<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Diloshh on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Diloshh on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@dilaraerata?source=rss-08c3e2c57311------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*RI40FKTVesL_D0LH8w-4VA@2x.jpeg</url>
            <title>Stories by Diloshh on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@dilaraerata?source=rss-08c3e2c57311------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Sat, 21 Nov 2026 09:31:12 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@dilaraerata/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Hayatı Ertelemeyi Bırakmak]]></title>
            <link>https://medium.com/@dilaraerata/hayat%C4%B1-ertelemeyi-b%C4%B1rakmak-3854f3d32f40?source=rss-08c3e2c57311------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/3854f3d32f40</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Diloshh]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 02 Nov 2026 18:33:56 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-11-02T18:33:56.269Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*ZvHEHHFhM2fxKTDPfjuIBA@2x.jpeg" /></figure><p>Bir süredir kendimle ilgili öğrenmeye çalıştığım bir şey var: Hayatın merkezine hiçbir şeyi koymadan yaşayabilmek. Bir hedefi, bir insanı, bir ihtimali ya da gerçekleşmesini çok istediğim bir hayali… Onları istemekten vazgeçmeden, gerçekleşmelerini beklerken hayatı kaçırmamayı öğrenmek.</p><p>Sanırım insan bazen henüz yaşanmamış bir geleceğin içinde yaşamaya başlıyor. Bir şeyin gerçekleşmesini bekliyor, o gerçekleştiğinde nasıl hissedeceğini düşünüyor ve kendisini ancak o gün mutlu olabileceğine inandırıyor. Bugününü, yarının getireceklerine bağlıyor. Böylece farkında olmadan kendi hayatını bir bekleyişe dönüştürüyor.</p><p>Oysa hayat her zaman zihnimizde kurduğumuz sırayla ilerlemiyor. Bazen çok istediğimiz bir kapı açılmıyor, bazen emek verdiğimiz şeyler beklediğimiz karşılığı vermiyor. Bütün bunların ardından yeniden bir ihtimal bulmak, bazen de yalnızca olanı olduğu gibi kabul etmek gerekiyor.</p><p>Bir şeyi çok istemekle ona bütün hayatımızı bağlamak arasında önemli bir fark var. Bir hayalin peşinden gitmek, onun gerçekleşmesini hayatımızın ön koşulu hâline getirmemizi gerektirmiyor. Birini sevmek, bütün dünyamızı onun etrafında kurmak anlamına gelmiyor. Bir hedef için çabalamak, ona ulaşana kadar yaşamayı ertelememizi gerektirmiyor.</p><p>Bazen kendimize farkında olmadan şöyle sözler veriyoruz: Şu olsun, sonra mutlu olacağım. Şu dönem geçsin, sonra kendime zaman ayıracağım. Biraz daha yol alayım, sonra yaşamaya başlayacağım. Fakat her tamamlanan beklentinin ardından yenisi geliyor. Bir türlü ulaşamadığımız o kusursuz zaman, sürekli biraz daha uzağa taşınıyor.</p><p>Son zamanlarda bir şeylerin istediğim gibi gelişmemesini eskisinden farklı karşılamaya çalışıyorum. Elbette üzülüyorum, hayal kırıklığı yaşıyorum. Ama artık gerçekleşmeyen her şeyin ardından kendimden bir şeyler eksiltmek istemiyorum. Belki de her şeyi kontrol edemeyeceğimi kabul etmek, insanın kendisiyle kurduğu ilişkiyi de değiştiriyor. Her ihtimali önceden düşünmek, her sonucu anlamlandırmak zorunda olmadığımı öğreniyorum.</p><p>Hâlâ hayallerim var. Gerçekleşmesini istediğim pek çok şey, gitmek istediğim yerler, tanımak istediğim insanlar ve yaşamak istediğim deneyimler… Onların peşinden gitmekten vazgeçmiyorum. Yalnızca artık hepsinin gerçekleşeceği günü bekleyerek yaşamak istemiyorum.</p><p>Belki büyümek biraz da budur: Hayattan beklentilerimizi tamamen bırakmadan, hayatın bize sunduklarıyla da bir bağ kurabilmek. Geleceği düşünürken bugünü ihmal etmemek, bir şeyleri isterken sahip olduklarımızı unutmamak.</p><p>Çünkü hayat, bütün koşulların tamamlandığı ve her şeyin istediğimiz hâle geldiği bir zamanda başlamıyor. Tam da şu an, bütün belirsizlikleriyle, eksiklikleriyle ve tamamlanmamışlığıyla devam ediyor.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=3854f3d32f40" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Kendimi Yaratma Şansım Olsaydı, Yine Kendimi Seçerdim]]></title>
            <link>https://mediumturkiye.com/kendimi-yaratma-%C5%9Fans%C4%B1m-olsayd%C4%B1-yine-kendimi-se%C3%A7erdim-4532401a3cec?source=rss-08c3e2c57311------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/4532401a3cec</guid>
            <category><![CDATA[türkiye]]></category>
            <category><![CDATA[kişisel-gelişim]]></category>
            <category><![CDATA[türkiye-yayını]]></category>
            <category><![CDATA[psikoloji]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Diloshh]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 26 Oct 2026 15:39:06 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-10-26T15:39:06.130Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*15imB_fklNhzIFeJOWUyYw@2x.jpeg" /></figure><p>Kendimi yaratma şansım olsaydı, yine kendimi seçerdim. Bunu söylemek, kendimle her zaman iyi anlaştığım anlamına gelmiyor. Aksine, kendimle olan yolculuğum oldukça çalkantılı geçti. Sürekli sorgulayan, en küçük şeyin üzerinde bile uzun uzun düşünen, kendini acımasızca yargılayan, zaman zaman küçümseyen biriydim. Kendimde değiştirmek istediğim o kadar çok şey vardı ki bazen kendim olmanın ne demek olduğunu unutuyordum. Bedenimdeki en küçük kusuru bile bütün benliğime yayabiliyor, kendime yalnızca beğenmediğim yanlarım üzerinden bakabiliyordum.</p><p>Bugün dönüp baktığımda, kendimi olduğum gibi kabul etmenin ne kadar uzun sürdüğünü görüyorum. Ama başardım. Artık başka bir bedende, başka bir görünüşte olmak istemiyorum. Kendimde değiştirmek istediğim hiçbir şeyin kalmadığı için değil, artık kendimden başka biri olmayı dilemediğim için. Karakterim konusunda hâlâ büyüyorum; kendimi tanımaya, anlamaya ve bazı yanlarımı dönüştürmeye devam ediyorum. Yalnızca artık bunu kendime düşmanlık ederek yapmıyorum.</p><p>Hayatımdan doğru ve yanlış kavramlarını bütünüyle çıkardım demek belki fazla iddialı olur ama onlara eskisi kadar keskin sınırlarla yaklaşmıyorum. Bir şeyin herkes için doğru ya da yanlış olması gerekmiyor; bazen yalnızca bana ait, bazen de bana ait olmayan bir şey oluyor. Bu ayrım, hayata ve insanlara daha yumuşak bir yerden bakmamı sağladı. Keskinliklerimi törpülerken kendimden vazgeçmemeyi, kendimi severken başkalarından üstün olduğuma inanmamayı, kendime değer verirken başkalarının değerinden bir şey eksiltmemeyi öğrendim.</p><p>Sanırım insanın kendisiyle kurduğu ilişki de böyle değişiyor: Bir gün uyanıp bütün kusurlarını sevdiğini fark etmiyorsun. Yalnızca onlarla savaşmaktan yoruluyor, kendine karşı daha anlayışlı olmayı öğreniyorsun. Hâlâ kendimi sorguladığım, kendime haksızlık ettiğim günler oluyor. Fakat artık her düşüncemi bir hükme, her hatamı kendimle ilgili kesin bir karara dönüştürmek istemiyorum. Çünkü kendimi tanımakla kendimi yargılamak arasındaki farkı yavaş yavaş anlıyorum.</p><p>Bugün kendimi yeniden yaratma şansım olsaydı, belki bazı şeyleri daha kolay öğrenen, kendine daha az yüklenen biri olmayı dilerdim. Ama yine de kendimi seçerdim. Çünkü artık kendimden kurtulmam gereken bir sorun gibi söz etmek istemiyorum. Henüz tamamlanmamış, değişen, bazen kendine yabancılaşan ama yeniden kendine dönebilen biri olduğumu kabul ediyorum. Ve belki de kendimi sevmenin en gerçek hâli, bütün bunlara rağmen değil, bütün bunlarla birlikte kendimi seçebilmektir.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=4532401a3cec" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://mediumturkiye.com/kendimi-yaratma-%C5%9Fans%C4%B1m-olsayd%C4%B1-yine-kendimi-se%C3%A7erdim-4532401a3cec">Kendimi Yaratma Şansım Olsaydı, Yine Kendimi Seçerdim</a> was originally published in <a href="https://mediumturkiye.com/">Türkiye Yayını</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Üzgün Bile Değilim]]></title>
            <link>https://mediumturkiye.com/%C3%BCzg%C3%BCn-bile-de%C4%9Filim-9ba49948ab40?source=rss-08c3e2c57311------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/9ba49948ab40</guid>
            <category><![CDATA[kişisel-gelişim]]></category>
            <category><![CDATA[türkiye-yayını]]></category>
            <category><![CDATA[psikoloji]]></category>
            <category><![CDATA[türkiye]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Diloshh]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 24 Oct 2026 09:19:21 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-10-24T09:19:21.306Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*U0ws5uZykE7W0rXYNZ9HoA@2x.jpeg" /></figure><blockquote>Bazen insanın kötü hissetmesi için üzülmesi gerekmez.</blockquote><p>Sabah uyanıyorum. Yapmam gereken şeyler var. Ders çalışıyor, namaz kılıyor, kitap okuyor, bazen hiçbir şey yapmadan saatlerin geçmesini bekliyorum. Gün bitiyor, sonra bir başkası başlıyor. Her şey olması gerektiği gibi ilerliyor görünse de ben hiçbir şeyin gerçekten içinde değilim.</p><p>Ders çalışıyorum ama çalıştığımı hissetmiyorum. Namaz kılıyorum ama kıldığımı hissetmiyorum. Bir şeyleri tamamlıyor, yapılması gerekenleri yerine getiriyorum; yine de günün sonunda yaptıklarımdan geriye kalan bir duygu olmuyor.Sanki yaşadığım şeylerin hiçbirine dokunamıyorum.</p><p>Bir süredir kendimi en çok uyurken buluyorum. Uyandığımda yapmam gerekenleri düşünüyor, sonra yeniden uyumak istiyorum. Bazen uykunun dinlenmekten çok, günün geri kalanını ertelemenin bir yolu olduğunu düşünüyorum. Çünkü uyandığımda beni bekleyen şey yalnızca yapılacak işler değil, onlara karşı hiçbir şey hissedemiyor olmak.</p><p>Neye bu kadar yorulduğumu açıklayamıyorum. Ortada her şeyi açıklayacak tek bir olay yok. Yine de içimden hiçbir şey yapmak gelmiyor. Bir zamanlar kolaylıkla yaptığım şeyler bile gözümde büyüyor.İnsanı en çok yoran şeylerden biri de kendisine ne olduğunu anlayamamaktır. Üzgün değilimdir ama iyi de değilimdir. Bir şeylerin eksik olduğunu bilirim fakat neyi aradığımı söyleyemem.</p><p>İnsan bazen kendi mutsuzluğunu bile arıyor. En azından üzülse, bir şeylere kırıldığını, bir şeyleri özlediğini anlayacak. Oysa hissizlikte insan, neyin eksik olduğunu bile tarif edemeyebiliyor.</p><p>Dışarıdan bakıldığında hayat devam ediyor. İnsanlar konuşuyor, gülüyor, bir yerlere yetişiyor. Ben de onların arasındayım. Günlük işlerimi yapıyor, konuşmalara katılıyor, zaman zaman gülümsüyorum. Fakat yaptıklarımın içimde bir karşılığı olmadığında, bütün bunların gerçekten bana ait olup olmadığını sorguluyorum.</p><p>Sanki hayatımın içindeyim ama ona uzaktan bakıyorum.</p><p>Bazen kendime ne zaman böyle hissetmeye başladığımı soruyorum. Bir sabah uyanıp kendimi böyle bulmuş olabilir miyim, yoksa yavaş yavaş mı uzaklaştım kendimden? Bilmiyorum. Bildiğim tek şey, bir zamanlar sıradan gelen şeylerin artık içimde aynı karşılığı bulmadığı.</p><p>İnsan kendisinden uzaklaştığını hemen fark etmiyor. Günlük hayatına devam ediyor, sorumluluklarını yerine getiriyor ve her şeyin yolunda olduğunu düşünüyor. Ta ki bir gün, yaptığı hiçbir şeyin kendisinde bir iz bırakmadığını fark edene kadar.</p><p>Bütün bunların sonunda kendime verebildiğim kesin bir cevap yok. Yalnızca eskiden sıradan bulduğum şeylerin içinde bile kendimi bulamadığımı biliyorum. Günler geçiyor, ben de onlarla birlikte geçiyorum. Bir şeyler yapıyor, bir yerlere yetişiyor, üzerime düşenleri yerine getiriyorum. Fakat bütün bunların bende bıraktığı bir iz yok.</p><p>Şimdilik bildiğim, kendimi neden böyle hissettiğimi anlamakta zorlandığım. Üzgün değilim. Mutlu da değilim. Yalnızca bir süredir hiçbir şeyin içimde karşılık bulmadığını hissediyorum.</p><blockquote>Ve insan, bazen en çok da ne hissetmediğini anlatmakta zorlanıyor.</blockquote><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=9ba49948ab40" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://mediumturkiye.com/%C3%BCzg%C3%BCn-bile-de%C4%9Filim-9ba49948ab40">Üzgün Bile Değilim</a> was originally published in <a href="https://mediumturkiye.com/">Türkiye Yayını</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Kendi Sesimi Ararken]]></title>
            <link>https://mediumturkiye.com/kendi-sesimi-ararken-e7e0c12ce45f?source=rss-08c3e2c57311------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/e7e0c12ce45f</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Diloshh]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 20 Sep 2026 08:39:41 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-09-20T08:39:41.524Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Ve3fMwgVn0ATVxEx6QEfkA@2x.jpeg" /><figcaption>Photo by <a href="https://www.instagram.com/rareflower_photography/">Anita Austvika</a> on <a href="https://unsplash.com/?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Unsplash</a></figcaption></figure><p>Bazen insan kendi hayatını yaşarken bile kendisini dışarıdan izliyormuş gibi hissedebilir. Bir şey yaparken, onu gerçekten kendisi için yapıp yapmadığını düşünür. Bir kitap okurken yalnızca hikâyenin içinde kaybolmak yerine, kitabı bitirdiğinde ne hissedeceğini ya da onu başkasına nasıl anlatacağını düşünür. Bir şarkıyı dinlerken yalnızca kendisinde bıraktığı sese değil, başkalarının onu nasıl bulacağına da kulak verir. Sanki bütün bunların yanında, görünmeyen bir çift göz daha vardır.</p><p>Ben hayatımın birçok aşamasında kendimi böyle hissettim. Kitap okumayı gerçekten seviyorum. Bir kitabın sayfalarını çevirmek, bir karakterin hayatına birkaç saatliğine misafir olmak, bir cümlenin altını çizmek bana iyi geliyor. Fakat bazen kitabın sonunu o kadar merak ediyorum ki aceleyle okuyup bir an önce bitirmek istiyorum. Sanki okumakla değil, bitirmekle ilgileniyorum. Kitabın içinde kalmak yerine son sayfaya ulaşmaya çalışıyorum. Sonra kendime şu soruyu soruyorum: Ben gerçekten kitabı mı okumak istiyorum, yoksa okumuş olmayı mı?</p><p>Film izlerken de buna benzer bir şey oluyor. Bir filmi yalnızca bende bıraktığı duyguyla sevmek yeterli gelmiyor; zihnimin bir köşesinde onu nasıl anlatacağım, hangi sahnesinden söz edeceğim, neden sevdiğimi nasıl açıklayacağım beliriyor. Oysa bazen bir filmi hiçbir yere koymadan, kimseye anlatmadan, yalnızca bende bıraktığı hâliyle sevmek yeterli olmalı.</p><p>Müzik listelerim ise bunun daha görünür bir hâli. Kendi dinlemek istediğim şarkıları eklemek yerine, insanların beğeneceğini düşündüğüm şarkıları seçtiğimi fark ediyorum. Sonra listeye bakınca içindeki şarkıların hangilerinin gerçekten bana ait olduğunu düşünmeye başlıyorum. İnsan bir noktada kendisine şu soruyu sormadan edemiyor: Ben bunu gerçekten seviyor muyum, yoksa sevebileceğim bir insan görüntüsü mü oluşturmaya çalışıyorum?</p><p>Üstelik bunu çoğu zaman bilinçli olarak yapmıyorum. Kimse bana ne okumam, ne dinlemem ya da nasıl biri olmam gerektiğini söylemiyor. Bazen karşımda gerçekten kimse yok. Yine de sanki birileri beni izliyormuş gibi davranıyorum. Bir kitap okurken, bir film izlerken, bir yere giderken, bir şey söylerken kendi hayatımın içinde bile kendimi seyrediyorum.</p><p>Bunun ne zaman başladığını bilmiyorum. İnsan büyüdükçe kendisini başkalarının gözünden görmeyi öğreniyor. Önce ailesinin, sonra arkadaşlarının, okulun, çevrenin ve toplumun bakışını içine alıyor. Zamanla dışarıdan gelen seslerle içeriden gelen ses birbirine karışıyor. Sonra insan kendi sesini diğerlerinden ayırmakta zorlanıyor. Bir şeyi gerçekten istediğim için mi yapıyorum, yoksa istediğimi düşündüğüm için mi? Bunu gerçekten seviyor muyum, yoksa sevmek bana yakışıyor diye mi seviyorum?</p><p>Kendimizden uzaklaşmamız her zaman büyük kırılmalarla gerçekleşmiyor. Bazen çok küçük seçimlerin içinde oluyor. Dinlediğimiz bir şarkıda, aldığımız bir kitapta, gittiğimiz bir yerde, kurduğumuz bir cümlede. Her seçimimizin arkasında kendimizden başka bir göz aramaya başladığımızda, kendi sesimiz yavaş yavaş geriye çekiliyor.</p><p>Sonra insan kendisini hayatının tam ortasında değil, biraz kıyısında buluyor. Günler geçiyor, insanlar geliyor, kitaplar okunuyor, filmler izleniyor, şarkılar dinleniyor. Hayat dışarıdan bakıldığında devam ediyor; fakat insan kendi hayatının içinde kendisine ait bir yerde duramıyor.</p><p>Kendin olmak düşündüğümüz kadar büyük ve kesin bir şey olmayabilir. Bazen bir şarkıyı yalnızca sevdiğimiz için dinleyebilmek, bir kitabı bitirmek için acele etmeden birkaç sayfanın içinde kalabilmek, bir filmi kimseye anlatmak zorunda olmadan sevebilmektir. Kimsenin bilmediği bir şeyi sevmek, onu açıklamak zorunda hissetmemek ve yaptığımız her şeyi görünmez bir izleyiciye sunmamak da kendimize ait bir hayat kurmanın küçük yollarıdır.</p><p>Çünkü hayatımızdaki her şeyin bir izleyicisi olmak zorunda değil. Her sevginin açıklanması, her seçimin anlaşılması, her zevkin başkaları tarafından onaylanması gerekmiyor. İnsan bazen yalnızca kendisi için bir şey yaptığında, uzun zamandır susturduğu sesini yeniden duyabiliyor.</p><p>İlk başta o sesi tanımayabiliriz. Uzun zamandır kendimizi dışarıdan izlediğimiz için, kendi hayatımızın içinde nasıl duracağımızı bilemeyebiliriz. Fakat insan kendisini seyretmeyi bıraktığında, hayatın kıyısında beklemek yerine yavaşça içine doğru yürümeye başlayabilir.</p><p>Ve o zaman, uzun zamandır başkalarının sesleri arasında kaybolduğunu sandığı şeyin aslında hâlâ orada olduğunu fark edebilir:</p><p>Kendi sesi.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=e7e0c12ce45f" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://mediumturkiye.com/kendi-sesimi-ararken-e7e0c12ce45f">Kendi Sesimi Ararken</a> was originally published in <a href="https://mediumturkiye.com/">Türkiye Yayını</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Cesur Yeni Dünya]]></title>
            <link>https://mediumturkiye.com/cesur-yeni-d%C3%BCnya-7c1fda7ef019?source=rss-08c3e2c57311------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/7c1fda7ef019</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Diloshh]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 16 Sep 2026 09:32:12 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-09-16T09:32:12.021Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*kA9cLWzXVV_CihNUaixaHg@2x.jpeg" /></figure><h4>İnsanları kontrol edildiklerini bile fark etmeyecek kadar nasıl memnun ederiz?</h4><p>Bazı kitapları bitirdiğinizde hikâye sona erer. Bazılarında ise son sayfayı kapattığınız hâlde kitap zihninizin içinde kalmaya devam eder. Cesur Yeni Dünya benim için biraz böyle bir kitaptı. Okurken zaman zaman ağır ve karmaşık geldi; Alfa’ların, Epsilon’ların, fabrikalarda üretilen insanların ve sürekli mutluluk hâlinin ardında ne olduğunu anlamaya çalıştım. Sayfalar ilerledikçe bunun yalnızca geleceğe dair kurulmuş bir dünya olmadığını fark ettim. Huxley, insanın kendi iradesinden ne kadar kolay vazgeçebileceğini anlatıyordu.</p><p>Bu dünyada insanlar daha doğmadan sınıflandırılıyor. Kimilerinin düşünmesi, kimilerinin yönetmesi, kimilerinin ise yalnızca belirlenmiş işleri yapması bekleniyor. Bir insanın ne olacağına kendisinin karar vermesine gerek kalmıyor; onun adına çoktan karar verilmiş oluyor. Üstelik kimse bundan özellikle şikâyet etmiyor. Çünkü daha en başından, içinde bulunduğu sınıfı sevmeyi öğreniyor.</p><p>Romanın en ürkütücü tarafı tam olarak burada başlıyor.</p><h4>İnsanları zorla susturmak yerine onları susturulmaya ihtiyaç duymayacak hâle getirmek…</h4><p>Acıyı ortadan kaldırmak. Yalnızlığı unutmak. Yas tutmamak. Fazla düşünmemek. Fazla bağlanmamak. Sürekli tüketmek ve her rahatsızlığın üzerine biraz soma almak.Böylece insan mutsuz olmuyor ama mutlu olmanın ne demek olduğunu da yeniden düşünmek zorunda kalmıyor.</p><p>Huxley’nin dünyasında insan artık yalnızca yaşayan bir varlık değil, sistemin kusursuz biçimde işlemesi için gereken bir parçaya dönüşüyor. Ford’un otomobiller için geliştirdiği seri üretim mantığı, insanların hayatlarına kadar uzanıyor. İnsanlar doğuyor, sınıflandırılıyor, yetiştiriliyor ve kendilerinden beklenen hayatı yaşamaya hazırlanıyor. Her şey o kadar düzenli ki bu düzenin içinde insanın kendisine rastlaması neredeyse imkânsız.</p><p>Sonra Vahşi geliyor.</p><p>Ve romanın en çarpıcı ironilerinden biri burada ortaya çıkıyor: Bu düzenin dışında kalan kişiye “vahşi” deniyor.</p><p>Çünkü vahşi acıyı kabul ediyor. Seviyor. Yas tutuyor. Kıskanıyor. Sorguluyor. Seçmek istiyor. Mutluluğun her zaman iyi bir şey olmadığını, acının da insan hayatının ayrılmaz bir parçası olduğunu biliyor. Onların kusursuz sandığı dünyanın karşısına insanın bütün çelişkilerini çıkarıyor.</p><p>Fakat onlar için bunlar insan olmak değil, ilkellik.</p><p>Sisteme o kadar uzun süre uyum sağlamışlar ki sisteme uymayan kişi onlara yanlış geliyor. Özgürce düşünmek, huzuru bozan bir hastalık gibi görülüyor. Acı çekmek gereksiz, yalnız kalmak anlamsız, bağlanmak tehlikeli, sorgulamak ise neredeyse aykırı bir davranış hâline geliyor.</p><blockquote>İnsanları kontrol etmenin en etkili yolu onlara sürekli ne yapmaları gerektiğini söylemek değildir.Onlara başka bir ihtimale ihtiyaç duymayacakları bir hayat sunmaktır.</blockquote><p>Çünkü insan özgürlüğünün elinden alındığını fark ederse karşı koyabilir. Ama özgür olmadığını düşünmeyecek kadar memnunsa, ortada karşı koyması gereken bir şey olduğunu bile anlamayabilir.</p><p>Beni kitabın sonunda en çok düşündüren şey buydu.</p><p>Bir insanın elinden seçim yapma hakkını almak kadar, seçim yapmadığı hâlde özgür olduğuna inanmasını sağlamak da mümkün.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=7c1fda7ef019" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://mediumturkiye.com/cesur-yeni-d%C3%BCnya-7c1fda7ef019">Cesur Yeni Dünya</a> was originally published in <a href="https://mediumturkiye.com/">Türkiye Yayını</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Nereye Ait Olduğumuzu Bilmeden]]></title>
            <link>https://mediumturkiye.com/nereye-ait-oldu%C4%9Fumuzu-bilmeden-aa3f81493e95?source=rss-08c3e2c57311------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/aa3f81493e95</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Diloshh]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 13 Sep 2026 12:09:40 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-09-15T16:55:30.520Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*X3GcRLOdGzsxpwYmrXQWOg@2x.jpeg" /></figure><p>Bazı insanlar girdikleri yerlere kolayca karışır. Bir masaya oturduklarında, bir arkadaş grubunun arasına girdiklerinde ya da yeni bir hayata başladıklarında, sanki orada olmaları zaten olması gereken şeymiş gibi davranırlar. Nerede duracaklarını, kimin yanında konuşacaklarını, ne zaman susacaklarını düşünmezler. Her şey kendiliğinden gelişir.Bazı insanlar içinse bir yere ait olmak biraz daha güçtür.</p><p>Uzun zamandır bulunduğum yerlerin içinde kendimi biraz dışarıdan izliyormuşum gibi hissediyorum. Kalabalığın içinde olsam bile, sanki herkes aynı yere aitmiş de ben yanlışlıkla onların arasına karışmışım gibi. Bazen hiçbir sebep yokken aklımdan aynı soru geçiyor:</p><p>Benim burada ne işim var?</p><p>Bu sorunun belirli bir cevabı da yok aslında. Çünkü mesele bulunduğum yerin kötü olması değil. İnsanları sevmemek de değil. Hatta çoğu zaman tam tersine, etrafımdaki insanları seviyorum. Onlarla konuşuyor, onları dinliyor, hayatlarında olanları önemsiyorum. Fakat bütün bunların içinde kendime ait küçük bir mesafe bırakıyorum.Belki de en zor tarafı bu.Bir insanın yanında bulunmakla, onun yanında gerçekten var olabilmek aynı şey değil.</p><p>Çocukluktan beri farklı çevrelerin içinde bulundum. Okullar, sınıflar, arkadaşlıklar, değişen insanlar… Her dönem kendi içinde başka bir hayat gibi görünse de bende kalan duygu çoğu zaman aynıydı. Bir yere alışıyor, insanlarla yakınlaşıyor, sonra bir noktada aramızdaki bağın benim için eskisi kadar anlamlı olmadığını fark ediyordum.</p><p>Bazen bir arkadaşlığın bitmesi büyük bir olayla gerçekleşmiyor. Kimse kimseye kötü bir şey söylemiyor. Büyük bir tartışma yaşanmıyor. Yalnızca konuşmalar azalıyor, görüşmeler seyrekleşiyor ve bir gün o insanın hayatındaki yerinin değiştiğini fark ediyorsun.Sonra yeni bir çevreye giriyorsun.Belki bu kez farklı olur diye düşünüyorsun.Ama bir süre sonra kendini yine aynı yerde buluyorsun.</p><p>İnsan ister istemez kendisinden şüphe etmeye başlıyor. Herkes birbirleriyle anlaşabiliyorsa, herkes bir şekilde kendine bir yer bulabiliyorsa, neden ben bulunduğum ortamlarda hep biraz yabancı hissediyorum?Belki sorun gerçekten bendeydi.Ya da belki sorun diye gördüğüm şey, yalnızca kendimi başkaları kadar kolay açamamamdı.</p><p>Çünkü insanlar bana kendilerinden söz ediyorlar. Ben dinliyorum. Onların korkularını, sevinçlerini, kırgınlıklarını, gelecek planlarını biliyorum. Fakat sıra bana geldiğinde, anlatacaklarımın bir kısmını içimde tutuyorum. Kendimi anlatmakla anlaşılmak arasında uzun zamandır çözemediğim bir mesafe var.</p><p>İnsan bazen kendisini korumak için etrafına öyle sessiz duvarlar örüyor ki, bir süre sonra o duvarların kendisine ait olduğunu unutuyor.</p><p>Belki de aidiyet yalnızca başkalarının bizi kabul etmesiyle ilgili değildir. Belki insanın kendisini de bir yere bırakabilmesi gerekir. Kusurlarıyla, kararsızlıklarıyla, söyleyemedikleriyle, bazen hiçbir şey anlatmak istememesiyle…</p><p>Bunu düşündüğümde aklıma Jack London’ın Martin Eden romanı geliyor.</p><p>Martin’in hikâyesinde beni en çok etkileyen şey, onun yalnızca sınıf atlama ya da kendisini var etme mücadelesi vermesi değil. Asıl dikkat çekici olan, bütün hayatı boyunca bir yere ulaşmaya çalışırken aslında nerede duracağını bir türlü bulamaması.</p><p>Martin, kendisine ait olmayan bir dünyanın kapısından içeri girmeye çalışır. Ruth’la tanışmasıyla birlikte başka bir hayatın mümkün olduğunu görür. O güne kadar içinde bulunduğu dünyadan farklı bir çevreyle karşılaşır; insanların konuşma biçimleri, düşünceleri, yaşamları ona başka bir ihtimali gösterir.Bunun üzerine kendisini değiştirmeye başlar.Okur, Martin’in okumaya, öğrenmeye ve yazmaya tutunmasını yalnızca kişisel bir gelişim hikâyesi olarak okumaz. Onun bütün çabasında, kendisine başka bir hayat kurma isteği vardır. Yazmak onun için yalnızca geçimini sağlayacağı bir iş değildir. Aynı zamanda kendisini kanıtlamanın, içinde bulunduğu dünyadan başka bir dünyanın mümkün olduğunu göstermenin yoludur.</p><p>Fakat Martin’in trajedisi tam da burada ortaya çıkar.</p><p>Bir yere ait olabilmek için kendisini sürekli yeniden kurar. İnsanların onu ciddiye almasını, yazdıklarının görülmesini, küçümsendiği dünyanın bir gün ona kapılarını açmasını bekler. Bunun için açlıkla, yoksullukla, reddedilmeyle ve yalnızlıkla mücadele eder.Sonunda beklediği şey gerçekleşir.Bir zamanlar onu görmeyen insanlar artık onu görmeye başlar. Yazdıkları değer kazanır. İnsanların ona bakışı değişir. Bir zamanlar girmek istediği çevre, artık onu kendi içine kabul etmeye hazırdır.</p><p>Ama Martin artık aynı Martin değildir.</p><p>Yıllarca ulaşmaya çalıştığı yere vardığında, oraya neden ulaşmak istediğini sorgulamaya başlar.Belki de insanın en büyük yanılgılarından biri budur: Bir yere ait olmayı, oraya kabul edilmekle karıştırmak.Çünkü bir kapının sana açılması, kendini o evin içinde bulacağın anlamına gelmez.</p><p>Martin Eden’ın hikâyesi bana bu yüzden yalnızca başarıya ulaşmanın ya da toplum tarafından kabul edilmenin hikâyesi gibi gelmiyor. Aynı zamanda insanın kendisine ait bir yer bulma çabasını anlatıyor. Ve belki daha acı olanı, bazen insanın yıllarca aradığı yere ulaştığında bile kendisini oraya ait hissedemeyebileceğini gösteriyor.Belki insanın aradığı şey hiçbir zaman belirli bir yer değildir.</p><p>Bir şehir, bir okul, bir arkadaş grubu, bir ilişki ya da başka insanların arasında edinilmiş bir konum…Belki aradığımız şey, bütün bunların içinde kendimize söyleyebileceğimiz basit bir cümledir:</p><p>“Burada benim de yerim var.”</p><p>Bazen bu cümleyi başkalarının bize söylemesini bekliyoruz. Bizi çağırmalarını, aralarına almalarını, bizi olduğumuz hâlimizle kabul etmelerini istiyoruz. Fakat insanın kendisine bir yer açması belki de başkalarının ona yer vermesinden önce geliyor.Ben hâlâ bunu öğreniyorum.Belki yıllardır yanlış yerde kendime bir yer arıyorum. Belki ait olmadığım kalabalıklara karışmak yerine, neden onların içinde yabancı hissettiğimi anlamam gerekiyor.</p><p>Çünkü insanın kendisini sürekli başka insanların arasında araması da yorucu.</p><p>Belki de insanın hayatındaki en uzun yolculuklardan biri, kendisine “Ben burada kalabilirim.” diyebileceği bir yere ulaşmak.</p><p>Ve belki o yer, sandığımız kadar uzağımızda değildir.</p><p>Belki önce nereye ait olduğumuzu bulmamız değil, kendimize ait olduğumuzu kabul etmemiz gerekiyordur.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=aa3f81493e95" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://mediumturkiye.com/nereye-ait-oldu%C4%9Fumuzu-bilmeden-aa3f81493e95">Nereye Ait Olduğumuzu Bilmeden</a> was originally published in <a href="https://mediumturkiye.com/">Türkiye Yayını</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Hayatının Tamamını Görebilseydin, Yine de Aynı Hayatı Seçer Miydin?]]></title>
            <link>https://mediumturkiye.com/hayat%C4%B1n%C4%B1n-tamam%C4%B1n%C4%B1-g%C3%B6rebilseydin-yine-de-ayn%C4%B1-hayat%C4%B1-se%C3%A7er-miydin-47b81e04c688?source=rss-08c3e2c57311------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/47b81e04c688</guid>
            <category><![CDATA[farkındalık]]></category>
            <category><![CDATA[kişisel-gelişim]]></category>
            <category><![CDATA[türkiye-yayını]]></category>
            <category><![CDATA[turkey]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Diloshh]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 06 Aug 2026 18:20:27 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-08-06T18:20:27.465Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/600/1*fCNxPZN9kuX1E9V6JcVdZg@2x.jpeg" /></figure><p>Arrival’ı izledikten sonra kendime tek bir soru sordum: Hayatımın tamamını en başından görebilseydim, bazı şeyleri değiştirir miydim, yoksa hepsini olduğu gibi kabul mü ederdim?</p><p>Bu soruyla karşılaşmadan önce cevabım muhtemelen çok net olurdu. Hayatımda eksik gördüğüm, keşke farklı olsaydı dediğim o kadar çok şey vardı ki, hepsini değiştirmek isterdim sanırım. Ama bu soruyu gerçekten düşünmeye başlayınca, aslında bugüne kadar yeterince derin düşünmediğimi fark ettim.</p><p>Arrival bana şunu fark ettirdi: Hayatı yaşarken onu parçalara ayırıyoruz. Bu anı, bu yılı, bu hatayı tek başına değerlendiriyoruz. Oysa belki de hiçbir olay kendi başına iyi ya da kötü değildir. Çünkü bir anın anlamını, çoğu zaman ondan yıllar sonra yaşadıklarımız belirliyor. O yüzden geçmişe dönüp tek bir şeyi değiştirmeyi istemek, yalnızca o anı değil; o anın dokunduğu bütün hayatı yeniden yazmak anlamına geliyor.</p><p>Hayatımın tamamını en başından görebilseydim, değiştireceğim her olayın yalnızca tek bir anı değil, o anın doğurduğu bütün sonuçları da değiştireceğini düşündüm. Bugün beni ben yapan insanlar, aldığım kararlar, yaşadığım hayal kırıklıkları, hatta kendimle kurduğum ilişki… Belki de hepsi birbirine görünmez iplerle bağlı.</p><p>Bir acıyı hayatımdan çıkarmak, belki de onun ardından gelen en güzel karşılaşmayı da silmek demekti. Bir hatayı düzeltmek, belki de bugün sahip olduğum olgunluktan vazgeçmekti. Ve işte bu ihtimal, “değiştirirdim” demeyi düşündüğüm kadar kolay olmaktan çıkardı.</p><p>Belki de sonunda hiçbir şeyi değiştirmezdim. Kusursuz olduğu için değil; sonuçlarını tam olarak bilemeyeceğim kadar karmaşık olduğu için. Çünkü bazen bizi en çok yaralayan şeyler, yıllar sonra en çok büyüten şeylere dönüşebiliyor. Belki de hayatı olduğu gibi kabul etmek, onu değiştirebilecek güce sahip olmaktan daha büyük bir cesaret gerektiriyordur.</p><blockquote>Belki de hayatın bize sunduğu en büyük armağan, geleceği bilmemek değildir. Asıl armağan, belirsizliğin içinde seçim yapabilmek, hata yapabilmek, kaybedebilmek ve yine de yaşamaya devam edebilmek…</blockquote><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=47b81e04c688" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://mediumturkiye.com/hayat%C4%B1n%C4%B1n-tamam%C4%B1n%C4%B1-g%C3%B6rebilseydin-yine-de-ayn%C4%B1-hayat%C4%B1-se%C3%A7er-miydin-47b81e04c688">Hayatının Tamamını Görebilseydin, Yine de Aynı Hayatı Seçer Miydin?</a> was originally published in <a href="https://mediumturkiye.com/">Türkiye Yayını</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Tekrar Eden Günler Değil, Tekrar Eden Biziz]]></title>
            <link>https://mediumturkiye.com/tekrar-eden-g%C3%BCnler-de%C4%9Fil-tekrar-eden-biziz-a4e1334be941?source=rss-08c3e2c57311------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/a4e1334be941</guid>
            <category><![CDATA[türkiye]]></category>
            <category><![CDATA[psikoloji]]></category>
            <category><![CDATA[türkiye-yayını]]></category>
            <category><![CDATA[kişisel-gelişim]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Diloshh]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 03 Aug 2026 17:40:54 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-08-03T17:40:54.750Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/192/1*sBWsvUNbk94x2VuC04OGhw@2x.jpeg" /></figure><p>Bazı filmler vardır; jenerik aktıktan sonra biter. Bazılarıysa tam o anda başlar. Günler sonra, hiç beklemediğiniz bir anda yeniden aklınıza gelir. Belki işe ya da okula giderken, belki her gün geçtiğiniz bir sokakta yürürken ya da alarm yine aynı saatte çaldığında… O an fark edersiniz ki film aslında sizi izlemeyi hiç bırakmamıştır.</p><p>Groundhog Day benim için tam olarak böyle bir film.</p><p>1993 yapımı film, kibirli bir hava durumu sunucusu olan Phil Connors’ın, Groundhog Day kutlamalarını haber yapmak için gittiği küçük bir kasabada aynı günü tekrar tekrar yaşamasını konu alıyor. Başta bunun geçici bir aksilik olduğunu düşünüyor. Sonra içinde bulunduğu durumdan faydalanmaya çalışıyor. Kuralların ortadan kalktığı bir dünyada istediği her şeyi yapabileceğine inanıyor. Fakat zaman geçtikçe anlıyor ki ertesi gün diye bir şey yok. Her sabah aynı şarkıyla uyanıyor, aynı insanlarla karşılaşıyor, aynı cümleleri duyuyor. Gün değişmiyor.</p><p>Filmin en etkileyici yanı, zamanın durması değil aslında. Zaman dururken insanın kendisiyle baş başa kalması. Çünkü kaçacak yeni bir gün olmadığında, geriye yalnızca kendiniz kalıyorsunuz. Ve belki de insanın en uzun yolculuğu, başka bir yere değil, kendi içine yaptığı yolculuk oluyor.</p><p>İlk izlediğimde bunun yalnızca yaratıcı bir senaryo olduğunu düşünmüştüm. Film bittikten sonra ise asıl ilginç olanın bizim hayatlarımız olduğunu fark ettim. Çünkü çoğumuz, Phil kadar görünür olmasa da kendi döngülerimizin içinde yaşıyoruz.</p><p>Her sabah benzer saatlerde uyanıyoruz. Aynı yolları kullanıyor, aynı insanlarla karşılaşıyor, aynı endişeleri taşıyoruz. Ertelediğimiz kararları “yarın” diyerek bir sonraki güne bırakıyoruz. Sonra o yarın geliyor ama biz yine aynı alışkanlıklarla güne başlıyoruz. Takvim ilerliyor, mevsimler değişiyor, yaşımız büyüyor; fakat bazen içimizde hiçbir şey yerinden oynamıyor.</p><p>Belki de bu yüzden bazı dönemlerde zamanın nasıl geçtiğini hatırlamıyoruz. Haftalar, aylar hatta yıllar geride kalıyor ama geriye birbirine benzeyen birkaç anıdan fazlası kalmıyor. Çünkü insanı yoran şey aynı günü yaşamak değil; aynı hisleri, aynı korkuları ve aynı seçimleri tekrar etmeye başlamak</p><blockquote>Filmin bir sahnesinde Phil, yanındakilere şu soruyu soruyor:</blockquote><blockquote>“Bir yere sıkışıp kalsaydınız ve her gün aynı günü yaşamak zorunda olsaydınız ne yapardınız?”</blockquote><p>İlk duyduğumda bu soruya kolayca cevap verebileceğimi sandım. Yeni şeyler öğrenirdim, farklı yerler gezerdim, canım ne isterse onu yapardım diye düşündüm. Sonra fark ettim ki film aslında bize başka bir soru soruyordu.</p><p>Aynı günü tekrar yaşasaydık, gerçekten farklı biri olabilir miydik?</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*P6lUvMgGxBm6P7NjSvJXFA@2x.jpeg" /></figure><p>Çünkü Phil’in hayatını değiştiren şey, günün değişmesi değildi. Gün hep aynı kaldı. Değişen, o günün içindeki Phil oldu.</p><p>İnsanları gerçekten dinlemeyi öğrendi. Piyano çalmayı öğrendi. Başkalarının hayatını önemsemeye başladı. Daha önce fark etmediği insanları fark etti. Yardım edebileceği herkese yardım etmeye çalıştı. Aynı sokaklardan yürüdü, aynı insanlarla karşılaştı ama artık aynı gözlerle bakmıyordu.</p><p>Sanırım filmin en güçlü mesajı da burada saklı.</p><p>Hayat bazen bize bambaşka günler sunmaz. Bunun yerine aynı görünen günlerin içine yeni anlamlar koyma fırsatı verir. Aynı yoldan yürürken ilk kez gökyüzüne bakmak, uzun zamandır konuşmadığımız bir arkadaşımızı aramak, yeni bir şey öğrenmek, bir çocuğun gülümsemesine sebep olmak ya da hiç tanımadığımız birine yardım etmek… Bunların hiçbiri takvimi değiştirmez. Ama günü değiştirir.</p><p>Belki de hayatın anlamı tam olarak burada saklıdır. Hep büyük değişimleri bekliyoruz. Yeni bir şehir, yeni bir iş, yeni insanlar ya da hayatımızı tamamen değiştirecek büyük bir olay… Oysa çoğu zaman hayat, küçük seçimlerin birikimiyle yön değiştiriyor. Aynı görünen günlerin içine eklediğimiz küçücük farklılıklar, zamanla bambaşka bir hayatın temelini oluşturuyor.</p><p>Phil, döngüden kaçmayı bıraktığında yaşamayı öğrenmeye başlıyor. Belki bizim de ihtiyacımız olan şey, sürekli başka bir günü beklemek yerine içinde bulunduğumuz günü biraz daha anlamlı kılmaya çalışmak. Çünkü bazen değişim, yeni bir güne uyanmakla değil; aynı güne farklı biri olarak uyanmakla başlıyor.</p><p>Yarın alarm yine aynı saatte çalacak.</p><p>Belki yine aynı otobüse bineceğiz, aynı masaya oturacağız, aynı sokaklardan geçeceğiz.</p><p>Ama yarın, bugün yaptığımızdan farklı tek bir şey yapabiliriz. Birine yardım edebilir, uzun zamandır ertelediğimiz o ilk adımı atabilir, yeni bir şey öğrenebilir ya da sadece etrafımıza biraz daha dikkatle bakabiliriz.</p><p>Belki de günleri birbirinden ayıran şey takvim değildir.</p><blockquote>Belki de günleri birbirinden ayıran, o günün içine kattığımız anlamdır.</blockquote><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=a4e1334be941" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://mediumturkiye.com/tekrar-eden-g%C3%BCnler-de%C4%9Fil-tekrar-eden-biziz-a4e1334be941">Tekrar Eden Günler Değil, Tekrar Eden Biziz</a> was originally published in <a href="https://mediumturkiye.com/">Türkiye Yayını</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Her Şeyi Kontrol Etmeyi Bıraktığım Gün Vücudum İyileşmeye Başladı]]></title>
            <link>https://mediumturkiye.com/her-%C5%9Feyi-kontrol-etmeyi-b%C4%B1rakt%C4%B1%C4%9F%C4%B1m-g%C3%BCn-v%C3%BCcudum-i%CC%87yile%C5%9Fmeye-ba%C5%9Flad%C4%B1-f57030bc4504?source=rss-08c3e2c57311------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/f57030bc4504</guid>
            <category><![CDATA[kişisel-gelişim]]></category>
            <category><![CDATA[medium-turkiye]]></category>
            <category><![CDATA[türkiye-yayını]]></category>
            <category><![CDATA[self-improvement]]></category>
            <category><![CDATA[psikoloji]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Diloshh]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 31 Jul 2026 09:25:55 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-07-31T09:25:55.430Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*_uLBvlfqX5IP-HzcciGTEQ@2x.jpeg" /></figure><p>Hayatım boyunca her şeyi bir takvime, bir plana, kusursuz bir amaca sığdırmaya çalıştım. Zihnimde hiç susmayan bir ses vardı: “Her günün anlamlı olmalı. Bir günü bile boş geçirirsen eksiksin, yetersizsin.”</p><p>Sınavlara girerken, yeni bir yola adım atarken hep bu sesle yürüdüm. Spontane yaşamak benim için bir özgürlük değil, kontrolü kaybetme korkusuydu. Zihnim her anı dizginlemeye çalışırken ben sürekli potansiyelimin altında kaldım. Çünkü yaşamanın getirdiği o doğal akışla değil, kendi yarattığım baskıyla savaşıyordum.</p><p>Sonunda bu bitmek bilmeyen kontrol arzusu zihnimin sınırlarını aştı ve bedenime sızdı.</p><p>Vücudum artık benimle konuşmayı bıraktı; reaksiyon vermeye başladı. Sebebi bulunamayan ağrılar, aniden beliren hastalıklar, durduk yere kilitlenen bir beden… Zihnim “daha çok kontrol et” dedikçe, vücudum “artık dur” diye bağırıyordu. İnsanların özenerek izlediğim o zahmetsiz, akışına bırakılmış hayatlarının yanında ben kendi ördüğüm duvara çarpıp duruyordum.</p><p>Bir gün hiçbir şey yapmadan oturduğumda hissettiğim o ağır suçluluk duygusuyla yüzleşirken anladım: Aşırı kontrol, sadece bir güç illüzyonuydu.</p><p>Tam da bu yorgunluğun ortasında karşılaştım Shikata Ga Nai (仕方がない) kavramıyla.</p><p>Japonların bu kadim felsefesi basitçe “Yapacak bir şey yok” demek değilmiş aslında. Pes etmek ya da çaresizce boyun eğmek hiç değil. Shikata Ga Nai; kontrolünün dışında kalan durumlar karşısında rüzgara karşı koşmayı bırakmakmış. Değiştiremeyeceğin şeylere direnmek yerine, o durumun varlığını kabul edip zihinsel sükûnetini koruyabilmekmiş.</p><p>Yıllarca fırtınayı durdurmaya çalışmış bir insan olarak, fırtınanın ortasında durup sadece ıslanmayı kabul etmenin hafifliğini öğrendim.</p><p>Şimdilerde yavaş yavaş geri çekiliyorum. Bu bir vazgeçiş değil, zihnimin bedenimle yaptığı bir barış anlaşması. Boş geçen bir günü “kayıp” olarak değil, sadece “bir gün” olarak görmeyi deniyorum. Planlarım bozulduğunda vücudumun otomatik olarak verdiği o panik reaksiyonunu artık şefkatle karşılıyorum.</p><blockquote>Çünkü biliyorum ki bazı şeyler benim gücümün çok ötesinde gerçekleşiyor. Ve bazen hayatın bana sunabileceği en büyük iyileşme, sadece sessizce geri çekilip “yapacak bir şey yok” diyebilmekte saklı.</blockquote><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=f57030bc4504" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://mediumturkiye.com/her-%C5%9Feyi-kontrol-etmeyi-b%C4%B1rakt%C4%B1%C4%9F%C4%B1m-g%C3%BCn-v%C3%BCcudum-i%CC%87yile%C5%9Fmeye-ba%C5%9Flad%C4%B1-f57030bc4504">Her Şeyi Kontrol Etmeyi Bıraktığım Gün Vücudum İyileşmeye Başladı</a> was originally published in <a href="https://mediumturkiye.com/">Türkiye Yayını</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Çokluğun İçinde Kendini Kaybetmek]]></title>
            <link>https://mediumturkiye.com/%C3%A7oklu%C4%9Fun-i%CC%87%C3%A7inde-kendini-kaybetmek-ae76064254e1?source=rss-08c3e2c57311------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/ae76064254e1</guid>
            <category><![CDATA[türkiye-yayını]]></category>
            <category><![CDATA[psikoloji]]></category>
            <category><![CDATA[kendini-tanıma]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Diloshh]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 06 Jun 2026 05:46:50 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-06-06T05:46:50.734Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Tv69XxHhXxkEZG9BoJfmGw@2x.jpeg" /></figure><p>Hukuk fakültesinin yoğun ders kitapları, Medium’da beyaz bir sayfa ve zihnimde hiç susmayan o ses: “Daha fazlasını yapmalısın. Sürekli yeni planlar kurmalı, yeni deneyimlerin peşinden koşmalısın. Her alanda kusursuz görünmeli ve en önemlisi, her an çok mutlu olmalısın.”</p><p>Uzun zamandır içimde tuhaf, karmaşık bir hisle yaşıyorum. Ne tam anlamıyla kendim olabiliyorum ne de kafamda yarattığım o “ideal” kadının gölgesinden kaçabiliyorum. Kendimi sürekli bir şeylere zorlarken, bir şeylere başlarken buluyorum. Fakat daha başladığım şeyin tadına varamadan, onda derinleşemeden zihnim hemen bir sonraki adıma, yeni bir projeye atlıyor. Bir bakıyorum ki kendimi geliştirme arzusu, kendime uyguladığım gizli bir baskıya dönüşmüş. Her şeyden zevk almak, her an çok üretken ve mutlu görünmek zorundaymışım gibi bir illüzyonun içinde, çokluğun bataklığında kayboluyorum.</p><p>Şu an her şey yolunda görünürken bile içimdeki o kaygılı ses fısıldıyor: “Peki ya yarın her şey kötüye giderse?” Yarının ne getireceğinin hiçbir garantisi yokken, neden bugünün huzurunu geleceğin o bitmek bilmeyen “mükemmellik ve kontrol etme” kaygısına feda ediyorum?</p><p>Geçtiğimiz günlerde durdum ve zihnimdeki o kalabalığı elemeye karar verdim. Kendime şu soruyu sordum:</p><p>“Ben gerçekten neyi yaparken kendim oluyorum? Ne zaman sadece ‘huzurlu’ hissediyorum?”</p><p>Fark ettim ki, her şeyi aynı anda yapmaya çalışmak beni büyütmüyor, aksine parçalara ayırıyor. Hayatımdaki fazlalıkları eledim. Eğer bir gün gerçekten sıkılırsam, yeni bir şeyi o zaman deneyimleme özgürlüğünü kendime tanıdım.</p><blockquote>Ve en önemlisi, kendime sıkılma hakkı verdim. Çünkü bazen sıkılmak da iyidir.</blockquote><p>Hayat hep düz bir çizgide, yukarı doğru tırmanan bir başarı grafiği olmak zorunda değil. Hayatın inişleri var, durakları var, bazen de geriye doğru adımları var. Kendimi sevmeyi öğrenmek, sadece her şey harika giderken kendimi onaylamak demek değilmiş.</p><p>Kendimi sevmek;</p><p>Yetememe korkumu,</p><p>Yokuşlarımı ve yorgunluklarımı,</p><p>Huzursuzluğumu ve üzüntümü,</p><p>Zamanın getireceği tüm değişimleri,</p><p>Çevremi, ailemi ve olduğum kişiyi bütünüyle kabullenmekmiş.</p><p>Bu ayıklama sürecinde en büyük savaşı zihnimdeki o “herkese iyilik yapmalıyım, herkes için çabalamalıyım” diyen fedakar sesle verdim. Uzun süre boyunca herkese, her şeye yetebileceğime inandım. Çevremdeki insanların dertlerine koşmak, onlara iyi gelmeye çalışmak benim misyonummuş gibi davrandım. Liste uzayıp gidiyordu: Arkadaşlar, aile, sorumluluklar…</p><blockquote>Sonra bir gün durup o listeye uzaktan baktım. Herkesin iyiliği için çabaladığım, herkesi sığdırdığım o koskoca listenin içinde bir tek ben yoktum. Kendimi herkesin arkasına koymuş, kendime yer bırakmamıştım.</blockquote><p>Anladım ki, bana iyi gelmeyen insanları ve her şeye yetme çılgınlığını hayatımdan elemek bencillik değil, bir hayatta kalma meselesiymiş. Şimdi herkese ve her şeye yetişmeyi bırakıyorum. Kendimi sevmeyi öğrenmek; o kalabalık odalardan çıkıp, nihayet kendi evime, kendi içime dönmek ve “Ben de buradayım” diyebilmekmiş.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=ae76064254e1" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://mediumturkiye.com/%C3%A7oklu%C4%9Fun-i%CC%87%C3%A7inde-kendini-kaybetmek-ae76064254e1">Çokluğun İçinde Kendini Kaybetmek</a> was originally published in <a href="https://mediumturkiye.com/">Türkiye Yayını</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>