Hemen birçoğumuz mesleklerimizi en iyi şekilde hayata geçirmek için çeşitli eğitimler alıyoruz. Ancak maalesef iyi birer anne baba olmak ya da mutlu bir yuva kurmanın tanımlı formülü ya da okulu yok. Bunlar tamamen deneme yanılma yoluyla ortaya koyduğumuz performanslar. Bu nedenle aslında en çok anne olmaktan korktum.

Bu tecrübeye sahip olmayınca konuya tersten bakmaya karar verdim. Çocuk olduğum dönemde beklentilerim neydi? Ancak bu da çare olmadı çünkü zaman değişmişti. Benim zamanımın çocuklarıyla bugünün çocukları bambaşka. Onların talepleri, arkadaşlık ilişkileri bugünün tuzakları o kadar farklı ki çocukları bu tuzaklardan uzak tutabilmenin yeni yollarını öğrenmek gerekiyordu.

Maalesef kitapların bu noktada tam da yol gösterici olmadığını arkadaşlarımın yaşadığı deneyimlerden gözlemlemiştim. Her çocuk kendisine özel. Kitabi yönlendirmeler bir yere kadar işe yarıyor belki ama her çocukta aynı sonucu vermiyordu. Ben de kızımı gözlemlemeye karar verdim. Önce onu tanıyıp nelerden zevk aldığını, nelere üzüldüğünü, ne zaman mutlu olduğunu, ilgi alanlarını keşfetmeye çalıştım. Yaşıtlarını gözlemledim.

Resim kursları, bale, cimnastik, voleybol, okçuluk, müzik, kursları, kodlama gibi akla gelebilecek o kadar çok kursa gönderdim ki eşim artık isyan etti. Sonunda voleybolu sevdi. Bugün 15 yaşında ve 6 yaşından bu yana kesintisiz devam ediyor. Elbette bunun yanına zaman zaman müzik, resim gibi farklı disiplinlerdeki kurslar da eklendi ama onlar en fazla birer senelik geçici kurslar olarak kaldı.

Bizim eğitim sistemimizde okul ve özel dersler ya da kimi zaman dershane ile birlikte böylesi ekstra kursları yönetmek hiç de kolay olmadı. Kimi zaman ailem kimi zaman arkadaşlarım çocuğu çok yıprattığımı yazık ettiğimi söyledi ama duymazdan geldim.

Bugün görüyorum ki kızım zamanını planlamayı öğrendi. Takım çalışmasına uyumunu artırdı. Sağlıklı bir çevre geliştirdi… Çok da boş zamanı kalmadığı için özellikle ergenlik döneminde kafasını karıştıracak tuzaklara kendisini yaşıtları gibi kaptırmadı. Çünkü zamanı olmadı.

Şu anda ergenlik döneminde çocuğu olan diğer arkadaşlarımı gözlemliyorum. O günlerde bana çocuğu çok yıpratıyorsun diyenlerin birçoğu; ‘Çocuğum şu tabletten, telefondan uzak dur yeter bu kadar uğraşma…’ diyor. Birçok aile sosyal medyadan gelecek tehditlerden çocuklarını koruyamamaktan endişeli. Ancak bir insana kaç yaşında olursa olsun ‘Yapma’ diyorsak eğer yerine yapabileceği bir alternatif sunmuyorsak sözümüz boşa düşüyor.

Bu nedenle ben çocuklarımıza çok fazla boş zaman bırakmamamızın, günlerini dolu dolu geçirebilmelerini çocukluktan planlamamızın sağlıklı bir gelişim adına önemli olduğuna inanıyorum. Ancak halen vakit geç değil. Halen zevk alabilecekleri alternatifler bulmak ve bu alternatiflere yönlendirmek mümkün.