<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Duan Gatto on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Duan Gatto on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@duangatto?source=rss-b9a405fc23ca------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/0*BOPbmjyebOiFhsak.jpg</url>
            <title>Stories by Duan Gatto on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@duangatto?source=rss-b9a405fc23ca------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Sun, 22 Nov 2026 12:38:02 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@duangatto/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Lecce kampioen (bis)!]]></title>
            <link>https://medium.com/fc-socrates/lecce-kampioen-bis-b1370fdb2347?source=rss-b9a405fc23ca------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/b1370fdb2347</guid>
            <category><![CDATA[serie-a]]></category>
            <category><![CDATA[voetbal]]></category>
            <category><![CDATA[lecce]]></category>
            <category><![CDATA[serie-b]]></category>
            <category><![CDATA[football]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Duan Gatto]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 12 May 2022 14:37:36 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-05-18T06:30:16.088Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><strong>Unione Sportive Lecce werd het voorbije weekend, na een spannend competitieslot, voor de tweede keer in drie jaar kampioen in Serie B. Bijna schoot het fanatieke legioen, de gemiddeld grootste supportersschare in de Serie B, zichzelf in de voet en de kansen van de club op promotie aan flarden. Maar daarover straks meer. Rood-geel zit volgend seizoen terug in de Italiaanse topklasse, ze zijn daarmee de vaandeldragers van de Zuid-Italiaanse profploegen, die allemaal wat uit het diepe dal kruipen.</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*XRk-1i38V71T8MQHjAOtnQ.jpeg" /></figure><h4><strong>Wat voorafging.</strong></h4><p>Net voor het leven in Europa stilviel, in februari 2020, zat ondergetekende te genieten in het Stadio San Paolo/Stadio Diego Armando Maradona onder een stevige lentezon. Ik zag hoe Lecce tegen de sterren van Napoli, zoals Mertens, Insigne, Milik, Demme, etc., zijn kansen op behoud leek te verstevigen in het seizoen 2019–2020. Lecce hield zijn kampioenenteam van het jaar daarvoor bij elkaar, vulde het aan met gehuurde, ervaren Serie A spelers als Saponara, Lapadula en de Tsjechische metronoom op het middenveld, Antonin Barak. De neo-eersteklasser speelde die middag in Napels stevig, slim en hield de Zuid-Italiaanse grootheid verdiend in bedwang, Lecce won met 2–3.</p><p>Toen sloeg de Corona-bom in, viel de wereld stil, en was sport even niet belangrijk.</p><h4><strong>Back to B</strong></h4><p>Wat een herovering moest zijn van een langetermijnzitje in Serie A, draaide uit op een ontgoocheling. Lecce bleek na de hervatting van de competitie in lege stadions niet genoeg regelmaat in zijn spel te krijgen. De covid-onderbreking deed de relatief kleine clubkas ook al geen goed. Met vier punten te weinig voor het behoud en een heroïsche match op leven en dood tegen Parma (verloren met 3–4), zakte de <em>Salentini</em> na 1 seizoen terug naar de Italiaans tweede klasse.</p><p>Daar versnelde de gerespecteerde Saverio Sticchi Damiani, sinds 2015 voorzitter en hoofdaandeelhouder, de professionalisering en modernisering van de club. Zijn eerste, en meteen belangrijkste zet in de aanloop naar het seizoen 2020–2021 in Serie B, was om Pantaleo Corvino terug naar Puglia te halen.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*ZqkKqwiHkQuJsxS3E3eFUA.jpeg" /><figcaption>vlnr: Corvino, Baroni, Sticchi Damiani</figcaption></figure><p>Corvino was al eens aan de slag bij Lecce als technisch directeur (van 1998 tot 2005) en is een talentscout die de risico’s niet schuwt (maar wel vaak succesvol is). In zijn eerste periode bij Lecce haalde Corvino onder meer Valeri Bojinov, Ernesto Chevanton, Mirko Vucinic en Cristian Ledesma. Nadien ontdekte hij als TD van Fiorentina onder meer Zdravko Kuzmanović, Stevan Jovetić, Felipe Melo, Juan Manuel Vargas, Artur Boruc, Luca Toni, Alberto Gilardino, Adrian Mutu en veel meer.</p><p>Dat is meteen het nadeel met Corvino, hij haalt van over heel Europa een heleboel jonge talentvolle spelers, waardoor een club meer op een duiventil begint te lijken, en veel van die gasten breken helemaal niet door. Maar als het wel lukt, is de jackpot (sportief en financieel) nooit veraf.</p><h4>Bouwen aan succes</h4><p>In zijn beproefde methode leunt Corvino sterk op een langetermijnsamenwerking met een coach die voor een duidelijk systeem en stabiliteit kan zorgen. De vele onbekende en vaak jonge buitenlandse spelers moeten zich thuis voelen.</p><p>In het <strong>seizoen 2020–2021</strong> probeerde Lecce het met de spichtige Corini (ex-speler van Juventus en Brescia), maar het werd een seizoen om snel te vergeten. Lecce was te onregelmatig en zakte als een kaartenhuis in elkaar in de eindfase van het seizoen. Drie speeldagen voor het einde tuimelde de club uit de top drie en werd ze in de promotie-play-offs weggespeeld.</p><h4>Hier en nu</h4><p>De daaropvolgende zomer zochten Corvino en voorzitter Sticchi Damiani, oud-Lecce-speler Marco Baroni op. Hij accepteerde hun aanbod van één jaar, ook al had zijn club, Reggina, hem een contract tot 2023 aangeboden.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*jhCfSCljgCXiYBxa_Iw1GA.jpeg" /><figcaption>Hoofdrolspelers van het seizoen: Strefezza, Coda en Hjulmand</figcaption></figure><p>Het was de juiste keuze, want met hem is Lecce de ploeg geworden met de beste verdediging en de op twee na beste aanval in de competitie. Baroni heeft zijn naam met vergulde letters in de geschiedenisboeken van Lecce geschreven. Het is namelijk de eerste en voorlopig enige die met de club 2 keer promoveerde uit de Serie B, eerst als speler in 1988 en nu als coach!</p><p>Kalm en gedistingeerd in zijn manier van doen, raakte hij zelfs niet van streek in de nasleep van de wedstrijd tegen Vicenza. Bijna eindigde het triomfantelijke seizoen van Lecce in deze voorlaatste seizoensmatch, in een waar drama.</p><h4>Als de bom valt</h4><p>“Mijn taak is het evalueren van de prestaties van de spelers, zonder rekening te houden met externe factoren die de wedstrijd kunnen beïnvloeden.”</p><p>Dat zei Baroni na die Italiaanse thriller. Grote woorden en hardhandige tactieken zijn niet zijn stijl, en de spelers van Salento eindigden het seizoen zelfs zonder rode kaart. Maar zijn uitspraak was wel opmerkelijk. Want wat gebeurde daar nu in Vicenza?</p><p>De top 3 van de Serie B zag er voor wedstrijd 37 van de competitie als volgt uit:</p><ol><li>Lecce — 68 pt</li><li>Cremonese — 66 pt</li><li>Monza — 64 pt</li></ol><p>De twee eersten promoveren rechtstreeks, de derde belandt in een promotie- play-off met drie andere ploegen. Als Lecce wint, zijn ze meteen kampioen, in alle andere gevallen is het bibberen tot en met de laatste speeldag.</p><ul><li>Monza wint op die zaterdag makkelijk thuis van Benevento en komt dus op 67 punten.</li><li>Cremonese werd thuis te grazen genomen door Ascoli en blijft zo steken op 66 punten.</li><li>Lecce komt in de 70e minuut voor tegen Vicenza (met de oude bekende J. Lukaku in de basis), waarna de rood-gele supporters een delirium nabij zijn en met alles gooien wat los en half-los zit. Zo komen er ook rookbommen en bengaals vuurwerk terecht rond de keeper van Vicenza, een strijker of twee mogen traditiegetrouw ook niet ontbreken.</li></ul><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*lyttgeGsOxGVLsurobOmNA.jpeg" /></figure><p>De wedstrijd wordt stilgelegd, de gemoederen worden bedaard (in zoverre dat mogelijk is bij Zuid-Italianen die in een overwinningsroes verkeren), het terrein ontdaan van papier, vuurwerkrestanten <em>and what not</em>. Vervolgens hervatten we na een ruim kwartier pauze, en vallen er quasi vanuit het niets twee goals ten voordele van Vicenza. Weg kampioenschap, hallo verontrustende aanloop naar een mogelijk drama op de laatste speeldag.</p><h4>Finale</h4><p>Uiteindelijk bleek de prelude dramatischer dan de finale. Dat zal dan ook wel typisch Italiaans zijn. Lecce won voor een vol stadion tegen het al gedegradeerde Pordenone, dat nooit de indruk gaf om iets te kunnen inbrengen tegen het overwicht van de thuisploeg. Zo werd Unione Sportive Lecce op speeldag 38 kampioen van de Serie B in het seizoen 2021–2022.</p><p>De hoofrolspelers op het veld zijn Coda en Lucioni. De eerste is topaanvaller, werd uitgeroepen tot MVP van de competitie, en was voor het tweede seizoen op rij topscorer. De ouderwetse centrumspits maakte vorig seizoen 22 en dit jaar 20 potten, daarmee kom je al eens ergens. De verdediger Lucioni, 34 jaar, karakterkop die door de Ultra’s <em>‘il zio’</em> wordt genoemd (‘de nonkel’), is daarentegen de aanvoerder en de onbetwiste leider. Samen hebben ze bakken ervaring en bleken ze de beste opvoeders van de tientallen jonge talenten die door Corvino binnengehaald werden.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/570/1*uz_Bpy5gzwNj4D2ye-Nljw.jpeg" /><figcaption>‘il zio’ is niet onder de indruk</figcaption></figure><h4>Talent</h4><p>Drie namen zijn daarenboven het onthouden waard, want die worden van nabij gevolgd door Italiaanse topclubs, en kunnen zo op korte termijn de schatkist van de voetbalclub uit Lecce spekken.</p><ul><li>Gabriel Strefezza, geboren in 1997 en een jaar geleden gekocht van Spal, buitenspeler met een puntgave techniek, snelle vleugelspeler en allround bomber: hij heeft op alle manieren gescoord, met rechts en links, van afstand en na onconventionele dribbels, en sloot het seizoen af met 13 doelpunten. Hij moest enkel zijn spitsbroeder Coda voor zich dulden in de topschutterstand.</li><li>Francesco Di Mariano, ex-jeugdspeler van Lecce die naar Salento terugkwam na een goed seizoen in eerste klasse met Venezia. “De Serie A verlaten om naar Lecce te komen is geen nederlaag, maar een kwestie van trots en een extra motivatie,” zei hij op de dag van zijn presentatie. Wat goals, assists en een medaille om zijn nek later, kan hij lachend zeggen dat hij gelijk had.</li><li>Morten Hjulmand, een Deen van 22 met power, inzicht en voetbalintelligentie, die een extra dijk voor de verdediging was en zo los in het vizier van Inter-manager Ausilio liep.</li></ul><h4>Zuid-Italië kijkt naar boven</h4><p>Of deze promotie voor Lecce nu de ‘definitieve’ is, waarbij ze een vaste Serie A club worden, zal nog moeten blijken. Het feit is wel dat de club een veel betere structuur en organisatie heeft uitgebouwd de voorbije jaren. Ze zijn vaandeldrager van het c<em>alcio Pugliese, </em>wat een doelstelling was van de voorzitter, Lecce moest de ploeg van de regio worden. Maar ook de andere clubs in de Zuid-Italiaanse provincie kunnen zich in die slipstream nestelen, en dat lijkt ook te gebeuren. Zo raakte de grote rivaal van Lecce, SSC Bari, ook opnieuw uit de lageren regionen en promoveerde ze in 2022 naar Serie B. Het kleine Cerignola gaat voor het eerst in 85 jaar terug in Serie C spelen, hun grote broer Foggia doet het terug redelijk (onder leiding van de ondertussen bejaarde ex-Lecce coach, Zdenek Zeman). Ze speelden de Serie C promotie-play-offs, maar werden uitgeschakeld door die andere ex-grootheid: Palermo.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=b1370fdb2347" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/fc-socrates/lecce-kampioen-bis-b1370fdb2347">Lecce kampioen (bis)!</a> was originally published in <a href="https://medium.com/fc-socrates">FC Socrates</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Mijn stadion: Beringen in het bloed.]]></title>
            <link>https://medium.com/fc-socrates/mijn-stadion-beringen-in-het-bloed-f2910f139c82?source=rss-b9a405fc23ca------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/f2910f139c82</guid>
            <category><![CDATA[limburg]]></category>
            <category><![CDATA[belgisch-voetbal]]></category>
            <category><![CDATA[beringen-fc]]></category>
            <category><![CDATA[beringen]]></category>
            <category><![CDATA[wilfried-van-moer]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Duan Gatto]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 30 Apr 2021 22:39:18 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-05-07T10:40:13.301Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/800/1*9f6LGl8zgnSE6OLEO1DZZQ.jpeg" /><figcaption>Tussen Mijnmoskee en Mijnkathedraal: het Mijnstadion</figcaption></figure><p><strong>Een vaste opmerking die ik krijg als ik me ergens moet voorstellen, is: ‘Amai, wat een speciale naam heb je, van waar ben je afkomstig?’. Ik zeg dan steevast ‘Meerhout’. Dan laat ik de situatie even sudderen, als de vertwijfeling in de ogen wegtrekt, vul ik aan met ‘Maar mijn achternaam, Gatto, komt uit Puglia in Zuid-Italië, en mijn grootouders zijn naar Beringen-Mijn gekomen net na de tweede Wereldoorlog’ (zie ook: </strong><a href="https://medium.com/fc-socrates/te-lecce-simu-simu-a6a244f7bd49"><strong>Te Lecce Simu Simu</strong></a><strong>).</strong></p><p>Dat is het lot van migrantenkinderen. De exotische naam belooft een sterk verhaal, maar vaak is het snel en makkelijk samengevat. Vaders en grootvaders verlieten hun geboortestreek om in de druilerige Limburgse Kempen onder de grond een toekomst te verdienen voor hun kroosten. Hun ontluikende gezinnen reisden hen na. De kinderen kregen nieuwe roots, bouwden zelf Limburgse of Kempense gezinnen en uiteindelijk verhuisden nog weinig gastarbeiders terug naar hun vertrekplaats. Ze gaven hun dromen van thuiskomen op, om de nieuwe dromen van hun kinderen en kleinkinderen te kunnen meebeleven.</p><h4>Humble beginnings, Beringen-Mijn.</h4><p>Mijn vader, die komt uit Beringen-Mijn. Hijzelf en vele andere kinderen met exotische achternamen, groeiden op in de speciaal voor de mijnwerkers gebouwde arbeiderswijken, <em>de cités.</em> De kinderen mengden zich op de scholen met lokale Limburgse kempenaars, iedereen sprak Berings, Kempens, Italiaans, algemeen Limburgs, wat Pools, Grieks en Turks door elkaar. Zo groeiden migrantenkinderen op in een dorpse, maar multiculturele omgeving. Velen van hen schreven zich in bij lokale verenigingen, en vooral bij de lokale voetbalploeg, FC Beringen.</p><p>Daar werd met een semiprofessionele aanpak gewerkt aan een <em>‘multicultureel urban sports’-project avant la lettre</em>. FC Beringen bouwde in de jaren 1940–1980 een instituut op wat jeugdwerking betreft. Nog voor Genk of Sint-Truiden, of Lommel en PSV een stevige greep kregen op de talent-pool in Limburg. Het liep daar in de cités dan ook vol met getalenteerde kinderen en jongeren. Dat ging over zowel Vlaamse jongens als fanatieke Italiaanse spelertjes, en van stevige Poolse voetballers tot, in een latere periode, vinnige Turken. Zo domineerde FC Beringen het jeugdvoetbal in de verre omstreken. Dit was ten dele de basis voor de gouden jaren van de rest van deze kleine voetbalvereniging, die zich enkele decennia stevig wist te nestelen in de hoogste regionen van het Belgische voetbal.</p><h4><em>FC Beringen wiki</em></h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/399/1*4PY3pGvsiaRJHR5152TWyg.jpeg" /><figcaption>Sint-Barbara: patroonheilige van mijnwerkers en andere gevaarlijke beroepen, zij behoedde de mijnwerkers en schonk hen een extra feestdag.</figcaption></figure><p>FC Beringen ontstond in 1924. <strong>Eduard Frenay, </strong>dienstoverste van de mijnwerkers, vond voetbal de beste vorm van ontspanning voor zijn personeel. Hij stichtte op een Sint-Barbarafeest de Mijnwerkers-voetbalclub. De<strong> kleuren, rood en zwart,</strong> verwijzen naar de rode zakdoek van de kompels en het zwart rond hun ogen, of het was een ode aan AC Milan, afhankelijk van wie het verhaal vertelt. In 1925 kreeg Beringen FC het stamnummer 522. Het Mijnbedrijf schaarde zich achter dit project legde een veld aan in 1924, bouwde er in 1930 de oudste delen van het stadion rond, met de monumentale poort en aanrijlaan. In 1947 werden dan de onthaalinfrastructuur en de knappe hoofdtribune van het Mijnstadion opgetrokken, naar een ontwerp van René Van Steenbergen. In 1936–1937 klom Beringen FC voor het eerst uit de provinciale reeksen en in 1950 speelde ze voor het eerst in de 1e klasse.</p><h4>De schaduw van de hoofdtribune</h4><p>Vanaf 1963 neemt het gezin Gatto zijn intrek in een nieuw arbeidershuisje in de Stadionlaan, door<em> pater familias</em> Luigi verdiend in de zwarte Limburgse ondergrond. Ze werden zo letterlijk buren van de club. Daarvoor woonden ze in een kleiner huisje in een ander deel van <em>de cité</em>. Enkele van zijn zonen sluiten zich aan bij de voetbalclub, in 1963 deed mijn vader dat ook.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*dDwK2Uj8_2ARj9S1jXtNwA.jpeg" /><figcaption>Foto Duan Gatto</figcaption></figure><p>FC Beringen behaalde net dat seizoen 1963/1964 zijn beste resultaat ooit! De club werd vicekampioen, op vier punten van kampioen RSC Anderlecht.</p><p>De opeenvolging van sfeervolle hoogtepunten in het kleine afgeladen stadion en de straten errond, was enorm. De cité-jeugd, waaronder de jonge Gatto’s, maakte toen van heel dichtbij mee hoe Beringen op eigen veld grootheden versloeg als AA Gent, Royal Antwerp, Standard, Beerschot en Club Brugge. Op zo’n topwedstrijden zaten er er wel tot 20.000 toeschouwers in het Mijnstadion, dat in principe een maximumcapaciteit van 17.000 man had.</p><p>Zalige tijden, behalve voor mijn nonna (grootmoeder), want veel van die supporters kwamen door haar voortuin gewandeld. Om de twee weken moesten de Gatto’s zich goed voorbereiden als er tijdens de matchdag nog iets moest gebeuren, want de straten en opritten werden overspoeld door auto’s. Meestal stonden er dezelfde mensen op de oprit van mijn nonno (grootvader), collega’s van in de mijn, afspraken gemaakt in de lift tijdens werkdagen.</p><p>Van hotdog- en merchandise-kraampjes in de straat was toen nog geen sprake, maar een ander typisch en verloren gegaan fenomeen was wel hot. De voormatch. Twee Beringse jeugdploegjes speelden een wedstrijd in volledige tenue, terwijl het stadion stilaan volliep. Alle jeugdspelers, ook de Gatto’s, keken erg naar uit naar de keren dat hun ploegje aan de beurt was. Want na hun moment, konden ze vooraan gaan staan om de hoofdmatch te zien, anders was het tussen de massa wriemelen en op de muurtjes zitten.</p><p>Politie op elk kruispunt zorgde na de match voor een verbazingwekkend vlotte afwikkeling van de aftocht. Van vandalisme, zwerfvuil en hooliganisme was weinig tot geen sprake. Dronkenschap kon al eens voorvallen, grijnzend keek nonno de weghobbelende voetbalsupporters na, de nonna rolde in haar keuken met haar ogen bij de sporadische avondlijke ‘<em>Berringe!’ -</em>uitroep.</p><h4>De topploeg</h4><p>Beringen was een team zonder grote namen en speelde in een opvallende 4–2–4 formatie, met de twee marathonlopers Kasprzak en Roger De Condé (dat is de oom van de huidige sportieve directeur van Genk, Dimitri) op het middenveld, en in de aanval onder meer Cyriel Vanherle, Armand Peeters en Victor Lunga.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*aTbbGP7PDk2AIW4_CSxkqA.jpeg" /><figcaption>foto via Facebookgroep Beeringen FC 522: Een gevaarlijk standje tijdens de topper Beringen — Anderlecht in 1963: Jean Trappeniers (Anderlecht-keeper) weet de bal uit de voeten van Armand Peeters (witte outfit) te duiken, Lippens en Cornelis van Anderlecht kijken toe.</figcaption></figure><p>Wat meer bekende Beringen-spelers doorheen de clubgeschiedenis waren: De latere Gouden Schoen van Club Brugge, <strong>Julien Cools,</strong> kwam als jongeling 4 seizoenen in Beringen spelen. <strong>Walter De Greef </strong>voetbalde er 6 jaar om in 1981 naar Anderlecht te verkassen. Er waren klinkende namen als <strong>Paolo Lallo, Paolo Russo,</strong> de clubiconen <strong>Paul Rutten</strong> en <strong>Zenon Ziembicki,</strong> en bekenden als <strong>Theo Poel </strong>(Standard)<strong>, Raymond Jaspers, Guido Mallants, de gebroeders Geypen,</strong> … De meest bekende naam is misschien wel die van <strong>Wilfried van Moer,</strong> die in de nadagen van zijn carrière overkwam van Standard en in Beringen een heropleving kende. Hij werd zelfs opnieuw opgeroepen voor de Rode Duivels. Over Rode Duivels gesproken, ook <strong>Nico Claesen</strong> is een ex-Beringenspeler.</p><h4>Van de gloriedagen naar het heden en de toekomst</h4><p>Een Gatto in de A-ploeg van Beringen, is er echter nooit gekomen. Mijn vader en zijn broers haalden het eerste elftal niet. Een veelgehoorde kritiek was trouwens dat FC Beringen nooit echt optimaal en systematisch gebruik heeft gemaakt van de ‘talent pool’ in hun jeugdploegen. Het ontbrak hen wat de jeugddoorstroming betreft toch aan een moderne langetermijnvisie. De grote mengeling aan nationaliteiten, voetbaltypes en talent van de vele jeugdploegen van Beringen, kreeg nooit echt een weerspiegeling in de A-kern.</p><p>Ook wel omdat de jeugdwerking streng en gedisciplineerd was, zo reden de afgevaardigden rond in de schoolomgevingen om te controleren dat hun spelers niet stonden te roken of ander kattenkwaad uithaalden. Daarenboven kregen de jongens van buitenlandse komaf in hun late tienerjaren vaak andere prioriteiten en verplichtingen, voetbal was een hobby, geld verdienen voor de familie, of een gezin stichten, was belangrijker.</p><p>Maar zoals bij vele Belgische ploegen, stonden de twee besturen waarschijnlijk te ver uiteen. Het bleken te veel twee aparte projecten: de jeugd en de A-ploeg.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/800/1*q4bQm41xjslM8rGPX128Dw.jpeg" /><figcaption>Scholieren A — met staande rechts, naast de uitgeschoten keeper, een jonge Damiano Gatto. Staande links is Raymond ‘klenne’ Jaspers.</figcaption></figure><p>Tijdens de jaren 1980 was eigenlijk de gouden tijd van FC Beringen ook afgelopen, recht evenredig met het belang van de mijnbouw. Zoals veel kleinere ploegen, kon ook de mijnploeg de steeds versnellende professionalisering niet volgen.</p><p><strong>Waar de club bovendien tot dan kon profiteren van een systeem van semi-profcontracten waarbij spelers naast voetballer, ook een job bij het Mijnbedrijf kregen</strong>, werd vanaf het midden van de jaren zeventig duidelijk dat het de trein van snelle groei en grote geld moest laten rijden. FC Beringen bleef nog een tijd aanklampen maar zakte in 1983 naar tweede klasse. Rood-zwart keerde in 1984 nog één keer terug naar de hoogste afdeling. Maar in de jaren daarna zakte de club weg in de voetbalpiramide. In 1995 degradeerde Beringen zelfs naar Vierde Klasse en geraakte daar nooit meer uit.</p><p>De mijnen sloten, een uitzonderlijke gemeenschap, met uitzonderlijke maatschappelijke structuren, fragmenteerde en verdween.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/943/1*W-LiYZquYCl35lerbNwNZQ.jpeg" /><figcaption>Foto via Facebook-groep Beeringen FC 522: Het einde van de gloriedagen van Beringen, was ook het einde van zondagen waarbij het Mijnstadion uitpuilde en de lokale jeugd op de muurtjes zat om de match te zien.</figcaption></figure><h4>Wat nu?</h4><p>Voor het stadion had dit grote gevolgen. Het Mijnstadion kon niet meer onderhouden worden zoals het hoorde, en verouderde zienderogen. Het verhaal van Beringen FC eindigde in 2002 definitief bij de fusie met stadsgenoot, en bescheiden provincialer KVV Vigor Beringen tot KVK Beringen.</p><p>In 2004 werd KVK Beringen nog even een pion in een Limburgs spelletje om de nieuwe eersteklasser Heusden-Zolder van een stadion te voorzien. Tot grote afschuw van de Beringenaars en buurtbewoners werd het Mijnstadion ontdaan van alle rood-zwarte accenten, en vervangen met een spuuglelijk groen, maar voor de rest wast dit geen memorabele ingreep.</p><p>Het Mijnstadion kwam kort daarna in volle eigendom van de Stad Beringen, die het als een stuk stedelijke sportaccommodatie begon uit te baten. Er werden voornamelijk oefenwedstrijden en jeugdwedstrijden gespeeld, als ook nieuwere sporten zoals veldhockey en American Football, in een stadion dat ondertussen met lapmiddeltjes aaneen begon te hangen.</p><h4>Kunstgras, kunstziel?</h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/800/1*HwCtk1AQi3yTis5dC-ks2A.jpeg" /><figcaption>Foto Duan Gatto: De gradins</figcaption></figure><p>Over de toekomst van het Mijnstadion woedt een stevig debat in de politieke en sociale wereld van de Limburgse stad. Om het stadion te kunnen renoveren en moderniseren, kwam het stadbestuur onlangs met een plan om het veld te vervangen door kunstgras, waarop het hele jaar een veelheid aan sporten kan gespeeld worden. KVK Beringen supporters en FC Beringen sympathisanten hopen dat het altijd gewaardeerde grasveld kan behouden worden.</p><p>Een grotere uitdaging staat de stad Beringen en de hele Limburgse en Vlaamse politiek echter te wachten bij de aanpak van de omliggende woonwijken. Het stadion ging achteruit, maar zowel het weefsel als de huizen van de tuinwijk, <em>de cité</em>, doen dat ook. De ziel van Beringen-Mijn, die zijn basis had in het Mijnbedrijf, verdween grotendeels mee met deze industrie. De eens zo statige, mooie groene straatjes werden grauw en rommelig.</p><p>Van de familie Gatto bleven maar twee gezinnen in de tuinwijk wonen, de rest vond elders zijn weg. De grootouders rusten nu in de grond die hen naar Beringen haalde. Zij blijven wel eeuwig buren van het Mijnstadion, waar wij als kinderen achteloos hele zondagmiddagen speelden. Daarom is nostalgie voor mij en mijn familie nooit ver weg in dit verhaal.</p><p><strong>Pas nu, ongeveer 100 jaar na de opstart van de productie van Beringen-Mijn, en ruim 30 jaar na het afsluiten van de put, krabbelt de kleine Limburgse stad uit de krater die deze industrie sloeg.</strong> De mijnsite heet nu Be-Mine, er is een Mijnmuseum, een hele sport- en beleefinfrastructuur op en rond de terrill, een economische hub, kortom, een toekomst voor een nieuwe, jonge en eigentijdse gemeenschap. Er zijn heel concrete plannen om ook het stadion, de tuinwijk errond en de andere delen van de cité’s eindelijk opnieuw op te waarderen. Zo blijft het verhaal van het Mijnstadion er niet enkel een van nostalgisch terugkijken door afstammelingen van gastarbeiders.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*FGHmi0W3DEknM0DfNgV57w.jpeg" /><figcaption>De hoofdtribune van het Mijnstadion.</figcaption></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=f2910f139c82" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/fc-socrates/mijn-stadion-beringen-in-het-bloed-f2910f139c82">Mijn stadion: Beringen in het bloed.</a> was originally published in <a href="https://medium.com/fc-socrates">FC Socrates</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Tubantia Borgerhout en Rivierenhof uit elkaar: het einde van een tijdperk.]]></title>
            <link>https://medium.com/fc-socrates/tubantia-borgerhout-en-rivierenhof-uit-elkaar-het-einde-van-een-tijdperk-fd744fc9d9c0?source=rss-b9a405fc23ca------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/fd744fc9d9c0</guid>
            <category><![CDATA[voetbal]]></category>
            <category><![CDATA[antwerpen]]></category>
            <category><![CDATA[borgerhout]]></category>
            <category><![CDATA[rivierenhof]]></category>
            <category><![CDATA[tubantia]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Duan Gatto]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 13 Feb 2021 19:13:14 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-02-14T23:59:03.805Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3>Tubantia Borgerhout weg uit het Rivierenhof: einde van een tijdperk.</h3><p><strong>Als het Provinciaal Groendomein Rivierenhof, doorgaat voor <em>‘t schoonste park </em>van Antwerpen, dan gaat Tubantia Borgerhout lopen met de titel van ‘de<em> </em>sympathiekste ploeg<em> </em>van ‘<em>t Stad’</em>. Maar sterk uiteenlopende toekomstplannen betekenen het einde van een 100-jaar oude verhaal van een voetbalploeg midden in een park. Een beetje achtergrond over de verhuis van ‘den Tuub’.</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*ks5LbZDDUZkYSnyRYcSKeQ.jpeg" /><figcaption>De ingang van de grote tribune van Tubantia in het Rivierenhof</figcaption></figure><p>Het lijkt een beetje op een gouden of diamanten huwelijkspaar dat alsnog een echtscheiding aangaat. Absurd. Maar het droomhuwelijk tussen de voetbalclub Tubantia Borgerhout en het Rivierenhof is langzaam maar zeker onhoudbaar geworden.</p><p>Het park gelegen ten oosten van de stad Antwerpen, ligt op de grens tussen Deurne en Borgerhout, waar de E34 vanuit de provincie de stad binnenkomt. Het is een historisch kasteeldomein dat decennialang eigendom was van de familie Cogels en daarna van de adellijke familie Bosschaert de Bouwel.</p><p>In 1921 wilde die familie een aantal onderdelen openbaar verkopen. Hierdoor bestond het risico dat dit mooie domein versnipperd en verkaveld zou worden. De sterk uitbreidende Antwerpse districten Deurne en Borgerhout zochten namelijk meer woongebied.</p><h4><strong>Provinciaal Groendomein Rivierenhof: de statige bruid</strong></h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*O2RLs1QzKM9jTG-AxdjZbw.jpeg" /><figcaption>Kasteel Rivierenhof — foto van Provincie Antwerpen</figcaption></figure><p>Griffier Schobbens overtuigde het provinciebestuur om in te grijpen en zo werd het Rivierenhof het eerste openbare domein van de Provincie Antwerpen, dit jaar exact 100 jaar geleden. Sterker nog, het werd het <strong>eerste provinciaal domein van België</strong>.</p><p>Meteen begon de beherende overheid allerlei maatschappelijk verantwoorde activiteiten en projecten te organiseren in het park. Het Rivierenhof werd de locatie voor tal van sportieve en culturele organisaties en clubs. Tien jaar verder in de ontwikkeling van het park, in 1931, pakte de provincie uit met haar tot dan toe meest prestigieuze parkproject, een voetbalstadion. Het nam de lokale succesvolle club Tubantia Borgerhout onder haar vleugels. De kersverse eersteklasser kreeg er een plekje in een interessante zone vlakbij het Kasteel Rivierenhof, genesteld in het groen.</p><h4><strong>Den Tuub: sympathieke hippe bruidegom</strong></h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*ra3RuqJkAn_kiX2gQgSAUQ.jpeg" /></figure><p>Tubantia FC werd gesticht in 1915 door straatvoetballers aan de Antwerpse stadswallen van Borgerhout. Waar ze de naam haalden is niet duidelijk, de <a href="https://nl.wikipedia.org/wiki/Tubanten">Tubanten</a> waren een Germaanse stam uit Oost-Nederland (de stad Twente is er van afgeleid). Misschien was het een verwijzing naar een <a href="https://en.wikipedia.org/wiki/SS_Tubantia">Nederlands stoomschip</a> dat in 1916 op weg van Buenos Aires naar Amsterdam door de Duitsers getorpedeerd werd, iets wat in de wereldpers toen veel weerklank vond. Wat er ook van zij, <strong>Tubantia </strong>vervoegde de illustere lijst van andere Belgische ploegen met exotische namen als Germinal Ekeren, Belgica Edegem, Sport Pédestre de Gand en Tot Heil onzer Ribbenkast (Thor) Waterschei.</p><p>Een tiental jaar later, vanaf het seizoen 1925/26 begon voor de club in het <strong>groen-wit </strong>een gouden periode met:</p><ul><li>Promotie voor het eerst naar bevordering, de toenmalige 3e klasse.</li><li>1927 behalen van de <strong>finale van de Beker van België</strong> met een historische prestatie, het is nog steeds de <strong>enige derdeklasser</strong> <strong>ooit</strong> die dit bereikte.</li><li>1930 promotie naar eerste klasse.</li></ul><p>Tubantia FC speelde duidelijk boven zijn niveau, want de ploeg degradeerde het seizoen erna. De parkjongens waren vanaf dan wel 16 jaar vaste waarde in de 2e klasse. Het stamnummer 64 kwam op het juiste moment en met de juiste kaarten aankloppen bij het provinciebestuur, want ze kregen gehoor met hun vraag om in het Rivierenhof te mogen spelen. Iets wat voor Antwerp FC een paar jaar eerder nog niet kon.</p><p>Sinds 30 augustus 1931 speelt Tubantia dus in ‘de Put’, een zone achter het Kasteel Rivierenhof. Naast een tribune met 4.500 zitplaatsen beschikte het splinternieuwe stadion over 8.500 staanplaatsen. <strong>Er werden openlijk vragen gesteld of het wat stille, ouderwetse park wel de juiste plek was voor een grote, dynamische, moderne en groeiende club als Tubantia</strong>, maar er was blijkbaar heel wat goodwill tussen het provincie- en clubbestuur.</p><p>In 1960 fuseerde de club met SK Borgerhout tot Tubantia Borgerhout VK. De immer prominente Antwerpse volksmond spreekt echter al zolang Tubantia bestaat van: ‘Den Tuub’, die vanaf deze fusie in het rood-wit ging spelen.</p><h4><strong>Hoe de echtgenoten uiteen groeiden</strong></h4><p>Tubantia maakte uiteindelijk vooral naam door in 1942 hun belangrijkste speler, Jef Mermans, te verkopen aan Anderlecht. Zo ziet u dat het wegkopen van talenten van de concurrentie een lange traditie is bij de Brusselse paars-witten. Dankzij de kannonier Mermans zou Anderlecht zeven keer kampioen worden. De fabelachtige som van 125.000 Belgische Franken stroomde de schatkist van den Tuub binnen. Maar Tubantia heeft niet al te omzichtig met die centen omgesprongen. Dat blijkt uit hun moderne geschiedenis.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*7sEwj8qSZ5lDgYkkRKlfpQ.jpeg" /><figcaption>Jozef Mermans bij de Rode Duivels in een retro-shirt</figcaption></figure><p>‘Den Tuub’ speelde wel een erg belangrijke maatschappelijke rol doorheen de jaren. De sterk uitbreidende bevolkingen van Deurne en Borgerhout stuurden hun kinderen graag naar de jeugdploegen van Tubantia. Bekende voetballers als Rik Matthys, Paul Put, Jef Mermans, Radja Naingolan, Geoffry Hairemans, Kenny Steppe of Jérémy Doku trokken in De Put hun eerste sprintjes op noppen. Maar sportief en organisatorisch ging het toch voornamelijk de verkeerde kant op.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/547/1*_47vrzCU45kjcfT31khA0w.jpeg" /><figcaption>Huidige spelverdeler van Cagliari, tweede van rechts, onderaan.</figcaption></figure><p>Tubantia werd terug een kleine lokale ploeg, speelde vooral in vierde klasse en eerste provinciale en had doorheen de jaren zestig, zeventig en tachtig van de 20e eeuw een redelijk stabiel beleid. Met opvallende coaches vaak, zo zaten de flamboyante Rik Coppens en de bijna zo flamboyante Colin Andrews ooit als T1 op de bank. In het begin van de jaren negentig, onder leiding van de ex-speler en toen aanstormende coach Paul Put, leefde de club zelfs wat op en speelde ze zes seizoenen op rij in derde klasse.</p><p>Maar dit relatieve succes zorgde voor een terugslag. Misschien kwam het door wat overmoedig beleid, misschien door het Bosman-arrest waardoor de geroemde jeugdwerking ineen stuikte, waarschijnlijk vooral door de onmogelijkheid om zich aan te passen aan de versnellende veranderingen in het voetballandschap.</p><p>De schulden stapelden zich op, het ledenaantal zakte drastisch en Tubantia schreef steeds minder teams in, waarop in 2010 de bom definitief barstte. De oude vzw ging failliet nadat ze ook de huur van het stadion aan de provincie niet meer kon ophoesten. De deputatie was echter mild, het Rivierenhof toonde zich een vergevingsgezinde dame en gaf een nieuwe vzw een nieuwe kans. De schuld werd niet opgeëist en zelfs niet verhaald op de nieuwe club.</p><p><strong>Modernisering van het park</strong></p><p>In 2009 werd, tot overmaat van ramp voor Tubantia, het Provinciaal Ruimtelijke Uitvoeringsplan Rivierenhof goedgekeurd. Dit PRUP moest van het domein een modern stadspark maken, met een duidelijke indeling en organisatie. Er werd komaf gemaakt met gebouwtjes en koterijen allerhande, die doorheen de jaren over het hele park verspreid, opgetrokken waren.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*TrgLjroiIVKQzdVy4E_W4w.jpeg" /><figcaption>PRUP Rivierenhof</figcaption></figure><p>Het park kreeg een logische indeling en nieuwe velden voor de korfbal- en voetbalclubs. Deze locaties moesten goed bereikbaar zijn, het gebruik van kantines en velden optimaliseren en de clubs in moderne accommodatie huisvesten. Deze investering zou de toekomst van de kleine ploegen zoals Tubantia, Rapid, Riviera, Sint Antonius, etc. veilig moeten stellen.</p><p><strong>Goede plannen, slechte timing</strong></p><p>Maar voor de nieuwe vzw van Tubantia bleek dit plan exact op het foute moment te worden gelanceerd. In 2015 speelde de club in vierde provinciale B, het allerlaagste niveau. Hun schuld tegenover het provinciebestuur was opnieuw opgelopen en Den Tuub werd daarenboven gedwongen zijn stadion op de historische locatie achter het Kasteel Rivierenhof op te geven.</p><p>De trotse tribune was letterlijk aan het afbrokkelen en moest worden afgebroken. <strong>Er werd openlijk in vraag gesteld of de sukkelende, ouderwetse voetbalclub wel zijn plaats had in het grote, dynamische en moderne stadspark als het Rivierenhof. </strong>Tubantia zou moeten verhuizen naar één van de twee splinternieuwe “sportpolen” in het park.</p><p>Opnieuw bleek de oude bruid gul en loyaal, en werd Tubantia geholpen met een zoektocht naar andere accommodatie. De schulden werden nogmaals kwijtgescholden om de toekomst van de club niet definitief te hypothekeren. Maar dit alles betekende in december 2020 wel het definitieve en politiek bekrachtigde einde van het huwelijk tussen Rivierenhof en Tubantia Borgerhout. Vanaf de komende seizoenen speelt de club zijn wedstrijden in het nieuwe stedelijke sportpark Ruggenveld in Deurne-Oost, niet zo heel ver van die andere rood-witte Antwerpse club uit Deurne-Noord.</p><p>Tegen 2019 was er al een beetje beterschap op sportief-organisatorisch vlak. Den Tuub leeft nog, heeft een toekomst, speelt opnieuw met meerdere jeugdteams en ontwikkelt stilaan een georganiseerde werking. Kortom, er is perspectief.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=fd744fc9d9c0" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/fc-socrates/tubantia-borgerhout-en-rivierenhof-uit-elkaar-het-einde-van-een-tijdperk-fd744fc9d9c0">Tubantia Borgerhout en Rivierenhof uit elkaar: het einde van een tijdperk.</a> was originally published in <a href="https://medium.com/fc-socrates">FC Socrates</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Royal Antwerp FC: Successupporters!]]></title>
            <link>https://medium.com/fc-socrates/royal-antwerp-fc-successupporters-ea8be950135c?source=rss-b9a405fc23ca------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/ea8be950135c</guid>
            <category><![CDATA[voetbal]]></category>
            <category><![CDATA[royal-antwerp]]></category>
            <category><![CDATA[great-old-broads]]></category>
            <category><![CDATA[rafc]]></category>
            <category><![CDATA[europa-league]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Duan Gatto]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 05 Dec 2020 22:39:41 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-12-06T09:09:23.674Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Dit is een stuk over sportieve successen, over supporter zijn, over Royal Antwerp Football Club. En over een pandemie, dat natuurlijk ook.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/800/1*GqJN0nd16mxVSs80lkCkDw.jpeg" /><figcaption>2015 -Aan de start van wat alweer een weinig succesvol seizoen in tweede klasse werd, maar het was wel gezellig.</figcaption></figure><h4>Twee Europese winters</h4><p>We haalden al ergens enkele frappante stukjes geschiedenis en statistieken aan over de Europese geschiedenis van Antwerp. De laatste echte Europese campagne was 26 jaar geleden. De Great Old vloog er in de eerste ronde van de Uefa-beker van het seizoen 1994–1995 meteen uit, na een samengetelde 10–2 nederlaag tegen het machtige Newcastle United van onder andere Philippe Albert, Robert Lee, Peter Beardsley, Andy Cole en coach Kevin Keegan.</p><p>Sinds de Europese bekercompetitie voor het eerst werd georganiseerd, in 1956, heeft RAFC welgeteld tweemaal (2x!) Europees overwinterd zoals we dat nu kennen. 14 keer speelde Antwerp doorheen zijn geschiedenis mee in een Europese competitie, aangevuld met 1 Intertoto-beker, maar dat laatste was eerder een verzameling veredelde internationale oefenpotjes. <br>Van die 14 keer werd er dus maar 2 keer doorgestoten naar de fase van het toernooi waarbij de zak echte knikkers wordt boven gehaald. In het seizoen 1989–1990 begon RAFC dan wel in de 1e ronde met een mirakel tegen Vitosha. In maart van 1990, dus na de winter, verloren we niet geheel onlogisch in de kwartfinales van 1.FC Köln met Duitse voetbaliconen als Pierre Littbarski en een jonge Bodo Illgner in het team.</p><p>De tweede keer dat een overwintering lukte, strandde de campagne van Antwerp in 1993 in Wembley. Met die zilveren medaille van de verloren finale tegen Parma rond de nek, was RAFC (voorlopig) de laatste Belgische club ooit die zo ver geraakte. Er reisden toen om en bij de 20.000 fans en sympathisanten mee richting <em>Albion, over land and sea. </em>Historisch op alle vlakken, maar wel een exploot, een eenmalig gegeven, een samenloop van toevalligheden, een hoogtepunt in de toen al stevig rommelende club.</p><p>Donderdagavond heeft de huidige groep dus een echte historische prestatie geleverd! Het is uiteraard niet onze bedoeling om de grote Antwerp-namen en -ploegen van het verleden kapot te relativeren, maar wel om te onderstrepen wat we in een vorig stuk al kort aanhaalden: er wordt soms een beetje te pas en te onpas gepraat over een grootse verleden bij de Great Old. Maar wat de voorbije twee/drie jaar gebeurt op de Bosuil, is pas echt <em>history in the making</em>.</p><h4>Successupporters</h4><p>De smaak van dit succes is echter wranger dan zou moeten. Dat is allemaal de schuld van de Covid-pandemie.</p><p>De volksclub Royal Antwerp FC, bekend en berucht voor zijn fanatieke en naar Belgische normen grote aanhang, beleeft zijn meest succesvolle periode sinds erg lang. Maar waar een rood-wit luidruchtig legioen de ploeg volgde tot in slechte excuses voor voetbalstadions, verborgen in oervlaamse uithoeken als Hamme, Harelbeke, Maasmechelen of Lommel, rijgen de successen van de club zich nu aaneen zonder support ter plekke.</p><p>Terwijl de lange, intrieste periode in 2e klasse alle aspecten van de club deed afbrokkelen tot bijna-zielige proporties (met het stadion als meest visuele <em>reminder</em>), bleven de supporters trouw<strong>.</strong> Meer nog, er bleef een constante verjonging gebeuren binnen de supportersgroepen. De club en de beleving er rond bleef aantrekkelijk, vaak zelfs dankzij datzelfde wegdeemsterende stadion. Antwerp, dat in de jaren 2000 quasi constant in <em>the wrong hands </em>was, had echter 1 sterkte, de loyale supporters.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/800/1*TzAQgWjchfrfVdtiXBKDwA.jpeg" /><figcaption>Succesvol genieten van kleine overwinningen. Succesvol vuurtje stoken ook. Diep in tribune 2.</figcaption></figure><p>Diezelfde supporters moeten nu van ver, zonder over elkaar heen te vallen, zonder oorverdovende chants en zonder massale vreugde-uitbarstingen toezien hoe hun club van het seizoen 2020–2021 een langgerekt hoogtepunt aan het maken is.</p><ul><li>Een Beker van België gewonnen tegen een historische rivaal: geen supporters aanwezig</li><li>De ondertussen gekeurde en quasi afgewerkte, prachtige nieuwe tribune die de modernisering van de Bosuil nog versnelt: geen supporters aanwezig</li><li>De eerste Europese wedstrijden met inzet in eigen stadion sinds 26 jaar: geen supporters aanwezig</li><li>Winst in de eerste echte Europese uitwedstrijden, en dat in een paar voor vinckers en koppige away-day-liefhebbers heel interessante steden en regio’s: geen supporters aanwezig</li><li>De eerste Europese mega-stunt (thuisoverwinning tegen Tottenham Hotspur) sinds het verslaan van Spartak Moskou in 1993: geen supporters aanwezig</li><li>De overwinning tegen de stadsrivaal in een reguliere eersteklasse-competitiewedstrijd: geen supporters aanwezig</li><li>Op overtuigende manier op de Bosuil tegen Ludogorets de derde Europese overwintering in de lange geschiedenis van RAFC afgedwongen: geen supporters aanwezig</li></ul><p><strong>“Zo’n succes zonder publiek, doodzonde”- Paul Gheysens, voorzitter</strong></p><p>Daarnaast is de ploeg ook gestaag omgebouwd van een voornamelijk vanuit de reactie spelend krijgersblok onder Bölöni, tot een dominerende en vlot werkende aanvalsmachine onder Leko. Dat is toch ook wel aantrekkelijker om zien, en het zou de sfeer, de schwung en de uitgelatenheid van de sowieso al niet erg verlegen of bescheiden Antwerpsupporters ook ten zeerste ten goede komen. Hoe dat zou werken in wisselwerking met de groep spelers, daar kunnen we slechts naar raden. We hadden onszelf met zekerheid wel massaal een aantal niet-besmettelijke keel- en longaandoeningen gebruld en gezongen! Eat that, covid<strong>.</strong></p><p>We gooien er daarom geen zalvende woorden van hoop tegenaan om af te sluiten. Met vage platitudes als:<br>‘na nieuwjaar vieren we de Europese matchen dubbel zo hard’ of <br>‘in 2021 gaan we extra genieten van de nieuwe tribune’ of <br>‘Nu even inhouden en geduld hebben en wie weet vieren we in juni 8 dagen aan een stuk de 5e landstitel in de geschiedenis van de club’, … zijn we nu allemaal niets. Dat is niet het soort kater waarmee we met plezier die vrijdag het werk hadden aangevat.</p><p>We zitten nu al maanden <em>stressed out</em> in onze gezinsbubbel tv te kijken als Antwerp speelt, goed beseffend dat we aan al die mijlpalen voorgoed voorbij drijven. We zien de rasse schreden die Royal Antwerp maakt heel erg graag gebeuren, maar liefst nog hadden we trots meegelopen en heel Europa kennis laten maken met de Zegemars. Onder de plooien onzer vlag!</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=ea8be950135c" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/fc-socrates/royal-antwerp-fc-successupporters-ea8be950135c">Royal Antwerp FC: Successupporters!</a> was originally published in <a href="https://medium.com/fc-socrates">FC Socrates</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Royal Antwerp Football Club in Europa: een turbulente historie.]]></title>
            <link>https://medium.com/fc-socrates/royal-antwerp-football-club-in-europa-een-turbulente-historie-4709446af892?source=rss-b9a405fc23ca------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/4709446af892</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Duan Gatto]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 24 Oct 2020 14:17:06 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-10-24T15:21:01.156Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Che sera sera/whatever will be, will be/ We’re going to <em>Wembelie</em>/ Che sera sera.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*TQt7jyfhEKyBxiLM9SGSDA.jpeg" /><figcaption>foto door Maarten Van Gastel</figcaption></figure><h4>We all follow the Antwerp/over land and sea…</h4><p>Heel lang, in de recente geschiedenis, was ‘op Europese verplaatsing gaan’ in kringen van Antwerp-supporters een <em>inside joke</em>, een hyperbool voor away-days naar Virton, Boussou-Dour, Deinze, Tubize, Lommel en dergelijke. Het was een in zelfspot gemarineerde manier om de tweewekelijkse massale volksverhuis te rechtvaardigen naar plekken waar men vaak zonder plan tot in tweede nationale was geraakt. Dat werd pijnlijk duidelijk als er ineens een echte club met een echt supporterslegioen moest ontvangen worden in de provinciale reeksen amper ontgroeide accommodatie.</p><p>Een <em>wink wink nudge nudge</em> Europese verplaatsing dus. Want eens gearriveerd, was vaak snel duidelijk dat Royal Antwerp daar een sportieve opdoffer stond te wachten, zodat we daar mooi stonden, met ons lawaai en onze massale drankomzet en onze alweer net iets meer gebarsten loyaliteit. De lokale tieners en bejaarden keken telkens halsreikend uit naar de komst van die agressieve zotten/barbaarse hordes/dikke nekken*. De brave burger keurde af, de gefrustreerde jonge vaders daagden uit.</p><p>(*schrappen mag, meestal ging het echter over een combinatie van die verschillende percepties)</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*ncqdRZSxV_QFIkgbqMoVuA.jpeg" /><figcaption>Het rood-witte legioen aan de poorten van het oude Wembley op die gezegende 12e mei in 1993.</figcaption></figure><p><strong>We keep the red flag flying high…</strong></p><p>Daarvoor echter, in de illustere jaren 1980 en 1990, was de stad Antwerpen steeds goed vertegenwoordigd op het Europse voetbal-schouwtoneel. Als redelijk stabiele subtopper in de Belgische competitie, speelde Royal Antwerp in die twee decennia 8 Europese campagnes met als wereldberoemde hoogtepunt, de finale van de Europese beker der bekerwinnaars tegen Parma, op Wembley. Een exploot waar ondergetekende als net 15 jaar geworden snotaap ook bij was.</p><p>Dat betekende echter niet dat Europees spelen zo makkelijk ging. RAFC haalde zich sportief de vreemdste duels op de hals, zorgde voor de gekste supporters-toestanden, en bleek <em>‘over land and sea’ </em>ook vaak een vreemde eend in de bijt. De laatste Europese overwinning van Antwerp in een Europese competitie dateerde al van de zomer van 1997, waarin thuis met 4–0 werd gewonnen van de Cypriotische club Nea Salamina.</p><p>Wat zegt u? De Intertoto geldt niet als een volwaardige Europese competitie? Wel, dan is het laatste Antwerpse wapenfeit in de internationale campagnes de kansloze uitschakeling door Newcastle United in de eerste ronde van de Uefa-cup van 1994. Daar heb je het, 26 jaar geleden dus.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*0RzpQmayPckUKit2biXSzA.jpeg" /><figcaption>Binnen in het oude Wembley</figcaption></figure><p>De twee bekendste en meest beklijvende Europese momenten zijn:</p><ul><li>U wist het al? Een geschiedkundig belangrijk moment in de Europese voetbalgeschiedenis met Antwerp in de hoofdrol voltrok zich in 1989. We gaan naar een dubbele confrontatie met een ploeg uit Sofia, Bulgarije, en hoeven slechts 1 dooddoener boven te halen (steeds weer opgegraven door de heer Raes Frank): ‘Remember Vitosha!’</li><li>De campagne ‘92-’93 waarin de reds het tot in die finale op Wembley schopten. (Czernia geeft een steekpas, Cisse infiltreert en schiet overhoeks binnen, 1–1, het nog nooit zo grote legioen ontploft, ik herinner me vooral stress en ongeloof). Het absolute hoogtepunt van dat Europese seizoen was echter de thuismatch in de halve finale. Tegen de onklopbaar geachte grootmacht Spartak Moskou, in een stralende lentezon op Tribune 2 gezeten, zagen we toen een weergaloze Hans-Peter Lehnhoff de ploeg naar een 3–1 overwinning loodsen na een achterstand. De finale werd gehaald tegen alle ratio en verwachtingen in, <em>che sera sera</em>.</li></ul><p><strong>Hier en nu</strong></p><p>Nostalgische overpeinzingen mogen er zijn, ze zetten de zaken in perspectief. Ze halen herinneringen naar boven van mooie mensen die ondertussen niet meer bij ons zijn. Maar ze leggen ook de waarheid bloot. Zo grandioos en succesvol was RAFC niet. Dat we dan vandaag, in 2020, als Belgische bekerhouder ‘opnieuw aanknopen met de successen van weleer’ is eigenlijk niet correct.</p><p>We doen het nu al beter dan weleer. We zijn pijlsnel richting succes gedenderd. De omkadering was nooit professioneler. De ploeg speelt een steeds aantrekkelijker ogend spelletje, en we hebben een weelde aan individuele kwaliteit rondlopen die naar RAFC-normen ongezien is. Misschien was die er in de jaren zestig en zeventig ook, maar dat heb ik jammer genoeg zelf niet kunnen meemaken. We wonnen met overtuiging de eerste uitmatch van de Europa-League, in Bulgarije dan nog. En als we zeggen dat Royal Antwerp FC wel degelijk kans maakt om in deze groepscompetitie een plekje in de volgende ronde te behalen, is dat niet eens onrealistisch.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*5fEfv6Rl1phRpjrDHlH3RQ.jpeg" /><figcaption>Een handvol Anwerpsupporters raakte binnen in het stadion van Loedogorets. Foto van Hans Bressinck.</figcaption></figure><p>De enige jammerlijke zaak aan dit alles is dat het gebeurt in Corona-tijd. De bekeroverwinning kon niet gevolgd en gevierd worden. De eerste ‘echte’ Europese verplaatsing sinds lang was er een met enkel <em>den Gino en den Hans </em>ter plekke aanwezig. Daar staat tegenover dat het duidelijker en duidelijker wordt dat het niet, zoals in de vorige eeuw, een kwestie van af en toe Europees spelen is. Maar dat Antwerp op weg is om een blijver te worden aan de top in België en bijgevolg ook in de Europese clubcompetities. Die Europese aways, we gaan er nog wel terug aan kunnen wennen!</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=4709446af892" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/fc-socrates/royal-antwerp-football-club-in-europa-een-turbulente-historie-4709446af892">Royal Antwerp Football Club in Europa: een turbulente historie.</a> was originally published in <a href="https://medium.com/fc-socrates">FC Socrates</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Te Lecce simu simu!]]></title>
            <link>https://medium.com/fc-socrates/te-lecce-simu-simu-a6a244f7bd49?source=rss-b9a405fc23ca------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/a6a244f7bd49</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Duan Gatto]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 27 May 2019 17:07:02 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2019-05-27T20:50:51.434Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/960/1*v82-ScQLrEr0H5WnlbXWYA.jpeg" /></figure><h3>In de zomer van 1985 leefde heel Salento, in hak van de Italiaanse laars, in een rood-geel delirium. Dit voorbije seizoen eindigde in een nog grotere overwinning. Unione Sportiva Lecce gaat terug naar eerste klasse.</h3><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/600/1*PGihHtKxVi6m8MWVJgNxQQ.png" /><figcaption><strong>Vakantiedorp</strong></figcaption></figure><p>Ik was zeven jaar in de zomer van 1985. We gingen zoals altijd een paar weken op vakantie naar Santa Maria Al Bagno, een piepklein kustdorpje net onder Lecce. Een miniscuul huisje dat mijn grootouders daar nog hadden, was ons hoofdkwartier voor een eindeloze zomer. Het waren zomers waarin we ons leerden vervelen.</p><p>Vaak zaten we hele dagen aan of rond een tafel te eten bij ooms en tantes van mijn vader, broers en zussen van mijn <em>nonni, </em>een eindeloze stroom hapjes, drank en onverstaanbare conversaties. Grote delen van de dag mochten we niet buiten spelen omdat het te heet was, mooie zachte witte stranden waren er amper. Zwemmen deden we door van rotsen te springen in het blauwste zeewater dat ik ooit zag. Met eeuwenoude monumenten op de achtergrond die achteloos het dagelijkse leven vulden.</p><p><strong>Roots in dorre grond</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/621/1*Ypux9pAWDsPnF1OY42gkdA.jpeg" /><figcaption>Het heldenteam dat de eerste promotie afdwong in 1985</figcaption></figure><p>Daar vind je de roots van mijn naam. In Lecce, Salento, de dorpjes Galatone en Santa Maria al Bagno, vanuit die dorre en economisch comateuze regio vluchtten mijn grootouders vlak na WO 2 naar het gure Vlaanderen. Werken in koolmijnen en wonen in cités bleek aantrekkelijker dan het vooruitzicht om een gezin groot te brengen in het eigen dorp. Lecce was voor hen de verlaten piste, de achtergelaten roots, de doodgelopen straat. Maar voor ons was het een vakantiebestemming, een plek om te onthaasten. Er was weinig te beleven voor kinderen, en tegen de tijd dat we aan het ritme aangepast waren, moesten we alweer naar huis. Uitgerust en bruingeblakerd, dat dan weer wel.</p><p>Maar die ene zomer was het anders. Voor het eerst leek het alsof er ook iets kon bruisen in Salento. Slogans met rode verf sierden de woestijnkleurige gebouwen en muren. Vlaggenlijntjes gaven de stad een feestelijke air, door de zon afgeschoten vaandels hingen aan huizen, bruggen en verlichtingspalen. Het provinciestadje Lecce, decennialang door de rest van Italië bekeken als mooi, maar minderwaardig, ging voor het eerste meepraten op het hoogste voetbalniveau. Een hele regio stond op zijn kop. De atmosfeer die er hing, was een kruising tussen euforie en revanchisme.</p><p><strong>Een kleurrijke club</strong></p><p>Salento is dor en heet, maar figuurlijk is het misschien wel de kleurrijkste regio van Italië. Met een apart taaltje, met een losgeslagen, anarchistisch aandoende mentaliteit en met een fiere, ontvlambare inborst, is het een geïsoleerde regio die minder snel lijkt te ontwikkelen dan de rest van het land. Tot het einde van de jaren zeventig stopte de geasfalteerde superstrada ter hoogte van Bari, van daar waren er zuidwaarts enkel grindwegen. Symbolischer kan bijna niet.</p><p>Diezelfde eigenschappen kan je ook terugvinden in de voetbalclub Unione Sportiva Lecce. Het is een lange geschiedenis van willen maar niet kunnen. US Lecce bleek na zijn eerste promotie een typische liftploeg, het zakte namelijk meteen terug na het eerste seizoen in serie A. Maar twee jaar later steeg de club weer en bleef de volgende 15 jaar pendelen tussen Serie A, B en zelfs C.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/220/1*vjQSXws35rqat_XZkAwLYg.jpeg" /><figcaption>Franco Jurlano voorzitter Lecce in de jaren ’80 en ‘90</figcaption></figure><p>Opvallende voorzitters als Jurlano en Semeraro zorgden voor de nodige hoop en uitschieters, maar moesten het doen met de beschikbare schaarse middelen. Andere bekende namen van spelers en trainers doorheen de jaren, zijn: Zdenek Zeman, Antonio Conte, Fabrizzio Miccoli, Cristian Ledesma, Mirko Vucinic, Valeri Bojinov, Giuseppe Materazzi (vader van ex-international Marco Materazzi), Ernesto Chevanton, Lucarelli, Giacomazzi, Graziano Pellè, de in Luik geboren voetbalavonturier Davide Moscardelli, en vele anderen.</p><h3><strong>Modern Times</strong></h3><p>Dat patroon van schipperen tussen de eerste en tweede afdeling gaat door tot en met het seizoen 2011- 2012. Een uiterst turbulente periode is die van 1993 tot 1997. Daarin zakt de club twee jaar na elkaar van Serie A naar serie B en meteen naar C. Nog opvallender is dat ze in opeenvolgende seizoenen via dezelfde maar omgekeerde weg terug naar A klommen!</p><p>Lecce is, net als de andere streken ten zuiden van Rome, een regio van expats. Vanuit Puglia en Salento vertrokken in de naoorlogse periode volledige families naar West-Europa, Amerika, Noord-Italië, eender waar er meer mogelijkheden waren om vooruit te geraken in de wereld. Mensen die hun geboortegrond achterlaten, beschouwen de heimat vaak met meer warmte en fanatisme dan de mensen die er bleven om te worstelen met de realiteit van het dagelijkse leven.</p><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fembed%2FO1Jdg1T7qMw%3Ffeature%3Doembed&amp;url=http%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fwatch%3Fv%3DO1Jdg1T7qMw&amp;image=https%3A%2F%2Fi.ytimg.com%2Fvi%2FO1Jdg1T7qMw%2Fhqdefault.jpg&amp;key=a19fcc184b9711e1b4764040d3dc5c07&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=youtube" width="640" height="480" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/3d67c1a7bf134b166375c996994384b5/href">https://medium.com/media/3d67c1a7bf134b166375c996994384b5/href</a></iframe><p>Op internetfora, sociale media en andere sportgemeenschappen, troepen sympathisanten bijeen, in een poging om de sportieve resultaten en het reilen en zeilen van de club zo goed mogelijk in de gaten te houden. Hetzelfde geldt bijvoorbeeld voor fans van Palermo. Als je club 2000 km ver ligt, is het vaak een verre en onbereikbare droom om wedstrijden bij te wonen, of om uit volle borst mee te zingen met de songs die je kent via vage youtube-filmpjes. Zolang dat team dan op hoog niveau zit en het in de grote kranten en massamedia aan bod komt, is dat nog mogelijk. Maar zeven jaar geleden werd dat voor een buitenlandse Lecce-supporter als ikzelf, heel moeilijk.</p><p>In 2011 wordt de club namelijk slachtoffer van gesjoemel en matchfixing door mensen uit de Semeraro-clan, en belandt Lecce na een sportieve degradatie uit de Serie A, ineens in Serie C door de opgelegde straf. Het Calcioscommesse-schandaal van 2011 in Italië heeft in de twee jaar dat het onderzoek liep, tientallen clubs en spelers getroffen. Maar voor Lecce was het een breekpunt. De familie Semeraro was al 10 jaar bestuurder van de club en mocht als straf geen voetbalclub meer runnen. Lecce stond plots op de rand van de afgrond en moest op zoek naar nieuwe bestuurders, nieuwe middelen en nieuwe toekomstperspectieven.</p><p><strong>Zes jaar brokken lijmen</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*3hKDQZQSC63D7cf0Kp7TEA.jpeg" /><figcaption>De wedstrijd waarop de promotie naar serie A werd verzekerd, werd gespeeld voor bijna 30.000 supporters</figcaption></figure><p>Zes teleurstellende en soms hartverscheurende seizoenen in de derde afdeling volgden. Als dieptepunt was er het seizoen 2014–2015, Lecce werd zesde in serie C en behaalde niet eens de nacompetitie. Achter de schermen was de club fel aan het reorganiseren, tabula rasa, organisatorisch hergroeperen dus. Er werd gewerkt aan een nieuwe manier van communiceren en betrekken van de gemeenschap. Waar de club nooit een massa volk trok, en het fanatisme beperkt was tot een kleine groep ultra’s die de curva Nord bevolkten, werd de basis de voorbije jaren stelselmatig opgebouwd. ‘Het hol van de wolf’, werd het stadion Via del Mare genoemd in de verschillende campagnes, de wolf staat op het officiële wapenschild van de stad Lecce.</p><p>De club haalde de banden aan met lokale jeugd en het grote publiek, stelde de prijspolitiek bij, nam de merchandising zelf in handen. Die merchandising was totaal ingestort na de dubbele degradatie van 2012, de clubshop was gekrompen tot drie rekken in een lokale printshop. Het voorbije seizoen haalde Lecce een gemiddelde van 12.116 toeschouwers, het meeste van alle serie B teams, en kende een stijging van 20%. Kortom, Lecce heeft van de ramp van 2012 gebruik gemaakt om een grotere en sterkere club te worden.</p><p>De grootste sportieve verdienste van de nieuwe clubeigenaars bleek uiteindelijk de aanstelling van Fabio Liverani in 2017. Deze ex-profvoetballer bij Lazio, Fiorentina en Palermo, is als coach bekend en graag gezien in Genua en Leyton Orient. Hij bleek de juiste mix van inzicht, flair, rust en durf te hebben om de groep talenten te kneden tot een team dat op twee seizoenen opklom naar de eerste klasse.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/859/1*4l9ICjr9s-XgkFatUgvSew.jpeg" /></figure><p>En na enkele nachten van achteloos zingen, vlaggen zwaaien en feesten onder bengaalse vuren, in de schaduw van en soms zelfs op het Romeinse amfitheater in Lecce, keert de zomer stilaan terug naar Salento. De thermometers klimmen naar te hete temperaturen, de dagen worden eindeloos. De zalige verveling slaat weer toe. Tot de kalender van de serie A bekend wordt gemaakt, en het niet meer te ontkennen is, US Lecce is terug op het hoogste niveau. Ikzelf maak het plechtige voornemen om mijn vader uit te nodigen op een trip naar de Via del Mare. Het wordt tijd om een topper in de serie A mee te maken met Lecce in een hoofdrol, en om toch eens in levende lijve ‘Te Lecce Simu Simu’ mee scanderen!</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=a6a244f7bd49" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/fc-socrates/te-lecce-simu-simu-a6a244f7bd49">Te Lecce simu simu!</a> was originally published in <a href="https://medium.com/fc-socrates">FC Socrates</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Royal Antwerp FC: De Slapende Reus die wakker werd.]]></title>
            <link>https://medium.com/fc-socrates/royal-antwerp-fc-de-slapende-reus-die-wakker-werd-4befbd342719?source=rss-b9a405fc23ca------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/4befbd342719</guid>
            <category><![CDATA[rafc]]></category>
            <category><![CDATA[socrates]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Duan Gatto]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 06 May 2019 10:50:35 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2019-05-08T22:59:39.589Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*rmfqVZ2_QfUTuxr052ZFCw.jpeg" /><figcaption>Tribune 1 van Royal Antwerp Football Club anno 2012— door Jordi Struys</figcaption></figure><p><strong>Sinds 1994 kende Royal Antwerp FC een trage, maar gestage ondergang. Het was ooit onbetwist een van Belgiës grootste voetbalclubs, het stamnummer 1, de grootste ploeg van Vlaanderens grootste stad. Tot en met slechts vier seizoenen geleden was het een schim van zichzelf. Maar het onafwendbare einde en de dieptrieste anti-climax kwamen er niet, wel integendeel. Wie zin heeft in een voetbalsprookje, leest best verder.</strong></p><p><strong>A New Hope</strong></p><p>In 2012 leek een periode van nieuwe hoop aan te breken voor de supporters van het ooit zo fiere Rood-Wit. Laat het ons, met enige zin voor overdrijving, een Deurnese Lente noemen. Voorzitter-Alleenheerser Eddy Wauters, die erop gebrand leek de club mee in het graf te sleuren, werd aan deur gezet.</p><p>Maar voor het nieuwe bewind, Gunther Hofmans en zijn schoonvader Jos Verhaegen, bleek al snel dat ze een niet te overziene ravage in handen kregen. Met hun goede bedoelingen maar beperkte middelen, en bij hun vorige clubs beproefde kruideniersmentaliteit, kregen ook Hofmans en co Antwerp niet gestabiliseerd. The damage was done. Was Royal Antwerp FC nog wel te redden?</p><p>Drie jaar en even veel trieste seizoenen later, stonden er op de Bosuil alleen nog ruïnes. Er was geen trainer die naam waardig. Er was een perfect slecht uitgebalanceerde spelerskern die de sportieve vernederingen opstapelde. Er was de in sneltempo afbrokkelende accommodatie waar de voorzitter en technisch directeur, <em>sus en klus gewijs</em>, eigenhandig lapmiddelen tegenaan klopten.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*trCY1k_47Hkl5MSsKbmB8g.jpeg" /><figcaption>Tribune 1 anno 2015 — door Maarten Van Gastel</figcaption></figure><p><strong>Rock Bottom</strong></p><p>De supporter zag het met lede ogen aan, maar bleef op post. Zo ook ikzelf, maar misschien zag ik het einde naderen, want ik voelde de nood om te verhuizen naar de met traanplaat en prikkeldraad rechtgehouden Tribune 1. In 1920 was dit het pronkstuk van een splinternieuw nationaal voetbalstadion. Een ouderwetse, typisch Engelse tribune met pronkkapelletje midden op het dak. Een kleinere versie van de Johnny Haynes Stand van Craven Cottage (FC Fulham).</p><p>Ik geef toe, het was pure nostalgie en ik had het gevoel dat het mijn laatste kans was om eens wat wedstrijden vanaf die kant te bekijken. Tribune 1 was een authentiek stuk voetbalgeschiedenis, een aantrekkingspool voor groundhoppers die hun tripjes graag doorbrengen in vooroorlogse bunkers, doortrokken van leed en betonrot. Die graag dwalen in duistere, naar schimmel en bier stinkende gangetjes waar al bijna 100 jaar lang hoopvolle supporters naartoe kwamen om hun Antwerp toe te schreeuwen, of een zoveelste België-Holland bij te wonen. Maar de waarheid lag anno 2015 pijnlijk te blinken (of te roesten) in de scheuren van het gewapende beton. Het was op, gedaan, finito, schluss.</p><p>Dat seizoen eindigde RAFC in zijn 10e seizoen in de Belgische 2e klasse op een troosteloze 10e plaats. Aanspraak maken op promotie was nooit aan de orde. Royal Antwerp was een zieltogende 2e-klasser, die eerder naar beneden moest kijken en elk potje moest leegschrapen om zichzelf te behoeden voor implosie. De absolute bodem leek bereikt, supporters probeerden zich te verenigen in Trusts, spraken van ‘participatie’ en durfden denken aan ‘herbeginnen vanuit de laagste regionen’ of andere vormen van Tabula Rasa.</p><p>Hoop op een terugkeer naar het hoogste niveau was er niet meer. Zelfs simpelweg het volgende seizoen aanvatten met een kern die zou kunnen meestrijden aan de top van 2e klasse, was een utopie. Mijn hoogtepunt van het seizoen was het leren kennen van de familie Libombé, die steevast vlak naast me op de tribune aanwezig was. Moeder riep haar oudste zoon gretig en veelvuldig ‘Allez Stallone’ toe, in een bariton die menig Barry White fan de oren zou doen spitsen.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*zZn1D-NgcejA-fXi5k4zeg.jpeg" /><figcaption>Tribune 2 — door Duan Gatto</figcaption></figure><p><strong>Back To The Future 5: Royal Antwerp Europa in</strong></p><p>Het is nu mei 2019. RAFC strijdt momenteel op succesvolle manier voor een plekje in de kwalificaties van de Champions League en kan, buiten de toekomstige kampioen, elke tegenstander aan in deze Play-off 1. Zo heet de nacompetitie waarin de hoofdprijzen in België worden uitgedeeld. Ik zit terug bij vrienden op Tribune 2, wat ook een monument is dat Europese voetballiefhebbers in grote getale aantrekt. Maar de laatste drie seizoenen is het een VIP-stand. Enkel jaarkaarthouders kunnen erop. Vrije tickets zijn niet meer te krijgen, alle 8000 plekjes zijn ingenomen door vaste tickethouders die niks meer willen missen.</p><p>En terecht! Iedereen die erbij was op die memorabele 26 februari 2017, bij de penalty van Hairemans tegen Lommel SK en de daarmee gepaard gaande deelname aan de finaleronde van de hervormde tweedeklasse-competitie, gelooft dat op de Bosuil mirakels gebeuren. Meer nog, we <em>weten</em> dat mirakels bestaan op de Bosuil, we zien het sindsdien elke week.</p><p>Terwijl we op een authentieke houten bank zitten met de zon strak op onze gezichten, verslaan we Standard Luik op een meer dan verdiende wijze. Tegenover ons staat een mastodont van een nieuwe Tribune 1. Pal op de plek waar ik amper 4 jaar geleden zat met de overtuiging dat het nooit meer goed zou komen. Het lijkt bijna te mooi om waar te zijn, maar het is het niet. Dit is niet minder dan een sprookje dat waarheid werd. Dit is hoe het eruit ziet wanneer een slapende reus opstaat.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*AZKLJMzETYFk2OdvrdPHZQ.png" /><figcaption>Tribune 1: new and improved — door Duan Gatto</figcaption></figure><p><strong>Ghelamco en QR Marc</strong></p><p>Paul Gheysens, een steenrijke industriële bouwondernemer, paardenfokker en self-made top-businessman kreeg via zijn netwerk een koopje in de schoot geworpen. Er werd hem gevraagd of hij zin had om een puinhoop van een sportclub op te kuisen, met de zekerheid van plusminus 10.000 betalende fanatici die maar niet wilden afgeven. Gheysens wijst niet graag koopjes af, en leek zich wel te herkennen in het koppige, vasthoudende, grimmige, loyale Antwerp-publiek. Dus hij waagde de gok. Gheysens wist zich te omringen met het perfecte team, zond in eerste instantie Patrick De Cuyper (een zakenman met ervaring in het Belgische voetbal) naar de Bosuil om de club uit tweede klasse te halen. Dat lukte in het tweede seizoen na de overname.</p><p>Dankzij Ghelamco, het bouwbedrijf van Gheysens, QR Marc, zijn wereldberoemde dekhengst en de inzichten in de voetbalwereld van Luciano d’Onofrio, de eerste en meest belangrijke transfer die Gheysens deed, staat Royal Antwerp FC sinds vorig seizoen terug in 1e klasse. Terug waar het thuishoort, onverhoopt makkelijk en snel leek het wel te gaan.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/640/1*4FJZ6X2KtP0S-_fwkmXKcQ.jpeg" /></figure><p>Dit 2e seizoen na de grote terugkeer, speelt Rood-Wit al mee aan de top. Het met power en grinta dooraderde spel van coach Bölöni en zijn verzameling ex-internationals, onbekende Portugese jonkies, ervaren krijgers en een superster of twee (Dieumerci Mbokani, Jelle Vandamme, Sinan Bolat, Faris Haroun en Lior Refaelov bijvoorbeeld), maakt brokken in de top van het Belgische voetbal.</p><p><strong>Keep The Red Flag Flying High</strong></p><p>Antwerp staat er. Antwerp is sinds het kampioenschap in 2e klasse van 2017 in een capsule gestopt en tegen dubbele lichtsnelheid naar boven geknald. Ghelamco heeft in no time een <em>signature</em>-tribune gebouwd en de plannen voor de modernisering van het hele Bosuil-stadion zijn concreter dan ooit. Nooit is er professioneler gewerkt op Antwerp. Nooit lagen successen zo voor het grijpen.</p><p>Amper vier seizoenen geleden zat ik in een stadion tussen een publiek dat op bipolaire wijze zweefde tussen wanhoop en woede, in een aftakelende ruïne zonder echte hoop op beterschap. Bij wijze van contrast, nam ik een paar maanden geleden mijn jonge zoon mee voor een galawedstrijd tegen Panathinaikos, en zaten we op een fonkelnieuwe hypermoderne Tribune 1 in alle comfort. Plots heeft Antwerp wel een toekomst, een echte kans om een topclub te worden.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*n201rcFGzMNVuKpkrH4rTw.jpeg" /></figure><p>Sommige supporters vinden dat het te snel gaat en dat we stappen overslaan. Of vinden dat het gevaarlijk is dat 1 hoofdaandeelhouder het zo voor het zeggen heeft. Voor anderen gaat het dan weer niet snel genoeg en moet RAFC zo snel mogelijk meestrijden voor de titel. De meesten onder ons, echter, surfen mee op de golf van verbazing en gelukzaligheid die na het kampioenschap van 2017 over de club spoelde en blijft spoelen. Whatever will be will be, zoals de bekende song gaat.</p><p>Het stadion zal verder worden aangepakt, de ploeg zal verder worden uitgebouwd en de club gaat verder groeien. Waar het eindigt, weet niemand. Wat we wel weten, is dat we de komende jaren met steeds meer zullen zijn, en dat de liefdevolle kleuren terug met trots gedragen zullen worden, het is aan de supporters om in deze stap richting moderne club, de ziel levend te houden. We mogen niet vergeten hoe snel het kan misgaan en hoe zwaar het kan stormen op Royal Antwerp FC. Maar daartegenover bekronen we misschien dit voorbije seizoen al met een eerste Europese campagne sinds 1997, hopelijk de eerste van vele! We keep the red flag flying high!</p><p><strong>FC SOCRATES</strong> is een supportersforum waar fans over hun geliefde club schrijven. Je kan ons volgen op <a href="https://www.facebook.com/fcsocratesbe"><strong>FACEBOOK</strong></a> en <a href="https://twitter.com/fcsocratesbe"><strong>TWITTER</strong></a> en met regelmaat een spannend of grappig stuk lezen.</p><p>Vond je dit een fijn artikel? je kan hier voor de auteur applaudisseren.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=4befbd342719" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/fc-socrates/royal-antwerp-fc-de-slapende-reus-die-wakker-werd-4befbd342719">Royal Antwerp FC: De Slapende Reus die wakker werd.</a> was originally published in <a href="https://medium.com/fc-socrates">FC Socrates</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[RAFC — Met de A van Apotheose.]]></title>
            <link>https://medium.com/fc-socrates/rafc-met-de-a-van-apotheose-289fef43d018?source=rss-b9a405fc23ca------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/289fef43d018</guid>
            <category><![CDATA[royal-antwerp]]></category>
            <category><![CDATA[football]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Duan Gatto]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 05 Mar 2017 12:02:17 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-03-06T13:38:21.914Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><strong>Met slechts een paar minimale aanpassingen zou de legendarische voetbalsong ‘Three Lions’ van ‘Baddiel &amp; Skinner’ perfect kunnen gaan over Royal Antwerp. <em>20 years of hurt</em>, is het bij RAFC, het stamnummer 1 uit het Belgische voetbal. Maar de antwerpsupporter <em>kept dreaming</em>. In het stadion van Antwerp, de ooit monumentale, maar nu enkel nog stokoude Bosuil, komt <em>football home</em>.</strong></p><p><strong>Een finale, twee wedstrijden, het ultieme doel.</strong></p><p>Is dit eerste seizoen in een verminkte Belgische Tweede Klasse, 1B zoals dat nu heet, toch de jaargang waarbij Rood-Wit zijn ultieme doel bereikt? Kampioen spelen was dit jaar niet nodig, kwalificeren voor een traditionele na-competitie/eindronde gelukkig ook niet. Dat zijn namelijk 2 zaken die de voorbije 20 jaar meestal slecht afliepen op de Bosuil.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/552/1*jpjRVySV5EusOTgoAg4fIg.jpeg" /><figcaption><strong>Heilig Vuur op de Bosuil</strong></figcaption></figure><p>Hoewel de kranten volstaan van 13 jaar 2de klasse, was de achteruitgang van het trotse stamnummer 1 al een tijd daarvoor ingezet. In 1998 zakte Antwerp na een intriest seizoen voor het eerst sinds de jaren ’60 nog eens uit de Belgische 1e Klasse. En eigenlijk is het sindsdien nooit meer uit het dal geraakt. Na de promotie in 1999, zakte Royal Antwerp in 2004 weer, en sindsdien waait de ene orkaan na de andere over de Bosuil. Enkele keren bleef het net lang genoeg rustig en stabiel, en was het bijna raak. Voor de die-hards was de ene gemiste promotie al wat dramatischer dan de andere. Maar gek genoeg leek dat de trouw en het fanatisme van ‘den Antwerpsupporter’ niet aan te tasten.</p><p>Met een ziel vol littekens en stembanden vol eelt, staat heel de club nu alweer op 2 stappen van die grote poort. 2 wedstrijden die samen 1 finale vormen. Het halen van die finale, was op zich alweer een verhaal vol plotwendingen die geen thriller-auteur zou verzinnen wegens: ‘te ver gezocht’. 2de klasse, oftewel 1B, was vanaf dit jaar een dubbele competitie met 8 ploegen. 2 volledige competities leverden 2 periodekampioenen op, die nu dus een finale spelen. In de 1e periode was Roeselare de verrassende betere van het pak, Lierse kloppend op de meet. In de tweede periode gebeurde het onmogelijk geachte, en won RAFC.</p><p><strong>When the kids are united…</strong></p><p>Onverhoopt was het. Het kwam neer op de laatste wedstrijd. Antwerp moest een beter resultaat halen dan Lierse, en het zag er tot in de allerlaatste competitieminuten niet naar uit dat dit zou lukken. Uitgerekend Roeselare speelde scherprechter door quasi ongeïnteresseerd een goaltje binnen te prikken, om zo een gelijkspel uit de brand te slepen bij Lierse. Terwijl op een kolkende Bosuil de in eigen jeugd opgeleide Geoffrey Hairemans zijn set stalen ballen bij had, en een terechte penalty in de kruising ramde, in de laatste minuten van de wedstrijd.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/812/1*K6vVMzUEzeA8FkZlXAGzlA.jpeg" /><figcaption><strong>Hairemans (van eigen kweek) haalt uit</strong></figcaption></figure><p>Sindsdien is er een apotheose in de maak. Een build-up naar zaterdagavond 11 maart, wanneer de 2e wedstrijd tegen Roeselare op zijn einde loopt en elke Antwerpsupporter in een spontaan delirium zal vervallen. Collega’s op allerlei werkvloeren lopen elkaar al dagen breed grijnzend toe te knikken. Geen denken aan dat de ongelooflijk pijnlijke anti-climaxen van Tubeke (2008) en Eupen (2016), zich nog eens zullen herhalen. De tijd lijkt gekomen, de kranten staan vol van deze eindstrijd, de stad Antwerpen haalt steeds minder aarzelend het mooie Rood-Wit weer boven. Iedereen met sympathie voor het stamnummer 1, gelooft er in. Het zijn niet enkel de 10.000 fanatiekelingen die nu staan roepen dat het zover is. Dat Antwerp thuis gaat komen in 1e klasse, lijkt een onafwendbaar gegeven. Het legioen is er klaar voor, <em>the kids are united</em> lijkt het, en je weet wat dat betekent!</p><p>Dat hartlijders, weke zielen en pessimistische fanatiekelingen in deze omstandigheden moeilijke tijden beleven, mag dan ook geen verrassing zijn. Maar realisme is niet meer aan de orde. ‘Voetjes op de grond’ en ‘nuchter blijven’, letterlijk noch figuurlijk, is belachelijk geworden. En dat moet eigenlijk ook gewoon zo. Niet meer denken aan de pijn van de gemiste kansen, volop gaan voor deze kans! Hoe dichter deel 1 van het ultieme tweeluik komt, hoe moeilijker er zal geslapen worden in rood-witte dekens. Maar het doet deugd om alweer te zien hoe makkelijk dat vuur aangewakkerd wordt bij zovelen. Wijzelf? Wij zitten ondertussen sinds afgelopen dinsdag met onze jas en sjaal al aan, in de zetel, te wachten om naar de Bosuil te vertrekken.</p><p><strong>COYR!</strong></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=289fef43d018" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/fc-socrates/rafc-met-de-a-van-apotheose-289fef43d018">RAFC — Met de A van Apotheose.</a> was originally published in <a href="https://medium.com/fc-socrates">FC Socrates</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>