<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by EKKA on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by EKKA on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@ekkarat.ru?source=rss-c9e56db439b------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/proxy/1*TGH72Nnw24QL3iV9IOm4VA.png</url>
            <title>Stories by EKKA on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@ekkarat.ru?source=rss-c9e56db439b------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Sat, 21 Nov 2026 12:57:27 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@ekkarat.ru/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[นาฏยศิลป์ในยุคปัญญาประดิษฐ์]]></title>
            <link>https://medium.com/@ekkarat.ru/%E0%B8%99%E0%B8%B2%E0%B8%8F%E0%B8%A2%E0%B8%A8%E0%B8%B4%E0%B8%A5%E0%B8%9B%E0%B9%8C%E0%B9%83%E0%B8%99%E0%B8%A2%E0%B8%B8%E0%B8%84%E0%B8%9B%E0%B8%B1%E0%B8%8D%E0%B8%8D%E0%B8%B2%E0%B8%9B%E0%B8%A3%E0%B8%B0%E0%B8%94%E0%B8%B4%E0%B8%A9%E0%B8%90%E0%B9%8C-57d7e9e09c3c?source=rss-c9e56db439b------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/57d7e9e09c3c</guid>
            <dc:creator><![CDATA[EKKA]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 31 Aug 2026 04:00:32 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-08-31T04:00:32.076Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*uKWRg-gJsT0fjFyyyvZwgQ.png" /></figure><p><strong>ตอนที่ 2 เมื่อร่างกายกลายเป็น Dataset: จริยธรรมและเทคนิคของการออกแบบท่าเต้นร่วมกับ AI</strong></p><p><strong><em>When Bodies Become Datasets: Ethics and Techniques of Choreographing with AI</em></strong></p><p>หากตอนที่ 1 ถามว่า <strong>“AI ที่ไม่มีประสบการณ์ทางร่างกายสามารถสร้าง นาฏยศิลป์ได้หรือไม่?”</strong></p><p>ตอนที่ 2 ผู้เขียนถามต่อว่า</p><p><strong>ก่อน AI จะสร้างการเคลื่อนไหวได้ มันเรียนรู้การเคลื่อนไหวของใคร และใครเป็นผู้จ่ายต้นทุนของการเรียนรู้นั้น?</strong></p><p>คำว่า Artificial Intelligence อาจทำให้เราเผลอจินตนาการถึงเครื่องจักรที่สร้างสรรค์ขึ้นมาเอง แต่ระบบ AI ด้านการเคลื่อนไหวจำนวนมากเกิดขึ้นได้เพราะมีร่างกายมนุษย์จำนวนมหาศาลถูกบันทึก แยกส่วน ติดป้าย และจัดระเบียบจนกลายเป็น dataset</p><p>ดังนั้นเบื้องหลัง “ร่างกายเสมือน” ทุกตัวอาจมีร่องรอยของร่างกายจริงจำนวนมากซ่อนอยู่</p><p><strong>1. ก่อนจะมี Generative Dance ต้องมีการทำให้ร่างกาย “อ่านได้” โดยเครื่องจักร</strong></p><p>ในมุมของนักออกแบบท่าเต้น การเคลื่อนไหวอาจประกอบด้วยคุณภาพของแรง พลัง ความหมาย จังหวะ และความสัมพันธ์</p><p>แต่สำหรับระบบคอมพิวเตอร์ ร่างกายจำเป็นต้องถูกแปลงเป็นข้อมูลเสียก่อน เช่น</p><p><strong>Video → Pose Estimation → Joint Coordinates → Motion Representation → Model → Generated Motion</strong></p><p>จุดนี้สำคัญมาก เพราะการแปลงร่างกายเป็นข้อมูลไม่ใช่กระบวนการที่เป็นกลาง</p><p>ทุกครั้งที่เราตัดสินใจว่าอะไรคือ feature ที่ควรเก็บ เท่ากับเราตัดสินใจโดยปริยายว่า</p><p><strong>“อะไรในร่างกายมีความสำคัญ”</strong></p><p>ถ้าระบบบันทึกตำแหน่งข้อต่อ 22 จุดได้อย่างแม่นยำ แต่ไม่ได้บันทึกแรงกดของฝ่าเท้า การเกร็งภายใน การมอง การหายใจ หรือความสัมพันธ์ระหว่างนักเต้น ระบบก็จะเรียนรู้โลกของนาฏยศิลป์จากสิ่งที่มันสามารถวัดได้เท่านั้น</p><p>นี่คือปรากฏการณ์ที่อาจเรียกว่า <strong>การลดทอนเชิงข้อมูล — data reduction</strong></p><p>ไม่ได้หมายความว่าข้อมูลผิด</p><p>แต่หมายความว่า <strong>ข้อมูลเป็นเพียงบางส่วนของปรากฏการณ์</strong></p><p><strong>2. “Movement Primitive” มีประโยชน์มาก แต่ก็มีอันตรายทางสุนทรียศาสตร์</strong></p><p>งานด้าน robotics และ AI มักแบ่งการเคลื่อนไหวออกเป็นหน่วยย่อย เช่น reaching, stepping หรือ kicking ซึ่งสามารถเรียงใหม่เป็นลำดับที่ซับซ้อนขึ้นได้ แนวคิดดังกล่าวเรียกว่า <em>movement primitives</em> ในหลายสาขา</p><p>งาน generative dance รุ่นใหม่ยิ่งพัฒนาแนวคิดนี้ไปสู่ “atomic movements” โดยแบ่งการเต้นออกเป็นเหตุการณ์การเคลื่อนไหวที่สามารถระบุ เรียงลำดับ และแก้ไขได้</p><p>ในทางเทคนิค วิธีนี้มีพลังมาก</p><p>แต่ในทางนาฏยศาสตร์เกิดคำถามว่า</p><p>เราสามารถแบ่ง “การรำ” ออกเป็นหน่วยอะตอมโดยไม่ทำลายความสัมพันธ์ระหว่างท่าได้จริงหรือ?</p><p>ตัวอย่างเช่น ท่าหนึ่งของนาฏศิลป์ไทยอาจไม่ได้มีความหมายโดยตัวมันเอง แต่มีความหมายเพราะ</p><ul><li>มาจากท่าก่อนหน้า</li><li>ส่งต่อไปยังท่าถัดไป</li><li>สัมพันธ์กับบท</li><li>สัมพันธ์กับตัวละคร</li><li>สัมพันธ์กับจังหวะ</li><li>และสัมพันธ์กับ conventions ที่ผู้ชมในวัฒนธรรมนั้นเรียนรู้ร่วมกัน</li></ul><p>หาก AI แยกท่าออกเป็นหน่วยแล้วนำไป recombine อย่างอิสระ สิ่งที่ได้อาจมี <strong>ความถูกต้องเชิงรูปทรง</strong> แต่ผิด <strong>ไวยากรณ์เชิงวัฒนธรรม</strong></p><p>นี่เป็นจุดที่นักนาฏยศาสตร์สามารถสนทนากับนักวิทยาการคอมพิวเตอร์ได้อย่างลึกซึ้ง</p><p>เพราะคำถามไม่ควรมีเพียง</p><p><strong>“Motion generated successfully หรือไม่?”</strong></p><p>แต่ควรมี</p><p><strong>“Meaning survived the transformation หรือไม่?”</strong></p><p><strong>3. Dataset ไม่ได้เก็บเพียงท่าทาง แต่สามารถเก็บอำนาจและอคติไว้ด้วย</strong></p><p>เมื่อ AI เรียนรู้จาก dataset สิ่งที่ปรากฏบ่อยย่อมมีอิทธิพลต่อสิ่งที่ระบบเห็นว่า “ปกติ”</p><p>ดังนั้น dataset ของการเคลื่อนไหวไม่ได้เป็นเพียงคลังตัวอย่าง แต่เป็นเหมือน <strong>หลักสูตรลับที่สอน AI ว่าร่างกายประเภทใดคือร่างกายมาตรฐาน</strong></p><p>คำถามจึงเกิดขึ้นทันที</p><p>หากข้อมูลส่วนใหญ่เป็น</p><ul><li>ร่างกายอายุน้อย</li><li>ร่างกายที่ไม่มีความพิการ</li><li>สรีระบางประเภท</li><li>รูปแบบการเต้นบางวัฒนธรรม</li><li>หรือการเคลื่อนไหวที่เหมาะกับ motion capture</li></ul><p>AI จะเรียนรู้นาฏยศิลป์ชนิดใดว่าเป็น “ความเป็นไปได้ตามธรรมชาติ”?</p><p>งาน systematic review ด้าน machine learning และ dance ชี้ถึงทั้งปัญหาความเป็นเจ้าของ การระบุผู้สร้าง และผลกระทบทางวัฒนธรรมจากอคติของระบบ</p><p>ประเด็นนี้ลึกกว่าคำว่า bias ในความหมายทั่วไป</p><p>เพราะสำหรับนาฏยศิลป์ <strong>สิ่งที่ไม่อยู่ใน dataset อาจค่อย ๆ กลายเป็นสิ่งที่ระบบจินตนาการไม่ออก</strong></p><p>และเมื่อศิลปินเริ่มใช้ระบบดังกล่าวเป็นแหล่ง ideation อีกทอดหนึ่ง สิ่งที่ระบบ “จินตนาการไม่ออก” ก็อาจค่อย ๆ หายไปจากจินตนาการของมนุษย์เช่นกัน</p><p>นี่คือความเสี่ยงที่น่าสนใจกว่าคำถามว่า AI จะขโมยงานศิลปินหรือไม่</p><p><strong>4. ปัญหาใหญ่ของนาฏยศิลป์พื้นถิ่น: ใครมีสิทธิ์นำ “ท่าที่ไม่มีเจ้าของคนเดียว” ไปสอน AI?</strong></p><p>งานศิลปะร่วมสมัยจำนวนหนึ่งมีผู้สร้างที่สามารถระบุชื่อได้</p><p>แต่ศิลปะการแสดงดั้งเดิมมีสถานะซับซ้อนกว่า</p><p>ท่ารำจำนวนมากเป็นผลจาก</p><p><strong>ครู → ศิษย์ → ครู → ศิษย์</strong></p><p>ผ่านเวลาหลายชั่วอายุคน</p><p>ไม่มีบุคคลหนึ่งคนใดสามารถกล่าวได้ง่าย ๆ ว่า</p><p>“ท่านี้เป็นของฉัน”</p><p>เมื่อนำระบบทรัพย์สินทางปัญญาสมัยใหม่มาประกบกับ AI จึงเกิดพื้นที่สีเทา</p><p>ตัวอย่างเช่น</p><p>หากบริษัทหนึ่งบันทึก motion capture ของแม่ท่านาฏศิลป์จำนวนหลายพันตัวอย่าง แล้วฝึกโมเดลให้สามารถสร้าง “Thai-inspired movement” ได้</p><p>คำถามไม่ได้มีเพียงว่า <strong>ผิดลิขสิทธิ์หรือไม่</strong></p><p>แต่ยังมีคำถามว่า</p><ul><li>ชุมชนเจ้าของวัฒนธรรมได้รับรู้หรือไม่?</li><li>ครูผู้ถ่ายทอดได้รับเครดิตหรือไม่?</li><li>บริบทของท่าถูกเก็บไว้ด้วยหรือไม่?</li><li>โมเดลสามารถสร้างท่าที่ผิดจารีตแล้วติดป้ายว่าเป็น “Thai dance” ได้หรือไม่?</li><li>ผู้ใช้งานสามารถแยก “ท่าที่สร้างขึ้นใหม่” ออกจาก “องค์ความรู้ดั้งเดิม” ได้หรือไม่?</li></ul><p>นี่ทำให้จริยธรรมของ AI ในนาฏยศิลป์ควรไปไกลกว่าคำว่า <strong>consent ของนักเต้นรายบุคคล</strong></p><p>และพิจารณาถึง <strong>collective cultural consent</strong> ด้วย</p><p><strong>5. จาก “AI เป็นผู้แต่ง” สู่ “AI เป็นพื้นที่ต่อรอง”</strong></p><p>อีกประเด็นหนึ่งที่ควรระวังคือการตั้งคำถามแบบสองขั้วว่า</p><p><strong>Human vs. AI</strong></p><p>เพราะกระบวนการสร้างงานจริงมักซับซ้อนกว่านั้น</p><p>ตัวอย่าง workflow อาจเป็น</p><p><strong>นักออกแบบท่าเต้นกำหนดแนวคิด<br> → AI สร้างตัวเลือก 20 แบบ<br> → นักออกแบบเลือก 3 แบบ<br> → นักเต้นทดลองกับร่างกาย<br> → พบว่าบางท่าทำไม่ได้<br> → ดัดแปลง<br> → Improvisation<br> → AI วิเคราะห์เวอร์ชันใหม่<br> → มนุษย์เลือกและเรียบเรียงอีกครั้ง</strong></p><p>เมื่อถึงจุดนี้ การถามว่า</p><p><strong>“ใครเป็นคนสร้าง?”</strong></p><p>อาจมีประโยชน์น้อยกว่าการถามว่า</p><p><strong>“ใครเป็นผู้ตัดสินใจอะไร ในช่วงใดของกระบวนการ?”</strong></p><p>งาน DanceGen ซึ่งพัฒนาเครื่องมือ AI เพื่อช่วย ideation และ prototyping แสดงให้เห็นแนวทางที่น่าสนใจ คือแทนที่จะมอง AI เป็นระบบสร้าง choreography แบบสำเร็จรูป ระบบเปิดให้ choreographer ปรับ แก้ และทำงานวนซ้ำกับผลลัพธ์ของ AI</p><p>นี่นำไปสู่หลักคิดสำคัญ</p><p><strong>AI ที่ดีสำหรับศิลปินอาจไม่ใช่ AI ที่สร้างงานได้เสร็จที่สุด แต่คือ AI ที่เปิดพื้นที่ให้ศิลปินตัดสินใจได้มากที่สุด</strong></p><p><strong>6. เทคนิคที่ควรใช้: Choreographer-in-the-Loop</strong></p><p>หากนำ AI มาใช้ในกระบวนการสร้างนาฏยศิลป์ ผู้เขียนเสนอว่าไม่ควรมอง workflow ในรูป</p><p><strong>Prompt → AI → Final Choreography</strong></p><p>แต่ควรเป็น</p><p><strong>Intent → AI Suggestion → Embodied Testing → Reflection → Revision → Selection</strong></p><p>หรือเรียกว่า <strong>Choreographer-in-the-Loop</strong></p><p>หลักการสำคัญมี 4 ประการ</p><p><strong>6.1 ใช้ AI เพื่อ “แตกความเป็นไปได้” มากกว่าสร้างคำตอบสุดท้าย</strong></p><p>ให้ AI ทำหน้าที่เสนอสิ่งที่ผู้สร้างอาจนึกไม่ถึง</p><p>ไม่ใช่ตัดสินว่าอะไรควรเป็น choreography ที่สมบูรณ์</p><p><strong>6.2 ทุก output ต้องผ่านร่างกาย</strong></p><p>Movement generation บนหน้าจอไม่ควรถูกถือว่าเสร็จ</p><p>ควรมีขั้นตอน <strong>embodied verification</strong></p><p>นักเต้นต้องลองว่า</p><ul><li>ทำได้จริงหรือไม่</li><li>รู้สึกอย่างไร</li><li>แรงอยู่ตรงไหน</li><li>มีความเสี่ยงต่อร่างกายหรือไม่</li><li>และมีความหมายแตกต่างจากภาพ digital อย่างไร</li></ul><p><strong>6.3 เก็บที่มาของข้อมูลและกระบวนการสร้าง</strong></p><p>ถ้าใช้ archive, motion capture หรือ choreography ของบุคคลอื่น ควรมีระบบ provenance ที่ระบุ</p><p><strong>ข้อมูลมาจากไหน — ใครเป็นผู้แสดง — ใครอนุญาต — AI มีบทบาทอะไร — มนุษย์แก้ไขอะไร</strong></p><p><strong>6.4 อย่าใช้ความ “แปลก” เป็นตัวแทนของความสร้างสรรค์</strong></p><p>Generative models สามารถสร้างท่าที่มนุษย์ไม่คุ้นเคยได้ง่าย</p><p>แต่ <strong>unexpectedness ≠ meaningful creativity</strong></p><p>ท่าที่ผิดธรรมชาติอาจดูใหม่เพราะระบบไม่เข้าใจข้อจำกัดทางกาย ไม่ใช่เพราะค้นพบภาษาศิลปะใหม่</p><p>ศิลปินจึงต้องแยกให้ออกระหว่าง</p><p><strong>productive estrangement</strong> — ความแปลกที่เปิดการรับรู้ใหม่</p><p>กับ</p><p><strong>computational accident</strong> — ความแปลกที่เกิดจากความผิดพลาดหรือข้อจำกัดของโมเดล</p><p><strong>7. จริยธรรมไม่ควรเป็น “ข้อห้าม” แต่เป็นส่วนหนึ่งของกระบวนการออกแบบ</strong></p><p>เรามักพูดถึง Ethics หลังจากเทคโนโลยีสร้างเสร็จแล้ว เช่น</p><p>“ใช้ได้หรือไม่?”<br> “ผิดลิขสิทธิ์หรือไม่?”<br> “ควรเปิดเผยหรือไม่ว่าใช้ AI?”</p><p>แต่ในศาสตร์การแสดง จริยธรรมควรถูกนำเข้ามาตั้งแต่การออกแบบระบบ</p><p>ตัวอย่างคำถามที่ควรถามก่อนสร้างงาน ได้แก่</p><p><strong>Dataset</strong><br> ใครปรากฏอยู่ในข้อมูล และใครหายไปจากข้อมูล?</p><p><strong>Consent</strong><br> ผู้ที่ให้ข้อมูลเข้าใจหรือไม่ว่าการเคลื่อนไหวของตนสามารถถูกสร้างซ้ำในรูปแบบใหม่?</p><p><strong>Attribution</strong><br> เราจะให้เครดิตนักเต้น ครู ผู้บันทึกข้อมูล นักพัฒนา และ AI อย่างไร?</p><p><strong>Cultural Context</strong><br> การเคลื่อนไหวที่ AI นำมาใช้มีความหมายเฉพาะทางพิธีกรรม เพศ ชนชั้น หรือบทบาทตัวละครหรือไม่?</p><p><strong>Embodiment</strong><br> ท่าที่ระบบสร้างปลอดภัยสำหรับร่างกายจริงหรือไม่?</p><p>เมื่อคิดเช่นนี้ Ethics จะไม่ใช่ตำรวจที่มาตรวจงานตอนจบ แต่กลายเป็น <strong>ส่วนหนึ่งของ choreographic method</strong></p><p><strong>บทสรุป: เทคโนโลยีอาจเรียนรู้ท่าของเรา แต่เราต้องเป็นผู้กำหนดว่าเรียนรู้ไปเพื่ออะไร</strong></p><p>AI เปิดความเป็นไปได้มหาศาลให้นาฏยศิลป์</p><p>ตั้งแต่การสร้างท่า วิเคราะห์การเคลื่อนไหว ทดลององค์ประกอบ ไปจนถึงการสร้างคู่เต้นเสมือนและระบบ interactive performance งานวิจัยปัจจุบันแสดงให้เห็นทั้งศักยภาพด้านการสร้างสรรค์และการเรียนรู้ ตลอดจนข้อจำกัดด้านความหมาย การปฏิสัมพันธ์ และประเด็นจริยธรรม</p><p>แต่สิ่งที่ศาสตร์นาฏยศิลป์สามารถมอบให้วงการ AI ได้อาจสำคัญพอ ๆ กับสิ่งที่ AI มอบให้นาฏยศิลป์</p><p>เพราะนาฏยศิลป์มีประวัติศาสตร์ยาวนานในการศึกษาสิ่งที่วิทยาการคอมพิวเตอร์กำลังพยายามทำความเข้าใจ นั่นคือ</p><p><strong>ร่างกายเรียนรู้อย่างไร<br> ร่างกายสื่อความหมายอย่างไร<br> การเคลื่อนไหวกลายเป็นความรู้ได้อย่างไร<br> และมนุษย์สร้างความสัมพันธ์ผ่านการเคลื่อนไหวอย่างไร</strong></p><p>ดังนั้นอนาคตที่น่าสนใจที่สุดอาจไม่ใช่วันที่ AI สามารถออกแบบท่าเต้นได้โดยไม่ต้องมีมนุษย์</p><p>แต่เป็นวันที่นักนาฏยศาสตร์ นักเต้น และนักพัฒนา AI สามารถออกแบบระบบร่วมกัน โดยยอมรับว่า</p><p><strong>ร่างกายไม่ใช่เพียงแหล่งข้อมูลให้ AI เรียนรู้ แต่เป็นแหล่งความรู้ที่ AI ยังไม่สามารถทดแทนได้ทั้งหมด</strong></p><p>และนั่นอาจเป็นหลักจริยธรรมสำคัญที่สุดของการสร้างนาฏยศิลป์ในยุคปัญญาประดิษฐ์</p><p><strong>แนวคิดภาพประกอบ</strong></p><p><strong>[ภาพประกอบที่ 1]</strong> Diagram: Dancer → Motion Capture → Skeleton → Dataset → AI → Digital Dancer<br> <em>Caption: “ก่อน AI จะสร้างร่างกายใหม่ ร่างกายจริงต้องถูกแปลงเป็นข้อมูลเสียก่อน”</em></p><p><strong>[ภาพประกอบที่ 2]</strong> ภาพท่ารำเดียวกันที่ถูกแบ่งออกเป็น joint points หรือ movement primitives<br> <em>Caption: “เมื่อท่ารำถูกแบ่งเป็นหน่วยข้อมูล ความหมายส่วนใดถูกเก็บไว้ และส่วนใดหลุดหาย?”</em></p><p><strong>[ภาพประกอบที่ 3]</strong> Workflow แบบวงจร Choreographer-in-the-Loop<br> <em>Caption: “อนาคตของ AI choreography อาจไม่ใช่ Prompt-to-Performance แต่คือวงจรระหว่างข้อมูล การทดลองด้วยร่างกาย และการตัดสินใจของมนุษย์”</em></p><p><strong>เอกสารอ้างอิงเบื้องต้น</strong></p><p>Liu, Y., &amp; Sra, M. (2024). DanceGen: Supporting choreography ideation and prototyping with generative AI. In <em>Proceedings of the 2024 ACM Designing Interactive Systems Conference</em>. Association for Computing Machinery. <a href="https://doi.org/10.1145/3643834.3661594">https://doi.org/10.1145/3643834.3661594</a></p><p>Nogueira, M. R., Menezes, P., &amp; Maçãs de Carvalho, J. (2024). Exploring the impact of machine learning on dance performance: A systematic review. <em>International Journal of Performance Arts and Digital Media, 20</em>(1), 60–109. <a href="https://doi.org/10.1080/14794713.2024.2338927">https://doi.org/10.1080/14794713.2024.2338927</a></p><p>Yang, L. (2022). Influence of human–computer interaction-based intelligent dancing robot and psychological construct on choreography. <em>Frontiers in Neurorobotics, 16</em>, 819550. <a href="https://doi.org/10.3389/fnbot.2022.819550">https://doi.org/10.3389/fnbot.2022.819550</a></p><p>Darda, K. M., Maiwald, A., Raghuram, T., &amp; Cross, E. S. (2024). Dancing robots: Aesthetic engagement is shaped by stimulus and knowledge cues to human animacy. <em>Frontiers in Human Neuroscience, 18</em>, 1413066. <a href="https://doi.org/10.3389/fnhum.2024.1413066">https://doi.org/10.3389/fnhum.2024.1413066</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=57d7e9e09c3c" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[นาฏยศิลป์ในยุคปัญญาประดิษฐ์]]></title>
            <link>https://medium.com/@ekkarat.ru/%E0%B8%99%E0%B8%B2%E0%B8%8F%E0%B8%A2%E0%B8%A8%E0%B8%B4%E0%B8%A5%E0%B8%9B%E0%B9%8C%E0%B9%83%E0%B8%99%E0%B8%A2%E0%B8%B8%E0%B8%84%E0%B8%9B%E0%B8%B1%E0%B8%8D%E0%B8%8D%E0%B8%B2%E0%B8%9B%E0%B8%A3%E0%B8%B0%E0%B8%94%E0%B8%B4%E0%B8%A9%E0%B8%90%E0%B9%8C-cea9528936d2?source=rss-c9e56db439b------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/cea9528936d2</guid>
            <dc:creator><![CDATA[EKKA]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 31 Aug 2026 03:52:34 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-08-31T03:52:34.912Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*XsJ0PqPtOScMtInYEPKh-w.png" /></figure><p><strong>ตอนที่ 1 เมื่อการเคลื่อนไหวไม่มีร่างกาย: นาฏยศิลป์ AI และสุนทรียะ แห่งความเป็นมนุษย์</strong></p><p><strong><em>When Movement Has No Body: AI, Dance, and the Aesthetics of Human Presence</em></strong></p><p>หาก AI สามารถสร้างชุดการเคลื่อนไหวที่มีจังหวะ สมดุล และองค์ประกอบงดงามจนผู้ชมแยกแทบไม่ออกว่าเป็นผลงานของมนุษย์หรือเครื่องจักร คำถามสำคัญอาจไม่ใช่อีกต่อไปว่า <strong>“AI เต้นได้หรือไม่”</strong> แต่คือ</p><p><strong>การเคลื่อนไหวที่ดูเหมือนนาฏยศิลป์ จำเป็นต้องเกิดจากร่างกายที่เคยรู้สึก เจ็บปวด เหนื่อย ฝึกฝน และมีประสบการณ์หรือไม่?</strong></p><p>นี่คือจุดที่ AI ทำให้นาฏยศิลป์ต้องย้อนกลับมาพิจารณารากฐานของตนเอง เพราะนาฏยศิลป์ไม่ได้ประกอบขึ้นจาก “รูปทรงของท่าทาง” เพียงอย่างเดียว หากยังประกอบด้วยประสบการณ์ของร่างกาย (<em>lived body</em>) ความตั้งใจ น้ำหนัก แรงต้าน ความทรงจำ และความสัมพันธ์ระหว่างร่างกายกับพื้ นที่</p><p><strong>1. AI ไม่ได้ “มีร่างกาย” แต่เหตุใดมันจึงสร้างการเคลื่อนไหวที่ดูมีชีวิตได้?</strong></p><p>ระบบสร้างการเคลื่อนไหวร่วมสมัยสามารถเรียนรู้จากข้อมูล motion capture, วิดีโอ หรือข้อมูลข้อต่อของร่างกาย แล้วสร้างลำดับการเคลื่อนไหวใหม่ขึ้นมาได้ งานด้าน AI choreography ปัจจุบันก้าวไปถึงการสร้างท่าที่สัมพันธ์กับดนตรี ตลอดจนแบ่งการเต้นออกเป็นหน่วยการเคลื่อนไหวขนาดเล็กเพื่อนำมาประกอบเป็นโครงสร้างใหม่</p><p>อย่างไรก็ตาม สิ่งที่ AI เรียนรู้นั้นคือ <strong>representation of movement</strong> ไม่ใช่ประสบการณ์ของการเคลื่อนไหว</p><p>ความแตกต่างนี้เล็กน้อยในเชิงภาษา แต่สำคัญอย่างยิ่งในทางนาฏยศาสตร์</p><p>มนุษย์รู้จักการยกแขนผ่าน</p><ul><li>น้ำหนักของแขน</li><li>แรงโน้มถ่วง</li><li>การทำงานของหัวไหล่</li><li>ความตึงของกล้ามเนื้อ</li><li>การหายใจ</li><li>ประสบการณ์การฝึก</li><li>ความเจ็บปวดหรือข้อจำกัดเฉพาะร่างกาย</li><li>และความหมายที่สังคมหรือวัฒนธรรมมอบให้กับท่านั้น</li></ul><p>แต่ AI รู้จักการยกแขนในฐานะ <strong>ความสัมพันธ์เชิงตำแหน่งระหว่างจุดต่าง ๆ ในเวลา</strong></p><p>จึงอาจกล่าวได้ว่า AI สามารถรู้ว่า <em>ร่างกายเคลื่อนอย่างไร</em> โดยไม่เคยรู้ว่า <em>การเคลื่อนนั้นรู้สึกอย่างไร</em></p><p><strong>เกร็ดทางปรัชญาที่น่าสนใจ: “Body” กับ “Lived Body”</strong></p><p>แนวคิดปรากฏการณ์วิทยาของ Maurice Merleau-Ponty ช่วยให้เราเห็นว่าร่างกายมนุษย์ไม่ใช่วัตถุชิ้นหนึ่งในโลกเท่านั้น แต่เป็นเงื่อนไขที่ทำให้มนุษย์รับรู้โลก</p><p>เราจึงไม่ได้เพียง “มี” ร่างกาย แต่เรา <strong>อยู่ในโลกผ่านร่างกาย</strong></p><p>เมื่อใช้แนวคิดนี้มอง AI choreography คำถามจึงเปลี่ยนจาก</p><p><strong>“ท่านี้สวยหรือไม่?”</strong></p><p>ไปเป็น</p><p><strong>“ความงามของท่านี้เกิดจากรูปทรงที่มองเห็น หรือเกิดจากการที่เรารับรู้ว่ามีร่างกายหนึ่งกำลังเสี่ยง พยายาม และดำรงอยู่ภายใต้รูปทรงนั้น?”</strong></p><p>นี่อาจเป็นเส้นแบ่งสำคัญระหว่าง <strong>movement</strong> กับ <strong>embodied movement</strong></p><p><strong>2. ความงามของนาฏยศิลป์อาจไม่ได้อยู่ใน “ท่า” แต่อยู่ในความรู้ว่าใครกำลังทำท่านั้น</strong></p><p>ประเด็นหนึ่งที่มักถูกมองข้ามคือ การรับรู้ความงามของผู้ชมไม่ได้เกิดจากข้อมูลภาพเพียงอย่างเดียว แต่สัมพันธ์กับ <strong>สิ่งที่ผู้ชมเชื่อเกี่ยวกับผู้สร้างด้วย</strong></p><p>งานทดลองของ Darda, Maiwald, Raghuram และ Cross พบว่า การที่ผู้ชมได้รับข้อมูลว่าท่าเต้นนั้นสร้างโดยมนุษย์หรือคอมพิวเตอร์สามารถส่งผลต่อการประเมินเชิงสุนทรียะ และที่น่าสนใจคือ ผู้ชมไม่ได้สามารถจำแนกต้นกำเนิดที่แท้จริงของ choreography ได้อย่างแม่นยำเสมอไป</p><p>ประเด็นนี้เปิดคำถามที่ละเอียดมากว่า</p><p>เรากำลังชื่นชม “สิ่งที่เห็น” หรือกำลังชื่นชม “เรื่องราวเกี่ยวกับผู้ที่เราเชื่อว่าสร้างสิ่งนั้น”?</p><p>หาก choreography ชุดเดียวกันถูกนำเสนอครั้งแรกพร้อมข้อความว่า</p><p><strong>“สร้างโดยนักออกแบบท่าเต้นที่ฝึกฝนมา 30 ปี”</strong></p><p>และอีกครั้งว่า</p><p><strong>“สร้างโดย Generative AI”</strong></p><p>แม้ข้อมูลการเคลื่อนไหวเหมือนกันทุกประการ ผู้ชมอาจประเมินมันต่างกัน</p><p>ดังนั้น “มนุษย์” อาจไม่ได้อยู่เพียงบนเวที แต่ยังอยู่ใน <strong>กรอบการตีความของผู้ชม</strong></p><p>นี่ทำให้ AI เปิดพื้นที่ใหม่ให้กับสุนทรียศาสตร์การแสดง เพราะความงามไม่ได้เป็นเพียงคุณสมบัติของวัตถุ แต่เกิดจากความสัมพันธ์ระหว่าง</p><p><strong>ตัวงาน — ผู้แสดง — ผู้สร้าง — และความเชื่อของผู้ชม</strong></p><p><strong>3. ปัญหาที่ AI ทำให้เห็นชัดขึ้น: นาฏยศิลป์คือ “ท่า” หรือ “การเกิดขึ้นของท่า”?</strong></p><p>ลองสมมติว่า AI วิเคราะห์การแสดงของนักเต้นจำนวนหนึ่ง แล้วสร้างลำดับใหม่ขึ้นมา</p><p>A → B → C → D → E</p><p>ลำดับดังกล่าวอาจไม่เคยปรากฏมาก่อน และในความหมายเชิงคณิตศาสตร์อาจถือว่า “ใหม่”</p><p>แต่คำว่า <strong>originality</strong> ในศิลปะจำเป็นต้องหมายถึงความใหม่ของการจัดเรียงหรือไม่?</p><p>นักออกแบบท่าเต้นมนุษย์ไม่ได้เลือกท่าเพราะท่านั้นเป็นทางเลือกที่มีความน่าจะเป็นสูงหรือต่ำเท่านั้น บางครั้งการเลือกเกิดจาก</p><ul><li>ความทรงจำ</li><li>บาดแผล</li><li>อัตลักษณ์</li><li>ความสัมพันธ์กับผู้แสดง</li><li>เหตุการณ์ทางการเมือง</li><li>ประสบการณ์ในพื้นที่</li><li>หรือแม้แต่ข้อจำกัดทางกายภาพของนักเต้นคนหนึ่ง</li></ul><p>ดังนั้น choreography อาจไม่ใช่เพียง <strong>configuration of movements</strong> แต่คือ <strong>เหตุผลที่ทำให้การเคลื่อนไหวหนึ่งจำเป็นต้องเกิดขึ้น ณ เวลานั้น</strong></p><p>AI อาจสร้าง “สิ่งที่ไม่เคยมีมาก่อน” ได้</p><p>แต่ความใหม่ (<em>novelty</em>) ไม่จำเป็นต้องเท่ากับความจำเป็นทางศิลปะ (<em>artistic necessity</em>)</p><p>นี่คือความแตกต่างที่ควรพิจารณาอย่างจริงจัง</p><p><strong>4. Tacit Knowledge: ความรู้ที่นักเต้นรู้ แต่ไม่สามารถพิมพ์เป็น Prompt ได้</strong></p><p>AI ทำงานได้ดีเมื่อสิ่งใดสามารถแปลงเป็นข้อมูลได้</p><p>แต่ศาสตร์นาฏยศิลป์มีความรู้จำนวนมากที่อยู่ในรูปของ <strong>tacit knowledge — ความรู้ฝังลึกที่ผู้ปฏิบัติรู้ผ่านการทำ</strong></p><p>ครูนาฏศิลป์อาจพูดว่า</p><p>“อย่าเพียงยกแขน ให้ส่งพลังออกไปจนถึงปลายนิ้ว”</p><p>ในเชิงข้อมูล ตำแหน่งปลายนิ้วอาจแทบไม่เปลี่ยน</p><p>แต่สำหรับผู้ฝึก ความแตกต่างระหว่าง “ยกแขน” กับ “ส่งพลัง” อาจมหาศาล</p><p>ทำนองเดียวกัน คำอย่าง</p><p><strong>หนัก / เบา / หน่วง / แข็ง / ลอย / กด / ต้าน / ผ่อน / กลั้น / ปล่อย</strong></p><p>ไม่ได้เป็นเพียงคุณสมบัติภายนอกของ trajectory แต่สัมพันธ์กับแรงภายในของร่างกาย</p><p>เทคโนโลยี pose estimation ส่วนใหญ่มองเห็นตำแหน่งและความสัมพันธ์ของข้อต่อได้ดีขึ้นเรื่อย ๆ แต่การแปลงข้อมูลระดับต่ำเหล่านี้ให้เป็นความหมายเชิงนาฏยศิลป์ระดับสูงยังเป็นโจทย์สำคัญของการวิจัย</p><p>กล่าวอีกแบบหนึ่งคือ</p><p><strong>AI อาจมองเห็น Skeleton ได้ละเอียดขึ้นเรื่อย ๆ แต่ Skeleton ไม่ใช่ทั้งหมดของ Dancing Body</strong></p><p><strong>5. AI จึงอาจไม่ได้ทำให้นาฏยศิลป์ “ไร้มนุษย์” แต่ทำให้เราเห็นมนุษย์ชัดขึ้น</strong></p><p>ความน่าสนใจของ AI จึงอาจไม่ใช่ความสามารถในการมาแทนนักออกแบบท่าเต้น</p><p>ในทางกลับกัน AI ทำหน้าที่คล้ายกระจกที่บังคับให้นาฏยศิลป์ต้องตอบคำถามซึ่งเคยหลีกเลี่ยงได้ เช่น</p><ul><li>สิ่งใดทำให้การเคลื่อนไหวกลายเป็นศิลปะ?</li><li>ความตั้งใจของผู้สร้างจำเป็นหรือไม่?</li><li>ประสบการณ์ทางกายเป็นองค์ประกอบของความงามหรือไม่?</li><li>หากผู้ชมแยก AI choreography กับ human choreography ไม่ออก เส้นแบ่งระหว่างสองสิ่งยังสำคัญอยู่หรือไม่?</li><li>และหากยังสำคัญ ความสำคัญนั้นอยู่ที่ “ผลงาน” หรืออยู่ที่ “ความสัมพันธ์ของมนุษย์กับผลงาน”?</li></ul><p>Susan Kozel เสนอกรอบคิดเกี่ยวกับ AI และ immersive dance ที่กลับมาให้ความสำคัญกับ <em>interiority</em> หรือการรับรู้จากภายในร่างกาย แทนการปล่อยให้เทคโนโลยีกำหนดประสบการณ์จากภายนอกเพียงฝ่ายเดียว</p><p>นี่อาจเป็นจุดตั้งต้นที่สำคัญที่สุด</p><p>เพราะอนาคตของนาฏยศิลป์กับ AI อาจไม่ได้ขึ้นอยู่กับว่า <strong>เครื่องจักรจะเรียนรู้ร่างกายมนุษย์ได้มากเพียงใด</strong></p><p>แต่อยู่ที่ว่า</p><p><strong>มนุษย์ยังสามารถรักษาความสามารถในการรับฟังร่างกายของตนเองได้มากเพียงใด ในโลกที่การเคลื่อนไหวถูกแปลงเป็นข้อมูลมากขึ้นทุกวัน</strong></p><p><strong>บทสรุป: ก่อนถามว่า AI จะสร้างนาฏยศิลป์แทนมนุษย์ได้หรือไม่</strong></p><p>คำถามว่า “AI จะมาแทนนักออกแบบท่าเต้นหรือไม่” อาจเป็นคำถามที่รีบเกินไป</p><p>คำถามที่น่าสนใจกว่าคือ</p><p><strong>เมื่อเครื่องจักรสามารถจำลองรูปทรงของการเคลื่อนไหวได้อย่างแนบเนียน อะไรคือสิ่งที่ยังทำให้ Dancing Body แตกต่างจาก Moving Image?</strong></p><p>หากคำตอบอยู่ที่ความเหนื่อย ความเสี่ยง ความทรงจำ ความตั้งใจ การสัมผัสแรงโน้มถ่วง และความสัมพันธ์ระหว่างร่างกายกับโลก สิ่งเหล่านี้อาจเป็นพื้นที่สำคัญที่ศาสตร์นาฏยศิลป์ควรรักษาและศึกษาต่อไป</p><p>ไม่ใช่เพื่อปฏิเสธ AI</p><p>แต่เพื่อไม่ให้สิ่งที่วัดได้ง่ายที่สุด กลายเป็นนิยามของสิ่งที่มีคุณค่าที่สุด</p><p><strong>เชื่อมไปตอนที่ 2</strong></p><p>ทันทีที่เรายอมรับว่า AI ไม่ได้เรียนรู้ “นาฏยศิลป์” โดยตรง แต่เรียนรู้จาก <strong>ข้อมูลของร่างกายมนุษย์</strong> คำถามถัดไปจึงหลีกเลี่ยงไม่ได้ว่า</p><p><strong>ข้อมูลเหล่านั้นเป็นของใคร?</strong></p><p>ท่ารำที่สืบทอดกันหลายชั่วอายุคนสามารถนำไป train AI ได้หรือไม่? นักเต้นที่ถูก motion capture ควรมีสถานะเป็นเพียง “ข้อมูลฝึก” หรือเป็นผู้ร่วมสร้าง? และถ้า AI นำอัตลักษณ์ของการเคลื่อนไหวจากหลายวัฒนธรรมมาผสมกัน เส้นแบ่งระหว่าง “แรงบันดาลใจ” กับ “การสกัดเอาวัฒนธรรมมาเป็นข้อมูล” อยู่ตรงไหน?</p><p>นี่คือประเด็นของ <strong>ตอนที่ 2: เมื่อร่างกายกลายเป็น Dataset</strong></p><p><em>Caption: “เมื่อร่างกายถูกแปลงเป็นจุดและเส้น อะไรหายไประหว่างประสบการณ์กับข้อมูล?”</em></p><p><strong>เอกสารอ้างอิงเบื้องต้น</strong></p><p>Boden, M. A., &amp; Edmonds, E. A. (2019). <em>From fingers to digits: An artificial aesthetic</em>. MIT Press.</p><p>Darda, K. M., Maiwald, A., Raghuram, T., &amp; Cross, E. S. (2024). Dancing robots: Aesthetic engagement is shaped by stimulus and knowledge cues to human animacy. <em>Frontiers in Human Neuroscience, 18</em>, 1413066. <a href="https://doi.org/10.3389/fnhum.2024.1413066">https://doi.org/10.3389/fnhum.2024.1413066</a></p><p>Kozel, S. (2026). AI for AI: Anteriority and interiority for AI inflected immersive dance. <em>Frontiers in Human Dynamics, 8</em>. <a href="https://doi.org/10.3389/fhumd.2026.1862792">https://doi.org/10.3389/fhumd.2026.1862792</a></p><p>Merleau-Ponty, M. (2012). <em>Phenomenology of perception</em> (D. A. Landes, Trans.). Routledge. (Original work published 1945)</p><p>Nogueira, M. R., Menezes, P., &amp; Maçãs de Carvalho, J. (2024). Exploring the impact of machine learning on dance performance: A systematic review. <em>International Journal of Performance Arts and Digital Media, 20</em>(1), 60–109. <a href="https://doi.org/10.1080/14794713.2024.2338927">https://doi.org/10.1080/14794713.2024.2338927</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=cea9528936d2" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[นาฏศิลป์อุบัติใหม่: การผสานปัญญาประดิษฐ์ (AI)…]]></title>
            <link>https://medium.com/@ekkarat.ru/%E0%B8%99%E0%B8%B2%E0%B8%8F%E0%B8%A8%E0%B8%B4%E0%B8%A5%E0%B8%9B%E0%B9%8C%E0%B8%AD%E0%B8%B8%E0%B8%9A%E0%B8%B1%E0%B8%95%E0%B8%B4%E0%B9%83%E0%B8%AB%E0%B8%A1%E0%B9%88-%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B8%9C%E0%B8%AA%E0%B8%B2%E0%B8%99%E0%B8%9B%E0%B8%B1%E0%B8%8D%E0%B8%8D%E0%B8%B2%E0%B8%9B%E0%B8%A3%E0%B8%B0%E0%B8%94%E0%B8%B4%E0%B8%A9%E0%B8%90%E0%B9%8C-ai-f601c8808460?source=rss-c9e56db439b------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/f601c8808460</guid>
            <dc:creator><![CDATA[EKKA]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 30 Mar 2026 05:34:55 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-03-30T05:34:55.743Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3><strong>นาฏศิลป์อุบัติใหม่: การผสานปัญญาประดิษฐ์ (AI) และแนวคิดสิทธิเนื้อตัวร่างกายในงานวิจัยการแสดงร่วมสมัย</strong></h3><p><strong>บทนำ</strong></p><p>หากบทความแรกคือการสำรวจ “บ้านหลังใหม่” ของศิลปะการแสดง บทความที่สองนี้คือการสำรวจ “คู่เต้นคนใหม่” ที่ก้าวเข้ามามีบทบาทสำคัญที่สุดในทศวรรษที่ 2020 นั่นคือ ปัญญาประดิษฐ์ (Artificial Intelligence) ในอดีต เทคโนโลยีมักถูกวางไว้ในฐานะ “เครื่องมือ” (Tool) ที่รับใช้มนุษย์ แต่สถานภาพงานวิจัยในช่วงปี 2021–2026 ได้ชี้ให้เห็นถึงการเปลี่ยนแปลงขนานใหญ่ เมื่อ AI ขยับสถานะขึ้นมาเป็น “ผู้ร่วมสร้างสรรค์” (Co-creator) ที่มีส่วนในการตัดสินใจเชิงสุนทรียภาพ ปรากฏการณ์นี้ไม่ได้เกิดขึ้นเพียงเพื่อความตื่นตาตื่นใจทางเทคโนโลยี แต่เป็นการตั้งคำถามเชิงปรัชญาถึง “สิทธิในเนื้อตัวร่างกาย” (Bodily Autonomy) และ “นิยามของความเป็นมนุษย์” ในยุคที่รหัสคอมพิวเตอร์สามารถร่ายรำได้งดงามไม่แพ้กล้ามเนื้อและกระดูก</p><p><strong>การพังทลายของเส้นแบ่งระหว่างมนุษย์และเครื่องจักร</strong></p><p>ประเด็นหลักที่วารสารวิชาการด้าน <em>Digital Performance</em> ให้ความสำคัญอย่างยิ่งคือแนวคิดเรื่อง <strong>Collaborative Agency</strong> หรือการแบ่งปันอำนาจการตัดสินใจ งานวิจัยของสำนักคิดยุโรปและอเมริกาในช่วงหลังโควิด เริ่มเปลี่ยนจากการใช้ AI เพื่อ “เลียนแบบ” (Imitate) มาเป็นการใช้ AI เพื่อ “ขยาย” (Augment) ขีดจำกัดทางกายภาพ นักวิจัยพบว่าเมื่อศิลปิน “สนทนา” กับอัลกอริทึมผ่านกระบวนการป้อนคำสั่ง (Prompting) หรือการใช้ Motion Capture AI จะสร้างรูปแบบการเคลื่อนไหวที่มนุษย์ไม่เคยคาดคิดมาก่อน ซึ่งในเชิงวิชาการเรียกว่า “Kinetic Uncanny” หรือความแปลกประหลาดที่น่าหลงใหลทางการเคลื่อนไหว</p><p>สิ่งที่น่าสนใจจากการวิเคราะห์ฐานข้อมูลวิจัยคือ การนำ AI มาใช้ในงานวิจัยนาฏศิลป์ดั้งเดิม (Traditional Dance) ซึ่งช่วยให้เราสามารถถอดรหัส “ลายเซ็นทางกายภาพ” (Kinetic Signature) ของครูบาอาจารย์รุ่นเก่าที่ล่วงลับไปแล้วขึ้นมาใหม่ได้ แต่ในขณะเดียวกัน นักวิชาการสายมนุษยนิยมก็ตั้งคำถามสำคัญเรื่อง “ลิขสิทธิ์ทางร่างกาย” (Choreographic Copyright) ว่าหาก AI เป็นผู้เจนเนอเรทท่ารำใหม่โดยอาศัยครูพักลักจำจากฐานข้อมูลวัฒนธรรม ใครคือเจ้าของที่แท้จริงระหว่าง ศิลปิน โปรแกรมเมอร์ หรือบรรพบุรุษผู้ให้กำเนิดรากเหง้าเหล่านั้น</p><p><strong>การเข้าถึงอย่างเท่าเทียมและจริยธรรมของร่างกาย</strong></p><p>นอกเหนือจากเรื่องสุนทรียศาสตร์ งานวิจัยยุค 2025–2026 ยังมุ่งเน้นไปที่ <strong>Radical Accessibility</strong> หรือการใช้ AI เพื่อทลายกำแพงความพิการ สถานภาพงานวิจัยในกลุ่ม <em>Disability Studies in Media</em> แสดงให้เห็นความก้าวหน้าของการใช้ “Embodied AI” ที่สามารถเปลี่ยนการขยับปลายนิ้วหรือแม้แต่คลื่นสมองให้กลายเป็นท่วงท่าการร่ายรำที่อ่อนช้อยบนเวทีเสมือนจริง สิ่งนี้ทำให้คำว่า “นาฏศิลป์” ไม่ถูกจำกัดอยู่เพียงผู้ที่มีร่างกายสมบูรณ์ตามขนบดั้งเดิมอีกต่อไป แต่เป็นสิทธิขั้นพื้นฐานที่มนุษย์ทุกคนสามารถเข้าถึงได้ผ่านนวัตกรรมล้ำสมัย</p><p>อย่างไรก็ตาม งานวิจัยในปัจจุบันยังต้องเผชิญกับความท้าทายเรื่อง “ความหลากหลายทางวัฒนธรรม” (Algorithmic Bias) เนื่องจากฐานข้อมูล AI ส่วนใหญ่มักถูกฝึกฝนด้วยศิลปะการแสดงแบบตะวันตก นักวิจัยในซีกโลกใต้ (Global South) รวมถึงไทย จึงเริ่มผลักดันโครงการวิจัยเพื่อสร้าง “คลังข้อมูลทางวัฒนธรรมทางเลือก” (Alternative Cultural Data) เพื่อให้ AI เข้าใจความอ่อนช้อยและจังหวะที่ซับซ้อนของนาฏศิลป์เอเชีย ซึ่งจะเป็นหัวใจสำคัญในการสร้าง Soft Power ที่มีความเป็นเอกลักษณ์และเท่าทันโลกสากล</p><p>ในท้ายที่สุด การผสาน AI เข้ากับงานวิจัยศิลปะการแสดงไม่ใช่จุดจบของความเป็นมนุษย์ แต่คือการเริ่มต้นบทสนทนาใหม่ที่ลุ่มลึกกว่าเดิม บทวิเคราะห์ทั้งหมดชี้ให้เห็นว่า ยิ่งเทคโนโลยีฉลาดขึ้นเพียงใด มนุษย์ยิ่งต้องกลับมาสำรวจ “จิตวิญญาณ” ของตนเองให้เข้มแข็งขึ้นเพียงนั้น ศิลปะการแสดงในโลกยุคใหม่จึงเป็นพื้นที่แห่งการทดลองที่ไม่มีวันสิ้นสุด ที่ซึ่งร่างกายและรหัสคอมพิวเตอร์ร่ายรำไปพร้อมกันเพื่อค้นหาความหมายใหม่ของชีวิตในศตวรรษที่ 21</p><p><strong>แหล่งข้อมูลอ้างอิง</strong></p><p>1. <strong>McGregor, W., &amp; Google Creative Lab.</strong> (2021). <em>Living Archive: Exploring AI as a Choreographic Tool</em>. MIT Press: Leonardo Journal.</p><p>2. <strong>Zuniga, A.</strong> (2024). “The Ghost in the Machine: AI Agency and Bodily Autonomy in Contemporary Dance.” <em>International Journal of Performance Arts and Digital Media</em>, 20(3), 312–330.</p><p>3. <strong>Broadhurst, S., &amp; Price, J.</strong> (2025). <em>Digital Performance: The Next Frontier in Human-Computer Interaction</em>. Routledge.</p><p>4. <strong>Popat, S.</strong> (2024). “Decolonizing the Algorithm: Cultural Diversity in Motion Capture Databases.” <em>Performance Research</em>, 29(4), 55–72.</p><p>5. <strong>Whatley, S., &amp; Waelde, C.</strong> (2026). <em>Intellectual Property and the Digital Performer: Rights, AI, and Cultural Heritage</em>. Oxford University Press.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=f601c8808460" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[เมื่อเวทีไม่ได้มีแค่พื้นไม้: การเดินทางของศิลปะการแสดงในโลกใบใหม่หลังยุคโควิด-19]]></title>
            <link>https://medium.com/@ekkarat.ru/%E0%B9%80%E0%B8%A1%E0%B8%B7%E0%B9%88%E0%B8%AD%E0%B9%80%E0%B8%A7%E0%B8%97%E0%B8%B5%E0%B9%84%E0%B8%A1%E0%B9%88%E0%B9%84%E0%B8%94%E0%B9%89%E0%B8%A1%E0%B8%B5%E0%B9%81%E0%B8%84%E0%B9%88%E0%B8%9E%E0%B8%B7%E0%B9%89%E0%B8%99%E0%B9%84%E0%B8%A1%E0%B9%89-%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B9%80%E0%B8%94%E0%B8%B4%E0%B8%99%E0%B8%97%E0%B8%B2%E0%B8%87%E0%B8%82%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B8%A8%E0%B8%B4%E0%B8%A5%E0%B8%9B%E0%B8%B0%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B9%81%E0%B8%AA%E0%B8%94%E0%B8%87%E0%B9%83%E0%B8%99%E0%B9%82%E0%B8%A5%E0%B8%81%E0%B9%83%E0%B8%9A%E0%B9%83%E0%B8%AB%E0%B8%A1%E0%B9%88%E0%B8%AB%E0%B8%A5%E0%B8%B1%E0%B8%87%E0%B8%A2%E0%B8%B8%E0%B8%84%E0%B9%82%E0%B8%84%E0%B8%A7%E0%B8%B4%E0%B8%94-19-1f2b38caa760?source=rss-c9e56db439b------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/1f2b38caa760</guid>
            <dc:creator><![CDATA[EKKA]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 30 Mar 2026 05:32:30 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-03-30T05:32:30.853Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><strong>บทนำ</strong></p><p>ในประวัติศาสตร์ร่วมสมัยของศิลปะการแสดง ไม่มีช่วงเวลาใดที่จะสร้างความเปลี่ยนแปลงเชิงโครงสร้างได้รุนแรงเท่ากับช่วงปี 2020–2025 ซึ่งเราเรียกขานกันว่าเป็นยุค “Post-Pandemic” หรือโลกหลังการแพร่ระบาดใหญ่ สภาวะนี้ไม่ใช่เพียงการกลับมาเปิดโรงละครหรือการถอดหน้ากากอนามัยของผู้ชม แต่คือการ “ปรับกระบวนทัศน์” (Paradigm Shift) ในวงการวิจัยระดับโลก จากเดิมที่นักวิชาการมักแยกส่วนระหว่าง “ร่างกายที่ร่ายรำ” กับ “เทคโนโลยีที่บันทึกภาพ” ออกจากกัน ปัจจุบันพรมแดนดังกล่าวได้ทลายลงอย่างสิ้นเชิง สถานภาพงานวิจัยในวารสารวิชาการชั้นนำอย่าง <em>Dance Research Journal</em> หรือ <em>PAJ: A Journal of Performance and Art</em> แสดงให้เห็นชัดเจนว่า โลกกำลังมุ่งหน้าไปสู่สภาวะ “Hybridity” หรือความเปูนลูกผสมที่ร่างกายมนุษย์ต้องดำรงอยู่ทั้งในพื้นที่กายภาพและพื้นที่เสมือนพร้อมกันอย่างถาวร</p><p><strong>จากการพรรณนาสู่การปฏิบัติเชิงวิพากษ์</strong></p><p>หากเราย้อนมองสถานภาพงานวิจัยในช่วง 5 ปีที่ผ่านมา สิ่งที่โดดเด่นที่สุดคือการก้าวขึ้นมาของวิธีวิทยาที่เรียกว่า <strong>Practice-as-Research (PaR)</strong> ตามแนวคิดของ Robin Nelson (2022) ซึ่งระบุว่าการฝึกซ้อมและการแสดงสดคือกระบวนการสร้างความรู้ (Knowledge Production) ในตัวเอง ไม่ใช่เพียงวัตถุที่รอการตีความ งานวิจัยยุคใหม่ไม่ได้ถามแค่ว่า “ระบำนี้หมายถึงอะไร” แต่ถามว่า “กระบวนการสร้างระบำนี้ในโลกดิจิทัลสร้างความหมายใหม่แก่ร่างกายอย่างไร”</p><p>สถิติจำนวนบทความวิจัยในฐานข้อมูล <em>Scopus</em> และ <em>Web of Science</em> ชี้ให้เห็นว่า หัวข้อที่ได้รับความสนใจสูงสุดคือการจัดการมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ (Intangible Cultural Heritage — ICH) ผ่านนวัตกรรม <strong>Digital Humanities</strong> ตัวอย่างที่สำคัญคือโครงการวิจัยในแถบยุโรปและเอเชียที่พยายามสร้าง “Motion Archives” หรือคลังข้อมูลการเคลื่อนไหวแบบสามมิติ เพื่อแก้ปัญหาการขาดช่วงของครูผู้เชี่ยวชาญในยุคที่การเข้าถึงตัวบุคคลทำได้ยาก ผลจากการวิเคราะห์ชี้ให้เห็นว่างานวิจัยกลุ่มนี้ไม่ได้ทำหน้าที่เพียงแค่ “เก็บรักษา” (Preserve) แต่เป็นการ “ทำให้มีชีวิตใหม่” (Re-animate) ผ่านเทคโนโลยีเสมือนจริง (Virtual Reality) ซึ่งเป็นหัวใจสำคัญของการสร้าง Soft Power ในระดับสากล</p><p><strong>ศิลปะการแสดงในฐานะเครื่องมือเชิงยุทธศาสตร์และสุขภาวะ</strong></p><p>อีกหนึ่งประเด็นที่ไม่สามารถละเลยได้คือ การขยายตัวของงานวิจัยศิลปะการแสดงเข้าสู่ปริมณฑลของ “วิทยาศาสตร์สุขภาพ” และ “สังคมสงเคราะห์” หลังวิกฤตการณ์แพนเดอมิก มนุษย์ทั่วโลกเผชิญกับภาวะโดดเดี่ยวทางสังคม (Social Isolation) และความเปราะบางทางจิตใจ งานวิจัยในยุค 2024–2026 จึงมุ่งเน้นไปที่บทบาทของศิลปะการแสดงในการสร้าง “ความเชื่อมโยงทางสังคม” (Social Cohesion) และการบำบัด (Therapeutic Performance)</p><p>บทวิเคราะห์จากวารสาร <em>Arts in Psychotherapy</em> ยืนยันว่าการเคลื่อนไหวร่างกายเชิงสุนทรียศาสตร์มีผลโดยตรงต่อการลดสภาวะซึมเศร้าและการสร้างความยืดหยุ่นทางจิตใจ (Resilience) สถานภาพงานวิจัยในปัจจุบันจึงไม่ได้จำกัดอยู่เพียงคณะศิลปกรรมศาสตร์ แต่ได้กลายเป็นงานวิจัยสหวิทยาการ (Interdisciplinary Research) ที่เชื่อมโยงกับคณะแพทยศาสตร์และมานุษยวิทยา เพื่อตอบโจทย์คุณภาพชีวิตของประชากรโลก นี่คือความหมายที่แท้จริงของศิลปะการแสดงในโลก Post-Pandemic ที่เปลี่ยนจากการเป็น “ของสวยงาม” มาเป็น “ปัจจัยพื้นฐาน” ของความเป็นมนุษย์</p><p>โดยสรุปแล้ว สถานภาพงานวิจัยศิลปะการแสดงในปัจจุบันคือการประกาศชัยชนะของความยืดหยุ่น (Adaptability) โลกวิชาการได้เลิกตั้งคำถามว่าเทคโนโลยีจะมาทำลายศิลปะหรือไม่ และหันมาศึกษาว่าเราจะใช้เทคโนโลยีเพื่อขยายขอบเขตของ “ความเป็นมนุษย์” ให้กว้างไกลขึ้นได้อย่างไร สำหรับนักวิชาการและศิลปินในยุคนี้ ความท้าทายจึงไม่ใช่การวิ่งตามเทคโนโลยีให้ทัน แต่คือการรักษา “จิตวิญญาณ” และ “อัตลักษณ์” ของร่างกายให้คงอยู่ท่ามกลางกระแสไหลบ่าของข้อมูลดิจิทัล เพื่อให้ศิลปะการแสดงยังคงเป็นกระจกเงาที่สะท้อนคุณค่าของมนุษย์ได้อย่างซื่อตรงที่สุด</p><p><strong>แหล่งข้อมูลอ้างอิง</strong></p><p>1. <strong>Nelson, R.</strong> (2022). <em>Practice-as-Research in the Arts: A Guide to Emerging Methodologies (2nd Edition)</em>. London: Palgrave Macmillan.</p><p>2. <strong>Kozel, S.</strong> (2024). “Digital Archiving and the Body: New Materialism in Performing Arts Research.” <em>International Journal of Heritage Studies</em>, 30(2), 145–162.</p><p>3. <strong>Whatley, S.</strong> (2025). “The Post-Pandemic Body: Virtual Presence and the Future of Dance Research.” <em>Dance Research Journal</em>, 57(1), 88–105.</p><p>4. <strong>European Dancehouse Network (EDN).</strong> (2025). <em>Sustainability and Digital Innovation in the Performing Arts: 2021–2025 Review</em>. Brussels: EDN Publications. (รายงานวิเคราะห์เทรนด์นวัตกรรมและความยั่งยืนในระดับสากล)</p><p>5. <strong>Smith, J. &amp; Brown, L.</strong> (2026). “Arts for Wellbeing: A Meta-Analysis of Performance-Based Interventions in Post-Crisis Societies.” <em>Journal of Applied Arts &amp; Health</em>, 17(3), 210–228.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=1f2b38caa760" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[การใช้แนวคิดนาฏยชาติพันธุ์วรรณนา (Dance Ethnography) วิเคราะห์ “ประเพณีบวชควายหลวง”]]></title>
            <link>https://medium.com/@ekkarat.ru/%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B9%83%E0%B8%8A%E0%B9%89%E0%B9%81%E0%B8%99%E0%B8%A7%E0%B8%84%E0%B8%B4%E0%B8%94%E0%B8%99%E0%B8%B2%E0%B8%8F%E0%B8%A2%E0%B8%8A%E0%B8%B2%E0%B8%95%E0%B8%B4%E0%B8%9E%E0%B8%B1%E0%B8%99%E0%B8%98%E0%B8%B8%E0%B9%8C%E0%B8%A7%E0%B8%A3%E0%B8%A3%E0%B8%93%E0%B8%99%E0%B8%B2-dance-ethnography-%E0%B8%A7%E0%B8%B4%E0%B9%80%E0%B8%84%E0%B8%A3%E0%B8%B2%E0%B8%B0%E0%B8%AB%E0%B9%8C-%E0%B8%9B%E0%B8%A3%E0%B8%B0%E0%B9%80%E0%B8%9E%E0%B8%93%E0%B8%B5%E0%B8%9A%E0%B8%A7%E0%B8%8A%E0%B8%84%E0%B8%A7%E0%B8%B2%E0%B8%A2%E0%B8%AB%E0%B8%A5%E0%B8%A7%E0%B8%87-4babc255bd9e?source=rss-c9e56db439b------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/4babc255bd9e</guid>
            <dc:creator><![CDATA[EKKA]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 22 Mar 2025 18:00:38 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-03-22T18:00:38.939Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>บทนำ</p><p>การศึกษานาฏยศิลป์ในบริบทของมานุษยวิทยามิได้จำกัดอยู่เพียงแค่การวิเคราะห์องค์ประกอบทางศิลปะ หากแต่ยังสามารถสะท้อนถึงโครงสร้างทางสังคม ความเชื่อ และวิถีชีวิตของชุมชนที่เกี่ยวข้อง การเต้นรำที่ปรากฏในพิธีกรรมทางศาสนาและขนบธรรมเนียมประเพณีจึงมีนัยสำคัญที่มากไปกว่าการแสดงออกทางกายภาพ หากแต่เป็นเครื่องมือในการสื่อสารกับสิ่งศักดิ์สิทธิ์และโลกเหนือธรรมชาติ การศึกษานาฏยชาติพันธุ์วรรณนา (Dance Ethnography) ซึ่งเสนอโดย Deidre Sklar จึงเป็นแนวทางสำคัญในการทำความเข้าใจการเต้นรำในฐานะที่เป็นระบบสัญลักษณ์ที่สะท้อนโลกทัศน์ของชุมชน บทความนี้มีเป้าหมายในการใช้แนวคิดดังกล่าวเพื่อวิเคราะห์ “ประเพณีบวชควายหลวง” ซึ่งเป็นพิธีกรรมสำคัญในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของไทย โดยพิจารณาผ่านมุมมองของนาฏยศิลป์และมานุษยวิทยา</p><p>แนวคิดของนาฏยชาติพันธุ์วรรณนา</p><p>นาฏยชาติพันธุ์วรรณนา (Dance Ethnography) เป็นกระบวนการศึกษาการเต้นรำในฐานะเครื่องมือในการถอดรหัสความหมายที่ซ่อนเร้นอยู่ในท่วงท่าการเคลื่อนไหว แนวคิดดังกล่าวเน้นให้ความสำคัญกับมิติทางวัฒนธรรม ความเชื่อ ค่านิยม และประสบการณ์ที่ฝังอยู่ในรูปแบบของการเต้นรำในแต่ละชุมชน โดยเฉพาะในพิธีกรรมทางศาสนา ซึ่งสะท้อนถึงความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์กับธรรมชาติและโลกเหนือธรรมชาติ</p><p>แนวทางสำคัญของการศึกษานี้ คือ การบรรยายเชิงลึก (Thick Description) ซึ่งเป็นกระบวนการที่ช่วยให้เกิดความเข้าใจเชิงลึกเกี่ยวกับความหมายของการเคลื่อนไหวที่สัมพันธ์กับโครงสร้างทางสังคมและบริบททางวัฒนธรรม การศึกษาในลักษณะนี้มิได้มุ่งเพียงแต่การจำแนกท่าทางการเต้นรำ แต่ยังรวมถึงการทำความเข้าใจบริบททางสังคม ประวัติศาสตร์ และความหมายที่ฝังอยู่ในพิธีกรรมด้วย</p><p>ประเพณีบวชควายหลวง</p><p>ประเพณีบวชควายหลวงเป็นพิธีกรรมที่มีรากฐานมาจากความเชื่อของชุมชนเกษตรกรรมในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของไทย ซึ่งเชื่อมโยงกับศาสนาพุทธและความเชื่อในผีบรรพบุรุษ พิธีกรรมนี้จัดขึ้นเพื่อแสดงความกตัญญูต่อควายที่ช่วยเหลือมนุษย์ในการทำการเกษตร รวมถึงการขอพรเพื่อให้ฝนตกต้องตามฤดูกาลและการเกษตรอุดมสมบูรณ์ พิธีกรรมนี้มีองค์ประกอบของการเต้นรำที่มีนัยสำคัญในเชิงสัญลักษณ์ โดยเฉพาะการเคลื่อนไหวที่เกี่ยวข้องกับการขอพรและการแสดงความเคารพต่อควาย ท่าทางเหล่านี้สะท้อนถึงความเชื่อในอำนาจเหนือธรรมชาติและการสร้างสมดุลระหว่างมนุษย์ ธรรมชาติ และสิ่งศักดิ์สิทธิ์</p><p>บทบาทของการเต้นรำในพิธีกรรม</p><p>การเต้นรำในพิธีบวชควายหลวงมีบทบาทเป็นเครื่องมือในการเชื่อมโยงมนุษย์กับสิ่งศักดิ์สิทธิ์และธรรมชาติ ท่าทางที่ใช้ในพิธีกรรมนี้ไม่ได้เป็นเพียงแค่การแสดงศิลปะ แต่เป็นกระบวนการที่มีความหมายในเชิงจิตวิญญาณและวัฒนธรรม การยกมือสูง การกระทืบเท้า หรือการเคลื่อนไหวที่เลียนแบบพฤติกรรมของควายเป็นสัญลักษณ์ของการขอพรและการสร้างความสมดุลระหว่างมนุษย์และสิ่งเหนือธรรมชาติ</p><p>การใช้การบรรยายเชิงลึก (Thick Description) เพื่อทำความเข้าใจการเต้นรำ</p><p>การใช้การบรรยายเชิงลึกช่วยให้สามารถวิเคราะห์ความหมายที่ซ่อนอยู่ในท่าทางของการเต้นรำในพิธีบวชควายหลวงได้อย่างละเอียด ตัวอย่างเช่น การยกมือสูงเป็นสัญลักษณ์ของการอ้อนวอนสิ่งศักดิ์สิทธิ์ การเคลื่อนไหวเหล่านี้เป็นมากกว่าท่าทางที่มองเห็น แต่เป็นกระบวนการทางสังคมที่สะท้อนถึงความเชื่อและระบบค่านิยมของชุมชน</p><p>สรุป</p><p>การวิเคราะห์ “ประเพณีบวชควายหลวง” ผ่านแนวคิดนาฏยชาติพันธุ์วรรณนาแสดงให้เห็นว่าการเต้นรำมิใช่เพียงแค่ศิลปะแห่งการเคลื่อนไหว หากแต่เป็นภาษาสัญลักษณ์ที่สะท้อนถึงความเชื่อทางศาสนา วิถีชีวิต และความสัมพันธ์ของมนุษย์กับธรรมชาติและสิ่งศักดิ์สิทธิ์ การศึกษานี้ช่วยให้เข้าใจถึงบทบาทของการเต้นรำในฐานะเครื่องมือในการสร้างอัตลักษณ์ทางวัฒนธรรมและการธำรงรักษาความเชื่อของชุมชน พิธีกรรมดังกล่าวจึงเป็นตัวอย่างสำคัญที่แสดงให้เห็นถึงพลังของนาฏยศิลป์ในฐานะที่เป็นสื่อกลางในการถ่ายทอดมรดกทางวัฒนธรรมและการสร้างความเชื่อมโยงระหว่างมนุษย์กับโลกเหนือธรรมชาติ</p><p>รายการอ้างอิง</p><p>สถาบันวิจัยศิลปะและวัฒนธรรมอีสาน. (2016). บวชควายในบุญบั้งไฟ: ประเพณีพิธีกรรมตำนานและความเชื่อท้องถิ่น อำเภอเชียงขวัญ จังหวัดร้อยเอ็ด (พิมพ์ครั้งที่ 1). สถาบันวิจัยศิลปะและวัฒนธรรมอีสาน.</p><p>สมชาย นิลอาธิ. (2021, กรกฎาคม 1). ประเพณีบวชควายหลวง: ความเชื่อและพิธีกรรมที่ผสมผสานระหว่างพุทธและพื้นบ้าน. ศิลปวัฒนธรรม. https://www.silpa-mag.com/culture/article_8096</p><p>สมชาย นิลอาธิ. (2559). ประเพณีบวชควายหลวงในมิติทางมานุษยวิทยา. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 7(2), 1–9. http://ojs.mbu.ac.th/index.php/jbpe/article/view/2171/1395</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=4babc255bd9e" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[บทปริทัศน์ “On Dance Ethnography” ของ Deidre Sklar…]]></title>
            <link>https://medium.com/@ekkarat.ru/%E0%B8%9A%E0%B8%97%E0%B8%9B%E0%B8%A3%E0%B8%B4%E0%B8%97%E0%B8%B1%E0%B8%A8%E0%B8%99%E0%B9%8C-on-dance-ethnography-%E0%B8%82%E0%B8%AD%E0%B8%87-deidre-sklar-1b699b598263?source=rss-c9e56db439b------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/1b699b598263</guid>
            <dc:creator><![CDATA[EKKA]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 22 Mar 2025 17:58:20 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-03-22T17:58:20.355Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h2>บทปริทัศน์ “On Dance Ethnography” ของ Deidre Sklar การถอดองค์ความรู้เพื่อศึกษาการแสดงชาติพันธุ์ในบริบทของไทย</h2><p>บทนำ</p><p>Dance Ethnography หรือการศึกษานาฏยศิลป์ชาติพันธุ์ เป็นแนวทางสำคัญในการศึกษาวัฒนธรรมผ่านการเคลื่อนไหวของร่างกาย โดยมีรากฐานจากมุมมองทางมานุษยวิทยาและทฤษฎีการแสดงออกทางกายภาพที่สะท้อนโครงสร้างทางสังคม ความเชื่อ และระบบความหมายของมนุษย์ แนวคิดดังกล่าวได้รับการพัฒนาและขยายขอบเขตอย่างต่อเนื่อง ซึ่งหนึ่งในนักวิชาการที่มีความสนใจและศึกษาเรื่องนี้ คือ Deidre Sklar ในบทความเรื่อง “On Dance Ethnography” ถือเป็นหมุดหมายสำคัญที่ช่วยขยายแนวคิดเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างการเคลื่อนไหวทางกายกับอัตลักษณ์ทางวัฒนธรรม โดยเฉพาะในการศึกษาการเต้นรำที่มิใช่เพียงศิลปะแห่งความงามทางกายภาพ หากแต่เป็นสื่อกลางในการแสดงออกซึ่งค่านิยม ความเชื่อ และโครงสร้างทางสังคมของกลุ่มชาติพันธุ์ต่าง ๆ</p><p>การปริทัศน์บทความนี้มุ่งเน้นการทำความเข้าใจแนวคิดหลักของ Sklar พร้อมทั้งถอดองค์ความรู้ที่ได้รับเพื่อนำไปประยุกต์ใช้ในการศึกษาการแสดงชาติพันธุ์ในบริบทของไทย ซึ่งมีพลวัตของวัฒนธรรมที่แสดงผ่านการเคลื่อนไหวทางกาย ไม่ว่าจะเป็นการเต้นรำในพิธีกรรมทางศาสนา การแสดงพื้นบ้าน หรือการแสดงที่มีรากฐานจากคติชนวิทยาของชุมชนต่าง ๆ อันเป็นการสร้างความเข้าใจเชิงลึกเกี่ยวกับบทบาทของการแสดงในบริบทของสังคมไทย</p><p>แนวคิดของ Dance Ethnography ตามมุมมองของ Sklar</p><p>Sklar นิยาม Dance Ethnography ว่าเป็นกระบวนการศึกษาการเต้นรำในฐานะเครื่องมือในการถอดรหัสความหมายที่ซ่อนอยู่ภายใต้การเคลื่อนไหว ซึ่งแตกต่างจากการศึกษานาฏยศิลป์ในแง่ของเทคนิคและรูปแบบ หากแต่เน้นการทำความเข้าใจความสัมพันธ์ระหว่างร่างกายกับบริบททางสังคมและวัฒนธรรมของผู้แสดง โดยแนวคิดสำคัญของ Sklar มีองค์ประกอบหลักที่ต้องพิจารณาคือ</p><p>1.	การเคลื่อนไหวทางกายในฐานะการสื่อสาร – การเต้นรำมิได้เป็นเพียงศิลปะเชิงสุนทรียศาสตร์ แต่เป็นภาษาที่ใช้สื่อสารถึงความเชื่อทางศาสนา ระบบคุณค่า และความสัมพันธ์ทางสังคม</p><p>2.	มุมมองจากภายใน (Emic) และภายนอก (Etic) – ผู้ศึกษา Dance Ethnography ต้องอาศัยทั้งการสังเกตและการเข้ามามีส่วนร่วมในฐานะนักวิจัยที่แฝงตัวเข้าไปในชุมชนเพื่อให้เข้าใจความหมายของการเต้นรำจากมุมมองของผู้ปฏิบัติจริง</p><p>3.	บริบทของการแสดง (Performance Context) – การเต้นรำไม่สามารถแยกออกจากบริบททางสังคมและวัฒนธรรมที่ก่อให้เกิดการแสดงนั้น ๆ ได้ ผู้ศึกษา Dance Ethnography จึงต้องให้ความสำคัญกับบริบทแวดล้อมของการแสดงอย่างรอบด้าน</p><p>4.	การเปลี่ยนแปลงและพลวัตของการเต้นรำ – การแสดงมิใช่สิ่งตายตัว แต่มีการเปลี่ยนแปลงตามสภาพแวดล้อมทางสังคม เทคโนโลยี และบริบททางประวัติศาสตร์ ซึ่งเป็นปัจจัยที่ต้องนำมาพิจารณาในการศึกษา</p><p>องค์ความรู้จากแนวคิดของ Sklar เพื่อศึกษาการแสดงชาติพันธุ์ในบริบทของไทย</p><p>องค์ความรู้ที่ได้รับจากแนวคิดของ Sklar สามารถนำมาประยุกต์ใช้ในการศึกษาการแสดงชาติพันธุ์ของไทย โดยเฉพาะในพิธีกรรมและการแสดงที่เกี่ยวข้องกับความเชื่อทางศาสนาและคติชนวิทยา ซึ่งแสดงให้เห็นถึงความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์กับสิ่งศักดิ์สิทธิ์ผ่านการเคลื่อนไหวทางกาย ตัวอย่างที่น่าสนใจ ได้แก่</p><p>1.	พิธีบูชาผีปู่ตาในภาคอีสาน – การเต้นรำในพิธีกรรมนี้มีบทบาทในการสื่อสารกับวิญญาณบรรพชนเพื่อขอความอุดมสมบูรณ์ทางการเกษตร ท่าทางที่ใช้ในพิธีกรรมมิใช่เพียงการแสดงออกเชิงสุนทรียะ แต่เป็นรหัสที่สะท้อนถึงความเชื่อของชุมชนต่อพลังเหนือธรรมชาติ</p><p>2.	รำบายศรีสู่ขวัญในภาคเหนือ – การเคลื่อนไหวในพิธีกรรมนี้มีความหมายเชิงสัญลักษณ์ในการเรียกขวัญและเสริมสร้างพลังชีวิตให้กับบุคคลหรือชุมชน การศึกษาผ่านแนวคิด Dance Ethnography ช่วยให้เข้าใจถึงบทบาทของการเต้นรำในฐานะเครื่องมือทางสังคมและจิตวิญญาณ</p><p>3.	การแสดงพื้นบ้านในภาคใต้ – เช่น การแสดงโนรา ซึ่งมีลักษณะเฉพาะที่สะท้อนถึงอัตลักษณ์ทางวัฒนธรรมของชุมชนท้องถิ่น ท่ารำต่าง ๆ ไม่ได้เป็นเพียงการแสดงเพื่อความบันเทิง แต่มีรากฐานจากคติชนที่เกี่ยวข้องกับศาสนาและพิธีกรรม</p><p>4.	บทบาทของเพศภาวะในการเต้นรำ – ในบางวัฒนธรรม บทบาทของนักแสดงชายและหญิงอาจมีข้อจำกัดทางสังคม ซึ่งสะท้อนถึงโครงสร้างอำนาจและค่านิยมในชุมชนนั้น ๆ</p><p>สรุป</p><p>จากการปริทัศน์บทความ “On Dance Ethnography” ของ Deidre Sklar สรุปได้ว่า การศึกษาการเต้นรำในฐานะที่เป็นเครื่องมือในการทำความเข้าใจวัฒนธรรมต้องอาศัยแนวทางทางมานุษยวิทยาที่พิจารณาทั้งมิติทางร่างกาย สังคม และความเชื่อของชุมชน โดยแนวคิดของ Sklar ได้ให้แนวทางสำคัญในการศึกษาการแสดงชาติพันธุ์ของไทยในบริบทที่ลึกซึ้งมากขึ้น ไม่ว่าจะเป็นการเต้นรำในพิธีกรรมหรือการแสดงที่มีรากฐานจากความเชื่อดั้งเดิม การนำ Dance Ethnography มาเป็นกรอบแนวคิดในการศึกษาการแสดงพื้นบ้านของไทยจึงเป็นแนวทางที่สามารถเปิดมุมมองใหม่ในการทำความเข้าใจบทบาทของศิลปะการแสดงในฐานะที่เป็นเครื่องมือในการสื่อสารทางสังคมและการธำรงอัตลักษณ์ทางวัฒนธรรมของกลุ่มชาติพันธุ์ในประเทศไทยได้อย่างมีประสิทธิภาพและรอบด้านยิ่งขึ้น</p><p>Sklar, D. (1991). II. On Dance Ethnography. Dance Research Journal, 23(1), 6 – 10. doi:10.2307/1478692</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=1b699b598263" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[“บทปริทัศน์: วิวัฒนาการและอิทธิพลข้ามวัฒนธรรมของการเต้นรำในบริบทของภาษากาย”]]></title>
            <link>https://medium.com/@ekkarat.ru/%E0%B8%9A%E0%B8%97%E0%B8%9B%E0%B8%A3%E0%B8%B4%E0%B8%97%E0%B8%B1%E0%B8%A8%E0%B8%99%E0%B9%8C-%E0%B8%A7%E0%B8%B4%E0%B8%A7%E0%B8%B1%E0%B8%92%E0%B8%99%E0%B8%B2%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B9%81%E0%B8%A5%E0%B8%B0%E0%B8%AD%E0%B8%B4%E0%B8%97%E0%B8%98%E0%B8%B4%E0%B8%9E%E0%B8%A5%E0%B8%82%E0%B9%89%E0%B8%B2%E0%B8%A1%E0%B8%A7%E0%B8%B1%E0%B8%92%E0%B8%99%E0%B8%98%E0%B8%A3%E0%B8%A3%E0%B8%A1%E0%B8%82%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B9%80%E0%B8%95%E0%B9%89%E0%B8%99%E0%B8%A3%E0%B8%B3%E0%B9%83%E0%B8%99%E0%B8%9A%E0%B8%A3%E0%B8%B4%E0%B8%9A%E0%B8%97%E0%B8%82%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B8%A0%E0%B8%B2%E0%B8%A9%E0%B8%B2%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A2-7e6e4d5f4e99?source=rss-c9e56db439b------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/7e6e4d5f4e99</guid>
            <dc:creator><![CDATA[EKKA]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 07 Sep 2024 07:39:16 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-09-07T07:39:16.230Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>บทความปริทัศน์นี้จะเน้นวิเคราะห์และขยายความจากบทความ <strong><em>“Historical Development and Cross-Cultural Influence of Dance Creation: Evolution of Body Language”</em></strong> ที่มีการศึกษาพัฒนาการทางประวัติศาสตร์และอิทธิพลข้ามวัฒนธรรมในกระบวนการสร้างสรรค์การเต้น โดยเฉพาะเรื่องการเปลี่ยนแปลงของภาษากาย (corporeal language) ในการสร้างสรรค์ทางศิลปะ โดยจะวิเคราะห์แนวคิดหลักของบทความนี้ในแง่มุมต่าง ๆ ดังนี้</p><p><strong>พัฒนาการทางประวัติศาสตร์ของการเต้นรำ จากอดีตสู่ปัจจุบัน</strong></p><p>ในช่วงเริ่มต้นของบทความ ผู้เขียนได้ชี้ให้เห็นถึงพัฒนาการทางประวัติศาสตร์ของการเต้นรำ โดยเฉพาะการเต้นรำในวัฒนธรรมโบราณ เช่น อียิปต์และกรีกโบราณ ซึ่งไม่เพียงเป็นรูปแบบของการแสดงออกเท่านั้น แต่ยังมีบทบาทสำคัญในพิธีกรรมทางศาสนาและการแสดงออกทางสังคม ทั้งนี้ในอียิปต์โบราณ นักเต้นถือว่าเป็นตัวแทนทางศาสนาที่เชื่อมโยงกับพลังจักรวาล ขณะที่การเต้นรำในกรีกโบราณถูกมองว่าเป็นศิลปะที่แสดงถึงความสง่างามของร่างกายและเชื่อมโยงกับการแข่งขันกีฬา แนวคิดเหล่านี้สะท้อนถึงบทบาทที่สำคัญของการเต้นในฐานะเครื่องมือในการสื่อสารระหว่างมนุษย์และอำนาจเหนือธรรมชาติ การใช้การเต้นรำในบริบททางศาสนาทำให้เรามองเห็นว่ามนุษย์ไม่เคยละเลยศิลปะการแสดงออก แม้ในยุคโบราณที่ศิลปะถูกใช้ในการสื่อสารสิ่งที่ลึกซึ้งยิ่งกว่าการพูดคุยทางภาษาเท่านั้น</p><p>การเชื่อมโยงการเต้นกับศาสนาและพิธีกรรมในยุคโบราณนี้สะท้อนถึงบทบาทของศิลปะที่เป็นมากกว่าความบันเทิง โดยเป็นเครื่องมือในการทำความเข้าใจความเป็นมนุษย์และความสัมพันธ์กับโลกที่มองไม่เห็น การเต้นรำทำให้เกิดความเข้าใจในพลังทางศาสนาและสร้างความผูกพันกับธรรมชาติและจักรวาล แนวคิดนี้อาจขยายไปยังยุคปัจจุบัน ซึ่งการเต้นรำยังคงทำหน้าที่ในการสื่อสารและสร้างความเข้าใจในระดับที่ลึกซึ้งระหว่างมนุษย์และสังคมของการเต้นรำนั้น ๆ</p><p><strong>การเต้นรำสมัยใหม่ การปฏิวัติทางศิลปะ</strong></p><p>ผู้เขียนได้เน้นถึงการเกิดขึ้นของการเต้นรำสมัยใหม่ในศตวรรษที่ 20 โดยเน้นถึงการปฏิวัติทางศิลปะที่เกิดจากการเต้นรำร่วมสมัยในอเมริกาและยุโรป การเต้นรำแบบดั้งเดิม เช่น บัลเลต์ ซึ่งเน้นการควบคุมร่างกายและเส้นสาย ได้รับการแทนที่ด้วยการเต้นรำที่เน้นการแสดงออกถึงอารมณ์และความเป็นอิสระมากขึ้น นักเต้นเช่น มาร์ธา เกรแฮม และอิซาดอรา ดันแคน ได้ก้าวข้ามขีดจำกัดของการเต้นแบบดั้งเดิม และสร้างการเต้นรำที่เป็นการแสดงออกของอารมณ์และความคิด การเต้นรำในยุคนี้สะท้อนถึงการเปลี่ยนแปลงทางสังคมและวัฒนธรรมที่มากขึ้นเรื่อย ๆ</p><p>แนวคิดนี้ทำให้เห็นถึงพลังของการเต้นรำในการแสดงออกถึงความเป็นอิสระทางศิลปะ การปฏิวัติทางศิลปะของการเต้นรำสมัยใหม่นี้สามารถมองได้ว่าเป็นการเปลี่ยนแปลงที่สอดคล้องกับการเปลี่ยนแปลงทางสังคมในยุคนั้น ซึ่งศิลปะถูกใช้เป็นเครื่องมือในการท้าทายขนบธรรมเนียมที่เคร่งครัด แสดงให้เห็นว่าการเต้นรำสมัยใหม่นี้เป็นการแสดงออกถึงความต้องการของมนุษย์ในการค้นหาความหมายที่ลึกซึ้งในชีวิต และใช้ศิลปะในการแสดงออกถึงความรู้สึกส่วนตัวที่ไม่สามารถบรรยายได้ด้วยคำพูด</p><p><strong>อิทธิพลข้ามวัฒนธรรม การผสมผสานทางศิลปะ</strong></p><p>ผู้เขียนได้ให้ความสำคัญกับอิทธิพลข้ามวัฒนธรรมในการสร้างสรรค์การเต้นรำ การเต้นรำไม่ได้เกิดขึ้นในวัฒนธรรมเดียว แต่ได้รับอิทธิพลจากการแลกเปลี่ยนทางวัฒนธรรมระหว่างประเทศและภูมิภาค ตัวอย่างเช่น การเต้นฟลาเมงโกที่มีรากฐานจากวัฒนธรรมยิปซี มุสลิมยิว และอันดาลูเซีย หรือการผสมผสานระหว่างการเต้นสมัยใหม่กับการเต้นแบบแอฟริกันในอเมริกา แนวคิดนี้แสดงให้เห็นถึงพลังของการเต้นรำในการสร้างความเข้าใจระหว่างวัฒนธรรมต่าง ๆ การแลกเปลี่ยนนี้ไม่เพียงทำให้การเต้นรำมีความหลากหลายมากขึ้น แต่ยังเป็นเครื่องมือในการเชื่อมโยงผู้คนที่มีพื้นฐานทางวัฒนธรรมที่แตกต่างกัน</p><p>ในแง่นี้ แสดงให้เห็นว่าการเต้นรำมีบทบาทสำคัญในการสร้างความเข้าใจข้ามวัฒนธรรม โดยเฉพาะในยุคโลกาภิวัตน์ที่การแลกเปลี่ยนวัฒนธรรมเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว การเต้นรำสามารถใช้เป็นเครื่องมือในการส่งเสริมความสามัคคีและความเข้าใจระหว่างผู้คนจากวัฒนธรรมต่าง ๆ โดยไม่ต้องพึ่งพาภาษา ซึ่งการแสดงออกทางกายภาพทำให้เราสามารถสื่อสารและสร้างความเข้าใจในระดับที่ลึกซึ้งและอิสระกว่าภาษา</p><p><strong>วิวัฒนาการของภาษากาย การแสดงออกและการเชื่อมโยงทางสังคม</strong></p><p>ในบทความ ผู้เขียนได้กล่าวถึงบทบาทของภาษากายในกระบวนการสร้างสรรค์การเต้น โดยภาษากายไม่ได้เป็นเพียงเครื่องมือในการแสดงออกทางอารมณ์เท่านั้น แต่ยังเป็นการสื่อสารทางสังคมและวัฒนธรรม การเต้นรำสามารถสื่อถึงค่านิยมทางสังคมและประเพณีผ่านการเคลื่อนไหวและท่าทาง เช่น การเต้นรำที่เน้นการทำงานเป็นทีมและความสามัคคีในบางวัฒนธรรม หรือการเต้นรำที่ส่งเสริมความเป็นตัวของตัวเองในวัฒนธรรมอื่น ๆ</p><p>การใช้การเต้นรำในการสื่อสารค่านิยมและอัตลักษณ์ทางสังคมทำให้เรามองเห็นถึงความสำคัญของการเคลื่อนไหวทางกายภาพในชีวิตประจำวัน การเต้นรำเป็นรูปแบบหนึ่งของภาษาที่ไม่ใช้คำพูด ซึ่งสามารถแสดงถึงความเป็นมนุษย์และความสัมพันธ์กับสังคมได้อย่างลึกซึ้ง ผมเห็นว่าภาษากายในการเต้นรำเป็นเครื่องมือที่ทรงพลังในการสร้างความเข้าใจทางสังคม มันช่วยให้เราเชื่อมโยงกับคนรอบตัวและวัฒนธรรมในระดับที่ลึกซึ้งกว่าคำพูด</p><p><strong>อนาคตของการเต้นรำ การสร้างสรรค์ในยุคดิจิทัลและการวิจัยสหวิทยาการ</strong></p><p>สุดท้าย ผู้เขียนได้สำรวจอนาคตของการเต้นรำในยุคดิจิทัล โดยเน้นถึงบทบาทของเทคโนโลยีเสมือนจริง (VR) และความจริงเสริม (AR) ในการสร้างสรรค์การเต้น การใช้เทคโนโลยีทำให้นักเต้นสามารถสร้างประสบการณ์ใหม่ ๆ ให้กับผู้ชม ไม่ว่าจะเป็นการแสดงเสมือนจริงหรือการมีปฏิสัมพันธ์กับผู้ชม แนวโน้มนี้เป็นโอกาสในการสำรวจศักยภาพของการเต้นรำในการสร้างประสบการณ์ที่สมจริงและเชื่อมโยงกับผู้ชมมากขึ้น</p><p>มุมมองในเรื่องการใช้เทคโนโลยีดิจิทัลในวงการการเต้นรำถือเป็นการเปลี่ยนแปลงที่น่าสนใจและท้าทาย ทำให้การเต้นรำสามารถเข้าถึงผู้คนได้มากขึ้น และสร้างความรู้สึกที่เชื่อมโยงกับการแสดงออกทางศิลปะที่ลึกซึ้ง การวิจัยสหวิทยาการที่ผสมผสานการเต้นรำกับสาขาวิชาอื่น ๆ เช่น ประสาทวิทยาและกายภาพวิทยา ยังเปิดโอกาสให้เราเข้าใจการเต้นรำในแง่มุมที่กว้างขึ้น ทำให้การเต้นรำไม่เพียงเป็นศิลปะเท่านั้น แต่ยังเป็นสาขาการวิจัยที่มีบทบาทสำคัญในการศึกษาเกี่ยวกับร่างกายและจิตใจ</p><p><a href="https://www.researchgate.net/publication/376959918_Historical_Development_and_Cross-Cultural_Influence_of_Dance_Creation_Evolution_of_Body_Language">https://www.researchgate.net/publication/376959918_Historical_Development_and_Cross-Cultural_Influence_of_Dance_Creation_Evolution_of_Body_Language</a></p><p>Peng, X. (2024). <em>Historical development and cross-cultural influence of dance creation: Evolution of body language</em>. <em>Herança</em>, 7(1), 88–99. <a href="https://doi.org/10.52152/heranca.v7i1/764">https://doi.org/10.52152/heranca.v7i1/764</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=7e6e4d5f4e99" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[“อนาคตนาฏยศิลป์ไทยกับปัญญาประดิษฐ์ (AI)” The Future of Thai Classical Dance and Artificial…]]></title>
            <link>https://medium.com/@ekkarat.ru/%E0%B8%AD%E0%B8%99%E0%B8%B2%E0%B8%84%E0%B8%95%E0%B8%99%E0%B8%B2%E0%B8%8F%E0%B8%A2%E0%B8%A8%E0%B8%B4%E0%B8%A5%E0%B8%9B%E0%B9%8C%E0%B9%84%E0%B8%97%E0%B8%A2%E0%B8%81%E0%B8%B1%E0%B8%9A%E0%B8%9B%E0%B8%B1%E0%B8%8D%E0%B8%8D%E0%B8%B2%E0%B8%9B%E0%B8%A3%E0%B8%B0%E0%B8%94%E0%B8%B4%E0%B8%A9%E0%B8%90%E0%B9%8C-ai-e3d191d560e9?source=rss-c9e56db439b------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/e3d191d560e9</guid>
            <dc:creator><![CDATA[EKKA]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 25 Aug 2024 12:01:32 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-08-25T12:09:45.812Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3><strong>“อนาคตนาฏยศิลป์ไทยกับปัญญาประดิษฐ์ (AI)” </strong>The Future of Thai Classical Dance and Artificial Intelligence Integration</h3><p>ในยุคที่เทคโนโลยีปัญญาประดิษฐ์ (AI) กำลังมีบทบาทมากขึ้นในแทบทุกภาคส่วนของสังคม วงการนาฏยศิลป์ไทยก็ไม่อาจหลีกเลี่ยงกระแสนี้ได้ โดยเฉพาะเมื่อเราพิจารณาความเป็นไปได้ในการนำ AI มาผสานเข้ากับศิลปวัฒนธรรมที่มีมาแต่โบราณอย่างนาฏยศิลป์ไทย การผสานนี้ก่อให้เกิดคำถามถึงอนาคตที่ AI จะมีบทบาทต่อการพัฒนา สืบทอด และสร้างสรรค์นาฏยศิลป์ไทยในรูปแบบใหม่ การนำเทคโนโลยี AI มาประยุกต์ใช้กับนาฏยศิลป์ไทยไม่ได้หมายถึงการแทนที่นักแสดงหรือครูผู้สอนด้วยระบบอัตโนมัติเท่านั้น แต่ยังสามารถนำมาใช้เพื่อสนับสนุนการฝึกฝน การเรียนการสอน การอนุรักษ์ ตลอดจนการเผยแพร่ความรู้และวัฒนธรรมให้เข้าถึงคนรุ่นใหม่อย่างแพร่หลาย โดยเฉพาะในยุคที่การศึกษาและการเรียนรู้กำลังถูกขับเคลื่อนด้วยข้อมูลและการวิเคราะห์ข้อมูลเชิงลึก ซึ่ง AI สามารถใช้ในการพัฒนารูปแบบการฝึกซ้อมที่มีความเฉพาะตัวต่อผู้เรียนแต่ละคน ช่วยในการวิเคราะห์ท่าทางและการเคลื่อนไหวที่แม่นยำ กล่าวคือ การนำเทคโนโลยี AI มาวิเคราะห์การเคลื่อนไหวของผู้เรียนผ่านกล้องหรือเซ็นเซอร์ที่ตรวจจับท่าทางการรำ เมื่อผู้เรียนรำตามครูหรือแบบฝึกหัด AI จะทำการประมวลผลและเปรียบเทียบกับท่ารำที่ถูกต้องซึ่งถูกเก็บไว้ในฐานข้อมูล หากพบความคลาดเคลื่อน เช่น การยกมือสูงเกินไป การย่อตัวไม่มากพอ AI จะให้คำแนะนำหรือปรับการฝึกซ้อมเพื่อให้เหมาะสมกับลักษณะร่างกายและความสามารถของผู้เรียนแต่ละคน รวมถึงการสร้างแผนการฝึกซ้อมแบบรายบุคคลที่ปรับเปลี่ยนตามพัฒนาการของผู้เรียน เช่น เพิ่มความท้าทายหรือปรับเวลาในการฝึกซ้อมให้เหมาะสมกับทักษะในการเรียนรู้ของแต่ละคน ทั้งติดตามและวิเคราะห์ข้อมูลความก้าวหน้าของผู้เรียนในระยะยาว เช่น การบันทึกคะแนน การประเมินความแม่นยำในแต่ละท่า ฯลฯ หรือการวิเคราะห์การพัฒนาทางกายภาพ เช่น ความแข็งแรงและความยืดหยุ่นของร่างกายที่จำเป็นต่อการรำ ซึ่งข้อมูลเหล่านี้สามารถช่วยให้ผู้สอนได้ออกแบบการฝึกซ้อมที่ตรงกับความต้องการและศักยภาพของผู้เรียนแต่ละคน ทำให้การฝึกซ้อมมีประสิทธิภาพมากยิ่งขึ้น นอกจากนี้ AI ยังสามารถเป็นเครื่องมือสำคัญในการอนุรักษ์ข้อมูลทางวัฒนธรรม เช่น ท่ารำ บทกลอน และรูปแบบการแสดงที่ถูกถ่ายทอดมาตามลำดับ โดยเก็บรักษาและจัดเก็บในรูปแบบดิจิทัลอย่างเป็นระบบ อีกทั้งยังสามารถช่วยพัฒนาวิธีการสื่อสารและการนำเสนอนาฏยศิลป์ไทยให้มีความร่วมสมัยและเข้ากับบริบทสากลมากขึ้น</p><p>อย่างไรก็ตาม การนำ AI เข้ามามีบทบาทในนาฏยศิลป์ไทยก็อาจเผชิญกับความท้าทายหลายประการ หนึ่งในนั้นคือการรักษาคุณค่าทางวัฒนธรรมและจิตวิญญาณที่ซ่อนอยู่ในศิลปะนาฏยศิลป์ ไม่เพียงแต่ในแง่ของท่ารำหรือองค์ประกอบทางกายภาพเท่านั้น แต่ยังรวมถึงมิติของการส่งต่ออารมณ์และความหมายเชิงลึกที่ต้องอาศัยประสบการณ์ ความเชี่ยวชาญ และการฝึกฝนแบบตัวต่อตัวจากครูผู้สู่ศิษย์ การใช้ AI ในการประมวลผลข้อมูลหรือสร้างท่ารำใหม่ ๆ อาจนำไปสู่การลดทอนความหลากหลายและเอกลักษณ์ของนาฏยศิลป์ไทย เนื่องจาก AI มักประมวลผลตามข้อมูลที่ถูกป้อนเข้าไป โดยไม่สามารถตีความอารมณ์หรือแรงบันดาลใจที่มาจากบริบททางวัฒนธรรมได้อย่างเต็มที่ ดังนั้น การพิจารณานำ AI เข้ามาใช้จึงต้องมีการวางกรอบแนวคิดและหลักการที่รอบคอบ เพื่อไม่ให้เทคโนโลยีนี้กลายเป็นสิ่งที่บั่นทอนศิลปะวัฒนธรรมดั้งเดิม แต่ทางกลับกันเป็นการเสริมสร้างความรู้ความเข้าใจและการเรียนรู้ที่ยั่งยืนต่อไป</p><p>อนาคตของนาฏยศิลป์ไทยในยุค AI จึงไม่ได้อยู่ที่ว่าจะนำ AI มาใช้หรือไม่ แต่ควรอยู่ที่ว่าเราจะผสานเทคโนโลยีนี้เข้ากับศิลปะการแสดงอย่างไรให้เกิดประโยชน์สูงสุด AI อาจช่วยเพิ่มประสิทธิภาพในการเรียนการสอน ช่วยให้ผู้เรียนสามารถเข้าถึงข้อมูลที่ถูกต้องแม่นยำได้ง่ายขึ้น และสนับสนุนการพัฒนาองค์ความรู้ใหม่ ๆ ในขณะเดียวกัน การมีส่วนร่วมของมนุษย์ยังคงเป็นสิ่งสำคัญในการถ่ายทอดมรดกทางวัฒนธรรม ไม่ว่าจะเป็นในเรื่องของอารมณ์ ความคิดสร้างสรรค์ หรือความละเอียดอ่อนที่ไม่สามารถประมวลผลได้ผ่านอัลกอริทึม AI เมื่อพิจารณาในภาพรวม อนาคตของนาฏยศิลป์ไทยจึงเป็นการเดินทางร่วมกันระหว่างเทคโนโลยีและมนุษยชาติ ที่สามารถประสานกันอย่างสมดุลและลงตัว โดยไม่ละทิ้งรากฐานและคุณค่าทางวัฒนธรรมอันล้ำค่าที่มีมาแต่นาน</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=e3d191d560e9" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[The Creation of Dance Movement of Foreign Characters in Thai Drama]]></title>
            <link>https://medium.com/@ekkarat.ru/the-creation-of-dance-movement-of-foreign-characters-in-thai-drama-6273b5545044?source=rss-c9e56db439b------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/6273b5545044</guid>
            <dc:creator><![CDATA[EKKA]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 10 Mar 2024 19:35:02 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-04-07T17:59:41.560Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><strong>The Creation of Dance Movement of Foreign Characters in Thai Drama</strong></p><p>During the reign of King Rama IV (1855), there was a royal decree to lift the ban on women from acting, resulting in the popularity and creation of many dance dramas. There are exhibits as stories in the form of traditional and non-traditional dances or their applications from the original traditions. In addition, many traditions are blended together to create beauty and quirkiness in order to attract the attention of the audience.</p><p>“Lakorn Pantang” or linguistic drama is a dance drama that is characterized by its creation to be different from other types of dance dramas. In this regard, it is a mixed-race dance drama adapted from traditional Thai dance dramas (Lakorn Nok and Lakorn Nai) [1]. The creation of works is carried out by means of dramas with historical stories of China, Burma, Mon and other nations. In particular, the choreography, music, and costumes are designed to match the character’s role of that race. However, Lakorn Pantang’s performance style has continued to evolve due to factors such as the tastes of the creators and audiences, social and cultural relations, academic perceptions, and interpretations of new knowledge. As a result, the acting style and dance process of foreign characters are different from the original, and the influence has also been extended to the performance of foreign characters in other types of dance dramas [2], for example, “Lakorn Nai” in the title of Enau (Javanese dress), and “Lakorn Nok” in the title of Sangthong, episode: Choosing a Spouse, etc.</p><p>The performances of Thai dance dramas, besides dancing according to the lyrics to convey the meaning, also use Naphat Song to show the character’s behavior or emotions. The most common “Naphat Song” in dance dramas is “Naphat Samer Song”, which refers to the character’s manner of traveling from place to place in a close distance. In applying “Naphat Samer Song” to foreign characters, music and dance artists create melodies and gestures that match their ethnicity to achieve realism based on the storyline known as Naphat Samer Song as Naphat Samer Song, or Naphat Samer Song as ethnicity. According to the analysis, it was found that for the rhythm or Look Tok of “Naphat Samer Song as ethnicity”, the character was like the “Naphat Thai Samer Song”. The structure of “Naphat Samer Song” consisted of 3 parts: Part 1 — Mai Dern is a low-pitched drum beat with a steady rhythm. Part 2- Mai La is a high-pitched drum beat alternating with a low-pitched drum beat that follows Mai Dern with unequal beats such as slow or fast, and short or long depending on the melody. Part 3 — Pleng Rua [3] [4] is a change of style and melody to sound similar to the accent of that nationality, such as Burmese Samer for Burmese characters, Mon Samer for Mon characters, and Laos Samer for Laos characters, making the show more interesting.</p><p>This article presented the creation of dance moves according to the roles of foreign characters through “Naphat Samer Song as ethnicity” which consisted of Lao Samer, Mon Samer, Burmese Samer, and Javanese Samer. There were different concepts and principles of dance moves design under the traditional context of Thai dance and the elements of the performance such as music, costumes, and ethnic. This research could be used as a recognized approach to the creation of dance moves based on the role of foreign characters in dance dramas and led to the creation of other types of drama.</p><p>In the study of the creation of dance moves according to the roles of foreign characters in the dance dramas through “Naphat Samer Song as ethnicity”, details could be analyzed below.</p><p><strong><em>“Samer Laos” </em></strong>was the soundtrack of Laos characters acting, a group of people living in the Mekong River Basin (Lan Xang Kingdom). It was found that the basic dance postures from Thai classical dance were used as the main postures. Hands and feet were based on the same principles of Thai dance: pleat gesture, forming of hands, and strides such as flirting on both sides, high insertion pull pleat, long pleats, step aside, and step forward. In addition, there was a unique dance choreography design such as startle, shoulder hitting, and alternating left-and-right weight shifts for the main dance and the link dance.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/314/1*pHN7gpcwmzP5Ece_RUTHog.jpeg" /><figcaption>Figure 1 Dance moves of Samer Laos Song by Assoc. Prof. Dr. Supachai Chansuwan, National Artist in Performing Arts (the middle)</figcaption></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/144/1*4MUcmNuRIvK2_O1SDTjQbA.png" /><figcaption>QR code of dance moves of Samer Laos Song</figcaption></figure><p><strong><em>“Samer Mon” </em></strong>was the soundtrack of Mon characters acting. Mons was the oldest ethnic group in Southeast Asia who settled in the lower part of Myanmar. It was found that the basic dance postures from Thai classical dance were used as the main postures: pleat gesture, forming of hands, and strides. However, the unique combination of dance moves of the Mon ethnic group consisted of hand pulling with alternating pleats and rocking, hitting the shoulder from one position to another, startling up, dual foot movement or foot slide, stretching-collapse to transfer weight using the main dance, and the linking dance of the dance process.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/296/1*JYEWS4omTFkVv5x3PKQphA.jpeg" /><figcaption>Dance moves of Samer Mon Song by Assoc. Prof. Dr. Supachai Chansuwan, National Artist in Performing Arts</figcaption></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/144/1*QvSPf1WEzve2t_pj8qw3fQ.png" /><figcaption>QR code of dance moves of Samer Mon Song</figcaption></figure><p><strong><em>Samer Burmese </em></strong>was the soundtrack of Burmese characters acting. It was found that the basic dance postures from Burmese dance were used as the main postures: posture of hand dance, smearing, elbow protection, posture of foot dance, facing up, hoisting, and body leaning. In addition, the basic poses from Thai dance were also mixed, namely, Ched-Qin posture, Pha La Piang Lai posture, and Bamorn Klao posture. However, style, balance, and body proportions retained the unique characteristics of Thai dance, for example, jumping like Burma, but the balance and proportions of a still posture like Thailand.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/296/1*NrGK_WGMcrKyZqZSgXHNlA.jpeg" /><figcaption>Dance moves of Samer Burmese Song by Assoc. Prof. Dr. Supachai Chansuwan, National Artist in Performing Arts</figcaption></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/144/1*SbSp0ReejGNeo-QViRdONg.png" /><figcaption>QR code of dance moves of Samer Burmese Song</figcaption></figure><p><strong><em>“Samer Javanese” </em></strong>was the soundtrack of Javanese characters acting. It was found that the basic dance postures from Indonesian dance were used as the main postures: hand dance, foot dance, wrist flick, use of sash called “Sampoon” to perform Indonesian (Javanese) dance poses, foot ramming with hand angle adjustment, square dance with foot placement that combines Thai and Indonesian dance styles. However, the style and balance had been improved but still retain the uniqueness of Thai dance: facing left-right in relation to the shoulder, head tilt, and keeping feet.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/293/1*2_M-LF_8tfRLqhzk0l-s3Q.jpeg" /><figcaption>Dance moves of Samer Javanese Song by Anucha Sumamarn, Artisrt in Office of Performing Arts, Fine Arts Department</figcaption></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/144/1*5BiWzmEiyYad6yKTdfmz8Q.png" /><figcaption>QR code moves of dance of Samer Javanese Song</figcaption></figure><p>According to an analysis of the choreography “Naphat Samer song as ethnicity”, namely of Laos Samer, Mon Samer, Burmese Samer, and Javanese Samer, it could be seen that the creation of the dance still retains the characteristics of the structure based on the dance process of “Thai Naphat Samer Song” which consisted of 1. Mai Dern 2. Mai La, and 3. Pleng Rua. The dance was performed in a pair of poses, that is, the dance moves to the right and back to the left. There was a harmonious combination of the main dance from Thai and ethnic dances through the style of performance in the form of Thai dance or applied from the style of foreign dance based on that race. As a result, a new dance posture was created such as Burmese Samer, and kind of Thai musical music, including combination of Ched-Qin dance and smearing of Burmese dance. In addition, the same dance postures were found such as neck tilt found in Javanese Samer. In this regard, it was found that there were 4 principles for creating dance moves according to the roles of foreign characters in dance dramas as follows:</p><p>1. Use of main dance moves from Thai dance: The selection of standard dance postures of Thai dance consisted of forming of hands, pleating, stepping, and strides. They could also be found in the traditional Thai classical dance such as Ched-Qin posture, Sot Soi Mala posture, Chak Pang Pad Na posture in Laos Samer and Ched-Qin posture, Pha La Piang Lai posture, and Bamorn Klao posture in Burmese Samer.</p><p>2. Selection of main dance moves in foreign dances: The dance moves or dance moves based on foreign dances were chosen to be adapted to Thai melody and performances. There had been a change in the style of Thai dance, but still retains the identity of the dance that conveys that race, for example, Javanese Samer Songs were a combination of dance moves from various Javanese dances.</p><p>3. Combination of Thai and foreign dance moves: Thai dances were blended and adapted to foreign dances that could be found in all 4 Samer songs as ethnicity. Although the dance process of foreign dancers had been used, but still retains the identity of Thai dance such as forming of hands, and balance.</p><p>4. Think of new dance moves: New dance moves could be found in all 4 Samer songs as ethnicity. In this regard, it was the creation of dance moves from the basis of Thai and foreign dances by means of composing a set of dance moves that were different from the original.</p><p>In addition to the above principles, the creation of dance moves according to the role of foreign characters in the dance drama of the first teacher in Thai dance should take into account 3 factors: 1. Thai classical dance had more weight than foreigners. 2. The balance of the dance moves could be established in relation to or in harmony with each other. 3. Modern dance moves were presented. All three factors created a dance based on the role of foreign characters that allowed the audience to perceive the race, but retained the identity and aesthetics of Thai dance.</p><p>A study on the creation of dance moves based on the roles of foreign characters in Thai dance dramas through “Naphat Samer song as ethnicity” showed that, the creativity of the first teacher of Thai Dramatic Arts was applied, blended, and harmonized the performance principles of Thai and foreign dances until it became a new performing art and a standard performance of Thai Dramatic Arts. Consistent with the work of Surapone Virulrak [13], the Pantang dance was created to be able to perform the dance in a foreign language until it became Mon Samer, Lao Samer and others. It was then brought to a fixed standard format and eventually Choreography. It also represented long-standing communication and building relationships with neighboring countries. This could be seen from the exchange of knowledge and the integration of arts and culture with the tastes of Thai people, which led to the development of society and the academic field of Thai dance. Consistent with the writings of Manissa Vasinarom [14], the ethnic influences in Thai dance dramas could indicate the integration and development of cultural relations into a new social identity that clearly led to conservation, development, and inheritance.</p><p>[1] Saowanit Vongwon. (2012). Literature for acting. Department of Literature together with the Research Committee, Faculty of Humanities, Kasetsart University.</p><p>[2] Komsan, Huamuanglad. Senior Dance Artist, Office of Performing Arts, Fine Arts Department. (12 August 2021). Interview.</p><p>[3] Uthit Naksawad. (1968). Theory and practice of Thai music. (M.A.T.A.)</p><p>[4] Chomnad Kitkhan. (2010). Advanced Napha Dance Dance: Plaeng Tra (The Protagonist). [Research Report]. Suan Sunandha Rajabhat University. <a href="http://ssruir.ssru.ac.th/handle/ssruir/399">http://ssruir.ssru.ac.th/handle/ssruir/399</a></p><p>[5][6] Siammelodies. (2020, March 25). Phra Lo Long Suan. [Video file]. Retrieved from <a href="https://www.youtube.com/watch?v=7swPAF3baBg">https://www.youtube.com/watch?v=7swPAF3baBg</a></p><p>[7][8] Ocean Media. (2016, September 8) Ram Long Song Mon. [Video file]. Retrieved from <a href="https://www.youtube.com/watch?v=xw3RXGA2N-Y">https://www.youtube.com/watch?v=xw3RXGA2N-Y</a></p><p>[9][10] Siammelodies. (2020, Febuary 3). Phra Lo Long Suan. [Video file]. Retrieved from <a href="https://www.youtube.com/watch?v=ss1oxd92bPg">https://www.youtube.com/watch?v=ss1oxd92bPg</a></p><p>[11][12] Siammelodies. (2021, June 26). Enau: Episode: Suk Chee.[Video file]. Retrieved from <a href="https://www.youtube.com/watch?v=SghjIxYKtFo">https://www.youtube.com/watch?v=SghjIxYKtFo</a></p><p>[13] Surapone Virulrak. (2547). <strong>Principle of Thai dance performance. </strong>Chulalongkorn University.</p><p>[14] Vasinarom, M. (2021). <strong>Influence of Ethnicities in Thai Drama. </strong><em>Turkish Journal of Computer and Mathematics Education (TURCOMAT)</em>, <em>12</em>(8), 2917–2923<strong>.</strong></p><p>#มหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา #BSRU</p><p>#สาขาวิชานาฏยศาสตร์และการแสดง #คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์</p><p><a href="http://www.bsru.ac.th/">www.bsru.ac.th</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=6273b5545044" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[ลีลาพญาลวง: นาฏกรรมสะท้อนเอกภาพแห่งความหลากหลาย]]></title>
            <link>https://medium.com/@ekkarat.ru/%E0%B8%A5%E0%B8%B5%E0%B8%A5%E0%B8%B2%E0%B8%9E%E0%B8%8D%E0%B8%B2%E0%B8%A5%E0%B8%A7%E0%B8%87-%E0%B8%99%E0%B8%B2%E0%B8%8F%E0%B8%81%E0%B8%A3%E0%B8%A3%E0%B8%A1%E0%B8%AA%E0%B8%B0%E0%B8%97%E0%B9%89%E0%B8%AD%E0%B8%99%E0%B9%80%E0%B8%AD%E0%B8%81%E0%B8%A0%E0%B8%B2%E0%B8%9E%E0%B9%81%E0%B8%AB%E0%B9%88%E0%B8%87%E0%B8%84%E0%B8%A7%E0%B8%B2%E0%B8%A1%E0%B8%AB%E0%B8%A5%E0%B8%B2%E0%B8%81%E0%B8%AB%E0%B8%A5%E0%B8%B2%E0%B8%A2-cb3871cb12e7?source=rss-c9e56db439b------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/cb3871cb12e7</guid>
            <dc:creator><![CDATA[EKKA]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 10 Mar 2024 17:33:35 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-03-10T17:33:35.383Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*59pB3PDot-xT6mpOgH71Kg.jpeg" /></figure><p>นาฏยศิลป์สร้างสรรค์ ชุด ลีลาพญาลวง ได้รับแรงบันดาลใจจากสุนทรียปรัชญาของ “ลวง” สัตว์วิเศษอันปรากฏในงานศิลปกรรมของชาวล้านนาที่ได้รับอิทธิพลมาจากกลุ่มชาติพันธุ์ไทลื้อ สร้างสรรค์ขึ้นเพื่อศึกษาที่มา ความหมาย คุณค่าอัตลักษณ์ศิลปกรรมของชาวไทลื้อ และศึกษาเทคนิคการสร้างสรรค์ผลงานนาฏยศิลป์ด้วยวิธีการนำศิลปะและวัฒนธรรมเดิมมาตีความใหม่ในมุมมองของผู้สร้างสรรค์ จากนั้นนำมาสร้างสรรค์เป็นผลงานนาฏยศิลป์ไทยร่วมสมัยที่สื่อแนวคิดสำคัญเรื่อง “เอกภาพของความหลากหลาย”</p><p>“ลวง” หรือ “พญาลวง” มีต้นเค้ามาจากความเชื่อเรื่องมังกรของชาวจีน โดยชาวไทลื้อในสิบสองปันนาได้นำวัฒนธรรมนี้มาเผยแพร่และส่งต่อความเชื่อไปยังชาติพันธุ์ไทกลุ่มอื่น ๆ ในดินแดนล้านนา ซึ่งรูปลักษณ์ของพญาลวงจะมีลักษณะร่วมกันของสัตว์อย่างน้อย 5 ประเภท ตามแต่จินตนาการของศิลปินผู้ออกแบบ เช่น มีหัวเหมือนสิงห์ มีเขาเหมือนกวาง มีงวงและงาเหมือนช้าง มีปีกเหมือนนก มีเกล็ดและหางเหมือนปลา เป็นต้น ทั้งนี้ในภาษาล้านนาจะมีคำว่า “ลวงเหล้นฝ้า” อันหมายถึงพญาลวงเล่นก้อนเมฆ ซึ่งจะใช้เรียกปรากฏการณ์ทางธรรมชาติเมื่อมีฟ้าแล่บอยู่ในกลุ่มก้อนเมฆโดยปราศจากเสียงฟ้าร้อง เชื่อกันว่าพญาลวงเป็นสัตว์นำโชคทำให้ฝนตกต้องตามฤดูกาล น้ำท่าอุดมสมบูรณ์ และเป็นสัตว์มงคลที่เป็นตัวเชื่อมระหว่างมนุษย์กับสวรรค์ หากผู้ใดทำความดีก็จะได้พบเจอและนำไปสู่ความโชคดี</p><p>นาฏยศิลป์สร้างสรรค์ ชุด ลีลาพญาลวง เป็นการสื่อสารแนวคิดดั้งเดิมเรื่องความเชื่อเกี่ยวกับความมงคลและความอุดมสมบูรณ์ และการตีความใหม่ของผู้สร้างสรรค์เรื่องเอกภาพของความหลากหลาย (unity of diversity) คือ การยอมรับและเคารพความแตกต่างในสังคม อันมีหัวใจสำคัญ คือ ความเท่าเทียม การเคารพ การร่วมมือ การเรียนรู้การเปลี่ยนแปลง และความสันติสุข เมื่อได้รวมกันเป็นหนึ่งจะก่อให้เกิดความสำเร็จและสันติสุข โดยการรับรู้ความหลากหลายและความแตกต่างเป็นคุณค่าและทรัพยากรที่มีค่าสำหรับทุกคนในสังคม</p><p>#มหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา</p><p>#<a href="https://www.facebook.com/hbsru">คณะมนุษยศาสตร์เเละสังคมศาสตร์</a></p><p>#สาขาวิชานาฏยศาสตร์และการแสดง</p><p><a href="http://www.bsru.ac.th/">www.bsru.ac.th</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=cb3871cb12e7" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>