<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Durlag Soykh on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Durlag Soykh on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@durlagsoykh?source=rss-df5a762c7a8c------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/0*Ck0wUYfq_3Yko65k</url>
            <title>Stories by Durlag Soykh on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@durlagsoykh?source=rss-df5a762c7a8c------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Fri, 20 Nov 2026 14:06:37 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@durlagsoykh/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Урлаг ба бодит амьдралын уулзвар дахь “Сүүлчийн бороо”]]></title>
            <link>https://medium.com/@durlagsoykh/%D1%83%D1%80%D0%BB%D0%B0%D0%B3-%D0%B1%D0%B0-%D0%B1%D0%BE%D0%B4%D0%B8%D1%82-%D0%B0%D0%BC%D1%8C%D0%B4%D1%80%D0%B0%D0%BB%D1%8B%D0%BD-%D1%83%D1%83%D0%BB%D0%B7%D0%B2%D0%B0%D1%80-%D0%B4%D0%B0%D1%85%D1%8C-%D1%81%D2%AF%D2%AF%D0%BB%D1%87%D0%B8%D0%B9%D0%BD-%D0%B1%D0%BE%D1%80%D0%BE%D0%BE-54e33e8ee45f?source=rss-df5a762c7a8c------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/54e33e8ee45f</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Durlag Soykh]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 25 Mar 2026 08:09:48 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-03-25T08:09:48.724Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Танхим руу ороход утаа бүрхсэн бүдэг орчин угтан авсан нь жүжиг үзэхээр театрт ирсэн гэхээс илүү үлгэрийн ертөнцөд хөл тавьсан мэт сэтгэгдэл төрүүлэв. Тайзны хөшиг нээлттэй, зассан тайзан дээр жүжигчид нь ярилцан холхилдож байв. Ийнхүү хөшгийг тоглолтын өмнө нээлттэй үлдээсэн нь үзэгчдийг театрын ертөнц рүү татан оруулсан сонирхолтой шийдэл байлаа. Энэ бол Оросын зохиолч Александр Вампиловын “Нугасны ан” зохиолоос сэдэвлэсэн Про театрын “Сүүлчийн бороо” хэмээх мета жүжиг юм.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/887/1*jC2-rNpffdhLDUN08eRR6w.jpeg" /><figcaption>Александр Вампилов.</figcaption></figure><p>Александр Вампилов “Нугасны ан” жүжгээ 1967 онд бичиж, 1970 онд хэвлүүлсэн бөгөөд 1976 онд анх тайзнаа тавигдсан. Тэр цагаас хойш уг бүтээл тасралтгүй тоглогдож, кино болон дэлгэцнээ гарчээ. Жүжиг нь гурван акт, зургаан үзэгдлээс бүрдэх бөгөөд Зилов хэмээх залуугийн түүхийг дурсамж хэлбэрээр өгүүлдэг. Дүрүүдэд Зилов, эхнэр Галина, найзууд нь болох Дима, Саяпин, Кузаков, Саяпины эхнэр Валерия, амраг Вера, дарга Кушак, дурлалт бүсгүй Ирина нар багтдаг. Хүний дотоод зөрчил болоод гэр бүл, найз нөхдийн харилцааны талаар өгүүлэх энэхүү жүжгийг найруулагч Б.Анхбаатар мета хэлбэрээр тайзнаа амилуулжээ.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*0CZKdGMNNfJnphcz0BN0IA.jpeg" /></figure><p>Жүжиг эхлэхэд танхимын гэрэл унтарч тайзан дээр гэрэл тусав. Жүжигчид тайзны хоёр талд тавьсан сандалд суун жүжгийг хамтдаа үзэж байлаа. Тайзны зүүн талд овоолсон хөнжилтэй төмөр ор, дээрээс нь унжсан шар гэрэл харагдана. Гадаа бороо орж буйг илтгэн бороо орох чимээ явж арын дэлгэцэн дээр нь зүсрэх борооны бичлэг явж байлаа. Утас дуугарахад, хөнжил доороос нэг хүн утсыг авав. Хөнжил доор хүн байсныг мэдэхэд жүжиг аль хэдийн эхэлчихсэн байсан мэт сэтгэгдэл төрлөө.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*rA--XRysuxgksf026VynzA.jpeg" /></figure><p>“Энэ бол Зилов Виктор Александрович. 30 орчим насны, өндөрдүү, эрүүл чийрэг биетэй, өөртөө итгэлтэй харагддаг боловч...” хэмээн жүжигчин З.Булган үзэгчдэд өөрийн дүрийг танилцуулав. Тэрээр орны хөлд тохсон хүрмээ автал доор нь түүнд зориулсан булшны цэцэг байхыг олдог. Найзууд нь түүнд яагаад ийм зүйл өгснийг гайхан Зилов үзэгчидтэй ярилцана. Тэрээр бодолд автан зогсоход шар гэрэл нэг тодорч нэг бүдгэрнэ. Ингээд түүнд юу тохиолдсоныг жүжгийн үргэлжлэлд гарах Зиловын дурсамж болон бороо зогсохыг хүлээх цаг хугацаанд өрнөх үйл явдлаас тайлах юм.</p><p>Театр бол тайзны урлаг. Тайз гэдэг жүжгийн амилах орчин, цаг хугацаа, орон зай болдог. Утга зохиол судлаач П.Батхуяг энэ талаар “Тайз хүмүүсийн оюун санаанд бүтээгдмэл цаг хугацаа-орон зайн нэгдлийг үнэмшилтэй цогцлоох урлаг” (2019, х-63) хэмээн тодорхойлсон байдаг. Учир нь тайз хүмүүст цаг хугацааны төсөөлөл үүсгэдэг ба төсөөлөл нь үнэмшлээс эхэлдэг тул тайз цаг хугацааны үнэмшил төрүүлэх зорилготой байдаг (2019) гэж судлаач П.Батхуяг тайлбарласан юм.</p><p>“Нугасны ан” жүжгийн зохиол нь хоёр өөр цаг хугацаа, ялгаатай орчинд өрнөх олон үйл явдлыг нэг тайзан дээр харуулахыг шаарддаг. Үүнд найруулагч оновчтой шийдэл гаргажээ. Зиловын одоо цаг буюу гэртээ бороо зогсохыг хүлээж буй мөч болон түүний дурсамж дахь өнгөрсөн цагийг гэрлийн өөрчлөлт, жүжигчний хөдөлгөөн, тайзны байрлалаар тодорхой ялган харуулсан байв. Тухайлбал, тайзны зүүн хэсэгт байрлах төмөр ор нь Зиловын одоо цагийн орон зай юм. Одоо цагт бороо орж буйг илэрхийлэх бичлэг явж байдаг бөгөөд орны дээрээс унжсан шар гэрэл нь асаалттай байдаг. Үүнээс дурсамж руу шилжих үед шар гэрэл анивчиж, Зилов амандаа зөөлөн бувтнан тайзны гол руу эргэхэд шинэ орчин угтдаг бөгөөд тэр сая амандаа бувтнасан үгсээ чангаар хэлэн дурсамжийн орон зай руу ордог. Энэхүү шийдэл нь тайзны энгийн гэрэл солих аргыг даван гарч, өгүүлэмжийг хүчтэй илэрхийлсэн юм.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Jc3w1wfxa9feCetnt-A4mg.jpeg" /></figure><p>Орчны хувирлыг цөөн хэрэглэгдэхүүнээр шийдсэн байв. Жүжигт зөвхөн таван хаалга, нэг ширээ, хоёр сандал, нэг ор ашигладаг. Тайзны орон зайг тодорхой болгохын тулд эдгээр эд зүйлийн байршлыг өөрчилж, гэрлийн өнгө, жүжигчдийн хөдөлгөөнөөр орчны ялгааг бүрдүүлжээ. Жишээлбэл, Зиловын гэрт таван хаалга тархан байрласан бөгөөд тэдгээр нь тус бүр өөр үүрэгтэй: нэг нь орох хаалга, нэг нь өрөөний, нэг нь тагтны, нэг нь хөргөгчийн гэх мэт. Хэдийгээр нэг өрөөнд таван хаалга байх нь бодит амьдралд хэтрүүлэг мэт санагдаж болох ч энэ нь жүжгийн орон зайг олон түвшинд илэрхийлэх уран сайхны шийдэл болж байлаа. Харин кафе болон ажлын орчныг харуулахдаа хаалгуудыг тайзны төвд төвлөрүүлэн байрлуулсан нь илүү хаалттай уур амьсгалыг бүрдүүлсэн байв.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*wRnwRlqf1qp1QwMgEbtyzw.jpeg" /></figure><p>Гэрэл, чимээ, арын дэлгэцийн бичлэг зэрэг нь зөвхөн орчныг тодорхойлоод зогсохгүй тухайн үзэгдлийн уур амьсгал, утга санаанд чухал үүрэг гүйцэтгэж байлаа. Жишээ нь, Зиловын амраг Вера гэрт нь улаан хаалгаар орж ирэх үед хурц нил ягаан гэрэл тусах нь түүний дүрийн өдөөгч, дур булаам шинжийг онцлон харуулсан хүчтэй дүрслэл болж байв. Ийнхүү найруулагчийн тайзны шийдэл нь зохиолын цаг хугацаа, орон зайн шилжилт, сэтгэлзүйн өөрчлөлтийг театрын уран яруу хэлээр үнэмшилтэй, уран сайхнаар илэрхийлж, жүжгийн дотоод уур амьсгалыг улам гүнзгийрүүлж өгчээ.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*hi9_BAuaEZ8SRTn_9oP_Lg.jpeg" /></figure><p>18-р зууны Францын философич, жүжгийн зохиолч Дени Дидеро “Жүжгийн тухай өгүүлэл” (1758) бүтээлдээ тайзыг гурван биет хана болон жүжигчид ба үзэгчдийг заагладаг үл үзэгдэх дөрөв дэх ханатай өрөө хэмээн тодорхойлсон байдаг. Харин жүжигчид нь илүү реалист, натурал тоглолт бий болгохын тулд үзэгчид огт байхгүй мэт аяглах ёстой ажээ. Үүний дараа, Оросын алдарт найруулагч, онолч Константин Станиславский театр бол амьдралын тусгал бөгөөд жүжиг нь үнэмшилтэй хүний амьдралын нэг хэсгийг үзэгчдэд хүргэж сэтгэл хөдөлгөх ёстой гэж үзсэн юм (Станиславский, 1936).</p><p>Харин 20-р зууны Германы нэрт жүжгийн зохиолч, найруулагч, онолч Бертольт Брехт театр бол амьдралын хуулбар биш, харин түүний тухай дүрслэл тул үзэгчдийг хуурах бус, бодож эргэцүүлэхэд хүргэх учиртай хэмээн эсрэг байр суурь илэрхийлсэн. Тиймээс жүжигчид “дөрөв дэх хана”-ыг хадгалах бус, эвдэж, үзэгчидтэй шууд харилцаж, тэднийг жүжиг үзэж буйгаа ухамсарлахад хүргэх ёстой гэж Брехт үзжээ. Ингэснээр үзэгч нь жүжигт уламжлалт байдлаар сэтгэл хөдлөлөөр автах бус шүүмжлэлтэй хандах боломжтой болдог (Д.Батсайхан, 2018).</p><p>Дөрөв дэх ханыг эвдэх нь мета драмын ойлголттой холбогддог. Мета драм буюу мета театр нь театрын уламжлалт бүтцийг задалж, үзэгчийн оролцоог идэвхжүүлэх шинжийг агуулдаг. Уг нэр томьёог Лайонел Абель 1963 онд гаргасан “Метатеатр: Драмын хэлбэрийн шинэ үзэл бодол” бүтээлдээ тодорхойлсон байдаг. Түүний үзлээр мета драм бол жүжиг өөрийгөө жүжиг гэдгийг ухамсарладаг, үзэгчийг харж буй зүйлээ эргэцүүлэхэд хүргэдэг хэлбэр юм.</p><p>“Сүүлчийн бороо” жүжиг нь энэхүү мета драмын зарчмуудыг хүчтэй тусгасан байв. Жүжгийн эхлэлд тайзны хөшгийг нээлттэй үлдээж, жүжигчид шууд үзэгчид рүү хандан өөрийн дүрээ танилцуулж, тэдэнтэй харилцаж, бүр хөгжмийн найруулгыг хүртэл удирдаж буй нь Дидеро ба Станиславскийн уламжлалт реалист театрын итгүүлэн үнэмшүүлэх зарчмыг зөрчиж Брехтийн дөрөв дэх ханыг эвдэх зарчмыг баримталсан явдал байлаа. Ингэснээр үзэгч идэвхгүй ажиглагчаас идэвхтэй эргэцүүлэн бодох үзэгч болсон юм. Тодруулбал, жүжигчид дүрээ зохиол дээрх тодорхойлолтын дагуу танилцуулсны дараа үзэгчид түүнийг нь жүжигчний амилуулж буй дүр төрхтэй нь харьцуулах боломжтой болов. Мөн тайзны хоёр талд сандлууд эгнүүлж, сценд оролцоогүй жүжигчид тэнд суун үзэгчидтэй хамт жүжгийг үзэж буй мэт харагдах нь жүжиг ба бодит амьдралын заагийг бүдгэрүүлж, улам хүчтэй “мета” орон зайг бий болгожээ. Ингэснээр үзэгч жүжигт автан үзэхээс гадна жүжиг үзэж буйгаа идэвхтэй ухамсарлан, жүжгийн утга санааг эргэцүүлэхээс гадна театрын бүтцийн тухай тунгаах боломжтой болсон юм.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*BkprJzI8Y4zRsoj1-oBN5Q.jpeg" /></figure><p>Жүжгийн хөгжмийн хувьд хөгжимчид тайзан дээр үзэгчдэд бүрэн харагдах байршилд хөгжим тоглож байсан нь мета жүжгийн нэг хэлбэр байв. Тухайлбал, тайзны баруун талд төгөлдөр хуур байрлаж, түүнийг тоглох үед тусгай жижиг гэрэл ассанаар хөгжимчин тодрон үзэгдэж, үзэгчдийн анхаарлыг татаж байв. Мөн тайзны арын өндөрлөг хэсэгт байрлах тусгай “хөгжмийн хэсэг” (music booth)-т синтезатор, гитар, бөмбөр зэргийг амьд тоглож байлаа. Амьд хөгжим нь жүжгийн уур амьсгал, сэтгэл хөдлөлийг улам гүнзгийрүүлж, жүжгийг концерт, мюзиклийн уран сайхны өнгө аяс руу ойртуулсан. Жишээлбэл, Зиловын байрны найрын үзэгдэлд гэрлийн тод өнгийн хувирал болон амьд хөгжмийн хэмнэл хосолж, дүрүүдийн хөгжилтэй байдлыг илүү мэдрүүлж байлаа. Амьд хөгжмийн хэрэглээ нь театрын бүтээлийн процессыг илчлээд зогсохгүй дүр, үзэгдлийн сэтгэл зүйн өнгийг тодотгож, үзэгчдийн мэдрэмжид гүн нөлөөлсөн юм.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*kh_T5uEjDmaQ6dOXtAlrxw.jpeg" /></figure><p>“Нугасны ан” зохиол нь Зөвлөлтийн нийгмийн үзэл суртал давамгайлж байсан цаг үед бичигдсэн хэдий ч тухайн үеийн социалист реализмын үзэл санаанд тулгуурлан бүтээгдсэн, коммунизмын төлөө тэмцлийг харуулсан нэгэн төрлийн бүтээлүүдээс онцгойрон ялгарч байсан юм (Yazeva, 2013). Жүжгийн гол дүр Зилов гадна талаасаа амьдрал нь бүрэн бүтэн, ажилтай, байраар шагнуулсан, найз нөхдөөр хүрээлэгдсэн мэт боловч дотоод сэтгэлдээ хоосон, амьдралдаа итгэл алдарсан, оршихуйн хямралд орсон нэгэн. Түүний хүсэл, тэмүүлэл гагцхүү “нугасны ан” гэх бэлгэдэлд төвлөрнө.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*OMmeocCcbnkmqaOU1eyK3g.jpeg" /></figure><p>“Нугасны ан” нь жүжгийн утга санааны гол цөм болдог. Судлаач Вренели Фарбер үүнийг коммунизмын утопик мөрөөдөлтэй зүйрлэсэн (Farber &amp; Sverbilova, 1992) бол судлаач Александра Язева “нугасны ан” нь нэг талаас байгальд олзоо хөнөөх зөн совинтой холбоотой бодит үйлдэл тул хүний байгалийн, үнэн төрхийг илэрхийлж байгаа бол нөгөө талаас нийгэмд хүлээн зөвшөөрөгдсөн аллага буюу тоглоом, хуурмаг зүйлийг илтгэж байна хэмээн үзсэн (Yazeva, 2013). Зиловын хувьд энэ ан нь дотоод зөрчлөөсөө ангижрах, өөрийгөө олж таних, дүр эсгэлтээс зугтах оролдлого юм. Тэр өөрийн дотоод хоосрол, шаналал, амьдралын утгагүйг хүлээн зөвшөөрч, Галинад хандсан сэтгэлийн өчилдөө &quot;надад энэ амьдрал өөрт минь ч жигшилтэй байна... надад юу ч хамаагүй... би ганцаараа...&quot; хэмээн илэрхийлдэг.</p><p>Найруулагч энэхүү дотоод тэмцлийг тайзны уран сайхны шийдлээр улам гүн гүнзгий илэрхийлжээ. Жүжгийн турш Зиловыг нугасны багтай дүр дагаж, зарим дүрүүд ч мөн нугаст хувирдаг. Жишээ нь Вера багийг зүүдэг бөгөөд Зиловын аав ээж нь тайзны ард нугасны багтай зогсож байдаг. Энэ нь Зиловын гэмшил, сөрөг мэдрэмж, дотоодын ялзралыг илтгэх дүрслэл болж хувирдаг. Мөн Галина нугаснуудтай хамт устай улаан бөмбөлөг хагалж буй үзэгдэл нь хүүхдээ авхуулсан явдлыг далд байдлаар үзүүлж, зохиолд ил тод гардаггүй зүйлийг визуал бэлгэдлээр илэрхийлсэн юм. Ингэснээр найруулагч зохиолд байгаа далд утгыг гүн уншиж, тайзан дээр амьдруулж чадсан нь тодорхой харагдана.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*qK0J4YBaYF21UpI5VrLdzQ.jpeg" /></figure><p>Театр бол бүхнийг үгээр бус, үйлдэл, дүрслэл, хөдөлгөөнөөр үзүүлдэг урлаг. Симболик, перформанс хэсгүүд жүжгийн сэдвийг гүнзгийрүүлж болох ч тун нь хэтэрвэл зохиолын агуулгаас хазайх эрсдэлтэй. Харин “Сүүлчийн бороо” жүжигт найруулагч энэ тэнцвэрийг зөв олж, “нугасны ан”-гийн гүн санааг тайзан дээр сонирхолтой, ойлгомжтой байдлаар амилуулж чадсан нь энэхүү бүтээлийн онцлог байлаа.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*qONRAefoDa04Q3bBQYydiA.jpeg" /></figure><p>Нугасны ан жүжиг дахь хүний оршихуйн утга учир, дотоод хоосрол, сонголт, хариуцлага, төөрөгдөл зэрэг сэдэв нь экзистенциализмын философитой гүнзгий холбогддог. Жүжгийн гол дүр Зилов нь амьдралын утга учрыг мэдэрч чадахгүй байгаа бөгөөд энэ нь философич Альбер Камюгийн оршихуйн утгагүй байдлын тухай үзэлтэй нийцдэг. Камюгийн хувьд хүн ертөнцөд утга учиргүй байдлыг мэдрэн, түүнтэй эвлэрэх, эсвэл эсэргүүцэх үйлдлээр амьдралын утгыг өөрөө бүтээх ёстой байдаг (Stanford Encyclopedia of Philosophy, 2021). Гэтэл Зилов энэхүү утгагүй оршихуйгаас зугтах аргаар даван туулах гэсэн ч тэр нь улам төөрөгдөлд хүргэдэг.</p><p>Экзистенциализмын нэг гол тулгуур бол хүний эрх чөлөөт сонголт, түүний хариуцлага юм. Зилов амьдралаа өөрөө ийм байдалд хүргэсэн гэдгээ ойлгодог ч, нөхцөл байдлаас зайлсхийж, нугасны анд явах гэх мэтээр хариуцлагаас зугтдаг. Энэ нь Сартрын “эрх чөлөөний ачаа” хэмээх ойлголтыг тод харуулдаг. Хүн аливаа сонголтыг хийх эрх чөлөөтэй хэдий ч түүнд дагалдах хариуцлагыг даах шаардлагатай байдаг (Internet Encyclopedia of Philosophy). Зиловын төөрөгдөл нь чухамдаа энэ хариуцлагыг үүрэх чадваргүй байгаагаас үүдэлтэй.</p><p>Сартрын гаргасан өөрийн үнэн төрхөөс зугтах, дүр эсгэх ойлголт жүжигт мөн гүнзгий тусгалаа олжээ. Зилов бусдын өмнө хөгжилтэй, хошин дүр эсгэж, аливаа асуудлыг шоолон өнгөрөөхийг хичээдэг. Гэвч энэ нь түүний жинхэнэ сэтгэлийн зөрчлийг халхлах хиймэл бүрхүүл төдий. Тэрээр өөрийн жинхэнэ оршихуйг ч таньж чадахгүй байна. Энэ байдлаараа тэр экзистенциалист хүний төөрөгдсөн, тодорхой зорилгогүй, өөртөө үнэнч бус байдалд автсан дүр юм.</p><p>Зохиолын турш Зилов бусдаас тусгаарлагдаж, хүний сэтгэлийн гүн холбоог үгүйлж буй нь тодорхой илэрнэ. Найз нөхөд, эхнэр, амрагийн аль нь ч түүнд дотно мэдрэмжийг өгч чаддаггүй бөгөөд тэр өөрийгөө ганцаараа гэдгийг дахин дахин хэлдэг. Энэ нь экзистенциализмд гардаг хүний анхны ганцаардмал оршихуйн илэрхийлэл юм. Бусдын дунд байсан ч хүний дотоод ертөнц туйлын ганцаар, ойлгогдохгүй, тодорхойгүй байж болдог.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*h1kc_UHXnXXKEVmIq40vNw.jpeg" /></figure><p>Экзистенциал философийн оршихуйн үзэл, утга учрын хямралд орж, өөрийгөө таньж чадахгүй байгаа, ганцаардсан Зиловын дүрийг жүжигчин З.Булган тайзан дээр амилуулсан. Тэрээр Зиловын хоёр өөр дүр төрхийг жүжгийн турш тод ялган харуулж, дурсамж дахь залхуутай, ёжилсон, өөртөө итгэлтэй мэт боловч дотоод зөрчилтэй залуугаас сүүлчийн үзэгдэлд сэтгэл зүйн гүн хямралд автсан, бодолд дарагдсан, дотоод тэмцэлд автсан хүнийг бүтээж чадсан юм. Жүжигчин харц, биеийн хэл, хөдөлгөөн, ярианы темп, хоолойн өнгөөр дамжуулан сэтгэл хөдлөлийн хурдан шилжилтийг мэдрэмжтэй илэрхийлж, дотоод хүүрнэлийг үзэгчдэд хүргэсэн. Жүжигчин З.Булган Зиловын дотоод зөрчилтэй, оршихуйн хямралд өртсөн сэтгэл зүйг нарийн илэрхийлж, үзэгчийг дүрийн дотоод ертөнц рүү оруулж чадсан юм.</p><p>“Сүүлчийн бороо” жүжиг нь Александр Вампиловын <em>“Нугасны ан”</em> зохиол дахь хүний оршихуйн зөрчлийг түүний бусадтай харилцах харилцаагаар илэрхийлснийг мета театрын хэлээр дахин тайлбарлаж, үзэгчийг зөвхөн ажиглагч бус оролцогч болгон хувиргасан бүтээл байв. Найруулагчийн шийдэл, тайзны гэрэл, орчны зохиомж, хөгжим, жүжигчдийн байрлал, бэлгэдлийн түвшинд хийгдсэн нарийн зохион байгуулалт нь зохиолын гүн санааг илүү тод томруун, уран сайхны өндөр түвшинд үзүүлж, үзэгчийг жүжиг үзэж буйгаа мэдрэхийн зэрэгцээ хүний оршихуй болоод урлагийн талаар бодох, эргэцүүлэх үйл явц руу хөтөлсөн юм. Энэ бүтээл бол зөвхөн нэг жүжгийн амьдрал бус, жүжгийн тухай жүжиг бөгөөд театрын мөн чанар, үзэгч ба жүжигчний хоорондын хил хязгаарын тухай эргэцүүлэх боломжийг олгосон орчин үеийн мета бүтээл болж чаджээ. “Сүүлчийн бороо” нь урлаг хэрхэн бодит амьдралын тухай үнэнийг харуулж чаддагийг, мөн театр зөвхөн тайзан дээр биш, үзэгчийн дотоод орон зайд хэрхэн өрнөдгийг мэдрүүлсэн юм.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*GxwV4AML447fXyqzsO1xAQ.jpeg" /></figure><p><strong>Ном зүй</strong></p><ol><li>Abel, L. (1963). <em>Metatheatre: A New View of Dramatic Form</em>. The Colonial Press.</li><li>Farber, V., &amp; Sverbilova, T. (1992). Пьесы Александра Вампилова в контексте американской культуры. <em>Современная драматургия 2</em> (х. 158–164).</li><li>Yazeva, A. (2013). Aleksandr Vampilov’s drama Duck Hunting and the (In)different Character in the Different Theatre: A phenomenological analysis of Viktor Zilov’s Revolution. <em>Plaza: Dialogues in Language and Literature</em>, <em>3</em>. <a href="https://plaza-ojs-uh.tdl.org/plaza/article/view/7010">https://plaza-ojs-uh.tdl.org/plaza/article/view/7010</a></li><li>Вампилов, А. (1967). Утиная охота. https://azbyka.ru/fiction/utinaja-ohota-aleksandr-vampilov/</li><li>Д.Батсайхан. (2018). Брехтийн “Туульсын театр.” <em>Утга зохиолын судлал шинжлэл Цувр.27: Театрын хил хязгаарыг давахуй</em> (х. 34–47). УБ Жиком пресс.</li><li>П. Батхуяг. (2019). Тайзны зургийн урлаг дахь цаг хугацааны ойлголт. <em>Утга зохиолын судлал шинжлэл: Эсээ шинжлэл: Цувр.29: Цаг хугацаа, орон зайн хэл</em> (х. 60–67). УБ Жиком пресс.</li><li>Станиславский, К. (1936). <em>Работа актера над собой</em>.</li></ol><p><strong>Интернет эх сурвалж</strong></p><ol><li><em>Albert Camus (Stanford Encyclopedia of Philosophy)</em>. (2021, December 13). https://plato.stanford.edu/entries/camus/</li><li><em>Sartre, Jean Paul: Existentialism | Internet Encyclopedia of Philosophy</em>. (n.d.). <a href="https://iep.utm.edu/sartre-ex/">https://iep.utm.edu/sartre-ex/</a></li><li>Wikipedia. (2025, April 12). <em>Утиная охота</em>. <a href="https://ru.wikipedia.org/wiki/%D0%A3%D1%82%D0%B8%D0%BD%D0%B0%D1%8F_%D0%BE%D1%85%D0%BE%D1%82%D0%B0">https://ru.wikipedia.org/wiki/%D0%A3%D1%82%D0%B8%D0%BD%D0%B0%D1%8F_%D0%BE%D1%85%D0%BE%D1%82%D0%B0</a></li><li>Wikipedia. (2025, May 2). <em>Fourth wall</em>. https://en.wikipedia.org/wiki/Fourth_wall</li></ol><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=54e33e8ee45f" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>