<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Elif BAYRAKDAR on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Elif BAYRAKDAR on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@elifbayrakdar?source=rss-45ccc88a8b48------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/0*rZIJpePGL6dK1fxh.jpg</url>
            <title>Stories by Elif BAYRAKDAR on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@elifbayrakdar?source=rss-45ccc88a8b48------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Thu, 19 Nov 2026 02:20:53 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@elifbayrakdar/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[How I Reduced Deployment Pain With Trunk Based Development Pipeline On Gitlab]]></title>
            <link>https://elifbayrakdar.medium.com/how-i-reduced-deployment-pain-with-trunk-based-development-pipeline-on-gitlab-11ef027534cc?source=rss-45ccc88a8b48------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/11ef027534cc</guid>
            <category><![CDATA[ci-cd-pipeline]]></category>
            <category><![CDATA[software]]></category>
            <category><![CDATA[software-engineering]]></category>
            <category><![CDATA[gitlab]]></category>
            <category><![CDATA[trunk-based-development]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Elif BAYRAKDAR]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 27 Sep 2022 16:27:57 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-10-24T17:27:28.303Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>We develop a lot of features and deploy them to the production environment everyday. We do not want to lose much time for the deployment and do not want to have any deployment pain. These are the important points. In this post, I will try to explain my experience with the actions I took to reduce the deployment pain in my team. For the confidentiality concerns, I am not sharing the whole pipeline structure that I created but I am explaining and simulating it with the examples.</p><p>Special thanks to book <strong>Accelerate</strong>. It gave me a different perspective on this way. Also so many thanks to Yavuz Hatip who is my team leader.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*rkKDkyp4J0fQd375CUs4iQ.jpeg" /><figcaption>Accelerate Book</figcaption></figure><p>We use <strong>Gitlab</strong> for CI-CD. There were one branch for every single environment before my work. In other words, we have more than one environment so we had more than one branch. If we wanted to deploy a code to an environment, we had to merge our feature branch to the branch of that environment and trigger new Gitlab pipeline automatically for the branch of environment.</p><p>Every pipelines have a lot of stages so a lot of jobs to run before deploying process. For example; build, code analysis, coverage calculation, security analysis, UAT, automation tests etc.</p><p><strong>How did I start?</strong></p><p>I determined the problems that we had when we deploy code to the environments. <strong>First and main problem</strong> was that, we had to run a lot of jobs as I said above when we want to deploy our code to every single environment. So, for every merge processes, we had to wait all these jobs to finish successfully on the pipeline before the deployment job. Wasting time.</p><p>I had to prepare a new pipeline on Gitlab. My goal was to work on one branch instead of multiple branches. In this way, I would merge my code to only one main branch and all the jobs would run once in a row. While doing this, I aimed to switch to the <a href="https://trunkbaseddevelopment.com/"><strong>Trunk-Based Development</strong></a> model instead of <strong>Git Flow.</strong> Because we work in small batches and we deploy them frequently. Trunk-Based Development was more suitable for us.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*DZPkkhr4hR6411IarO7ynw.png" /><figcaption>Trunk-based development pipeline</figcaption></figure><p>Firstly, I created a base yml file as a new pipeline structure. I added all the jobs from old pipeline files and I did every job runnable only on main branch. You can do this “<strong>rules</strong>” or “<strong>only</strong>” keyword in your yml file. For more information about Gitlab rules and only keyword you may check <a href="https://docs.gitlab.com/ee/ci/jobs/job_control.html">here</a>.</p><p><strong>The second problem</strong> was some repository pipelines need some specific jobs and some do not need. I do not want to push them to extend these jobs. So, I did every job hidden. So, if a repo does not need a job, it does not extend it. If a repo needs a job, it simply extends the hidden job in own .gitlab-ci.yml that includes my base yml. For example, first two lines of one of my jobs:</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/994/1*cENOuDSqahkjgrmvrCW6XQ.png" /></figure><p>If I need this hidden job in my repo I just extend this job on .gitlab-ci.yml of the repo that include my base yml:</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*i5jv2E1Bdns-T2jviwswQg.png" /></figure><p><strong>The third problem</strong> was with the current pipeline structure. If I wanted to add a brand new job and I want to use it all of repository pipeline, I had to extend it in each repo one by one. So, I decided to do this job visible (not hidden) on my base yml file. So every repository pipelines could use this job without doing anything. For example security stage is like that in base pipeline yml file and usable for every pipeline that includes this base pipeline yml:</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/992/1*FxHtDfNUclyvr5SkfGF-mw.png" /></figure><p>Now we have a new base pipeline file and if we include it in a .gitlab-ci.yml in a repo, we just need to extend hidden jobs that we want to use. Common jobs that are not hidden will already be in your pipeline.</p><p>Structure of the base pipeline:</p><iframe src="" width="0" height="0" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/d32403061e0a01621f33cae072eef783/href">https://medium.com/media/d32403061e0a01621f33cae072eef783/href</a></iframe><p>Our projects that include this base yml have a trunk based development pipeline.</p><p>Before my work, a pipeline was running 5–6 minutes for just one deployment to one environment:</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/530/1*-MKCeGUBJWEAqMg-R8MvFA.png" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*l-unQ_cbBc36PFAhY3oP-w.png" /></figure><p>Can you imagine that we were waiting this pipeline for every deploy to the every branches/environments.</p><p>Now the whole duration to deploy prod environment with the new trunk-based pipeline:</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/488/1*7DHEPdhRFuLguzeMWbNhHA.png" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*B8GRL9w6bjV5RkAGEheCpg.png" /></figure><p>In conclusion, our new pipeline provides us efficiency and reduces the deployment pain, does not waste our time and useful for our short-lived branches. It affected our lead time downwards.</p><p>Sources that I used mostly:</p><ul><li><a href="https://docs.gitlab.com/ee/user/">Use GitLab | GitLab</a></li><li><a href="https://trunkbaseddevelopment.com/">Trunk Based Development</a></li></ul><p>Thank you for reading and feedbacks are always welcome.</p><p>Elif</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=11ef027534cc" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[.Net Core’da Serilog İle Elasticsearch Sink’inin Kullanımı]]></title>
            <link>https://elifbayrakdar.medium.com/net-coreda-serilog-i%CC%87le-elasticsearch-sink-inin-kullan%C4%B1m%C4%B1-f7e7dac34a95?source=rss-45ccc88a8b48------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/f7e7dac34a95</guid>
            <category><![CDATA[kibana]]></category>
            <category><![CDATA[serilog]]></category>
            <category><![CDATA[net-core]]></category>
            <category><![CDATA[elasticsearch]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Elif BAYRAKDAR]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 22 Nov 2020 19:14:38 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-11-26T19:21:07.857Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/556/1*AH9KMWiBaFs1uBKAkgsO6w.png" /></figure><p>Herkese merhaba,</p><p>Loglama canlıda olan her yazılımın olmazsa olmaz ihtiyacı. Bir sorun varsa ve sorunu çözmek için hata detaylarına ihtiyaç varsa veya çalışan bir sistemden bazı bilgiler elde etmek istiyorsak bunları hem loglayıp hem de monitor etmeye ihtiyacımız olmaktadır.</p><p>Bu yazımda Serilog kullanarak loglarımızı Docker container’da çalışan Elasticsearch’e yazacağız ve de yine Docker container’da çalışan Kibana’da bu loglarımızı görüntüleyeceğiz.</p><p><strong>Serilog</strong>’dan biraz bahsedeyim. Serilog .Net/.Net Core platformlarında çalışan diagnostic loglama kütüphanesidir. Esasında bir <strong>logger provider</strong>’dır. Loglarımızı kaydedebileceğimiz ortam olan <strong>sink</strong> konusunda çeşit olarak oldukça zengindir. İster dosya sink’ine ister bir veritabanı sink’ine, isterse de Elasticsearch sink’ine loglarımızı yazabiliyoruz. Serilog’un tüm sink’lerine <a href="https://github.com/serilog/serilog/wiki/Provided-Sinks">buradan</a> erişebilirsiniz. Yazılım geliştiricilere <strong>structured logging</strong> imkanı da sağladığı için loglarımızı okurken anlamlandırabilmemiz için oldukça faydalıdır. Structured logging konusuna kodlamaya geçtiğimizde kısaca değineceğim.</p><p>Öncelikle Elasticsearch ve de Kibana için kurulum yapmamız gerekiyor. Bunun için en basit yol Docker kurulu sistemimizde bunları bir container üzerinde koşturmak. Bunun için yeni bir dizin oluşturup aşağıdaki şekilde bir docker-compose.yml dosyası oluşturalım:</p><iframe src="" width="0" height="0" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/e06d5c50b6903b463c981c1e14ceef29/href">https://medium.com/media/e06d5c50b6903b463c981c1e14ceef29/href</a></iframe><p>Bir tane de environment dosyası (.env) oluşturalım aynı dizinde ve Kibana ile Elasticsearch için hangi versiyonun indirileceği bilgisini buraya yazalım:</p><iframe src="" width="0" height="0" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/66d1d84d0c773b7f67ac5447f4af2429/href">https://medium.com/media/66d1d84d0c773b7f67ac5447f4af2429/href</a></iframe><p>Burada sadece compose file’da bulunan ${TAG} kısmı için ekleme yaptım ben. Böyle bir dosya oluşturmaktansa compose dosyasındaki ${TAG} kısmı yerine direkt olarak buradaki versiyonu yazabilirsiniz, bu sizin alışkanlıklarınıza bağlı.</p><p>Bu kısım da tamamsa komut satırında bu dosyaların olduğu dizine gidip “<strong><em>docker-compose up</em></strong>” komutunu çalıştırmanız yeterli. Containerların ayağa kalkıp kalkmadığını “<strong><em>docker ps -a</em></strong>” çalıştırarak kontrol edebilirsiniz.</p><p>Compose dosyamıza göre Elasticsearch 9200 portundan yayın yapıyor. <a href="http://localhost:9200/">http://localhost:9200</a> Url’i le kontrol edilebilir. Kibana ise 5601 portundan yayın yapıyor. http://<a href="http://localhost:5601/">localhost:5601</a> Url’i ile kontrol edilebilir. Container’lar ayakta ise kod yazmaya başlayabiliriz</p><p>Bir tane Asp.Net Core Web Api oluşturdum ve aşağıdaki nuget paketlerini projeye ekledim:</p><blockquote>Serilog.AspNetCore</blockquote><blockquote>Serilog.Sinks.Elasticsearch</blockquote><p>Bu paketleri indirdiğinizde proje referansları şuna benzer olmuş olmalı:</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/359/1*fHYgf7EhqLQyzlLN9dDL6w.png" /></figure><p>Gelelim kod kısmına. İlk olarak <strong>appsettings.json</strong> dosyasının içini şu şekilde değiştiriyorum:</p><iframe src="" width="0" height="0" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/14860246767d8ffec6747220d5b796df/href">https://medium.com/media/14860246767d8ffec6747220d5b796df/href</a></iframe><p>Ben bu yazımda tüm ayarlamaları kodda yapacağım, appsettings.json dosyasında da yapılabildiğini not düşüyorum.</p><p>Program.cs kısmı aşağıdaki gibi:</p><iframe src="" width="0" height="0" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/10dfc17b73698842bea74c72f52b54fb/href">https://medium.com/media/10dfc17b73698842bea74c72f52b54fb/href</a></iframe><p>Burada öncelikle configurasyon’u build edip logger’ı oluşturmaya başladım. Minimum level’i Debug ayarlayıp, Microsoft ve System loglarını loglamak istemediğimi belirttim. Hem Console hem de Elasticsearch sink’ine yazacağımı belirttim ve Elasticsearch sunucusu olarak da nereye bağlanacağını appsettings.json’dan almak üzere configuration’ı kullandım. Failure durumumda da bir File sink’ine yazacağını belirttim. <strong>CreateLogger </strong>ile de logger’ı ayağa kaldırmış oldum. Bu sırada da program ayağa kalkarken atacağı ilk Information logumu yazdım.</p><p><strong>CreateHostBuilder </strong>içinde de tüm diğer logger provider’ları temizleyip <strong>UseSerilog </strong>diyerek Serilog kullanmak istediğimi belirttim. try catch kullandığım için host ayağa kalkamazsa da Fatal seviyesinde bunu yazmasını istedim.</p><p>İşte bu kadar! Test için de bir tane endpoint oluşturuyorum. Bu endpoint’te hatalı bir işlem yapıp bunu da loglamayı amaçlıyorum:</p><iframe src="" width="0" height="0" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/2018791a621e5fa6621ab3b4d8cf0a29/href">https://medium.com/media/2018791a621e5fa6621ab3b4d8cf0a29/href</a></iframe><p>Burada başta söylediğim structured logging konusuna değineceğim ek olarak. Bu yapıya göre değişken sırasına göre loglama yazılır. Yani önce student, sonra firstNumber ve sonra da secondNumber yazılır. Nesneleri de loglamamızı sağlayan bu yapıya göre; @ işareti kendisinden sonra gelen obje türüne göre sıradaki elemanı serialize etmemize yarıyor. Yani ben {@Student} yazdığım için student isimli objeyi Student class’ına göre serialize edeceğini bilecek. @ işareti yoksa ilgili sıradakiler string’e dönüştürülmeye çalışılır.</p><p>Projeyi çalıştırıp endpointi çağırdığımda logları Elasticsearch’e yazmış olacağım. Logların Elasticseach’e akmasından sonra bir <strong>index pattern</strong> belirlemem gerekiyor. Yoksa içerideki logları göremem. Ben kodda bi index pattern belirlemediğim için logstash-* patterni ile loglar yazıldı:</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*6d2CeloUytRrSiq24l3C9A.png" /></figure><p>Ben de bu pattern’deki bir index’i ekleyip sonraki adıma geçiyorum:</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*2iBT9fAkicgcM70vnDp9kA.png" /></figure><p>Burada timestamp de ekledikten ve Create index pattern dedikten sonra index’im hazır:</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*VcNwNux476AQ0tV8ntgA0w.png" /></figure><p>Son olarak bu index için yazdığımız loglara bir bakalım:</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*KxL01yRVODf-iazAMEA5-A.png" /></figure><p>Detay loglar:</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*8OXT-PpLmmduPPXwGdaARg.png" /></figure><p>Benim anlatacaklarım bu kadar. Umarım faydalı olmuştur. Bu yazının devamını yazabilirsem <strong>Enrich </strong>kavramını anlatıp ayarlamaların da koddan değil appsettings.json’dan nasıl yapılacağına değinmek istiyorum.</p><p>Kodları <strong>github </strong>hesabımdan edinebilirsiniz: <a href="https://github.com/ElifBayrakdar/SerilogElkSinkExample">https://github.com/ElifBayrakdar/SerilogElkSinkExample</a></p><p>Çok daha detaylı bilgiyi bulabileceğiniz ve benim de yararlandığım kaynaklar:</p><ul><li><a href="https://docs.microsoft.com/en-us/aspnet/core/fundamentals/logging/?view=aspnetcore-3.1">Logging in .NET Core and ASP.NET Core</a></li><li><a href="https://serilog.net/">Serilog - simple .NET logging with fully-structured events</a></li><li><a href="https://github.com/serilog/serilog">GitHub - serilog/serilog: Simple .NET logging with fully-structured events</a></li><li><a href="https://github.com/serilog/serilog-sinks-elasticsearch">serilog/serilog-sinks-elasticsearch</a></li></ul><p>Yazının geliştirilmesi gereken kısımları var ise yorumlarda belirtin, mutlu olurum. Esen kalın.</p><p>Elif</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=f7e7dac34a95" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[.Net Core Security Headers]]></title>
            <link>https://elifbayrakdar.medium.com/net-core-security-headers-3e1a831ceef5?source=rss-45ccc88a8b48------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/3e1a831ceef5</guid>
            <category><![CDATA[net-core]]></category>
            <category><![CDATA[security-header]]></category>
            <category><![CDATA[security]]></category>
            <category><![CDATA[aspnetcore]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Elif BAYRAKDAR]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 27 Sep 2020 17:31:30 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-01-23T11:12:34.436Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Herkese merhaba;</p><p>Bu kez biraz güvenlik konuşalım istedim. Security Headers konusunu Asp.Net Core ile inceleyeceğim bu yazıda.</p><p>Ben bir yazılımcının yazdığı koda defansif bir şekilde bakıp, acaba bir açığa sebep olur muyum diye düşünmesi gerektiğini düşünüyorum. Zaten tersini düşünen de yoktur diye tahmin ediyorum.</p><p>Şu anda yer aldığım takımda da zaman zaman güvenlik bulguları ile uğraşıp çözüme kavuşturma konusunda uğraş verdiğimiz için bu konuya önemle bakıyoruz. Dokunduğumuz yerler finans yazılımlarının altyapıları olduğu için de haliyle bilgi güvenliği oldukça fazla önem arzediyor. Sistemlerimizdeki bulguları kapattıkça aslında yazılımımızın kalitesini de arttırmış oluyoruz. Bu nedenle siber güvenlik ekibimizle zaman zaman beraber çalışıp onların ofansif yaklaşımını anlayıp en uygun çözümleri sunmaya çalışıyoruz. Zaman zaman kan ter gözyaşı döküp günün sonunda yine ortak bir noktada oluyoruz ve kalitemizi belki bir tık belki büyük bir tık daha arttırmış oluyoruz.</p><p>Konumuz Security Headers. Headers(başlık bilgileri), sunucunun tarayıcıya kendi domainine nasıl davranması gerektiğini anlatan, son kullanıcıdan gizli direktiflerdir. Örneğin “cache-control” isimli başlığı tarayıcıya, istek ya da cevaplar için bir caching yapılıp yapılmayacağını belirtir. Örneğin google.com’ a yaptığımız bir istek için başlık bilgilerinin Burp Suite’te görünümü aşağıdaki şekildedir:</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/706/1*xwGlZ3Lq-XF0fu_YsSryyg.png" /><figcaption>Response Header’ların Burp Suite’te görünümü</figcaption></figure><p>Burada ilk satır protocol bilgisini, sonraki satırlar başlık bilgilerini, aradaki boşluk ise bundan sonra gelecek satırların html kodu olduğunu ifade eder.</p><p>Başlık bilgilerini tarayıcılarda “Network” sekmesindeki isteklere tıklayarak da görebilirsiniz:</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/944/1*v9Ez6LkWMS-wPpY-T9EirQ.png" /><figcaption>Response Header’ların tarayıcıda görünümü</figcaption></figure><p>Genellikle güvenlik açıklıkları sunucu tarafında alınan önlemlerle giderilmeye çalışılır. Ancak iyi düşünülmüş bir tasarım ile zafiyetlerin bir kısmını istemci tarafında engellemek mümkündür.</p><p>.Net Core’da başlık bilgileri key-value pair şeklinde, middleware olarak response’a eklenir.</p><h3><strong>X-Xss-Protection</strong></h3><p>Owasp Top 10 listesinin hala popülerliğini koruyan bulgu tipi “<strong>XSS</strong>” için “X-Xss_Protection” başlık bilgisi kullanılıyor. Uygulama tarafında almanız gereken önlemleri mutlaka alıp response’a da “X-Xss-Protection” başlığını ekleyebilirsiniz. Yine de alacağınız önlemler uygulamanızın senaryosuna göre değişkenlik gösterecektir.</p><iframe src="" width="0" height="0" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/ba169717be6aab9d98b5d37f8946b16b/href">https://medium.com/media/ba169717be6aab9d98b5d37f8946b16b/href</a></iframe><p>Buradaki 1 değeri XSS’e karşı korumanın aktif olduğu manasına gelir. “<strong>mode=block</strong>” ise Reflected XSS atağı durumunda <strong>sanitize</strong> işlemi yapmadan direkt tarayıcınızın sayfayı render etmesini engellemek içindir. Dolayısı ile zararlı yazılım da çalışmayacaktır.</p><h3>Content-Security-Policy</h3><p>Bu başlık bilgisi sayfaya yüklenmesine izin verilecek dinamik kaynaklar özelinde kontrolü ele almamıza yarar. “<strong>XSS</strong>” gibi “<strong>Code Injection</strong>” ataklarına karşı kullanılabilir. Örneğin hem kendi domaininizden hem de belirli bir başka domainden script ve style kaynaklarını yüklemeye izin veriyorsanız şu örnekteki gibi kullanılabilir:</p><iframe src="" width="0" height="0" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/116822aee316c6c521949df8686e1f94/href">https://medium.com/media/116822aee316c6c521949df8686e1f94/href</a></iframe><p>Burada “<strong>self</strong>” kendi domaininizi, sonrasında gelen url ise kendi domaininize ek olarak yükleme yapılabilecek kaynak url’ini ifade etmektedir. Sadece kendi domaininizdeki script, img veya style vb. dosyaları yüklensin istenirse o zaman sadece self eklemek yeterli olacaktır.</p><h3><strong>X-Content-Type-Options</strong></h3><p>Tarayıcılar “<strong>Content-Type</strong>” başlığı ile belirtilmemiş içerikleri ekranda göstermek için içeriği koklar, yani kendileri bir değerlendirme yapıp içerik türünü bulur buna da “<strong>MIME Type Sniffing</strong>” denir.</p><p>Bunun nesi zararlı derseniz bu senaryo aslında yine “<strong>XSS</strong>” zafiyetine yol açabilmektedir. Örneğin saldırgan zararsız görülecek bir uzantı ile mesela .png ile bir dosya yükleme işlemi yapıyor ancak dosya içeriğinde zararlı bir script olsun diyelim. Uzantı uygulamamızı yanıltır da saldırgan yüklemeyi tamamlayıp ardından dosyayı tarayıcı üzerinde açarsa tarayıcı bu içeriği göstermek için bir analiz yapacak ve içeriğin “text/html” olduğuna karar verecektir. Render işlemi gerçekleşecek ve zararlı yazılım da bu sayede çalışacaktır.</p><p>Tarayıcının içeriği kendisinin belirlemesini engellemek içinse bu başlığa “<strong>nosniff</strong>” değerinin geçilmesi gerekmektedir:</p><iframe src="" width="0" height="0" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/c67d0c2b3af7da1547234c362a7813a4/href">https://medium.com/media/c67d0c2b3af7da1547234c362a7813a4/href</a></iframe><h3><strong>X-Frame-Options</strong></h3><p>“<strong>Clickjacking</strong>” ataklarını engellemek amacıyla kullanılır. Clickjacking kullanıcının işlem yaptığı sayfanın aslında işlem yapmak istediği sayfa değil de bir iframe içerisine yüklenmiş bir başka sayfa olması ve kullanıcının bunu farketmeyip işlemler yapması durumu.</p><p>Kullanıcı örneğin banka hesabında işlem yaptığını sanıyor, aslında saydamlık değeri düşük bir iframe içinde bambaşka bir sayfadaki butonlara tıklayarak yem olabilir, hiç onaylamayacağı bir transfer için “Onayla” gibi bir butona farketmeden basıyor olabilir. Bunun önüne geçmek için “X-Frame-Options” isimli başlığını şu şekilde kullanırız:</p><iframe src="" width="0" height="0" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/d082a1930b460aab2f58f4b542d3bf6d/href">https://medium.com/media/d082a1930b460aab2f58f4b542d3bf6d/href</a></iframe><p><strong>DENY</strong>: Sayfanın bir iframe içinde çağrılması engellenmiş olur.</p><p><strong>SAMEORIGIN</strong>: Kendi domainimizde sayfanın iframe içinde çağrılmasına izin verilmiş olur.</p><p><strong>ALLOW-FROM Uri</strong>: Sayfanın belirtilen url için bir iframe içinde yüklenmesini sağlar.</p><h3>Strict-Transport-Security</h3><p>“<strong>Man in the middle</strong>” ataklarından korunabilmek için tarayıcıda yapılan http isteklerinin https’e dönüştürülebilmesi için eklenen başlıktır.</p><p>Asp.Net Core bu başlık bilgisini kendisi bir “<strong>UseHsts</strong>” ile middleware olarak eklemiş ve kullanıma sunmuştur:</p><iframe src="" width="0" height="0" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/668727b7b39060818e535b20818fc5b4/href">https://medium.com/media/668727b7b39060818e535b20818fc5b4/href</a></iframe><h3>Referrer-Policy</h3><p>Öncelikle “<strong>referer</strong>” nedir bir açıklığa kavuşturalım. Ziyaret edilen web sayfasına nereden ulaşıldığı bilgisi bu başlık bilgisi ile requeste yani isteğe eklenir, ziyaret edilen site kendisine nereden/hangi sayfadan gelindiğini bilir. Bu bilginin ziyaret edilen web sitelerinde görünmesinin sakıncalı olduğu durumlarda Referrer-Policy ekleyebilirsiniz:</p><iframe src="" width="0" height="0" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/142cfb360591029db0b8e8b319438d06/href">https://medium.com/media/142cfb360591029db0b8e8b319438d06/href</a></iframe><p><strong>no-referrer</strong>: referer başlığı tamamen kaldırılıp gönderilmesi engellenmiş olur.</p><p><strong>no-referrer-when-downgrade</strong>: https bir kaynaktan http olan bir kaynağı ziyaret ederken referer başlığı gönderilmez. Bir policy eklenmez ise varsayılan davranış bu olur.</p><p><strong>origin</strong>: Sadece domain bilgisi gönderilir. Örneğin https://mymedium.com/documents sadece https://mymedium.com olarak gönderilecektir.</p><p><strong>origin-when-cross-origin</strong>: Aynı domainde olmayan bir web sayfası ziyaret edildiğinde sadece domain bilgisi gönderilir. Tersi durumda tüm url gönderilir.</p><p><strong>same-origin</strong>: Aynı domainde olan web sayfaları için referer bilgisi gönderilir, tersi durumda gönderilmez.</p><p><strong>strict-origin</strong>: https protokollü bir web sayfasında https protoküllü bir başka web sayfasına giderken ya da http protokollü bir web sayfasında http protokollü bir web sayfasına giderken sadece domain bilgisi gönderilir. Farklı protokoller için referer bilgisini gönderilmez.</p><p><strong>strict-origin-when-cross-origin</strong>: Farklı domainli web sayfaları için strict-origin kurallarını işletir.</p><p><strong>unsafe-url</strong>: Tüm url bilgisi gönderilir.</p><h3>Feature-Policy</h3><p>Uygulamanızın hangi özelliklere ihtiyacı olduğunu tarayıcıya bildiren başlık bilgisidir. Örneğin, mikrofon, kamera, usb gibi özelliklere ihtiyaç duyulmadığında bunlar bu Feature-Policy başlığı ile tarayıcıya söylenebilir:</p><iframe src="" width="0" height="0" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/535978c9aa715e0786cb7ae7edea58f7/href">https://medium.com/media/535978c9aa715e0786cb7ae7edea58f7/href</a></iframe><h3>Expect-CT</h3><p>Bu başlık, sitelerin, o site için yanlış yayınlanan sertifikaların kullanımından kaçınmak ve bu durumun fark edilmemesini önlemek için kullanılır. owasp.org sitesinden okuduğuma göre Haziran 2021 itibari ile kullanılmayacak. owasp.org’un ilgili yazısını kaynaklara ekledim.</p><h3>X-Permitted-Cross-Domain-Policies</h3><p>Bu başlık, sitelerin içeriklerinin Adobe Reader gibi diğer uygulamalara gömülebilmesini engellemek amacıyla eklenebilir:</p><iframe src="" width="0" height="0" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/72167d07e04d95906e21ebed2c282a06/href">https://medium.com/media/72167d07e04d95906e21ebed2c282a06/href</a></iframe><h3>Server</h3><p>Bu başlık bilgisi sunucumuz ile ilgili bilgileri varsayılan olarak gösterdiği için çoğu zaman kaldırılması faydalı olacaktır. Kaldırmak içinse hem “<strong>web.config</strong>” hem de “<strong>Kestrel</strong>” seçeneği kullanılabilir. Ben Kestrel için olanını <strong>.Net Core 3.1</strong> için aşağıdaki gibi yazdım:</p><iframe src="" width="0" height="0" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/2c38607e666e85675f68d53d8fa79813/href">https://medium.com/media/2c38607e666e85675f68d53d8fa79813/href</a></iframe><h3><strong>Örnek Bir .Net Core MiddleWare</strong></h3><p>Bu response header bilgilerini Asp.Net Core uygulamanızda bir middleware oluşturarak kullanabilirsiniz. Ben bir örnek oluşturdum:</p><iframe src="" width="0" height="0" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/a1665b02bb6129cfb10d625d6e905273/href">https://medium.com/media/a1665b02bb6129cfb10d625d6e905273/href</a></iframe><p>Çok daha detaylı bilgiyi bulabileceğiniz ve benim de yararlandığım kaynaklar:</p><ul><li><a href="https://developer.mozilla.org/en-US/docs/Web/HTTP/Headers">HTTP headers - HTTP | MDN</a></li><li><a href="https://owasp.org/www-project-secure-headers/#xpcdp">OWASP Secure Headers Project</a></li></ul><p>Yazının geliştirilmesi gereken kısımları var ise yorumlarda belirtin, mutlu olurum. Esen kalın.</p><p>Elif</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=3e1a831ceef5" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[.Net Core Uygulamasında Swagger Kullanımı]]></title>
            <link>https://elifbayrakdar.medium.com/net-core-uygulamas%C4%B1nda-swagger-kullan%C4%B1m%C4%B1-55673a94b1d?source=rss-45ccc88a8b48------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/55673a94b1d</guid>
            <category><![CDATA[swagger]]></category>
            <category><![CDATA[net-core-3]]></category>
            <category><![CDATA[dot-net-core]]></category>
            <category><![CDATA[swashbuckle]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Elif BAYRAKDAR]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 15 Jul 2020 15:51:50 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-07-15T16:07:24.083Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Herkese merhaba;</p><p>Hayatımıza mikroservisler girdiğinden beri pek çok araç/kütüphane de girmiş bulundu. Biz de şirkette işimize kolaylık katan araçları kullanmaya çalışıyoruz. Bunlardan birisi de “Swagger”.</p><p>Swagger; API geliştirenler için sade ve kullanışlı bir arayüz sunuyor. Metotlarınızı ve aldıkları parametreleri görüyor, bu arayüz aracılığı ile basit bir şekilde yazdığınız API’leri test edebiliyorsunuz.</p><p>Peki .Net Core uygulamamıza nasıl ekleriz bu Swagger’ı derseniz öncelikle nuget.org kaynağından Swashbuckle.AspNetCore isimli paketi indirmeniz gerekli. Ben bu yazıyı yazarken son kararlı sürüm olan 5.5.1 sürümünü indirdim.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/985/1*4Wm8VwPRB3RTQiiDmWr2zw.png" /></figure><p>Arayüzden indirmeye aşina olmayanlar için Package Manager Console’dan <em>Install-Package Swashbuckle.AspNetCore -Version 5.5.1</em> komutu ile de indirilebilir.</p><p>Bu paket indirilirken paketin başka bağımlılıkları da olduğunu belirtiyor sevgili Visual Studio, onları da alıyoruz. Burada Microsoft’un OpenApi’ının da paket olarak indirildiğine dikkat:</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/475/1*KTZgJv9q9uraAlEYnudqbA.png" /></figure><p>Paketleri aldıktan sonra uygulamanızda yapılandırmanız ve kullanmaya başlamanız çok kısa sürüyor.</p><p>Öncelikle .Net Core middleware’de Swagger’ı register etmek gerekiyor. Startup.cs’te ConfigureServices’te bunu şu şekilde yapıyoruz:</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/419/1*3klYcJKuZ1WVJV-SNAjcqg.png" /></figure><p>Swagger’ı service container’ınıza ekledikten sonra bunu uygulamamızda kullanmak için Configure metodunda bunu belirtiyoruz:</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/532/1*_iXZTxrBT9gZ9JWVWpxnKg.png" /></figure><p>İşte bu kadar! Uygulamanızı çalıştırıp “<a href="https://localhost:44391/weatherforecast">https://localhost:{port}/</a>swagger” URL’i ile artık API’larınızı görebilirsiniz.</p><p>Oluşturduğum API uygulamasının .Net Core versiyonu 3.1. Ben uygulamayı oluştururken Visual Studio’daki .Net Core Web Application seçeneğinden ilerleyip Empty değil de API olan seçeneği seçmiştim. Bu nedenle varsayılan olarak hazır bir controller ile oluşturuldu proje. Bu controllera bir tane de ben metot ekledim belirttiğim parametre kadar random hava durumu derecesi dönen. Uygulamayı çalıştırıp yukarıda bahsettiğim formatta URL’i girerseniz karşınıza metotlarınızı görebileceğiniz şuna benzer bir ekran çıkar:</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*GZJEixiUjRFJ4PrRDm_4Iw.png" /></figure><p>Test edeceğiniz metodun üzerine tıklayıp detaylarını açıp “Try it out” butonuna basmanız gerekir. Sonrasında varsa parametreleriniz bunları girip “Execute” butonuna basmanız yeterli API’yı çağırmak için:</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*cxnNhqOnzirRp6pEzs4vhA.png" /></figure><p>Bu şekilde yazdığınız metodu çağırıp test edebilir veya debug edebilirsiniz. Yapılan isteğin curl’i ve request url’i, response code, response body gibi detayları bulabilirsiniz test sırasında.</p><p>Eğer uygulamanızda Bearer Token Authentication varsa Swagger bunun için de seçenekler sunuyor. Örneğin ben bunu sağlamak ve de başlık, açıklama gibi bazı bilgileri de eklemek için şu şekilde bir extension metot yazdım ve ConfigureServices’te bu metodu register ettim:</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/704/1*1THSRZFVqWUKxHs9umga1Q.png" /></figure><p>Uygulamayı tekrar çalıştırdığınızda sağ üst köşede “Authorize” butonunun gelmiş olduğunu görecek ve bastığınızda da bearer token girebileceğiniz alan açılacak:</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/640/1*dtdoQrm-IN4gQt6W91VSHg.png" /></figure><p>Swagger daha birçok özellik sunmakla birlikte lazım oldukça ve kurcaladıkça bu özellikleri keşfedebilirsiniz.</p><p>Yazının geliştirilmesi gereken kısımları var ise yorumlarda belirtin, mutlu olurum. Esen kalın.</p><p>Elif</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=55673a94b1d" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Yazılımda Test Kavramlarına Genel Bakış]]></title>
            <link>https://elifbayrakdar.medium.com/yaz%C4%B1l%C4%B1mda-test-kavramlar%C4%B1na-genel-bak%C4%B1%C5%9F-bcf8219b4e65?source=rss-45ccc88a8b48------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/bcf8219b4e65</guid>
            <category><![CDATA[software]]></category>
            <category><![CDATA[test-driven-development]]></category>
            <category><![CDATA[software-testing]]></category>
            <category><![CDATA[test]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Elif BAYRAKDAR]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 13 Feb 2020 21:54:55 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-02-16T16:00:11.356Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Yeni bir yazıyla merhaba herkese.</p><p>Bu yazımda sizlerle çalıştığım şirkette katıldığım bir eğitim olan “Yazılımcılar İçin Test” eğitiminde öğrendiklerimi paylaşmak istiyorum. Buradan eğitmenlerimiz Koray Yitmen ve Berk Dülger’e teşekkürlerimi sunuyorum.</p><h4><strong>Requirement Kavramı</strong></h4><p>Öncelikle “requirement” kavramından başlayalım. Bir yazılım ürününü geliştirmek için elimizde analiz edilmiş gereksinimlerimiz olmalıdır. Bu gereksinimler kendi aralarında 2 çeşide ayrılmaktadır. Functional ve Non-Functional gereksinimler. Functional gereksinimler “Ne?” sorusunun cevabını veren ve yazılımın fonksiyonalitesi ile ilgili iken, Non-Functional gereksinimler ise “Nasıl?” sorusunun cevabını veren güvenlik, performans, kullanılabilirlik, sürdürülebilirlik ve güvenilirlik gibi başlıklara ayrılır.</p><h4><strong>Test Seviyeleri</strong></h4><p><strong><em>Component Test:</em></strong> Aslında buna daha çok unit test yani birim testi diyoruz. Kodumuzun en küçük iş parçasını test etmemizi sağlayan test türüdür.</p><p><strong><em>Integration Test:</em></strong> Birbirleriyle bağlantılı modülleri bir arada test etmemize olanak sağlayan test türüdür. Genelde unit testlerinin yazılıp ardından entegrasyon testi yazımına geçilir ve ilişkili tüm modüllerin gerçekten beraberce sorunsuz çalışıp çalışmadığına bakılır.</p><p><strong><em>System Test: </em></strong>Performans, güvenlik (Penetration Test) ve yük testlerini kapsar.</p><p><strong><em>Acceptance Test:</em></strong> Sistemin canlıya çıkmasından önce yapılan son test türüdür. Kullanıcı/Müşteri tarafından yapılır.</p><h4><strong>Regression Test</strong></h4><p>Yeni yazılan kodların başka yerleri bozup bozmadığını görmek için koşulan testlerdir. Geriye dönük olduğundan daha önce varolan fonksiyonların işlevlerini yerine getirip getiremediğini kontrol etmemizi sağlar.</p><h4><em>~Kamu Spotu~</em></h4><p>Validation: Build right software</p><p>Verification: Build software right</p><h4>Test Analiz ve Dizaynı</h4><ol><li>Test esaslarının gözden geçirilmesi</li><li>Test esaslarının test edilebilirliğini değerlendirilmesi</li><li>Test koşullarının belirlenmesi ve önceliklendirilmesi</li><li>Test senaryolarının tasarlanması ve önceliklendirilmesi</li><li>Gerekli test verisinin belirlenmesi</li><li>Gerekli test altyapısı ve ortamının belirlenmesi</li></ol><p>şeklinde sıralanabilir.</p><h4>Arıza Durumu ve Etki Analizi (Failure Mode &amp; Effect Analysis)</h4><p>Yazılımda olan/olabilecek sorunların etkisi ve olasılığına puan verip bu puanlar üzerinden bir çeşit risk haritası çıkarma analizi diyebiliriz. Bu puanlama yapıldıktan sonra etki ve olasılığa verilen rakamları çarpıp risk öncelik numarası belirleyebiliyoruz.</p><p>Örneğin:</p><p>Otomatik ödemelerin gerçekleşmemesi gibi bir risk tanımımız olsun. Bu durumun etkisine 1 ile 5 arasında puan verecek olursak diyelim 4 olsun. Durumun gerçekleşme olasılığına da 1 ile 3 arasında puan verecek olursak diyelim 1 olsun. 4 x 1= 4 puanlık bir risk öncelik numarası verebiliriz. Aşağıdaki şekildeki gibi riskleriniz için bir liste oluşturmak son derece faydalı bence.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/460/1*OSewhSQuaIhfZ49U7haHbQ.png" /></figure><h4>Test Teknikleri</h4><ol><li>Black-box (Kara kutu)</li><li>White-box (Beyaz kutu)</li><li>Experience-based (Tecrübeye dayalı)</li></ol><p>Yazının bundan sonraki kısımlarında black-box test tekniklerine değineceğim ve örnekler üzerinden ele alacağım.</p><h4>Equivalence Partitioning</h4><p>Eşdeğer aralık tekniği de denilebilir. Bu yöntemde girdileri aralıklarına göre ayırıp bu aralıklardaki her testin aynı sonucu vermesini beklediğimizden test sayısını ve test yazma eforunu aza düşürmüş oluyoruz. Örneğin bir turizm şirketinin 5 kişiye kadar (dahil) olan tur ücreti kişi başı 1000 TL iken 10 kişiye kadar tur ücreti 900, 15 kişiye kadar olan ücret ise 800 TL.</p><p>0–5 =&gt; 1000</p><p>6–10 =&gt; 900</p><p>11–15 =&gt; 800</p><p>Bu örneğe göre testleri 3 parçaya ayırıp tüm değerleri tek tek değil de bu 3 parça içinden birer örnekle testlerimizi yapabiliriz.</p><h4>Boundary Value Analysis</h4><p>Equivalence partitioning yönteminde olduğu gibi eşit olan kısımları tek parça gibi düşünüp ayırdığımızda, tam parçaların ayrıldığı yerleri sınır değerler olarak tanımlarız. Bu sınır değerlerin test edilmesi tekniğine verilen isim sınır değer analizi tekniğidir.</p><p>Yine yukarıdaki örnekten yola çıkarsak örneğin 6 bir sınır değerdir ve sınır değer olarak test edilmesi gerekir.</p><h4>Decision Table</h4><p>Elimizde şu durumda şu olur, ama şu durumlar varsa şu da olur şeklinde bir senaryomuz olduğunda kullanabileceğimiz güzel bir yöntem. Yine ilk örneğimizdeki gibi tur şirketinden bir örnek verelim:</p><p>İlk defa firmayı tercih eden yolculara 5% indirim, firmanın eski müşterisi olan ve acente kartı olan yolculara 8% indirim, firmanın eski müşterisi olan ve peşin ödeme yapan yolculara da ekstra 10% indirim yapılıyor olsun. Bir koşul ya sağlanır ya sağlanmaz, dolayısıyla elimizde 2 durum var. 3 farklı çeşit de test koşulu (test case) var. Dolayısıyla 2³’ten 8 farklı durum çıkar ortaya. Tabloyu aşağıdaki gibi oluşturursak:</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/641/1*a0-biuYNHG3qY4AlM9pEkw.png" /></figure><p>Benzer ama daha karmaşık senaryolarda oldukça faydalı tablolar çıkartılabilecek bir yöntem olduğunu düşünüyorum.</p><h4>State Transition</h4><p>Bu teknik ise durum değişikliklerinde kullanabileceğimiz bir yöntem. Örneğin bir bilgisayar kapalı durumda iken güç düğmesine basıldığında açılması umulur, her şey yolunda ise açılmaya başlar. Yine her şey yolunda giderse son durumda açılmış olur. State Transition’u bu örnek üzerinden bir tablo ile özetlemek gerekirse şu şekilde bir tablo oluşturmalıyız:</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/407/1*wVoZPYvtYl6Y0gPtLWD5WA.png" /></figure><h4>Use Case Testing</h4><p>Use Case yöntemi sistem ve kullanıcının etkileşimini senaryo halinde yazdığımız bir test şeklidir. Yine tur şirketinden bir örnek verelim. Kullanıcının, tur şirketinin web sitesinin kullanıcı giriş ekranında olduğunu düşünelim:</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/608/1*f2Y7qa96cDDQFReuIFh5kw.png" /></figure><p>Burada happy path yani her şey yolunda giderse koşulacak adımlar ilk grafikte, kullanıcının ya da sistemin vereceği farklı tepkilerle çeşitlenen durumlar da 2. grafikte yer almaktadır. Kullanıcı ekranda iken e-posta adresi doğrulanamazsa E1&#39;e parola girdikten sonra parola gücü yeterli bulunamazsa E2&#39;ye sıçrama olur.</p><p>Benim şimdilik anlatacaklarım bu kadar. Yazının geliştirilmesi gereken kısımları var ise yorumda belirtirseniz mutlu olurum. Esen kalın.</p><p>Elif</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=bcf8219b4e65" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[.Net Framework Immutable Objects Kavramı]]></title>
            <link>https://elifbayrakdar.medium.com/net-framework-immutable-objects-kavram%C4%B1-5eea08aea6ca?source=rss-45ccc88a8b48------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/5eea08aea6ca</guid>
            <category><![CDATA[immutable]]></category>
            <category><![CDATA[immutable-objects]]></category>
            <category><![CDATA[csharp]]></category>
            <category><![CDATA[immutability]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Elif BAYRAKDAR]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 19 May 2019 16:51:19 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-09-29T18:35:57.311Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3>C# Immutable Objects Kavramı</h3><p>Merhabalar;</p><p>“<strong>Immutable objects</strong>” aslında yazılımcılar tarafından her gün kullanılır, farkında olmasak da. Aynen Türkçe’ye çevirirsek de “<strong>değişmez nesneler</strong>” olarak karşılığını bulabiliriz.</p><p>Peki örneklere geçecek olursak, C#’ta hemen her gün bolca kullandığımız String class’ı ve de number types değişmez nesnelerdir. Örneğin String nesnesi yaratıldığında hafızada onun için yer ayrılır diğer nesneler gibi. Ancak yaratılan String nesnesinin değerini değiştirirsek(aslında biz değiştirdik sanıyoruz), bu yeni değer için hafızada yeni bir yer ayrılır. Her değiştirişte hafızada yeni bir yer ayırma işlemi devam eder. Bu sebepledir ki eğer bir String nesnesinin değerini çokça değiştirme ihtiyacı duyuyorsak performans bakımından daha iyi bir seçenek olan StringBuilder kullanırız. Çünkü kendisi immutable değildir. Bu durum teknik iş görüşmelerinde sıkça çıkan bir sorudur ama bu yazımızın konusu değil. :)</p><p>Bu kısmın daha iyi anlaşılabilmesi için stackowerflow’dan bir soru paylaşmak istiyorum. Bence işaretlenen cevaptan daha basit ve güzel anlatılamazdı:</p><p><a href="https://stackoverflow.com/questions/3981827/why-are-c-sharp-number-types-immutable">https://stackoverflow.com/questions/3981827/why-are-c-sharp-number-types-immutable</a></p><p>Bizler de yapmak istediğimiz işlere bağlı olarak kendi immutable class’larımızı oluşturabiliriz. Hemen bir örnekle pekiştirmek istiyorum. Flower adında bir class’ımız olsun. İçerisinde de Color ve Smell isimli 2 property olsun.</p><pre>public class Flower{</pre><pre>    private readonly string color;</pre><pre>    private readonly string smell;</pre><pre>    <br>    public string Color =&gt; color;</pre><pre>    public string Smell =&gt; smell;<br></pre><pre>    public Flower(string color, string smell){</pre><pre>        this.color = color;</pre><pre>        this.smell = smell;</pre><pre>    }</pre><pre>}</pre><p>Bu class’ta property olan Color ve Smell property’leri class dışından ve class içinde değiştirilemez hale getirilmiştir, sadece bir değer döndürmekle yükümlüler. Yaptıkları iş ilgili field’ları döndürmek. Class dışında bir yerde yaratılan nesne için ya da class içindeki bir metodun içinde şu satırı yazsak readonly olduğuna dair hata verecektir:</p><pre>this.Color = “pink”;</pre><p>color ve smell field’ları ise <strong>private </strong>olduğu için class dışından ve <strong>readonly </strong>olduğu için class içinde değiştirilemez.</p><p>Bu kod parçasını şu şekilde daha sade bir hale getirebiliriz:</p><pre>public class Flower{</pre><pre>    public string Color { get; }</pre><pre>    public string Shape { get; }</pre><pre>    public Flower(string color, string shape){</pre><pre>        Color = color;</pre><pre>        Shape = shape;</pre><pre>    }</pre><pre>}</pre><p><strong>C# 6.0</strong> ile gelen özelliğe göre property’ye setter koymazsak readonly sayıldığı için bu class da aslında ilki gibi immutable object yaratmamıza olanak tanıyacaktır.</p><p>Kısa ama başlangıç için fayda sağlayacak Türkçe içerikli bu yazımın sonuna geldim. Herkese kolay gelsin.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=5eea08aea6ca" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>