<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by The Diplomat Mom (TH) on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by The Diplomat Mom (TH) on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@diplomat-mom?source=rss-1d090f236818------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/2*rRKeHWdodDvDXKWHMHpgHQ.jpeg</url>
            <title>Stories by The Diplomat Mom (TH) on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@diplomat-mom?source=rss-1d090f236818------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Mon, 16 Nov 2026 01:23:21 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@diplomat-mom/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[บทที่ 25: สูตรปลูกต้นไม้ของลูกสาวชาวสวน]]></title>
            <link>https://diplomat-mom.medium.com/%E0%B8%9A%E0%B8%97%E0%B8%97%E0%B8%B5%E0%B9%88-25-%E0%B8%AA%E0%B8%B9%E0%B8%95%E0%B8%A3%E0%B8%9B%E0%B8%A5%E0%B8%B9%E0%B8%81%E0%B8%95%E0%B9%89%E0%B8%99%E0%B9%84%E0%B8%A1%E0%B9%89%E0%B8%82%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B8%A5%E0%B8%B9%E0%B8%81%E0%B8%AA%E0%B8%B2%E0%B8%A7%E0%B8%8A%E0%B8%B2%E0%B8%A7%E0%B8%AA%E0%B8%A7%E0%B8%99-6812c98e0701?source=rss-1d090f236818------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/6812c98e0701</guid>
            <category><![CDATA[นักการทูต]]></category>
            <category><![CDATA[บันทึกประจำวัน]]></category>
            <category><![CDATA[นักการทูตปฏิบัติการ]]></category>
            <category><![CDATA[foreign-affairs]]></category>
            <category><![CDATA[กระทรวงการต่างประเทศ]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[The Diplomat Mom (TH)]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 16 Feb 2023 09:59:48 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-02-16T09:59:48.008Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<blockquote>สำหรับแม่นั้นแม้เป็นแม่สาวนักการทูต แต่ความเดิมเป็นลูกสาวชาวสวนทุเรียนเมืองนนทบุรี มือไม้เปื้อนดิน วิ่งเล่นเท้าเปล่าอยู่ในท้องร่องสวนทุเรียนมาแต่เล็ก แม่จึงชื่นชอบการมองดอกไม้เวลาที่มันเบิกบานรับแสงอาทิตย์อยู่บนต้นของมันเสียมากกว่าการจัดเป็นช่อ (ยกเว้นขอต้นตัดมาบูชาพระในวันพระบ้างนะ)</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*L6SbTwSLN_Fhq9dwEphp-Q.jpeg" /></figure><p>บทนี้จึงขอพักชีวิตนักการทูตที่อเมริกา กลับมาเล่าเรื่องสูตรการปลูกต้นไม้ที่แม่ใช้มาจวบจนทุกวันนี้ให้ผู้อ่านได้ทราบเผื่อจะเป็นประโยชน์ในการปลูกต้นไม้ในสวนที่บ้านได้</p><p>เมื่อช่วงต้นปีที่ผ่านมาลูกสาวได้ชวนแม่ไปเดินตลาดไท — ปทุมธานี — เพื่อหาซื้อต้นกุหลาบมาเติมในสวนต้อนรับความสุขสดชื่นในปีใหม่ แม่ก็อดไม่ได้ที่จะชวนผู้อ่านไปเดินชมที่ตลาดต้นไม้กับเราด้วย</p><p>กุหลาบ ดอกไม้ถูกใช้เป็นตัวแทนของความรัก ความอ่อนหวานและการเคารพบูชามาช้านาน และเป็นสิ่งที่หลายชาตินำมาใช้เป็นสัญลักษณ์ประจำชาติ หรือ Floral Emblem ‘ดอกไม้ประจำชาติ’ เช่นประเทศไทยเราใช้ดอกราชพฤกษ์เพราะมีสีเหลืองเป็นมงคล หากเกี่ยวกับศาสนาพุทธก็จะใช้ดอกบัว แถมดอกบัวยังเป็นดอกไม้ประจำชาติของเวียตนามและอินเดีย</p><p>ส่วนประเทศพม่าที่แม่ไปประจำการหลังกลับอเมริกานั้นใช้ดอกประดู่เป็นดอกไม้ประจำชาติ เป็นดอกไม้คุ้นตาที่หลายคนจะเห็นบนมวยผมของอองซาซูจี</p><p>สหรัฐอเมริกาและอังกฤษมีกุหลาบเป็นดอกไม้ประจำชาติเหมือนกัน แต่ของอังกฤษจะนับเฉพาะพันธ์ที่ชื่อ Tudor Rose นอกจากนี้ที่สหรัฐยังมีดอกไม้ประจำรัฐทุกรัฐอีกด้วยนะ รัฐที่แม่ไปประจำการมี state flower คือ Californian Poppy</p><p>เมื่อถึงตลาดไท เราเริ่มต้นที่ร้านกุหลาบที่เป็นตัวแทนขายพันธ์กุหลาบ David Austin จากประเทศอังกฤษ ต้นแรกที่ตั้งอยู่หน้าร้านที่แม่และอีกหลายคนที่เดินผ่านจะสะดุดตา พอเข้าร้านจะหยุดดูก่อนเดินไปที่อื่นคือกุหลาบชื่อ Summer Snow มีดอกสีขาวโพนเหมือนปุยหิมะจนดูไม่ใช่กุหลาบ ต้นใหญ่มากน่าจะอายุนับสิบปี (แต่ยังไม่ใช่กุหลาบร้อยปีที่ฝรั่งเขานิยมเอารากมาทำไปป์สูบยาเส้นหรอกนะ แต่ต้นใหญ่มากทีเดียว) ราคาต้นก็สูงตามคือประมาณ ๓๐๐๐ บาท</p><p>ลูกสาวเลือกได้ต้นแรกคือ William and Katherine กลีบสีขาวครีมรูปทรงกุหลาบโมเดิร์น ส่วนแม่ก็เลือก Spirit of Freedom ,Heritage และกุหลาบสายพันธ์ฝรั่งเศส Bienvenue ที่วางขายที่ร้าน ซึ่งต้นนี้มีกลิ่นหอมมาก เป็นกลิ่นเดียวกับที่ใช้ทำสเปรย์ฉีดดับกลิ่นในห้อง</p><p>ปกติแม่จะแพ้กลิ่นนี้มากแต่เลือกซื้อมาเพราะคนขายบอกว่า “หอมจนเพื่อนบ้านรำคาญ” (๕๕๕ ชอบจัง ปลูกกุหลาบแทนทำรั้วกำแพงบ้านก็ท่าจะดีเหมือนกันนะแม่ว่า)</p><p>อีกพันธ์หนึ่งที่เลือกมาคือกุหลาบญี่ปุ่น Mon Coeur ซึ่งแปลเป็นไทยว่า ‘หัวใจของฉัน’ ลูกสาวมาบอกความหมายทีหลัง ตอนแม่ซื้อมาโดยไม่รู้ความหมายนะแต่ชอบลักษณะดอกและสีของเขา</p><p>แม้ว่ากุหลาบจะไม่ใช่ดอกไม้ที่แม่ชื่นชอบนัก เพราะปลูกแล้วออกดอกยาก ทั้งยังมีหนอนมาก แต่กุหลาบเป็นดอกไม้ที่เป็นภาพติดตามาตั้งแต่แม่มีโอกาสไปเยี่ยมหาคุณตา(พ่อของแม่)ที่ทำงาน สมัยที่คุณตารับราชการทหารอยู่ที่กองพันทหารที่ดอนเมืองเยื้องฝั่งตรงข้ามแยก คปอ. ปัจจุบันไม่มีแล้ว</p><p>สมัยก่อนตรงบริเวณนั้นมีที่ตั้งกองร้อยทหารสุนัขหากจำไม่ผิด เมื่อเดินเข้าไปด้านหลังตึกที่ทำการจะเห็นลานกุหลาบสีต่างๆ สวยมากสีแดง กลิ่นหอมด้วย คุณตายังออกไอเดียให้ปลูกกุหลาบหน้าห้องน้ำทหารอีกด้วย (คุณตาบอกว่า ปลูกไว้จะได้ช่วยดับกลิ่น ๕๕๕ ก็รู้สึกชอบความคิดคุณตามาก) ลูกรู้ไหมว่า คุณตายังเป็นคนปลูกต้นสนใหญ่ติดกับต้นโพธิ์ไว้ต้นหนึ่งซึ่งตอนนี้ยังตั้งต้นเด่นอยู่ตรงมุมปากทางเข้าฐานทัพทหารอากาศตรงแยกคปอ. ต้นไม้ต้นนี้อายุยืนกว่าคนปลูกเสียอีก เมื่อคิดดูดีๆ แม่คงได้รับความชอบการอยู่กับต้นไม้มาจากคุณตา</p><p>มิหนำซ้ำปีใหม่ปีหนึ่งคุณตาได้เอาปฏิทินทหารอากาศเล่มใหญ่มาให้แม่ในวัยเด็ก เมื่อแม่เปิดดูด้านในมีหน้าแรก ๆ จะมีตำราดูเศษและตำราปลูกต้นไม้ของพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวด้วย วันนี้จึงขอถ่ายทอดตำราปลูกต้นไม้ให้ลูกและผู้อ่านฟังจะได้เก็บเอาไว้ใช้ต่อไปดังนี้:</p><blockquote>ปลูกต้นไม้วันอาทิตย์ นิมิตดีอยู่ที่ราก</blockquote><blockquote>วันจันทร์ได้มากๆ หากปลูกถูกวิถี</blockquote><blockquote>วันอังคารปลูกเอาลำตามคัมภรีย์</blockquote><blockquote>วันพุธปลูกดีที่ใบ</blockquote><blockquote>วันพฤหัส ปลูกเอาดอกบอกตรงๆ</blockquote><blockquote>วันศุกร์จงเอาลูกปลูกให้เห็น</blockquote><blockquote>วันเสาร์นั้นปลูกเป็นทุกอย่าง ต่างงามๆ</blockquote><p>พอเล่าให้เพื่อนรักที่นับถือกันซึ่งเคยเอาต้นกุหลาบมาให้เกือบสิบต้นฟังถึงสูตรนี้ เขาก็บอกว่า มิน่าเล่าต้นกุหลาบตอนอยู่กับเขาไม่เคยออกดอกเลยซักต้น แต่พอมาอยู่กับแม่กลับออกดอกให้เกือบทุกต้น แม่ทำให้คนเชื่อได้หนึ่งคนแล้วนะ</p><p>หากผู้อ่านมีโอกาสไปเดินชมสวนได้ต้นไม้กลับบ้านมาแล้ว แม่แนะนำให้แกะกระดาษห่อออกให้เขาหายใจก่อน วันรุ่งขึ้นค่อยเอาเขาไปวางตำแหน่งใกล้ๆ ที่ที่เราต้องการจะปลูก รอให้ต้นไม้ได้ปรับตัวกับสภาพแวดล้อมใหม่ก่อนแล้วเราค่อยเปลี่ยนกระถาง</p><p>ระหว่างรอ ช่วงนั้นก็เตรียมผสมดินกับปุ๋ยผึ่งแดดไว้ ยิ่งเป็นการดีหากรอให้ถึงวันพฤหัสบดีจึงจะเปลี่ยนกระถางหรือเอาลงดิน คนสวนเขาบอกต่อๆกันมาว่า หากมีต้นไม้มีดอกควรรอให้ดอกใกล้หมดก่อนเพราะเดี๋ยวเขาตกใจ ต้นไม้มีจิตใจงดงามตกใจง่าย ส่วนกุหลาบที่แม่ได้มานั้น ตอนนี้ได้เปลี่ยนกระถางเป็นที่เรียบร้อยแล้ว</p><blockquote>การปลูกต้นไม้คือ การพักจิตใจให้เพลิดเพลินกับเวลาที่ผ่านไปเท่าไรไม่รู้ จิตใจเรามักเย็นลงเพราะจดจ่อกับการเจริญเติบโตของเขา หรือเวลารดน้ำต้นไม้ก็เป็นเวลาที่ทำให้ลืมความวุ่นวายทุกสิ่งทุกอย่างได้อย่างดี</blockquote><p>แม่มักคิดถึงแม่ของแม่ที่เป็นชาวสวนปลูกทุเรียนและผลไม้ บ้านวัยเด็กของแม่ที่แต่ก่อนเป็นสวนทุเรียนหลายสิบไร่ ปัจจุบันรอบๆ เกือบทุกด้านถูกทำเป็นบ้านจัดสรรขึ้นแทนหมดแล้ว ราคาทุเรียนก็ขึ้นตามจากสมัยก่อนมาก ทุเรียนก้านยาว กบ ชะนี แต่ก่อนราคาขายไม่ถึง๑๐๐ บาท ขณะนี้ขายเป็นกิโลตกเหยียบหมื่นไปแล้ว เสียดายนะ รู้อย่างนี้ (ทุกที) เป็นชาวสวนประคองต้นทุเรียนไว้ แทนที่จะเป็นนักการทูตดีกว่า ๕๕๕</p><p>แม้เราจะไม่ได้เดินตามรอยเท้าของคนรุ่นก่อน การที่แม่มีบรรพบุรุษเป็นชาวสวน เกิดมาก็อยู่ในแวดวงของร่มไม้สีเขียวและชีวิตใกล้ลำคลองที่น้ำสะอาดก็ทำให้จิตวิญญานชอบที่จะอยู่กับธรรมชาติมากกว่าสิ่งที่ปรุงแต่ง เห็นได้จากเวลาแม่เลือกสร้างบ้านหรือที่พักที่แม่ แม่ก็จะชอบให้พื้นห้องเป็นไม้กระดานหรือใช้หินอ่อน</p><p>เวลาแม่เลือกบ้านที่อยู่อาศัยในต่างประเทศก็จะมองหาบ้านที่มีสวนมีต้นไม้ปกคลุม มีร่มเงา มีพื้นหญ้าหรือชานที่ปลูกต้นไม้ในกระถางได้เกือบทุกแห่ง มีหน้าต่างที่เห็นวิวกว้างโล่งออกไปไกลๆ ไม่ชอบการอุดอู้ คับแคบ</p><p>และไม่ว่าจะไปอยู่ประเทศไหนๆ แม่ยังชอบปลูกผักสวนครัวที่ไว้ใช้ปรุงอาหารใส่กระถางไว้ด้วย เช่น ปลุกตะใคร้ หัวระพา และ ‘พริกขี้หนูสวน’’ที่คนไทยที่อยู่เมืองนอกสมัยก่อนมักบอกว่า “มันมีค่าเหมือนทองคำเลย หากเอามาวางไว้ด้วยกัน เวลาคิดถึงเมืองไทยอยากทานรสชาติบ้านเกิดเมืองนอน เขาจะเลือกหยิบพริกขึ้หนู ไม่สนใจทองคำเลย (๕๕๕)”</p><p>แม่จะขยับปลูกผักไว้ที่นอกชานบ้านตรงที่มีแดด พออากาศเย็นก็ยกเข้าบ้าน แม่นี่รักการทำสวนปลูกต้นไม้มากกว่าการไปดูภาพยนต์หรือไปเที่ยวทะเลซักอีกนะ จนพ่อของลูกต้องดุว่า “ออกไปข้างนอกบ้านบ้างก็ดีนะในบางโอกาสที่สมควร”</p><p>สิ่งที่บรรพบุรุษของครอบครัวได้ฝากฝั่งไว้อย่างความชอบอยู่กับต้นไม้ คงเป็นอิทธิพลที่ฝังลึกอยู่ในจิตใต้สำนึกของแม่ และคงได้ถ่ายทอดไปถึงลูกๆ และผู้อ่านไม่มากก็น้อยกระมัง</p><p>เมื่อปลูกต้นไม้แล้ว ขอให้ความสุขจงประสบแด่ทุกท่านด้วย</p><p>- เพ็ญสุรีย์ / diplomat.mom</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=6812c98e0701" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[บทที่ 24: จาก House Hunt สู่การหาทำเนียบกงสุลใหญ่]]></title>
            <link>https://diplomat-mom.medium.com/%E0%B8%9A%E0%B8%97%E0%B8%97%E0%B8%B5%E0%B9%88-24-%E0%B8%88%E0%B8%B2%E0%B8%81-house-hunt-%E0%B8%AA%E0%B8%B9%E0%B9%88%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B8%AB%E0%B8%B2%E0%B8%97%E0%B8%B3%E0%B9%80%E0%B8%99%E0%B8%B5%E0%B8%A2%E0%B8%9A%E0%B8%81%E0%B8%87%E0%B8%AA%E0%B8%B8%E0%B8%A5%E0%B9%83%E0%B8%AB%E0%B8%8D%E0%B9%88-aea53376657?source=rss-1d090f236818------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/aea53376657</guid>
            <category><![CDATA[กระทรวงการต่างประเทศ]]></category>
            <category><![CDATA[บันทึกประจำวัน]]></category>
            <category><![CDATA[บันทึกการเดินทาง]]></category>
            <category><![CDATA[นักการทูตปฏิบัติการ]]></category>
            <category><![CDATA[นักการทูต]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[The Diplomat Mom (TH)]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 30 Dec 2022 09:59:18 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-12-30T14:10:12.574Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>๕๐ กว่าปีที่เวลาผ่านไป เมื่อนักการทูตทำงานกันไป จะเจอเรื่องการหมุนเวียนเปลี่ยนเพื่อนร่วมงานที่เพิ่งเดินทางกลับ หรือออกไปอยู่ประจำการตลอดเวลา</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*EGmsWsIJapaitquoJAaEYA.jpeg" /></figure><p>จนหลายคน ตั้งแต่แม่เข้ากระทรวงมา ๒o ปี กลับไม่เคยเห็นหน้ากัน บางคนไม่เจอกันที่กรุงเทพฯ แต่มาเจอต่างประเทศเช่น กงสุลใหญ่ที่แม่พบที่แอลเอเมื่อมารับหน้าที่ แม่ไม่เคยพบท่านในกระทรวงที่กรุงเทพฯ มาก่อน ได้เห็นแต่ชื่อท่าน<br><br>เมื่อแม่ประจำการที่สถานกงสุลเมือง Los Angeles, California ไปได้ระยะหนึ่ง มีการเปลี่ยนแปลงกงสุลใหญ่ เหตุที่มีการเปลี่ยนแปลงเพราะท่านได้รับแต่งตั้งให้ไปเป็นเอกอัครราชทูตอีกประเทศ ทางกระทรวงก็แต่งตั้งกงสุลใหญ่คนใหม่ไปดำรงตำแหน่งแทน <br><br>ระยะนั้นประจวบกับรัฐบาลมีนโยบายให้หาซื้อทำเนียบเอกอัครราชทูตและสถานกงสุลใหญ่เพื่อเป็นสมบัติถาวรของประเทศด้วย เหตุนี้เจ้าหน้าที่ทุกคนที่สถานกงสุลแอลเอจึงได้ภารกิจตามหาทำเนียบใหม่ให้กงสุลใหญ่คนใหม่ จากทำเนียบเดิมซึ่งเช่าอยู่ในเขต Beverly Hills<br><br>แม่ขอเล่าซักนิดเรื่องความแตกต่างของทำเนียบทูตและทำเนียบกงสุลใหญ่</p><p>ทำเนียบทูตคือ บ้านที่ท่านทูตหรือหัวหน้าสถานเอกอัครราชทูตฯพักอาศัย จะตั้งอยู่ที่เมืองหลวงของประเทศนั้นๆ เพียงที่เดียว ส่วนทำเนียบกงสุลใหญ่เป็นที่พักอาศัยของกงสุลใหญ่ซึ่งเป็นหัวหน้าสำนักงานสถานกงสุลใหญ่ในเมืองใหญ่ๆ ตามประเทศที่มีเมืองใหญ่หลายเมือง หรือเมืองที่มีคนไทยอยู่มาก<br><br>ทำเนียบมักจะมีห้องรับแขกเพื่อต้อนรับแขกระดับผู้ใหญ่ที่มาเยี่ยม บางแห่งมีสถานที่กว้างขวางสำหรับจัดงานเลี้ยงรับรองเนื่องในโอกาสวันชาติด้วย <br><br>สมัยนั้น จะเห็นว่าในบางประเทศมีสถานทูตไทยตั้งมานาน เช่น สถานทูตไทยที่สิงคโปร์ ซื้อไว้ตั้งแต่สมัยรัชกาลที่ ๕ เมื่อร้อยกว่าปีมาแล้ว และเป็นการถือครองถาวรด้วย (Free Hold) หลังจากที่รัฐบาลซื้อทำเนียบเอกอัครราชทูตในประเทศเพื่อนบ้านของไทย เช่น พม่า มาเลเชีย ลาว เขมร เป็นที่เรียบร้อยแล้ว ต่อมาคือการซื้อทำเนียบกงสุลใหญ่ที่เน้นไปตามเมืองใหญ่สำคัญๆ หรือเมืองที่มีประชากรไทยอยู่กันเป็นจำนวนมากในทวีปอเมริกาเหนือ เช่น แอลเอ ชิคาโก้ นิวยอร์ค<br><br>แอลเอได้รับงบเพราะเป็นเมืองที่มีคนไทยอยู่มากเป็นชุมชนใหญ่ และตัวทำเนียบเดิมซึ่งเช่าอยู่ในเขต Beverly Hills ตั้งอยู่บนเขา และพื้นที่ไม่มากนัก อีกประการหนึ่งคือ การเช่าทำเนียบกงสุลใหญ่เสียค่าเช่าในแต่ละเดือนสูงมาก เพราะต้องอยู่ในย่านที่ปลอดภัย สวยดูดีเป็นหน้าเป็นตาให้กับประเทศ<br><br>ด้วยเหตุนี้เมื่อมีคำสั่งให้หาซื้อสถานที่ที่เหมาะสมเพื่อใช้เป็นทำเนียบกงสุลใหญ่ที่แอลเอ จึงทำให้ข้าราชการแทบทุกคนที่ว่างจากงานประจำที่นั้น ต้องผลัดกันออกตระเวนหาบ้านพักในราคาที่เหมาะสมกับงบที่รัฐบาลจัดให้<br><br>ในภายหลัง กระทรวงมีคำสั่งให้แต่งตั้งคณะกรรมการจัดซื้อและกรรมการตรวจรับตามระเบียบสำนักงบประมาณ กระทรวงการคลัง และในคราวนั้น แม่ทำหน้าที่รองกงสุลและเจ้าหน้าที่คลังของสถานกงสุลใหญ่แอลเอ จึงมีหน้าที่โดยตรงและเป็นผู้หนึ่งในคณะกรรมการ<br><br>การหาสถานที่ที่จะใช้เป็นทำเนียบนั้น จะต้องมีการพิจารณากันในหลาย ๆ ประเด็นกว่าหาบ้านพักของนักการทูต เช่น ทำเนียบต้องอยู่ในย่านที่เจริญ เพื่อนบ้านไม่ค่อยสร้างปัญหา ปลอดภัยจากเขตที่มีแนวโน้มเดินประท้วง อยู่กลางเมือง และการเดินทางสะดวก หากเป็นพื้นที่ใกล้ทำเนียบของประเทศเพื่อนบ้านอื่นๆ ก็ยิ่งดี<br><br>๕๐ ปีก่อน การหาบ้านพักหลังใหญ่ๆ นี้ เราจำเป็นต้องพึ่งนายหน้าหรือที่เรียกว่า Real Estate Agent เป็นหลัก ไม่เหมือนในปัจจุบันที่เปิดหาตามเว็บได้ นายหน้าเขาจะมีลิสต์บ้านที่กำลังประกาศขาย มีราคาขาย และข้อมูลพื้นที่ใกล้เคียง เราไปดูกับเขา พอเราชอบตัวบ้านก็ต้องดูโลเคชั่นว่า เหมาะสมที่จะเป็นทำเนียบเพียงใด <br><br>ตอนนั้นจำได้ว่า เราดูกันหลายหลังทีเดียวและใช้เวลาพอสมควร บางหลังสวยงามแต่บริเวณไม่เหมาะ บางหลังราคาถูกมากแต่สภาพทรุดโทรมก็เสียค่าซ่อมแซมไม่ไหว<br><br>การซื้อที่ดินเป็นสมบัติของรัฐบาล คณะทูตจากทุกประเทศสามารถทำได้ตามที่กฏหมายของประเทศนั้นๆ กำหนด ในบางประเทศมีกฏหมายใหม่ให้ซื้อเป็นเจ้าของได้แบบมีอายุจำกัดไว้ (Lease Hold) เช่น ที่สิงคโปร์ในปัจจุบัน กำหนดว่าให้ถือครองสูงสุดเพียง ๙๐ ปีเท่านั้น<br><br>แต่ประเทศไทยเราโชคดีที่ซื้อที่ดินไว้ก่อนที่กฏหมายใหม่ของสิงคโปร์ออกมา จึงได้เป็นเจ้าของที่ดิน ตึกทำเนียบ สถานทูต และบ้านพักข้าราชการที่สวยงามอย่างถาวร<br>.<br>ส่วนในเมืองไทย เราใช้หลักปฏิบัติเช่นเดียวกันสำหรับคณะทูตและกงสุลทั่วไป ซึ่งมักจะใช้หลักถ้อยทีถ้อยปฏิบัติ (หรือ Reciprocity) แต่หากเป็นนักธุรกิจที่มาลงทุนใน ประเทศไทย แม่จำไม่ได้ว่าต้องมีเงินลงทุนหลักกี่สิบล้านบาทขึ้นไป จึงสามารถซื้อที่ดินได้ ๑ ไร่ <br><br>เมื่อคณะกรรมการเลือกบ้านที่หมายตาว่า บ้านนี้น่าจะเหมาะสม เราก็แจ้งกระทรวงให้ส่งข้าราชการผู้ใหญ่เดินทางไปร่วมพิจารณา ต่างจากปัจจุบัน ที่หากมีการจะซื้อทรัพสินย์ของรัฐบาลไทยในต่างประเทศ จะมีการตั้งคณะกรรมการเฉพาะกิจเพื่อไปพิจารณา<br><br>การซื้อทำเนียบครั้งนั้น ทำให้แม่ได้เรียนรู้อะไรหลายๆ เรื่อง และสิ่งที่แม่ประสบด้วยตัวเองนั้นคือ หากคนเราไม่มีคุณธรรมพอ ย่อมหาทางเอาผลประโยชน์เข้าตัวเองจนได้<br>การซื้อทำเนียบกงสุลใหญ่ครั้งนั้นเช่นกัน มีการหักเงินคอมมิสชั่นให้ Broker หรือนายหน้า 3%<br><br>ที่แม่จำได้เหตุการณ์นั้นได้ เพราะนายหน้าเองเป็นผู้หญิงเหมือนกัน และจึงเลือกบอกแม่ว่า “ไหนๆ เราเป็นผู้หญิงด้วยกัน ช่วยพูดให้ผู้ใหญ่ซื้อบ้านหลังนี้ทีนะ” นายหน้าบอกว่าเขาจะให้เงินแม่ 1%และเจ้าของบ้านก็จะให้แม่อีก 1% สรุปคือเขาจะให้แม่ 2% แต่หากมองดีๆ นั้นแปลว่า บ้านหลังนี้ยังลดได้อีก 2%<br><br>แม่เองคิดทันทีว่า ในเมื่อเขาจะให้แม่ 2% ก็ลดราคาลงให้กับเราเลยซิ แม่จึงบอกผู้ใหญ่ให้ทราบและขอให้เขาลดราคาลงโดยแม่จะไม่รับเงินนั้นแม้แต่เหรียญเดียว<br><br>ก่อนเหตุการณ์นี้ แม่เคยไตร่ตรองว่า แม่ยึดหลักการทำงานแบบไหนกัน ในการใช้ชีวิตไม่ว่าจะเป็นชีวิตประจำวัน หรือชีวิตการรับราชการ แม่คงถูกสั่งสอนมามากเรื่องความซื่อสัตย์ เพราะคุณยายหรือแม่ของแม่มักเล่าว่า คุณตาทวด(ตาของแม่)จะพูดเสมอว่า<br><br> “ซื่อกินไม่หมด คดกินไม่นาน”<br><br>และคุณตา(พ่อของแม่)ซึ่งรับราชการก็มักจะเล่าสิ่งที่ประสบในความซื่อสัตย์สุจริต และความบากทั่นตั้งใจทำงานรับใช้ประเทศให้แม่ฟัง เช่น มีครั้งหนึ่งตาเคยเป็นปืนหลังบนเครื่องบินยิงต่อสู้กับข้าศึกสมัยสงครามเอเชียนบูรพาจนได้รับเหรียญตกทอดมาถึงลูก</p><p>และครั้งหนึ่งตาเคยขับรถมอเตอร์ไซค์ไล่จับแก๊งค้าฝิ่นในสมัยก่อน (สมัยที่ฝิ่นยังไม่เรียกว่าเฮโรอิน) ตาได้รับรายงานว่ามีการขนฝิ่นด้วยรถบรรทุก และถึงตนจะไม่เคยขับมอเตอร์ไซค์ แต่ด้วยความซื่อ รีบกระโดดขึ้นมอเตอร์ไซค์ขี่ตามจนมีรถสารวัตรคันอื่นมาช่วย แต่พอจะดับเครื่อง คุณตาดับไม่เป็น! ต้องเลี้ยวเข้าไปเบรคที่กันชนเครื่องบินของโรงเก็บเครื่องบิน มอเตอร์ไซค์เกือบพัง!</p><p>ดีที่เจ้านายของตาเข้าใจว่า ตาไม่ได้มีเจตนาทำรถเสียหาย ไม่มีความผิดอะไร และได้รับเงินรางวัลในการนำจับฝิ่นมา แม่จำไม่ได้ว่าเป็นเงินจำนวนเท่าไหร่ แต่ทำให้ที่บ้านมีชุดรับแขกและตู้กระจกใหม่ให้คุณยายและน้องๆ<br><br>ดูสิ แม่ออกนอกเรื่องการซื้อทำเนียบไปซะไกล<br><br>เอาเป็นว่า สุดท้ายแล้วสถานกงสุลแอลเอได้ซื้อบ้านใหญ่สองชั้น ก็คือบ้านที่นายหน้าผู้หญิงคนนั้นลดราคาให้ แม่จำเลขที่ไม่ได้ แต่รู้ว่าตั้งอยู่บนถนนหกที่มีต้นไม้เขียวชอุ่มทั้งสองข้าง ตัดกับถนน La Brea ที่เป็นย่านธุรกิจ<br><br>ผลลัพธ์จากส่วนต่างของ 2% นั้น คือราคาที่แจ้งกระทรวงใหม่ซึ่งลดลงจากเดิม ทำให้บ้านหลังนั้นถูกเลือก และยังคงใช้เป็นทำเนียบกงสุลใหญ่แอลเอจนกระทั่งทุกวันนี้<br><br>- เพ็ญสุรีย์ / diplomat.mom</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=aea53376657" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[บทที่ 23: สองขาหาบ้านพักในแอลเอ]]></title>
            <link>https://diplomat-mom.medium.com/%E0%B8%9A%E0%B8%97%E0%B8%97%E0%B8%B5%E0%B9%88-23-%E0%B8%AA%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B8%82%E0%B8%B2%E0%B8%AB%E0%B8%B2%E0%B8%9A%E0%B9%89%E0%B8%B2%E0%B8%99%E0%B8%9E%E0%B8%B1%E0%B8%81%E0%B9%83%E0%B8%99%E0%B9%81%E0%B8%AD%E0%B8%A5%E0%B9%80%E0%B8%AD-f4a60eed5ee2?source=rss-1d090f236818------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/f4a60eed5ee2</guid>
            <category><![CDATA[กระทรวงการต่างประเทศ]]></category>
            <category><![CDATA[นักการทูต]]></category>
            <category><![CDATA[บันทึก]]></category>
            <category><![CDATA[นักการทูตปฏิบัติการ]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[The Diplomat Mom (TH)]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 28 Dec 2022 15:11:41 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-12-28T15:11:41.278Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*907tKw6wRLLCcA1aHLZjTA.jpeg" /></figure><p>ขอแยกเรื่องการหาบ้านพักนักการทูตในต่างประเทศออกมาเขียนเพราะเป็นเรื่องสำคัญเรื่องหนึ่งทีเดียว</p><p>ข้าราชการเกือบทุกคนที่ไปประจำการต่างประเทศจะหาบ้านอยู่เอง ยกเว้นแต่เอกอัครราชทูตหรืออัครราชทูตที่ทางการจะมีทำเนียบทูตเตรียมไว้ให้พักในเกือบทุกประเทศตลอดสี่ปีอยู่แล้ว</p><p>ในยุค70s หรือช่วง พ.ศ. ๒๕๒๐ ที่แม่ไปประจำการที่อเมริกา แม่ไม่มีกูเกิ้ลหรือเว็บไซต์หาบ้านที่แม่สามารถเปิดหาข้อมูลบ้านพักได้เพียงเสียววินาที</p><p>ตอนนี้แม่ยังสบสันอยู่บ้างว่าเฟสบุ๊คกับเน็ตฟิกกับเว็บไซต์มันต่างกันอย่างไร แต่แม่ก็พยายามใช้อาจารย์ใกล้ตัวที่สุดคือ ลูกสาวที่คอยช่วยอธิบายให้ฟังอย่างใจเย็น</p><p>ส่วนสมัยแม่ยังเป็นนักการทูต การหาบ้านสมัยนั้นมีเพียง ๒ วิธีคือ ๑. เดินหาบ้านตามที่เขาติดประกาศไว้ ซึ่งบางบ้านเจ้าของขายเองและ๒. โทรศัพท์ติดต่อไปเบอร์สมุดหน้าเหลืองซึ่งจะมีนายหน้าพาไปดู แบบที่สองนี้ ด้วยสาเหตุที่เจ้าของบ้านอาจติดธุระหรือไปต่างประเทศ จึงฝากให้เช่าหรือขายผ่านตัวแทน</p><p>การให้เช่านี้นายหน้าคงได้เงินค่าตอบแทนด้วยอาจขึ้นอยู่กับการตกลงระหว่างเจ้าของบ้านกับตัวแทน ดังนั้นการเลือกบ้านข้าราชการทีออกประจำการที่ไม่ใช่เอกอัครราชทูตจะต้องใช้วิจารณญานและความรู้ไหวพริบหลายๆ อย่างในการเลือกเช่าบ้าน</p><p>การเลือกบ้านในอเมริกามักไม่พบปัญหามากนัก เนื่องจากเป็นประเทศที่พัฒนาแล้ว และทางราชการก็มีเงินค่าเช่าบ้านให้เราเพียงพอกับราคาบ้าน หากแต่ต้องระวังเรื่องความปลอดภัย</p><p>แอลเอเป็นหนึ่งในเมืองหลักของสหรัฐที่มีคนหลั่งไหลเข้าจากทั่วโลก เข้ามาทั้งแบบถูกและผิดกฎหมาย การต่อสู้เพื่อเอาตัวรอดไม่ว่าด้วยวิธีไหนนั้นก็ย่อมมีสูง</p><p>ตอนนั้นเพื่อนร่วมงานหลายคนของแม่ มักมีปัญหากับเพื่อนบ้านของตนเพราะหากไม่ได้ตั้งใจเลือกย่านหรือไม่มีข้อมูลช่วยมากนักในการตัดสินใจ บางคนอยู่แล้วต้องย้ายบ้านไปอยู่ในท้องที่ที่ปลอดภัยกว่า ซึ่งค่าเช่ามักจะมีราคาสูงขึ้นตาม</p><p>บางครั้งปัญหาที่เกิดเพราะการศึกษาของลูกในโรงเรียนของท้องถิ่นนั้นๆ ด้วย เพราะโรงเรียนที่นั่นเขาจะรับเด็กที่พ่อแม่มี address ที่อยู่อาศัยตรงกับท้องถิ่นของโรงเรียนเท่านั้น หากอยากให้ลูกเข้าโรงเรียนดี ก็ต้องย้ายบ้านเข้าไปอยู่ในย่านนั้น</p><p>ในสมัยนั้นแม่ต้องบอกว่า หากเลือกอยู่บ้านใกล้ชนกลุ่มน้อย (minorities) จะต้องระวังเป็นพิเศษ เพราะความจริงของอเมริกา แม้ Desegregation (ขจัดการแบ่งแยกสีผิว) จะเริ่มต้นขึ้นตั้งแต่ปลายยุค60s แต่ยังมีการกดขี่แบ่งชนชั้นทางสังคมระหว่างคนผิวขาวและคนผิวดำหรือแม็กซิกันอยู่มาก เงินเดือน หรือ ค่าจ้างไม่ได้ให้เท่ากัน</p><p>แม่จะสังเกตเห็นคนผิวดำมักทำอาชีพที่ใช้แรงงาน โรงงานที่มีค่าแรงต่ำ ส่วนคนแม็กซิกันส่วนใหญ่หากมิใช่พ่อครัวก็รับจ้างล้างจานในร้านอาหาร หรือรับจูงสุนัขเดินในแอลเอ เป็นเหตุที่ย่านบางย่านที่ค่าเช่าถูกมีชนกลุ่มน้อยอยู่อาศัยกันอย่างแออัด มีอาชญากรรมแบบ petty crime เกิดขึ้นบ่อยครั้ง</p><p>เรียกได้ว่า ชนชั้นของอเมริกาถูกแบ่งออกโดยอัตโนมัติจากย่านที่พักและที่อยู่อาศัย</p><p>ปัจจุบันที่ถึงอเมริกายังปัญหานี้อยู่อย่างหลักเลี่ยงไม่ได้ แต่ชนกลุ่มน้อยได้รับโอกาสทางการศึกษา มีการศึกษาสูง ๆ และทำงานในตำแหน่งที่เท่าเทียมกันมากขึ้น</p><p>สรุปว่าเพื่อนร่วมงานของแม่ที่หลงไปเลือกบ้านในย่านที่ไม่ปลอดภัยนัก มักจะเจอเพื่อนบ้านบางคนซึ่งอาจแลดูเป็นคนดีแต่บางครั้งก็มีของหายเช่น เสื้อผ้าหากตากที่ราวจะมีคนมาช่วยเก็บและเลือกช่วยเก็บเฉพาะตัวที่มีราคาแพงเท่านั้นด้วยนะ ชาวอเมริกันสมัยนั้นมักจะไม่ใช้เครื่องอบผ้า มักจะใช้ Line Dry</p><p>ส่วนการเลือกบ้านพักครั้งแรกของแม่ โชคดีที่แม่ได้รับคำแนะนำจากเพื่อนนักเรียนทุนที่เคยอยู่ในแอลเอมาก่อนว่า นับจากถนนวิลเซอร์ (Willsher) ขึ้นไปด้านบนจะเป็นย่านที่ดี เพื่อนบ้านและผู้อาศัยส่วนใหญ่ไม่ค่อยสร้างปัญหา และไม่ควรอย่างยิ่งที่จะหาบ้านพักที่อยู่ต่ำไปจากถนนนี้ หากไปทางทิศตะวันออกของแอลเอก็ให้เลือกบ้านที่ติดไปทางสวนสาธารณะ ทำให้แม่จำที่อยู่บ้านพักแรกของแม่ได้ว่า เป็นบ้านเลขที่504 อยู่บนถนนนอร์มังดีตัดกับถนนสามเป็นอพาร์ทเม้นสองชั้น ตรงกลางเป็นที่โล่งไม่กว้างนัก มีบันไดลง ๔ ด้าน ทำให้ไม่ค่อยเดินสวนกับเพื่อนบ้าน</p><p>ตรงปลายบันได มีปลูกต้นไม้ที่มีดอกสีขาวเป็นช่อใหญ่ไว้ที่ในหน้าร้อน แม่จะมองเห็นจากหน้าต่างด้วย (ต้นอะไรจำไม่ได้แต่เคยเห็นมีในเมืองไทยด้วย) และที่สำคัญมีห้องพักเพียง ๑๘ ห้องเท่านั้น เพื่อนบ้านส่วนมากเป็นชาวแอลเอท้องถิ่น มีเอเชียนอยู่สองห้องคือ ครอบครัวเกาหลีกับคนไทยคือพ่อกับแม่เท่านั้น</p><p>บ้านที่พักอยู่ไม่ไกลจากตลาดและร้านขนมปังที่คุ้นเคย สามารถเดินไปหาซื้อได้เมื่อยังไม่มีรถหรืออยากออกกำลังกาย และเดินไปประมาณสามช่วงตึกก็จะถึงที่ทำงานเพียงแต่คนละทิศเท่านั้นเอง</p><p>ตอนที่แม่ไปประจำการโดยมีพ่อเป็นผู้ติดตาม เรามีสมาชิกแค่สองคนก่อนจะทราบว่าตั้งท้องลูกชาย แม่จึงเลือกบ้านหนึ่งห้องนอน หนึ่งห้องรับแขก หนึ่งห้องน้ำ มีห้องครัวอยู่ขวามือของทางเข้าบ้าน ผนังบ้านสีครีม เป็นบ้านที่มีทั้งฮิทเตอร์และแอร์คอนดิซั่นในเครื่องเดียวกัน</p><p>บ้านพักชั่วคราวหลังแรกของแม่นี้ยังชัดอยู่ในความทรงจำจนทุกวันนี้ แม่เคยเปิด google map ดูนะว่า ตึกหลังนั้นยังอยู่ไหมโดยใส่เลขที่บ้านและที่อยู่ลงไป เห็นบริเวณนั้นเปลี่ยนไปบ้างเล็กน้อยอาจจะสร้างที่พักเพิ่มขึ้นก็เป็นได้</p><p>- เพ็ญสุรีย์ / diplomat.mom</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=f4a60eed5ee2" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[‘Whiskey Decanter’ จากกล่องความทรงจำของแม่]]></title>
            <link>https://diplomat-mom.medium.com/whiskey-decanter-%E0%B8%88%E0%B8%B2%E0%B8%81%E0%B8%81%E0%B8%A5%E0%B9%88%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B8%84%E0%B8%A7%E0%B8%B2%E0%B8%A1%E0%B8%97%E0%B8%A3%E0%B8%87%E0%B8%88%E0%B8%B3%E0%B8%82%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B9%81%E0%B8%A1%E0%B9%88-57962cc9a62e?source=rss-1d090f236818------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/57962cc9a62e</guid>
            <category><![CDATA[whiskey]]></category>
            <category><![CDATA[บันทึก]]></category>
            <category><![CDATA[กระทรวงการต่างประเทศ]]></category>
            <category><![CDATA[นักการทูตปฏิบัติการ]]></category>
            <category><![CDATA[การเดินทาง]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[The Diplomat Mom (TH)]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 08 Nov 2022 09:02:15 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-11-08T09:02:49.123Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*2j0XRz7eM1ozmewDV6uDTA.jpeg" /></figure><p>ไม่ทราบว่าลูกอยากรู้ประวัติ ‘ของโบราณในบ้าน’ หรือไม่ แต่ด้วยอาชีพ ‘นักการทูต’ ของแม่ แม่จึงกลายเป็น ‘นักสะสม’ ไปโดยไม่รู้ตัวกระมัง</p><p>.</p><p>แม่ไม่เคยได้ใช้เวลาอยู่บ้านมากนักเมื่อครั้งลูกทั้งสองยังเด็ก ไม่เคยเล่าให้ฟังว่า ของแต่ละชิ้นที่ตนได้มามีความเป็นมาอย่างไร</p><p>.</p><p>ตอนนี้พอต้องย้ายบ้านเป็นครั้งสุดท้าย แม่จึงต้องเก็บของสะสมลงกล่องแห่งความทรงจำ แม่ก็คิดว่าอยากเล่าเรื่องราวของเก่าเหล่านี้ให้ลูกฟัง</p><p>.</p><p>เหยือกใบนี้ใช้ใส่วิสกี้หรือเรียกว่า ‘Whiskey Decanter’ เก็บรักษาไว้จนมีอายุได้ 70 กว่าปีแล้ว แม่ได้มาจากคุณยาย (แม่ของแม่) ซึ่งยายเล่าว่า ได้รับเป็นของขวัญเมื่อครั้งแต่งงาน พร้อมกับขันเงินอีกหนึ่งใบเมื่อราวๆ กลางปีพ.ศ. 2490</p><p>.</p><p>คุณยายถูกใจเหยือกใบนี้อย่างยิ่งแต่ไม่ถนัดการดื่มสุราจึงใช้เป็นเหยือกน้ำ ใส่น้ำตลอดเวลา</p><p>.</p><p>จำได้ว่า ตอนแม่เด็กๆ สมัยหลังสงครามโลกครั้งที่สองนั้น อย่าว่าแต่ตู้เย็นเลย แม้แต่น้ำแข็งก็ยังหายากอยู่ ดังนั้นเวลาคุณยายรับแขกก็จะเตรียมเหยือกใบนี้ไว้เสริฟน้ำ คุณยายจะใส่น้ำยาอุทัย(หากจำไม่ผิด คือน้ำยาอุทัยหมอมี) ลอยดอกมะลิสดที่ปลูกเองสองสามดอก แค่เวลามองก็สดชื่นคลายร้อนได้ ใช่สิแม่ยังได้เห็นและทันได้ดื่มน้ำด้วยนะ</p><p>.</p><p>ส่วนขันเงินลายเทพนมที่มาพร้อมเหยือกใบนี้ ตอนนี้แม่หาไม่พบ ไม่ทราบว่าตนเอาไปเก็บไว้ที่ไหน จำได้ว่าคุณยายเล่าให้ฟังว่าด้วยความซื่อของคุณยาย หลังวันแต่งงานยายก็เตรียมทำความสะอาดเพื่อนำขันเงินใบนี้ไปคืนคนที่ให้ของขวัญมา เพราะเขาใช้ขันใส่ข้าวตอกดอกไม้พร้อมเงินมาให้</p><p>.</p><p>ตอนที่ผู้ให้ท่านรู้ท่านหัวเราะและตอบว่า ‘ให้ทั้งของในขันและขันด้วย’ ยายเล่าไว้เช่นนั้น</p><p>.</p><p>กลับมาย้อนนึกดู แม่คงเก็บข้าวของที่เป็นความทรงจำในอดีตเหล่านี้ไว้ เพื่อได้มีโอกาสเล่าให้ลูกฟังได้นี่เอง</p><p>.</p><p>- เพ็ญสุรีย์ / diplomat.mom</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=57962cc9a62e" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[บทที่ 22: ยิปซีอเมริกันกับหมอดูพม่า]]></title>
            <link>https://diplomat-mom.medium.com/%E0%B8%9A%E0%B8%97%E0%B8%97%E0%B8%B5%E0%B9%88-22-%E0%B8%A2%E0%B8%B4%E0%B8%9B%E0%B8%8B%E0%B8%B5%E0%B8%AD%E0%B9%80%E0%B8%A1%E0%B8%A3%E0%B8%B4%E0%B8%81%E0%B8%B1%E0%B8%99%E0%B8%81%E0%B8%B1%E0%B8%9A%E0%B8%AB%E0%B8%A1%E0%B8%AD%E0%B8%94%E0%B8%B9%E0%B8%9E%E0%B8%A1%E0%B9%88%E0%B8%B2-720baaeb9e09?source=rss-1d090f236818------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/720baaeb9e09</guid>
            <category><![CDATA[foreign-affairs]]></category>
            <category><![CDATA[journal]]></category>
            <category><![CDATA[fortune-telling]]></category>
            <category><![CDATA[diplomat]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[The Diplomat Mom (TH)]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 08 Nov 2022 08:56:10 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-11-08T08:56:10.816Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>ด้วยความรู้สึกส่วนตัวแม่เองนั้น ไม่ค่อยนิยมดูดวงเพราะคิดว่า หมอดูเขาคงพูดเพื่อทำมาหากินและผลประโยชน์เสียมากกว่าการตอบข้อข้องใจของเรา ถ้าให้แม่มานึกย้อนดู แม่ได้มีโอกาสพบเจอหมอดูที่ทักแม่เกี่ยวกับชีวิตตัวเองทั้งหมดเพียงไม่กี่ครั้งเท่านั้นจนถึงปัจจุบันในวัย ๗๐ กว่าปี</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*q7-U6r2IEmyU7fjfuERffw.jpeg" /></figure><p>แม่สังเกตว่า แม้ทุกประเทศที่แม่ไปประจำการ มีวัฒนธรรม ธรรมเนียม อีกทั้งภาษาที่แตกต่างกัน แต่ก็มีสิ่งที่คล้ายกันอยู่หลายอย่าง หนึ่งในนั้นคือ ‘fortune teller’ หรือ หมอดู ที่จะแฝงตัวอยู่ในทุก ๆ วัฒนธรรมด้วยชื่อและภาพลักษณ์ที่ไม่เหมือนกัน</p><p>.</p><p>พวกเขาล้วนเป็นกลุ่มคนที่สร้างสีสันและเป็นที่ยึดเหนี่ยวจิตใจของผู้กำลังอยากรู้อนาคต มีความทุกข์ หรือไม่สามารถวางกังวลจากสิ่งที่ตนไม่อาจหยั่งรู้ได้</p><p>.</p><p>แม่ขอเล่าถึงคำทำนายที่ได้รับมาแบบไม่คาดหมายสมัยที่แม่ออกไปประจำการ ณ ประเทศสหรัฐอเมริกา พม่า และเม็กซิโกตามลำดับ</p><p>.</p><p>แม่มองว่าเป็นเรื่องธรรมดา หากชีวิตคนเราบางครั้งมิได้เป็นไปตามที่เราปรารถนานัก เนื่องจากมีตัวแปรที่รายล้อมรอบตัวเราอยู่เต็มไปหมด</p><p>.</p><p>แต่บางครั้ง เราเองอดสงสัยไม่ได้ว่า เอ ทำไมชีวิตช่างไม่เป็นไปตามที่ต้องการเสียจริงนะ เมื่อหาเหตุผลไม่ได้ หนทางเดียวที่ตอบเรื่องที่ทุกข์ใจนี้ คือหันไปหาผู้ที่มีญานหรือความสามารถวิเศษอะไรก็ตามที เพื่อตอบข้อสงสัยนั้น</p><p>.</p><p>จำได้ว่า สมัยแม่ยังไม่ได้แต่งงาน เพื่อนที่ทำงานได้ชวนไปหาหมอดูหนหนึ่งและแม่ก็ไม่ไปอีกเลย จนมาวันหนึ่งเมื่อลูกสาวบอกแม่ว่า เพื่อนชวนไปพบหมอดูชาวพม่า แม่ก็อดคิดถึงอดีตไม่ได้ว่า มีอีกครั้งหนึ่ง สมัยประจำการอยู่ที่อเมริกา มีเพื่อนกระทรวงเคยคะยั้นคะยอให้แม่ไปเป็นพบกับหมอดูยิปซีที่แต่งตัวเป็นยิปซีจริง ๆ</p><p>.</p><p>แม่จึงขอเล่าให้ฟังดังต่อไปนี้</p><p>.</p><p>ดูดวงกับยิปซีที่อเมริกา</p><p>.</p><p>ในทวีปอเมริกาสมัยโบราณที่เราทราบดีแล้ว นอกจากจะมีชนพื้นเมืองที่เป็นอินเดียนแดงอาศัยอยู่ในอเมริกาเหนือ ชนเผ่ามายาในอเมริกากลาง ก็มีชาวผิวขาวที่ย้ายรกรากมาจากยุโรปพร้อมทั้งชนเผ่ายิปซีที่ถูกเนรเทศมาจากฝรั่งเศส สเปน และอังกฤษ</p><p>.</p><p>ในสมัยที่แม่ประจำอยู่ที่แอลเอ แม่มีโอกาสพบกับยิปซีครอบครัวหนึ่งที่อาศัยอยู่ไม่ห่างจากบ้านพักมากนัก โดยยิปซีคนหนึ่งในครอบครัวนั้นเลี้ยงชีพด้วยการเป็นหมอดูแบบที่เรามักเห็นกันในภาพยนตร์ฮอลลีวูด</p><p>.</p><p>อยู่มาวันหนึ่ง ด้วยความที่เพื่อนกระทรวงแม่พยายามชวนให้แม่เข้าไปพบเขาหลายครั้งเพราะบ้านอยู่ติดกันในอพาร์ตเมนต์เดียวกัน แม่จึงยอมไป</p><p>.</p><p>ยิปซีคนนั้นคิดค่าดูไพ่และลูกแก้ว ๒๐ ดอลล่าร์ ซึ่งหากเทียบราคาแล้ว สำหรับสมัยนั้นก็คิดราคาสูงอยู่ เมื่อจ่ายค่าดูเรียบร้อยแล้ว เขามองเข้าไปในลูกแก้วและทักแม่ว่า เขาเห็นว่า จะมีเด็กผู้หญิงในบ้านยูเมื่อลูกชายคนโตอายุได้ ๘ ปี</p><p>.</p><p>หลังจากนั้นคำทำนายกลับไม่ได้อยู่ในความทรงจำของแม่เลย</p><p>.</p><p>จนกระทั่งเวลาผ่านไปอีกประมาณอีก ๕ ปี ก็มีเหตุต้องหวนกลับไปคิดถึงคำทำนายของยิบซีผู้นั้น เมื่อหลังการกลับจากประจำการในต่างประเทศครั้งแรกและก่อนออกประจำการครั้งที่สอง</p><p>.</p><p>เพราะช่วงอยู่ที่ไทย ตอนที่ลูกชายอายุครบ ๘ ขวบ แม่ก็ได้ลูกสาวน่ารักเหมือนดั่งนางฟ้าน้อย ๆ ใส่รองเท้าปลายงอนวิ่งมาเกิดเป็นลูกอีกคนจริง ๆ</p><p>.</p><p>นับว่าเป็นเรื่องที่มันเป็นไปได้กับคำทำนายที่ผ่านมานานหลายปี แม่เองไม่เคยคิดเหมือนกันว่าจะโชคดีได้ทั้งมีทั้งลูกชายและลูกสาวในชีวิตนั่นเอง</p><p>.</p><p>จนมาถึงช่วงที่ออกประจำการที่ประเทศพม่า จึงขอเล่าถึงเรื่องหมอดูอีกครั้ง</p><p>.</p><p>หมอดูชาวพม่าทั้ง ๔</p><p>.</p><p>พอลูกสาวเกิดได้ครบ ๖ เดือน แม่ถึงคิวออกประจำการอีกครั้งโดยแม่รู้ตัวแล้วว่า ครั้งนี้ต้องไปอยู่ประเทศในแถบเอเชียเพราะระเบียบกระทรวงฯ เป็นเช่นนั้น แต่ผลปรากฏว่า เราถูกขอตัวให้อยู่ทำงานต่อที่กรุงเทพฯ ด้วยเหตุผลว่า ‘ยังไม่อยากให้ออกเพราะลูกยังอายุน้อยเกินไป’</p><p>.</p><p>นี่คือเหตุผลที่ผู้ใหญ่บอก แม่จึงตั้งใจทำงานโครงการที่สำนักงานก.พ. มอบหมายต่อ (หรือจะเรียกว่า เขาหางานให้ทำก็ได้ พูดเช่นนี้เขาคงไม่ชอบใจนัก)</p><p>.</p><p>จังหวะพอดีในอีก ๖ เดือนต่อมา เอกอัครราชทูตฯ ณ กรุงย่างกุ้ง ได้ส่งหนังสือขอข้าราชการเพิ่มโดยไม่จำกัดว่า ต้องเป็นข้าราชการหญิงหรือชาย แม่จึงได้รับการพิจารณาไปประจำการที่ย่างกุ้งในเดือนมิถุนายน ปี ๒๕๒๙</p><p>.</p><p>ครั้งนี้คุณพ่อของลูกมิได้ลาราชการไปอยู่ด้วยหมือนตอนประจำการครั้งแรกที่แอลเอ แต่แม่มีลูกสาวตัวน้อยไปเป็นเพื่อนด้วยแทน</p><p>.</p><p>ขอพูดถึงคนพม่าโดยทั่วไปสมัยนั้นซักนิด ส่วนใหญ่ประมาณร้อยละ ๙๘ นับถือพุทธศาสนาและนับถือเคร่งครัดจนเรียกได้ว่า ทางการได้กำหนดพื้นที่บางส่วนบนวัดที่ไม่ให้สตรีเข้าคือ บางพื้นที่บนชเวดากอง บางพื้นที่บนวัดที่มัณฑะเลย์ที่มีพระพุทธรูปมหาเมี๊ยมุนีตั้งอยู่ (พระพุทธรูปนี้ชาวพม่านับถือว่าเป็นพระพุทธรูปองค์สำคัญ)</p><p>.</p><p>และที่เจดีย์ไจ้ทีโยหรือพระธาตุอินแขวนก็มีกำหนดพื้นที่ไม่ให้สตรีเข้าเช่นกัน ตอนนั้นทั้งหมดมี ๔ แห่ง อีกแห่งหนึ่งแม่จำไม่ได้</p><p>.</p><p>แม้พม่าจะเคร่งครัดมากเรื่องศาสนา แต่มีพระสงฆ์แตกต่างกันถึง ๙ นิกาย อีกทั้งมีชนกลุ่มน้อยที่ประกอบด้วยไทยใหญ่ในรัฐฉาน มอญ ในรัฐมอญทางตอนใต้ ยะไข่ที่ติดกับอินเดีย คะฉิ่น กระเหรี่ยงพุทธ กระเหรี่ยงคริสต์ซึ่งอยู่แถบชายแดนไทย และมุสลิมที่อยู่ทางด้านติดกับบังคลาเทศแต่เป็นส่วนน้อย</p><p>.</p><p>ตอนแม่ไปอยู่ที่พม่าได้ประมาณ ๓ ปีเศษก็ได้มีเพื่อนสนิทชาวพม่าถึงสองคนชวนไปดูหมอที่มีชื่อเสียงของเขา ทำให้แม่เข้าใจว่า คนพม่าภูมิใจเรื่องการดูดวงของเขา และคนที่ดูดวงชะตาได้นับเป็นคนเก่งจนถึงกล้าชวนเพื่อนต่างชาติไปดู</p><p>.</p><p>หมอดูที่แม่ไปเจอวันนั้นไม่พูดภาษาอังกฤษ เพื่อนแม่จึงเป็นล่ามให้ ส่วนหมอดูอีกคนหนึ่งเป็นคนทำสมาธิโดยใช้เสียงการเดินของนาฬิกาติ๊ก ๆ ๆ แล้วให้แม่นั่งตรงข้าม เพื่อนแม่เล่าว่า เขาจะทำสมาธิแล้วสักพักหนึ่งจึงจะเห็นอดีตของคนที่นั่งตรงข้ามเขา</p><p>.</p><p>หมอดูคนที่สามที่แม่ได้พบ เป็นผู้หญิงที่ไปทำวีซ่าไทยที่สถานเอกอัครราชทูตฯ หากจำไม่ผิดเขาชื่อว่า เอเอโดยเขาคุยว่า เขาเคยไปดูให้ ม.ร.ว.คึกฤทธิ์ ปราโมช ที่เมืองไทยด้วยนะ</p><p>.</p><p>จำได้ว่าตอนนั้นแม่กำลังจะเดินออกไปกินข้าวกลางวันนอกสถานทูต แล้วเพื่อนกระทรวงแม่อีกเช่นเคยที่พูดชวนว่า ‘ดูไหมแค่ลายมือก็ได้ เขาดูแม่นมาก’</p><p>.</p><p>แม่จึงหลวมตัวยื่นมือไปให้เขาดู พอฟังคำนายแล้วแม่ก็ได้แต่ยิ้มและคิดว่า ‘โอ้โฮ้ ขนาดนั้นเลยหรือ’</p><p>.</p><p>เรื่องที่น่าแปลกใจที่สุดคงจะเป็นหมอดูคนที่สี่ แต่เป็นเรื่องต้องใช้เวลาถึง ๓๐ ปีจนแม่เดินทางไปเกือบรอบโลกจนเกษียณแล้วจึงได้ข้อสรุป</p><p>.</p><p>ตอนที่อยู่พม่านั้นแม่ไม่ได้พบกับหมอดูคนนี้ด้วยตัวเอง แต่เป็น ‘เจ้าแก้วมณี’ ลูกจ้างท้องถิ่นชาวไทยใหญ่ที่วิ่งพุ่งเข้าไปบอกแม่ในห้องทำงานว่า ‘นี่ๆ มาดามรู้ไหม มาดามกำลังจะออกวีซ่าให้กับหมอดูพม่าที่เก่งมากเลยนะ’</p><p>.</p><p>อืม ขนาดนั้นเลยหรือ แม่เลยแอบตื่นเต้นไปกับเขาด้วยและหยิบนามบัตรของแม่มาเขียนด้านหลังว่า Welcome to Thailand แนบกับหนังสือเดินทางให้เขาไปด้วย จากนั้นก็ไม่ได้ทราบเรื่องของเขาอีกเลย</p><p>.</p><p>จนกระทั่งอีกสามสิบปีต่อมา โชคชะตาได้พาลูกสาวไปพบเขาที่บ้านพักของเขาที่กรุงเทพฯ ขณะที่ลูกสาวกำลังนั่งให้หมอดูพม่าชื่อดังคนหนึ่งอ่านลายมืออยู่</p><p>.</p><p>ลูกสาวกลับมาเล่าว่า หมอดูถามถึงนามสกุลของลูก และเขาบอกว่าเขาคุ้นนามสกุลนี้มาก ลูกสาวจึงบอกว่า เด็กๆ เคยไปโตที่พม่าเพราะแม่ทำงานสถานทูต เขาจึงพูดขึ้นมาว่า</p><p>‘ต้องใช่แม่ยูแน่ๆ ที่ให้นามบัตรเขาและเขียนว่า “Welcome to Thailand”</p><p>.</p><p>เขาดีใจที่ได้รับข้อความเล็กๆ นั้นและยังเก็บนามบัตรไว้จนทุกวันนี้อยู่เลย เขาพูดเป็นภาษาอังกฤษว่า</p><p>.</p><p>“It was very kind of your mom. I still have the name card in my room”</p><p>.</p><p>วันนั้นจึงได้รู้จากลูกสาวว่า หมอดูที่แม่ได้ออกวีซ่าให้เมื่อนานมาแล้ว ได้ย้ายถิ่นฐานมาอยู่เมืองไทยเป็นที่เรียบร้อย ขณะนี้เธอมีบ้านของตัวเอง และยังทำอาชีพนี้อยู่ แถมมีชื่อเสียงจนยังต้องจองคิวยาวหลายเดือนทีเดียว</p><p>.</p><p>และคนดูดวงคนสุดท้ายที่แม่ได้พบตอนไปประจำการคือ ที่เม็กซิโก</p><p>.</p><p>ที่เมืองหลวงของเม็กซิโก หมอดูชาวลาตินมักจะมีให้เห็นกันตามถนนคนเดินหรือสวนสาธารณะ พวกเขาจะชอบทักทายผู้คนที่เดินผ่านไปมา ไม่ทราบว่าเพื่อทดสอบความสามารถหรือแสดงโชว์อย่างไร จนมีคนมุงดูกันเต็ม</p><p>.</p><p>ตอนนั้นแม่เดินผ่านไปเจอกับลูกจ้างคนต่างชาติ เขาหันมาเห็นแม่ขณะที่คนที่รุมล้อมฟังเขาเริ่มออกไปกันแล้ว เขาจึงมองหน้าและขอดูลายมือแม่ แม่จึงแบมือให้ดูตามมารยาท</p><p>.</p><p>แต่เมื่อเขามองมือแม่แล้ว เขาเงยมองหน้าพร้อมบอกว่า</p><p>“ฉันไม่อ่านให้คุณนะ เพราะคุณรู้ชีวิตของคุณดีอยู่แล้ว”</p><p>.</p><p>นึก ๆ ดู หมอดูคนสุดท้ายนี้ละมั้ง คือคนที่ดูดวงแม่ได้แม่นยำถูกต้องที่สุด</p><p>.</p><p>หลังจากนั้นแม่ไม่ได้ไปพบเจอหมอดูที่ไหนอีก เพราะแม่เชื่อเสมอว่า เรากำหนดชีวิตเราเองได้ กำลังใจที่ดีนั้น ได้มาจากการเผชิญหน้ากับชีวิตที่เอาแน่เอานอนไม่ได้อย่างเข้มแข็ง และลูกจะเข้าใจว่า การเปลี่ยนแปลงทั้งหมดในชีวิตคือสิ่งจำเป็นในการทำให้เรามีแรงเดินต่อ</p><p>.</p><p>การหยุดอยู่นิ่งๆ โดยไม่เคยฝ่าร้อนฝ่าหนาวตะหากที่ทำให้เราไม่ได้ใช้ชีวิต เหมือนคำพังเพยที่ว่า ชีวิตคือการต่อสู้ อุปสรรคคือยาชูกำลัง นั่นเองจ้ะ</p><p>.</p><p>- เพ็ญสุรีย์ / diplomat.mom</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=720baaeb9e09" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[บทที่ 21: ปรับสูตรอาหารไทยในครัวบ้าน L.A. เมื่อ ๔๐ ปีก่อน (ตอนที่ 2)]]></title>
            <link>https://diplomat-mom.medium.com/%E0%B8%9A%E0%B8%97%E0%B8%97%E0%B8%B5%E0%B9%88-21-%E0%B8%9B%E0%B8%A3%E0%B8%B1%E0%B8%9A%E0%B8%AA%E0%B8%B9%E0%B8%95%E0%B8%A3%E0%B8%AD%E0%B8%B2%E0%B8%AB%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B9%84%E0%B8%97%E0%B8%A2%E0%B9%83%E0%B8%99%E0%B8%84%E0%B8%A3%E0%B8%B1%E0%B8%A7%E0%B8%9A%E0%B9%89%E0%B8%B2%E0%B8%99-l-a-%E0%B9%80%E0%B8%A1%E0%B8%B7%E0%B9%88%E0%B8%AD-%E0%B9%94%E0%B9%90-%E0%B8%9B%E0%B8%B5%E0%B8%81%E0%B9%88%E0%B8%AD%E0%B8%99-%E0%B8%95%E0%B8%AD%E0%B8%99%E0%B8%97%E0%B8%B5%E0%B9%88-2-38214d9a0877?source=rss-1d090f236818------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/38214d9a0877</guid>
            <category><![CDATA[foreign-affairs]]></category>
            <category><![CDATA[นักการทูตปฏิบัติการ]]></category>
            <category><![CDATA[บันทึกการเดินทาง]]></category>
            <category><![CDATA[diplomacy]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[The Diplomat Mom (TH)]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 11 Jul 2021 12:22:58 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-07-11T12:23:40.468Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*sIxSopJD3754tefL37fV0A.jpeg" /></figure><p>(๒) แกงเขียวหวานถั่วลันเตา</p><p>.</p><p>สมัยที่ประจำอยู่ที่แอลเอ ช่วงปีพ.ศ. ๒๕๑๙ — ๒๕๒๓ พ่อกับแม่ทำอาหารไทยทานกันบ่อย อาจเพราะรสชาติอาหารฝรั่งมันไม่ค่อยหลากหลาย ไม่ถูกปากคนไทยที่เพิ่งเคยเดินทางออกนอกประเทศครั้งแรกอย่างเรา</p><p>.</p><p>การทำกับข้าวแบบไทยที่นั่นต้องอาศัยความคิดสร้างสรรค์ในการปรับใช้วัตถุดิบท้องถิ่น เมื่ออยากทานแกงเขียวหวาน น้ำพริกแกงกับใบโหระพายังพอหาซื้อได้ เราก็ใช้ถั่วลันเตาแทนมะเขือพวง ใช้ใส่แทนตอนทำน้ำพริกกะปีด้วย พ่อกับแม่สองคนจะทำแกงไม่เผ็ดมาก อยากกินขนมจีนก็ใช้เส้นก๋วยเตี๋ยวของญี่ปุ่นต้มและจับแบบขนมจีนแทน พอราดด้วยแกงเขียวหวานถั่วลันเตาร้อนๆ ก็พอทำให้หายอยากลงได้บ้าง</p><p>.</p><p>ไม่นานก็เริ่มมีเพื่อนบ้านชาวอเมริกันที่สนิทมาติดใจอาหารไทยของเรา อย่างข้าวหรือขนมจีนแกงเขียวหวานไก่สูตรใส่ถั่วลันเตานี่แหละ แม่ก็ได้ทำเลี้ยงเพื่อนต่างชาติที่เป็นคนเอเชียเหมือนกันเพราะเราทานข้าวจ้าวเหมือนกัน</p><p>.</p><p>แต่รู้ไหมว่าแอลเอยุค 70s สมัยนั้นไม่มีข้าวไทยส่งไปขาย และสหรัฐไม่ให้ผลิตด้วยเพราะเขาต้องการให้คนทานข้าวอเมริกันเป็นถุงๆ ที่ขายกันทีละ ๕๐ กิโล</p><p>.</p><p>มาช่วงหลังๆ จึงมีการนำเข้าข้าวหอมมะลิไทยมาขาย ใส่ถุงกระดาษประมาณครึ่งกิโลและราคาแพงมาก ระยะนั้นพ่อค้าไทยก็ทุบหม้อข้าวตัวเอง เอาข้าวไม่ดีใส่ในถุงปิดผนึกเขียนด้านนอกว่าข้าวขาวร้อยเปอร์เซ็นต์แต่เปิดมากลับเป็นข้าวหักๆ เลยไม่ค่อยมีใครซื้อ จนแม้แต่คนไทยก็หันไปซื้อข้าวอเมริกัน มันสอนให้เรารู้ว่า ความไม่ซื่อสัตย์และการหวังผลระยะสั้นมักทำลายผลระยะยาวเสมอ</p><p>.</p><p>โชคดีที่แอลเอตอนนั้นยังมีข้าวบัสมาตีของอินเดียที่ส่งไปขายเป็นเมล็ดทรงเล็กๆ ยาวๆ (คล้ายๆ ข้าวภูเขาที่ใช้หว่านในบ้านเรา) ที่แม่ซื้อหุงเป็นครั้งคราว เพราะทานกับแกงแล้วเข้ากันมากกว่า ส่วนข้าวสายพันธ์อเมริกันจะคล้ายๆ กับข้าวญี่ปุ่นที่มีลักษณะเมล็ดกลมๆ เหมือนข้าวไทยสมัยโบราณที่เรียกว่าข้าวเขาพวง (คุณตาของลูกบอกเหมือนมากเลย)</p><p>.</p><p>(๓) ทุเรียน-ผักชี</p><p>.</p><p>ทำไมแม่อยากพูดถึงทุเรียนกับผักชี มีเหตุเพราะสมัยนั้นทุเรียนยังไม่มีการนำออกนอกประเทศ ถือเป็นผลไม้ที่กลิ่นต้องห้ามทีเดียว ยิ่งการนำทุเรียนขึ้นรถประจำทางและขึ้นเครื่องบินนี่ถือว่าห้ามเด็ดขาด สมัยนั้นยังไม่มีการแช่แข็งทุเรียนห่อกระดาษฟรอยด์ส่งออกเหมือนในปัจจุบัน ช่างแตกต่างกันๆ จริง</p><p>.</p><p>เรื่องราวเกี่ยวกับทุเรียนของแม่ คือ เมื่อครั้งคุณยายไปเยี่ยมแม่ที่แอลเอครั้งแรก คุณยายรู้ใจแม่ว่าชอบกินทุเรียนเป็นชีวิตจิตใจ ได้แอบเอาทุเรียนก้านยาวลูกเล็กใส่กระเป๋าเดินทางผ่านด่านแอลเอเข้าเมืองมาได้ แม่ทั้งดีใจที่ได้ลิ้มรสทุเรียนสดๆ และทั้งห่วงคุณยายก็อดถามไม่ได้ว่า ‘ไม่กลัวเขาจับเอาเหรอแม่’</p><p>.</p><p>แม่ของแม่บอกว่า ‘อยากริบก็ริบไปซิ เสียดายทำไมล่ะ’</p><p>.</p><p>ด่านคนเข้าเมืองที่แอลเอหรือประเทศไหนก็ตาม จะเข้มงวดกับของที่เป็นอาหารสดมาก หากตรวจพบจะถูกทิ้งหมดไม่ว่าจะเป็นพริกขี้หนู ปลาแห้ง รวมทั้งพืชผักผลไม้สดด้วย เขากลัวเรื่องเชื้อโรคจากพืชผักต่างแดนจะไปติดบ้านเมืองเขา</p><p>.</p><p>เคยมีพริกขี้หนูที่หลงรอดเข้าได้ มีคนไทยแบ่งกันเอาเมล็ดไปเพาะแต่ปลูกรอดไหมนั้นแม่จำไม่ได้ ดีที่หน้าร้อนเราจะได้ทานตะไคร้สดที่ชาวฟิลิฟปินส์ปลูกไ้ว้ทาน แต่เขาใช้เฉพาะใบเอาไปปรุงอาหารและต้มน้ำดื่มแทนชา ส่วนคนไทยจะนำโคนต้นมาทำอาหารแทน เราเลยพึ่งพากันได้</p><p>.</p><p>หรืออีกเรื่องที่ต้องพูดถึง ผักชี เมื่อตอนที่คุณยายไปเยี่ยมหลานคนแรกหรือลูกชายคนโตของแม่ วันหนึ่งยายเกิดนึกอยากทานน้ำปลาหวานผักชี เพราะพ่อกับแม่เราทำไข่ลูกเขยทานกันบ่อย เนื่องจากเครื่องปรุงหาง่าย หัวหอมกระเทียม น้ำตาล น้ำปลา ไข่นี่ หาง่ายอยู่แล้ว ไม่มีผักชีก็จะใช้เซเลอรี่ หรือตั้งโอ๋ต้นใหญ่แทน</p><p>.</p><p>แต่ตอนนั้นคุณยายอยากทานผักชี เราจึงรอถึงวันเสาร์เพื่อขับรถออกไปซื้อที่ตลาดแม็กซิกันซึ่งอยู่ห่างจากเอลเอไป ๖๐ กว่าไมล์มาให้ พอคุณยายได้ทานผักชี ยายบอกว่า</p><p>.</p><p>“อยู่ต่อได้ละ! ไม่ต้องกลับไปทานที่เมืองไทยละ” คุณยายก็เลยได้พักอยู่กับแม่ที่แอลเลต่อไปอีกหลายเดือนด้วยความดีใจนั่นเอง ถือว่าแผนการปรับสูตรอาหารของแม่อีกหนึ่งเมนูสำเร็จไปได้ด้วยดี</p><p>.</p><p>(๔) แกงเผ็ดเป็ดย่าง</p><p>.</p><p>เป็ดเป็นเนื้อสัตว์ที่ไม่เป็นที่นิยมทานกันในซีกโลกตะวันตก เพราะเขาจัดว่าเป็ดเป็นสัตว์ที่รักสงบ สวยงาม และยังต้องเสียภาษีแพงกว่าเนื้อสัตว์บริโภคชนิดอื่นๆ แต่ที่แอลเอมีคนจีนอยู่เยอะและมี China Town จึงมีคนจีนโพ้นทะเลทำเป็ดย่างขาย และมีในเฉพาะตลาดย่านคนจีน</p><p>.</p><p>ครั้งแรกๆ ที่พ่อกับแม่ไปซื้อ เราก็ไม่รู้จะถามหายังไงก็ชี้ไปเรื่อยๆ บางคนพูดภาษาอังกฤษได้ บางคนส่งภาษามือเอา เราก็ส่งภาษามือตอบ แรกๆ จะได้เป็ดมาทานแบบถูกใจบ้างไม่ถูกใจบ้าง พอไปบ่อยขึ้นจนไปเจอเจ้าของร้านขายเป็ดย่างที่พูดภาษาอังกฤษได้ เขาก็อธิบายว่า เป็ดที่เขาทำจะมี ๒ ชนิด คือ roasted duck มันจะมีมันเยอะ เนื้อยุ่ยหน่อย รสไม่เข้ม เท่าแบบที่สองคือ plum duck</p><p>.</p><p>แบบหลังจะมีรสเข้มข้น เนื้อออกเหนียวนิดหน่อย และแห้ง เขาถามว่า เราชอบทานแบบไหน เราแอบคิดในใจว่า มิน่าเล่า บางครั้งเราถึงได้เป็ดรสเข้มบ้างไม่เข้มบ้าง แต่เพราะความไม่รู้ ทำให้เราได้มีโอกาสทดลองทำแกงเผ็ดเป็ดย่างอย่างอร่อยให้เพื่อนชาวต่างชาติทาน ทุกคนติดใจออกปากว่า แกงนี้อร่อยมาก แหม ทำไมจะไม่อร่อยล่ะ เล่นเอาเป็ดย่างมาแกงเผ็ดนี่นา</p><p>.</p><p>(สูตรของเราคือ เอานมสดผสมไปแทนกะทิเพราะกะทิที่นั้นแพง) เราใช้ผักแกงคือ มะเขือเทศดิบ ลูกพรุนแห้ง พริกชี้ฟ้าเม็กซิกัน ใส่ใบมะกรูดแห้ง พอแกงแล้วมันจะคล้ายใบมะกรุดสดๆ หน้าตาของแกงออกมาเหมือนรูปที่เขาโฆษณาเลยนะ (เชื่อไหมว่า น่าทานและอร่อยจริง ๆ นะ)</p><p>.</p><p>เอาแค่ ๔ อย่างก่อนแล้วกันนะจ้ะ ว่านี่เป็นการปรับสูตรอาหารไทยที่ช่วยชีวิตพ่อกับแม่ไว้ได้อย่างดี เอาไว้เล่าใหม่ในตอนต่อๆ ไป</p><p>- เพ็ญสุรีย์ / diplomat.mom</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=38214d9a0877" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[บทที่ 20: ปรับสูตรเมนูอาหารไทยในครัวบ้าน L.A. เมื่อ ๔๐ ปีก่อน (ตอนที่ 1)]]></title>
            <link>https://diplomat-mom.medium.com/%E0%B8%9A%E0%B8%97%E0%B8%97%E0%B8%B5%E0%B9%88-20-%E0%B8%9B%E0%B8%A3%E0%B8%B1%E0%B8%9A%E0%B8%AA%E0%B8%B9%E0%B8%95%E0%B8%A3%E0%B9%80%E0%B8%A1%E0%B8%99%E0%B8%B9%E0%B8%AD%E0%B8%B2%E0%B8%AB%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B9%84%E0%B8%97%E0%B8%A2%E0%B9%83%E0%B8%99%E0%B8%84%E0%B8%A3%E0%B8%B1%E0%B8%A7%E0%B8%9A%E0%B9%89%E0%B8%B2%E0%B8%99-l-a-%E0%B9%80%E0%B8%A1%E0%B8%B7%E0%B9%88%E0%B8%AD-%E0%B9%94%E0%B9%90-%E0%B8%9B%E0%B8%B5%E0%B8%81%E0%B9%88%E0%B8%AD%E0%B8%99-%E0%B8%95%E0%B8%AD%E0%B8%99%E0%B8%97%E0%B8%B5%E0%B9%88-1-3de3a0e203b?source=rss-1d090f236818------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/3de3a0e203b</guid>
            <category><![CDATA[กระทรวงการต่างประเทศ]]></category>
            <category><![CDATA[บันทึกการเดินทาง]]></category>
            <category><![CDATA[mfa]]></category>
            <category><![CDATA[foreign-affairs]]></category>
            <category><![CDATA[นักการทูตปฏิบัติการ]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[The Diplomat Mom (TH)]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 18 Apr 2021 10:45:45 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-04-18T10:56:16.218Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3>บทที่ 20: ปรับสูตรอาหารไทยในครัวบ้าน L.A. เมื่อ ๔๐ ปีก่อน (ตอนที่ 1)</h3><p>— — — —</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*45RW_wTgpeg0uQxPUZQPTQ.jpeg" /></figure><p>ข้าราชการกระทรวงฯ ต้องยอมรับว่า เราจำเป็นต้องพร้อมรับการเปลี่ยนแปลงที่อาจเกิดขึ้นเสมอเวลาออกประจำการในแต่ละประเทศเมื่อต้องพบกับ ‘สภาพภูมิสังคม’ ตามที่แม่เคยเล่าในบทก่อนนี้</p><p>.</p><p>คือที่ๆ ทั้ง สภาพอากาศ อาหาร ภูมิประเทศ เพื่อนบ้าน เจ้านาย เพื่อนร่วมงานรวมทั้งครอบครัวของพวกเขา และสังคมของคนไทยในต่างประเทศที่เปลี่ยนแปลงใหม่อยู่เสมอในเวลา ๔ ปีที่เดินทางไปรับหน้าที่ในประเทศที่สถานะการณ์ปกติ</p><p>.</p><p>หรือนับเป็น ๓ ปี หากต้องไปอยู่ประเทศทุรกันดารหรือประเทศที่สถานการณ์ไม่ปกติ เช่น อยู่ระหว่างการทำสงคราม</p><p>.</p><p>แม่จึงแยกเรื่องการปรับตัวออกเป็น ปัจจัย ๔ ที่มีความจำเป็นกับชีวิต เริ่มที่ ‘การปรับตัวเรื่องอาหาร’ และการประกอบอาหารไทยในครัวที่บ้านตัวเองใน L.A. เมื่อสมัย ๔๐ กว่าปีก่อน</p><p>.</p><p>ขอยกเมนูอาหารไทยที่ปรับสูตรตามภูมิสังคมของเมืองแอลเอ ๕ อย่าง คือ</p><p>(๑) ไก่ย่างส้มตำแครอท — กรอบแซ่บ</p><p>(๒) แกงเขียวหวานถั่วลันเตา</p><p>(๓) ตามหาทุเรียน-ผักชี</p><p>(๔) หมูบดชุบไข่ทอด</p><p>(๕) เป็ดย่าง — แกงเผ็ดเป็ดย่าง</p><p>.</p><p>แม่เคยเล่าแล้วว่า สมัยตอนแม่เป็นเด็ก เวลาเข้าครัวภาพที่คุ้นตานอกจาก เตาไฟ ตู้กับข้าว สำรับกับข้าว สิ่งที่จะต้องมีประจำครัวคือกระต่ายขุดมะพร้าว ครกและสาก (อาจเป็นครกดินเผาหรือครกหิน) ไว้ตำน้ำพริก</p><p>.</p><p>ภาพนี้ยังอยู่ชัดเจนในความทรงจำจนแม่แต่งงานและเดินทางไปประจำการที่อเมริกา ในตอนแรกก็มิได้คิดว่าต้องทำอาหารไทยทาน เนื่องจากน่าจะหาเครื่องปรุงไม่ง่ายนัก แต่พอไปแล้วปรากฎว่าช่วง ๒ ปีหลัง ร้านขายของชำเวียดนามเริ่มมีการนำเข้าอาหารแห้งไทย ตั้งแต่มะพร้าวขุดแห้ง หอม กระเทียม ใบมะกรูด กระชาย ข่า ตะใคร้ กระเพรา โหระพา ถึงจะเป็นการตากแห้งทุกอย่างแต่ก็ถูกอกถูกใจแม่และข้าราชการไทยที่นั่นมาก</p><p>.</p><p>และถึงแม้แม่จะมีเพื่อน คือ พ่อ ไปอยู่ด้วยแต่ก็อดนึกถึงบ้านไม่ได้ เพราะนอกจากคุณตาคุณยายของลูกแล้ว แม่ยังคิดถึงอาหารที่หาทานไม่ได้เลยที่สหรัฐ แม่กับพ่อจึงเริ่มต้นการผจญภัยเรื่องการทำอาหารไทยในเมืองแอลเอด้วยเมนูเหล่านี้:</p><p>(๑) ไก่ย่างส้มตำแครอท — กรอบแซ่บ</p><p>.</p><p>ที่ L.A. ตามปกติแล้วแม่จะไม่ค่อยได้มีโอกาสทำอาหารไทยให้เพื่อนต่างชาติทานกันบ่อยนัก แต่เผอิญปีแรกที่เข้าเรียนที่ USC นั้นมีซ้อมใหญ่การแข่งขันฟุตบอล (American Football) และงานประจำปีของมหาลัยก่อนไปแข่งขันจริงที่โรสโบว์ (Rose Bowl) ช่วงพักครึ่งเวลาของการซ้อมเป็นช่วงที่กองเชียร์และนักศึกษานับพันคนต้องเติมพลังและมองหาซื้ออาหารรองท้อง</p><p>.</p><p>ตอนนั้นทางมหาลัยได้ขอความร่วมมือให้นักศึกษาแต่ละชาติทำอาหารประจำชาติของตนออกมาขาย และนักศึกษาไทยที่ USC ในปีที่แม่อยู่มีกันทั้งหมด ๕ คน ร้านของเราจึงถูกตั้งขึ้นในนาม “นักศึกษาจากไทย”</p><p>.</p><p>พวกเราพยายามช่วยกันคิดว่า อะไรนะที่มันทำง่ายๆ? ไก่ย่างส้มตำนี่แหละง่ายที่สุด แต่ทำยังไงละ มะละกอดิบไม่มี มีที่ตลาดไทยแต่ราคาแพงชนิดไม่ต้องพูดถึง ส่วนมะละกอสสุกในท้องตลาดก็มาจากรัฐฮาวาย ลูกใหญ่กว่ากำปั้นหน่อยเดียว ราคา 0.99 เซ็นต์ อีกนิดก็เกือบหนึ่งเหรียญแล้ว</p><p>.</p><p>โชคดีที่หน้าร้อนปีนั้น มีนักเรียนทหารไทยที่ไปศึกษาที่นั่นหลายคน พวกเราเลยขอร้องให้เขาช่วยปิ้งไก่ที่เราช่วยกันหมักแบบไทยๆ ใส่เกลือกระเทียมเอาเพราะหาน้ำปลาไม่ได้ ผักชีเราก็ไม่ใส่</p><p>.</p><p>ในส่วนที่แทนของมะละกอ เราเลือกใช้แครอทกับกระหล่ำปลีนำมาซอยๆๆ แล้วแช่เย็นให้กรอบๆ ผสมน้ำซอสที่ปั่นจากพริกแม็กซิกัน บีบ lemon ผสมเกลือน้ำตาล และน้ำสุกเล็กน้อย</p><p>.</p><p>ส่วนถั่วลิสง เราก็ใช่ถั่วกระป๋องยี่ห้อ Planter ที่ผสมเกลือง่ายดี</p><p>.</p><p>(ลูกคงสงสัยว่า สูตรพิสดารจะอร่อยไหมนี่!)</p><p>.</p><p>และเราก็ไปออกร้านอาหารไทยโดยนักศึกษาไทยที่ยังมีมือปิ้งไก่เป็นนักเรียนนายเรือที่สอบได้ที่หนึ่งของโรงเรียนนายเรือของสมัยนั้นอีกด้วยนะ จำได้ว่าเขาชื่อ ‘พิชัย’</p><p>.</p><p>พอเปิดร้านปุ๊บ เพื่อนๆ ก็พากันเอาแครอทกระหล่ำปลีซอยราดด้วยน้ำจิ้มปั่น นำมาคลุกเคล้ากัน ใส่จานแถมไก่ย่างหนึ่งชิ้น เราราดน้ำจิ้มให้เขามากหน่อยเพื่อให้เขาเอาไปจิ้มไก่ด้วย พวกเราก็ต่างคนต่างลุ้นว่า เอ นักศึกษามหาลัยอเมริกันเขาจะกล้าทานอาหารไทยของเราไหมนะ?</p><p>.</p><p>ที่ไหนได้ ปรากฏว่าส้มตำไก่ย่างสูตรพิเศษของพวกเรามีคนมุงกันเต็มร้านเลย เวลาผ่านไปไม่นานทุกอย่างก็หมด! ไม่เสียแรงฝีมือการทำของอาหารคนไทยตามภาษิตที่ว่า ‘เรื่องกินเรื่องใหญ่’ จริงๆ จ้ะ</p><p>.</p><p>และนี่คือครั้งแรกที่แม่ได้ทำอาหารพื้นบ้านของเราให้คนต่างชาติได้ทาน</p><p>.</p><p>- เพ็ญสุรีย์ / diplomat.mom</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=3de3a0e203b" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[บทที่ 19: นครนางฟ้าในความทรงจำ]]></title>
            <link>https://diplomat-mom.medium.com/%E0%B8%9A%E0%B8%97%E0%B8%97%E0%B8%B5%E0%B9%88-19-%E0%B8%99%E0%B8%84%E0%B8%A3%E0%B8%99%E0%B8%B2%E0%B8%87%E0%B8%9F%E0%B9%89%E0%B8%B2%E0%B9%83%E0%B8%99%E0%B8%84%E0%B8%A7%E0%B8%B2%E0%B8%A1%E0%B8%97%E0%B8%A3%E0%B8%87%E0%B8%88%E0%B8%B3-9580f562e735?source=rss-1d090f236818------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/9580f562e735</guid>
            <category><![CDATA[foreign-affairs]]></category>
            <category><![CDATA[นักการทูตปฏิบัติการ]]></category>
            <category><![CDATA[บันทึกให้ลูก]]></category>
            <category><![CDATA[diplomat]]></category>
            <category><![CDATA[บันทึกการเดินทาง]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[The Diplomat Mom (TH)]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 18 Apr 2021 06:00:46 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-04-18T06:00:46.055Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*xDTl0dTYOVjoZXZrDW_2iw.jpeg" /></figure><p>ก่อนที่จะเล่าชีวิตการปรับตัวในการทำงานที่สถานกงสุลใหญ่เพิ่ม แม่อยากเล่าให้ลูกฟังถึง นครลอสแอนเจลิส ที่แม่เคยประจำการอยู่</p><p>.</p><p>เมือง L.A. เป็นเมืองหลวงของรัฐแคลิฟอร์เนีย ซึ่งเป็นรัฐฝั่งตะวันตกที่สุดของทวีปอเมริกาเหนือ มีอีกชื่อเรียกว่า The Golden State เพราะเป็นรัฐที่เกิดจากการออกเดินทางขยายอิทธิพลหาที่อยู่ใหม่ของผู้อพยพจากยุโรปและอเมริกาใต้ ในยุคบุกเบิกนั้นคนส่วนใหญ่เชื่อกันว่า มีทองคำอยู่ที่รัฐนี้เป็นจำนวนมาก เป็นปรากฎการณ์ Gold Rush</p><p>.</p><p>จนเกิดวัฒนธรรมคาวบอย ใช้ม้าซึ่งเป็นสัตว์พื้นเมืองที่จับมาจากป่ามาช่วยเลี้ยงฝูงวัว จนต่อมามีการสร้างรถม้า ใช้ม้าเป็นพาหนะ สร้างถนน สร้างทางรถไฟ จนมาถึงสมัยที่แม่ไปอยู่ นอกจากมีสายการบิน American Airline ใช้เดินทางระหว่างรัฐแล้ว อเมริกายังมีบริษัทรถยนต์สายเดียวชื่อ Greyhound (สุนัขพันธ์เกรฮาวน์) ที่วิ่งระหว่างรัฐต่อรัฐด้วย ส่วนทางรถไฟจะมีสาย Tran America</p><p>.</p><p>สิ่งที่แม่ประทับใจที่สุดคงต้องเป็น Highway (เส้นทางด่วน) ที่เชื่อมทุกๆ รัฐเข้าด้วยกันและถูกตัดทำขึ้นมากหลังสงครามเวียตนาม แม่ชอบเรื่องการตั้งชื่อถนนอย่างเป็นระบบ เราสังเกตได้ว่าหากทางด่วนไหนใช้เลข 2 หลัก เช่น สาย 15 ทางด่วนนั้นจะตัดพาดทิศตะวันออกไปทิศตะวันตก หากเป็นทางด่วนเลข 3 หลัก จะวิ่งจากเหนือไปใต้ เช่น สาย 101 เป็นต้น เวลาพ่อกับแม่ขับรถไปเที่ยวรัฐซานฟรานที่อยู่ใกล้ๆ ก็เดินทางสะดวกด้วยความเข้าใจนี้</p><p>.</p><p>ทางด่วนสาย 101 เป็นเส้นที่แม่ใช้บ่อยสุดเวลาวิ่งออกจากแอลเอขึ้นไปทางซานฟรานซิสโก ถนนสายนี้พ่อชอบติดใจมากเพราะบางช่วงจะได้ขับเรียบริมชายมหาสมุทรฝั่งแปซิฟิคที่คดเคี้ยวไปมา เปิดกระจกรับลมทะเลเย็นๆ ได้สบาย</p><p>.</p><p>นอกจากนี้ 101 ยังเป็นเส้นที่ตัดผ่านทะเลสาบซานฟรานซิลโก ได้ข้ามสะพานชื่อ San Francisco-Oakland Bay Bridge ที่แม่เรียกสั้นๆ ว่า Bay Bridge มุ่งสู่สะพาน Golden Gate สะพานสีแดงเด่นที่นักท่องเที่ยวต้องแวะถ่ายรูปเป็นที่ระลึก</p><p>.</p><p>พ่อกับแม่ชอบไปเที่ยวซานฟรานซิสโกช่วงที่แม่ประจำการ เพราะเมืองนี้จะมีถนนที่คดเคี้ยวที่สุดในโลกที่หลายคนผ่านมาจะต้องพากันมาขับรถผ่าน โดยถนนนี้ไม่ยาวนัก เป็นถนนลงเนินเขาแต่คดไปคดมาระหว่างสวนดอกไม้ที่งดงาม และสมัยนั้นทางสหรัฐยังได้อนุรักษ์รถรางไว้ที่ซานฟรานซิลโกด้วย แม่จะชอบชวนพ่อหาที่จอดรถส่วนตัวเพื่อพากันไปขึ้นรถรางนั่งชมวิวเมือง เหมือนครั้งสมัยเด็กๆ ที่เคยขึ้นรถรางในกรุงเทพฯ เป็นการย้อนอดีตกันของเราสองคน</p><p>.</p><p>ไปเที่ยวรัฐข้างๆ แล้วกลับมาที่ประวัติรัฐแคลิฟอร์เนียอีกประการหนึ่งคือ รัฐทางฝั่งตะวันตกนี้จะมีชนพื้นเมืองที่เราเรียกว่า ‘เผ่าอินเดียนแดง’ อาศัยอยู่ และถึงชื่อจะคล้ายกัน แต่ชาวอินเดียนแดงมีโครงกระดูกเป็นแบบ caucasian ไม่เหมือนอินเดียในแถบเอเชียของเรา (ไว้แม่ค่อยเล่าเรื่องราวของชนพื้นเมืองที่น่าสงสารนี้ให้ฟังโอกาสหน้า)</p><p>.</p><p>ในตอนที่สหรัฐได้รัฐแคลิฟอร์เนียจากสเปน ถ้าเราสังเกตจากชื่อเมือง เราจะเห็นว่าภาษาที่ตั้งเมืองทางด้านตะวันตก จะมีคำว่า ลอส (Los) หรือ แซน (San) นำหน้าชื่อเมืองหลายเมืองทีเดียวเช่น ลอสแอนเจลิส ซานเบริ์น ซานมาริโอ ซานฟรานซิสโก ลอสอารามิโดส เป็นต้น ชื่อเช่นนี้มีทั้งในรัฐแคลิฟอร์เนีย (เหนือ) และในประเทศแม็กซิโก มีแหลมแคลิฟอร์เนียใต้ หรือ บาฮาแคลิฟอร์เนีย</p><p>.</p><p>และชื่อ ‘เมืองลอสแอนเจลิส’ Los Angeles นี้ ยังมีความหมายคล้ายกับ กรุงเทพมหานครฯ คือ “Angeles” ที่แปลว่าเทวดาหรือนางฟ้า นครนางฟ้านี้มีมหาวิทยาลัยที่เป็นหนึ่งใน Top Ten ของอเมริกาคือ UCLA หรือ University of California, Los Angeles มีคำขวัญว่า Let There Be Light (แม่จำได้แม่นเพราะอีกประมาณ 20 ปีหลังนั้น ลูกชายได้เข้าไปศึกษาต่อ)</p><p>.</p><p>UCLA จะมีการแข่งขันฟุตบอลประจำปี กับ USC (University of Southern California) ที่แม่เข้าเรียนโท มีการจัดการประกวดขบวนพาเหรด ที่ Rose Bowl Stadium เป็นประเพณีที่มีชื่อเสียงมากจนถึงปัจจุบันก็ทำมานับร้อยปีแล้ว</p><p>.</p><p>เมืองนี้ยังโดดเด่นเรื่องการสร้างภาพยนตร์ที่มีชื่อเสียง มี Universal Studio มี Hollywood และย่านที่ดาราหนังและมหาเศรษฐีอเมริกันมีบ้านพักอาศัยใหญ่โตกันอยู่บนถนน Bervery Hill เริ่มต้นตั้งแต่ถนน La Brea Avenue ขึ้นไปจนใจกลางเมืองจะมีหอดูดาวเรียกว่า Griffith Observatory บนยอดเนินเขาเตื้ยๆ ที่ลายล้อมด้วยสวนสาธารณะ</p><p>.</p><p>แม่เล่าเรื่องประวัติเมืองให้ฟัง อยากให้ลูกเห็นว่า สหรัฐอเมริกานั้นเป็นประเทศที่ใหญ่และมีคนหลากหลายชนชาติอาศัยอยู่ร่วมกันเป็นจำนวนมาก</p><p>.</p><p>รัฐหนึ่งรัฐเทียบได้กับประเทศหนึ่งประเทศที่มี ‘บุคลิกภาพ’ และ ‘อุปนิสัย’ ไม่เหมือนกันเลย จะเรียกว่ามีความแตกต่างทาง “ภูมิสังคม” อย่างที่ในหลวงรัชกาลที่ ๙ ทรงใช้ก็ว่าได้จ้ะ</p><p>.</p><p>แม่จึงไม่สงสัยเลยว่าความเจริญทางวัตถุต่างๆ ตั้งแต่การทำถนน จัดระบบคมนาคม การขนส่ง การเดินทาง ประกอบกับความกระตือรือล้นในการพัฒนา ทำให้สหรัฐอเมริกาเกิดมีองค์การนาซ่า NASA ได้ส่งมนุษย์อวกาศเดินทางไปนอกโลกได้ก่อนชาติใดๆ</p><p>.</p><p>- เพ็ญสุรีย์ / diplomat.mom</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=9580f562e735" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[บทที่ 18: คู่ชีวิต — ทะเลาะกันเรื่องหมูชุบไข่ทอด]]></title>
            <link>https://diplomat-mom.medium.com/%E0%B8%9A%E0%B8%97%E0%B8%97%E0%B8%B5%E0%B9%88-18-%E0%B8%84%E0%B8%B9%E0%B9%88%E0%B8%8A%E0%B8%B5%E0%B8%A7%E0%B8%B4%E0%B8%95-%E0%B8%97%E0%B8%B0%E0%B9%80%E0%B8%A5%E0%B8%B2%E0%B8%B0%E0%B8%81%E0%B8%B1%E0%B8%99%E0%B9%80%E0%B8%A3%E0%B8%B7%E0%B9%88%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B8%AB%E0%B8%A1%E0%B8%B9%E0%B8%8A%E0%B8%B8%E0%B8%9A%E0%B9%84%E0%B8%82%E0%B9%88%E0%B8%97%E0%B8%AD%E0%B8%94-e67b4ff2959f?source=rss-1d090f236818------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/e67b4ff2959f</guid>
            <category><![CDATA[บันทึก]]></category>
            <category><![CDATA[เนื้อคู่]]></category>
            <category><![CDATA[นักการทูตปฏิบัติการ]]></category>
            <category><![CDATA[foreign-affairs]]></category>
            <category><![CDATA[diplomat]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[The Diplomat Mom (TH)]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 17 Jan 2021 15:30:46 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-01-17T15:30:46.547Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3>บทที่ 18: คู่ชีวิต — ทะเลาะกันเรื่องหมูชุบไข่ทอด</h3><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*jWYByNnY5oROOM_D963FQQ.jpeg" /></figure><p>ในแอลเอสมัยปี ๒๕๑๙ ที่ลูกแม่ทั้งสองคนยังไม่เกิดมาดูโลกนั้น เริ่มมีคนไทยอพยพเข้ามาตั้งถิ่นที่อยู่และทำมาหากินกันเพิ่มมากขึ้น</p><p>.</p><p>ระยะนั้นในแอลเอ มีคนไทยที่อาศัยอยู่ทั้งแบบถูกกฎหมายและ ไม่ถูกกฎหมายที่เราเรียกกันว่า โรบินฮู้ด รวมกันได้ราว ๖๐,๐๐๐ คน บางคนทำงานเป็นพ่อครัวแม่ครัว เป็นคนเสิร์ฟอาหาร คนล้างจานมากมาย เรียกกันว่าแบกจ๊อบกันคนละสองจ๊อบสามจ๊อบ จนไม่มีเวลามาติดต่อสถานกงสุลกลายเป็นปัญหาหลายอย่างตามมา</p><p>.</p><p>คนไทยบางคนเรียกว่าหัวใส ขายทรัพย์สินของตนที่เมืองไทยแล้วเดินทางไปตั้งตัวที่นั้นแล้วซื้อบ้านเปิดร้านอาหารของตัวเอง รุ่นน้องของแม่บางคนจบปริญญาแต่ไม่ทำงาน กลับไปเปิดร้านอาหาร หาแม่ครัวมือเด็ดและญาติจากเมืองไทยไปเป็นลูกจ้างทำกิจการเจริญก้าวหน้า</p><p>.</p><p>การใช้ชีวิตอยู่ต่างบ้านเกิดบ้านนอนจึงมีทั้งความสุขและความทุกข์คลุกเคล้ากันไป และคงด้วยความรักและคิดถึงในวัฒนธรรมบ้านเรา ทำให้มีการตั้งชุมชนคนไทยขึ้น และเริ่มนิมนต์พระสงฆ์จากไทยไปประกอบพิธีสำคัญๆ ทางศาสนาเป็นครั้งคราว จนต่อมาได้คนไทยในแอลเอก็รวบรวมเงินซื้อที่ดินสร้างวัดไทยขึ้นแห่งแรกขึ้น</p><p>.</p><p>แม่จำชื่อเจ้าอาวาสไม่ได้ จำได้เพียงเรียกกันแบบติดปากว่า หลวงเตี่ยๆ เท่านั้น วัดไทยมีทั้งชั้นเรียนสอนภาษาไทย และสอนภาษาอังกฤษให้คนไทยที่เพิ่งเข้ามาอยู่</p><p>.</p><p>สำหรับตัวแม่ แม่จะไปทำบุญเฉพาะวันหยุดสำคัญๆ ที่เป็นวันหยุดราชการไทย เช่น วันวิสาขบูชา วันมาฆบูชา และวันอาสาฬหบูชา ซึ่งสหรัฐฯ ไม่นับเป็นวันหยุด คนไทยส่วนใหญ่ที่ทำงานอื่นๆ หรือทำการค้าขายจึงไปทำบุญไม่มากนัก จะไปกันเยอะช่วงวันขึ้นปีใหม่ที่เป็นวันหยุดยาวมากกว่า (แม่จะเลี่ยงไม่ไป เพราะแม่ไม่ชอบคนเยอะ)</p><p>.</p><p>ส่วนงานวันสงกรานต์นั้น ทางวัดจะจัดให้ตรงกับวันเสาร์อาทิตย์ เป็นวันหยุดที่คนไทยมักไปร่วมงานอย่างคับคั่ง บางคนเดินทางมาไกลนับเป็น สิบๆ ไมล์เพราะนี่เป็นวัดไทยวัดแรกในแอลเอ</p><p>.</p><p>งั้นขอเข้าเรื่องหมูสับชุบไข่ทอดที่แม่กับพ่อตั้งใจจะทำไปทำบุญได้แล้วนะ</p><p>.</p><p>มีวันหยุดหนึ่งที่แม่อยากพาลูกชายไปวัด และคิดว่าจะทำอะไรไปใส่บาตรดีที่สะดวก รวดเร็ว และอร่อย พ่อกับแม่ได้คำตอบเหมือนกันเป๊ะ คือ หมูสับกระเทียมพริกไทยชุบไข่ทอด</p><p>.</p><p>นานๆ ทีแม่จะได้เป็นแม่ครัวซะที ส่วนใหญ่จะทำงาน เลี้ยงลูก และเป็นลูกมือพ่อครัวมากกว่า ในเช้าวันหยุดวันนั้น แม่จึงเตรียมเครื่องทุกอย่างไว้พร้อมแต่ยังไม่ได้ทอด ไปอาบน้ำแต่งตัวให้ลูกชายก่อน เมื่อเห็นแม่ยุ่งๆ ด้วยความปรารถนาดี พ่อของลูกจึงเข้าครัวเอาหมูที่เตรียมไว้ชุบไข่ทอดเป็นแผ่นใหญ่แผ่นเดียวจบเลย เสร็จใส่จานเรียบร้อย พร้อมตักข้าวสวยรอเย็น คลุมพลาสติกไว้</p><p>.</p><p>เมื่อแม่แต่งตัวลูกชายเสร็จ เข้าครัวมาก็ตกใจเพราะมีคนแย่งทำหมูสูตรอร่อยของคุณยายไปเสียแล้ว! แทนที่จะดีใจ แม่กลับโมโหซิ! หมูชุบไข่ทอดแผ่นใหญ่ มันไม่เหมือนที่วาดภาพไว้</p><p>.</p><p>คุณยายจะปั้นเป็นก้อนเล็กๆ แผ่แล้วชุบไข่บางๆ ก่อนลงกระทะ เนื่องจากสมัยนั้นยังไม่มีเกล็ดขนมปังขาย ก้อนเล็กแผ่ได้ขนาดพอกันกับทอดมันปลากราย หรือทอดมันกุ้งเพื่อไปใส่บาตรพระทีละองค์พอดี แม่ถามพ่อ “ทำไมใจร้อน!” พ่อเห็นแม่หน้าบึ้งก็ตอบว่า “เห็นยุ่งอยู่”</p><p>.</p><p>คงเป็นคำตอบที่แม่ยังไม่สบอารมณ์นัก เพราะแม่เคืองใจไปทั้งวัน เวลาที่พ่อกับแม่ขัดใจกันเรามักจะนิ่งไม่พูดกันทั้งคู่ แต่เราก็ยังไปทำบุญ ทานอาหารกลางวันที่วัดแล้วก็กลับมาบ้าน</p><p>.</p><p>พอจอดรถเสร็จ แม่ยังคงปิดปากเงียบอุ้มลูกขึ้นบ้าน แต่พ่อยังไม่ตามขึ้นมา พ่อเงียบไปเลยเพราะดูออกว่าแม่โมโหมากจนไม่ชวนคุยเหมือนก่อนที่พูดไม่หยุดไม่เมื่อยปาก</p><p>.</p><p>พอพ่อยังไม่ขึนมาพักใหญ่จนผิดปกติ แม่เอะใจจึงลงมาหาที่ที่จอดรถ เอ… รถก็จอดอยู่ ตะกร้าใส่ของไปวัดก็ยังอยู่ เขาหายไปไหนนะ! เป็นห่วงทั้งๆ ที่อีกใจหนึ่งก็ยังเคืองอยู่ และความเป็นห่วงนี่เองที่ทำให้แม่คิดได้ว่า เค้าคงน้อยใจแม่แน่เลย</p><p>.</p><p>ทำให้แม่ต้องมาทบทวนตัวเองจนนึกได้ว่า “โถ! เค้าทั้งเป็นผู้เสียสละมาอยู่กับเราถึงเมืองไกล ทั้งยังปรารถนาดีอยากช่วยแบ่งเบาหน้าที่ขนาดนี้ เรายังไปโมโหเขาอีก เรานั่นแหละที่ทำให้เป็นเรื่องใหญ่”</p><p>.</p><p>แม่คิดได้ว่า คนเราแม้จะคิดถึงจุดหมายเดียวกัน แต่อาจมีวิธีการที่จะไปสู่จุดหมายนั้นต่างกัน แต่เมื่อเราตั้งใจทำอาหารไปใส่บาตร ทำออกมาแบบไหน ใส่ไปได้บุญและพระได้ฉันเหมือนกัน</p><p>.</p><p>บางครั้งเรื่องเล็กน้อยที่เกิดขึ้นจากความปรารถนาดีของคนคนหนึ่ง กลับพามาซึ่งความขุ่นเคืองใจของอีกคนจนน่าแปลกใจ</p><p>.</p><p>อาจเพราะสิ่งนั้นไปขัดกับภาพที่เราวางไว้ในหัวของของเราใช่ไหม และกว่าแม่จะมาคิดได้ก็ใช้เวลาทั้งวัน และก็ทำเอาคนที่ปรารถนาดีคนหนึ่งน้อยใจหายจ้อยไปแล้ว</p><p>.</p><p>แม่เริ่มใจคอไม่ดี (ครั้งนั้นเป็นครั้งแรกที่แม่เงียบนาน) รีบพาลูกออกเดินตามซิ</p><p>.</p><p>เอไปตามที่ไหนดีนะ ใจก็คิดพลางเดินไปที่ร้าน Heartman ที่อยู่ใกล้บ้านดีกว่า แต่ก็ไม่มี เอ ร้านไหนอีกล่ะ</p><p>.</p><p>อ้อ นึกได้ละ! ร้านที่ทั้งพ่อกับแม่ชอบไป (อยู่ตรงข้าม Heartman) เป็นร้านขายเครื่องครัว เช่น ผ้าปูโต๊ะ ถ้วยจาน แก้ว ราคาไม่แพง และระหว่างกวาดตามองหาหนุ่มเอเชียผมดำในร้านที่มีแต่ฝรั่งนั้น พ่อคงเห็นแม่กับลูกก่อน เพราะเดินเข้าร้านไปก็เห็นเขากำลังก้มมองเราอยู่แล้ว แม่เลยยิ้มซิ! เจอพ่อแล้ว หายโมโหแล้วด้วย</p><p>.</p><p>พ่อเขานะยิ้มน้อยๆ ให้อยู่แล้วตั้งแต่แม่เดินเข้าร้านมา รู้ว่าในที่สุดแม่ก็ห่วงต้องออกมาตามหา</p><p>.</p><p>จากนั้น เราจึงสัญญากันว่า หากฝ่ายใดเริ่มโมโหไม่พอใจก่อนจะต้องเป็นฝ่ายขอโทษและพูดกันให้เข้าใจภายในไม่เกิน ๒๔ ชั่วโมง (ไม่ใช่ open 24 hours นะแต่ห้าม silence 24 ้hours) เพราะนิสัยพ่อกับแม่เหมือนกันเวลาเราโกรธกัน เราจะนิ่งไม่พูดกันอย่างเดียว นึกๆ แล้วก็ขำจึงอยากเล่าเรื่องนี้ให้ลูกฟังจนจบ</p><p>.</p><p>บทบาทชีวิตคู่เรากลับสลับกับหน้าที่การงาน เพราะฝ่ายหนึ่งคือ war (ซึ่งจริงๆ แล้วคือ แม่สาวนักการทูตผู้ใจร้อน ) อีกฝ่ายหนึ่ง peace (พ่อหนุ่มทหารผู้ใจเย็นอดทน) .</p><p>.</p><p>จากนั้นเวลาเรามีปัญหาอะไรเราจะใช้คำสัญญานี้ตลอดมา อย่านิ่งไม่เกิน ๒๔ ชั่วโมง คุยกันให้เข้าใจ จึงทำให้อยู่กันมาด้วยความรัก บูชาในความดีและความหวังดีต่อกัน</p><p>.</p><p>.</p><p>บทนี้ แด่นายทหารแห่งกองทัพบกผู้เสียสละเพื่อครอบครัว ขอให้ดวงจิตของพ่อที่อยู่เบื้องบนรับรู้ด้วยว่า แม้พ่อจะรออยู่สวรรค์ชั้นใดก็ตาม ส่วนหนึ่งของพ่อนั้นอยู่กับแม่และลูกๆ ตลอดเวลาในทุกขณะ</p><p>.</p><p>- เพ็ญสุรีย์ / diplomat.mom</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=e67b4ff2959f" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[บทที่ 17: พ่อนายทหารในนครแอลเอ]]></title>
            <link>https://diplomat-mom.medium.com/%E0%B8%9A%E0%B8%97%E0%B8%97%E0%B8%B5%E0%B9%88-17-%E0%B8%9E%E0%B9%88%E0%B8%AD%E0%B8%99%E0%B8%B2%E0%B8%A2%E0%B8%97%E0%B8%AB%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B9%83%E0%B8%99%E0%B8%99%E0%B8%84%E0%B8%A3%E0%B9%81%E0%B8%AD%E0%B8%A5%E0%B9%80%E0%B8%AD-1c9f8b380774?source=rss-1d090f236818------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/1c9f8b380774</guid>
            <category><![CDATA[foreign-affairs]]></category>
            <category><![CDATA[diplomat]]></category>
            <category><![CDATA[diplomacy]]></category>
            <category><![CDATA[นักการทูต]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[The Diplomat Mom (TH)]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 07 Dec 2020 10:01:37 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-12-07T11:24:47.993Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3>บทที่ 17: พ่อหนุ่มทหารในนครแอลเอ</h3><p>*บทนี้ แม่พักเรื่องนักการทูตไว้ก่อน และขออุทิศบทที่ ๑๗ และ ๑๘ จากนี้ให้สามีผู้เป็นที่รักและพ่อของลูกๆ ที่จากไปเมื่อวันที่ ๑๑ พ.ย. พ.ศ. ๒๕๖๒*</p><p>ตั้งแต่แม่รู้จักพ่อ แม่เชื่อว่า หลายๆ คนที่เป็นทหารนั้นเป็นผู้มีหัวใจนักรบอยู่ในจิตวิญญาน และมีรากฐานของผู้เสียสละชีวิตเพื่อปกป้องประเทศชาติอยู่ในสามัญสำนึก ทั้งจากการฝึกฝนและการปฏิญาณตน</p><p>ทำให้แม่นึกถึงบทเพลงที่หมู่ทหารชอบร้องกันมาตั้งแต่สมัยแม่เด็กๆ และมาได้ยินเมื่อพ่อของลูกร้องเพลงนี้ให้ฟังอีกครั้งว่า</p><p>“มโนมอบพระผู้ เสวยสวรรค์</p><p>แขนมอบถวายทรงธรรม์ เทิดหล้า</p><p>ดวงใจมอบเมียขวัญ และแม่</p><p>เกียรติศักดิ์รักของข้า มอบไว้แก่ตัว”</p><p>หากแปลตามความเข้าใจของแม่ เพลงนี้กล่าวว่า ชายชาติทหารนั้น จิตวิญญาณมอบให้พระผู้อยู่บนสวรรค์ ร่างกายมีไว้เสียสละและปกป้องแผ่นดิน หัวใจมีเพื่อให้ความรักความซื่อสัตย์แก่ครอบครัว ส่วนความภูมิใจในหน้าที่นั้น เพียงแค่เก็บไว้กับตน</p><p>แม่เชื่อว่า พ่อเสียสละเพื่อพวกเรามากที่สุด เพราะดวงใจพ่อคงอยู่กับครอบครัวนี่เอง</p><p>เมื่อ ๔๔ ปีที่แล้ว พ่อซื่งเป็นนายทหารต้องเดินทางติดตามแม่ไปที่แอลเอในปี ๒๕๑๙ หลังจากที่แต่งงานกันไม่ถึง ๓ เดือน หากคุณพ่อไม่เสียสละเวลารับราชการของตนเองเพื่อแม่และครอบครัว แม่ที่เป็นผู้หญิงเอเชียในวัย ๒๘ คงใช้ชีวิตไปอย่างยากเย็นในอเมริกาเป็นแน่</p><p>คนเราในบางครั้ง ไม่สามารถกำหนดชะตาของเราได้เลย แต่เมื่อเราเลือกเส้นทางที่เดินแล้ว เราก็ทำได้เพียงต้องเดินหน้าต่อไปเท่านั้น</p><p>คำสั่งออกประจำการของกระทรวงฯ ของแม่ออกตั้งแต่เดือนกุมภาพันธ์ จนกระทั่งวันแต่งงานก็ยังไม่ทราบว่าเมื่อไรจะได้เดินทาง แต่จำได้ว่าหลังที่เกิดปฏิวัติในวันที่ ๖ ตุลาคม ๒๕๑๙ ชะตาชีวิตของแม่ได้เปลี่ยนไปเช่นเดียวกับดวงของบ้านเมือง และได้ข่าวจากกองการเจ้าหน้าที่ฯ สำนักงานปลัดกระทรวงให้เตรียมตัวเพื่อออกเดินทางภายใน ๖๐ วัน</p><p>แม่ถามพ่อลูกว่า “เดินทางไปด้วยกันได้ไหม” ตกลงว่า “ได้” พ่อจึงขอเวลาไปเดินเรื่องลาไปต่างประเทศพร้อมกันกับแม่ ขอเล่าตรงนี้ว่า สมัยนั้นสำนักงาน ก.พ. (สำนักงานข้าราชการพลเรือน) ยังไม่มีกฎระเบียบเรื่องการให้ข้าราชการลาติดตามคู่สมรสที่ไปรับราชการต่างประเทศได้</p><p>ทำให้พ่อต้องไปขอคำปรึกษาจากผู้บังคับบัญชาที่ท่านเคารพ ท่านจึงบอกว่า “ให้ลากิจส่วนตัวเพื่อไปส่งภรรยาที่ไม่ค่อยแข็งแรงดีนักและกำลังเดินทางไปรับราชการต่างประเทศ” ทำให้กระทรวงกลาโหมได้อนุมัติเรื่องลาของพ่อในเวลาอันรวดเร็ว</p><p>สำหรับแม่นั้น การที่พ่อต้องเสียสละความเจริญก้าวหน้าของตัวเองเพื่อแลกกับเดินทางตามแม่ไป คือการเสียสละมากอย่างยิ่ง</p><p>พ่อบอกว่า “เสียสละชีวิตเพื่อชาติได้ ทำไมจะเสียสละเวลาเพื่อดวงใจไม่ได้ล่ะ” (อ้อ ตรงกับท่อน ‘ดวงใจมอบเมียขวัญและแม่’ ที่พ่อเคยร้องให้สินะ)</p><p>เราได้เดินทางไปสหรัฐอเมริกาในวันที่ ๒๗ พฤศจิกายน ๒๕๑๙ และแม่เองก็ดีใจมากที่มีพ่อไปด้วย (ถ้าไม่ไปด้วยนี่แย่เลยนะ! เพราะมีบางวันที่พ่อต้องเดินฝ่าอากาศหนาวเย็นและมืดตือกลับมาเอากุญแจรถสำรองที่บ้านเกือบ ๒ ถึง ๓ กิโล เพราะความขี้ลืมของแม่ที่ล็อกเจ้ารถ Scirocco แล้วทิ้งกุญแจไว้ด้านใน)</p><p>ช่วงที่อยู่แอลเอ พ่อที่เดิมทีรับราชการทหาร ต้องปรับเปลี่ยนไปทำหน้าที่เป็นทุกอย่างให้กับแม่ คือเป็นตั้งแต่ สามี พ่อครัว คนล้างจาน ซักผ้า นักศึกษา คนขับรถรับส่งแม่ไปทำงานในวันฝนตก และยังไปช่วยเหลือคนไทยที่ประสบปัญหาหนังสือเดินทาง หรือ เดินทางเข้าเมืองไม่ได้ที่สนามบินกับแม่อีกด้วย</p><p>สมัยนั้นแม่ไม่กล้าขับรถ ทั้งที่มีใบขับขี่ (ก็รถอเมริกาพวงมาลัยซ้ายนี่!) แต่ก็อดไม่ได้ที่จะบ่นการขับรถของเขาทุกครั้งไป</p><p>หน้าที่สุดท้ายของพ่อ คือ การเลี้ยงลูก ซึ่งพ่อช่วยกันเลี้ยงกับแม่ตั้งแต่ชงนม เปลี่ยนผ้าอ้อม อาบน้ำ สระผม</p><p>พ่อทำทั้งหมดโดยไม่บ่น และทุุกงานทุกอย่างพ่อทำ แม่สังเกตเห็นว่า พ่อจะทำด้วยความเต็มใจสุขม และมีความสุข</p><p>ระหว่างนี้พ่อเองได้เริ่มเรียนวิชาภาษาอังกฤษสำหรับภาษาที่สอง (ESL — English as Second Language ) และเรียนต่อปริญญาโทที่แอลเอไปด้วย</p><p>ส่วนในเรื่องของการใช้ชีวิตคู่ แม่จำได้ว่า มีปากเสียงกับพ่อครั้งแรกหลังจากแต่งงานก็เมื่อครั้งที่แม่ได้รับหนังสือชื่อ “ฉีกหน้ากากศักดินา”</p><p>สมัยนั้นรู้จักกันในชื่อ “สมุดปกขาว” ที่ถูกตีพิมพ์ในประเทศสวีเดน เมื่อแม่อ่านจนจบ แม่จำได้ว่าแม่เครียดจนทะเลาะกับพ่อ จนพ่อพูดขึ้นมาประโยคหนึ่งว่า</p><p>“โถ แด๊ดเป็นทหารราชองค์รักษ์นะ ด้วยหน้าที่ถึงชีวิตก็สละได้”</p><p>แม่จึงคิดได้ว่า “เขาก็ถูกของเขานะ ไม่เช่นนั้นเขาก็คงไม่ได้เป็นคนระเบียบ รักษาคำพูด และอดทน (โดยเฉพาะกับแม่) แบบทุกวันนี้ จึงต้องขออภัยและให้เกียรติมุมมองเขา”</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*cjBg5QnMCjMO6qomZzQvDQ.jpeg" /></figure><p>แม้เป็นคู่ชีวิต แม่ได้เรียนรู้ว่า เราไม่อาจตัดสิน หรือ คาดหวังให้เขามาคิดเหมือนเราไปหมดซะทุกเรื่อง มันเป็นไปไม่ได้ เพราะเราไม่ได้ไปยืนอยู่ในจุดเดียวกับที่เขายืน ด้วยหน้าที่ความรับผิดชอบ และประสบการณ์ที่ต่างกัน</p><p>และเราก็ไม่เคยทะเลาะกันอีกจนกระทั่งวันที่เกิดเรื่อง ‘หมูชุบแป้งทอดเจ้าปัญหา’</p><p>(เรื่องแต่ละเรื่องที่ทะเลาะกัน ไม่เป็นเรื่องเลย เล่าแล้วก็เขินลูกๆ จริงๆ)</p><p>ไว้แม่จะมาเล่าในบทถัดไปค่ะ</p><p>- เพ็ญสุรีย์ / diplomat.mom</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=1c9f8b380774" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>