<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Elke Van Huffel on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Elke Van Huffel on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@elkevanhuffel?source=rss-b1dd5f793f9e------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/0*oUgzuUWRJw1VhLR2.</url>
            <title>Stories by Elke Van Huffel on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@elkevanhuffel?source=rss-b1dd5f793f9e------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Sun, 22 Nov 2026 14:52:44 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@elkevanhuffel/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Als 16-jarige snotneus op interview bij Luc De Vos]]></title>
            <link>https://medium.com/@elkevanhuffel/als-16-jarige-snotneus-op-interview-bij-luc-de-vos-71ae07a9c30b?source=rss-b1dd5f793f9e------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/71ae07a9c30b</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Elke Van Huffel]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 17 May 2018 09:11:36 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-05-17T09:53:07.864Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><em>(Disclaimer: toen ik 16 jaar was, interviewde ik voor een schoolopdracht Luc De Vos. We moesten een ‘opmerkelijke Vlaming’ interviewen, in opdracht van meneer Bulckaert, de beste leraar Nederlands die ik ooit heb gehad. Wij kozen Luc De Vos, en samen met 2 klasgenotes mocht ik op audiëntie bij de zanger thuis. We hadden ons minutieus voorbereid, met een ellenlange vragenlijst als resultaat. Dit is het onversneden verslag van dat gesprek in 2004. Niets geredigeerd, ingekort of aangepast. Gewoon de woorden zoals Luc ze uitsprak. Met dank aan 1 van de klasgenotes die de tekst nog op een bestofte harde schijf had staan. Opgelet: longread coming up.)</em></p><p><strong>Je hebt als opleiding Grieks-Latijnse gevolgd, net zoals wij nu doen. Was dit een goede basis of waren het 6 verloren jaren?</strong></p><p>Nee, ik vond het een goede basis. Ik schrik ervan dat dat nog bestaat, trouwens. Ik wist niet dat Grieks-Latijnse nog bestond. Ik dacht dat dat na mijn tijd afgeschaft was. Ik heb dat gekozen omdat ik natuurlijk een nul was in wiskunde, wetenschappen enz. Het was eigenlijk het enige alternatief voor mij. Ik vond dat wel tof natuurlijk, die Griekse en Latijnse gedichtjes lezen, een beetje freewheelen. Eigenlijk moesten wij niet zoveel doen, vond ik. In mijn opinie is dat een heel gemakkelijke richting. Literatuur … . Eigenlijk is dat gewoon vertelseltjes lezen van Homerus, Herodotus, Vergilius, Xenophon met zijn Anabasis en Katabasis en de hele reutemeteut. Zelfs mijn Aedetea ken ik nog uit mijn hoofd, ik weet niet of je dat al geleerd hebt: ‘mhnin aeide, qea peleia diw Accileus oulomenhn, h muri Acaioi.’(nvdr: deze ‘Aedetea’ is het begin van de Ilias). Vroeger moesten we dit uit het hoofd kennen.</p><p><strong>Nu enkel nog als je gestraft bent bijvoorbeeld als je te veel gebabbeld hebt.</strong></p><p>Dus ja, ik vind het een fantastische basis. Ik vind het jammer dat er nog maar weinig mensen geïnteresseerd zijn. Iedereen kiest zo van die economische en wetenschappelijke richtingen, ik vind dat niet echt nodig. Ik vind, als je jong bent, moet je je amuseren en daarna moet je maar zien dat je een interessante studierichting kiest.</p><p><strong>Je hebt het nu over je amuseren in je jeugd, maar wat is eigenlijk je mooiste jeugdherinnering?</strong></p><p>Mijn mooiste jeugdherinnering? Ik heb een fantastische jeugd gehad, toen ik, thuis, in ons dorp Wippelgem, woonde, op de boerenbuiten. Mijn vader was ook boer, hij was keuterboer. Hij was arbeider, werkte in een fabriek, maar had ook nog een boerderij thuis. Ik zat op zo’n dorpsschooltje. Eigenlijk is heel mijn jeugd een fantastische jeugdherinnering. Ik kan er niet zo speciaal momenten uitnemen, uitzoeken. Dat is het eigenlijk, want daarna moest ik naar de kostschool, op internaat in Gent en toen is dat allemaal een beetje als een pudding ineengezakt. ’t Is een beetje een archetypisch verhaal: kleine jongen wordt uit zijn dorp gerukt om naar de grote stad te gaan (lacht). Zoiets. Dat is eigenlijk mijn mooiste jeugdherinnering.</p><p><strong>Heb je nog verder gestudeerd?</strong></p><p>Nee, eigenlijk niet … .Jawel, ja, maar dat is eigenlijk faliekant mislukt (lacht) … . Ik heb ooit nog een maand,euh … als ik 18 jaar was euh… wacht, ik weet het zelf niet zo goed meer. Ik heb eerst ongeveer een maand op de unief gezeten en ik werd daar gewoon zot. Ik verstond er niks van, ik was daar gewoon te dom voor. Toen heb ik Vertaler-Tolk gedaan en ik heb dat uitgehouden tot in de tweede kandidatuur. Maar toen zag ik het ook niet meer zitten, ik was daar ook te dom voor, denk ik. Toen heb ik wat rondgezworven en heb ik nog bij de Spoorwegen (=NMBS) gewerkt, op een bureautje. Dat is eigenlijk mijn levensverhaal. Toen ben ik plots rijk en beroemd geworden.</p><p><strong>Pas rond je dertigste ben je met je eigen songs uit je slaapkamer gekomen. Waarom pas zo laat? Wat deed je daarvoor?</strong></p><p>Dat is dus eigenlijk een beetje de essentie van mijn leven, ik heb ongeveer 10 jaar eigenlijk niks gedaan. Ik heb ongeveer 10 jaar zitten nadenken over wat ik nu eigenlijk eens zou doen met mijn leven. Dat is een beetje pijnlijk, hé?</p><p><strong>Heb je daar spijt van, dat je ongeveer 10 jaar niets gedaan hebt?</strong></p><p>Nee, eigenlijk niet. Eigenlijk waren dat 10 goeie jaren, ik zat alleen thuis, ik zat wat te dromen, mijn leven weg te dromen. Ik vond dat eigenlijk wel tof (lacht). Ik had geen enkele verantwoordelijkheid. Ik heb trouwens … . Ik ga dat allemaal uitleggen in mijn boek. In september komt er een boek van mij uit, ik weet nog niet hoe het gaat heten. Maar ik heb dus een uitgever gevonden voor 12 verhalen van mij namelijk in Atlas, Amsterdam, dé uitgeverij Atlas, die onder andere ook Jeroen Brouwers en Kristien Hemmerechts uitgeeft en daarin staat alles beschreven, dus je moet dat maar eens lezen.</p><p><strong>En kopen?</strong></p><p>Kopen? Nee. Je mag dat kopiëren, je mag dat gaan halen en kopiëren, zoals bij cd’s. Dus ja, mijn leven vooraleer ik rijk en beroemd werd, is een beetje een mysterie, iets duisters en iets ongrijpbaars, dus ik kan er eigenlijk zelf niet zo goed over praten.</p><p><strong>Is de naam Gorki verwant met de Russische stad of schrijver?</strong></p><p>Ja, (neemt een tas thee). Het heeft niets met de betekenis van die naam te maken. De betekenis van die naam schijnt te zijn ‘De bittere’, Gorki. Want Maxim Gorki is natuurlijk de schrijver, het is niet zijn echte naam, het is dus een pseudoniem, zoals bijvoorbeeld Stalin ook niet zijn echte naam is. Want de echte naam van Stalin is?</p><p><strong>Dat weet ik niet.</strong></p><p>Ik kan er nu ook meteen niet zo goed opkomen, ik zal het me straks wel herinneren. Ja meneer, weet u het? De echte naam van Stalin? Nu ja, dit terzijde.</p><p><strong>(Albrecht, via wie we Luc De Vos bereikten, is mee als fotograaf en mompelt iets.)</strong></p><p>Wat zegt u? Oeljanov? Spreek eens duidelijk voor de meester. Oeljanov? Ik ben er niet zo zeker van. Ik zoek het straks even op, meneer euh… . Bulckaert<strong>.</strong>Bulckaert. Nu ja, ik heb de naam Gorki vooral gekozen omdat ik Russisch zo’n prachtige taal vind. Ik ken niets van Russisch, alleen maar ‘norzdrovjé’, dat wil zeggen ‘santé’ en ‘tovarich’, wodka, zulke namen. Ik vind het een heel mooie taal en ik zocht een naam voor mijn groep en het moest een Russiche naam zijn. Dus heb ik de landkaart genomen en ik heb nog getwijfeld tussen Novosibirsk of Irkoetsk of Vladivostok of zelfs Moskva. Maar ik heb uiteindelijk toch gekozen voor Gorki: dat is een mooie, duidelijke, rock-‘n-roll-achtige naam, ik vind het gewoon een mooie klank: Gggorki. Jammer genoeg zeggen ze in Nederland –ik ben sinds gisterenavond terug uit Breda- ‘Korki’, ‘Korki from Belgium’. Wat een eikels!</p><p><strong>(lachen)</strong></p><p>Sorry, meneer Bulckaert. Knip! Waarom staat er op uw armband ‘Diva’?</p><p><strong>Omdat ik dat leer wel leuk vind.</strong></p><p>…wijs.</p><p><strong>Hoe zou je je muziek omschrijven? </strong>Waw, wat een moeilijke vraag! Meneer Bulckaert, dat is … .</p><p><strong>Nee, maar wij hebben die vraag wel verzonnen, hé!</strong></p><p>Ja, ik weet het. Maar ik wil zeggen tegen meneer Bulckaert … . ’t Is een ongelooflijk onspecifieke vraag, maar het is aan mij om er natuurlijk een zinnig antwoord op te verzinnen. Hoe zou ik mijn muziek omschrijven? Wel, ik zou dat als volgt omschrijven: ik vind dat we volkse muziek maken. Volks. Dat is een woord dat veel gebruikt en misschien ook misbruikt wordt. Maar in al zijn positieve betekenissen zou ik onze muziek volks noemen. Het is zeker geen avant-garde, maar het is ook zeker niet ouderwets. Onze muziek poogt zoveel mogelijk mensen te bereiken op een positieve manier door niet plat of commercieel te zijn, maar de mensen aan te spreken door zodanig persoonlijk te zijn dat … (tegen zijn vriendin) Hallo! Ik ben bezig met een interview! <strong><em>Ja, doet u maar! </em></strong>… Door zodanig persoonlijk te zijn dat ze daardoor net andere mensen aanspreken. Ik denk als je algemeen of aan de oppervlakte blijft, of je introverte teksten scrhijft die niemand begrijpt, dat vind ik eigenlijk niet zo integer. Dus het is integere volkse muziek. Het is integer door zeer persoonlijk te zijn, maar niet onnozel extravert, niet uw gevoelens gewoon op straat gooien. Het wordt ingewikkeld, hé?</p><p><strong>We volgen nog.</strong></p><p>… Maar dus wel te zeggen wat je denkt, wat je voelt en daardoor dus andere mensen aan te spreken in de hoop zelf een soort van respons te krijgen. En daardoor is het volkse muziek, begrijp je? Niet volksmuziek, maar volkse muziek.</p><p><strong>Maar probeer je niet een meer alternatief publiek aan te spreken?</strong></p><p>Ja, natuurlijk. Dat is het net. Alternatief … maar dat is zo’n dom begrip, vind ik, voor mezelf, hé, ik vind dat woord niet dom. Toch is het mijn bedoeling … Ja, alternatief, wat is alternatief?</p><p><strong>Studio Brussel.</strong></p><p>Ik probeer jonge, mooie, intelligente mensen te bereiken. Mensen die zijn zoals ik: jong en mooi en intelligent. Maar ik vind mensen van 80 jaar ook jong en mooi en intelligent, begrijp je?</p><p><strong>Dus je probeert een breed publiek te bereiken?</strong></p><p>Ja, ik probeer een breed publiek, maar zo breed mogelijk en zo breed als mogelijk te bereiken. Ik wil mij niet richten tot bijvoorbeeld een paar jonge snobs, ik wil iedereen bereiken, daarvoor doe ik het ook, voor de helft dan toch. Voor de helft voor de muziek, maar voor de andere helft doe ik het voor de communicatie, om andere mensen te bereiken. Want ik vind dat tof als bijvoorbeeld 4 mensen van de Latijn-Griekse … (tegen Albrecht): doe jij ook Latijn-Griekse?</p><p><strong>A:(knikt ‘nee’)</strong></p><p>(tegen Albrecht): “Maar wie ben jij eigenlijk? Jij komt hier enkel foto’s nemen!”</p><p><strong>Hij heeft vorig jaar een interview met u gedaan. En nu zit hij al op de unief.</strong></p><p>(tegen Albrecht): “Hoe? Ben jij hier vorig jaar geweest?”</p><p><strong>A:</strong> <strong>Ja, tesamen met nog een andere gast.</strong></p><p>(tegen Albrecht): “Ik weet dat niet meer.”</p><p><strong>A: Het was heel interessant.</strong></p><p>(tegen Albrecht): “Was het heel interessant?”</p><p><strong>A: Ja, het ging over motherfuckers en … . (lachen)</strong></p><p>Wat gaat meneer Bulckaert wel denken?</p><p><strong>A:Wij waren de motherfuckers en franc-maçons en toestanden</strong>.</p><p>(zingt terwijl hij thee maakt): “Lat oes happy zin.”</p><p><strong>Flip Kowlier.</strong></p><p>Ja, ik heb gisteren met hem opgetreden.</p><p><strong>Was het leuk?</strong></p><p>Boh. ’t Was in Holland. ‘t Is daar eigenlijk niet altijd zo tof.</p><p><strong>Er is een groep van onze klas die hem heeft gekozen om te interviewen.</strong></p><p>Ah. (zingt weer) Lat oes happy zin. W’oant geluk wel vin… Ja euh sorry. (tegen Albrecht): Ah, meneer is habitué.</p><p><strong>A: Ja, ik stalk u.</strong></p><p>Wel wel wel.</p><p><strong>Hebt u eigenlijk last van groupies of stalkers?</strong></p><p>Nee.</p><p><strong>(zéér verbaasd, in koor) Nee?!!?</strong></p><p>Nee. Misschien een paar mensen. Weet je wat ik niet zo tof vind? Ik word weinig lastig gevallen door jonge, mooie, intelligente meisjes. Het zijn meestal van die West-Vlaamse gasten van rond de 30 jaar, die rond mijn nek komen hangen: “Eih, Vos, wijs, wijs!”. Ja, dat soort mensen. Ik ben natuurlijk zeer tevreden dat er ook eens wat jonge vrouwen mij komen stalken. Nee, dat gebeurt eigenlijk heel weinig. We maken ook niet dat soort muziek. Ik stel mij voor als je van die ‘Clouseau-toestanden’ doet of ‘Radio Donna’, dat je dan wel zulke fans hebt, die je stalken, weet ik veel. Ik heb daar geen last van … gelukkig.</p><p><strong>En hoe sta je tegenover je fans?</strong></p><p>Positief natuurlijk. Ik vind het heerlijk, ik vind het zelfs ‘leutig’ als mensen na een optreden bij mij komen en komen zeggen dat het tof was. Dat gebeurt zelfs te weinig, vind ik. Ik heb dat graag. De mensen zijn soms wel beschaamd, omdat ze denken ‘na een optreden gaan we hem niet lastig ‘vallen’’. Ik vind dat net ‘leutig’. Plezant.</p><p><strong>De cd’s van Gorki zijn meestal zeer inventief gearrangeerd en geproduceerd (zoals bijvoorbeeld in Eindelijk Vakantie, die spelletjes enzo). Maar waarom is er dat verschil met de sobere live-optredens?</strong></p><p>Ja, weet je wat? Weet je wat ik eigenlijk niet graag doe? Cd’s opnemen.</p><p><strong>Nee?</strong></p><p>Nee, dat is echt werken. Werken, werken, werken. Je moet echt over álles nadenken en inderdaad, zoals je zegt, is het een heel productieproces. Ja, dat is dus arbeiden, hé. Terwijl optreden, dat is vakantie. Dat is eigenlijk niets dan.op dat podium kruipen, wat lawaai maken en je amuseren! Daarom houden we het zo sober mogelijk, omdat we onszelf willen amuseren en niet teveel last willen hebben van allerlei toestanden. We geven er gewoon een lap op, we maken wat lawaai en we amuseren ons. Dat is eigenlijk wat ik het liefste doe. Het is natuurlijk utopisch, maar mocht dat niet bestaan, cd’s of platen opnemen, zou ik dat tof vinden. In een ideale wereld zou ik gewoon een plaat opbrengen van een live-optreden: gewoon spelen en op een plaat zetten. En dat is het dan. Blijkbaar kan dat niet. Zo gaat dat niet. Een plaat opnemen is echt wel werken. Het is nu wel toevallig dat je nu komt, want gisteren…</p><p><strong>‘Vooruitgang’.</strong></p><p>Ja, gisteren heb ik de laatste hand gelegd aan onze nieuwe plaat ‘Vooruitgang’.</p><p><strong>Bij de naam Gorki denkt men spontaan aan Luc De Vos, was het ook de bedoeling om er het boegbeeld van te worden?</strong></p><p>(tegen ons verkouden Liesje): LUIDER! PRATEN! (draait aan een volumeknopje van de radio). Ja, eigenlijk wel. Ik heb altijd wel zanger willen zijn. Ik heb zo’n soort naïeve droom gehad als ik jong was, ik wilde ook popster worden, echt waar. Ik zag dat op televisie. Dat is heel raar, hé. Ik ben dat dan ook geworden. (lacht). Dat is dom, hé. Ik zag op televisie –in de jaren ’70 was dat- je was nog niet geboren zeker. Je zat nog in de bloemkolen.</p><p><strong>Ja.</strong></p><p>En ik zag al die popsterren, in die tijd was dat zo de tijd van …</p><p><strong>Jim Morrison.</strong></p><p>Ja, Jim Morrison, en al die mooie jonge gasten, die op het podium stonden en … . Ik vond dat echt wel, ik keek daar naar op, echt waar. Ik vond dat tof. Ik heb altijd zanger willen zijn, ik heb nooit drummer willen worden, of bassist of iets op de achtergrond doen. Ik ben sowieso al extravert, ja ik heb altijd op het voorplan willen staan. Misschien was ik in een ander bestaan ook acteur geworden of iets dergelijks. Ik vind dat wel ‘leutig’, in het voetlicht staan of vóór het voetlicht staan.</p><p><strong>Met welke groepsleden klikte het tot nu toe in je muziekcarrière het best?</strong></p><p>Wel, deze met wie ik nu bezig ben. In het begin hebben we wel wat last gehad, we kwamen niet zo goed overeen. Onze groep is dan ook gesplit, ik ben dan met andere mensen verder gegaan. En nu speel ik al 7 jaar met dezelfde bassist en toetsenist. Met drummers hebben we wat meer last gehad, we zijn ondertussen al aan ongeveer onze vijfde drummer. Onze vorige drummer zijn we kwijgeraakt aan Arid. Ja, echt waar. Ik kende Jasper Steverlinck van Arid, ik kende die goed, want die is ook van Evergem eigenlijk.</p><p><strong>Is die niet van Oudenaarde?</strong></p><p>Nu woont hij in Oudenaarde, allez, zijn ouders zijn van Oudenaarde, maar 10 jaar geleden woonde hij in Evergem. Welja, ik kende hem dus goed en 5 jaar geleden, toen hij nog niet bekend was, zocht hij ook een drummer en ik wist dat Steven ook … . Als drummer heb je immers niet zó veel werk, we spelen nu ook niet zó veel. Je kan gerust 2 à 3 groepen bijnemen, eigenlijk. Ik heb dan gezegd tegen Steven: “Arid zoekt een drummer.” Dan is hij bij Arid gegaan, die hebben dan zóveel succes gehad dat hij is moeten stoppen bij ons. (lacht). Triestig, hé? Maar nu hebben we iemand die bijna nóg beter is, geen enkel probleem. Iemand die bij Hooverphonic speelde vroeger.</p><p><strong>Waarom is de eerste line-up van Gorky (met Wout De Schutter op bas) eigenlijk uit elkaar gevallen? In gent circuleert al jaren het indianenverhaal (gevoed door de cultartiest Tom Wolf) dat in plaats van te repeteren, de bassist en de drummer liever naar Walibi gingen met hun lief. Is dat onzin?</strong></p><p>De Vos: (valt helemaal uit de lucht) “Huh? Dat zijn roddels, denk ik. Ik kwam heel goed overeen met Geert en Wout, maar we hadden gewoon andere ideeën over de muziek. Het is ook zo lang geleden al. Het zijn ook een beetje persoonlijke dingen die ons daar parten speelden en we zijn een beetje op een moeilijke manier uiteengegaan. Maar dat is zeker niet waar hoor, dat indianenverhaal.”</p><p><strong>Is dat eigenlijk de bizarste roddel? Of zijn er nog meer bizarre?</strong></p><p>De Vos: “Nee, ik denk het niet. Het is de eerste keer dat ik dat hoor. (lacht) Tom Wolf, dan nog. Weet je wat, als je in een groep zit — je zal dat misschien ook merken als je in een klas zit — zit je gewoon heel de dag op elkanders lip en het is eigenlijk een soort huwelijk hè, je moet proberen constant met elkaar te leven. Soms lukt dat, soms lukt dat niet. Dat is gewoon zo. En als dat niet lukt, moet je uit de echt scheiden natuurlijk.”</p><p><strong>Ben je nog altijd vrienden met die mensen?</strong></p><p>De Vos:“Ik zie ze weinig, eigenlijk. Je kan niet met iedereen vriend zijn.”</p><p><strong>Je bent niet in grote ruzie uiteengegaan?</strong></p><p>De Vos: “Nee. Een beetje zo. Sorry, het is een beetje persoonlijk, ik ga er niet op ingaan.”</p><p><strong>Ja, we begrijpen dat wel. Is de Vlaamse rockscene een scene van seks, drugs en afgunst?</strong></p><p>(Ondertussen toont Luc ons enkele foto’s van hem en zijn zoontje van anderhalf, Bruno, kreten van bewondering stijgen op)</p><p>De Vos: “Nee. Ik vind van niet. Zeker niet van afgunst. Integendeel. Ik speelde gisteren nog met Flip Kowlier en ik vond het prachtig wat hij deed en ik ben dus heel heel blij dat er eindelijk nog eens iemand die in het Nederlands of in het West-Vlaams zingt, zoveel gedraaid wordt en zoveel succes heeft, dus zeker geen afgunst. En die andere woorden die ik bijna niet durf uitspreken, daar merk ik ook heel weinig van. Het is natuurlijk een heel klein landje ook hé en iedereen kent iedereen. Het is niet zoals in Hollywood ofzo, of L.A., weet ik veel, waar van die ongelofelijke excessen te beleven zijn. Ik zou het graag hebben, waarom niet? Ik zou er mijzelf wel eens instorten met mijn oude lijf en met mijn oude knoken. Maar het komt er eigenlijk niet van. Kijk, ik heb gisteren voor de eerste keer in vijf jaar tot vier uur in een café gezeten en ik moet zeggen: het valt tegen. Het valt tegen, iedereen is braaf en zit. Het niet tot een wilde orgie gekomen. Niemand is naakt op de biljart beginnen dansen. Ik heb het nog voorgesteld: zal ik naakt op de biljart beginnen dansen? En iedereen zei van ‘Nee, liever niet. Jongens, hou het even rustig.’ Ik heb me dan teruggetrokken, ik heb een taxi gebeld en ben naar huis gegaan. Nee, in België is er niks te beleven, meneer Bulckaert, sorry.</p><p><strong>Doen er veel sappige verhalen de ronde?</strong></p><p>De Vos: “Nee, zoals ik zeg. Het is een saaie boel. Misschien in Antwerpen ofzo of Brussel, maar ik kom daar heel weinig. Ik hoor wel verhalen, zo van die gasten inderdaad in Antwerpen, dat er af en toe eens…, daar worden blijkbaar pillen genomen en drugs, maar ik zit ook niet in die scene.”</p><p><strong>Is dat dan de scene van dEUS?</strong></p><p>De Vos: “Misschien ja. Ik weet niet. Ik ga daar niet over roddelen hé.”</p><p><strong>Antwerpen, dan denk je toch direct aan dEUS.</strong></p><p>De Vos: “Ik heb ooit eens één pil genomen en dat was een aspirine omdat ik hoofdpijn had. Ik zou dat beter nu ook doen.”</p><p><strong>Hoe stond je eigenlijk tegenover de naamsverandering van Gorky naar Gorki?</strong></p><p>De Vos: “Dat had te maken met die boetescheiding hé.”</p><p><strong>Was het niet eerst de bedoeling om ‘Luc De Vos en vrienden’ te heten?</strong></p><p>De Vos: “Ja, maar ik vond dat zo een toffe naam, Gorky dat ik zei tegen die gasten: ‘We doen gewoon voort met die naam.’ Zijn dat al die vragen nog, tot hier? Het is niet waar hé. Ga er dan maar even als een pijl uit een boog doorheen.”</p><p><strong>Waarom wil iemand die de Nederlandse taal zo origineel gebruikt absoluut in het Engels zingen?</strong></p><p>De Vos: “Wel, ik had een heleboel songs liggen en ik vond er maar geen Nederlandse tekst op. Nederlands is een heel moeilijke taal om teksten te schrijven. Dus ik gaf mezelf eens vakantie door een aantal songs te nemen en daar een Engelse tekst op te zetten. Toen heb ik gedacht: waarom maak ik daar geen plaat van? Iedereen heeft tegenwoordig ik weet niet hoeveel groepen, bijvoorbeeld Stef Kamil Carlens (zanger van Zita Swoon, n.v.d.r.) zit in een aantal groepen, iedereen heeft van die hobby-projecten. Dus heb ik gezegd: ‘Ik wil ook een hobby-project! Ik maak eens een plaat in het Engels.’ Dat is het.”</p><p><strong>Vanwaar het idee om ‘Automatic Buffalo’, jullie groepsnaam, naar een reeds bestaand nummer van ‘The Sheila Divine’ te noemen? Wat was hun reactie hierop?</strong></p><p>De Vos: “Die vonden dat heel tof. Ik heb dat gezegd tegen die gasten. Ik heb ook gezegd dat ik een fan was van die groep, dus van ‘The Sheila Divine’, en dat ik ook fan was van dat nummer, ‘Automatic Buffalo’ heet dat nummer. Ik vind dat één van de mooiste nummers van de laatste jaren. Ik heb dat ook gezegd tegen die gasten, dat ik daarom die groepsnaam genomen heb. Ze vonden dat het einde, ze vonden dat fantastisch.”</p><p><strong>Wie zijn eigenlijk nog je grote voorbeelden?</strong></p><p>De Vos: “David Bowie, in de jaren zeventig. Ik vind de hele jaren zeventig eigenlijk wel geel erg tof. Slade, van die groepen. Ken je dat toevallig? Alles van de jaren zeventig vind ik fantastisch: de muziek, de televisie, de films.”</p><p><strong>En nationaal?</strong></p><p>De Vos: “Ik heb niet zoveel voorbeelden, denk ik. We hebben natuurlijk wel voorgangers zoals Raymond van het Groenewoud en Kris De Bruyne enzo, maar we maken totaal andere muziek, denk ik.”</p><p><strong>Zie je hen als voorlopers voor rock… ?</strong></p><p>De Vos: “Ja, natuurlijk. Iedereen heeft zijn voorbeelden, er moet altijd iets zijn om op verder te bouwen natuurlijk. Maar ik denk dat wij wel een soort muziek uitgevonden hebben. De Nederlandstalige rock, zoals wij maken, was voordien nog niet gedaan, denk ik. Ik ben misschien wel pretentieus op dat vlak maar… wij hebben eigenlijk de Gorki-muziek uitgevonden: Nederlandstalige, gevoelige teksten die over vanalles gaan dat heel persoonlijk is, die toch.”</p><h3>Meer rock dan kleinkunst…</h3><p>De Vos: “Die toch alternatief zijn.”</p><p><strong>Voor de laatste cd van Jan De Wilde en groepen zoals Janez Dedt, heb je een nummer geschreven. Vanwaar dat idee of verlangen voor hen te schrijven?</strong></p><p>De Vos: “Voor wie heb ik nummers geschreven?”</p><p><strong>De laatste cd van Jan De Wilde en Janez Dedt.</strong></p><p>De Vos: “Ja, maar Janez Dedt, dat zal niet lukken, denk ik.”</p><h4>In Collage of zo …</h4><p>De Vos: “Ja ja, hij had dat gezegd. Ja, ik had een nummer geschreven voor Janez Dedt, maar het was zodanig goed dat ik het gewoon zelf heb opgepakt (lacht). Ik zou wel zot zijn om zo een fantastisch nummer aan die onnozele punkers te geven. En voor Jan De Wilde ook… Ik vind dat fantastisch om nummers voor iemand anders te schrijven, maar het is wel moeilijk natuurlijk. Mensen vragen mij soms, inderdaad: ‘Schrijf eens een nummer voor mij.’, maar dat lukt niet. Ik schrijf een nummer voor mezelf en als ik denk dat het goed genoeg is, geef ik het aan iemand anders. Maar zo op commando voor iemand anders schrijven… voor iemand anders schrijven is heel moeilijk. Het is zodanig persoonlijk, al mijn liedjes…Ik had een fantastisch lied liggen en ik hoorde dat Jan De Wilde nog een lied zocht voor op zijn cd en ik kende hem eigenlijk. Hij heeft dat opgepakt en het is wonderwel gelukt, vind ik. Het is eigenlijk beter dan dat ik het zou doen.”</p><h4>Je teksten zijn vrij literair. Lees je zelf vaak fictie (+wat precies) ?</h4><p>De Vos: “Ik zou mijn teksten zeker niet literair noemen. Integendeel. Ik probeer zeker geen… Sorry. Ik vind dat goed opgemerkt, maar het is zeker geen literatuur, denk ik. Popteksten is een medium op zich. Het is zeker geen poëzie, het is zeker geen literatuur. Popteksten zijn gewoon popteksten. Ik kan ook niet zeggen wat daar de aard van is. Het is natuurlijk heel simpel allemaal en het moet ook een beetje zingbaar zijn, begrijp je. En wat uw vraag betreft over literatuur, ik ben natuurlijk heel geïnteresseerd in literatuur, want ik heb binnenkort zelf mijn eerste boek, mijn debuut, uit bij de uitgeverij ‘Atlas’, de prestigieuze uitgeverij ‘Atlas’ in Amsterdam, die onder andere Kristien Hemmerechts en Jeroen Brauwers uitgeeft. Ja, ik lees constant, altijd maar door, ik heb constant een boek bij mij. Nu ben ik ongelooflijk bezig in de boeken van Stephen Fry, dat is een Engelse komiek die ook boeken schrijft. Ik heb boven op mijn kamer duizend boeken in mijn bibliotheek, en die heb ik allemaal gelezen.”</p><h4>Wat is uw lievelingsboek?</h4><p>De Vos: “Mijn lievelingsboek? Eigenlijk heb ik dat wel. Dat is gewoon ‘De Kapellekensbaan’ van Louis Paul Boon. Ken je dat? Dat is één van de… iedereen moet dat gelezen hebben. Ken je dat? Dat is zoals ‘Het verdriet van België’ van Hugo Claus of ‘Hamlet’ van Shakespeare. Dat is een ongelooflijk bekend boek. Los daarvan is dat ook mijn lievelingsboek. Je kan zo zeggen, wat is uw lievelingsfilm? Dat is dan Titanic hé. Iedereen heeft dat gezien en iedereen kent dat, maar ik vind dat ook een héél goeie film. Ik heb dat toevallig gezien, ik ben daar naar gaan kijken en je kan daar ik weet niet hoeveel commentaar op geven. Het is een heel bekende film, heeft miljarden dollars opgebracht en het is met Leonarde Dello Capricio…”</p><h4>Di Caprio.</h4><p>De Vos: “Dat is een symbool voor de jeugd.”</p><h4>Wat vind je er zo goed aan?</h4><p>De Vos: “Los daarvan vind ik dat een fantastische, keigoeie film! Weet je waarom? Dat gaat eigenlijk over een vrouw van honderd jaar en die herinnert zich allerlei dingen die gebeurd zijn en eigenlijk gaat het hem over de jeugdherinneringen van een madam van honderd jaar. Dat vind ik er zo tof aan. Die vrouw herinnert zich vanalles wat er gebeurd is, haar jeugdliefde. Dat ontroert mij natuurlijk. Zestien jaar, of achttien jaar is ze en ze ontmoet haar jeugdliefde en heel haar leven blijft dat haar achtervolgen. Er zit ook een heel mooi symbool in die film: die diamant. Je hebt die film toch gezien? Misschien wel tien keer. Dus die diamant houdt ze heel haar leven bij totdat ze honderd jaar is. Dan gaat ze op een boot, gaat naar die plek waar de Titanic gezonken is en dan laat ze die diamant los, laat ze dat vallen in het water. Ik voel tranen in mijn ogen als ik er terug aan denk. De mensen onderschatten die film, denk ik. Het zit vol met symbolen en lyriek, vol met poëzie. Het zinken van die boot is eigenlijk een bijzaak, begrijp je. Het gaat hem over een jeugdliefde die honderd jaar lang is blijven duren. Prachtige film, echt waar. Om op uw vraag te antwoorden, in diezelfde zin is een heel bekend boek, ‘De Kapellekensbaan’, er is daar een vervolg op ook, ‘Zomer te Termuren’ heet dat boek. Die beide boeken zijn voor mij de top, het summum van literatuur. Je kan dat ook blijven herlezen. Dat zijn bijna duizend bladzijden, dus ja… Het is een wereld op zich. Het is een oceaan, bijna.”</p><p><strong>Welke evolutie of stijlveranderingen zie je zelf in je songschrijven en je muziek?</strong></p><p>De Vos: “Geen evolutie. Ik vind dat ik altijd dezelfde soort muziek maak. Het gaat altijd een beetje over dezelfde thematiek. Het gaat over oud worden, het verlangen naar het jong zijn en zo.”</p><h4>Heb je het nu moeilijker of makkelijker dan vroeger om te schrijven?</h4><p>De Vos: “Het gaat makkelijker, vind ik zelf. Op een bepaald moment kweek je een soort van gezonde routine. Routine heeft zo een kwalijke bijklank, maar er bestaat ook een gezonde routine. Dus als jij zegt tegen mij vandaag: ‘Ik wil tegen morgen een liedje met vier strofen en een refrein. Het moet morgen tegen twaalf uur af zijn.’ Ik doe dat voor u, begrijp je. Ik geloof zelfs niet meer — dat is een beetje cru om dat te zeggen — in inspiratie. Soms zeggen ze: ‘Alles wat je doet, is negentig procent transpiratie en tien procent inspiratie.’ Je moet het gewoon doen. Als je zegt: ‘Ik moet tegen morgen een verhandeling schrijven.’ Je moet dat gewoon doen. Je moet niet zitten wachten totdat je ideeën hebt. Je schrijft dat blad vol. Dat is het eigenlijk. Ik maak ook stukjes, voor de radio, ‘Collage’ heet dat. Ik moet daar één A4’tje en een half voor schrijven. En ik ga dus, de vrijdag is die opname. Ik ga donderdagmorgen om elf uur voor mijn scherm zitten en om twaalf uur mag ik stoppen voor mezelf. Tussen elf en twaalf schrijf ik dat stuk. Makkelijk hé. Je moet het gewoon doen, man, gewoon doen.”</p><h3>Ging dat vroeger ook zo makkelijk?</h3><p>De Vos: “Nee, vroeger had ik nog inspiratie, kon ik zo zitten dromen en dan plots had ik een ideetje en schreef dat vlug op. Maar tegenwoordig is dat niet zo. Ik kan het gewoon, begrijp je. Als je me vraagt iets te doen, dan doe ik dat. Gewoon streng, zoals vroeger. Discipline, zoals in de tijd van de Oude Grieken. Alles van buiten leren. Die konden heel Homerus, ik bedoel de Odyssea, helemaal van buiten. Niet opschrijven. Helemaal van buiten leren. Werk, discipline, arbeid. Toewijding. Komaan! Volgende vraag; want jongens…”</p><h4>‘Mia’ stond in de Tijdloze Honderd van Studio Brussel als hoogst genoteerde Vlaamse plaat op nummer twee. Wat was je reactie hierop?</h4><p>De Vos: (lacht) “Ik vond dat fantastisch. Ik was heel blij. Ik kreeg zelfs reacties dat ermee gezeurd was ofzo. Want tegenwoordig, met Internet kan je veel doen natuurlijk. Maar ik moet tot mijn spijt bekennen: ik heb zelf geen Internet. We hebben een paar fansites blijkbaar, maar ik heb die nog nooit gezien. Ik heb geen Internet, dus ik kan het moeilijk beïnvloeden. Ja, we stonden nummer twee, tussen Nirvana en Radiohead en mijn hart sprong op van vreugde, ik vond het heerlijk. Er is natuurlijk ook een andere kant aan . iedereen heeft het altijd over dat liedje ‘Mia’, ik vind dat we nog veel andere mooie liedjes hebben. Ik vind het natuurlijk wel prachtig dat ze net dat ene liedje gekozen hebben. Maar ik zou willen zeggen tegen de mensen die luisteren naar de radio: ‘Luister ook eens naar onze andere liedjes.’ We hebben nu ook net een prachtige, nieuwe cd uit. Hij heet ‘Vooruitgang’ en u kunt hem in de winkel ofwel kopen, ofwel stelen, maar u kunt hem ook kopiëren op Internet.”</p><h3>Wat mogen we van die cd verwachten?</h3><p>“Is dat al de volgende…?”</p><p><strong>Nee, we moeten inpikken op de vraag.</strong></p><p>“Eigenlijk een beetje hetzelfde. Ik kan hem u laten horen hoor, maar ik ga dat niet doen, het moet een verrassing zijn. Eigenlijk… op onze vorige cd hebben we ons wat laten gaan, we zijn zowat in de synthesizers en in de computers gevlogen, maar deze keer hebben we dat achterwege gelaten. Het is eigenlijk een gitaarplaat geworden. Heel veel harde gitaren en heel veel harde drums.”</p><p><strong>Wat is de betekenis van de titel?</strong></p><p>“Ja, ‘Vooruitgang’, het is natuurlijk een beetje ironisch, een beetje cynisch bedoeld, ik vind natuurlijk dat er geen vooruitgang is, ik denk dat de mensheid stilstaat, ik denk ook dat ik zelf stilsta constant. Maar toch heb ik die plaat ‘Vooruitgang’ genoemd, een beetje als grap eigenlijk.”</p><h3>‘All men are equal’, meen je dat?</h3><p>“Nee, want de eerste zin van dat liedje is, het liedje heet ‘All men are equal’, maar de eerste zin van het liedje luidt: ‘Maybe all men are equal and only God knows why’. Ik ben daar inderdaad niet zo van overtuigd, ik ben geen democraat. Dat klinkt cru, maar ik geloof niet in de gelijkheid van de mensen. Ik denk dat er goede mensen zijn, die hun best doen, en slechte mensen die niet hun best doen. In die zin geloof ik niet in een rechtvaardige maatschappij waarin iedereen gelijk is. Dat is een hard politiek standpunt, maar ik zou daar eens een essay over schrijven.”</p><h4>Denk je niet dat alle mensen goed zijn, maar soms wat slecht in zich hebben. Of denk je echt dat mensen slecht zijn?</h4><p>“Ik denk inderdaad wel dat er een paar mensen zijn, zeker geen meerderheid maar ook geen zeer kleine minderheid, die de begrippen solidariteit, democratie, liefde, genegenheid, rechtvaardigheid, die dat soort begrippen geen goed hart toedragen.”</p><h3>Geloof je in God en het hiernamaals?</h3><p>“Ja, ik wel! Dat staat ook trouwens in mijn boek, ik heb daar een essay over geschreven in mijn boek, dat binnenkort uitkomt bij de prestigieuze uitgeverij ‘Atlas’ in Amsterdam. Maar ik kan er moeilijk nu over praten. Ik denk dat ik altijd in God geloofd heb, maar met ouder worden is het me duidelijk waarom. Toen ik zo oud was als jullie, denk ik dat ik ook in God geloofde, maar op een meer menselijke manier, maar nu meer op een goddelijke manier. Ik kan dat moeilijk met andere woorden uitleggen. Het heeft natuurlijk wel met ouder worden te maken natuurlijk. Ik sta natuurlijk, in mijn geval, een stapje dichter bij het einde en op mijn leeftijd begin je af en toe al eens over ‘het einde’ na te denken. Dan komt natuurlijk God plots opdagen en zeggen van: ‘Vos, hoe zit dat hier? Komaan man, denk er eens over na!’ Begrijp je? Maar ik stel voor: op jullie leeftijd (16, n.v.d.r.) moet je daar totáál niet over nadenken. Je moet gewoon leven! Niet teveel over nadenken, dat komt allemaal later wel.”</p><h4>Alles op zijn tijd. Wacht è, juist efkes tussendoor: die cassette gaat normaal na 45 minuten, maar het zit gelijk nog de helft op. Zou dat?</h4><p>“Jaja, dat komt allemaal goed!”</p><h4>Dat gaat wel afspringen.</h4><p>“Voilà se.”</p><p><strong>In het lied ‘Ex-liefdadigheid’ horen we je samen met ABN. Sta je open voor hun muziekgenre (frithop aka Vlaamse raap, n.v.d.r.)?</strong></p><p>“Jaja, zeker weten. Ben je al aan het volgende blad?”</p><h4>Bijna. En hier zijn er ook al vragen weg.</h4><p>“Man! Ja, goed.”</p><h3>Is van deze kant goed?</h3><p>“Ja. Jij bent een topfotograaf è, hij houdt zelfs rekening met het licht… jaja, ik sta zeer zeker open voor dat soort muziek. Ik hou van hiphop, ik hou eigenlijk van alle soorten muziek. Ik hou zelfs van heavy metal en zo. Het enige wat ik eigenlijk niet graag hoor, is van die boerentechno, Radio Donna-techno: Milk Inc…”</p><h4>Plat.</h4><p>“Ja. Maar al de rest vind ik tof. Ik vind zelfs Eddy Wally tof. Ik sta zeker open voor vanalles en nog wat.”</p><p>(conversatie van 10 seconden tussen interviewers over iets opendoen.)</p><p><strong>‘Punk is dood’. Suggereert u daarmee dat echte punk niet meer bestaat?</strong></p><p>“Nee, het is een lied over mijn jeugd die voorbij is. Daarom heet dat eigenlijk ‘Punk is dood’.”</p><h3>Wat vindt u dan…</h3><p>“Punk is fantastisch. Maar het bestaat nog hè. Het is een soort genre dat heel veel mensen graag horen. De punk zoals hij was in de jaren zeventig, dat bestaat natuurlijk niet meer. Het is een soort genre geworden.”</p><p><strong>Dus dat verwijst toch een beetje naar…</strong></p><p>“Jaja, toch. ‘Punk is dood’, daarmee bedoel ik: mijn jeugd van in de jaren zeventig is voorbij.”</p><h3>Wat vind je dan van die nieuwe punkgroepen, zo…</h3><p>STOP KANT A</p><h4>Als ik hier zo een bruin zie…. Jáá. Ge moogt weer praten.</h4><p>(tegen de fotograaf) “Zie dat ik er een beetje mager opsta hè! Euh… ja, nu-metal. Woa, ik ben er niet zo een grote fan van. Je hebt er goeie en slechte groepen in. Ik ben een zeer grote fan van ‘System of a Down’.”</p><h4>Ja? (gelach alom, want de interviewers moesten natuurlijk direct denken aan de fantastische performance van ‘Chop Suey’ op de Leerlingenrock)</h4><p>“Chop Suey…. Kijk, ik kan dat spelen op gitaar.”</p><p>(gaat enthousiast zijn flashy-blauwe elektrische gitaar halen) “Dat begin toch…”</p><p>(beginnen al te zingen, weliswaar stil) Wake up! …</p><p>(roept ons toe) “Mijn elektrische gitaar… Limp Bizkit vind ik ook goed.”</p><p>(er ontstaat een discussie over wie de beste groep was: Pleuris of Laurastarz -&gt; totaal naast de interviewkwestie)</p><p>(begint te spelen = prachtig!) “Wake up! Grab a brush and put a little makeup!”</p><p>(kreten van bewondering stijgen op)</p><h3>Zo wijs! Heb je daar lang voor moeten oefenen?</h3><p>“Nee, dat is gemakkelijk. De rest is moeilijker. Ik heb het nog niet gevonden… (slaat akkoord aan). Dus ja, dat vind ik tof. Maar zo gelijk die gasten van (zingt: ) “Crawling in my skin!”</p><h4>Linkin Park.</h4><p>“Die vind ik niet zo tof. Maar iedereen moet zijn goesting doen vind ik. Ik vind dat tof dat de jeugd daarin geïnteresseerd is.”</p><h4>En Limp Bizkit vind je wel leuk.</h4><p>“Ja, ik ben gaan kijken vorig jaar in mei, in Antwerpen. Goh, dat was lawaai man. Want die gebruiken altijd dezelfde truc: eerst een beetje rappen en dan ontploft dat nummer. Dat was zo een soort crescendo. Altijd wat luider en luider en luider. Maar op de duur kon het niet meer luider. Weet je wat ze dan deden? Ze lieten letterlijk een bom ontploffen (lacht uitbundig). Door dat dak zeg: “BAAAAA!”. Heel dat Sportpaleis: “BOUM!” Een halve meter omhoog! Dat was wel tof eigenlijk…. Ja, volgende blad!”</p><h4>Welke band zal het volgens jou nog ver schoppen?</h4><p>“Flip Kowlier. Ik hoop natuurlijk ook… Ik ben goed bevriend met de jongens van Arid, en ik hoop dat die gasten echt wel in het buitenland gaan scoren. Dus… Dat is al gebeurd met dEUS en met Soulwax. Ik hoop echt voor iedereen dat het goed gaat.”</p><h4>En de relatief jongere groepjes à la Zornik en Das Pop?</h4><p>“Ah ja,ook! (knikt enthousiast) Das Pop, natuurlijk ook. Liefst! Ik heb ze gisteren nog gezien, die gasten. Het is natuurlijk moeilijk tegenwoordig, de platenbusiness. Eigenlijk was het in mijn tijd een beetje makkelijker. Tegenwoordig, met kopiëren en internet, is het moeilijker om door te breken qua platenverkoop. Internet geeft natuurlijk dat voordeel dat je de hele wereld kunt bestrijken met je muziek. Ik hoop voor al die gasten dat ze kunnen doorbreken door de nieuwe communicatiemiddelen. Doorbreken in het buitenland. Doorbreken is een beetje een dwaze term, maar dat ze zoveel mogelijk mensen kunnen bereiken.”</p><p><strong>Wie spreekt over Gorki, spreekt automatisch over Noordkaap, nu Monza, en De Mens. Heb je enige affiniteit met die bands of welke verschillen zie je?</strong></p><p>Ik haat ze. Ik haat ze. (lacht) Nee, ik ken die gasten natuurlijk al lang, Frank en Stijn, Frankenstein, ken je die? Frank en Stijn. Ik noem ze altijd Frankenstein. (Frank Verlinden en Stijn Meuris). Eigenlijk zie ik die niet zo veel en ik vind ook dat we een heel ander soort muziek maken. We worden altijd op één hoop gegooid: het feit dat we alle drie rock spelen en in het Nederlands zingen, maar ik zie duidelijk verschillen, zowel tussen Monza en De Mens, als tussen ons. Frank en Stijn, Frankenstein, zijn natuurlijk hele sterke persoonlijkheden, die hun eigen stijl hebben. Die 3 groepen: Gorki, Noordkaap-Monza en De Mens maken hun eigen soort muziek die eigenlijk een beetje jammer zijn als we alle drie dezelfde stijl hadden, dezelfde soort muziek speelden.</p><p><strong>Is er rivaliteit tussen de drie?</strong></p><p>Nee. Ik maak soms wel eens ruzie met Stijn, maar dat is altijd snel over.</p><h4>Hij is wel een beetje een groot ego, zo komt hij toch over … .</h4><p>Jaja, zeker weten. Stijn kan het fantastisch uitleggen! Ik denk soms, in verband met Stijn, dat de stijl de overhand neemt op de inhoud. Soms denk ik: Stijn, denk eens wat meer na voor je iets zegt. Het is uiteindelijk ook niet zo belangrijk, het is popmuziek. Who cares anyway?</p><p>Mooi, hé! (toont gouden knijper en steekt het op Lies’neus.)</p><h4>( ‘slimme’ opmerking) Is dat een papierhouder?</h4><p>Nee, dat is voor op de gitaar. Je moet dat erop plaatsen en dan kan je beter spelen.</p><h4>Ah ja.</h4><p>(speelt akkoord)</p><p>(speelt nog een akkoord)</p><p><strong>Waarom ben je gitaar beginnen spelen?</strong></p><p>Ja, dat was uit diezelfde fascinatie. In de jaren ’70 zat ik …</p><p><strong>Jimi Hendrix !</strong></p><p>Inderdaad, … zat ik voortdurend naar die gitaarhelden en popidolen te kijken. Ik had er een naïeve verafgoding voor en ik wou dat ook doen. Ik heb dat dan ook gedaan en ik heb dan gemerkt dat ik dat ook kón, dat ik daar gewoon de béste in was. Dan ben ik dus rijk en beroemd geworden en door iedereen bemind. Is dat niet ‘wonderful’?</p><h4>Dat is mooi.</h4><p>Prachtig, hé!</p><p><strong>Heb je met Gorki of Automatic Buffalo ooit Spinal Tap-ervaringen meegemaakt?</strong></p><p>Ja, véél! Ik kan er momenteel niet zoveel noemen. Maar vooral met onze bassist Eric, die kan nogal onnozel doen, en vroeger kroop hij heel graag op zijn versterker, of op die boxen. Ik heb wel een paar keer gehad dat ik achter mij keek en dat hij daar lag te kermen met zijn voet verstuikt. (lacht). Dus ik stond te spelen en plots hoorde ik geen bas meer en zie ik daar iemand op de grond liggen, die kermt: “Aaaaah! Aaaaah! Aaaah!”. ’t Is vooral Eric, onze bassist die zulke dingen tegenkomt. De eerste keer dat hij met ons speelde, we hadden wel gerepeteerd, maar het was de eerste keer dat we live speelden en als geheugensteuntje had hij een groot blad gemaakt met alle liedjes en akkoorden erop: bij nummer 1 dat akkoord, dat soort wendingen … . Maar dat was nog de tijd van –wat nu in mindere mate bestaat- de stagedive, de stagedivers. Dus wat gebeurt er? We beginnen te spelen en er komen plots 50 man op dat podium gekropen om te beginnen stagediven. Dus … woops, dat blad weg (lacht). Dat lag daar voor zijn ogen op dat podium. Dus hij heeft heel dat optreden geen enkele juiste noot meer gespeeld, dat was wel grappig!</p><p><strong>Je wordt als peter van Laïs bestempeld. Wat vind je zo bijzonder aan hen?</strong></p><p>Ik vind ze wel –als ik het woord mag gebruiken- sexy. Word ik als peter beschouwd? Dat wist ik niet.</p><p><strong>Ja. Dat stond op uw site: een column, die je zelf hebt geschreven.</strong></p><p>Ah já! Ik ken die meisjes al heel lang, nog voor ze (lacht) rijk en beroemd werden. Ik vind dat ze prachtig zingen. En ik ben ook een heel grote folkfan. Folk is bekend geworden in de jaren ’60- ’70, toen ik nog jong was. Daarna is dat wat <strong>weggedeemsterd</strong> in de jaren ’80. Maar gelukkig is dat teruggekomen in de jaren ’90. Ik ben niet specifiek fan van Laïs, ik ben fan van heel wat folkbands.</p><p><strong>In 1990 stond je op het podium in de Rock Rally. (Gorky behaalde brons, nvdr). Dit jaar stond je er weer, maar nu als presentator. In welk opzicht ervaarde je het verschil?</strong></p><p>Dat was wel raar, want ik heb heel mijn leven de Rock Rally willen doen. In de jaren ’80 dan. Ik wilde een beroemde ster worden en ik deed altijd mee met de Rock Rally, maar we werden nooit geselecteerd, tot in 1990. Toen werden we geselecteerd en zijn we derde geworden. Dat was één van de mooiste ervaringen in mijn leven. Nu had ik de eer, dankzij HUMO, om die Rock Rally te presenteren en dat was een heel prettige en ontroerende ervaring. Iets waar ik zo naar verlangd had en iets waar ik zelf zo’n grote fan van ben, de Rock Rally en Humo … . Voor daar te kunnen staan, dat is lastig man!</p><p><strong>Je hebt je stem verleend aan het project van vzw ‘Het Mis Verstand’: een cd maken voor geestesgestoorde mensen. Hoe was je ervaring hiermee?</strong></p><p>Ik vond dat wel ‘leutig’, als mensen mij zoiets vragen, dan doe ik dat graag. Want er zijn veel mensen, die mij vragen om iets te doen voor het goede doel bijvoorbeeld deelnemen aan een betoging of mijn handtekening ergens onder plaatsen … . Dat doe ik eigenlijk niet zo graag. Ze vroegen me ook om te gaan betogen tegen Israël, voor Palestina …, maar ik ben daar geen mens voor. Ik loop niet graag in een betoging. Behalve als ze mij vragen om een liedje te komen zingen of op te nemen … . Als het met muziek te maken heeft, volgaarne, maar politiek en zo, daar trek ik me heel weinig van aan.</p><p><strong>In oktober ’97 werd je gehomejackt. Heb je daar een trauma aan overgehouden?</strong></p><p>Staat dat op de site?</p><p><strong>Ja … . Maar je moet héél goed zoeken. Dat staat niet als hoofdpunt, maar wij hebben gans die site doorzocht.</strong></p><p>Ja, dat is iets persoonlijks. Ik heb daar wel een week van wakker gelegen, maar ik ga er niet over uitweiden.</p><p><strong>Maar het is dus waar.</strong></p><p>Ja, het was gewoon een gek die mijn auto moest hebben. Ik begrijp het niet. Ik haat dus criminaliteit en ik haat de romantisering van criminaliteit in media en films. Het is stoer, hé, criminaliteit. Maar dat is helemaal niet stoer, het is onrechtvaardig. Je zadelt inderdaad mensen met trauma’s op. Het is gewoon walgelijk.</p><p><strong>Waarom hou je zo van optreden in kleine zaaltjes, cafés en jeugdhuizen?</strong></p><p>Omdat je het dichtst bij de mensen staat. Het was toevallig, gisteren speelden we in Breda, met Flip Kowlier. Het was zo’n heel raar podium: dat podium was zo’n drie meter hoog. Ik begrijp niet hoe ze dat ooit kunnen construeren hebben. Je staat daar op dat podium, je moet echt neerkijken op de mensen. Ik haat dat! Ik sta liever tussen de mensen en voor de mensen en in kleine zalen gaat dat makkelijker dan in grote tenten of (Torhout-)Werchter, waar je zeer ver van de mensen staat.</p><h4>Je moet eens naar Oudenaarde komen, naar Jeugdhuis ’t Orakel!</h4><p>Ja?</p><p><strong>Tijdens je optredens draag je vaak een Schotse kilt, zoals op Dranouter en TMF-awards.</strong> <strong>Waarom?</strong></p><p>Ik heb de rok ontdekt, inderdaad. Ik begrijp niet waarom mensen zo graag een broek dragen. Ik vind zo’n ‘rokske’ heel gemakkelijk! Alles hangt vrij: ventilatie. Ik zou iedereen aanraden om een rokje te dragen, zowel mannen als vrouwen.Ik vind het ook mooi, het is sexy, het is fantastisch.</p><h4>Het is dus niet omdat je een fascinatie hebt voor Schotland?</h4><p>Nee, ik weet niets van Schotland, ik denk niet dat ik er ooit zal geraken, ik ga trouwens niet zo graag op reis. Schotland zal altijd een geheim gebied blijven voor mij.</p><h4>Je bent toch eens naar Afrika geweest?</h4><p>Ja, maar dat was een kwestie van moeten. Ik moest daar zijn.</p><h4>Is je imago van melancholische rockmuzikant belangrijk voor jou?</h4><p>Ja, maar op melancholie wordt er soms een beetje neergekeken. Onlangs las ik een dichter, een gedicht van Bastelaere, die schreef: ‘je moet geen heimwee hebben naar het verleden, je moet heimwee hebben naar de toekomst!’. Je moet niet stilstaan bij de oude dingen, maar toch zit dat in mij, ik geraak daar niet vanaf, ik ben gewoon een melancholicus. Ik vind dat vroeger alles beter was. Het is jammer dat ik het moet zeggen. Maar we moeten natuurlijk in de toekomst blijven streven naar …</p><h4>Geluk.</h4><p>Ja, inderdaad, naar geluk.</p><h4>In je songs heb je het vooral over jezelf en je eigen ervaringen, is Luc De Vos een egocentrisch persoon?</h4><p>Ja, ik denk het wel. Egocentrisch is een goed woord. Ik vind dat je van jezelf moet houden om van iemand anders te kunnen houden.</p><h4>Je verklaarde eens dat je geen nachtmens bent, valt dit niet moeilijk te rijmen met het zware leven van een artiest?</h4><p>Ja, zoals ik zei, ik heb dus vanacht tot 4 uur, in een herberg gezeten, in een café (lacht). Ik heb het er wel lastig mee. Ik ben een gezonde boerenzoon, letterlijk, ik geloof wel in arbeid zoals opstaan, studeren, werken, met de kippen op stok naar bed gaan, een tasje melk drinken vooraleer je in je bed kruipt. Dat nachtelijke rock-’n-roll-leven heeft mij eigenlijk nooit veel gezegd. Ik zit er nu eenmaal in, we moeten dan wel naar Holland, naar Breda, je moet sowieso al laat optreden en je komt dan om 2 uur thuis. Dat aspect van het rock-’n-roll-leven spreekt me zelfs niet zo aan. Ik kruip heel graag vroeg in mijn bed. Ik sta heel graag vroeg op, frisgewassen, frisse jongen, frisse boerenzoon. Arbeid, studie …</p><p><strong>En discipline.</strong></p><p>Discipline, ‘wonderful’!</p><h4>Je bent helemaal niet belust op geld, je vindt het vooral belangrijk dat je muziek verspreid wordt en dat je plezier moet blijven hebben. Maar kan je eigenlijk leven van zingen alleen (je voert wel nog andere activiteiten uit), maar zou je kunnen leven van zingen alleen?</h4><p>Nu ja, ik ben natuurlijk rijk in die zin, ik kan doen wat ik wil. Dat is nu al ongeveer 10 à 11 jaar dat ik eigenlijk niets anders doe, in die zin, ik kan doen wat ik wil. Ik hoef natuurlijk niet op te staan, ik kan hele nachten in cafés zitten, ik moet aan niemand verantwoordelijheid afleggen, dus in die zin kan ik er dus echt wel perfect van leven. Ik heb dan nog het privilege van nog andere dingen te kunnen doen zoals voor radio, stukjes schrijven voor kranten en binnenkort komt mijn debuutroman uit. Het is een verhalenbundel bij een prestigieuze uitgeverij, Atlas te Amsterdam.</p><h4>Je houdt je dus ook bezig met –naast je zangcarrière- met columns schrijven, presenteren, maar welke van die activiteiten spreekt je het meest aan?</h4><p>Columns schrijven doe ik inderdaad het liefst. En eigenlijk schrijven sowieso, want zoals ik daarnet zei, Nederlandse liedjesteksten schrijven mag je echt niet onderschatten gewoon door het feit dat je in een soort sjabloon gedrongen wordt. Dat moet vier regeltjes zijn met zoveel woorden. Je maakt een liedje, je moet bijvoorbeeld twaalf lettergrepen hebben voor de eerste zin in te vullen. Bijvoorbeeld: ‘Bartje staat te kijken voor het raam.’, je kan niet zeggen ‘Bartje staat met zijn blauwe ogen te kijken door het vensterraam.’ Dat is een constant ritme, er zit een zekere pitch in. Je moet ook constant schrappen. Het is echt heel moeilijk, terwijl een prozatekst schrijven heel makkelijk is. Je moet gewoon een blad volschrijven.</p><h4>Zoals in het lied ‘Geef al je geld aan de arme kinderen’, zit je erg in met het leed in de wereld?</h4><p>Ja, zeker weten. Het is gewoon een onrechtvaardige wereld. We moeten er alles aan doen om dat te veranderen. Ik moet dat doen door prachtige liedjes te schrijven, dus hoe meer prachtige liederen er in de wereld zijn, hoe minder onrechtvaardigheid er ook zal heersen in deze onrechtvaardige wereld.</p><h4>Je zal dus niet op de barricades gaan staan.</h4><p>Dat wil ik zeggen, iedereen heeft zijn taak. Ik moet zeker niet in de politiek gaan, of politieke statements maken. Ik moet gewoon door mijn ‘ding’ zo goed mogelijk te doen, door zo eerlijk mogelijke fantastische muziek te maken, mijn steentje bijdragen aan de rechtvaardigheid in deze wereld.</p><h4>Ben je tevreden met de gang van je leven tot nu toe?</h4><p>Ja, zeker weten. Ik zou niet zeggen dat ik gelukkig ben. Geluk is iets voor vrouwen en kinderen, vind ik zelf, sorry een crue uitspraak. Maar mensen zoals ik hebben geen tijd om gelukkig te zijn, wij moeten constant arbeiden, constant in discipline, constant arbeiden, opstaan, liedjes maken, teksten schrijven, hele bibliotheken vol met romans schrijven.</p><h4>Maar je amuseert je toch wel?</h4><p>En op die manier kan iemand zoals ik misschien ooit het geluk vinden.</p><h4>Als je de kans kreeg om je leven opnieuw te beginnen, zou je dan alles hetzelfde doen als het geweest is?</h4><p>Nee, (lacht) ik zou alles anders doen. Zeker weten. Als ik weet, wat ik nu weet. Ik weet perfect hoe mijn leven zou moeten gaan. Het is eigenlijk allemaal een beetje misgelopen. Maar daarover in het volgende boek (gniffelt).</p><h4>Je zou geen zanger meer geworden zijn?</h4><p>Misschien wel, maar ik zou het wel beter gepland hebben. Het is allemaal een beetje chaotisch verlopen.</p><h4>En je bent niet zo voor chaos?</h4><p>Nee, ik ben voor orde en discipline, vooral rechtvaardigheid.</p><h4>Dank u wel voor dit interview en nu de beloning (lachen)!</h4><p>Waw, dé verassing, dank u wel!</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=71ae07a9c30b" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>