<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Dilara Kardaş on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Dilara Kardaş on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@dlrkardas?source=rss-bab14f4bc214------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*sz6POlkDDVfIGGCi4-qHlg.jpeg</url>
            <title>Stories by Dilara Kardaş on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@dlrkardas?source=rss-bab14f4bc214------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Wed, 18 Nov 2026 13:44:00 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@dlrkardas/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Confusion Matrix’ten mAP’e: Object Detection Metriklerini Anlamak]]></title>
            <link>https://medium.com/@dlrkardas/confusion-matrixten-map-e-object-detection-metriklerini-anlamak-91887230ed53?source=rss-bab14f4bc214------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/91887230ed53</guid>
            <category><![CDATA[object-detection]]></category>
            <category><![CDATA[computer-vision]]></category>
            <category><![CDATA[machine-learning]]></category>
            <category><![CDATA[confusion-matrix]]></category>
            <category><![CDATA[deep-learning]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Dilara Kardaş]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 09 Nov 2026 11:53:06 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-11-09T12:13:40.574Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Son 1 yıldır derin öğrenme - bilgisayarlı görü alanında çalışmalar yapıyorum ve önceki yazılarımı okuduysanız eğer öğrendiklerimi somutlaştırmayı severim :) Bu yüzden bu yazıyla AI/ML/DL/CV (unuttuğum olmamıştır inş.) alanına girmiş bulunmaktayım.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/480/1*aQIuEhLFnxjWr6n48iYPsw.gif" /><figcaption>Havalı (?) giriş gifidir.</figcaption></figure><p>Makine öğrenmesi, derin öğrenme, bilgisayarlı görü gibi kavramları var eden şey model eğitimidir. Model eğitimi dediğimiz şey ilk başta çok basit görünebilir -ki bir anlamda öyle- çünkü ortalama 20–30 satırlık bir scriptle model eğitimi başlatılabilir. Ama o scripti çalıştırmak model eğitiminin en kolay kısmı aslında. Çünkü bir model eğitmeden önce, günlerce belki de haftalarca veri hazırlığı yapmanız gerekiyor. İyi bir model eğitiminin altın kuralı iyi bir verisetidir. Veriseti hazırlığında kuralların kesin bir şekilde tanımlı olması ve eğer kalabalık bir ekiple çalışıyorsanız (yani verileriniz birden fazla kişinin elinden çıkacaksa) bu kuralların tüm ekip tarafından iyi anlaşılmış olması gerekir. Bu kurallar ve kuralların uygulanmasıyla ilgili detay verebilirim ama konumuz veri hazırlığı değil :) <br>Eğer veri setinizden eminseniz artık model eğitimine başlayabilirsiniz demektir. Model eğitiminde de yapmanız gereken verinize uygun modeli seçmek ve bazı parametreleri ayarlamak. Eğitim kısmını da iki cümleyle geçiyorum ama aslında sadece eğitim kısmından bile 10–100 -1000 … tane falan yazı çıkar. Eğitim aşaması da bittiğine göre artık modelinizi değerlendirmeye hazırsınızz 🥳🥳</p><p>Model çıktılarının anlamlandırılabilir olması eğitimin başarılı ya da başarısız geçtiğini anlamak için çok önemlidir. Bunun için karmaşıklık matrisi (confusion matrix) ve değerlendirme metriklerini kullanırız. Değerlendirme metrikleri ele alınan probleme göre çeşitlilik gösterebilir ancak bu yazıda object detection ve YOLO odaklı model değerlendirme metriklerini ele alacağız. Bu metrikler: Precision, Recall, F1-Score, IoU ve mAP50 ile mAP50–95 olacak. Bu metriklerin görselleştirilmiş hali de karmaşıklık matrisinde (confusion matrix) gösterilir. Karmaşıklık matrisinden başlayarak açıklayalım.</p><h4><strong>1. Karmaşıklık Matrisi (Confusion Matrix)</strong></h4><p>Karmaşıklık matrisi bir sınıflandırma modelinin ne kadar başarılı olduğunu ya da nerde ne kadar ve nasıl bir hata yaptığını analiz etmemizi sağlayan, sonuçları görselleştiren bir araçtır. Hata matrisi olarak da bilinir. Bu matriste 4 değer temsil edilir. Bu değerler:</p><p>- True positive<br>- True negative<br>- False positive<br>- False negative</p><p>Küçük bir araştırmayla bu değerlerin teorik açıklamasını bulabilirsiniz ancak her yerde yapılan o açıklamayı anlamak çokça vaktimi aldı :’) Bu yüzden sizi bu amelelikten kurtarıp çok ünlü ve basit bir metaforla kavramları açıklayacağım. Amme hizmetidir:</p><p>Diyelim ki bir hastanede 100 kişiye kanser teşhisi için testler yapılıyor. Bu yüz kişiden 80 i sağlıklı 20 si de kanser olsun.</p><p>Hasta olan 20 kişinin de 15 ine teşhis konulsun; kalan 5 i ne sağlıklı densin. Yani 5 kişinin hastalığı tespit edilemesin.</p><p>Sağlıklı olan 80 kişinin de 60 ına sağlıklı densin ve kalan 20 kişiye kanser teşhisi konulsun. Yani 20 kişi kanser olmamasına rağmen onlara kanser denilsin.</p><p>Bu durumda:<br> TP = 15<br> FP = 20<br> TN = 60<br> FN = 5<br>olur.<br>Peki sizce kanser olmayan kişiye kanser demek mi daha kötü yoksa kanser olana sağlıklı demek mi??</p><p>Matristeki değerlerden Accuracy, Specifity, Recall, Precision ve F1-Score dediğimiz bazı metrikler üretilir. Bu metriklerden YOLO ile ilgili olanları detaylıca açıklayacağım için bu başlıkta ele almayacağım. Bu başlık altında sadece accuracy ve specificity i açıklayalım.</p><p><strong>Accuracy (Doğruluk):</strong> Doğru sınıflandırma oranıdır. Doğru tahminlerin (TP + TN) tüm tahminlere oranıyla bulunur. İlk bakışta mantıklı bir değerlendirme yöntemi olarak görünse de sınıf dağılımının dengeli olmadığı veri setlerinde yanıltıcı bir olabilir.</p><p><strong>Specifity (Özgülük): </strong>Gerçek negatiflerin ne kadarının doğru şekilde negatif olarak sınıflandırıldığını gösterir. Yani “Kanser olmayan hastaların kaçı model tarafından doğru tespit ediliyor?” sorusuna cevap verir.</p><h4>2. Recall (Duyarlılık)</h4><p>Recall, gerçek pozitiflerin ne kadarının doğru yakalandığının bir ölçütüdür. Eğer bu cümle Çince gibi geldiyse Recall’ı bir arkadaşıma anlatır gibi anlatacağım.</p><p>Recall denilen şey modelin hedefi yakalama/kaçırmama oranıdır. Eğer amacın bir MR görselindeki tümörü tespit etmekse tespit ettiğin tümör sayısı arttıkça Recall değerin de artar.</p><p>Diyelim ki bir MR sonucunda 4 ayrı tümör var var ama model sadece 3 tanesini tespit etti. Bu durumda modelin Recall değeri 0.75 olur</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*u8U55tk1GnX2RN84e4TTtA.jpeg" /></figure><blockquote>Medikal yapay zeka uygulamalarında False Negative’leri gözden kaçırmamak çok önemlidir. Bu örnek, False Negative durumunu ve modelin var olan tümörleri yakalama başarısını somutlaştırır.</blockquote><p>Recall, False Positive’lerle ilgilenmez. Yani yanlış pozitif tahminlerin sayısı Recall değerini doğrudan etkilemez. Önemli olan gerçek pozitifleri kaçırıp kaçırmadığıdır. Yani şöyle ki eğer model, tümörlerin yanında sağlıklı bir dokuya da yanlışlıkla tümör teşhisi koyarsa Recall değeri değişmez. Sonuç yine 0.75 olur. Dolayısıyla Recall metriğinin tek başına yeterli olmadığı çıkarımını yapabiliriz. Yanlış pozitif tahminleri de değerlendirmek için Precision metriğine ihtiyaç duyarız.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*vOjwT1VJzKtHJXg867qKPQ.jpeg" /></figure><blockquote>Model sağlıklı bir dokuya da yanlışlıkla kutu çizip alarm verse bile (FP = 1), Recall formülünde FP yer almadığı için Recall değeri yine %75 kalır. Bu durum, Recall metriğinin tek başına neden yetersiz olduğunu ve yanlış alarmları (FP) cezalandırmak için neden Precision metriğine ihtiyaç duyduğumuzu açıklar.</blockquote><p>Recall değeri düşükse bunun birçok sebebi olabilir. En yaygın sebepler arasında sınıf dengesizliği, yetersiz eğitim verisi, hatalı etiketlemeler ve nesnelerin görüntüde çok küçük ya da belirsiz olması sayılabilir. Ayrıca modelin confidence threshold değeri de Recall üzerinde doğrudan etkilidir.</p><p>Örneğin veri setinde bir sınıf diğerlerine göre çok baskınsa model, az örnekle temsil edilen sınıfları yeterince öğrenemeyebilir. Bu da bazı nesnelerin kaçırılmasına neden olabilir.</p><p>Tabii ki Recall düşüklüğünün sebebini analiz etmek için model eğitimi sonucunda oluşturulan çıktıların (özellikle de grafiklerin ve confusion matrix’in) çok iyi incelenmesi gerekir.</p><h4>3. Precision (Kesinlik) vs Recall</h4><p>Precision, pozitif olarak tespit edilen sonuçların kaçının gerçekten pozitif olduğunun bir ölçütüdür. Yani “Model kaç tespit yaptı ve bunların kaçı doğru?” sorusuna cevap verir.</p><p>Precision metriği tek başına modelin yaptığı pozitif tahminlerin ne kadar güvenilir olduğu hakkında bilgi verir. Ancak modelin gerçek pozitiflerin ne kadarını bulabildiğini söylemez. Bunun için Precision’ın Recall ile ilişkisini anlamak ve yorumlayabilmek çok önemlidir.</p><p>Bu yüzden bu başlıkta sadece Precision’ı anlatmak yerine çok daha önemli olan Precision vs Recall ilişkisini açıklayacağım.</p><p>Bir metafor üzerinden anlatalım:</p><p>Bir denizde 100 tane levrek olduğunu ve bir balıkçının da bu 100 levreği avlamayı hedeflediğini düşünelim. Eğer bu balıkçı 100 levreğin 90&#39;ını avlarsa ve toplamda 120 tane şey avlamış olursa bu balıkçının Precision ve Recall değerleri ne olur?</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*l_t_5uy0VnafBTQOJn3pig.jpeg" /></figure><p>Görselde göründüğü üzere %75, Recall ise %90 olur.</p><p>Peki bu balıkçı zıpkın kullanarak her bir balığı avlamayı hedeflerse ne olur?</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*A9soBaUbWcx3Kf_ONOpxUA.jpeg" /></figure><p>%100 Precision oranına ulaşır. Çünkü balığın levrek olduğundan emin olmadıkça zıpkınını kullanmaz. Gün sonunda kovada sadece 5 tane balık vardır ve bu balıkların 5&#39;i de kesinlikle levrektir. Ancak bu sefer Recall değeri oldukça düşük çıkar (%5 kadar düşük). Çünkü denizde 95 levrek daha vardır ve balıkçı bu 95 levreği kaçırmıştır :(</p><p>Şimdi de aynı balıkçının aynı denizde zıpkınla değil de ağ ile levrek avladığını düşünelim. Bu durumda Precision ve Recall nasıl etkilenir?</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*zfh7FVztQfIT9seayCQjUg.jpeg" /></figure><p>Bu senaryoda denizdeki tüm levreklerin yakalandığını kabul ediyoruz. Ancak ağa levrek dışında bir sürü şey ve birçok farklı balık türü de yakalanmış olur. Ama bizim hedefimiz sadece levrekleri yakalamaktı. Bu yüzden bu sefer Precision değeri oldukça düşük çıkar ve Recall değeri de %100 olur.</p><p>Sonuç olarak Recall ile Precision metrikleri arasında genellikle bir denge (trade-off) olduğunu görmüş olduk. Peki sizce ideal olan nedir? Yani Precision’ın yüksek olması mı daha başarılıdır, yoksa Recall’ın daha yüksek olması mı?</p><p>Bu sorunun kesin ve net bir cevabı yok. Çünkü modelinizi eğitme amacınıza göre önceliğiniz Precision’ın daha yüksek olması ya da Recall’ın daha yüksek olması olabilir.</p><p>Eğer amacınız bir plastik boru üretim hattındaki hasarlı boruları tespit etmekse Recall metriği burada daha öne çıkar. Çünkü en nihai amacınız hasarlı parçaları kaçırmamaktır. Yani mümkün olduğunca fazla True Positive elde etmek ve False Negative sayısını azaltmak istersiniz.</p><p>Ama eğer amacınız yine aynı boru üretim hattında belirli bir zaman diliminde kaç tane hasarlı parça üretildiğini doğru şekilde hesaplamaksa Precision metriği de önem kazanır. Çünkü bu sefer yanlış alarm almak istemezsiniz. Yanlış tespitler, hasarlı parça sayısını olduğundan fazla gösterebilir.</p><p>Bu iki kavramı yeterince somutlaştırdığımı düşünüp bir sonraki başlığa geçiyorum.</p><h4>4. F1-Score</h4><p>F1-Score, değerlendirme metrikleri arasında en dikkat edilmesi gerekenlerden biridir. Eğer Recall ve Precision iyice anlaşıldıysa bu ikili arasında bir ilişki olduğu da görülmüştür. Genellikle biri artarken diğeri azalabilir. Bu ilişkiye tahterevalli benzetmesi yapabiliriz.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*fvi3p9IgHZWm40DfcOT7Rw.jpeg" /></figure><p>İşte F1-Score da bu tahterevallinin dengesini gösterir. Yani bu iki değerin ortalamasını verir. Ortalama denince akla ilk aritmetik ortalama gelebilir ancak buradaki ortalama <em>harmonik ortalama</em>dır. Peki neden harmonik ortalama?</p><p>Aritmetik ortalama iki değerin toplamının değer sayısına bölünmesiyle bulunurken harmonik ortalama küçük değere daha fazla ağırlık verir. Değerlerden biri sıfıra yaklaştıkça sonuç da sıfıra yaklaşır. Yani harmonik ortalama uç değerlere acımaz.</p><p>Aritmetik ortalama ile harmonik ortalama arasındaki farkı matematiksel bir örnekle somutlaştıralım.</p><p>Diyelim ki bir model eğitimi sonucunda Precision ve Recall metrikleriniz şu şekilde:</p><p><strong>Precision = 1.0</strong></p><p>Yani modelin tahmin ettiği pozitiflerin %100&#39;ü gerçekten pozitif; hiç yanlış pozitif tahmin yok.</p><p><strong>Recall = 0.05</strong></p><p>Yani model, gerçek pozitiflerin sadece %5&#39;ini yakalayabilmiş, geri kalanını kaçırmış.</p><p>Bu durumda:</p><ul><li>Aritmetik ortalama: <strong>0.525</strong></li><li>Harmonik ortalama: <strong>0.095</strong> (yaklaşık)</li></ul><p>Aritmetik ortalamaya baksaydınız modelin “orta seviyede (%52.5) başarılı” olduğunu düşünebilirdiniz. Ancak bu tamamen yanıltıcı olurdu. Çünkü model neredeyse hiçbir gerçek pozitif nesneyi/durumu bulamamıştır.</p><p>Harmonik ortalamaya göre ise skor, modelin ciddi bir kör noktası olduğunu (bu senaryoda Recall değerinin fazlaca düşük olduğunu) size doğrudan söyler.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*3V-Kpw7hnNq3Wp2pskZvTQ.jpeg" /></figure><p>Sonuç olarak bir modelin başarılı sayılabilmesi için hem hedefi kaçırmaması (Recall) hem de tahminlerinin doğru olması, yani yanlış pozitif tahminler yapmaması (Precision) önemlidir.</p><p>F1-Score’un yüksek olması bu iki değerin de genel olarak iyi olduğunu gösterir. Düşük olmasıysa bu iki değerden en az birinin düşük olduğunu gösterir. Yani harmonik ortalamanın düşük olması modelde bir sorun olduğunu gösterir ama sorunun teşhisi size, yani modeli eğiten kişiye kalır.</p><h4>5. IoU (Intersection over Union)</h4><p>Şimdiye kadarki metrikler, nesnenin sınıfının doğru tahmin edilip edilmediğine yönelikti. IoU metriği ise nesnenin görüntüde ne kadar doğru konumlandırıldığını değerlendirmek için kullanılır.</p><p>Intersection over Union (IoU), Türkçeye kabaca “Kesişimin Birleşime Oranı” olarak çevrilebilir.</p><ul><li><strong>Intersection:</strong> İki kutunun kesişim alanı.</li><li><strong>Union:</strong> İki kutunun birleşim alanı.</li></ul><p>Bir object detection modelinin 2 temel görevi vardır:</p><ol><li>Nesnenin hangi sınıfa ait olduğunu tahmin etmek (classification),</li><li>Nesnenin görüntüde nerde bulunduğunu tahmin etmek (localization)</li></ol><p>Object detection’da tespit edilen nesnelerin etrafına kutular çizilir. IoU, adından da anlaşılacağı üzere tahmin edilen kutu ile gerçek kutunun ne kadar örtüştüğünü ölçer. Bu ifadeyi sözel olarak açıklamak biraz zor. Bu yüzden bir görselle açıklayalım.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*bH2bzviPyVHay_UPLbcXvA.png" /><figcaption>developer.ibm.com</figcaption></figure><p>IoU matematiksel olarak bounding box’ların kesişim alanının birleşim alanına bölünmesiyle bulunur ve 0–1 arasında değer alır. 0.00 IoU değeri hiç örtüşme olmadığı anlamına gelirken 1.00 değeri kutuların tamamen örtüştüğü anlamına gelir.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*iCt6yFKrT723YFf2R6uBdg.png" /></figure><p>Örneğin model, bir MR görüntüsündeki kanserli hücreyi doğru sınıflandırmış olabilir ama çizdiği bounding box gerçek kanserli hücrenin çok küçük bir bölümünü kapsıyor olabilir. Bu durumda modelin nesneyi sınıflandırması doğru olsa da localization performansı iyi değildir.</p><p>Burada önemli bir ayrıntı var: Object detection değerlendirmesinde Recall da belirli bir IoU eşiğine göre hesaplanır. Eğer tahmin edilen kutu gerekli IoU eşiğini karşılamıyorsa bu tahmin True Positive olarak kabul edilmeyebilir. Dolayısıyla kutunun konumlandırılmasındaki hata Recall değerini de etkileyebilir.</p><p>Görselde de kanserli hücrenin yalnızca yaklaşık %35&#39;lik bir bölümü örtüşüyor.</p><p>Artık IoU kavramını anladığımızı düşünüyorum. Peki öyleyse IoU Threshold nedir?</p><p>IoU Threshold, adından da anlaşılacağı gibi bir eşik değeridir. Yani tespit edilen nesnenin tahmin kutusunun, gerçek kutuyla en az ne kadar örtüşmesi gerektiğini belirler. Bu değer kullanılan değerlendirme protokolüne göre belirlenir.</p><p>Örneğin IoU eşiğinin 0.30 olduğunu varsayarsak son görseldeki kanserli hücre tespiti, diğer eşleştirme koşullarını da sağlıyorsa değerlendirmeden geçer. Çünkü hücre için hesaplanan IoU değeri 0.35&#39;tir.</p><p>Ancak unutulmamalıdır ki bir tespitin TP sayılması için IoU eşiğini geçmesi tek başına yeterli değildir. Tahmin edilen nesnenin aynı zamanda doğru sınıflandırılmış olması ve ilgili ground truth nesnesiyle geçerli bir eşleştirme oluşturması gerekir.</p><h4>6. mAP50 ve mAP50–95</h4><p>mAP metriğinin açılımı “mean Average Precision”dır. mAP kavramını parçalayarak açıklayalım.</p><p><strong>AP (Average Precision):</strong> Tek bir sınıf için, farklı confidence threshold değerlerinde elde edilen Precision-Recall ilişkisinden hesaplanan performans ölçütüdür.</p><p><strong>mAP (mean Average Precision):</strong> Birden fazla sınıfın AP değerlerinin ortalamasıdır.</p><p>Örneğin modelimiz 3 sınıftan oluşsun: Araba, motosiklet ve kamyon. Bu sınıfların AP değerleri sırasıyla 0.90, 0.80 ve 0.70 ise mAP, bu 3 değerin ortalamasıyla bulunur. Yani 0.80 olur.</p><p>Bu sayede modelin farklı sınıflardaki tespit başarısını tek bir değerle ifade edebiliriz.</p><p>Peki mAP50 ve mAP50–95 arasındaki fark nedir?</p><p>Öncelikle şunu bilmemiz gerekiyor: AP hesaplanırken bir IoU threshold değeri belirlenir. Bu eşik, tahmin edilen bounding box’ın gerçek bounding box ile ne kadar örtüşmesi gerektiğini belirler.</p><p><strong>mAP50</strong>, IoU threshold değerinin 0.50 olarak belirlendiği değerlendirmedir. Yani bir tahminin doğru kabul edilmesi için gerekli IoU değeri en az 0.50 olmalıdır.</p><p><strong>mAP50–95</strong> ise IoU threshold değerlerinin 0.50&#39;den 0.95&#39;e kadar 0.05 aralıklarla değiştirildiği değerlendirmedir. Yani sırasıyla 0.50, 0.55, 0.60, 0.65, 0.70, 0.75, 0.80, 0.85, 0.90 ve 0.95 eşikleri kullanılır. Bu eşiklerde elde edilen AP değerleri ortalanır.</p><p>Dolayısıyla mAP50–95, mAP50&#39;ye göre daha sıkı bir değerlendirme kriteridir. Çünkü modelin yalnızca nesneleri bulmasını değil, bounding box’ları daha hassas konumlandırmasını da değerlendirir.</p><p>Nesne tespitinde yalnızca Precision ve Recall değerlerine bakmak yeterli değildir.</p><p>Çünkü bir modelin başarısı, yalnızca doğru ve yanlış tahminlerinin sayısına değil, aynı zamanda modelin farklı güven eşiklerinde nasıl performans gösterdiğine de bağlıdır.</p><p>Örneğin modelimiz bir nesneyi tespit ettiğinde ona bir güven skoru (Confidence Score) verir:</p><ul><li>Otomobil: %95 güven</li><li>Otomobil: %85 güven</li><li>Otomobil: %70 güven</li><li>Otomobil: %40 güven</li></ul><p>Biz modelin yalnızca %80 ve üzeri güvenle yaptığı tahminleri kabul edersek başka, %40 ve üzeri tahminleri kabul edersek başka sonuçlar elde ederiz.</p><p>Dolayısıyla Confidence Threshold değiştikçe Precision ve Recall değerleri de değişir. İşte burada Average Precision (AP) devreye girer.</p><p>AP, farklı confidence threshold değerlerinde elde edilen Precision-Recall eğrisinin altında kalan alanı (Area Under the Curve) ifade eder. Yani tek bir eşikteki Precision ve Recall değerine bakmak yerine modelin farklı eşiklerdeki performansını değerlendirir.</p><p>Peki ikisini birlikte yorumlarken nelere dikkat etmeliyiz?</p><p>mAP50 metriği, nesnelerin en az 0.50 IoU örtüşme eşiğini karşıladığı koşullarda modelin tespit başarısını gösterir. mAP50–95 metriği ise farklı ve giderek zorlaşan IoU eşiklerinde modelin performansını değerlendirir. Bu nedenle mAP50–95 değeri genellikle mAP50 değerinden daha düşük çıkar.</p><p>İki metriği birlikte yorumlamak, modelin genel tespit başarısının yanı sıra bounding box konumlandırma hassasiyeti hakkında da fikir verir.</p><p>Bu yazıda confusion matrix’ten başlayarak Precision, Recall, F1-Score, IoU ve mAP metriklerini kendi anladığım ve anlatabildiğim kadarıyla açıklamaya çalıştım. Umarım okurken sizin için de anlaşılır ve faydalı olmuştur. Eksik ya da yanlış aktardığım bilgiler varsa düzeltmekten ve katkıda bulunmaktan çekinmeyin. Her türlü yoruma ve öneriye açığım :)</p><p>Bu blogda yazdığım yazılar, aylar boyunca edindiğim bilgi ve deneyimleri somutlaştırmak, öğrendiklerimi kalıcı hâle getirmek ve kendi gelişimimi takip edebilmek için yazdığım yazılar. Bir bakıma buraya yazı yazarak kendimi teknik anlamda daha fazla geliştirmek için motive oluyorum.</p><p>Eğer yazımı beğendiyseniz diğer yazılarıma da göz atabilirsiniz. Yeni şeyler öğrenmeye ve öğrendiklerimi paylaşmaya devam!!</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=91887230ed53" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[MVC]]></title>
            <link>https://medium.com/@dlrkardas/mvc-660f169921c9?source=rss-bab14f4bc214------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/660f169921c9</guid>
            <category><![CDATA[separation-of-concerns]]></category>
            <category><![CDATA[web-geliştirme]]></category>
            <category><![CDATA[yazılım-mimarisi]]></category>
            <category><![CDATA[viewmodel]]></category>
            <category><![CDATA[web-development]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Dilara Kardaş]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 17 Oct 2025 16:40:48 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-10-17T16:43:59.148Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Çalıştığım bir proje gereği kısa sürede mvc hakkında bilgi sahibi olmam gerekti. Tıpkı diğer yazılarımda olduğu gibi bu yazımda da neler öğrendiğimi görme adına ve sanki bir arkadaşıma mvc nin ne olduğunu anlatıyormuş gibi bu yazıyı yazdım. Bu yüzden eğer projende bir hata aldıysan ve hatayı araştırırken kendini burada bulduysan bu yazı senin için yeterli olmayabilir!</p><h4>MVC ye neden ihtiyaç duyduk?</h4><p>Bilim ve teknolojideki tüm gelişmeler gibi MVC de bir ihtiyaç sonucu ortaya çıktı. Eskiden geliştirilen projelerde tüm yazılım tek bir sayfada yazılırmış. Örneğin bir butonun tetiklediği fonksiyon sunucu isteklerini ve veri tabanına kayıt işlemlerini de yaparmış. Yani tüm iş mantığı tek bir yerde toplanırmış. Bu durumda geliştirci projede bir butonun görünümüyle alakalı küçük bir değişiklik yapacak olsa bile tüm proje bu değişiklikten etkilenirdi. Haliyle kodun yönetimi ve bakımı oldukça zorlayıcı olurdu. Test kısmından bahsetmek dahi istemiyorum.</p><p>İşte bu noktada Seperation of Concerns ilkesine uygun bir arayışa gidildi ve Norveçli bir yazılım mühendisi MVC yi ortaya attı. Sonuç olarak MVC iş mantığını ayırma ihtiyacı sebebiyle ortaya çıktı ve kullanılmaya başlandı.</p><h4>Seperation of Concerns (SoC)</h4><p>Seperation of Concerns birebir çeviride “Endişelerin Ayrımı” anlamına gelir. İlk başta bu çeviri mantıksız gelebilir ancak burda Concerns kelimesi, sorumluluk, görev alanı kavramlarını karşılar. Ancak illa endişe kavramıyla ilişkilendirme gerekirse “SoC herkesin kendi derdiyle ilgilenmesidir.” şeklinde bir tanım yapabiliriz :)</p><p>SoC en temelde her bir bileşenin tek bir işten sorumlu olduğu bir tasarım ilkesidir. Yazılım jargonuna hakim olmayan biri SoC yi tanımlamak isteseydi bence şöyle tanımlardı: “Benzer işlerin aynı dizin altında yapılması işlemidir. Yani razor dosyalarının view klasörü altında, http isteklerinin controller altında ve modellerin model klasörü altında toplanmasıdır.” Bu tanım oldukça doğru ama biraz eksik bir tanımdır. Çünkü SoC prensibi sadece dosya yapısıyla sınırlı değildir, SoC kodun her katmanında sorumlulukların net sınırlarla ayrılmasını sağlar.</p><p>İşte MVC de bu prensibi somutlaştıran en bilinen örneklerden biridir. Model, View ve Controller birbirinden farklı “endişeleri” (sorumluluk alanlarını) üstlenir.</p><p>MVC bazı kaynaklarda mimari, bazı kaynaklardaysa tasarım örüntüsü (design pattern) olarak tanımlanıyor ancak MVC için en doğru tanım, bir “Tasarım Mimarisi” olacaktır. Çünkü MVC en basit tanımıyla işlerin ayrıştırılması prensibine dayanır. Dolayısıyla projenin mimarisini belirler ancak bu yapısıyla tekrarlanabilir bir çözüm sunduğu için bir pattern de oluşturmuş olur. Bu yüzden en doğru tanım: Architectural Pattern olacaktır.</p><p>Mvc çoğunlukla web uygulamalarında kullanılır ancak controller ın web uygulamaları dışında da kullanımına denk gelebilirsiniz. Öyleyse MVC yi detaylıca inceleyelim.<br>MVC 3 kısımdan oluşur: Model, View ve Controller.</p><p><strong>Model: </strong>Tüm iş mantığını barındıran ve veri yönetimini sağlayan kısımdır.</p><p><strong>View: </strong>Kullanıcıya çıktının gösterildiği kısımdır. View dosyalarında html, java script ve c# gibi bir çok teknoloji aynı anda kullanılabilir. .Net de view dosyaları “.cshtml” uzantılı olur ve bunlara “Razor” dosyası denir.</p><p><strong>Controller: </strong>Model ile view arasındaki iletişimi sağlayan köprüdür. İstekleri alır, bu isteklere göre gerekli modelleri çağırır ve sonucu view e gönderir.</p><p>İlk bakışta bu kavramların soyut kaldığını tahmin edebiliyorum. Çünkü bende öyle olmuştu :) Bu yüzden çok ünlü bir örnek olan Restorant metaforundan bahsedeceğim.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*zKwx1FFuijS7GenpbWh47g.png" /></figure><p>Herhangi bir restoranda yemek siparişi veren bir müşteri olduğunuzu düşünün. Bu senaryoda sipariş verdiğiniz yemeğin ne olduğunu biliyor olduğunuzu varsayacağım. Siparişiniz getirildiğinde tabakta ne olacağını biliyor olmanız Model kavramına, tabakta gördükleriniz View kavramına ve garsonun mutfakla siz (müşteri/client) arasındaki iletişimi sağlamasıysa Controller kavramına denk gelir. Garson müşterinin siparişini alır ancak müşteriyi siparişinin nasıl hazırlanacağı ya da siparişi kimlerin hazırlayacağı gibi detaylarla meşgul etmez. Zaten müşteri de bu detayları bilmek istemez :) Ancak garson mutfağa gittiğinde siparişi kime iletmesi ve kimden teslim alması gerektiğini bilir. Çünkü garson mutfaktaki tüm görev dağılımı bilgisine sahiptir.</p><h4>Bir isteğin yol akışı</h4><p>MVC projesindeki bir isteğin yol akışını basit bir örnekle gösterelim.</p><p>Kullanıcı, <a href="https://restorant.com/musteriler">https://restorant.com/musteriler</a> adresine istek atsın.</p><p>Bu adresin <strong>Model sınıfı</strong> şöyle olsun:</p><pre>public class Musteri<br>{<br>  public int Id { get; set; }<br>  public string Name { get; set; }<br>  public string Email { get; set; }<br>}</pre><p>Modelimiz id, name ve email alanlarına sahip. Yani herhangi bir istek yapıldığında bu isteğin id, name ve email bilgilerini içereceğini biliyoruz.</p><p><strong>Controller sınıfı:</strong></p><pre>public class MusteriController : Controller<br>{<br>    public IActionResult Index()<br>    {<br>        // Normalde veri veritabanından çekilir, ama basit tutalım:<br>        var musteriler = new List&lt;User&gt;<br>        {<br>            new Musteri { Id = 1, Name = &quot;Dilara&quot;, Email = &quot;dilara@deneme.com&quot; },<br>            new Musteri { Id = 2, Name = &quot;Derya&quot;, Email = &quot;derya@deneme.com&quot; }<br>        };<br><br>        return View(musteriler); // View&#39;e veriyi gönderir<br>    }<br>}</pre><p>.Net MVC projelerinde controller oluşturmak için Controller sınıfını miras almanız gerekir. Bu sınıf içerisinde gerekli tüm metodları bulundurur. MusteriController sınıfı ilk olarak Model sınıfımıza istekte bulunur ve sonrasında aldığı bilgileri View a döndürür. Yani ilk olarak mutfağa siparişi iletir ve sonra mutfaktan aldığı tabağı (veriyi) müşteriye götürür (view).</p><p><strong>View dosyası:</strong></p><pre>@model List&lt;User&gt;<br><br>&lt;h2&gt;Müşteri Listesi&lt;/h2&gt;<br>&lt;ul&gt;<br>@foreach (var musteri in Model)<br>{<br>    &lt;li&gt;@musteri.Name - @musteri.Email&lt;/li&gt;<br>}<br>&lt;/ul&gt;</pre><p>En son aşamada view dosyasında değişiklikler kullanıcının göreceği şekilde yapılır. Örneğin yukardaki kodda müşteri listesi ekrana yazdırılır. View in işi sadece görsellik ve sunumdur.</p><p>Bu akışı özetlemek gerekirse iş akışı şu şekilde olur:<br>Kullanıcı <em>/musteriler</em> adresine gider -&gt;</p><p>Tarayıcı bu isteği UserController a iletir -&gt;</p><p>Controller, modelden (ya da veritabanından) veriyi alır ve view a yollar -&gt;</p><p>View, veriyi kullanıcıya gösterir.</p><h4>MVVM (Model–View–ViewModel)</h4><p>MVC mimarisine benzer şekilde MVVM de yazılım bileşenlerini birbirinden ayırmayı amaçlar. Ancak bu desende Controller yerine ViewModel bulunur. ViewModel, bir yandan View ile Model arasında veri akışını yönetirken, diğer yandan kullanıcı arayüzünün ihtiyaçlarını karşılar.</p><p>Başka kaynaklarda viewModel için çok daha detaylı ve formal tanımlar bulabilirsiniz ancak benim tanımımla ViewModel, kullanıcının göreceği datayı filtreler. Örneğin Musteri modelinde müşterinin TC kimlik numarası gibi hassas bir bilgi olabilir. Ancak bu veriyi doğrudan arayüze taşımak, kişisel verilerin korunması açısından doğru olmaz. Bu durumda, MusteriViewModel isimli ayrı bir sınıf tanımlanır ve sadece gerekli alanlar (örneğin ad, soyad, sipariş no gibi) bu sınıfa map edilir.</p><p>Böylelikle viewModel bir nevi “ara katman” görevi görür; View’ın ihtiyaç duyduğu veriyi şekillendirir, fazlasını gizler, bazen de kullanıcı etkileşimlerine uygun ek veriler üretir.</p><h4>DTO (Data Transfer Object)</h4><p>DTO ve MVVM kavramlarını ilk öğrendiğimde bu iki kavramı sürekli birbirine karıştırıyor ve hatta bir süre aynı şey olduklarını sanıyordum. Aslında her ikisi de veriyi düzenli ve güvenli bir şekilde taşımayı amaçlar, ancak farklı soyutlama seviyelerinde yer alırlar. MVVM bir mimari pattern iken DTO sadece bir veri nesnesidir ve genellikle katmanlar arası veri taşımak için kullanılır. Örneğin, backend’deki bir Musteri nesnesini API üzerinden frontend’e göndermek istiyorsan, doğrudan Musteri modelini dışarı açmak güvenli veya pratik olmayabilir. Bu durumda bir MusteriDto oluşturur, sadece gerekli alanları bu sınıfa eklersin. DTO’lar genellikle taşıyıcı nesnelerdir; içinde iş mantığı barındırmazlar.</p><p>Bir API projesinde de gelen veriyi özelleştirmek için de DTO (Data Transfer Object) kullanılabilir. Veri çekilecek bir projede model, endpoint’ten gelecek veri tipine göre oluşturulur. Örneğin, endpoint yalnızca müşterinin adı, maili ve telefonunu döndürüyorsa, model sınıfında da yalnızca bu alanlar tanımlanmalıdır. Ancak birçok senaryoda veriler veritabanına kaydedilirken primary key (id) alanına ihtiyaç duyulur. Bu durumda veriler doğrudan model nesnesi üzerinden kaydedilemez, çünkü modelde id alanı bulunmamaktadır. İşte burada DTO devreye girer.</p><p>DTO sınıfı, modelin bir kopyası gibi davranır ama üzerine id gibi ek alanlar tanımlanabilir. Böylece, verileri API’den çekerken model nesnesi, verileri veritabanına kaydederken DTO nesnesini kullanılır.</p><p>Yazdıklarımızı kodla gösterelim:</p><pre>// API&#39;den veri çekerken kullanılan model<br>public class MusteriModel<br>{<br>    [Key]<br>    [DatabaseGenerated(DatabaseGeneratedOption.Identity)] //id nin db tarafından otomatik arttırılmasını sağlar.<br>    public int Id { get; set; } //primary key<br>    public string Name { get; set; }<br>    public string Email { get; set; }<br>    public string Phone { get; set; }<br>}<br><br>// Veritabanına kaydederken kullanılan DTO (model kopyalaıp id ekleniyor)<br>public class MusteriDTO<br>{<br>    public string Name { get; set; }<br>    public string Email { get; set; }<br>    public string Phone { get; set; }<br>}</pre><pre>// API&#39;den veri çekiyoruz<br>var apiMusteri = new MusteriModel { Name = &quot;Dilara&quot;, Email = &quot;dilara@deneme.com&quot;, Phone = &quot;05555555555&quot; };<br><br>// Veritabanına kaydetmek için DTO oluşturuyoruz<br>var dbMusteri = new MusteriDTO <br>{<br>    //id otomatik oluşturulacağı için değer atamamıza gerek yok<br>    Name = apiMusteri.Name, <br>    Email = apiMusteri.Email, <br>    Phone = apiMusteri.Phone<br>};</pre><h4>MVC nin Avantajları</h4><p>MVC kullanmanın bir çok avantajı var ancak ben bu yazımda en temel 5 sebepten bahsedeceğim.</p><p><strong>1. Kodun bakımının kolaylaştırır</strong> Herkes sadece kendi işinden sorumlu olduğu için projede bir değişiklik yapmak istediğinizde sadece ilgili yeri değiştirmeniz yeterli olur ve yapılan değişiklik kodun diğer kısımlarını etkilemez.</p><p><strong>2. Test edilebilirliği artırır</strong> Kodun sorumluluklara göre bölünmesi her bileşenin ayrı ayrı test edilmesini sağlar. Bu sayede herhangi bir controller metodunuzun sağlıklı çalışıp çalışmadığını kodun diğer kısımlarını etkilemeden test edebilirsiniz.</p><p><strong>3. Ekip çalışmasını kolaylaştırır</strong> Frontend ekibi view kısmında geliştirme yaparken backend ekibi controller da geliştirme yapabilir. Çünkü bileşenler bağımsız olduğu için ekipler birbirinin koduna müdahale etme derdi yaşamaz.</p><p><strong>4. Kodun yeniden kullanılabilirliğinini sağlar </strong>Model ve Controller mantıkları farklı projelerde veya farklı View’larla tekrar kullanılabilir. Örneğin aynı Model’i hem bir web uygulamasında hem de bir API’de kullanmak mümkündür.</p><p><strong>5. Genişlemeye ve değişime açık bir yapı sunar </strong>Hızla değişien teknolojiye ayak uydurur. Örneğin view tarafında react kullanılmak istendiğinde proje yapısında sadece View katmanının değiştirilmesi yeterli olur. Model ve Controller büyük oranda aynı kalır.</p><h4>MVC nin Dezavantajları</h4><p>Şu ana kadar MVC den mükemmel bir mimariymiş gibi bahsetsek de tabi ki bazı dezavantajalrı var. Özellikle yeni başlayanlar için bu yapı ilk başta hem karmaşık hem de “fazla katmanlı” olabilir. Ancak bir kez anlandı mı kullanımı oldukça kolay bir hale gelir. Kullanımı dışında başka dezavantajları da var tabi ki.</p><p><strong>1. Controller’ların zamanla şişmesi (Fat Controller Problemi)</strong><br>Küçük bir projede Controller’lar genellikle basittir. Ancak proje büyüdükçe tüm iş mantığının kontrol katmanına taşınması, Controller’ları oldukça büyük hale getirir. Ancak bu sorun servis katmanları kullanılarak çözülebilir. Örneğin küçük bir projede controller hem modele istek atıp hem de veritabanına kayıt yapabilir ancak proje büyüdükçe servis katmanı oluşturulup veri tabanına kayıt işlemi bu kısımda yapılabilir. Bu sayede controller en temelde tanımlandığı gibi sadece modelle view arasındaki iletişimden sorumlu olur.</p><p><strong>2. Yeni başlayanlar için dosya karmaşası</strong><br> MVC düzenli bir yapı sunsa da, ilk kez gören biri “neden bu kadar kalasör var?” diyebilir (ben de ilk gördüğümde klasörler gözümü inanılmaz korkutmuştu.). Model, View ve Controller’ların ayrı klasörlerde bulunması başta karışık gelse de, proje büyüdükçe bunun aslında önemli bir düzen olduğu kavranır.</p><p><strong>3. Küçük projeler için fazla katmanlı hissettirebilir9</strong><br> Basit bir uygulama için bile üç farklı dosyada değişiklik yapmak bazen fazla gelir. Bu yüzden MVC, her projede kullanılacak “tek doğru” çözüm değildir. Ufak projelerde daha sade yapılar kullanmak mantıklı olabilir.</p><p><strong>4. “MVC = sadece web için” yanılgısı</strong><br> MVC genellikle web uygulamalarıyla özdeşleştirilir. Oysa MVC, bir düşünme biçimidir. Web dışında, masaüstü uygulamalarında, mobil geliştirmede hatta oyun motorlarında bile aynı prensip uygulanabilir. Yani MVC bir framework değil, bir yaklaşım biçimidir. MVC mantığını bir kere kaptınız mı artık bir çok projeye uyarlayabilirsiniz.</p><p><strong>5. Katı yapının öğrenme eşiği</strong><br> MVC, temiz bir mimari sunsa da bu temizlik belli bir disiplin gerektirir. Kodun nereye yazılacağı, hangi katmanın hangi işi üstleneceği gibi kurallara dikkat edilmezse yapı hızla dağılır. Kısacası MVC’yi anlamak kolay, doğru uygulamak sabır ister.</p><p>Yazının sonuna geldik. Genel olarak MVC ve birkaç kavram hakkında bilgi vermeye çalıştım. Yazının başında bahsettiğim gibi aslında bu yazıları kendi öğrenme sürecimi somutlaştırma adına yazıyorum. Yanlış ya da eksik anlatılmış bilgiler görürseniz lütfen düzeltmekten çekinmeyin. Bu yazıda anlattığım teknolojileri kullandığım projelerimi görmek için <a href="https://github.com/DilaraKardas">github </a>hesabımı, bana ulaşmak içinse <a href="https://www.linkedin.com/in/dilarakardas/">linkedin </a>hesabımı ziyaret edebilirsiniz.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=660f169921c9" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Flutterda Asenkron programlama: Future, Async, Await]]></title>
            <link>https://medium.com/@dlrkardas/flutterda-asenkron-programlama-future-async-await-9238b50cfdac?source=rss-bab14f4bc214------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/9238b50cfdac</guid>
            <category><![CDATA[future]]></category>
            <category><![CDATA[asenkron-programlama]]></category>
            <category><![CDATA[yazılım]]></category>
            <category><![CDATA[flutter]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Dilara Kardaş]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 09 Mar 2025 09:38:10 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-03-09T09:38:10.637Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*6-NgNb2zKA-81LdEN2EbWQ.png" /></figure><p>Yaptığım uygulamalar üzerinden öğrendiğim şeyleri yazdığım 3. Medium yazıma hoşgeldiniz!☺️</p><p>Bu sefer bir hava durumu uygulaması yaptım (uygulamanın kodlarına <a href="https://github.com/DilaraKardas/Clima">github adresimden</a> ulaşabilirisiniz.) ve ilk defa bir projemde API kullanarak webden canlı veri çektim. Bu yazımda da Future, async ve await kavramlarıyla birlikte API işlemlerinde bolca kullanılan asenkron programlamayı anlatacağım. Öyleyse Future ile başlayalım!</p><h4>Future</h4><p>Birçok programlama dilinde kullanılan Future nesnesi bir işin henüz bitmediğini ancak gelecekte tamamlanacağını belirtir. Future nesnesiyle senkron programlamada gecikme işlemleri yapabilirsiniz ancak Future anahtar kelimesi denince akla direkt asenkron programlama gelir. İlk olarak senkron programlama örneği verelim.</p><pre>void main() {<br>  gorev1();<br>  gorev2();<br>  gorev3();<br>}<br>void gorev1() {<br>  String sonuc = &#39;gorev 1 in verisi&#39;;<br>  print(&#39;1. gorev tamamlandı&#39;);<br>}<br>//gorev2 nin 3 sn sonra çalışmasını istiyoruz<br>void gorev2() { <br>  Future.delayed(Duration(seconds: 3), (){<br>    String sonuc = &#39;gorev 2 nin verisi&#39;;<br>    print(&#39;2. gorev tamamlandı&#39;);<br>  });<br>}<br>void gorev3() {<br>  String sonuc = &#39;gorev 3 un verisi&#39;;<br>  print(&#39;3. gorev tamamlandı&#39;);<br>}</pre><p>kodun çıktısı:</p><pre>1. gorev tamamlandı<br>3. gorev tamamlandı<br>2. gorev tamamlandı</pre><p>Bu kodda gorev2 nin çalışmasını 3 sn geciktirdik. Normalde gorev3 un gorev2 den sonra çalışması gerekir ama biz gorev2 de Future kullandığımız için gorev2 nin sonuçlanması beklenmeden gorev3 ü çalıştırabildik.</p><p>Bu kod Future ın senkron programlamadaki kullanımına basit bir örnekti. Şimdi diyelim ki gorev3 un çalışması için gorev2 nin çıktısına ihtiyacı var. Böyle bir senaryoyla karşılaştığımızda ne yapmalıyız?</p><pre>void main() {<br>  gorev1();<br>  String gorev2ninSonucu =  gorev2();<br>  gorev3(gorev2ninSonucu);<br>}<br><br>void gorev1() {<br>  String sonuc = &#39;gorev 1 in verisi&#39;;<br>  print(&#39;1. gorev tamamlandı&#39;);<br>}<br><br>String gorev2() {<br>  String sonuc=&quot;...&quot;;<br><br>  Future.delayed(Duration(seconds: 3), (){<br>    sonuc= &#39;gorev 2 nin verisi&#39;;<br>    print(&#39;2. gorev tamamlandı&#39;);<br>  });<br>  return sonuc;<br>}<br><br>void gorev3(String task2Data) {<br>  String sonuc = &#39;gorev 3 ün verisi&#39;;<br>  print(&#39;3. gorev, $task2Data ile tamamlandı &#39;);<br>}</pre><p>kodun çıktısı:</p><pre>1. gorev tamamlandı<br>3. gorev, ... ile tamamlandı <br>2. gorev tamamlandı</pre><p>Bu kodu çalıştırdığımız zaman hata almayız. Ancak gorev3 null değer döndürür. Çünkü bu kod gorev2 nin çalışması bitmeden gorev3 ü çalıştırır. Future kullanmamıza rağmen planladığımız senaryoyu hala uygulamaya dökemedik. Çünkü gorev2 ve gorev3 eş zamanlı çalışmıyor yani asenkron çalışıyor. Ancak biz hala kodu senkron yazmaya çalışıyoruz. Öyleyse kodu asenkron hale getirelim.</p><pre>void main() async{<br>  gorev1();<br>  String gorev2ninSonucu = await gorev2();<br>  gorev3(gorev2ninSonucu);<br>}<br><br>void gorev1() {<br>  String sonuc = &#39;gorev 1 in verisi&#39;;<br>  print(&#39;1. gorev tamamlandı&#39;);<br>}<br><br>Future&lt;String&gt; gorev2() async{<br>  String sonuc=&quot;&quot;;<br><br>  await Future.delayed(Duration(seconds: 3), (){<br>    sonuc = &#39;gorev 2 nin verisi&#39;;<br>    print(&#39;2. gorev tamamlandı&#39;);<br>  });<br>  return sonuc;<br>}<br><br>void gorev3(String gorev2ninVerisi) {<br>  String sonuc = &#39;gorev 3 ün verisi&#39;;<br>  print(&#39;3. gorev, $gorev2ninVerisi ile tamamlandı &#39;);<br>}</pre><p>Kodun çıktısı:</p><pre>1. gorev tamamlandı<br>2. gorev tamamlandı<br>3. gorev, gorev 2 nin verisi ile tamamlandı </pre><p>Kodda ilgili yerlere async ve await anahtar kelimelerini yerleştirerek kodu asenkron hale getirdik.</p><p>async bir fonksiyonun asenkron olduğunu belirtir. await ise asenkron fonksiyon içinde kullanılarak o fonksiyonda beklemesi gereken işlem için kullanılır. async olmadan await kullanamazsınız ancak await olmadan async kullanılabilir, sadece o kodun beklediği bir şey olmaz.</p><p>Dart dilinde async Future döndürür. Ki bu da çok mantıklı çünkü sonuçta asenkron çalışan bir fonksiyonun diğer fonksiyonlarla eşzamanlı sonuçlanmayacağını biliyoruz dolayısıyla async tanımlı fonksiyon dile gelse “Ben birazdan sonuçlanacağım. Yani şimdi değil. O yüzden beni Future tanımlamalısın” derdi. ☺️</p><p>Basit bir örnekle Future ı anlattım. Peki Future nerelerde kullanılır derseniz, HTTP istekleri, dosya işlemleri ve veri tabanı sorguları gibi uzun süren (zaman gerektiren) işlemlerde kullanılır.</p><h4>Günlük Hayattan Bir Örnek</h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/498/1*ntCBPC46SSsJRhNaCylPFw.gif" /></figure><p>Ve tüm bu anlattıklarımın somutlaşması için günlük hayattan bir örnek verecek olursam, Future bir fast food restoranında yemek siparişi vermek gibidir. Şöyle ki sipariş verdiğinizde size siparişinizin detaylarıyla birlikte sıra numaranızın yazılı olduğu bir fiş verirler. Bu fiş yemeğinizin hazırlanmaya başladığını ve bir süre sonra o yemeği alacağınızı gösterir. Yemeğiniz hazırlandığı esnada arkadaşınızla sohbet etmek ya da sosyal medyada gezinti yapmak gibi farklı işlerle meşgul olabilirsiniz. İşte kodlamada Future tam olarak böyle çalışır. Bir fonksiyonu Future tanımladıktan sonra onun sonuçlanmasını beklemeden başka fonksiyonlarla meşgul olabilirsiniz.</p><p>Umarım faydalı bir yazı olmuştur. Geri bildirim vermek isterseniz bana <a href="https://www.linkedin.com/in/dilarakardas/">linkedin</a> adresimden ulaşabilirsiniz. ☺️</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=9238b50cfdac" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Flutterda Navigator()]]></title>
            <link>https://medium.com/@dlrkardas/flutterda-navigator-93f131554c4c?source=rss-bab14f4bc214------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/93f131554c4c</guid>
            <category><![CDATA[flutter]]></category>
            <category><![CDATA[yazılım]]></category>
            <category><![CDATA[mobil-uygulama]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Dilara Kardaş]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 07 Mar 2025 11:02:55 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-03-07T12:20:00.404Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Selamlar. Bir süredir flutter çalıştığımı ve öğrendiklerimi burada paylaşacağımı söylemiştim. İşte karşınızda ikinci yazım!</p><p>Bu sefer BMI Calculator isimli vücut kitle endeksini hesaplayan bir uygulama yaptım ve bu uygulamada ilk defa birden fazla sayfa kodlamayı deneyimledim. Uygulamanın detaylı kodlarına <a href="https://github.com/DilaraKardas/BMI-Calculator">github adresimden</a> erişebilirsiniz. Dolayısıyla bu yazımda size sayfaları birbirine bağlamayı sağlayan <em>Navigator </em>den bahsedeceğim.</p><p>Navigatorler, stack yapısı kullanarak uygulamanızda sayfalar arasında (route lar arasında da diyebiliriz) gezinmenizi sağlar.</p><p>Flutterda sıklıkla kullanılan 4 tane Navigator fonksiyonu vardır. Bunlar:</p><ol><li><strong>Navigator.push()</strong></li><li><strong>Navigator.pop()</strong></li><li><strong>Navigator.pushReplacement()</strong></li><li><strong>Navigator.pushAndRemoveUntil()</strong></li></ol><p>Şimdi uygulamamda kullandığım kodları inceleyelim:</p><pre>Navigator.push(context,<br>  MaterialPageRoute(builder: (context) =&gt; ResultsPage(...))<br>);</pre><p><strong>Navigator.push(),</strong> context ve route isimli iki paramtere alır. context mevcut sayfanın widget ağacındaki konumunu belirtirken route açılacak yeni sayfanın nasıl görüneceği, animasyonlarının nasıl olacağı ve widget ağacındaki konumu ile ilgili yönlendirmeleri içerir. Örneğin android cihazlarda yeni sayfa sağdan sola doğru açılırken ios cihazlarda aşağıdan yukarı doğru açılır. Yukardaki kodda bu detaylar MaterialPageRoute() da belirtilir ve MaterialPageRoute() un builder parametresi alması zorunludur</p><pre>//butona basıldığında önceki sayfaya döner.<br>BottomButton(<br>  onTap: (){<br>    Navigator.pop(context); <br>  },</pre><p>Navigator.push() da bu kadar detay varken <strong>Navigator.pop()</strong> sadece context parametresini içerir çünkü pop işlemi yeni sayfayı stackten kaldırarak bir önceki sayfaya geri döner ve bu işlem için ekstra bilgilere veya yeni bir rota tanımlamaya gerek yoktur. Hangi sayfanın kapatılacağını anlamak için context bilgisini olması yeterlidir.</p><pre>Navigator.pushReplacament(context,<br>  MaterialPageRoute(builder: (context) =&gt; NewPage(...))<br>);</pre><p><strong>Navigator.pushReplacament()</strong> metodu da düzen olarak Navigator.push() ile aynıdır. Aradaki tek fark replacament da eski sayfanın stackden kaldırılmasıdır. Yani yeni sayfaya geçtikten sonra geri dönmek istediğinizde eski sayfaya geçemezsiniz. Bu metod çoğunlukla login sayfaları için kullanılır. Yani kullanıcıyı giriş yaptıktan sonra direkt anasayfaya yönlendirmek isterseniz bu metodu kullanmalısınız.</p><pre>Navigator.pushAndRemoveUntil(<br>  context,<br>  MaterialPageRoute(builder: (context) =&gt; NewPage()),<br>  (Route&lt;dynamic&gt; route) =&gt; false, // Bütün sayfaları siler<br>);</pre><p><strong>Navigator.pushAndRemoveUntil()</strong> fonksiyonu, daha karmaşık navigasyon senaryoları için kullanılır. Bu fonksiyon, yeni bir sayfa açarken, belirli bir sayfaya kadar olan tüm önceki sayfaları stackden kaldırır. Yani, sadece istediğiniz sayfayı bırakır ve geri dönüş yapıldığında o sayfaya kadar olan geçmişi temizler.</p><p>Navigator.pushAndRemoveUntil() fonksiyonu, üç parametre alır. İlk iki parametre tıpkı Navigator.push ve Navigator.pushReplacament de olduğu gibi context ve route dur. Üçüncü olarak ise predicate isimli bir parametre alır. predicate, boolean tipinde koşul belirten bir fonksiyondur. Bu koşul, yığındaki hangi sayfanın kalacağını ve hangi sayfaların silineceğini belirler. Predicate fonksiyonu true döndürdüğünde o sayfa yığında kalır, false döndürdüğünde ise o sayfa silinir.</p><p>Sonuç olarak Navigatorler sayfalar arası yönlendirmeyi sağlar.</p><p>Yazdıklarımda eksikler olabilir ama bu yazıları öğrendikten maksimum 1 ay sonra buraya yazıyorum. Yani bunlar benim için taze bilgiler. 😊Deneyim kazandıkça buraları güncelleyeceğim. Yine de geri bildirim vermek isterseniz bana <a href="https://www.linkedin.com/in/dilarakardas/">linkedin</a> adresimden ulaşabilirsiniz.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=93f131554c4c" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Flutterda Stateful Widget, setState(), Expanded Widget]]></title>
            <link>https://medium.com/@dlrkardas/dicee-ile-%C3%B6%C4%9Frendiklerim-stateful-widget-setstate-expanded-widget-0c618df32671?source=rss-bab14f4bc214------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/0c618df32671</guid>
            <category><![CDATA[mobil-uygulama]]></category>
            <category><![CDATA[yazılım]]></category>
            <category><![CDATA[widgets-in-flutter]]></category>
            <category><![CDATA[flutter]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Dilara Kardaş]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 04 Mar 2025 12:05:02 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-03-07T08:54:48.305Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Selamlar, bir süredir flutter öğrenmeye çalışıyorum ve yaptığım her uygulamada öğrendiğim şeyleri mediumda paylaşarak verimli bir öğrenme gerçekleştime kararı aldım. Şimdi karşımda biri varmış gibi size öğrendiklerimi aktarmaya çalışacağım. Bakalım neler öğrenmişim. Öyleyse challange accepted!</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/498/1*b7ljyzTjvzfsfRl2AKyMcw.gif" /></figure><p>Dicee isimli bir zar uygulaması yaptım. Uygulama tek bir arayüzden oluşan ve temelde zar atmanızı sağlayan basit bir uygulama. Ancak uygulamanın bana kazandırdıkları çok oldu çünkü bu uygulama sayesinde flutterda dinamik arayüz oluşturmayı ve durum yönetimini öğrendim. Şimdi biraz derine inelim ve teknik kavramlardan bahsedelim.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*HpVyee6XOC0VKb5PlfiWyw.gif" /></figure><h4>Stateful Widget</h4><p>Stateful widget durumu sabit olmayan, değişebilen widgettır. Peki bu durumu değişebilen ne demektir? Şöyle ki app barınızın rengi büyük olasılıkla uygulamanızın tüm sayfalarında aynı renkte olacaktır. Yani değişmeyecektir. Ya da uygulamanızdaki başlıklarda hep aynı yazı tipini kullanmayı tercih edeceksiniz yani yazı tipiniz de hep aynı olacaktır. Ancak bir sayaç uygulaması yapıyorsanız butona her tıkladığınızda sayının değişmesi gerekir. Ya da bizim uygulamamızda butona her tıkladığımızda (zarların kendisi birer buton oluyor) zarın görünen yüzeyinin değişmesi gerekiyor. İşte bu durumlar değişen durumlardır ve bu durumlarda Stateful Widget kullanmalısınız. “Öyleyse stateful widget nasıl kullanılır?” gibi bir soru sorabilirsiniz. Hemen açıklayalım:</p><p>Stateful widget kullanmak için 2 sınıf oluşturmanız gerekir. Biri Stateful widget ı extend etmek (miras almak) için, diğeriyse state sınıfını extend edip Stateful widgetın durumunu yönetmek için.</p><pre>class DicePage extends StatefulWidget { //stateful w. oluşturuldu<br>  const DicePage({super.key});<br><br>  @override<br>  State&lt;DicePage&gt; createState() =&gt; _DicePageState();<br>}<br><br>class _DicePageState extends State&lt;DicePage&gt; { //state sınıfı tanımlandı<br>  var leftDiceNumber = 1;<br>  var rightDiceNumber = 1;<br>//...<br>  }</pre><p>Daha basit ifade edecek olursak, önce Stateful Widget oluşturup sonra da onu yönetecek olan State sınıfını oluşturuyoruz. Bir stateful Widget state (durum) bilgisine sahiptir. Bu sebeple State sınıfı oluşturuyoruz. State sınıfı durum yönetimini sağlar ve flutterı durumun değiştiğine dair bilgilendirir ki bu noktada da setState araya giriyor.</p><h4>setState()</h4><p>setState() değişiklik olduğunu fluttera bildirerek arayüzün değişmesini sağlar. setState() fonksiyonu her zaman State sınıfının içinde olmalıdır. Yine sayaç uygulaması üzerinden örnek verelim. Diyelim ki sayacınız ilk başta 00.00 şeklinde ve butona bastığınızda sayacın başlamasını istiyorsunuz. Eğer butonun kodunun içinde setState kullanmadıysanız sayaç 00.00 da kalmaya devam eder. Ya da sayaç ilerliyor ve siz butona bastığınızda sayacın durmasını istiyorsanız da bu sefer sayaç ilerlemeye devam eder. Çünkü fluttera durumda bir değişiklik olduğu aktarılmaz. Bizim uygulamamızda da butona her basıldığında zarların değişmesini sağlayan setState oluyor.</p><pre>child: TextButton(<br>  onPressed: () {<br>    setState(() { //butona basıldığında durumu güncelle<br>      pressButton(); <br>    }<br>    );<br>  },<br>),</pre><p>setState() in içine yazdığımız pressButton() ile butona basıldığında değişikliğin gerçekleşmesi sağlanıyor.</p><h4>Expanded Widget</h4><p>Expanded widget Row ya da Column içindeki bir ögenin dengeli bir alan kaplamasını sağlar. Bu widget flex isimli bir parametreye sahiptir ve bu parametre oran belirtir. Birden fazla Expanded Widget kullandığınızda bu widgetların oranları flexe göre ayarlanır. Örneğin aşağıdaki kodda kırmızı konteyner 2 birim alan kaplarken mavi konteyner 1 birimlik alan kaplar.</p><pre>Row(<br>  children: &lt;Widget&gt;[<br>    Expanded(<br>      flex: 2, // 2 birim alan kaplar<br>      child: Container(<br>        color: Colors.red,<br>        height: 100,<br>      ),<br>    ),<br>    Expanded(<br>      flex: 1, // 1 birim alan kaplar<br>      child: Container(<br>        color: Colors.blue,<br>        height: 100,<br>      ),<br>    ),<br>  ],<br>)</pre><p>flex in belirtilmediği durumlarda flex varsayılan olarak 1 kabul edilir. Yani 2 Expanded Widget kullanırsanız alan iki eşit parçaya, 3 tane kullanırsanız 3 eşit parçaya… şeklinde bölünür.</p><p>Expanded Widget ile flexible birbirine karıştırılabilir ancak aralarında bariz bir fark vardır. Expanded Widget, widgetın tüm alanı kaplamasını zorunlu kılarken fexible, widgetın sadece ihtiyacı kadar alanı kaplamasını sağlar.</p><p>Uygulamanın kodlarına <a href="https://github.com/DilaraKardas/Dicee_app">github</a> adresimden ulaşabilirsiniz.</p><p>Anlatacaklarım bu kadardı. Öyleyse challange completed 💪</p><p>Tamam tamam şaka bir yana, bu yazıyı yazmak beni motive etti. Bundan sonraki tüm projelerim için de öğrendiklerimi yazmayı planlıyorum. Umarım bu sürdürülebilir bir süreç olur. Bana ulaşmak veya geri bildirim vermek isterseniz <a href="https://www.linkedin.com/in/dilarakardas/">linkedinden</a> ulaşabilirsiniz.</p><p>Bir gün ultra pro proggrammer olma dileğiyle kodla kalın ☺️</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/498/1*EhqGujlfYd4aCi3-tjBQUw.gif" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=0c618df32671" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Flutterda Mixin]]></title>
            <link>https://medium.com/@dlrkardas/mixin-nedir-107c6ca644f3?source=rss-bab14f4bc214------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/107c6ca644f3</guid>
            <category><![CDATA[flutter]]></category>
            <category><![CDATA[yazilim-gelistirme]]></category>
            <category><![CDATA[dart]]></category>
            <category><![CDATA[yazılım]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Dilara Kardaş]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 23 Dec 2024 11:12:51 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-03-07T08:54:09.521Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><em>Mixin bir sınıfın başka bir sınıfın özelliklerini ya da metodlarını devralmasını sağlayan bir yapıdır. Bu tanım bizlere mixin lerin çoklu kalıtım yapısı olduğunu düşündürebilir ancak mixinler çoklu kalıtımdan çok daha iyi bir yapı sunar çünkü mixinlerle elmas problemi gibi olası problemler yaşamazsınız. Mixin olası çoklu kalıtım problemlerinden kaçınan bir yapıdır.</em></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/800/1*V_EyW6t4wNnCnheAjGw3Hw.gif" /></figure><h4><strong>Mixin e Neden İhtiyaç Duyuldu?</strong></h4><p>Mixinlere neden ihtiyaç duyulduğunu anlamak için “Mixinler olmasaydı ne olurdu?” sorusuna cevap arayalım.</p><p>Bir sınıfa yeni davranışlar eklemek istediğimizde Kalıtım (inheritence) ve Kompozisyon (Composition) yöntemini kullanabiliriz. İlk olarak Kalıtım yönteminden başlayalım.</p><h4><strong>Kalıtım (Inheritence)</strong></h4><p>Yapı gereği dart dili sadece bir sınıfı miras almaya izin verir yani bu yöntem amaca hizmet ediyor olsa da bizi kısıtlayan bir yöntem.</p><pre>class Player{<br>  void canTouchBall(){<br>    print(&quot;can touch ball with his all body&quot;);<br>  }<br>}<br>class BasketballPlayer extends Player{<br>  @override<br>  void canTouchBall(){<br>    print(&quot;can touch ball with only his hands&quot;);<br>  }<br>}<br>class FootballPlayer extends Player{<br>  @override<br>  void canTouchBall(){<br>    print(&quot;can touch ball with only his foots&quot;);<br>  }<br>}<br>class VoleyballPlayer extends Player, FootballPlayer, BasketballPlayer{<br>  @override<br>  void canTouchBall(){<br>    print(&quot;can touch ball with his hands and foots&quot;);<br>  }<br>}<br></pre><p>Bu örnekte kodumuz hata verip çalışmayacaktır. Çünkü VoleyballPlayer sınıfına birden fazla sınıfı miras almaya çalıştık. Şimdi aynı kodu mixin ile gösterelim:</p><pre>mixin CanTouchBallWithHands{<br>  void canTouchBall(){<br>    print(&quot;can touch ball with his hands&quot;);<br>  }<br>}<br>mixin CanTouchBallWithFoots{<br>  void canTouchBall(){<br>    print(&quot;can touch ball with his foots&quot;);<br>  }<br>}<br>class VoleyballPlayer extends Player with CanTouchBallWithHands, CanTouchBallWithFoots{<br>  @override<br>  void canTouchBall(){<br>    print(&quot;can touch ball with his hands and foots&quot;);<br>  }</pre><p>Bu örnekteyse VoleyballPlayer sınıfına mixinler ile yeni davranışlar ekledik. Dolayısıyla kodumuz hatasız bir şekilde çalışacaktır. Dikkat ederseniz bir sınıfı miras aldığımızda o sınıfın tüm özellikleri ve davranışlarını da miras almış oluyoruz. Ancak mixin yapısı kullandığımızda ilgili sınıfa sadece yeni davranış eklemiş oluyoruz. Ki bu durum da verimli kaynak kullanımı açısından oldukça faydalı.</p><p>Mixinlerle ilgili sevdiğim bir noktadan bahsetmem gerekirse o da şudur ki mixin kullanırken kimin kimi miras aldığının bir önemi yok. Angela Yu’nun “<a href="https://www.udemy.com/course/flutter-bootcamp-with-dart/">The Complete Flutter Development Bootcamp with Dart</a>” kursunda öğrendiğim bir metaforla bu özelliği somutlaştırabilirim. Şöyle ki, ebeveyinlerinizin (parent class) kim olduğunun bir önemi yok. Yani mixin kullanmak aslında yeni bir beceri öğrenmek gibi bir şey. Babanız doktor olmasa dahi doktor olabilirsiniz, bu özelliği babanızdan almanıza gerek yok.</p><pre>class VoleyballPlayer with canSwim, canFly{ //extends Player ifadesini çıkarttık<br>  @override<br>  void canTouchBall(){<br>    print(&quot;can touch ball with his hands and foots&quot;);<br>}</pre><h4>Kompozisyon (Composition)</h4><p>Kompozisyon yöntemiyle, bir sınıfta başka sınıfın özelliklerini o sınıfı miras almadan kullanabiliriz. Bu yöntem işimizi görür ama oldukça karmaşık ve esneklikten uzaktır ayrıca çok fazla tekrarlayan kod içerir. Tüm bu olumsuzlukların yanında kompozisyon yapısıyla yazılmış kodun bakımı da oldukça zordur. Sonuç olarak verimli bir yöntem değildir.</p><pre>class Driveable {<br>  void drive() {<br>    print(&quot;The vehicle drives on the road&quot;);<br>  }<br>}<br>class Flyable {<br>  void fly() {<br>    print(&quot;The vehicle flies in the sky&quot;);<br>  }<br>}<br><br>// Araç sınıflarını composition kullanarak tanımlıyoruz<br>class Car {<br>  final Driveable driveable = Driveable();<br><br>  void move() {<br>    driveable.drive();<br>  }<br>}<br>class Plane {<br>  final Flyable flyable = Flyable();<br><br>  void move() {<br>    flyable.fly();<br>  }<br>}<br>void main() {<br>  var car = Car();<br>  var plane = Plane();<br>  car.move();<br>  plane.move();<br>}</pre><p>Bu örnekte araçları hareket türüne göre kategorize ettik ve hareketlerini tanımlamak için Drivable ve Flyable isimli iki ayrı sınıf oluşturup bu sınıfları araç sınıflarının içinde nesne oluşturarak kullandık.</p><p>Şimdi aynı işleve sahip kodu Kalıtım yapısıyla gösterelim:</p><pre>class Vehicle {<br>  void move() {<br>    print(&quot;The vehicle moves&quot;);<br>  }<br>}<br>class Car extends Vehicle {<br>  @override<br>  void move() {<br>    print(&quot;The car drives on the road&quot;);<br>  }<br>}<br>class Plane extends Vehicle {<br>  @override<br>  void move() {<br>    print(&quot;The plane flies in the sky&quot;);<br>  }<br>}<br>void main() {<br>  var car = Car();<br>  var plane = Plane();<br>  car.move();    <br>  plane.move();  <br>}</pre><p>Örnekte görüldüğü üzere iki kod da aynı işleve sahip ancak kalıtım yapısıyla yazdığımız kod daha anlaşılır ve daha az kod içeriyor (tekrarlayan kod yok). Çünkü son örnekte Vehicle sınıfının move() metodunu override ederek her sınıfın ihtiyacına göre yeniden tanımladık ve Vehicle sınıfına ulaşmak için her seferinde yeni bir nesne oluşturmamıza gerek kalmadı.</p><p>Neyse ki mixinlerin kullanılmasıyla birlikte bu sorunlar ortadan kalktı ve çoklu davranış eklemenin kolaylaşmasının yanında kod tekrarı gibi bir sorunun da önüne geçilmiş oldu.</p><p>Sonuç olarak, Mixin yapısı, Dart dilinde ve Flutter framework’ünde çoklu kalıtımın sınırlarını aşarak esneklik ve verimlilik sağlar. Hem kalıtım hem de kompozisyon yöntemlerinin eksikliklerini gidererek, sınıflara ihtiyaç duyulan davranışları daha temiz ve tekrar eden kod olmadan ekleme fırsatı sunar. Mixinler, kodun anlaşılabilirliğini artırırken elmas problemi gibi karmaşık sorunları da önler. Yani daha modüler ve sürdürülebilir projeler geliştirmek isteyen yazılımcılar için bu yapı oldukça önemli bir araçtır.</p><p>Yazıyı buraya kadar okuduysanız ve hala aklınızda soru işaretleri kaldıysa mixin = javadaki interface :)</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=107c6ca644f3" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>