neden böyle olduklarını da anlayamazdım. Neyse kızımın ağlayarak şikayet etmesi üzerine kızımdan uzak dur dedim çocuğa ama çocuktaki cürete bakın uzak durmıycam istediğimi yaparım falan demeye başladı. Çocuk değil canavar gibiydi. Annesi de hiç gelip ilgilenmiyodu. En sonunda gebertirim seni dedim. Evet 5–6 yaşlarında bir çocuğa bunu dedim. Kendime ben de şaşırıyorum. Çocuk seven bir insanım ama söz konusu kızım olunca sanırım sağlıklı düşünemiyorum.Çocuğa zarar verme niyetiyle söylemedim kesinlikle ama korkarsa sözümü dinler diye hissettim sanırım, anlık bir tepkiydi. Muhattap olacak bir yetişkin de bulamayınca.. Benim gebertirim dediğimi duyunca jet hızıyla gebertsin bakalım diyerek annesi teşrif ettiler sonunda. Yanıma geldi çocuklara şunu bunu diyo dedim kadın durmadı yine jet hızıyla oğlunun peşinden salıncağa gidip çocuğunu salıncakta sallamaya başladı. Küçük çocukla öyle mi konuşulur dedi. Ben de çocuğuna nasıl davranması gerektiğini öğret dedim. Eşşek kadar olmuşssun sen konuşmayı öğrenememişsin dedi. Baktım kadın salak. Neden çocuğuma öyle dedin diye sorgulamıyo. Direkt benim tepkime odaklandı. Daha bişey demedim. Sustum.</p><p>Bu aileyi ben tanımıyorum, çocuğun ortamını da bilmiyorum. Ama ben az gördüğüm sevgiye rağmen iyi olmayı tercih ettim çok küçük yaşlarımdan itibaren. Bu çocuk da sanırım kötü olmayı tercih ediyo. Çocuklar için yüzde yüz saf masumlar diyemiyorum ben. Bu çocuk kötü bence ve annesinin başını çok ağrıtacak ilerde.</p><p>Biliyorum, pedagoglar ve çocuk uzmanları bu yazıyı okuduğunda 5 yaşındaki bir çocuğa ‘gebertirim’ dememi veya ona ‘kötü’ teşhisi koymamı sertçe eleştirecekler. Teoride haklılar da. Ama o an parkta, o karanlık köşede, teorilerle değil; kızını korumaya çalışan ilkel, çaresiz bir anne refleksiyle baş başaydım. Ve bazen hayat, kitaplarda yazıldığı gibi steril akmıyor.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=eb25028eb829" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>