<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Derya Gurer on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Derya Gurer on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@deryaaltaner?source=rss-d410aeb73b3f------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*IxpUN0ynBtuH9nhL7gzECQ.jpeg</url>
            <title>Stories by Derya Gurer on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@deryaaltaner?source=rss-d410aeb73b3f------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Sun, 22 Nov 2026 10:21:55 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@deryaaltaner/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Istanbul]]></title>
            <link>https://medium.com/@deryaaltaner/istanbul-0ca81a35c479?source=rss-d410aeb73b3f------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/0ca81a35c479</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Derya Gurer]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 03 Nov 2025 21:53:14 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-11-03T21:53:14.728Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Sıkışıyor yüreğim gitmekle kalmak arasında…</p><p>Çocukluğumuzun en çok sevilen hüzünlü susam sokağı şarkısı gibi hayat:</p><p>“Aradayım aradayım</p><p>Sanki kutuda bir sardalye</p><p>aradayım anlarsınız ya</p><p>ve arada olmak pek hoş değil</p><p>solumda bir canavar varken bir canavar da sağda</p><p>sabahta burdalardı</p><p>akşama kadar aradayım çalı gibi.</p><p>Bu benim gördüğüm en üzücü şey</p><p>Arada olmak arada olmak</p><p>İtiyorlar önce bir yana</p><p>Sonrada öbür yana</p><p>Sıkıştırıyorlar ezilene kadar</p><p>Aradayım anlarsınız ya</p><p>Yeşil olmak bile bundan iyi</p><p>Daha iyi daha iyi”</p><p>Arada kaldım iki şehir arasında bir yerlerde, gitmekle kalmak arasında. Nasıl ayrılır insan doğup büyüdüğü İstanbul’dan, nefes alamamak gibi başka bir şehirde yaşamak.</p><p>Korkuyorum bekli de bırakıp gidersem İstanbul’umu bırakıp giderim hayatımı, geride kalanları, en çok da gelecek olanları…</p><p>Evet zor biliyorum, hayat çok zor İstanbul’da…Yaşamak aslanın ağzında derler.</p><p>Denizi görüp dokunamamak demek İstanbul</p><p>En yenileri duyup, vakitsizlikten dolayı, en son öğrenmek demek</p><p>Mesela bir domates alıp toprak kokusunu duyamamak İstanbul</p><p>Yürüdüğün yolda, toprağı sıksan fışkıracak tarihi bilmek ama toprağa ulaşamamak demek İstanbul.</p><p>Apartman dairelerinde iç içe hayatlar sürmek demek İstanbul.</p><p>Otobüslerde, trenlerde bir kutudaki sardalye gibi, ezilene kadar sıkıştırılmak demek İstanbul.</p><p>İstanbul hayatımızdaki Susam sokağı canavarı belki de, bizi oradan oraya çalı gibi sürükleyen.</p><p>Ama Nedim’in o ünlü kasidesinde de dediği gibi:</p><p>“Bu şehr-i Sitanbul ki bi misl ü behâdır<br>Bir <a href="http://www.uludagsozluk.com/k/seng/">seng</a>ine yek pâre <a href="http://www.uludagsozluk.com/k/acem/">Acem</a> mülkü fedâdır</p><p>Varolmakla ulaşamamak arasında karma karışık bir şehir İstanbul</p><p>ilk nefesinde ciğerlerine dolan hava istanbul havası.</p><p>Buyüzden bir günde her mevsimi yaşamam. sonbahar gibi hüzünlü, Kış gibi hırçın, bahar gibi mutlu ve yaz gibi cıvıl cıvıl oluşum.</p><p>Bir anne şefkati bu şehir benim için.</p><p>Düştüğünde kolundan çekip kurtaracak abi merhameti.</p><p>Ve aşkaların en büyüğü bu şehir.<br>Cemil topuzlu da yıldızların altında sevdiğin şarkıları sevgilinin koynunda dinlemek, kulağına fısıldanan sevgi sözleriyle…<br>Sonra Rumelihisarüstü’nden Ortaköy’e kadar süren uzun biraz yorucu ama asla bitmesini istemediğin bir yürüyüş istanbul.</p><p>İstanbul’da otogarda “eve varınca haber ver” diyişinde görmüştüm güveni.</p><p>Sonra yağmurlu bir sonbahar günü ortaköyde sırısıklam olup sıcak sahleplerimizi yudumlarken bulmuştum sevgiyi.</p><p>Yerebatan sarnıcında kavuşmuştum yeniden sana.<br>Salacakta kız kulesi şahidiydi aşkımızın.<br>Kadıköyde beşiktaş vapurunun düdüğünde duymuştum gidişini…<br>ve sabırla bu şehirde bekledim tekrar sana kavuşmayı….<br>Taksimde peşmürde bir kafede bitirdim sana olan hasretimi.</p><p>Bu şehir benim için nefes gibi, bu şehir doğum, bu şehir ölüm, bu şehir sevgi aşk.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=0ca81a35c479" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[PITIRCIK]]></title>
            <link>https://medium.com/@deryaaltaner/pitircik-d635d574383a?source=rss-d410aeb73b3f------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/d635d574383a</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Derya Gurer]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 03 Nov 2025 21:46:58 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-11-03T21:46:58.931Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Dünyaya gözlerini açtı heyecanla pıtırcık. onca karanlıktan sonra gözlerini kamaştırdı günes gibi hayat. ılık bir hava doldu minicik bedenine sonra bir acı hissetti ve bir nara attı hayata kendi imzası gibi; herkes onu duysun tanısın diye “geldim işte burdayım” der gibi.. “nefes alıyor” dedi yanındaki mavi önlüklü koca koca adamlar. Meğer nefesmiş bedenini saran o ılık hava.</p><p>Ne zaman bir nara atsa, koca bir kalabalık belirdi etrafında. Saymayı bilemediği için kaç kişi olduklarını asla bilemedi. Gülen yüzlerle ona bakıyorlardı. Hayatı tanımaya çalışırdı pıtırcık, yaşadığı yeri, etrafındakileri. Öğrendi ki bu güler yüzlü kalabalık ailesiydi. Birde hiç yanından ayrılmayan biri vardı, çok güzel uzun saçlı bir kadın, istediğinde ona yemek de veriyordu. Hem de karanlık diyarlardan çok tanıdık bir ses. Sanki içinden bir parça gibi, sanki geldiği diyarlardan melek gibi bir ses… zamanla öğrendi ki Anneymiş o güzellik. Hayat güzelmiş diye geçirdi içinden pıtırcık. En güzel duygunun gülen yüzler oluğunu gördü.</p><p>Biraz daha büyüdü, etrafındakiler azalmıştı. Bununla birlikte gülen yüzlerde azalmıştı. Artık yemeği kendi yemesi gerekiyordu, kimse altını değiştirmiyordu. Hatta hatta o her attığı narada gülen yüzler artık ona kızmaya bile başlamıştı. “Yeter artık ağlama!” diyordu hayat. Güldüğünde ise nadiren buluyordu karşılığını. Ama bazen söylediklerine öyle çok gülüyorlardı ki şaşırıyordu. Hayatı tanımaya çalışıyordu koca pıtırcık, odasını, evini, annesini, babasını….</p><p>Sonra bir gün artık okula gitmesi gerekti. Mavi önlüğünü giydi, beyaz yakasını taktı, bir gün önceden hazırladığı çantasını aldı, ama kahvaltı etmeden olmazdı. Mutfak masasında her zamanki gibi ailece kahvaltı yapıldı. Ayrı bir heyecandı o gün… Annesine baktı elinde bir gazete, babasına baktı elinde bir gazete, daha fazla bekleyemeyecekti.. “Hadi ammmmaaaa” ile ailece sofradan kalkıldı ve herkes dağıldı. Koca bir sınıfın ortasında daha önce hiç görmediği insanların arasında yapayalnız buldu bir anda kendine. Etrafındakilere baktı hepsi ona benziyordu. Herkeste aynı kıyafet. Sonra içeri uzun boylu biri girdi. Annesine benziyordu sanki. Biraz korktu yalnızlıktan, biraz sevdi ama karar veremedi, kafası karıştı. Dedi ki öğretmeni “çocuklar yazmayı öğreneceğiz” heyecandan yerinde duramıyordu. Yaşadıklarını gördüklerini geldiği yerlere yazabilecekti. Anlatabilecekti hayatını çok uzaklara. “Ve<br>okumayı öğreneceğiz” heyecanı bin kat arttı. Çünkü her gün sabah kahvaltı sofrasında Annesinin, Babasının elinden düşürmediği; “orda ne yazıyor?” diye sorduğunda büyünce öğrenirsin cevabını aldığı gazeteyi sonunda kendi de okuyabilecekti. Bu büyümek demekti, küçük pıtırcık için. Gururlandı ve hayatı tanımaya çalıştı küçük çocuk, okulunu, arkadaşlarını, öğretmenini…</p><p>Bir gün artık kırmızı kurdele vakti gelmişti. Her sabahki gibi kalkıldı, kahvaltı sofrasında yerler alındı, herkes kendine göre bir gazete seçti. Koca gazeteyi küçük parmaklarına sığdırmak için üstün bir çaba sarfetmesi gerekti. Sonunda oldu. En büyük yazılardan başladı okumaya. “Büyük Patlama. Şehrin göbeği savaş alanına döndü, 17 ölü, 154 yaralı” okudukları bittiğinde şaşkına dönmüştü, “Anne patlama ne demek, savaş ne demek, niye ölmüşler, ölmek kötü bir şey mi?” Bir an bir sesslizlik oldu masada. Küçük bir çocuğa nasıl anlatılırdı ki insanın insanı acımasızca katlettiği bir dünyada yaşadığı. Ne anne ne baba söyleyecek tek bir söz bulamadı. “Boşver şimdi sen onları da yemeğini ye. Okula geç kalacaksın” . Öylece kalakaldı. Kötü bir şeydi sezmişti ama ne olduğunu anlayamamıştı. Hayatı,<br>yaşadığı ülkeyi tanımaya çalışırken ölümü öğrenmeye çalıştı çocuk.</p><p>Hergün yeni bir gündü ve hergün farklı şeyler öğreniyordu. Sözlükle tanıştı. İlk baktığı kelime merak ettiği SAVAŞ oldu. “Bir şeyi ortadan kaldırmak, yok etmek amacıyla girişilen mücadele” gözlerine<br>inanamadı önce, yanlış okumuş olmalıydı. Tekrar okudu ama doğruydu. Sonra ikinci kelime ÖLÜM: “Sona erme, yok olma, ortadan kalkma” kafası karışmıştı. O büyük patlamada ölen insanlardı, yok eden de insanlar. Bir insan bir insanı niye ortadan kaldırsın ki… Sonra annesini babasını düşündü; nasıl da kanıksamışlardı böyle bir vahşeti. Dünyaya geldiği günleri düşündü, gülen yüzleri, yaşamak ne güzel demişti içinden. Daha ne kadar zaman geçti ki… Anlam veremedi. Hayatı tanımaya çalıştı,<br>insanları, ülkesini…</p><p>Çok geçmeden anne babasının aslında ölümü kanıksamadığı ama söyleyecek söz bulamadıklarını anlamıştı. Zamanında, savundukları düşünce yüzünden çektikleri eziyetlerden sonra kendi çocuklarının hayatı öğrenmesini istememişlerdi bekli de. Hem onlar bile anlam verememişlerdi ki ne anlatacaklardı.</p><p>Büyük bir kahraman tanımıştı çocuk. Her gün resmine baktığı, hayatını ezberlediği, ülkesini kuran koca bir komutan tanıdı. Tüm dünyayı değiştirebilecek güçte, ama sadece onun için çalışmış, bu uğurda hiç bir şeyden korkmadan, çekinmeden ölümü bile göze alarak ülkesini seve seve çocuklara hediye etmiş süper bir kahraman tanıdı. Onu çok sevdi. Oysa bir gün televizyon kanallarının bir tanesinde bir kendini bilmez o süper kahramanın aslında hiç de süper olmadığını, alkolik, despot ve çok acımasız olduğunu söyledi. İnanmadı çocuk. Çünkü ezberlemişti hayatını, yaptıklarını… Hiç şüphesi yoktu adı gibi biliyordu ki o süper bir kahramandı ve dünyada tekti. Öfkelendi, küçük bir çocuğun kahramanına bilgisizce laf uzatanlara kızdı. Anlamaya çalıştı, aynı ülkede yaşayan insanların tek bir kahramanı tanıması gerekir diye düşündü. Hiç de ders kitaplarındaki gibi değildi, milletini tanıyamadı.</p><p>Sonra okumaya devam etti. Her gün her saat başı. Başka türlü tanıyamam hayatı diye düşündü. Öyle demişti çünkü öğretmeni “çok okuyan mı bilir, çok gezen mi?” Büyük bir tartışma konusuydu, üstünde de çok düşündü ama öğretmenleri kesin ve net “tabi ki çok okuyan” diye eklemişti devamında.</p><p>Okumaya devam etti delikanlı. Her gün kahvaltı sofrasında muhakkak gazete okunuyordu. Kendine göre bazı köşeler bulmuştu. Okudukça yaşadığı ortama, dünyaya anlamlar verdiği yazarlar edinmişti. Evet artık hayatı tanımaya başlamıştı. Başlamıştı ki bir anda o yazarlar yok oldular. Bir tanesi artık yazmamaya başladı. Nedenini anlayamadı. Sonra diğeri kazayla bir diğeri ise bir cinayete kurban giderek öldü. Anlamaya çalıştı. Bir sözlük açtı CİNAYET kelimesinin anlamına baktı: “Adam öldürme” .<br>Başka hiçbir karşılığı yoktu sözlükte cinayetin. Ve KURBAN: “Bir ülkü uğrunda feda edilen veya kendini feda eden kimse”. Bu insanların bir amacı vardı diye düşündü. Ama kendilerini bu ülkü uğruna feda etmediler. Başkaları onların düşüncelerini kaldıramadığı için onları feda etti. Aslında onlar bir kahraman diye düşündü içinden. Ama hayatı anlama yarışı yarım kaldı.</p><p>Yapayalnız olduğunu düşünüyordu ki etrafına göz attı. Kendi gibi olanlarla tanıştı. Ne kadar çoklarmış meğer. Nefes aldıkları dünyaya, yaşadıkları ülkeye anlam katmaya çalışanlar…. saymayı bilmediği günlerdeki gibi sadece bir avuç kalabalık ama kendi gibi, düşünen, düşündüren, araştıran,<br>değiştirmeye çalışan.</p><p>Hayatı tanımaya çalışıyor yaşlı adam, bu dünyayı, öbür dünyayı, ölümü, kalımı… Aslında hayatı yazmak hiç de kolay değilmiş.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=d635d574383a" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[HAYATIMIN ALFABESİ]]></title>
            <link>https://medium.com/@deryaaltaner/hayatimin-alfabesi%CC%87-183ce60b5319?source=rss-d410aeb73b3f------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/183ce60b5319</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Derya Gurer]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 03 Nov 2025 21:36:54 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-11-03T21:36:54.153Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Tam on sene sonra, “bir dergi çıkarıyoruz sen de yazar mısın?” diye sordun ya, o gün bugündür düşünüyorum: kağıt kalemi ilk elime alışımı. Annem tanıştırmıştı bizi, biraz sessizce oyalanayım o da rahat etsin diye. Kaç yaşındaydım hatırlamıyorum. Sonra birlikte büyümeye başladık.</p><p>Önce kalemim ile bir olup kağıda daireler, çizgiler çiziyordum, çoğu insan için anlamsız ama o zaman benim için bir anlamı olan. Hepimiz öyle yapmadık mı, doğru düzgün konuşamazken, yamuk bir çizgide geleceğimizi gördük.“Anneeee bak ev çizdim, bu da uçak” .</p><p>Sonra biraz büyüdük. Bebeklikten çocukluğa geçtik. İlk sınıfın ilk gününde öğrendik ki, yamuk çizgiler, düz çizgiler, yuvarlaklar aslında yaşamın A — B — C si imiş. Yapılan evler biraz daha eve benzedi, muhakkak iki dağ arasından doğardı güneş ve hep küçük bir ırmak geçerdi evimizin<br>önünden. Yıllarca öyle sandık hayatı.</p><p>Başkalarının söylediklerini yazdık önce. Unutulan harflerlerdeydi çocukluğumuz. Konuşurken yuttuklarımızı yazmaya gerek yoktu ki zaten herkes bilirdi. O günlerde öğrendik hayatın bir sınav olduğunu.</p><p>Sonra yazmamız gerekeni yazmaya başladık. Amaç hayattan hep yıldızlı pekiyi almaktı ve okuma bayramında kırmızı kurdeleyi göğsünü gere gere taşımaktı mutluluk.</p><p>Çocukluktan gençliğe geçtiğimiz dönemde sevmeyi öğrendik. İki büyük harf arasına gelen kalp şeklini hayat sandık. Bir yandan hayaller kurduk. “Günün birinde büyük bir yazar olacağım” dedik son derece kararlı. Artık hayatın imlasına alışmıştık çünkü. Kızdığımızda ünlem, yorulduğumuzda virgül, sıkıldığımızda nokta koymayı öğrenmiştik.</p><p>Yetişkinliğe adım attığımız günlerde düşündüklerimizi yazmaya başladık. Çünkü ancak düşününce bulabilirdik doğru yolu. Aslında kendi hayatımızı yazarken farkına bile varmadan bir gün yazdıklarımızı yaşamaya başladık.</p><p>Hiç bizim olmayan hayatlarımızı yazdık bazen, belki bizim olur umuduyla. Sonra tükendik. Tükenmedik de kapıldık hayat girdabına. Önce yazmayı<br>unuttuk, sonra harfleri, sonra çizgileri…</p><p>Unutulur muydu gerçekten yazmak?<br>“Sözcükleri yazmak istediğimizde beynimiz her harfi yazmak için el kaslarının nasıl kasılması gerektiğini söyler. Bütün bunlar biz farkına varmadan gerçekleşir; çünkü beyin bunları otomatik olarak yapmayı öğrenmiştir.” yani aslında yazmak istem dışı olan bir kas hareketiydi. Belki de bu yüzden yazdıklarımızı bilmiyorduk veya bilmediklerimizi yazıyorduk.</p><p>Çağımızın kabusu internette dolaşan bir videoda küçük bir çocuk o sevdiği şarkının sözlerini unutunca “BİLEMEDİM BEN ONU” diye kendini hırpalıyor. Biz çocuğun çaresizliğine gülüyoruz, bilemediklerimizi düşünmeden.</p><p>Düşünmeye, bilmeye gerek yok yaşamak için. İstemesek de beyin istem dışı olarak yaşlanıyor.</p><p>Üstümüzde önlük elimizde bir tebeşir kara tahtanın karşısına geçtiğimiz o ilk gün öğretmişlerdi bize sınavlarda bilmediklerimizi boş bırakmayı. Sadece bildik ki üç yanlış hayatta hep bir doğruyu götürürdü. Bu yüzden miydi bizim de hayatı bomboş bırakışımız.</p><p>Şimdi sen bana on yıl sonra kağıdı kalemi eline al ve yaz diyorsun. Yazmak için oturup düşünmeye gerek var mı, sen söyle!</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=183ce60b5319" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Yol]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/yol-bf0d2c99ccb6?source=rss-d410aeb73b3f------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/bf0d2c99ccb6</guid>
            <category><![CDATA[türkçe-yayın]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[deneme]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Derya Gurer]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 14 May 2025 22:23:22 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-05-30T20:05:39.437Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/604/1*z-do1WyvfbXHl74nnelfnw.jpeg" /></figure><p>İşten eve giden değişmez o uzun yolda kendimleyim şimdi.</p><p>Adımlarımı dinliyorum, sessizliğimle dolmuşum. Ama yalnızlığımla solmuşum, yalnızlığın keyfini de unutarak.</p><p>Duruyorum bir anda üç saniye ağaçların arasından yükselen güneşe bakıyorum. Çünkü, bugün olsun dönüm noktası.</p><p>Ağaç olmayı arzuluyorum. Beslendiğim kadar besleyebildiğim. Umursamazdım o zaman meyvelerimi düşürmek için dallarıma vuran çocukların sopalarını veya dallarıma yuva yapan kuşları.</p><p>Bir otobüs duruyor durakta. Acelesi olmayan insanlar biniyor. Acele ile dönen dünyada, bir yerlerde hala yavaş yaşayanlar var. Bu huzuru arıyorum içimde. Bir an dursam her şey sarpa saracak gibi. Hızlanıyorum. Yapabilsem son gücümle koşarım şimdi, dünyanın yuvarlak olduğunu inkar edercesine.</p><p>Bazen böyle bir güç geliyor üstüme her şeyi yapabilirim gibi. Yarın daha iyi bir arabam, daha iyi bir işim, daha iyi bir maaşım, daha iyi bir evim olabilir. Öbür gün spora gidip incecik olabilirim. Daha sonraki gün çocukluk hayallerimi gerçekleştirip bir roman yazabilirim….. O dallar o kadar yüksek ki kafamı kaldırdığımda gökyüzünü göremiyorum. Ayağıma bir numara büyük gelen çizmelerimi hediyelerle doldurma yarışı…</p><p>İçimde tarifi imkansız bir roman yazma dürtüsüyle doluyorum. Çünkü, çok kolay! Derler ya, hayatım roman olur diye, ama bölük pörçük Ben’leri birleştirsem de tek bir ana karakter bulamıyorum romanıma. Etkenleri edilgen yapmayı seviyorum. Hiçbir cümlenin öznesi olmayı beceremediğim için belki de. Bütün etken cümlelerim biz ile başlıyor, ben olma hevesinde.</p><p>Cevaben yaşıyorum hayatımı. Doğduğumda anneme, büyüdüğümde arkadaşlarıma. Hayatıma girenlere, hayatımdan aniden çıkanlara…</p><p>Kızgınlığım bitmiyor bu günlerde. Kime kızacağıma bile şaşırıyorum. Gidenlere kızıyorum kaçtıkları için, kalanlara kızıyorum tam anlamıyla kalamadıkları için. Kendime kızıyorum ne gidebildiğim ne de tam anlamıyla kalabildiğim için.</p><p>Sağ gözümde hissediyorum gidenlerin yokluğunu. Kirpik mi toz mu bilemedim. Kendi kendime üflemeye çalışıyorum gözüme, yüreğime batan kaşıntıya. Bir ağlasam geçecek ama bir parçam sanıyorum hüznümü.</p><p>Ne kadar yandıkça o kadar sönüyorum ne kadar söndükçe o kadar yanıyorum. Düşüncelere dalmışken yalpalıyorum biraz.</p><p>Küçük bir orman çıkıyor karşıma arapsaçına dönmüş agaç kökleri, göğe doğru hesapsızca uzayan dallar, ağaçların arasından çizgiler halinde süzülen güneş... Betimlemesi sonsuza kadar sürecek bir karmaşalıkta huzuru hissediyorum iliklerimde. Kaybolunca yolu bulmak zordur bilmeyene. Pusula yaparsın içinde var olduğunu unuttuğun sevgi kıtırlarını. Biliyorum, kaç kere kaybolmusluğum var benim.</p><p>Kuşlar uçuyor bir anda, demir parmaklıklarından özgürleşircesine. İçim ürperdi. Kanatlarıma yapışan örümcek ağları temizleniyor. Affediyorum kendimi, enkazlar biriktirdiğim icin. Affediyorum öfkelendiklerimi, bana bıraktıkları enkazlar için ve gittiklerinde yaşattıkları suçluluk duygusu için…</p><p>Belki bu hayat tekrar en baştan yaşanmaya değerdir. Ancak ilk nefesim için mekan bulamıyorum. Hayal gücüm açık, merakım büyük ama gözyaşı damlalarının göz pınarında sıkışıp kaldığı zamanlardayım. Şairin de dediği gibi; kırk yaşından sonra bütün şarkılar biraz hüzünlü ve hüzünlü şarkılar gibi mutlu hayat.</p><p>Söylenesi büyük büyük cümlelerim var daha, hiçbir yere varamayan. Ama eve vardım çoktan.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=bf0d2c99ccb6" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/yol-bf0d2c99ccb6">Yol</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Son Taslak]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/son-taslak-5b37304b4045?source=rss-d410aeb73b3f------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/5b37304b4045</guid>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[deneme]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Derya Gurer]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 10 May 2025 19:19:17 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-05-18T23:48:57.884Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*A5N74NHny9jwdJXld9thJA.jpeg" /></figure><h3>Yazıp yazıp silme şansımızın olmadığı bir taslak hayatımız aslında. Kavuşmayı beklediğimiz, ilk ve son arasında geçen taslakları yaşıyoruz. Son taslak öldüğümüzde yazılıyor, oynanmak üzere ama başrol bulmak imkansız.</h3><p>Sahne I</p><p><em>(Koca bir binanın en üst katından bir kadın düşer, çığlıklar içinde. Öylece yerde kalakalır. Ve yavaş yavaş bir kalabalık toplanır etrafına. Çığlıklar gitgide uğultuya dönüşür, anlatıcı sıyrılır, öne çıkar.)</em></p><p>Anlatıcı — Koca Suratlı devlerin zirvesinden zerdüştlerin kraliçesi, yalnızların prensesi derler bir kadın düştü.</p><p>Kalabalık — <em>(koro halinde)</em> Bir kadın düştü ve bütün bir şehir yıkıldı.</p><p>Anlatıcı — Tam da parıldayan yıldızlara doğru, akşamın şafak vaktinde…</p><p>Kalabalık — <em>(koro halinde)</em> Bir kadın düştü boylu boyunca yolların ortasına, bilinmezlere.</p><p>Anlatıcı — Lanetliydi, üstelik bunu biliyordu.</p><p>Kalabalık — <em>(koro halinde)</em> Bir kadın düştü ve bir şehir ağladı.</p><p><em>(Kadını başlarının üstünde taşıyarak sahneden çıkarlar. Sahne kararır.)</em></p><p><strong>SAHNE II</strong></p><p><em>(Ölen kadının salonu; bir koltuk, eski bir radyo, çalışma masası, yanında buruşturulmuş kağıtlar ve bir boy aynası)</em></p><p><em>(Yaşlı kadın çalışma masasında bir şeyler yazmaya çalışmaktadır. Ama yazdıklarını bir türlü beğenmez. Buruşturup atar. Oturduğu yerden etrafa bakar, sesleri dinler.)</em></p><p>Kadın — Bu sonsuz sessizlik öldürecek beni, biliyorum. Ne demişlerdi, bir araştırma vardı; insanları delirten bir sessizlik noktası. Şimdi burası o kadar sessiz ki damarlarımda akan kanın sesini, kalp atışımı, kulaklarımdaki kemiklerin hareketlerini duyabiliyorum. <em>(Kadın sırıtır.) </em>Bu sessizlikte bomboş duvara bakıp kendimle konuşup duruyorum. Delirmek böyle bir şey galiba. Bütün koşuşturmadan sana kalan bu<em> (elini iki yana açar.)</em> yalnızlık…(<em>eliyle sinek kovarmış gibi yapar.) </em>Kış vakti, şehrin ortasında bu karasinek de nereden çıktı? <em>(ayağa kalkar, etrafına bakar) </em>Nerede bu sinek, nereye kayboldu? Yoksa hiç yok muydu? Ama bir vızıldama duydum, yoksa duymadım mı? Nereden bilebilirim gerçek olup olmadığını, ya yaşadıklarım gerçek değilse ya çoktan ölmüşsem? Atan bir damar var ama… <em>(kendini koklar)</em> İnsanlar tanıdım, ölmediklerini anlamak için kendilerini kokluyorlardı. Terlemek bir yaşam belirtisi mi? <em>(kahkahalarla güler.)</em> Allahım sonunda gerçekten delirdim galiba…</p><p><em>(Kadın yavaşça radyoya gider, radyoyu açar. Radyo cızırdar)</em></p><p>Kadın — Aman be!… Bu da benim gibi kah çalışıyor, kah çalışmıyor. Sahi ne zaman almıştım ben bu radyoyu? Aaa dur hatırladııımm! Bir Kasım ayıydı sanki, soğuktu paltom vardı oradan biliyorum… Kar yağdı yağacak. Beyoğlu’nda, evet Markiz pastanesi’nin hemen yanında… Tıngır mıngır arnavut kaldırım sokakta topuklularla yürümek… Kirkor olmayaydı halim haraptı. Koca çınar sen de öldün gittin ya.</p><p><em>(Radyoyu ayarlar.)</em></p><p>Radyo — Genelkurmay başkanı savaş için tüm hazırlıkların tamamlandığını söyledi. Hükümet ise tezkereyi askıya aldı. İki yüz yirmi altı milyon dolar teminat verilmezse savaşa girilmeyeceğini açıkladı.</p><p>Kadın — Trajikomik insanların bütünü; önce birbirlerini öldürmeye, yaralamaya veya bağımlı bırakmaya çalışıyor. Sonra… Sonrası daha vahim. Tek düze bir yaşam içerisinde yaşatmaya, tedavi etmeye, sözüm ona özgürleştirmeye çalışıyor. Hangi katil öldürdüğü maktulüne suni teneffüs yapar ki… Peki ama neden? İki yüz yirmi altı milyon dolar mı dedi, çok para! Ama kaç insan eder ki, kaç ruh? Sahi kaç kişi satın alınır acaba, pis satılıklar…<em>(Aynaya döner) </em>“Gündüz ve gecenin, iyilik ve kötülüğün mücadelesi sürmektedir. Hangisinin galip geleceğine inananların iradesi karar verecektir.” <em>(reverans yapar, dolu dolu bir kahkaha atar, bağırarak) </em>İNANANLAR!…</p><p><strong>SAHNE III</strong></p><p><em>(Kadın aynaya döner, aynada gençliğini görür, dona kalır.)</em></p><p>Kadın — Allahım sen aklıma mukayyet ol. Bu kadarı da fazla… <em>(aniden çalışma masasına döner. İlaçlara bakar, oradan birkaç ilaç içmeye çalışır, eli titrer ilaçları devirir.)</em></p><p><em>(Aynadaki kız odanın ortasına doğru yürür. Üstünde kaftana benzer bir kıyafet ve bir taç vardır.)</em></p><p>Ayna — <em>(Telaşla)</em> Burası neresi, nasıl geldim ben buraya? Sen de kimsin?</p><p>Kadın — Tanımadın beni. Tanınacak halim kalmadı ki?</p><p>Ayna — Ne diyorsun anlamıyorum? Kimsin? Benim gitmem lazım. Birazdan sahnede olacağım ve daha yapılacak bir sürü işim var. <em>(Heyecanla uzağa bakar.) </em>Yakışıklı Pedrillo beni kurtarmaya gelecek.</p><p>Kadın — <em>(iç çeker.)</em>“Ach, ich liebte, war so glicklich” Saraydan kız kaçırma. Mozart bir dehaydı.</p><p>Ayna — Evet ve benim ilk başrolüm, büyük sahne tıklım tıklım. Ama ben burada seninle sohbet ediyorum. Ne işim var, nasıl gideceğim? <em>(aynaya doğru adım atar.)</em></p><p>Kadın — İlahi bir enerjisi vardı o sahnenin. Elim ayağım titremişti o gün. Hele son arya bitip, perde indi mi alkışlardan ürpermişti yüreğim. Dün gibi. <em>(seyircilere döner, selam verir.)</em></p><p>Ayna — Ne diyorsun, anlamıyorum. <em>(etrafına bakar)</em> Bir dakika burası çok tanıdık, burası benim evim ama bu mobilyalar neden bu kadar eski. Sanki zamanda yolculuk yapmışım gibi.</p><p><em>(Kadın bir kahkaha atar.)</em></p><p>Ayna — <em>(Kadını süzer.)</em> Sen… Yok, olamaz. Yani her şey bilim kurgu olsaydı. “Geleceğe Dönüş” filminin bir sahnesini çekseydik, mesela ben Martin olsay… Olamaz yok bir şaka olmalı…</p><p><em>(Kadın koltuğa oturur.)</em></p><p>Ayna — Tamam biliyorum, evet. Evet, evet stresten her şey. Bu rol için uykusuz gecelerce çalıştım, şimdi de rüya görüyorum. Ama uyansam iyi olacak.<em>(kendini mıncıklar) </em>Off! Anladım bu rüyayı yaşayacağım<em>. (teslim olur gibi koltuğa oturur.)</em> Peki, anlat bakalım.</p><p>Kadın — Neyi?</p><p>Ayna — Bilmem, niye burdayım?</p><p>Kadın — Bilmem. Sahi niye geldin?</p><p>Ayna — Bu rüya biraz uzun sürecek gibi. <em>(etrafına bakar.)</em> Peki, nereden başlasak? Sen bensem, kaç yaşındayım, yani kaç yaşındasın?</p><p>Kadın — Yetmişi.. Yok seksenüç. Iııh! O kadar yaşlı olamam. Neden önemli? Buradayım işte, karşında, capcanlı… Yoksa ölü mü?</p><p>Ayna –Bütün muhabetler öyle başlar ya; “kaç yaşındasınız, kaç çocuğunuz var, kaç eviniz, kaç arabanız var, kaç kere evlendiniz…” Hayatımızı kontrol altında tutmak için hep rakamlara ihtiyacımız var. Neyse, neyse haklısın önemli değil. <em>(kendi kendine)</em> Allahım burada oturmuş geleceğim ile konuşuyorum ve ne anlatıyorum.</p><p>Kadın — Anlamadım.</p><p>Ayna — Saçmaladım işte. İlaç içmek istemişsin galiba. <em>(yere dökülen ilaçları gösterir.)</em></p><p>Kadın — İlaç! He evet bitti ilaçlarım, hepsini içtim. Hem de bu sefer çok düzenli, saati saatine. Tam doktorun söylediği gibi. Sorun yok yani. Sağlık ocağından mı gönderiler sizi. Diyorum ben gelirim kimseyi göndermenize gerek yok ama bazen unutuyorum işte böyle.</p><p>Ayna — <em>(şaşkın ve biraz üzgün) </em>Yok. Biraz sohbet edelim mi?</p><p>Kadın — Tabi edelim. İnsan geçmişi olmadan kim ki? Anlatacaklarım çok.</p><p>Ayna — <em>(kağıt yığınına doğru ilerler.)</em> Bunları mı yazıyorsun, ne bunlar? <em>(heyecanla)</em> Yoksa kendi otobiyografimi mi yazıyorum? Büyük oyuncu, operet Selmin. Mükemmel!…</p><p>Kadın — Otobiyografi mi? <em>(güler) </em>Yanlış, biyografimin otopsisini yapmaya çalışıyorum diyelim. Bu kadar yalnızken kendi bedeninin adlı tip uzmanı olmak zorunda kalıyor insan; Ölürken duygularım neydi, ne zaman eks oldu bu beden, kanserli duygular hangileriydi, ölüm yavaş yavaş mı gelmişti, yoksa bir anda mı vurmuştu kalp. Hayatımın son taslağı işte.</p><p>Ayna — <em>(buruşturulmuş kağıtlardan birini alır. Düzeltirken sorar.)</em> Peki neden yazıyorsun o zaman?</p><p>Kadın — Hatırlamak için, bazen de unutmak için.</p><p>Ayna — <em>(imalı) </em>Anladım.</p><p>Kadın — Ne anladın? Evet, biraz deliyim. Delirtti bu dünya beni. Aslında sadece biraz unutkanım. Ama herkes bunadım sanıyor. Kimse yok yanımda. Normal değil mi, biraz unutmam?</p><p>Ayna — <em>(kağıt yığınına bakarak) </em>Güzel günler yaşamış olmalıyım. Bak bugün mesela o sahneye çıkıp adımı duyuracağım. Artık herkes beni tanıyacak. Hayallerim gerçek olacak. Bir gün dünyanın bir numaralı opereti olacağım.</p><p>Kadın — Veya evinin kadını…</p><p>Ayna — <em>(güler)</em> Yok, olamaz..</p><p>Kadın — Oldu bile.</p><p>Ayna — <em>(ağlamaklı)</em> Nasıl?</p><p>Kadın — Alevler yaktı onları, dumanı dağıldı gitti gökyüzüne. Aynı şu çocuk tekerlemesindeki gibi; “İnek nerde? Dağa kaçtı. Dağ Nerde? Yandı, bitti, kül oldu.”</p><p>Ayna — <em>(elindeki kağıdı okur, korkulu gözlerle)</em>Yangın?</p><p>Kadın — Evet, yangın. Betty Paris olduğun, dünyanın senin oyun yerin olduğunu sandığın ama “Cadı Kazanı” olduğunu öğrendiğin o gün. Aaa dur hatırladııımm! Bir Kasım ayıydı sanki, soğuktu paltom vardı oradan biliyorum… Kar yağdı yağacak. Ufak bir elektrik arızası olduğunu söylediler ama değildi.</p><p><strong>SAHNE IV</strong></p><p><em>(Kültür merkezi önünde toplanmış kalabalık, herkes sağa sola koşturuyor. Kostümlü tiyatrocular bir köşeye toplanmış. Alevler yükseliyor.)</em></p><p>Kadın — <em>(Dış ses olarak konuşur.)</em> Bir koku sardı gökyüzünü. Nasıl derler ölüm kokusu mu yoksa hayat kokusu mu bilemedim. Vajinamda saklı tuttuğum ölü bir fetusun doğumu gibiydi acı. Acı mıydı, korku muydu bilemedim.</p><p>Genç Kadın — <em>(öksürerek, kalabalıkta bir grubun yanına koşar. )</em> Kulisteydim, bir koku sardı her tarafı, dumanlar yükseldi. Zor kurtuldum. Neler oluyor?</p><p>Tiyatroculardan biri — Sahnenin arkasından bir anda dumanlar yükseldi, sonra alevler… Bütün bildiğimiz bu.</p><p>Genç Kadın — Ölen, yaralanan var mı?</p><p>Tiyatroculardan biri — Kimsenin ölmediğini biliyoruz sadece…</p><p>Genç Kadın — <em>(ağlamaklı ses tonu ile)</em> Ama tarih ölüyor.</p><p>Tiyatroculardan diğeri — itfaiye çok geç kaldı.</p><p>Genç Kadın — <em>(öne çıkar, An die Musik söylemeye başlar.)</em> Du holde Kunst, in wieviel grauen Stunden,</p><p><em>(Diğer tiyatrocular ona katılır, bir koro oluşur.)</em></p><p>Wo mich des Lebens wilder Kreis umstrickt,</p><p>Hast du mein Herz zu warmer Lieb entzunden,</p><p>Hast mich in eine beßre Welt entrückt,</p><p>In eine beßre Welt ….</p><p><em>(O sırada itfaiyeciler müdahale ederler, polis kalabalığı dağıtmaya çalışır. Koroyu keser. Bu sırada gazeteciler mikrofonlarını kalabalığın arasından birine uzatır. )</em></p><p>Bakan — Evet, merkez yanmış, yani opera binası. Bir yapı yanar, kazadır, olur böyle şeyler. İtfaiye ekiplerimiz can kaybı yaşanmadan yangını kontrol altına aldı.</p><p>Gazeteci — Kültür merkezinin çok büyük bir kısmının yandığını gözüküyor, şu an çok taze ama, tadilata hemen başlanacak mı, şehrimiz kültür merkezine tekrar ne zaman kavuşacak.</p><p>Bakan — Evet acı bir şey ama sonuçta dediğim gibi bir yapı. Şu an devletimizin başka öncelikleri var. Biliyorsunuz ki bu bina da ömrünü tamamlamıştı artık. Kaynaklarımızı düzgün kullanmalıyız. Zaman gösterecek.</p><p>Gazeteci — Sabotaj olduğu iddiaları için ne diyeceksiniz?</p><p>Bakan — Ne sabotajı beyefendi, kim niye yakmak istesin ki. Asılsızdır. Teşekkür ederim.</p><p><em>(Sahne Kararır. )</em></p><p><strong>SAHNE V</strong></p><p><em>(Tekrar salona döner)</em></p><p>Ayna ve Kadın — <em>(aynı anda söylerler)</em> Ama bu bir katliam!</p><p>Kadın — Ben de sadece bunu söyleyebilmiştim, bana mikrofon uzatan gazeteciye.</p><p>Ayna — Hepsi bu mu? Ne oldu?</p><p>Kadın — O sahne bir daha açılmadı. Başkası da. Ama binayı yenilediler.</p><p>Ayna — Eee, neden açılmadı.</p><p>Kadın — Merkez yaptılar.</p><p>Ayna — Ne merkezi yaptılar?</p><p>Kadın — Alışverişin kültürden daha öncelikle bir ihtiyaç olduğunu düşündüler.</p><p>Ayna — Çekirge sürüsü gibi insanlar, yok etmeye odaklı.</p><p>Kadın — Sadece tüketiyoruz. Sana da bir şey ikram edemedim. Daha geçen gün gittim markete ama dolapta da pek bir şey kalmamış. Şurada bir parça çikolata saklamıştım. <em>(Kalkıp çalışma masasına doğru yürür.)</em></p><p>Ayna — Yok, hayır! Uyduruyorsun. Koskaca bir kültür merkezini kapatamazlar.</p><p>Kadın — <em>(çikolata kutusunu almadan, sandalyeye oturur.)</em> Belki uyduruyorum. Bunadığımı söylediler geçen gün, biraz unutuyorum diye. Ama herkes biraz unutmaz mı? Seni doktor mu gönderdi?</p><p>Ayna — Off!… Hayır.</p><p>Kadın — “mir ist so wunderbar, es engt das herz mir ein;” zihnim o kadar dolu ki çatlayacak şimdi. Oksijen mi bitti, neden nefes alamıyorum? Sadece karbondioksit üretiyor, bu günlerde Dünya. <em>(Derin bir nefes alır, sonra tekrar nefes almakta zorlanır)</em> Her şey bitti derken en baştan tekrar başlıyor, işkence. Hiçbir şey yapamamak, işkence gibi acı veriyor. <em>(Elleri ile kafasını tutar.)</em></p><p>Ayna — <em>(yavaşça kadını dürter.) </em>İyi misin?</p><p>Kadın — <em>(güler.)</em> İyi misin? Yani garip olan ne biliyor musun? Uzun zamandır, çok uzun zamandır kimse sormamıştı bu soruyu. Gerçek yanıtı duymak için, kim, ne zaman sormuştu hatırlamıyorum. Aldırma bana, yalnızlık böyle bir şey işte; tek başına yaşanıyor. Bedenin değil ama en çok yüreğin yara alıyor. Gerçi şimdi burada tek başıma nefes alıyorum ama… Bazen bir ok gibi saplanıyor yüreğine geniş aile olmanın verdiği huzur.</p><p>Ayna — Bazen kalabalıkların arasında da yalnız kalıyor, insan. Anlık bir meditasyon gibi. Gözlerin açık, konuşabiliyorsun ama orada değilsin. Seviyorum ben, bu yanlızlığı.</p><p>Kadın — Bazı şeyleri yaşayarak görmek iyidir. Gerçeğini yaşayana kadar sabret. Çoğu zaman boş konuşmaları bile özlüyorum.</p><p><strong>SAHNE VI</strong></p><p><em>(Kadın daha genç haliyle evdedir. Üstünde önlük temizlik yapmaktadır.)</em></p><p>Kadın — <em>(düşüncelere dalmış, toz alırken)</em> Gülfeer!! Evet, bilse bilse o bilir.</p><p><em>(Kadın telefon açar.)</em></p><p>Kadın — Alo, Gülfer canım. Evet benim, Selmin. Neler yapıyorsun, uzun zaman oldu. Ben mi? İyiyim işte. Evet, evlendim. Gelemedin düğünüme. Tabi, tabi haklısın. Ev, iş, çocuklar… Zaman hızlı gidiyor. Ya evet, çalışmak lazım. Bende tam… <em>(biraz sıkıntılı)</em> Fasulye! Hıımm… Evet, evet çok pahalandı hayat. İşte bende o yüzden aramı… Off! Hiç susmayacak galiba… Yok, yok canım sana demedim, dışarıdan çok gürültü geldi de, camı kapatayım. Tabi canım ben de seni çok özledim. Çok isterim görüşmek, çok mutlu olurum. Bugün mü? <em>(kendi haline şöyle bir bakar) </em>Yarın akşam görüşsek, bugün biraz yoğunum, anlarsın ya. Yarın akşam sizin gala vardı. Doğru ya unutmuşum. Neyse başka zaman artık. Bak ne diyecem, Mehmet aradı mı seni? Yani ben evde değildim de, aradıysa ulaşamamıştır. <em>(Bir sessizlik olur. Kadın üzülerek.)</em> Anladım, olmamış yani diyorsun. Tabi, dünyanın sonu değil ki, başka projeler olacaktır. Tamam, tatlım tabi görüşürüz.</p><p><strong>SAHNE VII</strong></p><p><em>(sahne günümüze döner ayna ile Kadın sohbete devam eder.)</em></p><p>Kadın — Hayat böyle bir şey işte. Sen onun için hazırlanırken o akıp gidiyor. Sen güzel bir gece elbisesi giyip, kendine güvenini takmış takıştırmış, süslenerek başlamak istiyorsun hayata ama o seni hep hazırlıksız yakalıyor. Beş dakikasını bile yaşamamış bir insan nasıl bir ömür harcıyor.</p><p>Ayna — Koca bir ömrü boşa harcamış olamazsın.</p><p>Kadın — Uğraşmadım mı sanıyorsun? Yine yaparım dedim, her şeye gücüm yeter dedim. Bütün görkemimle duruyordum, hayata karşı. Fikirlerim, duygularım, varoluşlarım hepsi. Derin bir nefes aldım, yaparım sandım. Kavramlar, çarpanlar, bölmeler, hepsi birbirine girdi. Oysa zor bir matematik probleminden beterdi, hayat.</p><p>Ayna — Yanılıyorsun bence, çok basit mantığı hayatın. Çözmek için iyi niyet ve biraz istek yetiyor.</p><p>Kadın — “İstersem” diye başladım bütün cümlelerime. “Güçlü bir kadınım” diye kandırdım hep kendimi. Arada bir uykudan sıçramak gibi bu. Sıçrayıp, sıçrayıp tekrar dalmak gibi. Bir uyansam da cebimde biriken taşları dökebilsem. Yeni umutlarım olsa, yeni uğraşlarım olsa… Bir köşede yapayalnız yaşlanmasam, hele ki elinde hiçbir şey kalmamış lanet bir yaşlı olmasam…. Dedim, dedim, dedim…<em> </em>.</p><p>Ayna — Ve dünya dönerken sen öylece durdun mu?</p><p>Kadın — Gençken her şey sonsuzmuş gibi gözükür. Oysa zaman senin kalp atışlarından da hızlı akıp gider.</p><p>Ayna — Evet, bende onu diyorum işte. Umutlarını, yaşanmışlıklarını, hayallerini alıp koşmalı insan. Hayat akıp giderken daha hızlı davranmalıydın.</p><p>Kadın — Önceleri tek bir amaç için yaşıyorsun. Bir ton senaryodan ibaret hayat, geçmişe, geleceğe dair. Sonra bir anda tüm film yanıp, kül olup bitiyor. Koşamadan hayallerinin peşinden “The End”. Ama hayat başka yollar çizer senin için.</p><p>Ayna — Evet ama neden böyle?</p><p>Kadın — “Bu neden böyle oldu” diye delirmekten geldiğim son noktada, “eyvallah!” deyip devam etmeyi öğrendim, bu hayatta.</p><p>Ayna — Sen buna devam etmek mi diyorsun? Dünya dönüyor, durduğun yer değişiyor, yer kayıp gidiyor. Sen sadece duruyorsun!</p><p>Kadın — Ben durduğum yerden memnundum, orası benim yerimdi. Düşünmeme bile gerek yoktu. Evet, bazen hüzündü aklımdan geçen ama tek taraflı değildi, kararlarım.</p><p>Ayna — Sonra ne oldu?</p><p>Kadın — Sonra O geldi.</p><p><strong>SAHNE VIII</strong></p><p><em>(Genç kadın Elinde telefon oturduğu koltuğa gömülür. O sırada kocası girer.)</em></p><p>Koca — <em>(neşeyle)</em> Ben geldiimm… Ne oldu sana, böyle?</p><p>Genç kadın — <em>(Rüyadan uyanmış gibi, silkelenir.) </em>Hiç!! Sen gelmeden bitireyim demiştim, temizliği ama yetiştiremedim. Çok iyi değilim, bu konularda. Yemeği yapmıştım ama…</p><p>Koca — Buna mı sıkıldın, temizlenir ne de olsa, boşver. Ben bir üstümü değiştireyim.</p><p>Genç kadın — <em>(sofrayı hazırlarken)</em> Senin günün nasıl geçti, yoğun muydu?</p><p>Koca — <em>(üstü değişmiş girer)</em> Güzel.</p><p>Genç kadın — <em>(gülümser)</em> Güzel.</p><p>Koca — Ne var yemekte?</p><p>Genç kadın — Kuru Fasulye ile pilav yapmıştım. <em>(Biraz gururlu)</em> Bu sefer tutturdum ama pilavı. Tat bakalım olmuş mu?</p><p>Koca — <em>(gülerek)</em> Bravo, valla olmuş bu sefer. Bayaa ustalaştın sen yemek yapmadı.</p><p>Genç kadın — <em>(biraz hüzünlü)</em> Öyle oldu değil mi? Gülfer’i aradım, bugün.</p><p>Koca — <em>(yemeğe dalmış, umursamaz bir tavırla)</em> Gülfer de kimdi?</p><p>Genç kadın — Hani bizim grupta vardı ya, şimdi bir filmde oynuyor, yarın da galası var filmin. Anlatmıştım sana.</p><p>Koca — Ya ne bileyim, hatırlamadım. Eee..</p><p>Genç kadın — Uzunca bir süre konuştuk. Çok konuşuyor, boş konuşuyor aslında; yok efendim, film onu çok yormuş da… Alt tarafı yardımcı rollerden birindeydi, zaten yönetmenle evlenmeseydi o rolü bile alamazdı da… Sonra neymiş, ev işleri de zormuş … Sonra çocuklar varmış… Yardımcısı var sürekli. Yok, pazara gitmiş fasulye almış; o pazarcı pahalıymış, bu ucuzmuş vs vs vs… insan 5 dakika sürmeyen bir eylemi 1 saate nasıl sığdırabilir, bilmiyorum.</p><p>Koca — Hoşlanmıyorsan görüşmeseydin.</p><p>Genç kadın — Aslında Mehmet’i sormak için aradım. Sana bahsettiğim bir proje vardı ya. Ses seda çıkmamıştı. Ne oldu diye? Gülfer, Mehmet ile görüşüyor.</p><p>Koca — Mehmet’i arayaydın ya.</p><p>Genç kadın — Onun numarası yok, bende. Ama zaten proje yatmış. O kadar güzel bir oyun için bile bakanlık izin vermemiş. İnanamıyorum! Olur diye düşünmüştüm, hep. Şimdi ne yapacağım?</p><p>Koca — Tabi seni de anlıyorum. Bütün gün evde sıkılıyorsun. Gez, dolaş diyeceğim ama… Neyse, ben de sordururum etrafa. Çok para kazanmasan da ufak tefek bir iş bulsak sana. En azından zaman geçer, kirayı çıkarırız. Yeter!</p><p>Genç kadın — Tabi yeter aslında. Ne yapabilirim, bilmiyorum ama…</p><p>Koca — Bakacağız artık, ne olursa. <em>(elini ağzını peçeteye siler, koltuğa geçer oturur.)</em> Eline sağlık yemek çok güzel olmuş. Çok yedim, yine. <em>(Koltukta duran gazeteye uzanır.)</em></p><p>Genç kadın — <em>(tebessüm ile)</em> Afiyet olsun. Ben sofrayı toplayayım.</p><p><em>(Sahne kararır)</em></p><p><strong>SAHNE IX</strong></p><p>Kadın –Bilmedi. Anlamadı duygularımı. Bazen anlasın istedim, ben anlatmadan, gözlerimin içine bakarak anlasın istedim.</p><p>Ayna — Kimsenin benim duygularımı bilmesine ihtiyacım yok.</p><p>Kadın –Bazen kelimelere ihtiyaç duyuyor insan ama doğru kelimeyi ve doğru zamanı asla bilemiyor.</p><p>Ayna — Ya doğru insanı bulabiliyor mu?</p><p>Kadın — Bana aşık olan değil, benim aşık olduğum adamı seçtim. İnsan kendi yansımasına aşık oluyor genelde. Başlarda bilemedim, gerçekten beni ne kadar sevdiğini.</p><p>Ayna — Sevmedi mi?</p><p>Kadın — Çok sevdi. Sadece farklı yöntemleri vardı, sevgisini göstermek için.</p><p>Ayna — Nasıl?</p><p>Kadın — Hiçbir zaman aşk sözleri fısıldamadı kulağıma, bir çiçek alıp çalmadı kapımı. Ama ben görürdüm, sözlerindeki tutkuyu, şefkati, aşkı. İlk evlilik yıldönümümüzde uzanma aleti almıştı mesela bana.</p><p>Ayna — Uzanma Aleti?</p><p>Kadın — Boyum kısa ya biraz, bilirsin zorlanıyorum dolabın üst raflarına yetişmekte. Hep onu çağırmak zorunda kalırdım.</p><p>Ayna — Nasıl bir hediye bu? Seni kendinden uzaklaştırmak istemiş sanki.</p><p>Kadın — Önce ben de öyle düşünmüştüm. Çok bozuldum ama belli etmedim.</p><p>Ayna — E yani. Aslında söylemeliydin ne kadar saçma bir hediye olduğunu. Ama nasıl söylenir, bilemedim.</p><p>Kadın — Sonra düşününce çok romantik bir hediye olduğunu anladım.</p><p>Ayna — Romantik?</p><p>Kadın — Düşünsene beni değiştirmeye çalışmıyordu. Her halimle seviyordu beni. Boyumun kısa olması, uzun olması umrunda değildi. Bana hayatı kolaylaştırmaya çalışıyordu. “Her sorununa birlikte çözüm buluruz.” diyordu.</p><p>Ayna — Ya kararların?</p><p>Kadın — Hiç karışmazdı ki. “Bu da senin özgürlüğün” derdi. İstediğin gibi olsun derdi. Ve ben hayatımdaki tek doğru kararımı o gün verdim. Dedim ki..</p><p><strong>SAHNE X</strong></p><p><em>(Genç kadın salondadır. Koca girer.)</em></p><p>Genç Kadın — <em>(Heyecanla)</em> Sana bir şey söylemem lazım.</p><p>Koca — Ne oldu?</p><p>Genç Kadın — <em>(arkasındaki sakladığı paketi uzatır)</em> Sana bunu aldım.</p><p>Koca — <em>(paketi açarken)</em> Teşekkür ederim. Daha doğum günüme var ama…</p><p><em>(paketin içinden bir çocuk kitabı çıkar.)</em></p><p>Koca — Bu bir kitap ama çocuklar için.</p><p>Genç Kadın — Yavrumuz kız olsun, erkek olsun yeter ki düşünsün istedim.</p><p><em>(sarılırlar, sahne kararır.)</em></p><p><strong>SAHNE X</strong></p><p><em>(Kadın küçük kız ile birlikte parktadır. Genç kadın küçük kızı kucağına alır, sımsıkı sarılır.)</em></p><p>Kız — Hadi anne, bir daha döndür beni.</p><p>Genç Kadın — Tamaam ama bu son. Başım dönüyor sonra.</p><p><em>(Genç Kadın, küçük kızı kollarının altından tutar, kız kollarını açar, kafasını arkaya atar ve kızı döndürmeye başlar.)</em></p><p>Kız — <em>(bağırarak) </em>Uçuyoruuumm…</p><p><em>(İkisi de gülerek yere uzanır.)</em></p><p>Genç Kadın — Görüyor musun şu ağacın yapraklarını, renk renk. Hepsi capcanlı, hepsinin kendine özgü bir özelliği var. Kimisi dar, kimisi geniş ama hepsi uyum içindeler.</p><p>Kız — Hıhı! Ne güzel sallanıyorlar rüzgarda. Anne, salıncağa binmiş gibi yapraklar.</p><p>Genç Kadın — Salıncak mı? Evet, çok doğru. Hiç böyle düşünmemiştim.</p><p>Kız — Anne, ben bu ağacın en tepesine tırmansam..</p><p>Genç Kadın — O ağaç senin için biraz büyük değil mi?</p><p>Kız — Değil. Ben bulutlara kadar tırmanabilirim.</p><p>Genç Kadın — O zaman seninle sihirli fasulye büyütmemiz gerekecek.</p><p>Kız — <em>(heyecanla)</em> Gerçekten mi? Hani o masaldaki gibi mi? Hemen bugün başlayabilir miyiz?</p><p>Genç Kadın — <em>(gülümseyerek)</em> Şaka yapmıştım sadece. Maalesef sihirli fasulye diye bir şey yok. Aslına bakarsan sihir diye bir şey de yok.</p><p>Kız — Off ya, neden yok? Uçak süpürge de yok mu?</p><p>Genç Kadın — Üzgünüm ama yok.</p><p>Kız — Tek boynuzlu at da yok deme artık.</p><p>Genç Kadın — Hayallerini kırmak istemem ama onlar sadece çizgi film.</p><p>Kız — Off.. Dünya çok da eğlenceli bir yer değil, galiba.</p><p>Genç Kadın — Biz birlikte olduğumuz sürece dünya çok güzel bir yer. Bak bugünü düşün mesela seninle birlikte bu gün çok eğlenmedik mi?</p><p>Kız — Annem seni seviyorum…</p><p>Genç Kadın — Ben de seni çok seviyorum, canımın içi.</p><p>Kız — O zaman ben de bir karganın sırtına biner, çıkarım bulutlara.</p><p>Genç Kadın — Karga için biraz ağır olmaz mısın?</p><p>Kız — Hımm, evet! Buldum, bir uçağa binerim ve uçak bulutların yanından geçerken atlarım.</p><p>Genç Kadın — Bu fikri biraz düşünsek iyi olur bence. Hadi daha fazla vakit kaybetmeden sergiye gidelim.</p><p>Kız — Tamam ama sonra yine geliriz buraya, değil mi?</p><p>Genç Kadın — Başka bir gün, evet.</p><p>Kız — Bugün.</p><p>Genç Kadın — Geç olur, hava da kararmış olur.</p><p>Kız — Ama ben burayı çok seviyorum.</p><p>Genç Kadın — Ben de burada seninle olmayı çok seviyorum ama bugünlük bu kadar yeter.</p><p>Kız — Peki ama söz ver tekrar geleceğiz.</p><p>Genç Kadın — Tamam tabi ki.</p><p>Kız — Ne sergisine gideceğiz?</p><p>Genç Kadın — Sana bahsetmiştim aslında. Pablo Picasso isimli bir ressamın tablolarını görmeye gideceğiz.</p><p>Kız — Komik bir ismi varmış. Çok mu ünlü?</p><p>Genç Kadın — Evet, bütün dünya onu tanıyor.</p><p>Kız — Sen de bu ressam kadar ünlüsün, anne. Okulumda, evimizin orada herkes seni tanıyor.</p><p>Genç kadın — <em>(güler)</em> Evet, değil mi? İnsan doğduğundan beri aynı yerde oturunca tanınıyor. Ama Picasso benden biraz daha ünlü, dünyanın her yerinde tanınıyor.</p><p>Kız — Ben de o kadar iyi bir ressam olabilirim. Öğretmenim resimlerimi çok beğeniyor. Boyaları karıştırmayı da öğrendim.</p><p>Genç Kadın — Eminim daha iyisi bile olabilirsin. <em>(kızın elinden tutar)</em> Bak ne diyeceğim; Bugün sergide en beğendiğimiz resmi evde kendimiz çizelim ister misin?</p><p>Kız — Oluur.</p><p><em>(Çıkarlar. Sahne kararır.)</em></p><p><strong>SAHNE XI</strong></p><p>Kadın — Canımın içi, yüreğimin taa derinliği, yaşama nedenim, kızıııım. Ona bildiğim ne varsa öğrettim. Daha küçücük bir çocukken, birlikte müzelere giderdik, uzun uzun konuşurduk. Bazen de birlikte gökyüzünü seyrederdik, çok eğlenirdik. Zaman durmuş gibi hissederdim. Derin derin kızımı yaşamak ömre bedeldi. Benim her ölüşümde o yeniden doğuyordu.</p><p>Ayna — Bir çocuk mu! Ben hiçbir zaman çocuğum olsun istemiyorum. Yapılacak onca şey varken, bir çocuğa bağlanmak olacak iş değil. Ayrıca bu tam bir bencillik, beğenmediğini söylediğin bir dünyaya bir canlıyı daha mahkum etmek.</p><p>Kadın — Haklısın, bencillik ama verdiğim en güzel karar. Hem sen kendini ne sanıyorsun? Bütün insanlar bencildir. Bak, sonunda geldiğim noktada hala yapayalnızım, kendimden başka düşüneceğim kimse yok.</p><p>Ayna — Bak, yalnızsın işte. Bir çocuk her zaman ayak bağıdır, planları alt üst eder. Ben hayatımın her anını planladım. Bugün o sahneyi çıkmayı, daha çocukken planladım, mesela. Bu doğrultuda eğittim kendimi. Sonrası da aynı şekilde planlı. Birkaç başrol sonra Paris, oradan İtalya… Dünya büyük ve ben o dünya kadar büyük olacağım. Boşuna değil, Fransızca dersleri almam. Çocuk bütün planlarımı alt üst eder.</p><p>Kadın — Ne acayip, Dünya kadar büyük olacağını sanıyorsun ama koskoca evrende küçücük bir noktayız aslında. Nereye gidersen git, bir noktadan öteye geçmiyor hayat. Ve insan asla kendi hayatını seçemiyor.</p><p>Ayna — Ben kendi hayatımı, tutkumu, hayallerimi yaşamazsam… Ölüme yazmak gibi ama bu dünya senin bildiğin gibi değil. Ya sen niye hapsettin kendini, buraya. Kafka’nın böceği gibisin, nasıl bir dönüşüm bu. Dışarda yaşam var.</p><p>Kadın — O da öyle söyledi, aynı benim gibiydi.</p><p>Ayna — Ne dedi?</p><p>Kadın — Öyle dedi, “Dışarda yaşam var”</p><p>Ayna — Nereye gitti?</p><p>Kadın — Kendi yoluna…</p><p><strong>SAHNE XII</strong></p><p>Kız — <em>(bağırarak)</em> Neden hep başımdasın? Rahat bırak artık beni.</p><p>Kadın — Neden bağırıyorsun? Ne zaman biz bu hale geldik, sakince konuşamıyor muyuz artık? Söyle, ne yapayım, ne yapmamı istiyorsun?</p><p>Kız — Neden anlamıyorsun, ben büyüdüm. Her şeyi tek başıma yapabilirim artık. Senin hiçbir şey yapmana gerek yok.</p><p>Kadın — Esas sen anlamıyorsun beni. Ben başka bir şey yapamam ki, anne olmak dışında.</p><p>Kız — Bilmiyorum. Kendini dinle biraz. Mesela, gez, eğlen vs. ne olursa artık. Benim senden ayrı da bir hayatım, kendi kanatlarım var. Neden bütün hayatını bana adadın?</p><p>Kadın — Başka bir şey yapamadım ki. Tek kurtuluşum seninle ilgilenmek oldu, hayatta. Bana yaşama nedenimi sen verdin. Sadece seninleyken yeniden ben olabildim. Hissedebildim.</p><p>Kız — Bunlar benim için çok ağır. Bütün hayatının yükünü benim omuzlarıma vermeseydin keşke. Ama artık gitmeliyim, dışarda hayat var. Yaşamalıyım. Uzak diyarlar çekiyor kalbimi. Bilmediğim yerleri tanımalıyım, değişik duygulara yelken açmalıyım. O uçağa binmeli ve belki bulutlara atlamalıyım. Anlıyor musun? O ağacın altında konuştuklarımızı hala hatırlıyorum. Belki sihrimiz yok ama bir şekilde bulutlara tırmanmalıyım. Benim bu hayattaki amacım uçmak. Uçurumun kenarına da gelsem, o mükemmel manzarayı göremeye değmez mi hayat.</p><p>Kadın — Ya yapamazsan. Orada düşersen, seni tutamam.</p><p>Kız — Belki yapamam. Belki başarısız olurum ve düşerim. Her düştüğümde sen beni tutamazsın. Düşünce kalkmasını da öğrenmeliyim. Senin kadar güçlü annenin güçsüz kızı olmamalıyım.</p><p>Kadın — <em>(alaycı) </em>Güçlü mü? Hiç güçlü olduğumu sanmıyorum.</p><p>Kız — Beni büyütürken, tek başına dev bir ordu gibiydin hep. Dimdik, kimseye ihtiyacı olmayan, kendi doğruları olan ve hep o yolda ilerleyen. Mide bulandırıcı zayıf insanlara rağmen, sen köklerinden sımsıkı tutunan devrilmez bir çınarsın. Şimdi ben, kendim, tek başıma yaşayabilmeliyim bu hayatı, ne olursa olsun kalkmasını bilerek.</p><p>Kadın — Bazen ne kadar da bana benziyorsun. Ben, aslında çok büyük hayallerim vardı, bu evde hapsolmak… Hiç bir şey yapamadım hayata karşı. Tek bir hayalimi bile gerçekleştiremedim. Evren benim için bunu istedi. Ama görüyorum ki, daha fazlasına hiç ihtiyacım olmamış. Bugün bu sahneye senin gibi özgür ruhlu bir kız bırakıyorum. Senin adına mutluyum.</p><p>Kız –Annem!…</p><p><em>(Göz yaşları içinde sarılırlar.)</em></p><p>Kadın <em>— (gözlerindeki yaşı silerek) </em>Ama bir şeye ihtiyacın olursa…</p><p>Kız — Buradasın, hep burada olacaksın biliyorum. Ama ihtiyacım olmayacak.</p><p>Kadın — Yolun açık olsun kızım, canımın içi.</p><p><em>(kız çıkar, kadın bulunduğu yere çöker, gözyaşlarına boğulur, sahne kararır.)</em></p><p><strong>SAHNE XIII</strong></p><p>Kadın — O gün giderken şansız bir olay olmuş. Havalanında 42 kişi ölmüş.</p><p>Ayna — Nasıl? Yoksa…</p><p>Kadın — İşte ben o gün cehennemi gördüm. Bir patlama olduğunu söylediler. Kendilerini barışın, iyiliğin elçisi zanneden üç zebani, masum insanları patlatmış. İki gün tepki gösterdi insanlar, sonra dünya kendi dengesi içinde dönmeye devam etti. Uzunca süre haber alamadım, kızımdan. Sonra bir mektup göndermişti. Şurada bir yerlerde olacaktı. <em>(çalışma masasındaki çekmeceleri karıştırır.)</em></p><p>Ayna — Hayattaymış yani.</p><p>Kadın — İçindeki umutları biraz ölmüş ama yılmamış. <em>(gururla)</em>Benim kızım o. Küçük bir kız varmış havaalanında onu da almış yanına. Neydi adı? Şimdi unuttum, küçücük bir köy, adını daha önce hiç duymadığım… Oradalarmış, çok sıcakmış. Su bulmak için kuyu kazdıklarından bahsetmişti bir ara..</p><p><strong>SAHNE XIV</strong></p><p><em>(Kalabalık bir havaalanı, herkes sağa sola koşturur. Kız kalabalığın içinde biraz hüzünlü ilerlemektedir. Tam o sırada bir patlama duyulur. Herkes saklanmaya çalışır. Mektup dış ses olarak girer.)</em></p><p>Mektup — Patlayan bombaların arasında ufak bir kızın gözlerinde korkuyu anlamak, ufacık bir bedeni çırpınırken görmek ve aslında hiç yokmuş gibi davranabilmek. İnsanlar korkuları ile varolduğu bu dünyada neye hizmet ediyorlar; korkuya mı, korkulara mı, korkutanlar mı?</p><p><em>(Kız bir kontuarın arkasına saklanmak için koşarken, tek başına ortada kalmış bir kız görür. Onu da kucağına alıp koşar.)</em></p><p>Kız — <em>(kontuarın arkasına geçtikten sonra)</em> Tek başına ne yapıyorsun burada. Annen, baban nerede? Onları bulsak iyi olacak, merak etmişlerdir.</p><p>Küçük Kız — <em>(şok olmuş bir durumda, eliyle gösterir. Annesi yerde kanlar içinde yatmaktadır.) </em>Annem orada, kalk dedim ama kalkmıyor.</p><p><em>(Kız küçük kıza sarılır ve korunmaya çalışırlar. O sırada kızın mektubu devam eder.)</em></p><p>Mektup — O gün en çok korkuyu gördüm, insanların gözlerinde. Avazım çıktığı kadar bağırmak istedim, sesim çıkmadı. O gün gördüm anne, güçlü ruhsuzların karşısında lal olmuş zayıf ruhların korkularını gördüm. Dünya hep bu kadar kötü müydü, anne? Oysa bizim küçük dünyamız iyiliklerle doluydu. Saçımıza esen rüzgar, elimize değen güneş, kalbimizdeki huzur kırıntısı… “Bir çukura dalmak gibi hayat, karşına çıkacak mucizeleri bilemezsin” demiştin bana. Şimdi bir çukurun başında yazıyorum sana bunları. İnanıyorum, bulduğum her su damlası ile iyilik galip gelecek. Aynı çocukluğumuzdaki gibi ve ben mücadelemi sonuna kadar sürdüreceğim.</p><p><strong>SAHNE XV</strong></p><p>Kadın — Her şeyi bilmek istiyor musun, sahiden?</p><p>Ayna — Bunun için burada değil miyim?</p><p>Kadın — Peki anlatıyorum dinle, o zaman. Bu son terkedilişim değildi.</p><p>Ayna — Herkes seni bir başına bırakıp, kaçtı.</p><p>Kadın — Burada oturmuş iki huysuz ihtiyar olabilirdik. Ben ona kahve yapardım, o köpüksüz oldu diye söylenirdi. Ben maçlarından yakınırdım. Öyle böyle geçinirdik, çok mutlu olacağımızı hayal ederek.</p><p>Ayna — Neden olmadı?</p><p>Kadın — Kısır döngüye döndü hayat. Cesur olmak için içtiğin bir kadehin vücudunu uyuşturması gibi.</p><p>Ayna — Aşk asla sıradan olamaz ki…</p><p>Kadın — Bilirsin gerçeküstü yaşam bana hep saçma geldi. Belki de bu yüzden tutkulu bir aşk yaşayamadım. Hiçbir zaman ateşli bir aşık olamadım.</p><p>Ayna — Etrafımdakiler bana hep tepkisiz der. Aşırı sevinmediğim, aşırı üzülmediğim, aşırı şaşırmadığım için… Herkes hayatı aşırı uçlarda yaşıyor zaten bir de bana gerek yok.</p><p>Kadın — O iyi bir adamdı. Sadece çok yalnız kalmıştı ve mutlu olmayı bilmiyordu. Eksik olan bir şey vardı, çözemedim. Mutsuzluk bulaşıcı bir hastalık gibi nefesle geçiyor. Hiçbir zaman gerçekten mutlu olamadık.</p><p>Ayna –Hayattan keyif almak gerek. İçinde bulunduğun anı sonmuş gibi yaşamak. Mutlu olmak bu kadar zor olmamalı. Bazen tek bir sözcük bile mutlu eder insanı.</p><p>Kadın –Bazı bünyeler mutluluk için yaratılmamış. Melankoli akıyordu hayatımızın her damlasında. Zaman akıp giderken biz bekledik. Bazen daha çok paramızın olmasını, bazen daha çok zamanımızın olmasını…. Bazen neyi beklediğimizi bilmeden bekledik. Bu beklemeleri içselleştiriyor insan ve zamanla sıradanlaşıyor, duvarda gördüğün gölgen gibi oluyor, aşk.</p><p>Ayna — Sıcacık bir sarılma belki alevlendirirdi aşkı.</p><p>Kadın — Sevgi bir dokunuşta saklıydı aslında ama hissedemedik. Sonra o mutlu olmayı keşfetti ve gitti, bense aynı yerde kalakaldım, kendi mutsuzluğum ile birlikte… <em>(konudan kopmuş bir şekilde)</em> Ne dedim demin ben, yok ne düşündüm?</p><p>Ayna –Öylece gidişini seyrettin, değil mi?</p><p>Kadın — Ha evet bir Kasım sabahıydı. Hava soğuktu. Hayatımda ne olduysa Kasım’da oldu zaten. Her Kasım sabahı kendime uyanıp, her akşam kendim ile öldüm. Bilmem kaçınca ölüşümde farkettim ki, sevgilerin hepsi ölümdü ve ölümlerin hepsi aynı şekilde gelirdi.</p><p><strong>SAHNE XVI</strong></p><p><em>(Adam elinde bavul salona girer.)</em></p><p>Adam — Gelmeyeceğine emin misin? Çok güzel olabilir her şey, çok mutlu olabiliriz.</p><p>Kadın — Ama ben mutluyum zaten. Burada, bizim olan, hep bildiğimiz yerde. Sen de gitme.</p><p>Adam — Ben burada boğuluyorum, artık. Burası ölüm gibi. Baksana her yer aynı. Yıllar sonra da böyle olacak. Gidenler gidecek ve biz burada sıkışıp kalacağız. Belki günlerce kokacak burada bedenlerimiz. Seni seviyorum ama gitmeliyim.</p><p>Kadın — Beni seviyorsan kal, çünkü ben yokum bu yolculukta. Böyle maceraları yaşayacak zamanımız yok. Burada bir evimiz, biz düzenimiz var. Git ama fikrim değişmeyecek, burada bekleyeceğim seni.</p><p>Adam — Seni tanıyorum. Fikrin değişecek, biliyorum.</p><p>Kadın — Beni yeterince sevdiysen, dönersin.</p><p><em>(Adam çıkar. Sahne Kararır.)</em></p><p><strong>SAHNE XVII</strong></p><p><em>(Ayna yerdeki buruşturulmuş kağıtlardan birisini alır. Yüksek sesle okumaya başlar.)</em></p><p>Ayna — Sıkışıyor yüreğim gitmekle kalmak arasında…Çocukluğumuzun en çok sevilen hüzünlü susam sokağı şarkısı gibi hayat. Aradayım, arada kaldım iki şehir arasında, gitmekle kalmak arasında. Nasıl ayrılır insan doğup büyüdüğü şehirden. Nefes alamamak gibi başka bir şehirde yaşamak. Korkuyorum bekli de bırakıp gidersem bu şehri bırakıp giderim hayatımı. Evet zor biliyorum, hayat çok zor. Denizi görüp dokunamamak demek bu şehir, en yenileri duyup, vakitsizlikten dolayı, en son öğrenmek demek. Mesela bir domates alıp toprak kokusunu duyamamak, yürüdüğün yolda, toprağı sıksan fışkıracak tarihi bilmek ama ulaşamamak demek. Apartman dairelerinde iç içe, sıkıştırılmış hayatlar sürmek demek. Otobüslerde, trenlerde bir kutudaki sardalye gibi, ezilene kadar sıkıştırılmak demek. Bu şehir hayatımızdaki Susam sokağı canavarı belki de, bizi oradan oraya çalı gibi sürükleyen. Varolmakla ulaşamamak arasında karma karışık bir şehir. İlk nefesinde ciğerlerine dolan hava bu şehir. Ve ben bu şehirim. Bu yüzden bir günde her mevsimi yaşamam. Sonbahar gibi hüzünlü, kış gibi hırçın, bahar gibi mutlu ve yaz gibi cıvıl cıvıl oluşum. Şimdi sen bana hadi gidelim bu şehirden diyorsun. Bu şehir benim için nefes gibi, bu şehir doğum, bu şehir ölüm, bu şehir sevgi, aşk. Yüreğimin hep bir parçasında kalsa da bu şehir, biliyorum senin yanındır benim yaşadığım yer ama yapamam…</p><p><em>(Kadın oturduğu yerde iç çeker.)</em></p><p>Ayna — Öylece gitmesini izledin. Bu yüzden mi?</p><p>Kadın –Sabırla bu şehirde bekledim tekrar kavuşmayı…. Döner sandım. Dönmedi.</p><p>Ayna — Belki de yeterince sevmedin.</p><p>Kadın — Benim hayatım burasıydı. O benden gitti. Belki de o beni yeterince sevemedi. Bazen tek bir neden bütün hayatını değiştiriyor insanın. Aşk dediğin de böyle bir şey.</p><p>Ayna — Bir inat uğruna ayrıldınız, yani.</p><p>Kadın — Gitmem gerekliydi biliyorum, gidemedim. Söylenmemesi gereken çok şeyi sustum. Kimse bilmedi, çünkü aşk acısı sadece kalpte yaşanıyordu. Oysa o beni kaç kez öldürdüğünü sayamadı bile. Belki baksaydı görürdü, görse sayabilirdi. Ruhumda yarattığım bir seferberlikti acı, sınırlarını kimse bilemedi. Çünkü bilsinler istemedim.</p><p>Ayna — Terkedilmiş, perili köşkler gibi yaşıyorsun burada. Sağın, solun, her yerin, tüm bedenin sarmaşık.</p><p>Kadın — Nefesimi çekiyor bu sarmaşıklar, kıpırdayacak hiçbir yerim yok şimdi. Yaşam dediğin ne ki, doğumla ölüm arasında tek bir nefes. Belki de benim nefesim tükeniyordur.</p><p>Ayna — Yanlış her nefeste tekrar yaşarmış insan, yeni bir hayata başlarmış.</p><p>Kadın — Kaç hayatım kaldı acaba. Bu nefeste yaptığım hataları bir sonraki nefesimde telafi edebilir miyim? Ne yaparsam yapayım bugünü yaşıyorum işte. Bu yaşımda yeniden yaşamaya hevesli değilim, kaçırdıklarımdan, yıktıklarımdan muzdaribim sadece.</p><p>Ayna — Ya tekrar yaşama şansımız olsaydı.</p><p>Kadın — Ne yani, İkramlarla dolu hayatta “hey garson bu bitti yenisi doldur” mu diyeceğiz. Boşmuş bu hayat, başka getir. Keşke parayla satılan bir şey olsa. 30 gün içinde beğenmediğiniz hayatı da geri iade edebilir miyiz? Şimdilerde bütün reklamlarda söylüyorlar; “Beğenmezseniz paranız iade” diye.</p><p>Ayna — Ölümle yüzleşmek mi olur her değiş tokuş..</p><p>Kadın — <em>(yanında duran kolonya şişesine uzanır.) </em>Aa ne kadar unutkanım bir kolonya bile ikram etmedim sana değil mi? Kokusu pek güzel değil ama kullandım artık, geri vermek de olmaz.</p><p>Ayna — <em>(Düşünceli bir şekilde ellerini uzatır.) </em>Teşekkür ederim. Yeterli.</p><p>Kadın — Günlük hayatta kullandığımız bu malzemelerin aptallık yaptığını savunuyorlar, düşünüyorum da acaba hepimiz potansiyel dahi miydik ki bu hayatta?</p><p><em>(Radyoda klasik müzik çalmaya başlar. Bir müddet sessizce dinlerler.)</em></p><p>Kadın — İşte bak hayat bu kadar basit olsa. Böyle bir dahi uverturunu yazsa, biz de güzel enstrümanlar eşliğinde şarabımızı yudumlasak. Şöminede yanan ateşi izlesek ve mutlu olsak. Hayat bu kadar basit olsa. Yetmez mi?</p><p>Ayna — Bana yetmez. Belki de o dahi ben olmalıyım. Hayata bir iz bırakmalıyım.</p><p>Kadın — Bugüne baktığımda, hayata iz bırakanlar klişesinin madalyalı bir müdavimi olmadığım kesin. Hiçliği sindirmiş bedenim fazlasını kaldıramazdı herhalde.</p><p>Ayna — Bu ben değilim, bu benim hedefim olamaz.</p><p>Kadın — Bu aralar en çok neyi sorguluyorum, biliyor musun?</p><p>Ayna — Neyi?</p><p>Kadın — Amaçsızlığı… Burada böyle oturmuş, boş duvarlara bakıyorum.</p><p>Ayna — Hiçbir şey için geç değil. Hayat sürdükçe seyirci kalmaktansa, yaşamalı hayatı dolu dolu.</p><p>Kadın — Başka amaçlara, başka bir hayata yöneliyor insan. Ne yaptıysa sonunda hep yaşlılık var. Sessiz, kıpırtısız… Şu koltuk var ya. Kolları daha çabuk aşındı.</p><p>Ayna — <em>(yerdeki kağıtları gösterir)</em> Sen de biliyorsun. Aslında hala çabalıyorsun.</p><p>Kadın –Şimdi burada yalnız başına, ortada kaldım, ortadaki kuyunun dibinde. Görüyorum yollar gidiyor hemen uzağımda ama önümde bir set var geçemiyorum. Uzun atlamayı öğrenmeliydim yıllar önce. Artık çok geç kaldım.</p><p>Ayna — Hiçbir zaman geç değil derler. Bence haklılar.</p><p>Kadın — Belki, yeterince cesur olamadım. Kendime güvenemedim. Yapamam sandım. Bir demlik çay gibi döküyor hayat seni. İçilsen de içilmesen de bayatlıyorsun. Ve sona yaklaştığını hissettikçe, içine sinmiyor yaşadıkların. Kötü bir ömür geçirdiğin için değil.</p><p>Ayna — Evet, yaşamışsın ama istediğin hayat bu değildi ki.</p><p>Kadın — Aslında bu hayat o kadar benimdi ki. Evet, şimdi yalnızım, yapayalnız gölgem ile sohbet ediyorum. Ama yaşadım, yeni yollar aramadan, fazlasını istemeden, değiştirmek için uğraşmadan bana sunulan hayatı yaşadım.</p><p>Ayna — Ama başka bir evrende olsaydım. Çok daha farklı olurdu belki yaşamım.</p><p>Kadın — Evet, belki kendi seçimlerimi yaşardım ya da hiç seçemezdim.</p><p>Ayna — Yaşamayı öğrendiğini söylüyorsun ama belki de böyle böyle her gün ölmeye alışmışsındır.</p><p>Kadın — Hayat, kendi çözümünü üretirken, bir alışkanlık oldu yaşamak. Şimdi sondajlasam umutlarımı yeniden yeşerir mi, tekrar çiçekler açar mı, bu zamandan sonra, büyür mü sihirli fasulye tekrar gökyüzüne veya belki de hala Harikalar Diyarı’ndadır, Alice… Ne sandın ki, berbat bir dünyada kandırılmış çocukluğumuzu yaşadık. Sonra büyüdük ve öğrendik cehennemin ta kendisi burası. Evrenin varoluşundan beri kötülük galip gelmiş.</p><p>Ayna — Çok karıştı duygularım. Bir yanım yorgun, bitkin, mutsuz, diğer yarım mucizelere inanıyor. Yaşadıkça umut vardır diyor, heyecanını koruyor. Neye inansam bilmiyorum şimdi. Hangisi doğru söylüyor?</p><p>Kadın — Bilmiyorum. Ne gerçek, ne yalan bilmiyorum. O yüzden delirdiğimi sanıyorlar. Belki de yaşadığım herşey bir yalan ve belki de seneler önce bedenim bu evin duvarlarına gömüldü.</p><p>Ayna — Gerçek ve yalan, doğru ve yanlış, iyi ve kötü arasında eziliyorum şimdi.</p><p>Kadın — Bilmem bunak olduğumu soyluyorlar bu aralar. Onlara inanmıyorum tabi ama… Belki de tüm bu hikayeler beynimdedir. Hiç şahidim yok ki <em>(camın kenarına gider, perdeyi acar)</em> şu yıldızlardan başka.</p><p>Ayna — <em>(pencereye yaklaşır)</em> Ama daha sabah. Bu ağaç ne zamandır var burada daha önce hiç farketmemişim.</p><p>Kadın — <em>(aynaya doğru yaklaşır.)</em> Hangisi</p><p>Ayna — İşte o evet, hemen penceremin önündeki ağaç. Bu binaların ortasında tek başına ne işi var.</p><p>Kadın — Sarı, kırmızı, yeşil, kahverengi, sonbaharın tüm renkleri…</p><p>Ayna — Ağacın kavuğundaki şu delikte eskiden bir sincap mı yaşıyordu acaba? Beton devleri gelince sağına soluna korkup kaçmış olmalı. Bu gövde ne tarih barındırmıştır damarlarında.</p><p>Kadın — Yeniden görmeye mi başladı gözlerim, yoksa kalbim mi sadece görebilen, son kalan iyilik belirtisi can çekişirken.</p><p>Ayna — Artık biliyorum. Eve giden yolda ışığa yürümeliyim… <em>(Ayna kolunu camdan dışarı uzatır, düşer ve sahne kararır.)</em></p><p><strong>SAHNE XVII</strong></p><p><em>(Tiyatro sahnesi, ayna için tören yapılmaktadır. Tabutunun yanında üstündeki kıyafetle olan resmi bulunmaktadır.)</em></p><p>Pedro — <em>(ağlamaklı)</em> Bu oyun için, birlikte çok çalışmıştık. Hayatımda tanıdığım en iyi, en düşünceli, en kibar insandı. O hepimizden daha çok yaşanmaya değer bulduğu bu hayatı, elim bir kaza sonucu terketti. Bugün bu gencecik kadını kaybetmenin derin üzüntüsü içindeyiz. Türk opera tarihi büyük bir kayıp yaşıyor. Varolmayan bir fikir, bilinmeyen bir yer ve hiç anlatılmayan bir düş olarak bilinecek, onun hayatı. O gizli kalmış bir baş yapıt, Diego Velasquez’in “Aynaya Bakan Venüs”ü olarak gömülecek bu sahneye. Onu sahnemizden hep istediği gibi, çiçeklerle ve alkışlarla uğurlayalım…</p><p><em>(Kalabalık, tek tek aynanın başucuna çiçekler bırakır. Birden bir gürültü duyulur, duman ve koku sarar sahneyi)</em></p><p>Pedro — Neler oluyor?</p><p>Sahnenin arkasından biri — <em>(bağırarak)</em> YANGIN!!</p><p><em>(Kalabalık sağa sola koşturarak sahneden çıkar, Ayna sahnede yapayalnız kalır. Saraydan Kız Kaçırma Üvertür başlar. Sahne Kararır.)</em></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=5b37304b4045" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/son-taslak-5b37304b4045">Son Taslak</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Gelişine, Gidişine]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/geli%C5%9Fine-gidi%C5%9Fine-f7c61cc88f70?source=rss-d410aeb73b3f------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/f7c61cc88f70</guid>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Derya Gurer]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 03 Feb 2021 11:36:06 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-02-03T12:46:52.671Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*wpp-h-uF8xCdkRaL" /><figcaption>Photo by <a href="https://unsplash.com/@avasol?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Ava Sol</a> on <a href="https://unsplash.com/?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Unsplash</a></figcaption></figure><p>2021 Distopyasında saçmalamaktan korkmayanların kurguladığı bir dünya düşlüyorum, korkularımla yüzleşmeye korktuğum bugünlerde. Her gün milyonlarca insan ölüyor üç saat süren entrikalı dizilerin reklam aralarında. Zaplayıp geçilen reklamlar ömür törpüsü gerçekten.</p><figure><a href="https://bit.ly/turkceyayin-twitter"><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Hg6QZeY3WHm6Bt85bIPI4w.jpeg" /></a></figure><p>Egoların hüküm sürdüğü sosyal mecralarda pek bir dengeli insanlar. Medyada sosyalleşenlerden bazıları ölen soyunu araştırıyor aslında hastanede karışıp karışmadıkları merakıyla. Kimileri kadın memesi görünümlü kupalarında kahvelerini yudumluyorlar, anne sütü gibi helal. Ama aslında hangi influencer çok reklam alıyorsa insanlar onu yaşıyor. Bir ben özlüyorum tahterevallinin tepesindeki özgürlük hissini.<br> <br>Bu dijital çağda fiziken var olmayan sanallar yaşıyor en çok. Mesela motoru olmayan kurye patronları, yahut kanalı olmayan medya patronları…. ve her birimiz mahremimizi açıyoruz canlı yayınlarda. Titreye titreye bir hal oluyor kişisel gelişimimiz. Ekmekle başlayan furya detoks suları ile devam ediyor. Kimse söyleyemiyor detokslarını içerken içinden geçirdigi profiterolleri. Lezzetsiz içeceklere lezzet yüklemeye çalışırken kaçırıyoruz gerçekliğimizi. Bir ben gömüyorum karantinada cipsleri mideye. Kimileri onu da sağlıklı hale getirme çabasında.<br> <br>Dört dörtlük yaşam seminerleri veriliyor, sokağa bile çıkamadığımız şu üç, bilemedin dört günlük dünyada.Yanılmıyorsam, her sabah hepiniz sevgiyle uyanıyorsunuz. Hepiniz oyle mutlusunuz ki imreniyorum uykusuzluktan mosmor olmuş gözlerimle. Bir ben mi korkuyorum ölmekten her gün.</p><p>Kapımıza geliyor hayat yaşayabildiğimiz kadarıyla. Bir ben kanıyorum sanal gerçeklere yılan dünyada.</p><p>Uykusuzluğumun yirminci, karantinanın bilmem kaçını gecesinde artık mevsimler yazdan kışa, kıştan yaza dönüyor. O sevdiğim sarı yaprak sesli, yahut beyaz pıtırcıklı baharlar yok artık. Mantıkla açıklanamayan, hiç bir kurala uymayan dizimlerle yaşıyoruz. Dr. Nash bile şaşırır, günümüzün oyun teorilerinin absürtlüğüne. Geçmişimdeki ukalalığım götümü tırmalıyor. Bir ben saçmalama kontenjanımı kullanıyorum.</p><p>Aklıma takıldı, evrende kapladığım alanı hesaplamaya çalışıyorum, gecenin bu vakti liseden kalma matematik bilgimle. Bir kaç algoritma sonrası, matematik öğretmenimin sıfır diye bir sayı olmadığını anlatışını anımsıyorum. Eğitimle geçen yarı ömrümü çöpe atıyorum integral kelimesiyle. Al işte bu cümle de devrik oldu. Hayat çoktan devrilmişken üstüme üstüme, devrik cümlelerime takık Türkçe öğretmenimi de anmadan olmazdı.</p><p>Saate ilişiyor gözüm, “çok geç” diye geçiriyorum içimden. Bir anda geç kaldıklarım canlanıyor gözümde. Çocukken izlediğim o dizi geliyor aklıma. İki parmağı ile zamanı durdurabilen Evie olmak isteyişim. Hayat boyu kaç kere zaman dursun istedim. Bazen bir şeylere yetişmeye çalışırken, bazen ara vermek isterken. Dürüst olun, kaçımız istemedik ki hazımsızlık çektiğimiz bir toplantıda zamanı durdurmak ve derin bir rahatlama hissiyle içimizde biriken acı enerjiyi salmak. Ama ben mutlu anlarımı durdurmak istemedim. Öyle yaşayıp bitmiş mutluluğum hızlıca. Belki de bu yüzden tadı damağımda hala uyku masallarının.<br> <br> Düşünüyorum, zaman durdurulabilseydi gerçekten bundan 120 yıl once, Einstein izafiyet teorisini öne sürebilir miydi? Olmayan bir yalan ölçülebilir mi? Tıpkı şimdiki gibi. Olmasa bizi zehirleyen ama aşığı olduğumuz teknoloji, durmuş gibi zaman. Geceden sabaha kapalı kutularda nefes sayıyor insanlık. Ya gidilemeyen yollara ne demeli. Sanal gerceklik gozlukleri ile gittiğimiz yollar Truman Show filmi gibi duvarlara tosluyor bu günlerde. Bir ben gidilemeyen yollarda, akmayan zamanda yaşlanıyorum. <br> <br> Kapitallerin egemen olduğu iş dünyasında, takım elbiseli ciddi adamlar ciddi ciddi sorabiliyorlar hala “önceliklerin ne?” diye. Bağıramıyor insan tüm ciddiyetsizliğiyle “sadece yaşamak” diye. Her yerde bir ciddiyet. Gömlek kravat altı donla dolaşıyor artık herkes evlerinde. Açık kameradan muzdarip bir kütüphane konduruluyor evin baş köşesine. Asla okunmayacak, cildi renkli, adı fiyakalı, bir kaç beden büyük kitaplar cabası. Bir ben boş duvarlara bakıyorum.</p><p>Dürüst olalım. Kaçımız rakı covidi öldürüyormuş haberinden sonra, alkol komasına girdi . Peki abarttım. Hiç biriniz mi tuvaletteki en yakın arkadaşına sarılıp içini dökmedi. Gerçi daimi dostumuz ile aramıza zamlar girdi. O da başka bir konu “onu da sonra anlatırım”.</p><p>Sabrın sonu selamet der, yaşlılar. Ben de sihirli formülü uyguluyorum tuvalet molalarında. Derin bir nefes alıyorum, düşüncelerimi değiştiriyorum, devam etmeye çalışıyorum ama dağılmıyor burnuma yapışan kötü koku. Bir ben koku alabildiğime şükredemiyorum.<br> <br> Hayat bir an o da bu an! Eğlenmek yaşamaktan kolay aslında. Aç bir müzik salla kolları, içinde kalan son bilinç kalıntılarını dök. Obsesiflik derecesinde temizlik hastası olduğumuzdan robotlar hemen süpürür ne de olsa. Bir ben saçmayım ama umutluyum. Sağlık olsun, daha ne ola ki!<br> <br> Covid dünyama hiç hoş gelmedin. Korkma gidene kal demem, “Yolun açık olsun” der, yeni normal hayatıma dönerim.</p><p>Oha! Yeni sezon yayındaymış.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=f7c61cc88f70" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/geli%C5%9Fine-gidi%C5%9Fine-f7c61cc88f70">Gelişine, Gidişine</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Ben bir kadınım]]></title>
            <link>https://medium.com/@deryaaltaner/ben-bir-kad%C4%B1n%C4%B1m-e1b3b1e412a8?source=rss-d410aeb73b3f------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/e1b3b1e412a8</guid>
            <category><![CDATA[kadına-şiddet]]></category>
            <category><![CDATA[kadın]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Derya Gurer]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 29 Dec 2020 20:34:24 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-12-29T20:34:24.101Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*y_QM73MLJU32LFmQmqaxSQ.jpeg" /></figure><p>En kadınsal halimle yazıyorum bu satırlari. Biliyorum, şimdi kiminizin ağzının suyu akacak, kiminizin avcu kaşınacak ve “tövbe” nidaları yükselecek. Ama siz vücudumun en sanatsal kıvrımlarına bir meta gözüyle bakarken, ben bir kadın olarak doğumun, yeniden başlamanın, umudun, cesaretin ta kendisiyim. Kimi zaman küçük bir kız çocuğu şımarıklığında, kimi zaman Boudica’nın cesaretinde, kimi zaman Amazon vahşiliğinde…. Hepsini kendimde barındırabilme yetisinde….</p><p>Bugün üç can daha cinayete kurban gitti, sadece kadın oldukları için. Gazetelerde, sosyal medyada bir, iki gün manşetlerde olacaklar. Sosyal medyada ilgi süresi sekiz dakika, sonrasında bir sayı olarak kalacak üç can. Zamanla hatırlanmayacaklar, çünkü ismini bilmediği ölümleri kolay unutuyor insan. Yeni cinayetler, artan sayılarla gazetelerin ikinci sayfalarında yer alana kadar unutulacaklar.</p><p>Yüz bin yıldır modernleşemeyen insanoğlu hala anlamaya çalışıyor, kadının rolünü. Oysa çok basit. Ben bir kadın olarak; bir erkek tarafından sevilmek, korunmak, sahip olunmak istemiyorum. Ben bir kadın olarak, ne giydiğimine, saçımın nasıl olduğuna, başörtüsü takıp takmadığıma, kaşımın bıyığımın uzamış olmasına bakılmaksızın özgürce duygularımı yaşamak istiyorum. Görünüşümle değil, kişiliğimle, düşüncelerimle, duygularımla ve bazen de sadece varlığımla hayatta kalmak istiyorum.</p><p>Biliyorum, bugün beni seviyorsunuz, koruyorsunuz fakat yarın…. Biliyorum, en kibarınız bile, sinirli bir anında, cümlelerinizle kadın vücuduma atıfta bulunacaksınız yine, çekinmeden, düşünmeden, kolaylıkla. Bir kadın tarafından dünyaya getirildiğinizi umursamayarak. Kimi zaman trafikte sıkışıp kaldığınızda, kimi zaman istediğiniz gibi ilerlemeyen bir iş sözleşmesinde ya da bir futbol maçında…Yine yok sayılayacağım adi bir mal edasında. Sonra yine dövüleceğim, aşağılanacağım, belki sadece yemeğin tuzunu unuttum diye, bir sonraki ölüm gelene kadar.</p><p>Artık yeter!</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=e1b3b1e412a8" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Sorgu Odası]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/sorgu-odas%C4%B1-b330fb6af21?source=rss-d410aeb73b3f------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/b330fb6af21</guid>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Derya Gurer]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 23 Nov 2020 19:57:25 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-11-24T06:58:30.233Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*iT2ORKAFiZZ9Px-P" /><figcaption>Photo by <a href="https://unsplash.com/@huefnerdesign?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Tim Hüfner</a> on <a href="https://unsplash.com/?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Unsplash</a></figcaption></figure><h4>“Anlat!” derken, en üst perdeden bir sesin böğrünün derinliklerinde yankılandığını gördüm.</h4><p>Karanlık, izbe bu odada, bana doğru çevrilmiş kuvvetli ışıkla göz bebeklerim acıdı. Ne anlatacağımı bilemedim. Aslında, beş duyu ile algılanabilecek çok kurgu vardı, ama nasıl başlayacağımı bulamadım. Mesela tek bir bavula sığdırdığım hayatımla o uçağa niye bindiğimi anlatabilirdim veya aslında bir bavula zor sığdırdığım hayatımın dünyalara sığmayan boşluğunu. Yahut elimi uzatamadığım her can için kahrolan yüreğimden gem vurabilirdim. Bir gün bir ekranda tanık olduğum küçücük bir gözdeki korku için destanlar yazabilirdim.</p><p>Ben düşüncelerim ile hesaplaşırken yine sordu, “Anlat,” dedi “Ne duydun?”</p><figure><a href="https://bit.ly/instagram-MediumTurkceYayin"><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*xQsrG_42U_gGqidBC3szeA.png" /></a></figure><p>Nereden başlayayım diye sormak geçti bir an içimden, sorabilseydim. Ama suskunluğumu suçluluğum sandı.</p><h4>Duyamadım, gördüm, duymamam gereken ne varsa hepsini bir bir gördüm. Tanrının duymamı istemediği her şeyi görmeyi öğrendim zamanla.</h4><p>Yakılmış kitapları, kana bulanmış parkaları, boyunlara geçirilen kementleri okuyarak başladı yolculuğum. Patlayan bombaların sekiz yaşındaki bir kızın kulağında bıraktığı uğultuyu gördüm. Kimsesizlik ve çaresizlik hissini öğrendim. Küçücük bir bedeni sahile savuran dalgaların sesini gördüm. Yavrusunu bayrağa yatırmış annelerin feryat çığlıklarını gördüm. “Sesimi duyan var mı?” sorusuna, betonlar altından gelen sessizliği gördüm. Yemek bulamadığı için bir kartala yem olan çocukların çırpınışlarını gördüm. Ekmek almak için evden çıkan bir çocuğun kafasına gaz fişeği işaret ederken çıkardığı sesi gördüm. Kömür ile kaplanan bedenlerin çırpınışlarını gördüm. Sadece cinsiyetinden dolayı dövülen, işkence gören, öldürülen kadınların kimseye duyuramadığı çığlıklarını gördüm. Bir otelde, bir yurt binasında cayır cayır yanan bedenlerin çıtırtısını gördüm. Sevdikleri iş makineleri altında kalan ailelerin hukuk karşısındaki çaresiz isyanlarını gördüm. Renginden, dininden, cinsiyetinden dolayı akan kanların şırıltısını gördüm. Kara vebayı kaçıran yaşım covid’i es geçmedi. İntihar eden adamın cebinden çıkan “Hastalığı yendim ama açlığı yenemiyorum” notunu gördüm. Adaletsizliğin kırdığı kemiklerin sesini gördüm. Gördüklerime inanamadım, keşke görmeseydim, yaşamasaydım dediklerim oldu. Çoğu zaman utandım insanlığımdan.</p><p>Daha henüz yarı ömrümü tamamlamışken gördüm bunları. Hepsi birer sayı olarak verildi televizyonlarda, büyük puntolarla. Çünkü artan sayılarla yargılıyor insanlar duygularını bugünlerde. Oysa kaç ölümün adını biliyor insanoğlu! Tek bir ruh bütün dünyaya bedel değil mi!</p><p>Göremediklerimi duyamadım. Şimdi maskelerinizin arkasında gülümsüyorsunuz ya, “hasta değiliz” edaları ile, ben gözlerinizden görüyorum korkunuzu. Göremediğimiz bir virüs insanlığı yok ediyor bugünlerde. Oysa ben çoktan şahidiyim insanoğlunun kendi kendini yok edişinin. Ne yazık ki bir hastalık gibi kapmıştı insanlık, bu tükenmeyen kötülük hissini.</p><p>Şimdi anladınız mı, suskunluğum suçluluğumdan değil, lal oluşumdandır. Endişem; işaret diliyle anlatmaya çalışsam içimdeki fırtınayı, görebilir misiniz? Gördüklerim yüreğimde taş, gözümde koca bir damla iken, bu duyguları anlatacak bir işaret yok alfabede.</p><p>Bu parlak ışığın altında, ben anlatmaya başladığımda belki daha da anlamsızlaşır her şey. Belki bir anda yıkılır bu duvarlar veya bir anda biter her şey ve temizlenir bu kin dolu dünya.</p><p>Aşının bulunduğu bu günlerde belki hala umut vardır, yolun sonunda varılacak bir dünya…</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=b330fb6af21" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/sorgu-odas%C4%B1-b330fb6af21">Sorgu Odası</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Saksağan]]></title>
            <link>https://medium.com/@deryaaltaner/saksa%C4%9Fan-84998c956fa6?source=rss-d410aeb73b3f------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/84998c956fa6</guid>
            <category><![CDATA[deneme]]></category>
            <category><![CDATA[cma-us]]></category>
            <category><![CDATA[düşünmek]]></category>
            <category><![CDATA[saksagan]]></category>
            <category><![CDATA[konuşmak]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Derya Gurer]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 13 May 2020 12:02:05 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-05-13T12:39:13.175Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*46L2PQHIpZrQcFSi" /><figcaption>Photo by <a href="https://unsplash.com/@tashography?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Natasha Miller</a> on <a href="https://unsplash.com/?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Unsplash</a></figcaption></figure><p>Küçük sıçrayışlarım oluyor, hep çakılma ile sonuçlanan. Sonra büyük sıçrayışlar yaşıyorum, daha büyük çakılmayla. Uçmak nasıl bir eylem, merak içindeyim. Şu lacivert uzun kuyruklu, bülbülleri kovalayan, küçük ama ihtişamlı saksağan kaçmasaydı leylaklara doğru, güzelliğinden dem vurup, sohbete oturabilseydik karşılıklı, sorardım; “gerçekten nasıl bir his uçmak?” diye. Uçmak da bisiklete binmek gibi mi mesela?</p><p>Çocukken öğrenmiştim bisiklete binmeyi, sonra da hiç binmedim. Ondan yıllar yıllar sonra Japonca konuşmayı öğrenmiştim, sonra da hiç konuşmadım. Şimdi bu yaşımda bisiklete binebiliyorum yine de, oturarak, ayakta, tek elle, hiç tutmadan sürebiliyorum bisikleti. Ama Japonca konuşamıyorum, unuttum ne varsa, tek tük bir kaç cümle dışında. Uçmak da öyle mi acaba? Bir kere öğrendin mi asla unutulmayan bir eylem mi acaba? Vücudumuzda istemdışı çalıştırdığımız kaslardan biri mi denetliyor uçma eylemini? O zaman konuşmak, istediğini yüreğinden geldiğince anlatmak, anlaşılabilmek neden bu kadar zor?</p><p>Şu günlerde kimsenin sabrı yok nedense, hızlıca anlatmamı istiyor herkes ne istiyorsam, ne düşünüyorsam. Bir araştırmaya göre sosyal medyada ilgi süresi 8 sn.’ye inmiş. Hal böyleyken makul bir istek belkide benden beklenen. Ama yıllarca konuşmadan bin kere düşünmesi öğütlenmiş birinden, düşünmeden konuşmasını nasıl beklerler ki? Haklısınız bahaneler yaratıyorum bu günlerde kendime, yapamadıklarım için. O kadar çok düşünüyorum ki her kararımdan soğuyorum, vazgeçiyorum şu günlerde. “Neyse daha zamanım var yaparım” dediğim her fikir, raflarda kalmış, tozlanmış kitaplar gibi kalıyor.</p><p>Bu satırları yazarken bembeyaz bir saç düştü kucağıma, nereden geldi diye bakmama gerek yok, çok dökülüyor bu aralar saçlarım. Beyazladığını bile farketmemişim. Zaman akıp giderken sayılı zamanım kaldığını düşünüyorum. Adım atmak istesem de gidecek yolu bulmakta zorlanıyorum. Atacağım her adımda, kaybolursam diye düşünüyorum. Sonra en verimli yol hangisi olur diye düşünüyorum, aklıma pişmanlıklarım geliyor. Güzel olduğunu düşündüğüm yollarda yorulup ilerleyemediğim günleri hatırlıyorum, karşıma çıkan uçurumları, çıkmaz sokakları veya pes edişlerimi hatırlıyorum.</p><p>Düşünüyorum, düşündüğüm ile kalıyorum. Sonra fazla düşünmekten sıkılıp vazgeçiyorum. Olduğum yerde duruyorum yine. Ben söze başlayana kadar ilgi çoktan dağılıyor ve ben omuzlarımı düşürüp oturmaya devam ediyorum.</p><p>Belki uçabilseydim yanlış da olsa girerdim yollara, daha çabuk gittiğim için daha çabuk dönebilirdim. Zaman kaybetmezdim pişmanlıklarım için. Daha cesur olurdum. Kim bilir belki de mümkündür, susmayacağım, yüreğimce anlatacağım günler. Hayal ediyorum.</p><p>Şimdi düşünüyorum da kalkmam lazım oturduğum yerden, yapılacak çok şey var, zaman geçerken. Dur iyice bir düşüneyim de yapılacakları, sonra yaşanmasın pişmanlıklar.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=84998c956fa6" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Karantinada]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/karantinada-38bf47f7640b?source=rss-d410aeb73b3f------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/38bf47f7640b</guid>
            <category><![CDATA[edebiyat]]></category>
            <category><![CDATA[karantina]]></category>
            <category><![CDATA[büyüme]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[doğa]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Derya Gurer]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 22 Apr 2020 14:10:09 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-05-14T00:45:34.385Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3>Karantina da</h3><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*WKVuMbOdRUICJFhu" /><figcaption>Photo by <a href="https://unsplash.com/@szmigieldesign?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Lukasz Szmigiel</a> on <a href="https://unsplash.com/?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Unsplash</a></figcaption></figure><h3>Ruhumu büyütüyorum, bu karantina günlerinde.</h3><p>Sabahları bir doz bülbül şakıması alıyorum, vitamin niyetine. Öğle vakti de taze kesilmiş çim kokusu, 40 yaşıma vardığım şu günlerde çocukluğumdan burnumda kalan bir anı sanki.</p><p>Boş bir yolun başında, dengemi korumaya çalışırken, yüzüme vuran tatlı bir rüzgar ile düşünüyorum; çok mu zordu bir ağaç yanında köklenmek, yüzünü dönebilmek günebakanlara veya dokunmadan sevebilmek manolyaları… Anlayabilmek için içimizdeki dünyanın renklerini bir krize mi ihtiyaç vardı?</p><figure><a href="https://bit.ly/instagram-MediumTurkceYayin"><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*xQsrG_42U_gGqidBC3szeA.png" /></a></figure><p>Akşam olunca da bir mum yakıyorum, belki bir kadeh, bir çay ve kahve yanında, bir doz masal ve müzik alıyorum bedenime, belki biraz da dans iliklerimde. Sanmayın ki dans etmeyi biliyorum. Bilmemenin mutluluğunu yaşıyorum hücrelerimde. Yaratılan sanata duyduğum takdir ve şükran ile tüm insanların aynı soydan gelmesine şaşırıyorum.</p><p>Ben ruhumu büyütüyorum bu karantina günlerinde, bir çocuk misali, dengeli, “free” ve yarın yok olacakmışçasına.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=38bf47f7640b" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/karantinada-38bf47f7640b">Karantinada</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>