<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by dinosonG on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by dinosonG on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@dinosongn?source=rss-7e82662d1c97------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/0*xyFR6IsWFpbDUVNa.</url>
            <title>Stories by dinosonG on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@dinosongn?source=rss-7e82662d1c97------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Wed, 18 Nov 2026 01:35:30 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@dinosongn/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[EP 4 :Tokyo Part 3]]></title>
            <link>https://medium.com/@dinosongn/ep-4-tokyo-part-3-8ce5e8b575a1?source=rss-7e82662d1c97------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/8ce5e8b575a1</guid>
            <category><![CDATA[tokyo]]></category>
            <category><![CDATA[shinjuku]]></category>
            <category><![CDATA[review]]></category>
            <category><![CDATA[harajuku]]></category>
            <category><![CDATA[line]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[dinosonG]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 29 Dec 2016 14:17:18 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2016-12-29T14:17:18.783Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>สวัสดีครับบบบ หลังจากห่างหายไปนาน (โคตรจะนาน) นึกว่าล้มหายตายจากกันไปแล้ว แหม่ ไม่หรอก ก็แค่หลังจากกลับมาจากญี่ปุ่นแล้วก็ต้องรีแล็กซ์(ที่ญี่ปุ่นไม่พอหรือไง???)​เพราะเดี๋ยวก็จะฝึกงานแล้วจะไม่มีได้ไปเที่ยวไหน ก็ต้องจัดหนักจัดเต็มกันสักหน่อย</p><p>อ๊ะ เรามาเล่าเรื่องที่โตเกียวกันดีกว่า หลังจากคืนนั้นที่ได้พักแถวอูเอโนะ แล้วก็ตื่นมาล้างหน้าแปรงฟัน โดยเป็นห้องน้ำรวมที่อุปกรณ์ให้พร้อมทั้งที่โกนหนวด ที่เซ็ตผล ไดร์เป่าผม สบู่ล้างหน้าคือไม่ต้องเอาอะไรมาจริงๆ โคตรจะพร้อมอะ หลังจากนั้นก็เช็คเอ้าท์ก็ง่ายๆแค่เอากุญแจไปคืน (ง่ายป่ะละมึง) เวลาที่ออกมาประมาณ 9 โมงซึ่งปกติถ้าที่ไทยก็น่าจะมีร้านค้าเปิดแล้วใช่ป่ะ แต่ที่ญี่ปุ่นค่ะคูณณณณณ กว่าจะเปิด 10–11 โมง <em>นี่มึงตั้งใจจะขายของจริงๆป่ะเนี่ย??? </em>ก็ทำไงได้เลยไปที่สถานีโตเกียวก่อน จะเซอร์เวย์บริษัท(สำนักงานใหญ่) เพราะวันสุดท้ายก่อนกลับไทยต้องมาพรีเซนท์ที่นี่ แล้วเพื่อไม่ให้เสียเวลาก็เลยต้องเซอร์เวย์ก่อน หลังจากนั้นก็กะที่จะไปพระราชวังอิมพีเรียล เพราะอยู่ใกล้ๆกัน</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*NM8xYA_Psqhr0xmO_edNAg.jpeg" /></figure><p>แต่ก่อนอื่น ที่จะไปคือหิวข้าวคร่าาาา ชิบหายละไง ร้านค้าไม่เปิดจะทำไง ก็เลยลองดูใต้ตึกบริษัทว่ามีอะไรขายมั่ง สรุปปิดหมดเลยจร้าาาา โอ้โหหห มีเปิดแต่ เซเว่น ดังนั้นก็จึงต้องกินที่เซเว่นนั่นแหละ ซื้อมาทั้งข้าวปั้น นม น้ำเปล่า กินแพงกว่าข้าวบางมื้ออีก 500 กว่าเยน หลังจากนั้นกินเสร็จก็ 10 โมงนิดๆ เลยไปที่พระราชวังอิมพีเรียล เดินไม่ไกลมากนัก อยากรู้ว่าอยู่ไหน Google Map มีไว้กันทำไมละคูณณณณ​เปิดสิ !!</p><p>อยากจะบอกว่าที่นี่มีทั้งทัวร์จีน ทัวร์ไทย ทัวร์ญี่ปุ่นเองก็มาลงเยอะ ส่วนใหญ่มาเดินๆแปปๆ แล้วถ่ายรูปรวมแล้วก็ไป โดยพระราชวังอิมพีเรียลจะมีแบ่งสองส่วนคือส่วนวังกับหน้าวัง และสวนสาธารณะ โดยสวนฯ ต้องเดินไปอีกด้วยความขี้เกียจเลยไปแค่หน้าวัง โดยพระราชวังอิมพีเรียลเป็นที่ประทับของสมเด็จพระจักรพรรดิ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*tAn_73H7PxrbOhF6r4UVLg.jpeg" /></figure><p>ในบ่งมีหงส์หรือห่านหรืออะไรก็ไม่รู้อยู่ แต่เราจะไปได้ไกลสุดแค่ตรงสะพานข้างหน้าหลังจากนั้นเราก็เข้าไปไม่ได้แล้ว โดยข้างหน้าเป็นลานหินกว้างๆ ที่เดินที่ฝุ่นฟุ้งมากก และมีต้นไม้รายรอบ อยู่หน้าพระราชวัง เมื่อถ่ายรูปเสร็จก็ไปที่ฮาราจูกุต่อเพื่อไปช็อปปิ้งแต่เนื่องจากเป็นวันหยุดประชากรจึงล้นหลามมากกกกก</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*yyj1GCnCcFZ6tnp_F36tzg.jpeg" /></figure><p>ส่วนใหญ่ร้านค้าจะเป็นขนม และของกินจุกจิกและเสื้อผ้าแฟชั่น โดยมีร้านสะดุดตาอยู่ร้านนึงเป้นร้านขนมเหมือนชูครีม ชิ้นละ 200–250 โดยประมาณ จำไม่ได้ละ รสชาติอร่อยมาก</p><p>ครีมเยิ้มมากแต่ถ้าหากใครอยากซื้อกลับไปฝากคิดผิดนะจ๊ะเพราะขนมนี้อายุสั้นมากไม่เกิน 1 วันเสียแล้ว ว๊ายยย อด อยากกินมากินเอง นาจา~</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*bLFD6MV9Jfh110_V_KqRPg.jpeg" /></figure><p>โดยที่ฮาราจูกุจะมีร้านเครปชื่อดังอยู่หลายร้านแต่ผมก็ไม่ได้กิน กับร้านขายสายไหม อันใหญ่โต ที่มีแต่คนซื้อมาถ่ายรูปแล้วกินกัน ชิ้นนึงหลายร้อยบาท ตัดภาพมาที่งานวัด 20 บาทก็ว่าแพงแล้ว อ๊ะช่างมัน กินเยอะก็อ้วน เลยเดินมาเรื่อยๆแล้วข้ามถนน แล้วจะเจอร้าน Line Friend Store จะอยู่ตรงข้ามกับร้าน H&amp;M เลย (ปะวะ?)</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*2j-ysc87jcYvvkKK4xbZGw.jpeg" /></figure><p>เป็นร้านที่ถ้าใครเป็นสาวกไลน์ หรือ คาเร็กเตอร์ไลน์ จะหลงรักร้านนี้เป็นอย่างมาก และอาจจะสูญเสียเงินให้กับร้านนี้มากๆ ในร้านจะมีสองชั้น ชั้นบนเป็นของไลน์โดยตรง ส่วนชั้นล่างเป็นของที่ทำร่วมกับร้านอื่น แล้วสินค้าราคาแพงพอควรเลยแหละ ส่วนสำหรับผมก็เสียไปไม่เยอะก็แค่ 20000 กว่าเยนเท่านั้นเอง !!! <em>อห.ไม่เยอะพ่องงงง ก็คนมันชอบหนิ &gt;&lt; สติแตกไปนิสนุง อ่ะช่างมัน</em></p><p>ก็เดินต่อละกัน โดยเดินไปทาง Omotesando ส่วนใหญ่เป็นร้านค้าขายของแบรนด์เนม หากเดินต่อไปอีกจะเป็นสวนสาธารณะ โดยห้างที่ใหญ่โตแถวนั้นก็จะมี Omotesando Hill เป็นห้างที่มีชั้นใต้ดินถึง 4 ชั้น อห เยอะมาก แล้วแถมแต่ละชั้นเป็นทางเลื่อนสโลฟเรื่อยๆด้วย ไม่ต้องเหนื่อยมาก</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*yEjD_DC7tMzM3SY2KVQM3A.jpeg" /></figure><p>อ่อลืมบอกไปว่าที่ฮาราจูกุ นั้นมีตู้ล๊อคเกอร์ให้อยู่เยอะมากทั้งแบบเก่าและแบบใหม่ และมีที่แลกเหรียญด้วย หากใครช็อปเยอะแล้วไม่อยากถือหิ้วก็เอามาไว้ในล๊อคเกอร์ก่อนได้</p><p>พอละ หลังจากนั้นก็ไปแก้มือที่ชินจูกุต่อ เนื่องจากในตอนที่แล้วได้ไปในตอนกลางคืนจึงไม่เห็นอะไรมากนัก คราวนี้เลยไปตอนกลางวันเลยจ้าาาา กลับไปยืนที่เดิมที่ที่เคยคุ้นตา ถ้าหากใครมา แล้วยังเป็นคนรักรถไฟรับรองเลยคุณจะหลงรักที่นี่มาก เพราะคุณจะสามารถนั่งดูรถไฟได้ทั้งวันเลย ส่วนของกินก็มีขาย(ซื้อเอาเองนะจ๊ะ) โดยในรูปข้างล่างคือสาย Yamanote สีเขียวอันเป็นเอกลักษณ์ของนางอยู่แล้ว</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*k5fz7QeSWfwaDZ1pv2pUvg.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Za0fBwuAOdGLQLsHQsuwaA.jpeg" /></figure><p>แล้วก็เดินไปๆมาๆแถวนั้นมีร้านค้าเยอะมาก ถ้ามีเงินล้านก็หมดล้านอะพูดเลย มีของให้เลือกเยอะมากช็อปหลุยส์ มูจิ ยูนิโคล่ จียู คิโนะฯ เยอะมากอะ ในร้าน คิโนะฯ​ก็หาหนังสือได้ง่าย เพียงพิมพ์ก็บอกแล้วว่ามันอยู่ตรงไหน แต่คนญี่ปุ่นแปลกอย่างการห่อหนังสือไม่ใช้แบบใส แต่ใช้เป็นกระดาษทึบห่ออีกทีแบบไม่ให้ใครรู้ว่าเราอ่านอะไรก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าเพราะอะไร? กลัวเลอะ หรืออาย หรือความเป็นส่วนตัว ใครรู้ช่วยบอกที คือดูเดินได้เพลินมากในแถวนั้น จนถึงเวลา สี่โมงเย็นก็ได้ไปที่ร้านคุณแม่ (โอโตยะ) โดยก็ต้องต่อแถวเหมือนที่ไทยเลย คนเยอะพอควรแต่เราไม่ต้องบอกชื่อ แค่เราเขียนชื่อเราลงไปในกระดาษต่อคิวแล้วรอคิวเลย โดยจะเขียนอังกฤษ หรือ ฮิรากานะ คาตาคานะก็ได้หมด ไม่เป็นไร โดยลักษณะ แล้วรสชาติเหมือนที่ไทยเลยส่วนน้ำก็ขอได้ทั้งชาหรือน้ำเปล่า แต่ชารสชาติไม่เหมือนกับไทยเป็นรสชาติที่เข้มกว่าแล้วไม่ค่อยร้อนเท่าไหร่ หลังจากกินเสร็จก็ไปเอาของในล๊อคเกอร์ อ่อลืมบอกไปว่า พอถึงที่สถานีแล้วอะ ได้ฝากของไว้ในล๊อคเกอร์สถานีเพราะของเยอะมาก แต่เอาช่องเล็กสุดแต่ของเสือกเยอะแล้วเหลือช่องเดียวก็เอาช่องนั้น แต่ปัญหามีอยู่ว่า ยัดไม่ได้ อ้าวเอาแล้วไง</p><p>วิธีแก้ไขอย่างเร่งรีบคือ กระจายของออกจากถุงแล้วยัดๆแล้วพับถุงแค่นั้นก็เสร็จสิ้นกระบวนการ อ่อ ดังนั้นเมื่อจะกลับก็ไปเข้าไปเอาของ โดยคิดว่าที่เข้าสถานีก็ที่เดียวกันแหละรถไฟเหมือนกันหนิ ก็ก่อนอื่นไปเอาของหยิบๆ ใส่ๆๆๆๆ พอเสร็จจะไปขึ้นที่ Odakyu Line แต่เมื่อแนบบัตรไปทำไมไม่ได้???​เกิดไรขึ้น แหงนหน้ามองข้างบน Tranfer Only เอ้ากุก็ทรานเฟอร์ไง ที่ไหนได้ คือต้องมาจากสถานีอื่นแล้วมาต่อรถที่นี่โดย JR ถึงจะเข้าเกตนั้นได้หากจะขึ้นจากสถานีนี้ต้องใช้ประตูอื่น เอาแล้วไง เข้ามาแล้วออกไม่ได้จะไปสถานีอื่นก็ไม่ใช่เรื่อย ก็เลยไปติดต่อเจ้าหน้าที่ ว่าจะออกไปข้างนอกเมื่อกี้เข้ามาเอาของเค้าก็บอกว่า <em>ได้ โอเค แต่เสีย 140 เยนนะ</em></p><p>ไอเราก็โอเคกุจะกลับบ้านนนน สรุปเสียค่าโง่ไปอีก 140 เจ้าค่าาาา ชิบหายได้ทุกวี่ทุกวัน หลังจากนั้นก็ขึ้นรถ Odakyu กลับบ้านไม่นานนักก็ถึงเพราะขึ้นเป็นรถด่วนแล้วต่อท้องถิ่นมายังสถานีของหอ พร้อมกับแบกของจำนวนมาก</p><p>แล้วนี่นะครับก็เป็นการท่องเที่ยวโตเกียวครั้งสุดท้ายในทริปนี้</p><p>ส่วนตอนนี้จะเป็นตอนสุดท้ายที่ญี่ปุ่นจะเป็นการเล่าวันสุดท้ายที่ญี่ปุ่นกัน</p><p>เมื่อวันแรกสาหัสขนาดไหน วันสุดท้ายสาหัสกว่าเดิมอีกแม่คุณณณณ</p><p>ส่วนเรื่องจะเป็นยังไงพบกันตอนหน้านะครัชชช สวัสดี ~</p><p>dinosong in Japan Season II</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*ji6QeiUZRPlkcycqBLugaQ.jpeg" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=8ce5e8b575a1" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[EP 3 : Tokyo Part 2]]></title>
            <link>https://medium.com/@dinosongn/ep-3-tokyo-part-2-cc6231e3fe47?source=rss-7e82662d1c97------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/cc6231e3fe47</guid>
            <category><![CDATA[shinjuku]]></category>
            <category><![CDATA[tokyo]]></category>
            <category><![CDATA[review]]></category>
            <category><![CDATA[japan]]></category>
            <category><![CDATA[ueno]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[dinosonG]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 17 Dec 2016 15:11:02 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2016-12-17T15:11:02.046Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>สวัสดีคร้าบบบ คุณผู้โชม หลังจากห่างหายไปนาน ตอนนี้ได้กลับมาถึงไทยแล้ว เย้ เย้ เย ~ แต่ความอลหม่านที่โตเกียวนั้นมันยังไม่จบง่ายๆหร๊อกกกก (เพราะอะไร ?​ ดองไว้นานไงละ) มาเริ่มกันเลย</p><p>หลังจากที่ได้ไป อาซากุสะ เสร็จก็เลยจะไปที่ อะกิฮาบาระ แต่ระหว่างทางจะผ่านสถานี อูเอโนะ คือเป็นที่โรงแรมที่จะนอนคือนี้เลยจะเอากระเป๋าไปเก็บที่สถานีก่อน เพราะหนักมากกกก อีกทั้งจะกลางคืนแล้วขาตั้งกล้องไม่ได้ใช้แล้วด้วยเลยต้องการที่เก็บเป็นอย่างมาก</p><p>เมื่อถึงสถานีอูเอโนะ ไอเราก็เปิด google map ว่ามันอยู่ตรงไหนว่ะ?​ ที่ไหนได้แม้จะอยู่ย่านอูเอโนะก็จริง แต่สถานีรถไฟไม่ได้อยู่ อูเอโนะ คร่าาาา อิชิบหายยย ต้องไปอีกสถานีนึงข้างๆ จำชื่อสถานีไม่ได้ละ เมื่อถึงก็เลยหาล๊อคเกอร์ที่ใกล้ๆกับทางออก เดินวนหาประมาณเกือบ 10 นาที แต่ประเด็นต่อมาคือ เหรียญไม่มีคร่าาา เอาแล้วไงต้องการ 300 เยนมีแต่แบงค์ แล้วตู้ไม่รับแบงค์ แต่เรื่องนี้ปัญหาได้หมดทันควัน เพราะข้างอยู่ล๊อคเกอร์ ได้วางสิ่งที่ชาญฉลาด(สำหรับนางไว้)ไว้ด้วยคือ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*liovSd3qqROarzQvHQHnjA.jpeg" /></figure><h3>ตู้กดน้ำอัตโนมัติ</h3><p>ชาญฉลาดขนาดไหนละ ไม่มีเหรียญหรอ ก็ซื้อน้ำกุสิ เดี๋ยวกุทอนให้ ไอเราก็ต้องยอมจำนนสิคะ โดยการซื้อน้ำเปล่า 100 เยนเอา โถๆชีวิต หลังจากนั้นก็เอาของไว้ในล๊อคเกอร์แล้วเอาแต่ของที่จำเป็นเท่านั้นติดตัวไปด้วย เมื่อล๊อคตู้เสร็จก็เดินไปที่สถานีอูเอโนะ คือระหว่างสถานีนี้กับอูเอโนะติดกันแล้วมีทางเดินเชื่อมด้วย แต่เดินระหว่างสถานีเกือบจะ 1 กิโลเมตร อิบ้า!!! แต่ก็เดินนะ ฮ่าๆ เพื่อไปอะกิฮาบาระกันนนน</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*kCKWydh3NaLPRZadJaraGQ.jpeg" /></figure><p>อะกิฮาบาระคือย่านเครื่องใช้ไฟฟ้าของจริงคือมีแต่เครื่องใช้ไฟฟ้าจริงๆทั้งที่โกนหนวดไฟฟ้า สินค้ามือสอง แล้วรวมไปถึงร้านเกมก็ยังมี ถ้าหากใครต้องการซื้อสินค้าไฟฟ้า แนะนำมาย่านนี้เลย จะทำให้คุณๆนั้นสามารถหลงอยู่ในย่านนี้ได้หลายชั่วโมงเลย ซึ่งรวมไปถึงผม 5555 แต่อย่าหวังนะว่าจะได้เงินจากผมอะ ไม่มีทาง ฮ่าๆๆ แต่ที่หลงไปนานมีหลากหลายสาเหตุทั้งเครื่องใช้ไฟฟ้าหลากหลายเอย มีสิ่งที่น่าใจเอย และสิ่งที่สำคัญคือหลงอยู่ในตึกอีเราก็ไม่รู้ไงว่าแต่ละตึกมีห่า เหวอะไรมั่ง หลงจนจากชั้น 1 หลงขึ้นไปชั้น 10 ไม่เห็นจะมีอะไรเลย (เอ๊ะ หรือเราไม่สนใจเองมากกว่า) น่าจะเป็นอย่างหลัง 5555 หลังจากนั้นเห็นว่าเวลามีไม่มากก็เลยไปที่ ชิบูย่าต่อ แต่ระหว่าง อะกิฮาบาระ กับ ชิบูย่า เป็นสถานีที่อยู่ตรงข้ามกันถ้าดูจากสาย yamanote ดังนั้นเพื่อไม่ให้ดูเป็นการรบกวน ก็ชวนเธอมารักกัน ไม่ใช่สิมึง เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา และอ้อม ก็ใช้รถอีกสายตัดตรงไปเลย เมื่อถึงชิบูย่า ก็ได้โทรหาพี่เคน เพื่อสอบถามจุดที่ชมวิวรถไฟ ซึ่งกว่าจะเข้าใจกันได้เกือบ 20 นาที 5555 หลงอีกพระยะค่ะ ถ้าออกจากประตูกลาง ให้ข้ามถนน แล้วอ้อมหลังตึก JR Bus Express ก็จะเจอ แต่อีเราไปข้างตึกผ่านสตาบั๊กส์ ก็ไม่เจอสิคะ แต่ได้เจอแสงสี ที่สวยงาม ประดับประดาสวยงามมาก</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*4JWyG2c8TBQ3mKdGHgVmeg.jpeg" /></figure><p>หลังจากนั้นก็เดินหาจุดชมวิวรถไฟ ก็ได้เจออย่างที่ได้บอกไปนั่นแหละ แต่อยู่ได้ไม่ถึง 5 นาทีก็ต้องหนี เพราะเนื่องจากเป็นลานโล่ง ดังนั้นลมจึงแรงและหนาวมากกก เลยจะตัดใจกลับที่พักละ ก็เลยลองเดินเล่นสักพัก (ทำไมไม่เห็นมีอะไรเลยวะ แต่ทำไมคนเยอะ???)​ คนมาเที่ยวห้างกัน?​ช่างมันเหอะ เดินเลาะตามถนนไปละกัน ก็เดินๆย้อนไปทางฮาราจูกุ นิดนึง แล้วก็เดินจนถึงแยกก็เลยจะข้ามถนนแล้วเดินย้อนกลับไปละ เลยลองไปดูอีกฝั่ง ที่ไหนได้ โถถถถ อิร้านค้ามาอยู่อีกฝั่งหมดนี่เองงงงง <em>นี่ไปโง่อยู่ไหนคะกู !!! </em>คือร้านเยอะมาก ลึ่มล่ำสุดๆ ทั้งช็อปปิ้ง ร้านอาหาร ทั้งซูชิ อาหารญี่ปุ่น และในชินจูกุ ได้มีห้างชื่อ บิ๊กคูโระด้วย คือเป็นห้างที่ทำร่วมกันระหว่าง ยูนิโคล่ กับ บิ๊กคาเมร่า โดยมีร้าน GU อยู่ด้วยนะ เออ ก็ลองเดินสำรวจดูว่ามีอะไรบ้าง ทั้งช็อปอาดิดาส ช็อปหลุยส์ ร้านโอโตยะ คิโนะคูนิยะ ฯลฯ คือเยอะจริงๆ ถ้าช็อปที่นี่รับรองว่าเงินหมดแน่ๆ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*iwvCOmQB-SyhV2K6XLxs0A.jpeg" /></figure><p>ส่วนประเภทสินค้าก็ไม่ค่อยซ้ำกันด้วย หลังจากนั้นก็เลยจะลองเดินหาของกินละ เพราะไม่ได้กินอะไรเลยตั้งแต่อาซากุสะมา เลยว่าจะกินโอโตยะ แต่ไปเจอร้าน Book Off ข้างๆ ตึกคิโนะคูนิยะ ก็เลยจะเข้าไป แต่ เจ้ากรรม ระหว่างจะเดินไป ตรงข้ามทางเข้าตึกนั้น ได้เจอร้านอาหารไทยเข้า เอาแล้วไง เมื่อไม่ได้กินมานาน ก็เกินอยากจะกินนะสิ ไม่รู้อะไรดลใจ ใช้เวลาตัดสินใจไม่นานได้ขึ้นไปเลย โดยร้านอยู่ที่ชั้น 3 ของตึกใกล้ๆกัน แล้วใต้ตึก(ชั้น1) มีร้านขายกระเป๋าหลุยส์และแบรนด์เนมอื่นๆมือ 2 อยู่ด้วย</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*1EHP74qsy646fMSrLlgd1A.jpeg" /></figure><p>โดยร้านอาหารป้านี่เด่นออกมาเลย เมื่อขึ้นไปก็จะมีพนักงานเสิร์ฟสองคนเป็นคนไทยทั้งคู่และพ่อครัวหนึ่งคนก็คนไทยเหมือนกัน ส่วนคนในร้านก็เกือบเต็มร้านนะ ส่วนใหญ่เป็นคนญี่ปุ่นด้วยซ้ำทั้งเจ้าประจำ และขาจร (สังเกตจากการทักทายกับพนักงานเสิร์ฟ) ไอเราก็เลยสั่งข้าวสวยกับยำตะไคร้กุ้ง(ราคาไก่ กับกุ้งเท่ากัน ก็ต้องเอากุ้งสิคะ ของดีกว่า 555) และแกงเขียวหวาน เอาแค่นี้พอ เดี๋ยวไม่มีเงินจะจ่ายเอา ใช้เวลารอนานพอควร เพราะพ่อครัวคนเดียว แต่ทุกอย่างทำสดทุกอย่าง อดใจรอของดีนิดนึง และเนื่องจากเป็นร้านที่ญี่ปุ่นดังนั้น เวลาพนักงานพูดอะไรก็เลยไม่ค่อยเกรงใจอะไรเท่าไหร่ แต่อิเราก็ฟังเข้าใจไง 5555 แต่ก็ไม่ได้หยาบอะไรนะ อ๊ะ อาหารมาละ มากินเลยดีกว่า</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*DdK2q2GsuuXDMIsDSuxYvA.jpeg" /></figure><p>อยากจะบอกว่ารสชาติอาหารนั้นทำให้คิดถึงบ้านได้เลยเพราะรสชาติเดียวกันเลยแต่วัตถุดิบบางอย่างอาจจะไม่เหมือนกันเช่นแกงเขียวหวาน หน่อไม้เยอะไปหน่อยแต่รสชาติมันใช่อะ คิดถึงบ้านเลย ส่วนน้ำนั้นขอฟรีได้เลย(เฉพาะน้ำเปล่านะ) เนื่องจากไม่ได้กินเผ็ดมานาน จึงอาจจะไม่คุ้นเคย (กินแต่เค็ม 555) แล้วพี่เค้าก็วุ่นๆกับลูกค้าคนอื่นก็เลยลุกไปกรอกน้ำเองซะเลย เค้าก็ไม่ว่าอะไร แล้วใช้เวลาไม่นานก็กิน ชำแหละทุกอย่างเสร็จ ค่าเสียหายประมาณเกือบ 2300 เยน ก็ถือว่าแพงระดับนึงแต่ไม่มาก ถ้านานๆกินทีก็โอเคอยู่ หลังจากนั้นก็ไป Book Off ซื้อแผ่นเกมมา (อีกแล้ว 555) แล้วก็ได้เดินทางกลับ ไปที่อูเอโนะ เมื่อถึงที่พัก ที่พักชื่อ ดันดี้ ถามตำรวจแถวนั้นได้ รู้จักกันดี เป็นโรงแรมแคปซูลแบบชายล้วน ที่อาบน้ำรวมแบบแช่โอฟูโระ โดยมีสองบ่อ เป็นบ่อข้างใน กับบ่อข้างนอก(คืออากาศแบบ Open Air เลย) และมีซาวน่า ถ้าจะมาพักที่นี่บอกด้วยไม่ต้องเอาอะไรมา ขอมีแค่เงินก็พักได้ ผ้าเช็ดตัว เสื้อผ้านอน หวี โฟมล้างหน้า มีดโกนหนวด หวีร้อน ตู้กดน้ำ ทุกอย่างมีครบหมด ส่วนห้องนอนก็เหมือนแคปซูลทั่วไปแต่แค่ดูทีวีได้ แต่ดูทีวีได้อย่างเดียวไม่พอคร่าาาา มีหนัง AV ให้ดูถึง 4 ช่องเลย โอ้โห ระรานตาเลยจ้า</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*sPcCNZ3IbfBtHPVRtMuvzA.jpeg" /></figure><p>โดยราคาที่พักที่นี่จองในอโกด้าก็ไม่แพงนะ คืนละ 900 บาทเอง มีข้อเสียอย่างเดียวคือล๊อคเกอร์แคบมากดังนั้นถ้าหากใครมีกระเป๋า สัมภาระใบใหญ่ก็ต้องเอาไว้ที่หน้าห้องตัวเองนะครัช ขนาดกระเป๋าอย่างผมยังต้องหอบมานอนด้วยเลย หลังจากนั้นก็ดูทีวีสักพักแล้วก็ได้นอน นี่นะครับก็เป็นเรื่องราวในวันแรกที่โตเกียว เป็นการเปิดโลกทัศน์ในโตเกียวได้ดีมาก คือตอนนี้รู้ตำแหน่งเชี่ยวชาญในชินจูกุ มากขึ้นละ เดี๋ยวพรุ่งนี้จะมาแก้มือมาตอนกลางวันอีกรอบด้วย ไม่ยอมเสียที่นี่ไปแน่ๆ</p><p>สำหรับวันนี้ก็ขอพอแต่เพียงเท่านี้ พบกันใหม่ตอนหน้า สวัสดีครัชชช</p><p>dinosong on the bed</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=cc6231e3fe47" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[EP 2 : Tokyo Part 1]]></title>
            <link>https://medium.com/@dinosongn/ep-2-tokyo-part-1-340f083a2ca8?source=rss-7e82662d1c97------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/340f083a2ca8</guid>
            <category><![CDATA[review]]></category>
            <category><![CDATA[japan]]></category>
            <category><![CDATA[asakusa]]></category>
            <category><![CDATA[odaiba]]></category>
            <category><![CDATA[tokyo]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[dinosonG]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 13 Dec 2016 11:56:22 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2016-12-13T11:56:22.775Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>สวัสดีครับ คุณผู้ชมทั้งหลาย หลังจากที่ห่างหายห่างเหินเหินหายห่างเหิน กันไปนานเนื่องจากต้องจัดกระเป๋าเตรียมกลับไทยแล้วอีกสามวันเอง &gt;&lt; เง้อออ แต่ช่างมัน วันนี้มาพูดถึงเรื่องที่ไปโตเกียวมาดีกว่า โดยเริ่มตั้งแต่วันเสาร์ ตื่นตั้งแต่ 8 โมงเลยเพื่อจะได้หนีป้าใต้หอด้วย (เพราะ 10 โมงมีซ้อมหนีไฟที่หอ) ก็เลยจัดของยัดๆ แล้วเดินออกมาอย่างไว เมื่อเกินไม่เกิน 100 เมตรสำรวจตัวเองว่าลืมอะไรเปล่า</p><p>ชิบหายล่ะ กระเป๋าตังค์ ลืมเอามา</p><p>ก็เลยต้องขึ้นไปเอา ถอดรองเท้า เปลี่ยนรองเท้าเหมือนเดิม</p><p>แล้วเมื่อถึงห้องก็เอากระเป๋าตังค์ และใส่กางเกงเพิ่มอีกชั้นด้วยเพราะลมหนาวมากกก โดยก็ต้องเอากระเป๋ากล้อง กระเป๋าเป้ ถอดออก แล้วใส่กางเกง เมื่อใส่เสร็จก็หยิบของออกมา อ่ะ ไม่ลืมกระเป๋าตังค์ละ ไปได้ เมื่อออกมาจากหอ ชิบหายละ ลืมกระเป๋ากล้อง ก็เลยขึ้นไปเอา คราวนี้ถอดรองเท้าไว้ เดินตีนเปล่าละ พร้อมวางกระเป๋าเป้ไว้ เมื่อถึงชั้น 7 ชิบหาย กุญแจอยู่ห้องอยู่ในเป๋าเป้นี่หว่า แต่ไม่ได้ลงลิฟต์งวดนี้เพราะมีคนอยู่ตรงชั้น 6 เดี๋ยวเสียหน้า (ยังห่วงหน้าอีกนะมึง) ก็เลยวิ่งลงจากชั้น 7 ลงมาชั้น 2 เพื่อมาเอากุญแจ 1 <strong>ดอก !! </strong>เมื่อเข้าห้องได้ก็ไปเอากระเป๋ากล้อง คราวนี้สำรวจดีๆละว่าลืมอะไรเปล่า อะไม่มีไปได้</p><p>ก็เดินๆ ไปที่สถานีเรื่อยๆ ไม่มีอะไร จนถึงสถานี ฟูจิซาว่า เพื่อจะนั่ง Tokaido ไปโตเกียว เมื่อถึงสถานีก็เปลี่ยนรถเพื่อจะไป ก็เห็นอยู่ว่ามีรถที่จะเข้าโตเกียวแต่เห็นว่าคนเยอะแล้วเป็นรถท้องถิ่นทั่วไปก็เลยไม่เอาดีกว่าเพราะว่าขบวนถัดไปเข้าโตเกียวเหมือนกัน แถมเป็น Express ด้วยก็เลยรอ เมื่อรถขบวนถัดไปมาก็ขึ้นไป แถมคนไม่เยอะด้วยดีจริงๆ ก็ไปเรื่อยๆ จนถึงสถานีโยโกฮาม่า คนก็ลงกัน สลับกับมีคนขึ้น แล้วสถานีถัดไปก็ต้องเป็น คาวาซากิ แต่รถไฟขบวนนี้ไม่ !! อ้าวเห้ยไปไหนอะ ชิบหายละ แต่ผ่าน ชินากาว่า หรืออะไรนี่แหละอยู่ยังรอดๆ ที่ไหนได้พอมาดูสายรถไฟคือสายนี้เป็นอีกสายที่ขนานกับ Tokaido แต่พอถึง โยโกฮาม่าจะแยกไปอีกทาง แต่เข้าโตเกียวได้เหมือนกัน ก็เลยลงที่สถานี โอซากิ แล้วต่อรถสาย Rinkai เพื่อไป</p><h3>โอไดบะ!!</h3><p>เย้ เย้ เย้ โดยเราจะลงที่สถานี Tokyo Teleport เมื่อถึงสถานีหากจะไปช็อปปิ้ง หรือถ่ายรูปโหลๆ ฮิตๆ ให้ออกจากเกตแล้วเลี้ยวขวาเลย ขึ้นบันไดมา แล้วข้ามสะพานลอยมาที่ฝั่ง ห้าง Diver City ให้เข้าประตูข้างหน้าเลย แล้วขึ้นบันไดเลื่อนมา จะเจอร้านของฝากมากมาย และมีทั้งแอนตี้แอนส์ และ คริสซาปี้ ครีม</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*yKcTHnvW4vJFwxIrw3J9Dg.jpeg" /></figure><p>แต่ตอนแรกจะกินละ แต่เขยิบไปอีกหน่อยก็เป็น ฟู้ดคอร์ท ก็เลยไปกินที่นั่น ประมาณ 900 เยน แล้วทางออกของ ฟู้ดคอร์ทก็คือประตูทางเข้าที่มี กันดั้ม อันเลื่องชื่ออยู่ด้วย ระหว่างถ่ายรูปก็เหมือนมีทัวร์คนไทยลง ก็ได้ยินเสียงคนไทยเยอะแยะๆ</p><p><em>พี่ๆ ถ่ายรูปให้หน่อย</em></p><p><em>เอาอีกๆ แสงไม่สวยอะ เอาไหมได้ป่ะ? </em>อะไรทำนองนี้ เราก็ไม่ได้สนทนาด้วย แค่ยิ้มว่า อืมมม กูเข้าใจ อย่านินทากุละกัน 5555 เมื่อถ่ายรูปเสร็จ ก็ไปสถานที่ถัดไปคือถ่ายรูปกับ เทพีเสรีภาพ โดยถ้าหากเราหันหน้าเข้าหากันดัมจะอยู่ทางซ้ายมือ ให้เดินไปตามทางเมื่อเจอแยกให้เลี้ยวขวาแล้วเดินต่อ เดินอีกนิดจะเจอ ตึกสถานีโทรทัศน์ ถ้าใครเคยดู ดิจิมอน จะเจอตึกนี้อยู่ แล้วเดินต่อก็จะเจอเทพีเสรีภาพ ก็ถ่ายรูปอีก แล้วก็เจอคนไทยอีก เหมือนถ่ายรูปแล้วมุมไม่ดี คนที่โพสท์ถ่ายเลยพูดขึ้นมาว่า <em>พี่ๆ เอามุมเดียวกับน้องเค้าก็ได้ </em>แน่ะ !! แต่ก็ไม่ได้อะไร ก็ยิ้มอยู่ในใจเหมือนคนบ้าอยู่คนเดียว ก็เดินถ่ายรูปต่อ แล้วเดินต่อไปเรื่อยๆตามทางของมันด้านขวาก็จะเจอชายหาดอยู่ด้วย เห้ยยยยย โอไดบะ เป็นเกาะถมขึ้นมา มีชายหาดด้วยเว้ยยยย แต่ก็ห้ามเล่นน้ำตอนนี้ (ใครจะไปเล่นหนาวชิบหาย บ้าบอ!) แล้วก็เลี้ยวขวาตามทาง เดินไปเรื่อยๆ (ไกลพอควร) จะเจอห้าง Venus จะตกแต่งสไตล์โรมัน (ป่ะวะ?) มีทั้งของธรรมดา แบรนด์เนม และ เอ้าท์เล็ตอยู่ด้วยกัน</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*nAVvoag0C3b1GNwhBHccvg.jpeg" /></figure><p>คือบรรยากาศ นี่ดีมาก แถมส่วนใหญ่ Free Tax สำหรับนักท่องเที่ยวด้วย แต่นักท่องเที่ยวอย่างเรา อย่าหวังว่าจะได้เงิน 5555 หลังจากนั้นก็เดินลงมาชั้น 1 (มั้ง) อีกโซนนึง จะสามารถเอาน้องหมาเข้ามาในห้างได้ เพราะในโซนนั้นมีแต่ร้านสำหรับน้องหมาทั้งนั้นด้วย หลังจากนั้นก็ข้ามสะพานลอย กลับไปที่สถานีเพื่อไป วัดอาซากุสะ กัน !!</p><p>โดยเปลี่ยนหลายรอบมากประมาณ 3–4 รอบก็ถึงวัดอาซากุสะ คือคนเยอะมาก ณ​ หน้าประตู มีแต่คนถ่ายรูป เซลฟี่ ไม้เซลฟี่ก็พาดกันไปมา (ซึ่งอีเราก็เป็นหนึ่งในนั้นที่ถ่ายรูป แล้วจะไปบ่นทำไมละหืมมมม) แต่กว่าจะได้แต่ละรูปยากมาก เพราะคนบังเอย คนขยับเลย อีเราขยับเองด้วยเอย หลังจากนั้นก็เดินเข้าไป ระหว่างทางก็มีของขายระหว่างทางแล้วขายดีด้วย มีทั้งของที่ระลึก ของกิน โดยก่อนจะถึงวัดก็จะมี ประตูใหญ่อีกประตูอยู่ ซึ่งกว้างกว่า แนะนำว่าไม่ต้องถ่ายข้างหน้ามาถ่ายในนี้</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*hup5hyesL4T6xjA2BG64mw.jpeg" /></figure><p>จะดีกว่า (มาก) ไม่ต้องเบียดเสียดกับใคร เมื่อถ่ายรูปเสร็จก็เข้าไปซื้อธูปมา ดอกนึง ซึ่งดอกใหญ่มาก 100 เยน ประมาณ​31 บาท ก็จะมีกระถางจุดธุปอยู่ แต่เราจะไม่เห็นเปลวไปให้เราเอาด้านตรงข้ามที่ไม่มีกระดาษจุ่มค้างไว้ประมาณ 15 วิ แล้วไฟก็จะติดเอง เมื่อติดไม่ต้องสะบัดอะไรเลย เดี๋ยวมันจะดับของมันเอง เก๋เวอร์ ส่วนการวางไม่ต้องสวด ไหว้อะไรเลย ก็เอามาเสียบที่กระถางรูป แล้วขออธิษฐาน หากในร่างกายมีตรงไหนบาดเจ็บก็มีความเชื่อว่า ให้กวักควันเข้าตรงนั้น หากไม่มีอะไรที่เจ็บปวดอยากฉลาดก็กวักเข้าหัว โอ้โห กลิ่นธูปติดตัดทั้งวันเลยคร่าาา ไม่น่าเลยยย หลังจากนั้นก็มาถ่ายรูปกับตึกอุนจิ หรือตึกอาซาฮี ซึ่งอยู่ใกล้ๆกัน อยู่ริมน้ำเลย ระหว่างถ่ายคนก็น้อยดีเลยถ่ายได้สบายๆ คือถ่ายสบายขนาดไหนไม่รู้อะ ถ่ายจนพระอาทิตย์จะตกดินอะ ตายๆ (พระอาทิตย์ตก สี่โมงครึ่ง) เมื่อใกล้ตกก็เลยรีบไป อะกิฮาบาระ และ ชินจูกุต่อ เพราะไปที่ดูรถไฟที่มีพี่แนะนำมาว่าสวยจริงๆ โดยจะเล่าใน EP ถัดไปนะครับ สำหรับวันนี้ก็พอแต่เพียงเท่านี้ก่อนนะครับ</p><p>พบกันใหม่ตอนหน้า สวัสดีครับ</p><p>dinosong in Asakusa</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*q0en__XRSZUaC4K48VGnVw.jpeg" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=340f083a2ca8" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[EP 1 : มีเรื่องค่ะหมวด]]></title>
            <link>https://medium.com/@dinosongn/ep-1-%E0%B8%A1%E0%B8%B5%E0%B9%80%E0%B8%A3%E0%B8%B7%E0%B9%88%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B8%84%E0%B9%88%E0%B8%B0%E0%B8%AB%E0%B8%A1%E0%B8%A7%E0%B8%94-611cd68c30a4?source=rss-7e82662d1c97------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/611cd68c30a4</guid>
            <category><![CDATA[review]]></category>
            <category><![CDATA[japan]]></category>
            <category><![CDATA[coconut]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[dinosonG]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 09 Dec 2016 11:43:34 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2016-12-09T11:43:34.748Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>สวัสดีวันศุกร์ครับ วันนี้เป็นวันที่ 32 ในญี่ปุ่นแล้ว อีก 7 วันก็กลับแล้ว</p><p>ขอผิดสัญญานิดนึงที่ตอนแรกจะเอา โตเกียว เป็น EP1 แต่มันอดไม่ได้จริงๆ คือเรื่องมันเยอะมากจริงๆ เลยเอามาขึ้นก่อน โดยเรื่องนั้นจะเป็นแค่ช่วงสถานการณ์สั้นๆเท่านั้นไม่ใช่ทั้งวันเพราะทั้งวันไม่มีอะไรพิเศษเลย 5555 ดังนั้นจะขอยกมาเป็นช่วงๆละกัน ตามแต่ละหมวด</p><p>มาหมวดแรกกันเลย</p><p><strong>หมวด : ลอตเตอรี่</strong></p><p>เรื่องเกิดขึ้นในช่วงกินข้าวกลางวันที่โรงงาน ผมก็นั่งอยู่กับกลุ่มเดิมถึงแม้จะเปลี่ยนกลุ่มก็ตาม สนิทขนาดไหน ระหว่างกินข้าวก็คุยๆไป อยู่ดีๆ มีคนในกลุ่มพูดถึงลอตเตอรี่ญี่ปุ่นขึ้นมา ว่าไปซื้อมา อย่างโน้นนี้ (ไอเราก็ไม่รู้หรอก) เขาก็เลยถามเราว่าไทยมีเปล่า ก็ตอบไป <em>มี ราคาลอตเตอรี่ และ รางวัลที่ 1 พอๆกับญี่ปุ่นเลย </em>เขาก็อ๋อๆ แต่อีเราจ้า อยากเสริมวัฒนธรรมไทยเข้าไป อย่างทูตสัมพันธไมตรีไรงั้น ก็เลยบอกว่า <em>เอ่อ แต่วิธีการหาเลขของคนไทยอะ ไม่ได้มาลอยๆ หรือคิดขึ้นเองนะ มันมาจากวิธีบ้าๆ (ต้องใช้คำนั้นเลย เพราะคนญี่ปุ่นจะได้เข้าใจ) — ระหว่างนั้นก็เปิด Google ไปด้วยแล้วก็ให้ดู- อ่ะ อย่างนี้แหละ ไปหาต้นไม้ๆเก่า แล้วไปขูดๆ แล้วจะเจอเลขแล้วเอาเลขนั้นแหละมาแทง หรือไม่ก็เจออะไรแปลกๆ ก็เอามาเป็นเลขหมด</em></p><p>ทุกคนดูตกใจ แล้วก็มีคนพูดขึ้นมา <em>ถ้ามาญี่ปุ่นนี่ไม่ขูดหมดประเทศเลยหรอ 5555 </em>เออจริง ก็แปลกๆอยู่ แล้วทุกคนก็อึ้งกับการหาเลขของคนไทย</p><p><strong>หมวด : โมจิ</strong></p><p>เรื่องเกิดที่เดิม ณ โรงอาหารตอนกลางวันคือก็กินข้าวเสร็จ หาเรื่องจะคุย ก็ไม่รู้จะคุยอะไรดีประเด็นวันนี้ เลยยก โมจินครสวรรค์ แม่กุหลาบขึ้นมา โดยเกริ่นไปว่า <em>จริงๆแล้วที่ไทยอะ มีโมจิ ด้วยนะ </em>ทุกคนก็ตกใจ ฮะ !! มีด้วยหรอ อิเราก็เลยเปิดกูเกิ้ลเจ้าเดิม เค้าก็ตกใจเอ๋ !!! หน้าตามันไม่เหมือนกับของญีปุ่น แล้วยังมีไส้หลายไส้อีกทั้งชาเขียว ถั่วแดง ต่างๆนานา กันไปแถมมีไดฟุกุอีก โอ้โหละลานตาไปอีกกกก คนญี่ปุ่นก็สนใจ ก็เลยบอกว่านี่อ่ะเป็นของฝากจากเมืองไทยด้วยนะ เรื่องนี้อาจจะไม่มีอะไรแปลกใหม่สำหรับคนไทย แต่คนญี่ปุ่นถือว่าแปลกเลยแหละ 5555</p><p><strong>หมวด : มะพร้าว</strong></p><p>เราก็รู้กันอยู่แล้วใช่ไหมว่าเมืองไทยมะพร้าวเยอะ ระหว่างตอนพักก็เลยถามคนที่แผนกใหม่ว่า เคยกินน้ำมะพร้าว ไหมเค้าก็บอกว่า เคยๆนะ แต่ไม่บ่อย ก็เลยถามเค้าไปว่า “เอ่อ รู้ไหม มะพร้าวอะมีทั้งน้ำและนม(กะทิ)นะ” เค้าก็ตกอกตกใจเลย “ห๊ะ จริงหรอ”​ “อืม น้ำอะ เมื่อผ่าก็เจอน้ำนั่นกินได้เลย แต่นม(กะทิ)ต้องขูดไปผสมน้ำแล้วถึงจะได้ เอาไปทำอาหาร หรือขนมก็ได้ แล้วไอกะทินี่แหละที่ใส่ในแกงเขียวหวาน (กะหรี่เขียว)” ตกใจเข้าไปใหญ่เลย ตายละไง กูไปไม่เป็นเลย 5555 เลยบอกไปว่า “เอ่อที่ญี่ปุ่นก็มีนะ ลองหาดู” ก็เลยเปิดกะทิชาวเกาะ กับ โคโค่แม็กซ์ให้เค้าดู บอกลองไปหาดูนะ หลังจากนั้นก็หมดพักพอดี แล้วมาคุยต่ออีกตอนพักเล็ก ก็นั่งๆอยู่กันเป็นกลุ่ม แต่ป้าคนนั้นไม่คุยจ้า นั่งก้มเล่นมือถือ ไอเราก็ไม่สนอะไร แต่ตอนใกล้จะพักเค้าเอามือถือมาให้ดู ที่ไหนได้คือนางดูวิธีการทำกะทิคร่าาาา ตายแล้ว ดูแต่ขูดเนื้อกะทิจ้า แล้วเอามาคั้น ดูเค้าสนใจกับกะทิมาก ก็เลยถามเค้าไปว่า ชอบกล้วยไหม เขาก็บอกว่า ชอบนะ <em>เอ่อ รู้เปล่า ขนมไทยอะ มีอย่างนึงใช้ กะทิ กับ กล้วยด้วยกันนะ </em>พอพูดจบเขาดูดีใจและอยากกินมากเลย กับกล้วยบวดชี เดี๋ยววันจันทร์จะไปกระตุ้นดีมานด์ของนางต่อ 5555 แต่นางเป็นคนที่ชอบอาหารไทยนะ แต่ไม่เคยไปไทย นี่แหละกระตุ้นดีมานด์การท่องเที่ยวไทยได้ที (กูมีส่วนได้ ส่วนเสียอะไรหรือเปล่าเนี่ย 5555)</p><p><strong>หมวด : ช็อคโกแลต</strong></p><p>ในตอนพักกลางวันของกลุ่มทำงานใหม่จะมานั่งที่เดียวกันแล้วมากินขนม กินชากัน คือกลุ่มนี้จะมีขนมเป็นกองกลางเอามากันได้ ส่วนใหญ่เป็นของหวาน ก็จะมีส่วนใหญ่เป็นช็อคโกแลต ไอเราก็กินนิดเดียว คนอื่นก็เลยถามว่า <em>ทำไมๆละ ทำไมกินนิดเดียว — อ่อ ไม่ค่อยชอบของหวานอะ- เห๋ !! ทำไมละ</em></p><p><em>จริงๆ เมื่อก่อน(ตอนอ้วน)อะ ชอบมากเลยนะ แต่ตอนนี้ไม่ได้แล้ว</em></p><p><em>ห๊ะ อ้วนหรอ อ้วนขนาดไหนอะ หนักกี่โลตอนนั้น</em></p><p>88 <em>กิโล</em></p><h3><strong>เห๋ !!!</strong></h3><p>ความเห๋ของพวกนาง สูงกว่ากลุ่มเก่าสูงขึ้นไปอีก 8 เขบ็ดครึ่ง จะอะไรปานนั้น</p><p><em>จริงอะ ??? เห๋ !!! (ยัง ยัง ยังไม่จบ กับอิเห๋)</em></p><p>ไอเราก็เลยเปิดรูปให้ดู ตอน ม.4 อะนี่ ตอนนั้น</p><h3>เห๋ !!!!</h3><p>โอ้โหสูงขึ้นไปอีก สามชั้น เพดานพังแล้วมั้งเนี่ยยยย จะสูงไรเบอร์นั้น</p><p><em>แล้วทำยังไงถึงเหลือแค่นี้</em></p><p><em>ก็บอกไปว่ากินข้าวนิดเดียว งดของหวาน บลาๆๆๆ</em></p><p><em>แล้วนานเท่าไหร่ถึงได้ขนาดนี้</em></p><p><em>1 ปี</em></p><p><em>เห๋ !!! สุดยอดอะ (พอได้แล้วม้างงงงงง)</em></p><p>แล้วเค้าก็บ่นของตัวเองว่า เนี่ยตั้งนานลงมาแค่โลสองโล ไรงี้แล้วทุกคนดูตื่นเต้นกับการลดน้ำหนักของเรา แต่นางไม่รู้ว่าเห็นน้ำน้อยหรือผอมลง แต่พุงไม่ยุบนะคะ จะบ้าตายยยยยย โฮกกกก</p><p><strong>หมวด : Slow life กับคุณ(กะ)หรี่</strong></p><p>คือเรื่องมีอยู่ว่าได้ย้ายมาทำแผนกใหม่แล้ว แล้วช่วงบ่ายได้ทำหน้าคอม เอาละสิอยู่หน้าคอม ความตื่นบังเกิด ก็ทำงานใช้ช็อตคัตต่างๆ ปุ๊ป ปั๊ป จนไวไป แล้วนางที่ดูแลก็มาบอกว่า “ทำช้าๆ ก็ได้นะ”​ อิเราบอกเลยว่าไม่ค่อยพอใจ ทำไมอะ ทำเร็วก็ดีแล้วหนิ จะได้ทำอย่างอื่นต่อ อิเราก็อยากให้ช้าก็ได้ คราวนี้เอื่อยเลยจ้า ค่อยๆทำ อย่างกะ สลอทในซูโทเปีย แล้วพอทำช้าปุ๊ป ความง่วงเข้ามาบังเกิด โอ้โห หลับได้หลับคาคอมฯแล้วคร่าาา คือมันง่วงมาก หลังกินข้าวเสร็จใหม่ๆด้วยโอ้โห อย่างจะมีคนมาดึงหนังตาลงไรงั้น แต่พอมาอีกวันก็ทำปกติๆ สโลว์ไล้ บ้างแต่ก็ยังเสร็จไว ก็เลยถามนางว่าให้ทำไร หลังจากนั้นนางก็หางานให้ทำเรื่อยๆ ก็เลยลงตัวพอดี ทำแบบสโลว์ไล้ แต่ก็เรื่อยๆ บวกง่วงเรื่อยๆ จนถึงปัจจุบันก็ยังง่วงอยู่ แต่ก็ดีขึ้นมากแล้ว ไม่หัวร้อน หรือไม่พอใจอะไรแล้ว แถมเม้ามอยได้เยอะขึ้น แล้วเล่าเรื่องล๊อคเกอร์ที่โตเกียวกับนางรู้เรื่องแล้วด้วย โปรขนาดไหน 5555</p><p>นี่แหละครับก็เป็นเรื่องที่ผ่านมาในอาทิตย์นี้ของผม อาจจะไม่พีคมาก แต่ก็ทำให้คนญี่ปุ่น <strong>เห๋!! </strong>ได้อีกแล้ว 5555 แล้วตอนต่อไปจะเป็น โตเกียวจริงๆละไม่มีเลื่อนแล้ว จะเป็นอย่างไร โปรดติดตามตอนต่อไป</p><p>dinosong in Japan Season 2</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=611cd68c30a4" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[EP 0 : Change]]></title>
            <link>https://medium.com/@dinosongn/ep-0-change-a22f721f8197?source=rss-7e82662d1c97------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/a22f721f8197</guid>
            <dc:creator><![CDATA[dinosonG]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 08 Dec 2016 11:07:01 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2016-12-08T11:07:01.060Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>สวัสดีครับ ถึงตอนนี้เวลาที่ผมอยู่ญีปุ่นมาแล้ว เดือนนึง อีกไม่กี่วันก็กลับไทยแล้ว</p><p>แล้วด้วยเหตุผลหลายๆอย่าง ทั้งเรื่องเล่าที่มันไม่ค่อยพีค <em>ดีแล้วมึง !!!</em></p><p>แล้วเรื่องการทำงานที่ย้ายมาแผนกใหม่ที่(ค่อนข้าง)น่าเบื่อมากกกก ทำให้ไม่ค่อยอย่าจะแชร์อะไรสักเท่าไหร่ ก็เลยจะเปลี่ยนเป็นการเล่าการท่องเที่ยวสถานที่ต่างๆแทน</p><p>โดยผมจะขอเริ่มนับ EP ใหม่เลยละกันนะครับ เพราะถ้านับต่อมันจะแปลกๆ 5555</p><p>สำหรับ EP.1 เราจะไปโตเกียวกัน เย้ !! ซึ่งผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะเป็นยังไง</p><p>ยังไงก็ฝากติดต่อ Blog ผมต่อไปด้วยนะครับ แล้วเจอกันใหม่คร้าบ ^^</p><p>dinosong in Japan Season 2</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=a22f721f8197" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Day 27 : Osaka Part 2/2 (4/12/16)]]></title>
            <link>https://medium.com/@dinosongn/day-27-osaka-part-2-2-4-12-16-73b9f779dceb?source=rss-7e82662d1c97------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/73b9f779dceb</guid>
            <category><![CDATA[shinkansen]]></category>
            <category><![CDATA[osaka]]></category>
            <category><![CDATA[shinyokohama]]></category>
            <category><![CDATA[japan]]></category>
            <category><![CDATA[umeda]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[dinosonG]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 07 Dec 2016 11:51:46 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2016-12-07T11:51:46.241Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>หั่นโหลวววว คุณผู้โชมมม วันนี้จะมาเล่ากันต่อ ต่อจากเมื่อวานที่ได้ไปนอนโรงแรมที่โอซาก้า เนื่องจากเป็นวันหยุดก็เลยขอตื่นสายๆ สักวัน ก็ตื่นมา 9 โมงกว่า แล้วต้องรีบออกเพราะเช็คเอ้า 10 โมง วิธีเช็คเอ้านี่ยากมาก คุณต้องเอากุญแจแขวนกลับไว้ที่เดิม แล้วนำของออกมาจากห้อง แล้วก็ไปได้เลย <em>ฮะ แค่เนี้ย??​อืม แค่นี้จริงๆ</em></p><p>เนื่องจากว่าที่มาโอซาก้าเพื่อมาพบเพื่อนๆมากกว่า อีกทั้งเวลาเที่ยวแค่ไม่กี่ชั่วโมงก็กลัวจะไม่ทันเวลา จึงตัดสินใจหาข้าวกินแถวนั้น เลยกินโยชิโนย่าตามเคย แล้วค่อยมาช็อปปิ้งซื้อของตามที่พรีออเด๋อมา เหตุการณ์พีคอะไร ไม่มี๊ ! เพราะโอซาก้าเป็นที่ที่คุ้นเคยมานาน ไม่โง่กันหรอก ยกเว้น อุเมดะ ที่เดียวจริงๆตอนนี้ พอถึงเวลาสักบ่าย 3 ก็ไปที่ อุเมดะ <em>นั่นไง เพิ่งเอ่ยแหม่บๆ พูดไม่ทันขาดคำนะมึง</em></p><p>กว่าจะหาเจอล่อไปเกือบ 4 โมงค่าาาา เนื่องจากตอนนั้นฝนตก GPS คลาดเคลื่อนอีกทั้งอยู่ชั้นใต้ดินด้วย เลยไม่รู้เลยว่าอะไรอยู่ไหน อยู่ใต้ตึกไหนยังไม่รู้เลยคร่าาา จะบ้าตายยย แต่สุดท้ายก็หาเจอกัน แต่ได้คุยแค่ 10–20 นาทีก็จากกัน เป็นเพื่อนคนไทยที่มาเรียนที่จีน แต่มาเที่ยวที่ญี่ปุ่น และวันพรุ่งนี้กำลังจะไปฮ่องกง International ไหมละมึง 5555</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*4wjDM8Lb7KLCaNMocCu6Pw.jpeg" /></figure><p>เพื่อนผมชื่อ มาย ฮะ เป็นหัวหน้าแก๊งแมนจู ยุคใหม่</p><p>เมื่ออำลากันเสร็จผมต้องรีบไปที่สถานีโอซาก้า ซึ่งอยู่ข้างๆ อุเมดะเลย คราวนี้ไม่หลงแล้ว แถมไม่สายแล้วด้วย ได้ไปกิน ซูชิสายพานกับเพื่อนคนญี่ปุ่นชื่อว่า ฟูจิฮาระ ซึ่งผมกับนางได้รู้จักกันตั้งแต่ผมเรียนที่โอซาก้าตอนเมษายน แล้วนางเคยมาไทยด้วยแต่ผมก็ไม่มีโอกาสได้เจอ แล้วได้ข่าวมาว่า นางจะมาอยู่ไทยมาฝึกงาน เป็นครูสอนภาษาญี่ปุ่นด้วย ตั้งแต่ ประมาณเดือนพฤษภาคม จนถึง มีนาอีกปีนึงเลย ยาวป่ะละ ก็เลยชวนคุยโน่นนี่เหมือนเดิม</p><p>แล้วมีประเด็นนึงที่คุยคือคำของภาษาโอซาก้าคือคำว่า</p><p>Meccha (​めっちゃ）หรืออ่านว่า เม็ดจ้า แปลกว่ามาก เหมือนคำว่า とても (Totemo) แต่ เม็ดจ้าใช้แค่ในแถบคันไซเท่านั้น ที่ถามไม่ใช่อะไรเพราะผมเอาไปใช้ที่แถบคันโต (โตเกียว) นางตกใจกันใหญ่ว่ารู้ได้ไง อิเราก็ตกใจสิ เป็นคำหยาบหรืออะไรเปล่าว่า อ๋อที่ไหนได้ภาษาคันไซ หลังจากนั้นก็ใช้ เม็ดจ้าตลอด แล้วเลิกใช้ก็ต่อเมื่อกลับ 555 รู้สึกมันได้อารมณ์กว่าพูด totemo</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*-nI16Z0Tt6VgwCtsttEoWQ.jpeg" /></figure><p>เมื่อกำลังกินๆ แต่ไม่ค่อยได้กินหรอก ฝอยมากกว่า ผ่านไปประมาณ 1 ชั่วโมงอยู่ดีๆ พนักงานเดินมาแล้วบอกว่า</p><p><em>กินเสร็จหรือยังค่ะ คือตอนนี้ข้างนอกคนรอเยอะมากเลย ขอโทษนะคะ</em></p><p>อืมกุรู้ละ นางมาไล่นี่เอง ก็ทำไงได้ก็รีบออกสิคะ พอจะจ่ายเงิน นางบอกว่าไม่เป็นไร เลี้ยง</p><p>คุณพระ ผมนี่แทบจะลงไปกราบรถ ไม่สิ ! กราบเพื่อนเลย ขอบคุณมาก (ลาภปากกูไปอีกกกก) หลังจากนั้นก็ไปหาอะไรกินต่ออีกนิด แล้วได้บอกว่าเดี๋ยวไปสัก 19:00 ค่อยไปขึ้นรถไฟ ทันๆแหละ ก็นั่งฝอยๆ ไปแต่คือหนาวมากกก เพราะเป็นกลางแจ้งคร่าาาา โอ้โห มีฮีตเตอร์ก็จริงไม่ช่วย เปี้ย อะไรเล้ยยยย สั่น~~~ ไปหมด จน 19:00 นางถามว่า <em>จะไปเลยไหม — อีกแปปนึงละกัน 19:30 ก็ได้ </em>คือกำลังฝอยคุยมันมาก (เอ๊ะ หรือคุยช้าวะ เพราะนึกคำไม่ออก555) จนถึง 19:30 ก็ออกจากร้าน ไปเข้าห้องนง ห้องน้ำ กว่าจะทำอะไรเสร็จเกือบ 19:40 ขึ้นรถไฟถึงShin-Osaka 19:50 กำลังจะเข้าเกจของรถไฟชินคันเซ็นละ สอดบัตรเข้าไป อยู่ดีๆ ประตูปิดซะงั้น ทำไมกัน !! กูซื้อผิดหรอ ไม่นะ ก็ถูกหนิเลยไปเพื่อน ซึ่งมาส่ง นางเลยไปถาม พนักงาน พนักงานบอกว่า อ๋อใช้คู่บัตร IC นะ ก็โอเคเพราะเรามีพอดี กำลังจะขึ้นรถไฟรอบ 19:56 ละ เอ๊ะ ชิบหายยย ลืมซื้อของฝากกกก ก็เลยแวะซื้อคือที่สถานี Shin-Osaka หากใครลืมซือของฝากทั้งจาก Osaka Kobe Nara Kyoto มาซื้อที่นี่ได้เลย มีให้ทุกอย่าง วันสต็อปเซอหวิด ไปอีกกกก แต่คนเยอะมากกก กว่าจะเสร็จเกือบ 20:04 นาทีซึ่งรถไฟมา 20:06 ก็ได้ขึ้นมาที่ชานชลา แล้วก็หาตู้รถโดยสาร (ที่คนส่วนใหญ่เรียกผิดว่า “โบกี้”​ ซึ่งมันผิดนะคะ”) เพราะผมนั้นซื้อตั๋วแบบไม่จองที่นั่ง แต่ผมจำไม่ได้ว่ามันอยู่ตู้ไหน ผมขึ้นบันไดมามาโผล่ประมาณตู้ที่ 7 ผมเลยวิ่งไปที่หลังสุดไล่ดูตั้งแต่ตู้ที่ 15 ก็ไม่ใช่มาเรื่อยๆๆ วิ่งๆๆๆ เพราะรถจะมาแล้ว จนมาเห็นตรงตู้ที่ 3 ค่าาา ว่าอยู่นี่ คือตู้ที่ 1–3 จะเป็นสำหรับคนไม่ได้จองที่นั่ง ซึ่งถ้าชั่วโมงเร่งด่วนหรือวันหยุดตู้นี้จะแน่นมากกกก โอ้โหแล้วคิดดูวิ่งตั้งแต่ 7 ไป 15 แล้ว 15 ย้อนไป 3 คุณพระคุณเจ้า แล้วทั้งหมดเกิดขึ้นภายใน 2 นาทีค่าคุณผู้โชมมม !!!</p><p>หลังจากนั้นก็ขึ้นรถไฟ เที่ยว 20:06 ขบวน Nozomi (N700) ซึ่งจะถึง Shin-Yokohama ตอนประมาณ​ 22:15 ก็สองชั่วโมงพอดี ระหว่างอยู่บนรถไฟก็หลับสิคะ จะให้ทำอะไรก็เลยตั้งนาฬิกาปลุกที่ นาฬิกาข้อมือ เพรากลัวเลยจ้ะ ไม่อยากพีคแล้ว เมื่อถึง Shin-Yokohama ก็ต้องต่อรถไฟไปอีกเพื่อไป Yokohama ซึ่งเราไม่ต้องเสียเงินเพิ่มเลย รวมอยู่ในตั๋วชินคังเซ็นแล้ว สามารถทรานเฟอร์ได้เลย โดยต่อรถสองต่อ สามต่อก็ไม่เสียเงินอะไร แต่ประเด็นคือกว่าจะถึง 23:00 เข้าไปแล้ว โดยกำลังจะออกจากสถานี Fujisawa เพื่อไปรถไฟท้องถิ่นกลับหอ โดยสอดบัตรชินคังเซ็นเข้าไปอยู่ดีๆ ประตูปิดลง อ้าวไม่ให้ออกเฉย หรือเออเร่อวะ ทำไมกัน ลองใหม่ดิๆ ก็ยังปิดอยู่ดี หรือมาสายนี้ไม่ได้วะ? เลยถามเจ้าหน้าที่ ยื่นตั๋วให้</p><p><em>200 เยนคะ</em></p><p>อ๋อโอเคอยู่ เสียเพิ่มนิดหน่อยนึกว่าจะมีอะไรสักอีก ใจหายใจคว่ำ</p><p>หลังจากนั้นก็ขึ้นรถไฟตามปกติ กว่าจะถึงหอห้าทุ่มครึ่งแล้ว ซึ่งปกตินี่คือเวลานอนแล้ว <em>เป็นไงละมึง บอกทันๆ ดึกเลยอิห่าาาา </em>กว่าจะได้นอนก็ปาเข้าไป เที่ยงคืนครึ่ง</p><p>และนี่แหละก็เป็นประสบการณ์อีกแบบนึง ที่ไม่ได้พีคอะไรเหมือนเคย (ดีแล้วววว) แต่มีทั้งความเหนื่อยในการหาเพื่อน และ วิ่งขึ้นหาตู้รถ แล้วก่อนนอนผมก็ตั้งนาฬิกาปลุกไว้เหมือนเดิมพร้อมเวลาสำรองตอน 6:10 เผื่อสายแล้ว เป็นไงละ กูต้องไม่พลาดดด หลังจากนั้นก็ได้นอนหลับไป</p><p>แล้วนี่ก็เป็นอีกหนึ่งวันนะครับที่ผมเอามาแชร์กัน พรุ่งนี้จะเป็นยังไง แต่พรุ่งนี้นั้นบอกเลยว่ามี Combo มาอีกแล้ว 5555 สำหรับวันนี้ก็ขอพอแต่เพียงเท่านี้ บายยยส์</p><p>dinosong on the bed ZzzZzzzZZZzzz</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=73b9f779dceb" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Day 26 : Kyoto Part 2/2 — Osaka Part 1/2 (3/12/16)]]></title>
            <link>https://medium.com/@dinosongn/day-26-kyoto-part-2-2-osaka-part-1-2-3-12-16-274c7acb28d7?source=rss-7e82662d1c97------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/274c7acb28d7</guid>
            <category><![CDATA[kyoto]]></category>
            <category><![CDATA[namba]]></category>
            <category><![CDATA[umeda]]></category>
            <category><![CDATA[japan]]></category>
            <category><![CDATA[osaka]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[dinosonG]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 06 Dec 2016 12:40:33 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2016-12-06T12:40:33.807Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>สวัสดีครับ ตอนในวันนี้ชื่ออาจจะซับซ้อนเงื่อนพิรอดไปหน่อยนะครับเนื่องจากวันนี้ผมได้ไปมาทั้งเกียวโตและโอซาก้าเลย</p><p>เพื่อไม่ให้เป็นการเสีย(ว)ต่อเวลามาเริ่มกันเลยดีกว่า</p><p>หลังจากที่ผมได้มาถึงที่ อินาริ (วัดเสาพันต้นนั่นแหละ) เนื่องจากมาได้เช้ามากกกก คนจึงน้อยสุดๆ แต่ก็ยังมีคนนะ ส่วนใหญ่เป็นคนญี่ปุ่นซึ่งต้องการที่จะปีนเขา เพื่อนบิ๊วคนญี่ปุ่นได้บอกว่า ปกติใช้เวลาขึ้นไปถึงยอดใช้เวลา 4 ชั่วโมง แล้วลงอีก 4 ชั่วโมงเท่ากับ โอ้โห ทั้งวันไม่ต้องทำ5 เหว อะไรเลย แค่นั้นก็หมดเวลาแล้ว จึงตัดสินใจเป็นแค่ครึ่งทาง(ป่าววะ?) ตามเดิม</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*RwNwp9ovgn25r8_vU9rH4A.jpeg" /></figure><p>ระหว่างเดินไป เพื่อนคนญี่ปุ่นก็ได้ให้ความรู้เพิ่มเติมมาตลอดๆทาง ตั้งแต่ทางด้านขวา จะเป็นการเขียน เดือนปีที่สร้างขึ้น บางต้นเป็นเสาหินส่วนใหญ่ก็สร้างตอนยุคโชวะ (หรือช่วงรัชกาลที่ 6–7) แต่ถ้าต้นใหม่ๆ ก็คือยุคเฮเซ ไม่เกิน 10 ปีก่อนหน้านี่แหละ อากาศในตอนนั้นเนื่องจาก อินาริ อยู่ในภูเขาจึงมีแต่ความหนาวเหน็บ ตัวก็สั่นสิครับ อยู่ตอนใต้กว่าคานากาว่า ไหนใครบอกว่า อากาศสบายๆฟร่ะ !</p><p>แต่ก็ได้ถึงกับอึ้งเพราะเจอคนใส่เสื้อและกางเกงขา แขนสั้น แล้วบ่นว่าร้อน แต่ก็ไม่แปลกใจว่าทำไมร้อน นางมาเดินป่า ปีนเขา แล้วแต่แปลกใจคืออายุนางน่าจะ 60+ แต่ยังแข็งแรงมากแถมมากับแฟนนางด้วย เป็นคู่สามี ภรรยาที่น่ารักกันมาก</p><p>ไอเราก็เดินแล้วถ่ายรูปมาเรื่อยๆ จนเจอทางแยกว่าจะไปต่อหรือกลับ กะวาจะกลับแล้วแต่เพื่อนคนญี่ปุ่นบอกว่าไปอีกนิดนึงจะมีจุดชมวิวจะเห็นวิวเมืองหมดเลย ก็เลยขึ้น</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*MBOMWOBLIQeixLN-0ikXdg.jpeg" /></figure><p>ไป แล้วก็ได้เห็นลักษณะของเมืองที่เหมือนป่าล้อมเมืองเลย ไม่เสียแรงที่เดินขึ้นมาต่อ หลังจากนั้นก็ได้ลงจากอินาริ แต่เกิดการเสียเวลาขึ้นเนื่องจากเจอใบเมเปิ้ล จึงแวะถ่ายรูปกัน ปกติก็ 5 นาทีเสร็จใช่มะ นี่ปาไปครึ่งชั่วโมงคร่าาา อิเสาสวยๆ ไม่ถ่ายมาถ่ายกับต้นไม้</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*tN2JS7PSXE4RFDU-6uCR6w.jpeg" /></figure><p>นี่แหละ อีต้นเจ้าปัญหา กว่าจะถ่ายได้ ทั้งตาเหล่เอย มุมไม่ได้เอยอะไรเลย คุณเอ๊ยยยย ไม่ได้มาดูเสาเลย มาถ่ายกับอะไรก็ไม่รู้ อ๊ะพอละ หลังจากนั้นก็เดินลงมา ระหว่างที่เดินไปที่สถานีรถไฟก็ได้เจอร้านโมจิสตอเบอรี่ชิ้นละ 300 เยนก็เลยซื้อมาชิ้นนึง <em>อ๋อลืมบอกไป ขนมขึ้นชื่ออีกหนึ่งอย่างของที่นี่คือขนม Yatsuhashi (ยาซึฮาชิ) เป็นขนมแป้งโมจิแล้วข้างในเป็นไส้ถั่วแดง (หากสมัยใหม่หน่อยจะมีไส้อื่นๆ) เหมาะแก่การซื้อเป็นของฝากมาก แต่หมดอายุเร็วหน่อยนะประมาณ​1–2สัปดาห์ก็หมดอายุแล้วอ๊ะเล่าแค่นี้พอเพราะไม่ได้ซื้อมาฝากหรอก :P</em> มาต่อกันหลังจากนั้นก็ได้ไปมุ่งหน้าไปที่วัดน้ำใส หรือ คิโยะมิสึ แต่ในระหว่างไปบิ๊วก็ได้จองคิวใส่ชุดกิโมโนไว้แถวนั้น ไอเราก็เลยไปรอด้วย (แต่ไม่ได้ใส่นะ) ระหว่างนั้นก็เม้ามอยกับคนแต่งตัว ทำผมไปเรื่อยๆ คือไปตั้งแต่ร้านยังไม่เปิดประมาณ 9:50 ร้านเปิด 10 โมง จนกว่าจะเสร็จล่อไป 11 โมงคร่าาาา เมื่อบิ๊วแต่งตัวเสร็จก็เกิดความหิวโหยขึ้นมาทันทีทันใดจึงหาร้านกินข้าว เลยขอจัดชุดใหญ่เลย ร้านเปิด 11:30 ไปรอหน้าร้านตั้งแต่ 11:20</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*fOh-ckhwGwV2cEepjIQ-2Q.jpeg" /></figure><p>โดยสั่งชุด อูด้ง มาเลย ทั้งอูด้งและผักเทมปุระ ชุดนี้ 1600 เยน (เจ้าพระคุณรุนช่อง) ส่วนไข่สามารถตีแล้วเอามาใส่อูด้งหรือข้าวก็ได้</p><p>แล้วเพิ่งรู้ว่าที่เกียวโตจะหาราเมงยากมากจะมีแค่โซบะกับอูด้ง เพราะเนื่องจากเกียวโตเป็นเมืองหลวงเก่า จึงมีแต่ของญี่ปุ่นแท้ๆ เพราะราเมงนั้นจริงๆแล้วไม่ใช่ของญี่ปุ่นแต่เป็นของจีน เมื่อกินเสร็จก็ได้ขึ้นไปวัดน้ำใส คนค่อนข้างเยอะ ทั้งคนญี่ปุ่น คนต่างชาติ รวมไปถึงคนไทยจร้าาา ลึ่มล่ำมากมาย อยากจะเข้าไปทักเซย์ไฮด้วยเหลือเกิน</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*oxRLdGqHpUktloZO62KpUw.jpeg" /></figure><p>โดยที่นี่ได้เสียค่าเข้า 400 เยน แนะนำให้มาวันธรรมดาคนน่าจะน้อยกว่านี้มาก แล้วตอนนี้ก็อยู่ในฤดูใบไม้เปลี่ยนสีพอดี เลยได้ภาพสวยๆ มาฝากกัน แต่ตรงที่ถ่ายกำลังปรับปรุงอยู่ (มาหลายเดือนละ) คาดว่าปีหน้ากว่าๆ น่าจะเสร็จ (มั้ง 555)</p><p>หลังจากนั้นก็ได้มาเจอเพื่อนบิ้วอีกคนนึง พูดภาษาไทยได้ แล้วนางก็จะไปสอบภาษาไทยอยู่ ที่ญี่ปุ่นนี่แหละ โอ้วววว</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/960/1*5n2PrCU9MevNSeoA2hb8Pg.jpeg" /></figure><p>หลังจากนั้นไม่นานอีก (หลายหลังเนอะมึงอะ) ผมก็ได้ขอตัวกลับมาโอซาก้าคนเดียวก่อน เพราะเดี๋ยวจะไม่ทันนัดกับเพื่อนคนญี่ปุ่นไว้ เลยจะไปเช็คอินก่อน เพราะกระเป๋าหนักเหลือเกิน จากอิขาตั้งกล้องบ้าบอ ก็ได้นั่งสาย Keihan อันเป็นที่รัก เพราะตอนที่มาโอซาก้าก็ใช้บริการอยู่ทุกวันเลย เลยขึ้นตั้งแต่ต้นสายที่ Demashiyanagi จนถึงปลายสายที่โอซาก้าที่สถานีที่ Yodoyabashi โดยนั่งแบบ Rapid Express คือโคตรเร็ว สถานีรถไฟมีทั้งหมด 42 สถานี จอดแค่ 5 สถานีโดยประมาณใช้เวลาเดินทาง 50 นาทีถึง หลังจากนั้นก็มายังสาย Midosuji หรือสายสีแดง ไปยัง Namba เพื่อไปโรงแรม โดยโรงแรมติดใกล้กับสถานีหรือที่ช็อปปิ้งเลยหรือใกล้ Holiday Inn Shinsaibashi เลย แต่ผมนั้นนอน Hostel แต่ที่แปลกคือเมื่อขึ้นไปแล้ว</p><p>ไม่มีใครอยู่เลย …</p><p>อ้าวเฮ้ยยยย กูมาถูกไหมเนี่ย</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*AYsTEnG8Dumt6BMIRbfXjQ.jpeg" /></figure><p>ฮันโหลวววว</p><p>ไม่มีเสียงตอบรับ ทำไงดีวะเนี่ย กูจะเช็คอินยังไง มีเบอร์โทรแปะไว้ โทรไปไม่มีคนรับสาย โอ้ยยยยยย</p><p>แล้วมีอีกใบแปะไลน์ไอดีไว้ไอเราเลยแอดไป</p><p>ก็เลยบอกนางไปว่า ผมชื่อ …​มาจาก Agoda</p><p>นางก็ตอบมาสั้นๆว่า อ๋อได้เลยห้อง A</p><p>ฮ๊ะ !! แค่นั้นหรอ ผมก็เลยตัดสินใจเข้าไป เมื่อเข้าไป</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*qqNnYZ0Vo4CP6EokFu3PaQ.jpeg" /></figure><p>ก็เป็นเตียงสองชั้น เป็นห้องๆ แต่เพดานติดกัน คือไม่ได้ปิดทึบอะไร แต่ไอเราก็ไม่ได้เอากุญแจหรืออะไรไปเพราะไปคนเดียว เผื่อมีคนมาเช็คอินเพิ่มก็เลยแค่วางกระเป๋า แล้วเอาของจำเป็นไป แล้วก็รีบไป Umeda เพื่อไปเจอเพื่อน</p><p>แล้วเนื่องด้วยความเป็นอุเมดะ เกิดหลงสิครับ ได้ไลน์ถามเพื่อนว่าอยู่ไหน นางบอกว่า</p><p><em>อยู่ทางออกทิศใต้</em></p><p>ไอเราก็โอเคๆ เมื่อถึง(ซึ่งเลทแล้ว แต่อิเลทไม่ได้เพราะอะไร เพราะงงกับการเช็คอินที่นี่นี่แหละ) ก็เจอป้ายทางออก</p><p><em>ทำไมไม่เห็นมีทิศใต้เลยว่า มีแต่ทางออกเป็นหมายเลข</em></p><p>งงสิครับ อยู่ที่เดียวกันปะวะ เลยโทรหาเพื่อนให้เพื่อนมาหาดีกว่า สรุปคือ เพื่อนรออยู่ที่ JR ป้ายประตูจะเป็นทิศ แต่ของเอกชนจะเป็นหมายเลข โอ้โหคงจะเจอกันอิหอยหลอดดดด หลังจากนั้นก็จะไปกินโอโคมิยากินกัน ซึ่งคราวนี้ผมเพิ่งรู้ว่าร้านอาหารคนญี่ปุ่นก็ไม่รู้ต้องเปิด Google Map ช่วยตลอด เพราะตรอกซอก ซอย มีเยอะมาก กว่าจะเจอร้านเป็นครึ่งชั่วโมงจ้า เมื่อไปร้านก็เกิดอาการผิดหวังอีกเพราะร้านเต็ม จึงต้องเดินหาร้านใหม่ ระหว่างเดินหาตาม Google Map ก็ไปเจอร้าน(อีกร้าน) โดยบังเอิญ เลยตัดสินใจเข้า <em>ไม่หง ไม่หาแล้วแม่งงงง</em></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*gT8rAX3XZC9dX3dB8B1snA.jpeg" /></figure><p>ระหว่างกิน เม้ามอยก็คุยไปเรื่อยเปื่อยเพราะนางนั้นไปเมืองไทยมา แต่เสียดายที่ผมไม่ได้เจอติดแข่งขัน ERM ที่จะไปสิงคโปร์ รอบนี้ก็เลยแก้มือ มาเจอนางซะเลย อีกทั้งปีหน้าเดือนกุมภา นางติดใจในเมืองไทยก็จะมาเที่ยวอีก ก็เลยบอกไปว่า ถ้าจะมา ให้ติดต่อมาได้นะ (จะไปเป็นไกด์เถื่อนเอง 555) เมื่อกินเสร็จเม้ามอยไม่จบ ก็ได้ไปนั่งร้านสะดวกซื้อแถวนั้น มีโต๊ะนั่ง นางซื้อเบอรเช์เกอร์หมูมากิน นางบอกไม่อิ่ม ข้าวเติมเพิ่มไม่ได้ โอ้โห ส่วนไอเราไม่กินแล้ว ก็นั่งเม้ามอยไปเรื่อยๆ จนถึงสามทุ่มกว่า ก็แยกย้ายกันกลับ พร้อม(สะพาน)มิตรภาพ(ไทย-ลาว) &lt;&lt;&lt; มันใช่มะมึง??? อันดี</p><p>หลังจากนั้นก็กลับมาที่ Bamba แล้วขึ้นไปร้าน Book Off เพื่อไปแก้มือหลังจากที่ ikebukuro ไปซื้อแบบญี่ปุ่นมาคราวนี้เลยซื้อ Pokemon Moon มาเลยยยย (แต่มือสองนะ) ได้เล่นภาษาอังกฤษสักทีโว้ยยยย เมื่อซื้อเสร็จก็ได้กลับโรงแรม สรุปมีคนเช็คอินเพิ่มอีกสองห้องแต่ไม่มีใครอยู่ห้องเดียวกับผม ก็จัดการยึดห้องแม่มมม ว่ะฮ่าๆ ก็ได้อาบน้ำแล้วนอนในที่สุด แล้วนี่ก็เป็นวันที่ถามว่าวุ่นไหมก็อาจจะไม่ (แต่ตอนเช้าตรู่วุ่นมาแล้ว ขอพักบ้างงงงง) แต่ก็เป็นวันที่ได้เริ่มมิตรภาพใหม่ๆ อีกหลายคนทั้งเพื่อนคนญี่ปุ่นของบิ๊ว และ เพื่อนคนญี่ปุ่น เอ่อลืมบอกชือไปนางชื่อ Masatomo นะ น่าจะได้เจอกันอีก สำหรับพรุ่งนี้ก็จะไปซื้อของแล้วไปเจอเพื่อนญี่ปุ่นอีกคนนึง หวังว่าคงมีแต่เรื่องดีๆนะ สำหรับวันนี้ก็ขอพอแต่เพียงเท่านี้ พบกันตอนหน้านะ บั๊ยส์ !</p><p>dinosong in OSAKA season 2</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=274c7acb28d7" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Day 25–26 : Kyoto Part 1/2 (2–3/12/16)]]></title>
            <link>https://medium.com/@dinosongn/day-25-26-kyoto-part-1-2-2-3-12-16-268c75722286?source=rss-7e82662d1c97------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/268c75722286</guid>
            <category><![CDATA[fujisawa]]></category>
            <category><![CDATA[japan]]></category>
            <category><![CDATA[kyoto]]></category>
            <category><![CDATA[enoden]]></category>
            <category><![CDATA[inari]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[dinosonG]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 05 Dec 2016 12:37:04 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2016-12-05T12:37:04.362Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>สวัสดีครับ บางคนอาจจะเห็นว่าอ้าว เล่าของวันที่ 2 ไปแล้วหนิ จริงๆมันก็ควรจะจบแล้วใช่ไหมครับ แต่มันไม่จบไง !! เรื่องนี้ยิ่งใหญ่และพีคมโหฬาร</p><p>คือเรื่องมันมีอยู่แว่ หลังจากที่ได้ลืมข้าวของที่เคยได้บอกไปก็ได้ปลงแล้วยอมรับในชะตากรรม เลยจึงต้องแบกมันไปด้วย จนไปถึงสถานีที่ได้จองรถบัสที่จะไปเกียวโตไว้คือสถานี Fujisawa มาถึงประมาณ 21:30 รถตามกำหนดมา 22:20 เมื่อมาก่อนเวลาก็เลยเปิดดูแผนที่ว่ารถจะจอดตรงไหน</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/750/1*mNWtb64I3MA9C0NZ4Xce9g.jpeg" /></figure><p>(เวลาอาจจะล่วงหน้าไปหน่อยนะครับ ไม่ต้องไปใส่ใจ 555)</p><p>คือตามเว็บไซต์ แล้วเมลล์บอกว่ารถบัสจะจอดตรงนี้ เอาแล้วไงละ คือตรงนีมันไม่ใช่ฟุตบาธหรืออะไรเลย มันคือสวนหย่อมจะบ้าหรอ? ทำไมรถไปจอดตรงนั้นแล้วมันเป็นด้านขวาด้วยมันจอดไม่ได้</p><p>ดังนั้นจึงตัดสินใจไปรอต้องฟุตบาธฝั่งขวา เพราะมันดูอยู่ใกล้กว่า</p><p>หลังจากนั้นสักพักใกล้เวลาเอ๊ะ ดูข้างรถหน่อยดีกว่าว่าเป็นยังไง?</p><p>โดยผมได้จองของ WillerExpress ก็เลยหาดูว่า WillerExpress เป็นยังไง</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/750/1*huKiuj5gJbndBwsp3dgsQQ.jpeg" /></figure><p>อ๊ะรูปก็ประมาณนี้ สีชมพู รูปชัดเจนว่าเป็นสีชมพูนะ จนถึงเวลาละ 22:20 ทำไมรถยังไม่มาวะ มีแต่รถสีเขียวๆ จอดอีกฝั่ง เป็นรถของ Enoden ซึ่ง Enoden ก็เป็นชื่อสายรถไฟ อาจจะเป็น Shuttle Bus ละมั้ง โดยรถที่จอดนั้นอยู่ฝั่งตรงข้ามกับผมแถวๆรูปสัญลักษณ์ร้านอาหาร ก็ไม่ได้อะไรเลย ก็คงจอดเฉยๆ จนถึงเวลา 22:20 เอ๊ะทำไมรถคันนั้นมันออกไปว่ะ?</p><p>ลางไม่ดีละมึง เลยเปิดดูเมลล์ใหม่ แล้วเขียนตัวเล็กๆ ประมาณฟอนท์ 12–14 เขียนว่า</p><p>“เที่ยวนี้ให้บริการโดย Enoden”</p><h3>ควย!!!</h3><p>เอาแล้วไงมึง แล้วในเมลล์ก็ไม่มีลงมีรูปให้กุดู !!! เลยรีบวิ่งไปที่สถานีต้นทางของ Enoden ก็บอกเค้าว่าเราไปรอผิดที่ ตามแผนที่ที่มันบอกไว้ นางตอบกลับมาสั้นๆว่า <em>อ๋อก็มันผิดนะสิ — อ้าววว อีหอยยย </em>ในตอนแรกพนักงานก็บอกว่านี่มันรถไฟไม่ใช่รถบัสนะ ไอเราก็บอกว่าผมก็ไม่รู้เหมือนกันเห็นเป็น Enoden เหมือนกัน พนักงานเค้าก็ยินดีที่จะช่วย เค้าก็ให้โบรชัวร์ของรถบัสพร้อมกับติดต่อคนขับ(มั้ง) ซึ่งที่ต่อไปจะจอดคือ Odawara ที่ผมเคยหลงนั่งรถไฟถอยหลังกลับมาแล้ว ในตอน Hakone โดยรถจะจอดตอน 23:25 ถ้าจะไปก็นั่ง JR ไปรอบ 22:44 โดยจะถึงประมาณ​ 23:20 โอ้โหก่อน 5 นาทีอิชิบหายยย ผมเลยไม่พูดพล่ำทำเพลง วิ่งสิค่ะ !!! โดยเวลายังเหลือที่สถานีได้พักหายใจอยู่บ้าง ผมเลยรีบเปิดแล้วติดต่อเพื่อนๆ โดยแคปรูปตามข้างบนนี่แหละ เลยเป็นสาเหตุว่าเวลามันเคลื่อนไป</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*rS-lrXIu_TSHKO5reBWNhA.jpeg" /></figure><p>แล้วนี่คือรูปรถบัสที่ต้องขึ้นจริงๆ โอ้โหหห ไม่มีความเหมือนกับรูปเลยอิหอยยยยย หลังจากนั้นก็ได้นั่งรถไฟไประหว่างขึ้นก็ตื่นเต้นตึกตักๆๆๆ ก็คิดอยู่ในหัวถ้าไม่ทันจะทำไงว่ะ?? จะกลับหอ หรือจะเอาไงดี แต่ก็ลุ้นว่าจะทันไหม เมื่อถึงสถานีก็วิ่งไฮสปีดพอๆ กับวันที่ตื่นสายเลยยย ได้วิ่งมาถึงชานชลารถบัสที่ 8 ก็ได้เห็นรถจอดอยู่ รีบลงบันไดไปอย่างเร็ว แล้วก็ยื่นมือถือให้เค้าดู เค้าก็งงๆ เพราะแม่งเอานามสกุลกุขึ้นก่อนอีกกกกกก โอ๊ยยยย จะบ้าตาย</p><p>เมื่อขึ้นไปแล้ว ก็มีคนอยู่เต็มคัน โดยรถนั่งกันแบบ 1–1–1 มีทางเดินโคตรจะเล็กอยู่ตรงกลาง ระหว่างเบาะก็มีผ้าม่านกั้นด้วย ส่วนผมนั้นได้นั่งริมหน้าต่าง เออยังดีเว๊ยได้ดูวิว ที่ไหนได้</p><p>ทานโทษนะคะ ปิดมิดเลยคร่าา ไม่ให้เปิดเลยยยยย โอ้โห จะให้กุนอนให้ได้ใช่ไหมมม แต่ยังดีที่รถบัสมีห้องน้ำ น้ำเปล่าดื่มฟรี และ ไวไฟฟรีให้เล่นนี่แหละได้อัพเดตแอพสักทีหลังจากไม่ได้อัพมาสามชาติเศษ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*wRA7uU32TBqN5qGYAg5kYw.jpeg" /></figure><p>และนี่ก็คือเบาะที่นั่ง สามารถปรับเอนได้ แล้วเห็นผ้าม่านที่ฝั่งนึงลิบๆไหมนั่นคือเบาะนั่งข้างๆ</p><p>อีกไม่เกิน 15 นาทีไฟก็ปิดลงแล้วก็ได้นอน แต่ระหว่างนอนก็ได้ระแวงสะดุ้งตื่นทุกชั่วโมงเพราะเราก็ไม่รู้ว่าถึงไหนแล้ว แค่นางบอกว่า ตี 5 กว่าๆจะถึงไอเราก็ตั้งนาฬิกาปลุก ทั้งๆที่ตั้งแล้วก็ยังสะดุ้งตื่น ตั้งแต่ ตี 2 ตี 3 ตี 4 โอ๊ยยยยย จนเวลาประมาณ 5:30 ก็ได้ถึงที่สถานีเกียวโต อ๋อลืมบอกไปค่าเดินทางประมาณ 8000 เยนนะฮะ</p><p>หลังจากนั้นก็ได้ข้ามไปที่สถานีเกียวโต เพื่อหลบลมหนาวและเพื่อรอบิวต์ ระหว่างรอก็เลยซื้อตั๋วชินคังเซ็นล่วงหน้า เมื่อซื้อเสร็จก็ได้เดินรอบๆจนเจอไวไฟฟรี ก็ได้นั่งลงแล้วรออยู่ตรงนั้นนั่นแหละ มาหาเองละกัน 5555 จนมาเจอกับบิวต์และเพื่อนบิวต์ (จำชื่อไม่ได้ละ ขออภัยด้วยคร้าบ) แล้วทั้งสามคนก็ได้ไปที่วัดอินาริ ตอนเช้าเพื่อไปถ่ายรูปซึ่งรอบนี้ถือไปเป็นรอบที่สามแล้ว โอ้วมายกอดดด เมื่อถึงบรรยากาศเงียบมากซึ่งขณะนั้นประมาณ 7:30 ถ่ายรูปสักล้านช็อตก็ยังได้ แต่ไม่มี Plate ขาตั้งกล้องงายยยยย เฮ้อ เอาเป็นว่าเมื่อถึงละ ก็ได้ถ่ายรูปกันก่อนก่อนที่จะลุยขึ้นเขาไปข้างบน</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*xwQE0sNqfD3jw8m-h4DCvQ.jpeg" /></figure><p>สำหรับวันนี้ผมก็ขอพอแต่เพียงเท่านี้ แล้วนี่ก็เพิ่งจะขึ้นวันใหม่ยังมีเรื่องที่พีคขนาดนี้ แล้วตอนกลางวันจะพีคขนาดไหน โอ้โห ๆ</p><p>โปรดติดตาม Part 2 ในตอนต่อไป</p><p>dinosong in ENODEN (WTF!!)</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=268c75722286" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Day 25 : Before Kyoto (2/12/16)]]></title>
            <link>https://medium.com/@dinosongn/day-25-before-kyoto-2-12-16-2f0d09279f13?source=rss-7e82662d1c97------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/2f0d09279f13</guid>
            <category><![CDATA[cameras]]></category>
            <category><![CDATA[kyoto]]></category>
            <category><![CDATA[japan]]></category>
            <category><![CDATA[review]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[dinosonG]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 02 Dec 2016 12:29:25 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2016-12-02T12:29:25.498Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>สวัสดีครับทุกคน วันนี้วันสุดท้ายของการทำงานของใครหลายๆคนแล้ว ส่วนผมก็เช่นกัน ไม่มีชดเชยแล้วววว 5555</p><p>วันนี้การทำงานก็ปกติดี แต่แค่เพิ่มความเป็นทูตสัมพันธไมตรีระหว่างญี่ปุ่นกับไทย หรือเป็นการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย โดยการเผยแพร่ทุกสิ่งอย่างส่วนดีให้แก่คนญี่ปุ่นและชาติอื่นๆที่พูดภาษาญี่ปุ่นในโรงงาน</p><p>ทั้งบอกว่า “ที่ไทยนะข้าวแค่ 20 เยน (5บาท) เองนะ กล้วย 9 ลูกแค่ 40 บาทเอง หรือรวมไปถึงเรื่องน้ำมะพร้าว หรือลูกมะพร้าวว่า รู้เปล่าว่าของไทยอะมะพร้าวเยอะมากเลยนะ สามารถดื่มเป็นน้ำผลไม้ก็ได้, ทำกับข้าวก็ได้, ทำขนมของหวานก็ได้ โดยคำว่าขนมกับของหวานแยกกัน</p><p>ขนม(Oksashi) คือ ขนมห่อ ส่วน ของหวาน(Desato) คือ ของหวานถ้าอย่างไทยก็พวกบัวลอย อะไรทำนองนี้</p><p>เราเลยเปิดรูปทั้งบัวลอย กล้วยบวดชี ให้เขาดูทุกคนแลดูสนใจกับอาหารและขนม ของหวานของไทยมากมาย กล้วยบวดชีก็เลยโม้ไปว่า กล้วยที่ไทยก็เยอะ ดังนั้นจึงเอาทั้งกล้วยและกะทิมาใส่ด้วยกันได้เป็นขนม</p><p>รวมถึงราคาผลไม้ต่างๆ ซึ่งทุกคนก็แปลกใจในราคาเช่นกัน แต่ที่เปรูก็มีหลายๆสิ่งคล้ายบ้านเรามี พวกมะพร้าวแต่ของเปรูดื่มไม่ได้ได้แต่ขูดๆมาทำขนม หรือ สตรอเบอรี่ก็มีทั้งขนาดเล็กใหญ่เหมือนบ้านเรา รวมไปถึงเปรูก็กินข้าวเป็นอาหารหลักเหมือนบ้านเราเช่นกัน ทำให้เรารู้อะไรใหม่ๆเหมือนกันนะ นี่แหละทูตสันถวไมตรีไหมละ</p><p>คือง่ายๆเป่าหูจนถามราคาตั๋วเครืองบินว่าถูกสุดเท่าไหร่ก็เลยเปิดของแอร์เอเชีย แต่เมื่อเป็นมูลค่าญี่ปุ่นก็ยังแพงอยู่ ไปกลับเกือบ 20000 บาท (รอช่วงโปรฯละกันนะ 555)</p><p>ส่วนเรื่องที่เล่ามาทั้งหมดคือเกิดขึ้นระหว่างการทำงานทั้งเช้าและบ่าย ฝอยกันไม่หยุดหย่อน(รวมถึงเป่าหู) ส่วนเรื่องพีคๆ ไม่มีอะไรเกิดขึ้น (ดีแล้วมึงงงง)</p><p>หลังจากนี้ก็กลับหอไปอาบน้ำ กินข้าว เตรียมของไปเกียวโตกันนนน โดยวันนี้เราจะไปโดยรถนอน ราคาประมาณ 8000 เยน (2500 บาทคร่าวๆ) ใช้เวลาประมาณ 7 ชั่วโมงก็ถึงพอๆกรุงเทพฯ-เชียงใหม่เลย โดยเวลาขึ้นรถประมาณ 22:20 ที่สถานีฟูจิซาว่า</p><p>ขณะนี้เป็นเวลา 21:22 นาที ได้ออกมาจากหอแล้ว โดยเตรียมเสื้อผ้ากับขาตั้งกล้องแล้วกล้องไว้ในกระเป๋า</p><p>โดยความโง่(ล้วนๆ) ก่อนออกมาแล้วได้เช็คแล้วว่าลืมอะไรหรือเปล่าสายชาร์จ เพาเวอร์แบงค์ จนกระทั่งขึ้นรถไฟค่ะ โอ้โหเพิ่งนึกออก ดอกไม้สีทองมาก คือลืมหยิบเงินสดมา คืออันนี้ไม่เป็นไรกดเอาได้ แต่สิ่งที่ไม่น่าให้อภัยมณีคือ เอาขาตั้งกล้องมา เอากล้องมา เอาเมมมา เอาแบตมา แต่ตัวเชื่อมระหว่างขาตั้งกล้องกับกล้องไม่ได้เอามาค่าาาาา จะบ้าตายยย</p><p>โง่กว่านี้มีอีกมั้ย เดี๋ยวพรุ่งนี้เย็นจะไปหาแถว Bic Camera ดูว่าจะมีไหม ถ้าไม่มีคือการแบกขาตั้งกล้องอันแสนหนักอึ้งในครั้งนี้จะสูญเปล่า อีกทั้งกุไปคนเดียวใครจะถ่ายรูปให้กู!!! โอยยย อยากจะข่วนหน้าตัวเองงงง</p><p>คือวันนี้คิดว่าจะไม่โชว์โง่แล้วนะ แต่พอจะได้เที่ยวทีไรมันต้องโง่ทุกที คิดดูสิคร้าบบบ ขนาดแค่เริ่มต้นยังจะบ้าบอ โง่งม ขนาดนี้ต่อไปจะเป็นยังไง</p><p>ส่วนเรื่องที่จะเกิดหลังจากนี้ขอทบเป็นของวันพรุ่งนี้ไปเลยละกันนะครับ</p><p>ขอตัวไปทำใจกับการแบกกล้องมาก่อน</p><p>สวัสดี</p><p>Dinosong with Three Legs camera !</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*TCtbOq0yg53ae6q1-rMTRA.jpeg" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=2f0d09279f13" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Day 24 : Ya Do-Mu (1/12/16)]]></title>
            <link>https://medium.com/@dinosongn/day-24-ya-do-mu-1-12-16-46d05371ab2f?source=rss-7e82662d1c97------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/46d05371ab2f</guid>
            <category><![CDATA[review]]></category>
            <category><![CDATA[poysian]]></category>
            <category><![CDATA[japan]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[dinosonG]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 01 Dec 2016 12:49:23 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2016-12-01T12:49:23.216Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>สวัสดี สำหรับเดือนสุดท้าย เดือนแห่งความสุข ของทุกๆคนนะครับ วันนี้ก็เป็นวันแรกของเดือนสุดท้าย สำหรับวันนี้เรื่องในชีวิตประจำวันก็ปกติดี แค่อากาศร้อนขึ้นนิดนึง <em>ได้ข่าวว่าวันนี้เข้าหน้าหนาว = =!</em></p><p>แต่วันนี้ค่ะ มีเรื่องของในแผนกมาเล่าให้ฟังอีกแล้ว หลังจากที่เมื่อวานได้เอาขนม (เบ็นโตะ) ไปให้พี่ๆป้าๆที่ทำงานกินกัน ทุกคนติดอกติดใจ อยากกินอีกเลย วันนี้ก็เลย ได้ของขอบคุณจากคุณป้า ฮาชิคาว่า มาคือ ผ้าโพกหัวบริษัทกับซองซุปมิโซะ ไอเราจริงๆก็ไม่ได้อยากได้ขอบอะไรตอบแทนหรอก แค่เห็นทุกคนชอบของไทยก็ดีใจแล้ว ดังนั้นค่ะ !! วันนี้เลยได้เริ่มกิจกรรม เผยแพร่วัฒนธรรม (ป่ะวะ?)​โดยการให้ลอง</p><h3>ยาดม</h3><p>เนื่องจากเป็นของติดตัวอยู่ตลอดอยู่แล้ว ดังนั้นตอนกินข้าวก็เลย หยิบมันขึ้นมาโชว์ ในตอนแรกทุกคนก็งงว่ามันคืออะไรเลย ไอเราก็เลย หมุนแล้วดมดู ทุกคนตกใจว่ามันคืออะไร แล้วดียังไง <em>เอาแล้วไงละ อยากให้คนอื่นรู้ แต่อธิบายยังไง มาเหมือน ตอง กิล มาร์ เมื่อวานอีกละ</em></p><p><em>อ๋อก็คือสิ่งที่ดมเข้าจมูก แล้วรู้สึกดี ลองไหม?</em></p><p>ทุกคนกำลังสะพรึงกับสิ่งนี้อยู่ หรือรังเกียจดมต่อจากเราก็ไม่รู้ ซึ่งน่าจะเป็นอย่างหลังมากกว่า <em>ชิบหายแล้วไงละ จะให้จบบทสนาเท่านี้ไม่ได้ </em>ก็เลยหมุนอีกด้านนึง ก็คือพิมเสน ทุกคนดูสนใจมากขึ้น แล้วบอกว่า <em>ลองไหมๆ </em>คราวนี้ ทุกคนยื่นมือมา แล้วเราก็บอกว่าให้ทาใต้จมูก ทุกคนทา ก็บอกว่ารู้สึกดีจริงๆ โล่งเลย</p><p><em>ถ้าง่วงๆ นี่หายเลยนะ 5555</em></p><p>คนเปรูที่พูดสเปนก็บอกว่า <em>ที่ประเทศเขาก็มีแต่ทาหน้าอก ก่อนนอน (อีบ้านเราก็มี)</em></p><p><em>บ้านเราก็มีๆ </em>คนบราซิลก็พูดเสริมมา</p><p>คนญี่ปุ่นดูสนใจ ยิ่งบอกราคาว่าในไทยแค่ 40-80 เยนทุกคนยิ่งดูตกอกตกใจ อย่างกะอกอีแป้นจะแตกตาย</p><p>แล้วก็เลยบอกเค้าไปว่าสิ่งนี้เรียกว่า ยาดม หรือเรียกแบบญี่ปุ่นคือ &quot;Ya Do-Mu&quot; นั่นเอง</p><p>อ๋อแล้วมีอีกเรื่องในวันนี้คือ มีพนักงานจากกลุ่มที่แล้วให้ของพร้อมจดหมายมาเนื่องจากเค้าเป็นคนหูหนวก แล้วเค้าอยากคุยเกี่ยวกับเรื่องไทย เพราะเค้าเพิ่งไปมาเมื่อเดือนตุลาคมนี้ เค้าก็เลยส่งจดหมายพร้อมเนสกาแฟของไทยมาให้สองซอง <em>อย่างกะจดหมายรักนะแหม่ </em>แต่ถึงตอนนี้หลังจากเค้าให้จดหมายมา ผมก็ยังไม่ได้เจอเค้าอีกเลย สงสัยอีกหน่อยต้องทำตัวเป็น การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทยประจำคานากาว่าละ ５５５５ สถาปนาตัวเองขึ้นมาเล้ยยยย</p><p>นี่นะครับก็เป็นเรื่องสั้นๆ ที่เกิดขึ้นในวันนี้แม้จะไม่พีคมาก แต่ก็ประทับอีกเช่นเคย</p><p>แต่ยังไม่จบ เรื่องประทับใจจบไปแล้ว มาเรื่องโง่ๆกันมั่ง</p><p>ส่วนเรื่องโชว์โง่มีเหมือนกันนนน คือวันนี้ตอนแรกก็ห่อของเสร็จ หลังจากนั้นเค้าบอกว่าให้ไปช่วยเอาของไปตรวจในเครื่องหน่อย ตอนเค้าสอนแรกๆเครื่องก็ปกติ พอเค้าให้ปล่อยทำเท่านั้นแหละ ด้วยอำนาจในมือ เมื่อแตะต้องอะไรเครื่อง หรือ สิ่งนั้นจะชิบหายทันที ซึ่งครั้งนี้ก็เป็นอย่างนั้น เครื่องหยุดทำงานซะงั้น เอาละไงอีชิบหายยย จนต้องให้เค้ามาแก้ให้ถึงจะหาย ก่อนเค้าจะไปก็เลยบอกเค้าไปว่า <em>แหม่ พอเราแตะปุ๊ป เจ๊งเลยเนอะ </em>เค้าก็หัวเราะเลย หลังจากนั้นสักสองสามชั่วโมงก็เลยคุยเรื่องความเป็นนานาชาติในแผนกนี้ให้คนบราซิลฟังว่า <em>แผนกนี่ดีเนอะ เหมือนสนามบินเลย ーหืม?​ยังไงหรอ? ー ก็นานาชาติมากอะ มีแต่คนต่างชาติ international</em></p><p>หลังจากพูดเสร็จนางก็ขรรมใหญ่เลย 5555</p><p>พอเสร็จกลับมาหอทำข้าวกิน ก็วันนี้ทำข้าวผัดกระเทียมใส่ไข่ ก็ใส่ซอส น้ำปลา แต่ไม่ได้รั้งมือจ้ะ ผลออกมา <strong>เค็ม มากกกกก </strong>โอ้โหกินไปไม่ถึงครึ่งก็ต้องทิ้ง แล้วรีบขึ้นมากินน้ำเลย ตอนนี้ที่กำลังพิมพ์อยู่ก็เค็มคอ อยากกินน้ำมากอยู่เลย จะเรียกว่าพีคดีไหม เรียกว่า ความชิบหายดีกว่าเนอะ = =!</p><p>อ๊ะมาถึงตอนนี้ก็วันพฤหัสแล้ว พรุ่งนี้ทำงานวันสุดท้ายของสัปดาห์แล้ว แล้วตกค่ำพรุ่งนี้จะนั่งรถบัสไป โอซาก้า กันนนน ไม่รู้จะเป็นยังไงบ้างจะไปเจอทั้งเพื่อนคนไทย และ คนญี่ปุ่นที่นั่น ส่วนจะพีค หรือ ไม่พีค หรือ ชิบหาย ก็โปรดติดตามตอนต่อไปในครับ สำหรับวันนี้ก็สวัสดีครับ</p><p>dinosong in Japan SEASON II</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=46d05371ab2f" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>