<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Emir Bozkurt on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Emir Bozkurt on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@emirbozkurttt?source=rss-21cb8a7c4385------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*YStoGToGQxBWs3tVYGAtoQ.jpeg</url>
            <title>Stories by Emir Bozkurt on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@emirbozkurttt?source=rss-21cb8a7c4385------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Mon, 16 Nov 2026 19:57:57 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@emirbozkurttt/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Yol Ciddi Bir İştir Hanımefendi]]></title>
            <link>https://medium.com/dili-turkce-in-turkish/yol-ciddi-bir-i%CC%87%C5%9Ftir-han%C4%B1mefendi-5c99ff211620?source=rss-21cb8a7c4385------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/5c99ff211620</guid>
            <category><![CDATA[hikaye]]></category>
            <category><![CDATA[edebiyat]]></category>
            <category><![CDATA[öykü]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Emir Bozkurt]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 25 Feb 2026 09:41:56 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-02-25T11:21:05.684Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>Öykü/Şubat 2026</h4><p>Gözler… hanımefendi, gözler çok yalan söylerler, açılırlar kapanırlar, olur olmadık. Nice güzel şey hanımefendi, nice güzel şey düşündüm. Kötü şeyler de tabi, olur olmadık şeyler de tabi… olacakları ihmal etmedim. Açıkçası pek hayalperest değilim. İnsan bazen kendini unutuyor… farklı zamanda farklı anlarda hatırlaması gerekiyor.</p><p>Bir bahar vaktiydi, güneş tepedeydi diyelim. Zaman uzaklık birimidir, zamanı sınırlandırmak gerekir. Güneşi tepeye yerleştirmeli mesela, dursun orada. Masmavi gökyüzü… bu maviliği satırlardan okumak kolay değil hanımefendi.</p><p>hiç unutmamak adına bakmıştım yine bir yerlere… çokça ağaç vardı, irili ufaklı, uzunlu kısalı, renk renktiler, kızılı da sarısı da esmeri de vardı. Ormanda yollar; uzanırdı sağa sola, öne arkaya, mutluluğa, mutsuzluğa, nice kazanıma, kayıplara.</p><p>ağaçlar demiştik, yol, güneş… bulutlar mı, onlar yoktu. Kuşlar vardı elbet, sesleri de… huzurlu. Sizin gibi hanımefendiler, beyefendiler vardı. Sohbet ediyorlardı. Keyifliydiler, kuşlar da keyifliydi. Öyle demeyin, bazen sinirli olurlar. Kargalar da keyifliydi. Yol biraz bozuktu. Öylesi iyi bence. Yürümek ciddi bir iştir, odaklanılması gerekir. Ağaçlar, güneşe ara ara siper olmuştu.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/900/0*Hr-FEo65tYFYA0ok.jpeg" /><figcaption>“Forest” painting by Wilhelm Sansal</figcaption></figure><p>Etrafta ağaçtan tabutlar vardı hanımefendi. Hayır servi değillerdi. Bir sincap mı? Hayır, karşıma öyle şeyler çıkmadı. Bir tavşan bir yere götürmedi beni. Tavşanlara güvenmem ya da bilemiyorum. Bir şey söylemesem daha iyi. Sonu için dinliyorsanız, son nedir ki? Buradayız işte, size bunları anlatıyorum. Sizin de anlatacaklarınız, uzun cümleleriniz vardır.</p><p>Yapraklar ses çıkarıyorlardı, rüzgar varmış demek. Üşümedim. Güneş ısısını ulaştırıyordu her yere. Kalplerimize mi… henüz yeni bahar olmuştu hanımefendi. Çiçekler de vardı tabi. Yol bozuktu, pek etrafa, arkaya bakmak olmaz, her seferinde durulmaz… ağaçların gövdelerinin durgunluğunun bir sesi vardı belki. Duymadım. Hayat ne kadar sesli aslında… elbet sincaplar yuva yapmıştır ağaçlara.</p><p>Güneş tepedeydi, oldukça parlaktı. Gözlerim kamaşmıştı, görebileceklerimi de görememiştim. Sitem etmiyorum, güneşi özlemiştim. İnsanız işte… hayatın olumlu yanlarını kendimize hatırlatmamız gerekiyor. Ağaçlar vardı, yollar güzeldi, sonbaharın izleri henüz kalkmamıştı. Daha ne istenir? Oturmuşuz şunun şurasında, fena mı?</p><p>Hanımefendi, gözümün gördüğü güzellikleri görüyor musunuz? gönlümün duyduğu nice şeyi… tıkırtılar… minik adım sesleri<em> (karıncaların, böceklerin belki)</em> konuşmadaki esler, doğanın sesleriyle doldurulmuş sanki. Sessizlik ne mümkün? Biz susunca doğa bizimle konuşuyor, daha mı çok susalım? Doğa o kadar konuşur mu ki…</p><p>Hanımefendi, sözlerim duracak gibi değil, siz anlatmak ister misiniz? Demek buralara yakın oturursunuz, demek bahsettiğim ormana sık gidersiniz, beni gözünüz bir yerden tanır gibi, reçelli ekmeği seversiniz, elleriniz sık üşür eldiven giyersiniz, şimdi birden anlatmanız istenince ne anlatacağınızı bilemediniz demek. İçten şeyler duymak çok güzel… ne diyorduk… istemek evet, biraz yürümek ister misiniz?</p><p>Demek fizik okudunuz, pek ilgim yok ama fiziğin o bilme hissini kim sevmez ki… ormanda beton bir blok vardı<em> (kim bilir niçin konulmuş)</em> soğuk sert beton kütlesi. Serin bir güzellik dedikleri… derler mi ki? Görünce savaşlar gelir aklınıza, ağaçların arasında bir mabet gibi. Kaç yıl griliğiyle beklemiştir? Üzerinde kat kat grafitiler.</p><p>Suluboya yaparsınız demek, suluboyanın susuz kalmış anılara can suyu olduğunu düşünüyorsunuz. Suluboya eserlere geçmişe özlem eşlik eder sanki, gözyaşlarıyla sulanmış gibi. Kolay mı, anıların üzerinden kaç mevsim geçmiş? Hep güneş böyle tepede değil hanımefendi, bulutlar kapar da görünmez günlerce…</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/900/0*52hmMqWr-cuSsXMQ.jpeg" /><figcaption><a href="https://substack.com/@pmamtraveller/note/c-214177809?utm_source=notes-share-action&amp;r=8mely">by Leonard Kosciansk</a></figcaption></figure><p>Yağmuru seversiniz demek. Ben de severim. Uzun zaman yağmur yağmayınca, unutunca yağmurun hissini… sokağa adım attığımda “yağmur değil, şiir yağmış sanki” demiştim içimden. Bir kere fırtınalı yağışta kaliteli bir şemsiyem vardı. Kırılıp kırılmayacağını bilemeyişimi sevmiştim. Kırılmayacağını bildiğiniz bir şemsiyeyle fırtınada yürümek güzel midir hanımefendi? Bir zamanlar şemsiyeyi sevmezdim. Sevip sevmemekten öte uyumlu olunmalı, uyumlu değildim…</p><p>Akşamı sever misiniz? Akşamın derinliği var… bir akşam*, durdurur sizi, o anda yalnız durmak huzur verir. Yazıyorsunuz demek, yazacaklarınız vardır. Sıraya da girmezler ki. Üst üste birikirler de yazılmadan giderler. Hayatın ne büyük yazı olduğuna, ne az yazıldığına şaşırıyorsunuz demek.</p><p>Kendi kendinize şarkılar, şiirler söylersiniz, ağzınızı hafif kıpırdatarak söylediğiniz yüzlerce belki binlerce şiirler var demek. Yazdıklarınızdan güzel bulduğunuz, yalnız o an için söylenilmiş şeyler. O anındılar, geleceğe gelmeyecekler demek.</p><p>Söze nasıl başlamıştık, öyleyse öyle devam etmeyelim. Bu kadar devinimli yaşamda böylesi daha uygun değil mi? Güneş şimdi de mi tepede? Aynı eskisi gibi… yol ciddi bir iştir, minik sesleri duymazsınız. Büyükçe adımlar eşliğinde nefes alışverişleri… alında birkaç boncuk ter. Taşların arasından fışkıran yoldaki o minik çiçekleri kim suluyor sanıyorsunuz hanımefendi? Kim mi eziyor? Yol ciddi bir iştir hanımefendi.</p><p><em>Okuduğunuz için teşekkürler. Beğenilerinizle ve yorumlarınızla destek olabilirsiniz. Keyifli günler dilerim. Diğer hikâye/öykülerime ve denemelerime bağlantılardan ulaşabilirsiniz;</em></p><ul><li><a href="https://medium.com/@emirbozkurttt/list/hikayeler-308599a43f53">List: Hikâyeler | Curated by Emir Bozkurt | Medium</a></li><li><a href="https://medium.com/@emirbozkurttt/list/yazmak-uzerine-denemeler-bd98481e3c62">List: Yazmak Üzerine Denemeler | Curated by Emir Bozkurt | Medium</a></li></ul><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=5c99ff211620" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/dili-turkce-in-turkish/yol-ciddi-bir-i%CC%87%C5%9Ftir-han%C4%B1mefendi-5c99ff211620">Yol Ciddi Bir İştir Hanımefendi</a> was originally published in <a href="https://medium.com/dili-turkce-in-turkish">Çağdaş, Özgün, Yaratıcı ve Türkçe</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Başlangıçlar ve Devam Etmek Üzerine]]></title>
            <link>https://medium.com/dili-turkce-in-turkish/ba%C5%9Flang%C4%B1%C3%A7lar-ve-devam-etmek-%C3%BCzerine-e77db00fa846?source=rss-21cb8a7c4385------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/e77db00fa846</guid>
            <category><![CDATA[emir-bozkurt]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe-yayın]]></category>
            <category><![CDATA[edebiyat]]></category>
            <category><![CDATA[deneme]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Emir Bozkurt]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 07 Feb 2026 05:11:27 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-02-07T05:11:27.070Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>“Başlamak, güç olan bu. Öyleyse başlamayı bırak, devam et.”</h4><h4>Başlamak/Devam Etmek</h4><p>Ferit Edgü’nün Tüm Ders Notları’ndaki başlamak/devam etmek bahsi beni çok etkilemişti.</p><blockquote>“Başlamak, güç olan bu. Öyleyse başlamayı bırak, devam et. Nasıl? Başlamadan devam et. Sonra da başlarsın. Bu bir çözüm yolu mu? Tek çözüm yolu.”</blockquote><blockquote>-Ferit Edgü</blockquote><p>Farklı dönemlerimde, farklı uğraşlara başlarken* bu söz aklıma geldi, her seferinde “devam” ettiğimi düşünmeye çalıştım. Faydasını gördüğümü söylemeliyim.</p><p>Edgü’nün bu sözünden ilhamla 2022 yılının sonlarına doğru defterime bir deneme yazmıştım; denemenin bir kısmını düzenleyerek sizlerle paylaşıyorum.</p><blockquote><em>Başlangıçların zorluğu hepimizin kabulü… İnsanı belirsizlikler, sıfırdan başlamak ürkütür; başlamak demek onlarca sorun ve kendimizi çözüm uğraşlarında bulmamız demektir. Başlamadan devam etmek, bu bakımdan önemli bir kavram.</em></blockquote><blockquote><em>Hayatta hangi şey sadece kendinden ibarettir, hangi şey diğer her şeyden izole bir haldedir? Hayatta her şey bir etkileşim dahilinde olduğundan, başladığımızı sandığımız şeyle etkileşimimizin olduğunu kabul etmek gerekir. Bu etkileşimi hiçe saymaya gerek yok.</em></blockquote><blockquote><em>Gelecekte vakit ayıracağımız şeyler, zamanında başlayıp bir süredir yapmadığımız şeyler olacaktır </em><strong><em>çünkü insan devam eder… </em></strong><em>Yapacaklarımız, yaptıklarımızla ne kadar ilişki dahilinde ise o şeyi o kadar devam* olarak adlandırabiliriz.</em></blockquote><blockquote><em>Başlanılan şeyleri, yeni tanışıklıkları kaybetmek pek zor olmaz. Yaşanmışlıklar artınca insanı kaybetme korkusu sarar. Başlamadan devam ederek* şeylerin etrafını kaybetme korkusuyla sarabilirsin. Bu vazgeçilmez kılma yöntemi, o şeyin sonradan vazgeçilmez olmasının yegane yöntemi olabilir.</em></blockquote><figure><img alt="https://substack.com/@nenadgeorgievski" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/750/0*0O05_LX_80gKGilZ.jpeg" /><figcaption>https://substack.com/@nenadgeorgievski</figcaption></figure><h4><strong>Yazmaya Devam* Etmek</strong></h4><p><a href="https://medium.com/@emirbozkurttt/list/yazmak-uzerine-denemeler-bd98481e3c62">Yazmak Üzerine Denemeler’imde</a> insanlara yazmalarını tavsiye ettim, yakın çevremdeki insanları da yazma konusunda heveslendirdim. Fakat insanlar yazmaya nasıl başlayacakları düşüncesinden kurtulamıyorlar</p><p>İnsanlar “nasıl başlasam ki?” düşüncesinden sıyrılıp bir türlü gönül rahatlığıyla yazamıyorlar. Başlangıçlara merakımız kitapçı raflarında da kendini gösteriyor: Etik 101, Felsefe 101, Tarih 101… Nedense bir türlü devam*ı gelmiyor :) <em>“Başlamak, güç olan bu. Öyleyse başlamayı bırak, devam et.” Ç</em>ünkü insan devam eder…</p><figure><img alt="https://x.com/soiled_plants2" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*wf6t5Sq_f68hn_qG.jpeg" /><figcaption>https://x.com/soiled_plants2</figcaption></figure><p>Yazmak bağ kurmanın en kolay olduğu aktivitelerden olsa gerek… Okul sıralarına adım attığımız andan itibaren yazmakla aramızda bir etkileşim başlıyor. Bu etkileşimi hiçe saymaya gerek yok.</p><blockquote>“Başlangıcındadır benim sonum” -T.S. Eliot</blockquote><blockquote>Başlangıçlar… neye başlanır ki hayatta? Herkes devam ediyor. Başlamak için fazla süreçleri intiva ediyor yaşam. Bir yazımda değindiğim üzere; “başlama o zaman, devam et!”</blockquote><blockquote>Bu deftere başlıyoruz… bir önceki defterlerden bağımsız mı ki? Bağımsız olsa el titremeden böyle yazılabilir miydi? Bu özgüven bir şeye dayanmıyor mu? Dayandığı ilk sayfadaki kapak resmi olmasa gerek… Bu defterin de başlangıçları var, her şeyin olduğu gibi… Başlangıç sayılan nice şeyin de bir başlangıcı var… <em>(17 Aralık 2025, defterime başlangıç yazısından)</em></blockquote><p>Hayatta hangi şey sadece kendinden ibarettir, hangi şey diğer şeylerden izole haldedir? 17 Aralık 2025’te defterime yazdığım başlangıç yazım 2022’de ele aldığım konunun, 2022’de ele aldığım konu ise Ferit Edgü’nün bir denemesindeki cümlelerin devamı değil mi aslında?</p><p>Yazdıklarımız ve yazacaklarımız bir bakıma harflerle tanışıklığımızı borçlu olduğumuz “Ela, lale al”ın ve “Ali topu at”ın devamı… Bu nedenle ilk kez yazılıyor olsa bile günlük, hikaye hatta roman yazmak “devam” olarak adlandırılabilecektir. “Devam” edebilmek için “devam” olarak adlandırmaktan çekinmeyiniz :)</p><h4>Yeni Defterlere Başlamak</h4><p>Devam etmenin içinde de nice başlangıçlar olduğunu söylemeliyim. Yazmak benim için “devam” olarak adlandırılabilecek olsa da kendine has başlangıçları var.</p><p>Bazen başladığımızı fark edemiyoruz, yeni ifadeler kullanmaya başlamışız (muhtemel etkilenmişiz bir yerlerden, bir şeyden) başlangıçları öyle ustaca devam etmenin içinde harmanlamışız ki gözümüze çarpmıyorlar. Bazense gözden kaçırmak elde değil, yeni defterlere başlanılıyor… Her birine başlangıç yazısı yazılmasa olmaz. Bu yazılarda ele aldığım konuları önemli buluyorum. İlk sayfada onlara yer vermemin bir sebebi olmalı diye düşünüyorum.</p><p>Başlangıç yazıları incelediğimde daha çok “başlangıçlar” ve “yazma” eylemi üzerine bir şeyler yazdığımı fark ettim. Yazının devamında, farklı zamanlarda defterlere veya dijital güncelere yazdığım başlangıç yazılarının bir kısmını sizlerle paylaştım.</p><p>Yazmaya “nasıl başlasam ki?” düşüncesinde olanlar için bu yazılar; başlangıçların, devam ederken de bitmediğini gösterdikleri için örnek teşkil edebileceklerdir. Konu her defasında elbet oraya gelecektir. “Başlangıçlar” ve “Nasıllar” üzerine düşünüp devam etmeyi geciktirmeyin, bir yazımda göreceğiniz üzere kırık bir tükenmez kalem bile size fazlasıyla ilham verebilir :)</p><h4>Başlangıç Yazıları</h4><blockquote>Hayatta bin farklı hedef vardır ama hedeflerin kesiştiği bir küme vardır ki bu devamlılıktır. Devamlılığın başlı başına kendisi bir hedeftir. Hayatta devam ettirdiğimiz şeylerin sayısı azsa devam etmeyen şeylerimizden biz nasıl ‘devam’ edebiliriz ki? Şeyler* devam ettiği sürece bizim mevcudiyetimiz ‘devam’ olarak adlandırılabilir. <em>(11 Aralık 2022)</em></blockquote><blockquote>Dün tarih attıktan sonra yazıya başlamadan abimle ettiğimiz sohbet uzadı ve deftere başlangıç yazısını sonra yazmaya karar verdim. Bugün karşınızdayım. Eski tarihi silmedim çünkü izi kalsın istiyorum… başlamanın eşindeyken başlayamamanın ama buna en ufak bir şikayeti olmamanın nişanesi olarak kalsın o tarih<em> (24 Mart 2024 &amp; 25 Mart 2024)</em></blockquote><figure><img alt="ilgili defter sayfalarından…" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*2NkYW9t0paUFzcMU.jpeg" /><figcaption>ilgili defter sayfalarından…</figcaption></figure><p>Eylül ayının güncesini yazmaya başlamanla geçen 2 ayı, 2 ayda yazdığın onlarca yazıyı, bir projeye başlamanın önemini düşünüyorsun… başlayınca devamı geldiği gibi zamanın ne hızlı geçtiği de gözler önüne seriliyor… zaman geçerken geçmemesi için yaptığımız şeyler değil mi biraz da yazmak? Geçeni gelene taşımak değil mi yazmak? Binmekte olduğum Marmaray’daki yolcular gibi her biri bir koltukta geleceğe doğru seyahat etmiyor mu yazıların… başarısız benzetmelerle başlayan bir günce… <em>(4 Eylül 2023)</em></p><blockquote>Her defter başlangıcı zor… onlarca deftere başladım, hayırlısını bitirdim. Her yazı da zorlandığını söyleyemem ama tüm defter başlangıçlarında kalemimi dizginlemekte zorlandım. Çok şey söylemek isterdi… güzel dileklerden, temennilerden, dualardan söze pek az yer kalırdı…<em> (11 Ağustos 2025)</em></blockquote><blockquote>20–30dk arasında ön hazırlıksız yazılan yazılara bakınca, oradan çıkan düşüncenin çok boyutluluğuna, açık fikirliliğine göz gezdirince gündelik hayatta düşünce potansiyelimizin ne kadar altında şeylerle vakit öldürdüğümüz ortaya çıkıyor. Sanırım uzun yıllardır doğruluğunun, farklılaştırıcılığının, yol göstericililiğinin varlığına inandığım tek metot ‘serbest yazmak’ Derslerde konu anlatılacağına bir kalem bir kağıt… Bırakın çocuklar anlatsın… <em>(21 Haziran 2023)</em></blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*_vlepfZtLbmBhmpN.jpeg" /><figcaption>Bu meydanda aynı fotoğraftan ne çok çekilmiş… Substack’te rastlamıştım ama tam kaynağını henüz bulamadım.</figcaption></figure><blockquote>İleride unutursak diye hatırlatmakta fayda var, bu yazıyı ve geçenki defterin birçok yazısını kırık Pensan büro 1.0mm kalemle yazıyorum. Aynı model kalemden kalemlikte çok var, fakat bu kırıklığıyla (herhalde odada yere düşmüş ve ben veya başkası terlikle üstüne basıp kırmış) diğerlerinden ayrıldığı için kalemlikte gözüm hep bunu seçiyor. Ama doğru ama yanlış bilemem, kırıklığının daha güzel yazmasına vesile olduğunu da düşünmüyor değilim. Alakasız benzetmeleri sevmesem de arada insanın yapası gelir. İleride okuyacak kendimin affına sığınarak benzetmeye başlıyorum.</blockquote><blockquote>İnsanın eninde sonunda yazdığı kendisinden başkası değildir. İnsan başkalarında bile kendisini yazar… Sevdiklerin senle irtibatları sayesinde sevdiklerin olur. İyisiyle kötüsüyle sen varsındır hayatta, sevdiklerin sağlarken de hayattan göç ettiklerinde de senle birlikte yaşarlar.</blockquote><blockquote>Hayattaki her şeyimiz, tüm sevdiklerimiz bizimle alakalıdır. Biz varsak yani sen varsan onlar vardır… İşte sen tüm yaşadıkların, tüm anıların, tüm beraber yaşattıkların, yaşatamadıklarınla biriciksin. İşte o yüzden değerlisin. İnsan bu sebeple yazmalı. Biricik olan şeyi, ‘seni’ en çok gördüğün yerlerden biridir yazmak…</blockquote><blockquote>Aynılaşmaya direnmenin güzel bir yoludur. Sen belki kendine kimi zaman kızıyor, kimi zaman harcadığın fırsatlara, gerçekleştiremediğin potansiyellere kahroluyorsundur… Fakat sen de kırık pensan kalemi gibi mükemmel olduğun için değil, biricik olduğun, kalemlikte aynı model aynı renk kalemlerden farkın olduğu için sensin. Kırılsan da üzülsen de sevinsen de hep tercihlerin senden yana olsun çünkü sen var oldukça yaşadıkların, yaşattıkların, yaşayacakların anlam kazanır.<em> (25 Mart 2023)</em></blockquote><p><em>Okuduğunuz için teşekkürler. Beğenilerinizle ve yorumlarınızla destek olabilirsiniz. Keyifli günler dilerim.</em></p><ul><li><a href="https://medium.com/@emirbozkurttt/list/yazmak-uzerine-denemeler-bd98481e3c62">List: Yazmak Üzerine Denemeler | Curated by Emir Bozkurt | Medium</a></li><li><a href="https://medium.com/@emirbozkurttt/list/ferit-edgutum-ders-notlar-uzerine-98e1dddecf1c">List: Ferit Edgü-Tüm Ders Notları Üzerine | Curated by Emir Bozkurt | Medium</a></li></ul><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=e77db00fa846" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/dili-turkce-in-turkish/ba%C5%9Flang%C4%B1%C3%A7lar-ve-devam-etmek-%C3%BCzerine-e77db00fa846">Başlangıçlar ve Devam Etmek Üzerine</a> was originally published in <a href="https://medium.com/dili-turkce-in-turkish">Çağdaş, Özgün, Yaratıcı ve Türkçe</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[havalar…]]></title>
            <link>https://medium.com/dili-turkce-in-turkish/havalar-53c959df8ded?source=rss-21cb8a7c4385------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/53c959df8ded</guid>
            <category><![CDATA[hikaye]]></category>
            <category><![CDATA[emir-bozkurt]]></category>
            <category><![CDATA[öykü]]></category>
            <category><![CDATA[türk-edebiyatı]]></category>
            <category><![CDATA[edebiyat]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Emir Bozkurt]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 02 Jan 2026 08:41:16 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-01-02T09:41:26.514Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3>“havalar…”</h3><h4>hikâye/15 Kasım 2024</h4><p>-ee ne diyorsun şimdi son olarak?</p><p>Son olarak mı… her zaman söylenecek bir şey varken son bulmanın anlamsızlığını hissetti. Sözü suskunluğa söyletmeyip “havalar…” dedi.</p><p>Yanlış duymuş gibi “havalar mı?” diye sordu kadın. Son sözünü söylemişti adam, konuşmaya devam etmedi. Havadan sudan konuşmaya başlamışken konuşmanın sonuna gelmişlerdi.</p><figure><img alt="Art from Seong Ryul" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*4NjCFRczF8u6i9wl.jpeg" /><figcaption>Art from <a href="https://www.bisougallery.com/artist/seong-ryul">Seong Ryul</a></figcaption></figure><p>Kadın, cama yaklaşıp havayı incelemeye başladı. Göze bir tuhaflık çarpmıyordu. Bulutların yer yer karartılarının arttığı noktalar vardı. Yağışın gelip gelmeyeceğini, nasıl bir yağış olacağını kestirmek zordu. Bu konuda maharetli olduğu söylenemezdi.</p><p>Mutfağa kahve demlemeye gittiğinde kapının kapandığını işitti. Adam gitmiş, onu “havalar…”la baş başa bırakmıştı. Havaların üzerinde durmamaya karar verip sevdiği edebiyat dergisini okumak için evde kendine yer beğendi.</p><p>Sırtına Hokusai’nin çiziminin yer aldığı yastığı koydu. Önde, dalgalarla boğuşan teknelerin yer aldığı çizimde, mürettebat canı pahasına çalışıp kürek çekiyorken arkadaki dağ tüm heybetiyle resme dinginlik katıyordu.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/800/0*SknbXZJQKfwB9OdK.jpeg" /><figcaption>Hokusai, Thirty-Six Views of Mt Fuji, Tokaido Ejiri Tago-no-ura</figcaption></figure><p>Kahve eşliğinde dergide rastladığı huzurlu bir hikayeyi okumaya koyuldu. Anlatı, nehrin sakin akışını andırıyordu. Hikayenin satırları çatışmadan uzak bir dinginlikte birbirini izliyordu.</p><blockquote>“…kısa adımlarla yürüyor, mis kokuları içine çekmek için ara ara duruyordu. Zamanın nasıl geçtiğini anlamaksızın çayırların büyüsüne kapılmıştı.</blockquote><blockquote>…</blockquote><blockquote>çayırların arasında keşfe çıkar, çiçeklerin geçit vermediği zamanlarda, gözlerini kapatır ve kendisini çiçeklerin arasında dolaşan bir kirpi olarak hayal eder ve uzun saatler boyunca kirpi olarak çiçeklerin arasında dolaşırdı.”</blockquote><p>Gök gürültüsüyle irkildi. Yağmur başlamıştı. Söylenerek pencereyi açtı: “tamam, sen kazandın… havaları biraz daha düşünebilirim.” Hava, sabahın serinliğiyle birlikte odaya dolarken pencereden dışarıyı gözlüyordu.</p><p>Korna sesleri artmıştı. Şehir yağmura ilk karşılığını veriyordu. Yağmur kısık kısık sesler çıkarıyordu: “tık, tık…” kirpinin adımları da böyle olmalıydı.</p><p>Yağmurun sesini başka seslere benzetmeye çalıştı. Sesi benzersiz olduğu gibi buluştuğu zemine göre farklı sesler çıkardığından kendi içinde de eşsizdi. Toprakla buluşan yağmur damlalarının çıkardığı varla yok arasındaki o ince sesi düşünmek huzur bulmasına yetmişti.</p><p>Pencereyi kapatıp koltuğa uzandı. Soğuyan kahvesinden büyük bir yudum aldı. Saçıyla oynamaya başladı. Hikayedeki kirpiyi düşünüyordu, çiçeklerin keskin kokusu, koku duyusu sağlam olan kirpi için kimi zaman bunaltıcı olabilirdi. Onca çiçeğin arasında olmaktan mutlu muydu, en çok hangi kokuyu severdi…</p><p>Adamın son sözü ve gidişi hakkında ne hissettiğini ve ne hissetmesi gerektiğini bilmiyordu. Bu konudaki düşünceleri bir türlü kelimelere dökülmüyordu. Gitmeden önce bir an da olsa tedirginlik duymuş muydu? Kapının kolunu kavradığında kapıyı açıp gitmekle kalmak arasında ne kadar süre bocalamıştı… sorduğu soruların cevaplarını merak etmiyordu. Kirpiyi daha çok merak etmesinden hoşnuttu.</p><p>Montunu alıp yürüyüşe çıktığında yağmur henüz dinmişti. Saat erken olmasına rağmen yağıştan sebep arabaların farları açıktı. Kaldırımlardan sular akıyor, araç farlarının yollardaki suya çarpıp çoğalan renkleri, sokakları etkileyici bir güzelliğe büründürüyordu. Mücevherci vitrinini andıran bu renk cümbüşü, onu duraksatırdı. Her an takıların ve renklerin değiştiği bir vitrini andıran sahneleri, acelesi olmadan izlerdi.</p><p>Son olarak “havalar…” demişti. Havalar çeşit çeşitti; yağışlısı, güneşlisi, karlısı, sislisi… Havaların hepsi güzeldi, havaların günlere dağılımlarına göre oluşan mevsimlerden hangisini sevdiğini düşündü. O kıştaki baharı, yazdaki sonbaharı seviyordu. Sonbahar, sonbahar olarak güzeldi.</p><p>Yazı, bir yakut olarak düşündü. Yaz; içinde renk renk meyvelerin, plajın, deniz fosillerinin yer aldığı oldukça renkli bir taş olmuştu. Sonbaharı bir taşın içine hapsetmedi. Solmuş yaprağın ölümsüz güzelliğindeki kıvrımlar, sonbaharı yeterince anlatıyordu.</p><p>Sonbahara ayrı bir sevgi besledi. Son söz, son bahar… benzerlik hoşuna gitmişti. “Son bahar olarak ne dersin?” diye sorsa ne cevap alacağını düşündü. Adamın kafasının karışacağını düşünüp neşelendi.</p><p>Yürürken karnında bir ağrı hissetti. Üşütmüş olmalıydı, havalar birkaç gündür soğuk seyretmiş, pek dikkat etmemişti. Eve dönünce sıcak su torbası koymaya karar verdi, sıcağın dağınık düşüncelerini de rahatlatacağını düşündü.</p><p>Adımlarını kısa kısa ama sık şekilde atarken son da olsa öyle böyle, söz işte diye düşünüyordu. Ağızdan bu denli kısa sürede çıkan kelimeler için düşüncelerde boğulmaya gerek var mıydı? Düşünmeden gelişigüzel söylenilmiş bir söz işte…</p><p>Yağmur tekrardan başladı.</p><p>Döndüğünde ıslanmış ve yorulmuştu. Karnına su torbasını koyup uzanırken dergideki yazıyı okumaya devam etti.</p><blockquote>“Kirpi olarak çiçeklerin geçit vermediği tepeye doğru minik adımlarla ilerlediğini düşünürdü. Dikenleri çiçeklerin dallarına takıldığında bitkilere zarar vermeden başka geçitler bulmaya çalışırdı. Hayallerinde çiçeklerin kirpinin sığamayacağı şekilde sıklaştığı ve başka geçit vermediği olurdu.</blockquote><blockquote>…</blockquote><blockquote>Kendini başka bir hayvan olarak hayal edip ilerlemezdi. Çiçeklerin geçit vermemesini, gerçekliğe dönme konusunda bir işaret olarak görürdü. Hayallerinden sıyrıldığında dahi hayal mi gerçek mi olduğu anlaşılamayacak güzellikteki manzara kafasını karıştırırdı.</blockquote><blockquote>Her sabah yataktan kalktığında dün gördüğü manzaranın, dolaştığı çayırların gerçek olup olmadığını düşünürdü. Endişelerini sonlandırmak adına erkenden yola koyulurdu. Çayırlara ulaştığında “gerçekmiş!” diye mutlu bir sesle endişelerine cevap verir ve yine hayallere dalardı.</blockquote><blockquote>Yine bir gün”</blockquote><p>Telefonuna bildirim geldi.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*UXWcN0kR1G3hq7y1.jpeg" /><figcaption><em>“Meadows Ridge” by Gordon Mortensen</em></figcaption></figure><p>Bir arkadaşı “bugün buluşalım mı? nasılsın?” yazmıştı. Mesajı görmezden gelip hikayeye devam etti;</p><blockquote>“…çiçeklerin sık olduğu tarafa baktığında, hayal mi gerçek mi olduğu anlaşılamayacak güzellikteki manzaranın gerçeğin tarafına yaklaştığını hissetti. Çiçeklerin rengi soluklaşmıştı. Hâlâ kendisinin geçemeyeceği sıklıktaydı fakat kirpinin sığamayacağı bir yanı kalmamıştı.</blockquote><blockquote>Hayallerinde çiçeklerin kirpiye geçit vermemesini, gerçekliğe dönme konusunda bir işaret olarak gören kızı, hayallere daldığında gerçekliğe dönememe endişesi kaplamıştı.”</blockquote><p>Su ılımıştı. Torbanın suyunu yenilemek üzere mutfağa gitti. Kettleda su ısınırken telefona bakıyordu. Ayıların kış uykusuna yattığı haberine görünce kirpilerin de kış uykusuna yattıklarını hatırladı. Hikayedeki kızın çiçek bahçesinde kirpinin bile geçemeyeceğini hayal ettiği o sık dalların kirpiye kış uykusuna yatmak için kuru, korunaklı bir yer olup olmadığını düşünürken ısıtıcının düğmesi attı.</p><p>Salona geçerken hiç ayı görüp görmediğini düşündü. Gördüğünü hatırlamıyordu. Her sene ayıların kış uykusuna yatamayışları gündem olurdu. Bu sene gecikmeksizin kış uykusuna yatmışlardı demek. Suratında bir tebessüm belirdi.</p><p>Eskiden okuduğu bir romandaki ayısıyla evi terk eden adamı hatırladı. Ayısıyla mağaraya sığınmış, mağaraya sığındıkları günün gecesinde ayı kış uykusuna yatmıştı. Baharın gelişiyle uykusundan uyandığında çok sevdiği sahibinin teninin soğukluğunu hissedince üzülmüştü. Bir daha kış uykusuna yatabilmiş miydi acaba…</p><p>Düşüncelerinden bunalmıştı. Arkadaşından gelen mesajı cevapladı, bir saat sonrasına sözleştiler.</p><p>Bir kafenin zarif iç mekanındaydılar. Şık avize kafeye restoran havası katıyordu. Bir süredir konuşmakta olan arkadaşı, “… artık neyin ne olduğunu anlamak zor” diye konuşmasını bitirdiğinde;</p><p>-buna dertleniyor musun?</p><p>-Hayır, kaygılıyım sadece. Öngörememek kaygılandırıyor…</p><p>Konuşma sessizliğe bürünmüştü. Önündeki porselen bardağa tırnaklarıyla vurup kısık, ritmik sesler çıkarıyordu. Öngörülen gelecek, hep gerçeğinden daha karmaşıktı. Öngörmenin karamsarlığı bitmiyordu… Zamanın samimiyetle geldiğini düşündü.</p><p>Camdan dışarı gözlerken pastaneyi görünce canı elma şekeri çekti, iki üç yılda bir aklına geldikçe alırdı. Nereden aldığına bakmaksızın yediği tüm elma şekerlerinin güzel olduğunu anımsıyordu.</p><p>Pastanenin camı buğulanmış, dışarıdan bakıldığında insanın içini ısıtan bir renge bürünmüştü. İnsanlar akşam çıkan vişneli çörekler için sıra bekliyorlardı. İçeriden çıkanlar, kese kağıdını açıp çörekleri yemeye koyuluyorlardı. Vişneli çörek kokusu tüm sokağa yayılmış olmalıydı.</p><p>Arkadaşıyla kafenin çıkışında vedalaştılar. Sokağa çıktığından bugün semt pazarı olduğunu hatırladı. İnsanlar ellerindeki poşetlerle evlerine koyulmuştu. Bir süre kuş sürülerinin çıkardığı seslerin eşliğinde havadaki danslarını izledi.</p><p>Kuşların kalabalığı, yalnızlığını hatırlattı. Yalnızlığa dair sevdiği bir söz vardı: <em>“derilerimiz kalındır, ellerimizi birbirine uzatırız, ama nafile bir çabadır bu, yalnızca birbirimizin kaba derisine sürtünürüz” </em>Yalnızlığı düşünebiliyor oluşu, yalnızlığından daha etkileyiciydi. Her daim ağzından çıkabilen, düşüncelerini oluştururken kullandığı kelimeler… Derilerimiz kalın ama sözcükler geçirgen diye düşündü. <em>Bir de sözcüklere sığınmasak…</em> Dil yalnız kalmayı güçleştiriyordu.</p><p>Dilin mevsimlerini düşünmeye daldı. Dilin sonbaharı… sözcüklerin puslu, yağışlı bir havayı andırdığı, insanın içini hem üşüten hem ısıtan kelimeler… Dilin kışı… sözcüklerin soğuk karlı bir yolu andırdığı, insanı ufuktaki sıcaklığın ümidiyle sayfalarında gezdiren kitapları anımsadı.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*gb6sKam7AktoAkMa.jpeg" /><figcaption><em>Sunset Landscape by Heinrich Gogarten</em></figcaption></figure><p>Okuduğu bazı yazarların takvim yapraklarına sıkışıp kaldıklarını hissederdi. Dilde ne takvim yapraklarına ne de bir mevsime takılı kalmak isterdi.</p><p>Kuşlar dansını tamamlamış, semalardan ayrılmak üzereydi. Akşam olunca kuşların nereye sığındıklarını soran bir şiiri hatırladı. Şiirin tamamını açtı “<em>Sustuğun yerde bir şeyler kırılıyor”</em> <em>“Bir de seni ekliyorum susuşlarıma”</em> dizelerine rastladı. Bu dizelerden ilhamla mırıldandı: <em>“Bir de seni ekliyorum havalara… yağmurlu, bulutlu, senli, güneşli…”</em> bir daha denedi; “<em>Bir de seni ekliyorum havalara… senli yağmurlu, yağmurlu, güneşli, senli güneşli…”</em> Hoşuna gitmedi.</p><p>Yerler ıslakken akşama doğru daha renkli olurdu sokaklar. Sokak ortasında durmuş insanları seyrediyordu. Yorgun gözlerden okunan nice duygularda, heyecanla yürünen yollarda… Hayatın her an ne kadar çok şey söylediğine şaşırıyordu. Suskunluğa verilmiş anlamlar suskunlaşıyor; çehreler, sokaklar, havalar konuşmaya başlamak üzere boğazlarını temizliyordu.</p><p>Hayat bu kadar sesliyken mevsimlerden sonbahar vakitlerden akşamdı. Mandalina almaya karar vermişti. Pazar kapanmak üzere olmalıydı, yetişmek için hızlı adımlarla yürümeye başladı.</p><p><em>Yazılarımdan daha önce haberdar olmak için aşağıdaki bağlantıdan açılan sekmeye e-posta adresinizi yazarak mail bültenime (ücretsiz) abone olabilirsiniz;</em></p><p><a href="https://emirbozkurt.substack.com/subscribe?params=%5Bobject%2BObject%5D">Subscribe to Emir Bozkurt Deneme ve Hikaye Yazıları</a></p><p><em>Diğer hikâyelerime aşağıdaki bağlantıdan ulaşabilirsiniz;</em></p><p><a href="https://medium.com/@emirbozkurttt/list/hikayeler-308599a43f53">List: Hikâyeler | Curated by Emir Bozkurt | Medium</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=53c959df8ded" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/dili-turkce-in-turkish/havalar-53c959df8ded">havalar…</a> was originally published in <a href="https://medium.com/dili-turkce-in-turkish">Çağdaş, Özgün, Yaratıcı ve Türkçe</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Dede Fatih Kolçak]]></title>
            <link>https://mediumturkiye.com/dede-fatih-kol%C3%A7ak-a600204c022c?source=rss-21cb8a7c4385------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/a600204c022c</guid>
            <category><![CDATA[kisa-hikaye]]></category>
            <category><![CDATA[dede-fatih-kolçak]]></category>
            <category><![CDATA[hikaye]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Emir Bozkurt]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 11 Dec 2025 09:08:58 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-12-11T12:26:31.468Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>2 Ocak 2025’te kaybettiğimiz Dede Fatih Kolçak’ın anısına…</h4><p>2 Ocak 2025&#39;te kaybettiğimiz Dede Fatih Kolçak’ın Mazeret adlı hikayesinde geçen şu cümlelerle başlamak isterim;</p><blockquote>“Sen de bir gün büyüyeceksin.</blockquote><blockquote>Bir sürü şey kaybedeceksin,</blockquote><blockquote>bir sürü şey kazandığını zannederken.” -Dede Fatih Kolçak</blockquote><p>Büyüyoruz… Nice güzel hatıraya ev sahipliği yapan hayatlarımıza hüzünlü kayıplar eşlik ediyor. En azından biraz olsun hatırasını yaşatmak ve bu değerli insanı tanımanız adına Dede Fatih Kolçak’tan bahsetmek isterim.</p><p>Fatih Abi kendine has, farklı bir insandı. Rundamental adlı koşu kulübünde tanıştığımızda 16–17 yaşlarında başta şiir olmak üzere edebiyata meraklı bir gençtim. O da edebiyata meraklıydı fakat 14 yaşında içinde duyduğu sese kulak verip yazar olmak isteyen Fatih Abi’yi edebi kişiliğinden ziyade “kendisi” olarak tanımlardım. Hayatı ile edebiyatı birbirine oldukça içkindi, her kelimesinde kendi hayatını yazıyor gibiydi.</p><p>Hayat, uzmanlaşmayı dayatıp insanlara küçük odalar dağıtırken Fatih Abi o odalara sığamayan, dar kalıplardan çıkmaya çalışanlardandı. 50 yıllık ömrüne nice sevinç, mücadele, pişmanlık ve mutluluğun yanı sıra pandomim, tiyatro, kuklacılık, yazarlık ve birçok şey sığdırmıştı.</p><p>Her şeyi kendi başına yapmaya çalışmasına hayret ederdim. Her şeyiyle kendi olan, farklı bir insandı. Farklılığı hayata zenginlik katan bir farklılıktı. Birçok şeyi başkalarından görerek yaptığımız, kendimize özgü olamadığımız hayatta, Fatih Abilerin değeri ortaya çıkıyor.</p><p>Ondaki motivasyonu hayretle izliyordum. 13–14 kez baştan yazdığı <em>(henüz yayınlanmayan)</em> romanıyla, geliştirdiği resim yeteneğiyle<em> (çocuk kitabı yazıyordu ve resimlerini kendi yapmaya çalışıyordu)</em>, seslendirmeye uygun olmadığı düşünülen sesini geliştirmek için uyguladığı diksiyon eğitimleri ardından onlarca kitap/hikaye seslendirişiyle, yağmur çamur dinlemeden bisikletiyle yaptığı yolculuklarla, hastalığının son raddesine kadar geleceğe dair aklındaki onlarca projeyle… <a href="https://www.youtube.com/watch?v=2acGl1gHkIw">Fatih Abi kendisinin anlattığı hikayedeki kurbağa gibi</a>* mücadeleci birisiydi.</p><p>Kendi yazdığı öyküde geçen<em> “Hayatta bir çoklarının yapamam sandıkları şeyleri yaptım. Bir çoklarının bırakamazsın dedikleri ve kendilerinin hâlâ bırakamadığı bir çok şeyi bıraktım.”</em> şeklindeki cümleler Fatih Abi’nin bir çoklarının olumsuz sanılarına karşı mücadelesiyle inşa etmeye çalıştığı hayatının özetiydi adeta.</p><p>Daha önce yazılmış oyunları sergilemektense kendi yazdığı oyunu sergilemek istiyordu, hayallerini daha önce yapılmış kuklalarla inşa etmiyordu tahtalardan kendisine kuklalar yapıyordu. Kadıköy’deki gösterisine gitmek üzere Sultangazi’den arkasına kukla gösterisi için eşyalarını bağladığı bisikletiyle yola çıkıyor ve yalnız kıta değiştirirken toplu taşıma araçlarını kullanıyordu.</p><p>Fatih Abi ile yazılarımızı birbirimizle paylaşır, yazdıklarımıza karşılıklı yorumlarda bulunurduk. Asıl amacımız yazma motivasyonunu diri tutmaktı. Her kelimesinde adeta kendi hayatını yazdığından Fatih Abi’yi daha iyi tanıyabilmeniz adına, 2018 yılında Fatih abiyle birbirimize yazılarımızı attığımız süreçten Fatih Abi’ye ait 3 öykü paylaşmak isterim. <em>(Belki bir başka yazıda da o dönem benim yazdığım birkaç öykü paylaşırım)</em></p><h4>TANRILAR VE KARINCALAR</h4><p>Yeniden başlamak için biraz geç gibiydi. Ve hep bu böyle olagelmişti. Ben bir çok şeyi geride bırakıp yeni şehirlere taşınmış yeni bir hayata başladığımı sanıp aynı şeyleri tekrar edip durmuştum hayatımda.</p><p>Aynı kadınlardı kadınlar. Aynı akşamlardı akşamlar ama ben kendime verdiğim bu cezalarla biraz daha büyüdüğümü varsayarak eskitiyordum ellerimi.</p><p>Eller eskimez ki! Eskiyen zihindir. Buruşan ve içine bir çok şey alıp eskidikçe anıları güzelleştiren zihindir. Şayet o gerçeği olduğu gibi saklasaydı yaşamak için hiçbir sebebimiz kalmazdı.</p><p>Yalan, zihnin bir savunma mekanizmasıdır. İnsan kendini kandıramasa bir gün bile duramaz buralarda. Gerçeğin ancak süslenmişine tahammül edebiliyoruz, acıları küçültüyoruz ilk başta, ferahlıyoruz, sonra onları abartıyoruz hatırlarken.</p><p>Kendimizi abartıyoruz. Kendimize olduğumuz kadarıyla hiç tahammülümüz kalmadı çünkü. Artık yeter diyeli çok oldu. Ben açıkçası kendimi biraz seviyorum. Aslında sevgi de değil bu.</p><p>Kendime acıyorum. Kendime karşı biraz alttan alıyorum çünkü başka biri olabilmek için o her şeyi denedi. Her şeyi kaybetti. Yeniden başladı hep romanlara ve şehirlere ve kadınlara ta ki hiçbir şey kalmayana kadar.</p><p>Eğer kendimi biraz hoş görmeseydim çok başka biri olurdum şimdi. Bunu hepimiz yapıyoruz. Yıkılıyoruz, elimizi elimizden tutup kalkıyoruz boşluklara tutunarak. Gölgelerin omzuna başımızı yaslıyoruz. Biraz ağlıyoruz.</p><p>Sonra hepsi geçiyor anneciğim. Eğer takatim olsaydı içime bir anıt mezar diktirirdim çocukluk anılarımdaki greyderleri hatırlayarak. Dev tekerlekli kamyonlar ve vinçleri. Ama zihnim bu kadar gürültüyü kaldırmaz.</p><p>Acıları dağınık bıraktım. Aşklarımı dağınık bıraktım yüzden annemden başka hiç bir kadını özleyemiyorum. Arzularımı dağınık bıraktım ve kayboldular. Eskiden bunu bir erdem zannedip arzuların varlığından utanırdım.</p><p>Şimdi erdemli miyim bilmiyorum, bana hiç öyle gelmiyor. Sanki her şey başıma bir tesadüf olarak gelmiş gibi. Bu yeryüzünde hiç kimse bir tesadüf eseri yalnız kalamaz. Yalnız kalmak cesaret işidir. Yalnız kalmak delilere, Tanrılara ve hiç okunmayan yazarlara mahsustur.</p><p>O yüzden onlarda bizi cezbeden bir şeyler olur. Bir burukluk. İyimserlik karıncalarının sırtında taşıdığı gözyaşları deniz oldu çünkü. İçimize hep delileri, Tanrıları ve yazarları çağırıp duruyoruz ve zamanını kaçırdığımız için ıssızlıktan başka bir şey yok.</p><p>Eller eskimez ki, eskiyen zihinlerdir sahiden…</p><p><strong><em>Yazan: Dede Fatih Kolçak</em></strong></p><p><em>8 Eylül 2018</em></p><h4>ARIZALI MOTORLAR</h4><p>Güzel ülkelerde doğmayı ben de isterdim. Ama karanlığa alıştırıldım, umutsuzluğa alıştırıldım. Tüm gençliğim böyle kıt kanaat geçinerek geçti ve hiç kazancım olmadı kendimi kandırma kabiliyetimden başka. Hiç zengin olmadım ama hep zengin olacakmış gibi bir his vardı içimde Şimdi o his yok ve ben artık daha huzurluyum.</p><p>Hiç bir şeyim yok ve bu hale dahi şükretmeyi öğrendim annemden kalma bir marifet olarak.</p><p>Güzel ülkelerde doğamadık hiçbirimiz. O yüzden mutlaka güzel olmak zorundayız. Üstümüze daha çok görev düşüyor bu konuda. Daha çok şükretmek ve kahve kokmak zorundayız.</p><p>Hiç yazlığım olmayacak benim ama bu pek sorun değil artık. Sadece yaşamanın kendisi beni mutlu edebiliyor. Bu kendi kendine olmadı hiç şüphesiz, ben umutlarımın boş olduğunu anladığımda ölmemek için kendimi olgunlaştırdım.</p><p>Kendimden başka elimde hiçbir şey yoktu, o yüzden koştum, okudum, çizdim ve yazdım. Çünkü güzel ülkelerde doğamamıştım bir türlü. Babam bir kablo işçisiydi, bir ev yaptı dişinden tırnağından artırarak, şimdi hiç kimse ev yapamıyor.</p><p>Bir sonraki çağda ben yokum. Çoktan yorulmuş ve hayattan çekilmiş olacağım, sessizliği dinleme hakkımı kullanacağım taşlı ve mor çiçekli bir bahçede, dere boyunda ve annemle. Ama bir sonraki çağ da bir şeyler yazdım onlar olacak.</p><p>Umutsuzluğu dert etmedim ve azla çok şey yapmayı öğretmeye çalıştım çocuklara. Bir gün ufuktan çıkıp gelecekler, Atlar kuşlar ve köpeklerle beraber bizim çocuklar. Çünkü onların başlarını pencereden uzatacak bir şeyler bıraktım sehpaya. Onlara biraz papatya bıraktım. Umutlarımdan feragat edip onlara umutlar ve daha güzel bir ülke bıraktım kendi yaşadığımdan artırarak.</p><p>Onlara el değmemiş aşklar bıraktım tepelerin ve kızıl güneşlerin arkasında. Onlara onlarsız hiçbir anlamı olmayacak bir dünya bıraktım. Telleri kestim sınırlarda. Duvarları yıktım. Ben küçük bir hayat yaşadım buna bir daha kimse mecbur kalmayacak bu yeryüzünde.</p><p>Herkesin biraz çocukluğundan kalma atları olacak. Bahçede biber, lavanta ve kasımpatıları olacak. Kimse artık daha çoğunu istemeyecek hayattan. Buna gerek kalmayacak yazdıklarımız yüzünden. O bizi hep üzmüş olan o kitaplar yüzünden.</p><p>Güzel ülkelerde doğmadık hiçbirimiz. Ama hiç kuşku yok ki çok güzel çocuklar yetiştirdik. Motorları tamir ettik, mavilikler kendiliğinden geldi.</p><p><strong><em>Yazan: Dede Fatih Kolçak</em></strong></p><p><em>14 temmuz 2018</em></p><h4><strong>(ADSIZ ŞEKİLDE PAYLAŞILMIŞ)</strong></h4><p>Görünmezliğimi ilk keşfettiğimde kaç yaşındaydım hatırlamıyorum ama galiba okuma yazma bilmiyordum o zamanlar.</p><p>Küçük kayaları çok seviyordum. Tüm çocukluk arkadaşlarım çok güzel taş atıyorlardı ben beceremiyordum. O zamanlar beni çok severlerdi. Herkes görürdü.</p><p>Görmek biraz sevmeye benziyor. Annem yokken teyzeme borç verdiği kadın kokuları ve peynirli böreğe benziyor. Bu açıdan hep özlediğim bir şey.</p><p>Eğer çocukken de görünmez olsaydım şimdi nasıl biri olurdum bilmiyorum. Muhtemel ki tek derdim intikam almak olacağı için, çünkü sevgi öfkenin ocağını kurutur, hiç bitmez sandığım ömrüm gibi yarılamıştım düşmanlarımın hepsini.</p><p>En azından çocukken ben birilerine emanet edilmeseydim. Nispeten de olsa sevilmeseydim dünya bambaşka bir yer olurdu.</p><p>Okullar açıldı. Okula başladım. Bir kaç yıl oldu ve orda ilk defa öğretmenimin beni bazen görmediğini fark ettim. Annem de mesela bana kimi zaman cevap vermezdi ama görmediğinden değil duymadığındandı. Tanrı yanımdaydı. Bana bir şeyler öğretmeye çalışıyordu beni bazen görünmez kılarak.</p><p>Sonra büyüdüm.</p><p>Hayatta bir çoklarının yapamam sandıkları şeyleri yaptım. Bir çoklarının bırakamazsın dedikleri ve kendilerinin hala bırakamadığı bir çok şeyi bıraktım. Pırlanta gibi çocuktum ama kanımda yaptığım iyi şeyleri örtüp duran bir görünmezlik iksiri vardı.</p><p>Bu şarkılar beni anlatmıyor. Hep aşklardan ibaret bu aciz şarkılar, benim gibi birini hatırlamıyorlar hiç.</p><p>Yürümeyi seviyordum. Zaman çok garip bir şeydi. Dünya ben çocukken yuvarlak değil, derindi, bir unutma kuyusuydu. Dünya ben çocukken dönmüyordu. Çoğu zaman olduğu yerdeydi. O yüzden canım çok sıkılıyordu. Sonra sonra midem bulanmaya başladı. Dünya şayet hala dönmeseydi, düz gitseydi sahiden de daha bir çok şeye tahammül edebilirdim.</p><p>Ruhlar sokakların tavanında değillermiş. Çok yukarılara çıkıp savruluyorlarmış uzayda dünya dönerken. İçimizdeki yalnızlık hissi aslında hep bu yüzden.</p><p>Ben çocukken ruhlardan çok korkardım, sonra abimle annem öldü ruhları sevmeye başladım. Ruhlarda dedem ve onun kocaman atları, Dayımın güvercinleri ve Gülay halamın keçi sürüleri var.</p><p>Beden öylesine bir örtü ki bazen insanlar hiç göremiyorlar ruhumuzu. Onların varsaydıkları değiliz. Sadece bir süre daha görünmeziz o kadar. Sonra savrulup dağılacağız.</p><p>Bu kadarı çok fazla. Dünya artık bir yerde mutlaka durmalı.</p><p><strong><em>Yazan: Dede Fatih Kolçak</em></strong></p><p><em>11 şubat 2018</em></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/402/1*yDgfNQlojWme83u80Oc5JQ.jpeg" /><figcaption><a href="https://www.facebook.com/emrebaransel/posts/sevgili-dede-fatih-kol%C3%A7ak%C4%B1-bug%C3%BCn-kaybetti%C4%9Fimizi-%C3%B6%C4%9Frendimbana-g%C3%B6re-%C3%A7ok-y%C3%B6nl%C3%BC-de%C4%9Fe/1128727452256983/">Emre BaranseL’in paylaşımından</a></figcaption></figure><p>Vehbi oyununu internetten ilk izlediğimde çok etkilenmiştim <em>(şu an o videoyu bulamadım, başka bir videonun bağlantısını aşağıda bulabilirsiniz)</em>, sonra Kadıköy’de oyunu birkaç kez canlı da izledim. Dünyaya düşmüş masallar kahramanı “Vehbi”, her izlediğimde duygulandırırdı beni.</p><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fembed%2FUKAhMP4zbNQ%3Ffeature%3Doembed&amp;display_name=YouTube&amp;url=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fwatch%3Fv%3DUKAhMP4zbNQ&amp;image=https%3A%2F%2Fi.ytimg.com%2Fvi%2FUKAhMP4zbNQ%2Fhqdefault.jpg&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=youtube" width="854" height="480" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/89af1aff708997f186ce2afb96b7fdf2/href">https://medium.com/media/89af1aff708997f186ce2afb96b7fdf2/href</a></iframe><p>Dünyaya düşmüş masallar diyarı kahramanı Vehbi de Fatih Abiydi. <em>“Ben çocukken ruhlardan çok korkardım, sonra abimle annem öldü ruhları sevmeye başladım.” </em>şeklinde içten ve çocuksu cümlelerinde de, <em>“Bir sonraki çağda ben yokum ama bir sonraki çağda bir şeyler yazdım onlar olacak.”</em> derken geleceğe olan inançlı cümlelerinde de her yazdığı, her yaptığı Fatih Abi’ydi…</p><blockquote><em>“Bir sonraki çağda ben yokum. Çoktan yorulmuş ve hayattan çekilmiş olacağım, sessizliği dinleme hakkımı kullanacağım taşlı ve mor çiçekli bir bahçede, dere boyunda ve annemle.” </em>-Dede Fatih Kolçak</blockquote><p>Cennet, Fatih Abi için birçok hikayesinde hatıralarına yer verdiği annesinin, abisinin, atların, güvercinlerin ve tavukların olduğu bir yerdi.</p><p>Fatih Abi’yi saygı, sevgi ve rahmetle anıyorum.</p><p>Mekanı cennet olsun.</p><p>Diğer yazılarıma aşağıdaki bağlantılardan ulaşabilirsiniz.</p><ul><li><a href="https://mediumturkiye.com/oynamasak-olmaz-c8d3d53a08d1">Oynamazsak Olmaz</a></li><li><a href="https://mediumturkiye.com/ya%C5%9Fad%C4%B1klar%C4%B1m%C4%B1z-ve-yabanc%C4%B1la%C5%9Ft%C4%B1klar%C4%B1m%C4%B1z-a798f511f2ff">Yaşadıklarımız ve Yabancılaştıklarımız</a></li><li><a href="https://mediumturkiye.com/yazmak-%C3%BCzerine-ddaf74857d49">Yazmak Üzerine…</a></li></ul><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=a600204c022c" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://mediumturkiye.com/dede-fatih-kol%C3%A7ak-a600204c022c">Dede Fatih Kolçak</a> was originally published in <a href="https://mediumturkiye.com/">Türkiye Yayını</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Oynamazsak Olmaz]]></title>
            <link>https://mediumturkiye.com/oynamasak-olmaz-c8d3d53a08d1?source=rss-21cb8a7c4385------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/c8d3d53a08d1</guid>
            <category><![CDATA[oyun]]></category>
            <category><![CDATA[deneme]]></category>
            <category><![CDATA[yabancılaşma]]></category>
            <category><![CDATA[hayat]]></category>
            <category><![CDATA[edebiyat]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Emir Bozkurt]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 14 Aug 2025 19:04:05 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-08-21T09:39:17.406Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>Birbirimizin Adımlarına Ayak Uydurmanın Önemine Dair</h4><blockquote>An­lamıyorum. Oyun nerede bitiyor, hayat nerede başlıyor, hiç anlamıyorum.</blockquote><blockquote>-Oğuz Atay, Oyunlarla Yaşayanlar</blockquote><h4>Oyun Ciddi Bir İştir…</h4><p><a href="https://medium.com/turkiyem/oyun-ve-oyuncu-a7638a165037">“Oyun ve Oyuncu” adlı yazımda</a> “oyun” kavramını hangi anlamda kullandığımı açıklamıştım. Oyun, <em>En az iki karar vericinin etkileşim içinde olduğu her durum </em>[1] olarak tanımlanmaktadır. Bu tanım ekseninde bakıldığında insani ilişkilerimiz ve politik süreçler gibi birçok şey bir bakıma “oyun” olarak değerlendirilebilecek olup yapboz, candy crush gibi etkileşim dahilinde şekillenmeyen “bireysel oyunlar” ise “oyun” olarak değerlendirilemeyecektir.</p><p>Johan Huizinga; Türkçeye “Oyuncu İnsan” olarak çevrilebilecek Homo Ludens adlı eserinde <em>oyunun hukuk, savaş, şiir ve felsefeye kadar hayatın hemen hemen her yerinde görüldüğünü ortaya koymaktadır.</em> [2]* ona göre oyun insanın temel özelliği olup Homo Sapiens [Akıllı İnsan] ve Homo Faber [Alet Yapan İnsan] terimlerinin yanı sıra insanın Homo Ludens [Oyun Oynayan İnsan] olarak da adlandırılması gerektiğini ifade eder.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/659/0*PiphyTB1dgGn9MHE.jpeg" /><figcaption><a href="https://slash-paris.com/en/evenements/cycle-daido-moriyama-partI-hokkaido-northern/sous"><em>Daido Moriyama, Hokkaido, Japan, 1978</em></a></figcaption></figure><p>Huizinga’nın aynı eserinde; <em>“Çocuk, sandalyeleri birbiri ardına sıralamış ve tren oyunu oynamaktadır. Kendisi lokomotiftir. Babası yaklaşır ve çocuğu öper. Çocuk kızarak şöyle der: ‘Baba, lokomotifi öpme, yoksa vagonlar bu işin gerçek olmadığını düşünebilir.’” </em>[3] şeklinde verdiği misalden anlaşılacağı üzere her oyunun kendine has bir ciddiyeti vardır.</p><blockquote><em>“Gündelik hayat içinde birbirimizi ciddiyete çağırmanın yolu olarak ‘oyun oynama’ kavramını kullanırız; ciddiyet, oyuna tahammül edemez gibidir. Oysa ciddi olarak düşündüğümüzde, tüm eylemlerimizin içinde bir çeşit oyunun gizli olduğunu görebiliriz. Oyun ile gerçek aslında çok keskin sınırlarla birbirinden ayrılmış değildir yaşamlarımızda. Tüm insani ilişkilerimizin bir çeşit oyuncu karakter taşımadığını söyleyebilir miyiz? [4]</em></blockquote><p>İnsani ilişkilerin bir çeşit oyuncu yan taşıdığını kabul etsek de siyaset ve uluslararası ilişkiler gibi işlerin oyundansa onlarca yıllık programlar dahilinde şekillendiğini <em>-öyle olması gerektiğini-</em> düşünüyoruz. Elbette bu konularda planlar projeler ve programlar yapılıyor ama hayat plan ve programlara harfiyen uymuyor, 50 yıllık plan-projeler başka bir aktörün basit bir hamlesiyle tuz buz olabiliyor. Karşılıklı planlar ve hamlelerle şekillenen bu alanlar da birer oyun.</p><blockquote>“Türkiye’de, dünyanın bir game olduğuna dair gerçeği idrak etmek de içine sindirmek de müşkül görünüyor. Bir yanda futbol, satranç, tavla filan gibi gameler var, öte yanda siyaset, iktisat, sosyoloji filan gibi ciddi işler var. O ciddi işler, öyle tarafların karşılıklı hamlelerine bırakılamayacak kadar ciddi işler… size bir sır vereyim: o ciddi işlerin tamamı da birer game. Hatta iç içe geçmiş birçok game.” <em>[5]</em></blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1000/0*hqB61xVcEjeZoW88.jpeg" /><figcaption><a href="https://capacenter.hu/en/kiallitasok/laszlo-moholy-nagy-nature-of-light/">Sport Macht (Look Before You Leap/ Sport Makes Appetite; László Moholy-Nagy</a></figcaption></figure><p><a href="https://emirbozkurt.substack.com/subscribe?params=%5Bobject%20Object%5D"><em>Yazılarımdan haberdar olmak için mail bültenime ücretsiz şekilde abone olabilirsiniz</em></a>;</p><p><a href="https://emirbozkurt.substack.com/subscribe?params=%5Bobject%20Object%5D">Subscribe to Emir Bozkurt Deneme ve Hikaye Yazıları</a></p><h3>Neticenin Öngörülemezliği</h3><p>En az iki karar vericinin etkileşim içinde olduğu her durumun oyun olduğu tarifine geri dönersek oyunun ciddi olması, her daim rasyonel olmasını gerektirmiyor. Duygular ve hisler de insanlarla etkileşim dahilinde şekillendiğinden oyundan bağımsız değiller, yapıp ettiklerimiz çoğu zaman duyguların/hislerin vb. ekseninde şekilleniyor. İşin içine duyguların girmesi, hayatın olabilirliklerinin sınırının olmayışını dolayısıyla oyunun temel unsurlarından olan neticenin süreçte şekillenmesini (neticenin öngörülemezliğini) sağlıyor.</p><blockquote><em>“Bir futbol maçı mesela, bir gamedir. Maç başlamadan önce iki taraf hakkında elinizdeki verileri masanın üzerine döküp, bildiğiniz en karmaşık matematiksel modeli kursanız bile, maçın neticesini tahmin edemezsiniz. İki takım daha önce birbirleriyle ve başkalarıyla onca maç yapmışken, elinizde neredeyse sınırsız istatistik birikimi varken, sınırlı bir alanda, sınırlı sayıda insan, sınırlı sayıda kuralla sınırlandırılmış bir faaliyette bulunduğu halde…”</em></blockquote><blockquote><em>(Cemalettin N. Taşçı, Kendiliğinden, 2019)</em></blockquote><p>Binlerce etkileşim dahilinde olduğumuz düşünüldüğünde, eylemlerimizin, söz ve davranışlarımızın her biri oyun* vasfına sahip ve hayat her daim milyonlarca etken dahilinde -oyunlarla- şekilleniyor. Hayat bu nedenle kimsenin kendi başına oyunun kurallarını belirleyebileceği bir yer değil, hepimiz hayatın şekillenmesinde irili ufaklı oyunlar oynuyoruz.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1000/0*61_LN7ri2-XFB53w.jpeg" /><figcaption><a href="https://hyperallergic.com/915718/man-ray-beguiling-and-bemusing-filmscapes-return-to-reason/">Man Ray’s “Les mystères du château du dé”</a></figcaption></figure><blockquote>“Ne-var-ne-yok-iyilik-sağlık oynuyorum her gün.”</blockquote><blockquote>-Oğuz Atay, Oyunlarla Yaşayanlar</blockquote><p>İnsanlar başkalarının karar almasını, yeni bir yasa çıkmasını, birilerinin bir şey yapmasını bekler vaziyette, oyunun başka bir düzlemde oynandığını, kendilerinin ise o oyunda oyuncu olmadığını düşünüyorlar. İnsanlar, hayatın şekillenmesinde her birimizin etkili olduğunu kabullenmekte zorlanıyor, önem atfettiği birilerinin müdahalesiyle, kurulların kararıyla hayatın güzelleşeceğine, yeni bir yasayla adil bir düzene kavuşulacağına, belli bir taktiğin uygulanması halinde takımın şampiyonluklara koşacağına, müfredat değişikliğiyle Einstein gibi öğrencilerin olacağına ilişkin sayısız beklentilere sahipler.</p><p>Çocuğun teneffüste konuştuklarını hesaba katmadan, maruz kaldığı nice haber içeriğini ve suni gündemlerle heba olan enerjisini, okuldan çıkınca sokakta gördüklerinin, aile içinde konuştuklarının öğrendiklerine ve öğrenmeye etkisini görmezden gelerek yalnız müfredat üzerinden yapılan tahliller, hayatın oyuncu karakterini -yani hayatı- ıskaladığı gibi her bir insanın süreçte ne denli etkin rol oynadığını görmezden geliyor.</p><h3>Oyunu Iskalamak</h3><p>Hayattaki oyunu ıskaladığımız gibi, futbol üzerine konuşurken dahi oyunu ıskalıyoruz. Karşı takımın oyuncularının nasıl pozisyon alacağını düşünmeden “Ahmet topu Ali’ye atsın, Ali Kerem’e ortalasın, Kerem vursun gol olsun” gibi formüller arıyoruz. <strong>Belli bir sistemle her şeyin başarılabileceğine o kadar inanmışız ki oyunu her defasında ıskalıyor <em>“esnek sistemler”</em> geliştiremiyoruz.</strong></p><blockquote>“…insan yalnızca oynadığı yerde tamamen insandır.”</blockquote><blockquote>-Schiller</blockquote><p>Hep aynı maça çıkıyormuşuz gibi kadro üzerine, formüller üzerine konuşuyoruz. Oyuncuyu teknik hocanın emrinde düşündüğümüzden, yapabilecek olduklarını yapamayan oyuncularımız var <em>-bizler de hayatlarımızda kendimizi kararların, kurulların, emirlerin ekseninde düşündüğümüzden öyleyiz-</em> <strong>Oyuncuyu oyuna katmayı, oyunun durumuna göre taktiğin değiştirilmesini, rakibe göre pozisyon alınması gerekliliğini, oyunun ancak bu şekilde kazanılabileceğini ve ancak bu şekilde bir oyundan söz edilebileceğini görmezden gelerek belli bir taktiğe harfiyen riayet edildiği taktirde başarının garanti olduğuna inanıyoruz.</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/640/0*DSzDUDG0ad0qn8sR.jpeg" /><figcaption>Endgame by Man Ray, 1946</figcaption></figure><p><strong>Hayatta formüller arıyoruz ama hayat süreç içerisinde karşılıklı hamlelerle şekilleniyor. </strong>Formülü ararken oyunu kaçırdığımız gibi neticelerin birileri tarafından biliniyor olduğunu, bizlerin ise bu gidişatta yalnız seyirci olduğunu düşündüğümüz de oluyor. Neticenin bilinebilir olduğuna ilişkin anlayış da oyuncu yanımıza -yani insanlığımıza- ve insanlığa zarar veriyor.</p><blockquote>ne olacağını kimse bilmiyor. ABD veya Rusya biliyor da mesela, bizden saklıyor filan değiller. Netice dediğiniz şey, sahadaki aktörlerin karşılıklı hamlelerinden zuhur ediyor/edecek.<em> </em>(Cemalettin N. Taşçı, Kendiliğinden)</blockquote><p><em>“Oyunu anlamak için, dünyayı tanımalıyız; ve oyun olarak dünyayı anlamak için, çok daha derin bir dünya bakışı geliştirmeliyiz.” </em>[6] Hayatın formüllerden ve kararlardansa birbirimize göre aldığımız pozisyonlardan oluşan dinamik bir yapısı olduğunu fark etmemiz ve bu ahenkten keyif almamız gerekiyor.</p><h3>Oyun Yoksa Hepimiz Kaybederiz…</h3><p><em>“Ben kendisini tanımlarken etrafına ben olmayanı dışarıda bırakan sınırlar çizer. Bu aynı zamanda kendi sınırını da çizmesidir. Ancak bu şekilde ben’leşebilir. Ben’in kendisine ilişkin yaptığı her belirleme aynı zamanda ‘ben olmayan’a dair bir olumsuzlama içerir.” </em>[7]</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/736/0*J7vCEKKAcJDSgYGw.jpeg" /><figcaption><a href="https://tr.pinterest.com/pin/649151733822834044/">Chance Meeting, Duane Michals</a></figcaption></figure><p>‘Ben’liğin tanımına ilişkin bu alıntının da gösterdiği üzere; <em>“Dünya ben’lerin ve öteki’lerin oluşturduğu bir bütündür; onların varlığı sayesinde kendisini devam ettirir. Ben’in, ben olabilmek için ‘öteki’ye ihtiyacı vardır…Bu nedenle ikisinin aynı anda ve bir arada bulunması gereklidir” </em>[8] Ben ve öteki kavramları da oyundaki oyunculardan bağımsız değiller, birbirlerine göre strateji geliştirip pozisyon alırlarken “kendi” olduklarından aslında mücadele içerisinde pozisyon aldıkları dünyaya, insanlara, oyuna, en çok da birbirlerine muhtaçlar…</p><p><strong>İnsanlar ‘ben’ ve ‘öteki’ tanımlarında aşırılığa kaçtığında ‘öteki’ni yok etme uğruna onu oyun dışına itme planları yapabiliyor; oyunun oynanmasını sağlamaktansa birilerini kapı dışı ederek zafer kazanmaya çalışıyorlar. ‘Öteki’nin oyuncu olmadığı durumda kendisinin ‘ben’liğinin de bir hükmünün kalmayacağını, oyuncu yoksa oyunun, oyun yoksa zaferin olmayacağını, hepimizin -tüm insanlığın- kaybedeceğini anlamıyorlar.</strong></p><blockquote>“Kuantum fiziği neredeyse tamamen Almanca, evrim teorisi neredeyse tamamen İngilizcedir… Eğer Alman ile İngiliz’in arasındaki fark ortadan kalkarsa, Alman İngilizleşir veya İngiliz Almanlaşırsa, demek ki, dünya yoksullaşacak.” <em>[9]</em></blockquote><p>Cemalettin Taşçı aynı eserinde; mesela İranlıların belki de son birkaç yüzyıl içinde, Almanların ve İngilizlerin üretemeyeceği/üretemediği dünya tasavvurları üretebilecek olduğunu ama Batı’nın ideolojik üstünlükçü tavrının dünyanın kalanında hasarlara yol açmasının birçok özneyi oyunun dışına ittiğinden bu tasavvurların üretilemediğini vurgulayarak dünyanın kalanında üretilebilir olan birçok şeyin, bahse konu olan toplumların kendi enerjilerini, kendilerine olan inançlarını kaybettikleri için üretilememiş olabileceğini belirtmiştir.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/641/0*6DYWdnVaUP6Sh9l_.jpeg" /><figcaption><a href="https://www.magnumphotos.com/arts-culture/performing-arts/language-dance-henri-cartier-bresson-motion-sabrina-stent/">Henri Cartier Bresson-The Language of Dance</a>, Düsseldorf. Rheinland-Westphalia. West Germany. 1956.</figcaption></figure><h3>Adımlarımızı Birbirine Uydurmak</h3><p>Her oyuncunun oyuna katacak birçok şeyi olduğunu ilişkin Cemalettin Taşçı’nın İran üzerinden yaptığı tespitler, kareografi olmasa da bir oyun oynayabileceğimizi ve o oyunun daha verimli, daha yaratıcı olacağını belirten <strong><em>“Halk oyunları mesela, bir koreografın çizdiği koreografiye göre oynanmaz. Herkes, zaman içinde oluşmuş, herkesçe paylaşılan figürler çerçevesinde, biri diğerinin adımına adım uydurur. Ortaya bir dans çıkar.” </em></strong>[10] şeklindeki cümleleriyle birlikte düşünüldüğünde ise hayatı halk oyunlarının kapsayıcılığı çerçevesinde değil de planlar ve kareografiler ekseninde okuduğumuzda ne denli birilerini dışarıda bıraktığımızı ve ne monoton bir oyunu sürdürdüğümüzü daha net şekilde anlıyoruz.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/663/0*YZFPQGGzLhKLxUc4.jpeg" /><figcaption><a href="https://www.magnumphotos.com/arts-culture/performing-arts/language-dance-henri-cartier-bresson-motion-sabrina-stent/">Henri Cartier- The Language of Dance, Bresson Ball. Place de la Bastille square. Paris. France. Bastille Day. July 14th, 1952.</a></figcaption></figure><p>Sıkışmış hissediyorsak insanların fazlalığından dem vuruyorsak sorun insanlarda değil; insanları dahil edemeyen, insanların adımlarına ayak uyduramayan oyun kavrayışımızda. Zihinlerimizi birilerini dışarıda bırakmaya çalışma halinden sıyırıp insanları oyuna dahil edemediğimizden, birbirimizin adımlarını gözleyerek dans etmeyi öğrenemiyor, dünyayı sıkışmış vaziyetinden çıkaramıyoruz.</p><p><strong>Hayat dansının birbirimizin adımlarını gözleyerek ve adımlarımızı birbirimize uydurduğumuz halde kendimiz olarak oynanmasını sağlarsak oyun zenginleşecek ve oynanmaya/izlenmeye/yaşanmaya değer hale gelecek.</strong></p><p><em>Okuduğunuz için teşekkürler. Bu yazılarda sizi oyuncu kılmanın yolunu arıyorum :) yorum ve eleştirilerinizle, beğenilerinizle, yazıyı sevdiklerinizle paylaşarak oyuncu olmanız mümkün. Aşağıdaki bağlantıdan oyun ve yabancılaşma temalı diğer yazılarımı okuyabilir, mail bültenine ücretsiz şekilde kaydolarak yazılardan daha önce haberdar olabilirsiniz. Keyifli günler dilerim.</em></p><ul><li><a href="https://medium.com/@emirbozkurttt/list/07d0da1e8265">Yabancılaşma Üzerine...</a></li><li><a href="https://emirbozkurt.substack.com/subscribe?params=%5Bobject%20Object%5D">Subscribe to Emir Bozkurt Deneme ve Hikaye Yazıları</a></li></ul><p><strong><em>Alıntılar ve Kaynakça;</em></strong></p><p><em>[1] Oyun kuramı ve uluslararası politika Serdar Güner, METU Studies in Development, 30 (Aralık), 2003, 163–180</em></p><p><em>[2] Oyun Nedir ve Oyun Türlerinin Tanımlanmasında Sosyal Oyunların Yeri Baran Sakallıoğlu, Volkan Erol, Bekir Tevfik Akgü</em></p><p><em>[3] Yılmaz, Sıdıka. 2005. “Birbirimizi Yorumlamanın/Anlamanın Bir Yolu Olarak Oyun ve İnsan İlişkisi.” Yeni Düşünceler Yıl 1, Sayı 1</em></p><p><em>[4] Yılmaz, Sıdıka. 2005. “Birbirimizi Yorumlamanın/Anlamanın Bir Yolu Olarak Oyun ve İnsan İlişkisi.” Yeni Düşünceler Yıl 1, Sayı 1</em></p><p><em>[5] Taşcı, Cemalettin N. Kendiliğinden. Liberus, 2019.</em></p><p><em>[6] Fink, Eugen. *Bir Dünya Sembolü Olarak Oyun*. Çeviren Necati Aça, Dost Kitabevi Yayınları, 2015</em></p><p><em>[7] Kiraz, Sibel. “YABANCILAŞMANIN KÖKENİ ÜSTÜNE”. FLSF Felsefe Ve Sosyal Bilimler Dergisi, sy. 12 (Eylül 2011): 147–69.</em></p><p><em>[8] Kiraz, Sibel. “YABANCILAŞMANIN KÖKENİ ÜSTÜNE”. FLSF Felsefe Ve Sosyal Bilimler Dergisi, sy. 12 (Eylül 2011): 147–69.</em></p><p><em>[9] Taşcı, Cemalettin N. 2019. Kırılganlık. Liberus, 2019</em></p><p><em>[10] Taşcı, Cemalettin N. 2019. Anti Platon. Liberus, 2019</em></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=c8d3d53a08d1" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://mediumturkiye.com/oynamasak-olmaz-c8d3d53a08d1">Oynamazsak Olmaz</a> was originally published in <a href="https://mediumturkiye.com/">Türkiye Yayını</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Oyun ve Oyuncu]]></title>
            <link>https://mediumturkiye.com/oyun-ve-oyuncu-a7638a165037?source=rss-21cb8a7c4385------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/a7638a165037</guid>
            <category><![CDATA[deneme]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[politik]]></category>
            <category><![CDATA[eğitim]]></category>
            <category><![CDATA[oyun]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Emir Bozkurt]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 01 Aug 2025 12:00:41 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-08-01T14:17:58.637Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>Oyuna Oyuncu Katabilmenin Önemi Üzerine…</h4><p>Dünyada bir sorun var… Sorunun “sistem sorunu” olduğunu çok kez duymuşsunuzdur. Bana kalırsa “sorunun kaynağı” ideolojik boyutlarla anlaşılabilecek bir yerde değil. Dünyada, insanları izleyici olarak düşünmeye alışmış, <em>“oyuna dahil olmak sizin harcınıza değil!”</em> diyen insanları tüketici/izleyici olarak gören bir zihniyet hâkim. Sorun <em>-her birimizde olan-</em> bu zihniyetin hâkimiyetinden kaynaklanıyor.</p><h3>Oyun Nedir?</h3><p>Yazıda sık sık değineceğim “oyun” kavramını ne kapsamda kullandığımı biraz olsun açmak isterim. Bu kavramı, “oyun teorisi” ekseninde kullanıldığı üzere; oyuncuların farklı perspektiflerden bakarak karar verdikleri, kendilerini diğer oyuncuların yerine koymaları ve olası eylemlerini öngörmeleri gereken stratejik düşünme faaliyetlerinin bütünü anlamında kullanıyorum.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*2i8iczKhtwWJIEvJ" /><figcaption>Photo by <a href="https://medium.com/true">Andrey Metelev</a> on <a href="https://unsplash.com/">Unsplash</a></figcaption></figure><p>Oyun denilince zihinlerimizde kuralları sabit, -çoğunlukla- iki kişiden birinin kazanacağı bir satranç tahtası canlanması muhtemel. Hayat; kuralları her daim şekillenen, satrançta olduğu gibi karşı tarafın hamlesinden bağımsız bir doğru hamlenin olmadığı çok taraflı bir oyun…</p><p>Hepimiz hayatımızda her an yeni bir oyun tahtasına oturuyoruz, her oyun gibi bu oyun tamamıyla kuralsız değil. Yani oyunun kuralları ortak yaşama kültürü, zihinsel kodlarımız, çeşitli kanunlar vb. ekseninde şekillenmiş, birileri oyuna müdahil olup kuralları kendileri belirlemeye çalışmış başarılı olunmuş/olunmamış derken oyun her daim şekillenmeyi sürdürüyor. Ve böylece ortaya olabilirliklerinin sınırı olmayan zengin bir oyun yani “hayat” çıkıyor.</p><blockquote>Hayat illaki bir tarafın kazanacağı bir oyun değil, hepimizin kazanabileceği bir oyun ama ancak oynanabildiği müddetçe… Çünkü kimin kazandığından ziyade oyunun olabildiğince oyuncu tarafından oynanıyor olması ve skorun tahtada belirlenmesi değerli, skorun başka bir yerde belirlendiği durumda söz konusu olan bir oyun değil, bir senaryo oluyor.</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*D1wWDU3-aNZEvRKn" /><figcaption>Photo by <a href="https://unsplash.com/@alihadadikia">Ali Hadadi Kia</a> on Unsplash</figcaption></figure><h3>“Top benim istediğimi oynatırım!”</h3><p>Mevcut siyasi sistemlerin <strong><em>“Top benim istediğimi oynatırım!”</em></strong> diyen bir anlayış benimsediğini düşünüyorum. Alınan kararları, çıkarılan kanunları oy verdiğimiz parti de bir başka parti de alsa bize yabancı, kanunlar çıkarılırken hiç oyuncu kılınmamışız, sürece bir etkimiz olmamış… Hiçbir parti bizim oyuna dahil olmamızın yolunu aramamış, siyasi aktörler farklı fikirleri aynı metotla benimserlerken aynılaşmış. Kapı ardı edilen biz seçmenler ise <strong>yabancılaşmışız.</strong></p><p>Günümüzde <em>“sorunun kaynağı”</em> olarak gördüğüm; insanı oyunun dışına itip insanları bilet satılacak bir seyirci topluluğu olarak tasavvur eden bu zihniyet <a href="https://medium.com/@emirbozkurttt/list/yabanclasma-uzerine-07d0da1e8265"><strong>yabancılaşma üzerine*</strong></a><strong> </strong>yazdıklarımın başlıca nedenini oluşturuyor. Oyuncu olmadığımızı hissettiğimiz ölçüde yabancılaşıyoruz.</p><p><strong>Yine insanlık olarak tıkandığımız bir dönem yaşıyoruz, oyuna dahil edilmediğimiz gibi <em>-dahil edilmediğimiz için-</em> ortada izlemeye değer bir gidişat da yok; Gazze’de yaşananlar gibi zulme ve pespayeliğe seyirci bırakılıyoruz.</strong></p><blockquote>“Bush Irak’a girerken, iki milyon İtalyan Roma’da toplanıp itiraz ettiği halde, İtalyan siyasetçiler Bush’un yanında hizalanabildiler. O iki milyon İtalyanı ve orada olmadığı halde orada olanlarla duygudaş olan milyonlarcasını örgütleyecek mekanizmalarımız yok.”(Cemalettin N. Taşçı, Kırılganlık, 2019)</blockquote><p>İnsanlar başarılarda etkilerini göremedikleri gibi zulme ve katliamları durdurmak için bir şey yapamadıklarından umutsuzluğa kapılıyor, bu denli güçsüz ve değersiz oldukları için kendilerini sorumlu görüyorlar.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*3rzc1BFEvu3zHWeP" /><figcaption>Photo by <a href="https://medium.com/true">Timon Studler</a> on <a href="https://unsplash.com/">Unsplash</a></figcaption></figure><p>İnsanlar kendilerini değersiz hissedip oyuncu olmaktan vazgeçtiklerinde bulundukları kurumlara, sıralara, sistemlere etkilerinin olamayacağını düşünüyor, yabancılaşıyorlar. Onlar yabancılaşınca yollar ıssızlaşıyor, kurumlar ve sıralar sahipsiz kaldıklarından değersizleşiyor, pisleniyor ve gittikçe işlevsizleşiyorlar.</p><p><a href="https://emirbozkurt.substack.com/subscribe?params=%5Bobject%20Object%5D"><em>Yazılarımdan daha önce haberdar olmak için bu bağlantıdan mail bültenime ücretsiz şekilde abone olabilirsiniz.</em></a></p><p><a href="https://emirbozkurt.substack.com/subscribe?params=%5Bobject%20Object%5D">Subscribe to Emir Bozkurt Deneme ve Hikaye Yazıları</a></p><h3>İnsanı Oyuna Katmak</h3><blockquote><em>“Bilirsiniz, lego parçalarının her birine başka parçalar ekleyebilirsiniz. Altı budağı olan bir legoya, biri dört, diğeri sekiz budağı olan iki parça ekleyebilirsiniz mesela. Sonra onlara da başka parçalar… Hayat böyle bir şey — ve böyle olduğu için hayat oluyor. Siz bir şey yapıyorsunuz, yaptığınız şey başkalarının başka şeyler yapabilmesini mümkün kılıyor, öyle gidiyor. Dolayısıyla, dünyada kıymetli olan işler, başkalarının da kendi kavillerince eklemleyebilecekleri işler. </em>(Cemalettin N. Taşçı, Kırılganlık, 2019)</blockquote><p>Oyuna oyuncu girişi engellediği ölçüde ortada kayda değer bir oyun kalmıyor, rüzgarda yıkılmaktan korktuğu için yükselemeyen renksiz bir şekil oluyor ancak… Cemalettin N. Taşçı’nın lego örneğiyle başarıyla tarif ettiği üzere; ancak bizim eklemlenebileceğimiz imkanlar tanındığı ve bizim de başkalarına imkan tanıdığımız ölçüde görenlerde hayranlık uyandıracak karmaşık şekiller ve sistemler oluşturabiliyoruz.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*HRc5ek8eJtDmD5n3" /><figcaption>Photo by <a href="https://medium.com/true">HONG LIN</a> on <a href="https://unsplash.com/">Unsplash</a></figcaption></figure><h4>Ne güzelse insanla güzel…</h4><p>Ne yaptıysak ne başarabildiysek daha fazla insanı oyuncu kılmanın yolunu bularak yaptık. Dünyada köklü değişimler bu metotla başarıya ulaştı. Bugün olduğu gibi kendilerine oyun şansı tanınanlardan bazısı zamanla oyuna oyuncu girişini engellemeye çalışsa da her seferinde bu engelleri aşmayı başarıp oyunu çeşitlendirdik ve zenginleştirdik.</p><p>İnsanların düşüncelerini/kendilerini ifade edecekleri platformlar, dahil olabilecekleri, yapabilecekleri ve dahil olmaları gerektiğini düşündükleri şu an daha fazla şey olduğundan sahip oldukları insanlara yeterli gelmiyor.</p><p>Gelinen nokta değerli, İnternet ve sosyal medya, milyonlarca insanı oyuna katarak neler yapılabildiğini gösterdi. İnternet alemindeki o güzel paylaşımlar büyük bir prodüksiyonun eseri değildi, ne yaptıysak birlikte yaptık ve insanlar daha fazlasını yapmak için daha fazla dahil olmak istiyor…</p><h4>Diğerlerini topla buluşturmak…</h4><p><strong>Gidişat <em>“top benim!”</em> diyenlerin,<em> “top oynamak senin ne haddine!”</em> diyenlerin sesinin daha az çıktığı bir yere doğru…</strong> Terapi danışanın süreçte etkin çabasını gözetiyor, tıp ve hukuk ise önleyici uygulamalarla insanların hastalıklar/uyuşmazlıklar başlamadan yapacaklarına, yani yalnız uzmanların değil kişilerin de etkin çabasına odaklanmış durumda.</p><p><strong><em>“Top benim istediğimi oynatırım!”</em></strong> diyenlere kulak asmayıp yapacaklarımızı, tasavvurlarımızı, insanları dahil etmenin yollarını bularak gerçekleştireceğiz. Ne olursa olsun, bir şeyin kapsayıcı, dahil edici olup olmadığına bakacağız. <strong><em>“Top benim!” </em></strong>diyerek akrobatik şovlarla göz boyayanlara değil, diğer oyuncularla topu buluşturmanın yolunu bulan ve her birinin kendi yollarını çizebilmesine katkı olanlara, başkalarına hayat hakkı sunup hayatı zenginleştirenlere methiyeler düzeceğiz.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*-SwD6yUJqFE6ociU" /><figcaption>Photo by <a href="https://medium.com/true">Fallon Michael</a> on <a href="https://unsplash.com/">Unsplash</a></figcaption></figure><blockquote><em>“budaklara eklemlenen ve her biri yeni eklemlenmelere imkân sağlayan sistemler, dalların biri bir sebeple kırılsa bile, hayatta kalırlar. Yeni budaklar, yeni dallara imkân sağlar ve oyun sürer. Ama aşırı cilalanmış bir sistemde, sistemin biricik dalı kırıldığında, geriye hiçbir şey kalmaz.” (Cemalettin N. Taşçı, Kırılganlık, 2019)</em></blockquote><p><strong>Oyuna daha fazla oyuncu katabilmenin yolunu bulabilirsek hayat ağacı dallanıp budaklanacak ve oynanmaya, izlenmeye ama en çok da yaşanmaya müsait hale gelecek. Aksi takdirde başka dalların büyümesine imkan verilmediğinden, hepimizin bulunduğu dal kırılganlaşacak ve dal kırıldığında kurtulanımız olmayacak.</strong></p><p><strong><em>Okuduğunuz için teşekkürler. Yazılarımdan daha önce haberdar olmak için </em></strong><a href="https://emirbozkurt.substack.com/subscribe?params=%5Bobject%20Object%5D"><strong><em>aşağıdaki bağlantıya</em></strong></a><strong><em> e-posta adresinizi yazarak (ücretsiz) mail bültenime abone olabilirsiniz. Keyifli günler dilerim.</em></strong></p><p><a href="https://emirbozkurt.substack.com/subscribe?params=%5Bobject%20Object%5D">Subscribe to Emir Bozkurt Deneme ve Hikaye Yazıları</a></p><p>Diğer yazılarıma aşağıdaki linklerden ulaşabilirsiniz:</p><ul><li><a href="https://mediumturkiye.com/ya%C5%9Fad%C4%B1klar%C4%B1m%C4%B1z-ve-yabanc%C4%B1la%C5%9Ft%C4%B1klar%C4%B1m%C4%B1z-a798f511f2ff">Yaşadıklarımız ve Yabancılaştıklarımız</a></li><li><a href="https://mediumturkiye.com/yazmak-%C3%BCzerine-ddaf74857d49">Yazmak Üzerine…</a></li></ul><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=a7638a165037" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://mediumturkiye.com/oyun-ve-oyuncu-a7638a165037">Oyun ve Oyuncu</a> was originally published in <a href="https://mediumturkiye.com/">Türkiye Yayını</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Yolda Olmamış Gibi Olmaz]]></title>
            <link>https://mediumturkiye.com/yolda-olmam%C4%B1%C5%9F-gibi-olmaz-905c82b66afb?source=rss-21cb8a7c4385------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/905c82b66afb</guid>
            <category><![CDATA[i̇nsanlık-gündemi]]></category>
            <category><![CDATA[deneme]]></category>
            <category><![CDATA[yabancılaşma]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Emir Bozkurt]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 19 Jul 2025 22:06:55 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-08-01T12:15:33.293Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>Malumatsız fikirler ve yolların azalmasına dair…</h4><blockquote><strong>“hayatta hiçbir şey, hiçbir zaman olmamış gibi olmaz”</strong> (Cemalettin N. Taşçı, Kırılganlık, 2019)</blockquote><p><a href="https://medium.com/turkiyem/ya%C5%9Fad%C4%B1klar%C4%B1m%C4%B1z-ve-yabanc%C4%B1la%C5%9Ft%C4%B1klar%C4%B1m%C4%B1z-a798f511f2ff"><strong>“Yaşadıklarımız ve Yabancılaştıklarımız”</strong></a> adlı yazıda sınav sisteminden, eğitim sisteminden veya herhangi bir sistem hakkında konuşurken ne oluyor, ne yönde gelişmeler var, gidişat nereye doğru, öğrenciler ne düşünüyor diye bakmaya gerek görmediğimizi; geçtiğimiz yollara yabancılaştığımızı, yolların bu sebeple sahipsiz kaldığından ve kendimizi sahipsiz yollarda bulduğumuzdan bahsetmiştim…</p><p>Bahsettiğim yazımı okuyan yakınlarımdan başka türlüsünün nasıl olabileceğini, sınav gibi insanı yoran süreçlerin hatırlanmak istenmeyişinin gayet anlaşılabilir olduğu gibi bazı yapıcı tepkiler geldi. İnsanların stresli sınav süreçlerini hatırlamak istemeyişini haklı buluyorum. Fakat anlattıklarımın temelini oluşturulabilmesi için sınav sistemi bir örnekti, asıl problemi geçtiğimiz yollara geri dönüp bakmayışımız; siyaset, futbol ve sosyal medya haberleri dışında hiçbir konuya ilgimizin olmaması olarak görüyordum.</p><p><a href="https://emirbozkurt.substack.com/subscribe?params=%5Bobject%20Object%5D"><em>Yazılarımdan daha önce haberdar olmak için bu bağlantıdan mail bültenime ücretsiz şekilde abone olabilirsiniz.</em></a></p><p><a href="https://emirbozkurt.substack.com/subscribe?params=%5Bobject%20Object%5D">Subscribe to Emir Bozkurt Deneme ve Hikaye Yazıları</a></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*vRX7Wvf9aN0aaa_m" /><figcaption>Photo by <a href="https://unsplash.com/@prateekkatyal?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Prateek Katyal</a> on <a href="https://unsplash.com/?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Unsplash</a></figcaption></figure><p>Cemalettin Taşçı’nın 2015–2016 yılları arasında yazdığı köşe yazılarından derlenen Kırılganlık adlı eserine tekrardan göz gezdiriyordum, 8 Şubat 2016 tarihinde Altınoluk sahilinde mültecileri taşıyan teknenin batmasından dolayı 23 kişinin hayatını kaybettiği olaya ilişkin Ertuğrul Özkök’ün Paris Match dergisinden derlediği <a href="https://www.hurriyet.com.tr/yazarlar/ertugrul-ozkok/9-saatlik-gercek-bir-dirilis-filmi-40064337">haberle</a> ilgili;</p><blockquote>Bizim sahillerimizde, dünyada en çok bizi alakadar eden bir olay vuku buluyor. Memleket basınının en çok satan gazetelerinden birinin en etkili olduğu iddia edilen yazarlarından biri, olay hakkındaki bilgileri Paris Match dergisinden derliyor. Paris Match bizim ülkemize, neler olup bittiğini anlayıp anlatması için bir muhabir yolluyor ama Hürriyet Altınoluk’a bir muhabir yollamıyor — veya yolladığı muhabir neler olup bittiğini anlayıp anlatacak vasıflara sahip değil.</blockquote><p>Cemalettin Taşçı aynı yazının devamında;</p><blockquote>Bu hal yeni bir hal değil. Bosna’da kıyamet koparken, üstelik memlekette milyonlarca kişi Bosna hakkındaki bir yalan haberle bile sokaklara dökülecek kadar mevzuya hassasken de bölgede bir muhabirimiz yoktu. Gazze’de, Moskova’da, Afganistan’da filan da yok. Çoğunda hiç olmadı.</blockquote><blockquote>Bize medya niyetine pazarlanan şeylerin hiçbiri, hiçbir vakit medya denebilecek şeyler olmadı. Sur’a veya Gazze’ye gitmelerine lüzum olmadı, <strong>çünkü oralarda neler oluyor olduğunu anlamak için oralarda neler olup bittiğinin malumatına kimsenin ihtiyacı yok. Herkesin bir büyük resmi var ve kararlar hep o büyük resme göre veriliyor. Hani Uğur Mumcu’nun meşhur ettiği gibi söyleyecek olursak, herkesin bir fikri var, kimsenin malumata ihtiyacı yok.</strong></blockquote><p>Fikirlerimizin olduğu malumata ihtiyacımızın olmadığı yönündeki tespite katılmamak elde değil, bu cümle yabancılaşma üzerine ilk yazımda anlatmaya çalıştığım birçok hususu özetliyor. Lafın sırası gelince bilgi çağındayız, söylediklerimizin bilgiyle desteklenmeksizin söylendiğini ise es geçiyoruz.</p><p>Malumatlarla desteklenmeksizin de varlığını sürdüren çevreci fikirlerimiz var. Yine aynı örnekten devam edecek olursam; bize sınav hakkında bir soru yöneltildiğinde veya konu öğretim sistemini yermeye geldiğinde; çocukların yarış atı gibi bir sisteme tabi tutulduklarını, sistemin farklı yetenek sepetine sahip çocukları seçmeye ehil olmadığını söyleyiveriyoruz. Malumatlarla beslense/sınansa vadesi geçmiş fikirlerimizi değiştirmek durumunda kalacağız fakat fikrimiz olduğunu sandığımızdan gelişmelere tümden kör sağır oluyoruz.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*jXC2OOmMKwWUYS2u" /><figcaption>Photo by <a href="https://unsplash.com/@danroizer?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Dan Roizer</a> on <a href="https://unsplash.com/?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Unsplash</a></figcaption></figure><p>Yollarda bekçiler var sanıyoruz, o yoldan konu açılınca o kişileri sorumlu buluyoruz, fikirlere atıfta bulunuyoruz… Yollarda elimiz kolumuz var, nehrin yatağını biliyoruz sanıyoruz. Dağdan düşen taşlar yolu kapamış, nehir yatağını değiştirmiş. Tedavüle yeni haritalar çıkmış, hâlâ eski haritalar ne güzeldi, nehir eskiden ne güzel akardı diye konuşuyoruz… Nehir şu an nasıl akar ve nehrin yatağı nasıl bir değişim halinde nereye sular basacak, hangi topraklar tarım yapılabilir vaziyette bakmıyoruz; nehir yatağı değişince, toprağı sel basınca haberimiz olur elbet… Herkes birbirinden haber bekler vaziyette, ortada haber namına bir şey yok.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*Btn1lgGialacARx4" /><figcaption>Photo by <a href="https://unsplash.com/@shubhamsharan?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Shubham Sharan</a> on <a href="https://unsplash.com/?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Unsplash</a></figcaption></figure><p>Fikirlerin sağlam olması için malumatlara değer veriyorum, ama asıl problemin “dert etmediğimiz konularda” konuşmamızdan kaynaklandığını düşünüyorum. Cemalettin Taşçı’nın bir başka köşe yazısında değindiği iki tip hoca profiliyle bu konunun biraz daha açıklığa kavuşacağını düşünüyorum;</p><blockquote>NNT Antifragility’de bir anekdot anlatıyor: Karar süreçleri konusunda parlak teoriler geliştirmiş, yaygın olarak müracaat edilen ders kitapları yazmış bir profesör, Harvard’dan teklif aldığında endişeye düşmüş. Kendisini karar süreçleri konusunda tartışılmaz bir otorite olarak gören daha genç bir meslektaşı, kendi teorilerini hatırlatıp, onların yardımıyla kararsızlığını aşabileceğini söyleyince, <strong>“öyle olmaz, bu iş ciddi”</strong> diye cevap vermiş.</blockquote><blockquote>Devam etmeden, bu defa da Feynman’dan bir anekdot: Ünü dört bir yanı sardıktan sonra bile –genellikle fakültenin en toy hocasının sırtına yıkılan– birinci sınıf Fizik Giriş derslerini vermeyi sürdüren Feynman, bir dersten önce, amfinin tavanına bir sarkaç asmış. Derse girer girmez, sarkacın devasa topuzunu eliyle kavrayıp, kendisiyle birlikte kürsüye kadar çekmiş. Topuzu, kürsüde, tam başının hizasındayken bırakmış. Sarkacın serbest kalan topuzu Feynman’dan uzaklaşırken, o, önündeki notlarla karıştırmaya başlamış. Topuz uzun bir yol aldıktan sonra geri dönmüş ve başladığı noktaya yönelmiş. Feynman’ın oralı olmaması, duruşu ve gözleri, topuz Feynman’a yaklaştıkça heyecanlanmışlar. Derken sarkacın topuzu, Feynman’ın başının hizasına kadar geldikten sonra geri dönmüş. Çünkü sarkaçlar hep öyle yapar. Feynman kafasını kaldırmış, bir rahatlama sesi yükselen amfiye “<strong>ben</strong>,” demiş, “<strong>size anlattığım şeylere inanıyorum.</strong>”</blockquote><p>Günümüzde her kafadan bir fikir çıkıyor, fikir olarak sunduğu şeylere Richard Feynman gibi inanan, hayatına tatbik edense pek az kişi var. Bir konu kafanı kurcaladığında, o meseleyi dert yaptığında, içselleştirdiğinde, hayatına tatbik etmeye hevesli olduğunda illa o konuda bir şeyler dinlemene, duymana gerek yok. Bilgi çok yönlü bir şey, beslendiğin tüm kaynaklar, tüm duydukların, tüm gördüklerin ilgilendiğin konuda yeni bir bilgi, yeni bir bakış açışı sağlayacaktır. <strong>“Size anlattığım şeylere inanıyorum.” </strong>diyebilmek için bilgilerle yürümek, bu bilgilerle düşmeyi kalkmayı öğrenmek gerekiyor… Bilgi bir bakıma <strong>“yolda olma süreci”</strong>, yolda olduğu sürece ortaya değerli fikirler çıkabiliyor.</p><p>Enerjisini kendinden alan, herhangi bir bilgiyle beslenmeyen fikirler düşünce dünyamızı zenginleştirmiyor. Öğretim sistemi hakkında veya herhangi bir konu hakkında kapsamlı bir eleştiri yapıp yeni bir fikir sunan kişilere, bunu kendi hayatı/kendi çocuğu üzerinde uygulanması istense vereceği karşılık “öyle olmaz, bu iş ciddi” minvalinde olacaktır.</p><p>Malumatsız fikirlerimizi ardı ardına sıralayıp hayata tatbik etmeyişimiz, fikirlerimizi bir tek tartışmalarda kutusundan çıkarmaya tenezzül edişimiz yola yabancılaşma ve bilgilerin hayatımıza dahil olmamasıyla sonuçlandığı gibi hayata dahil olamayışımızla da neticeleniyor.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*iv2o4KMr-wYx9btS" /><figcaption>Photo by <a href="https://unsplash.com/@florianklauer?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Florian Klauer</a> on <a href="https://unsplash.com/?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Unsplash</a></figcaption></figure><blockquote>Çocukken, derste deftere yanlış bir şey yazdığımızda, silerdik. Gerçi kâğıt hiç yazılmamış, dolayısıyla da silinmemiş hale gelmezdi ama üzerine yeniden bir şey yazdığımızda, artık daha önce ne yazdığımızın ne olduğunu tespit etmek neredeyse imkânsızlaşırdı. Az önce, şu bir önceki noktadan sonra yazdığım <em>backs­pace</em>’li tümceyi sildim, yeniden başladım. O yazdığım “şimdi” kelimesi (cümleye öyle başlamayı düşünmüştüm) hiç yazılmamış gibi oldu. Siz beni okurken, nerede neleri yazdığımı hiç bilmeyeceksiniz ve ben de hiç hatırlamayacağım. Onlar hiç yazılmamış gibiler. (Alıntı: Cemalettin N. Taşçı, Kırılganlık, 2019)</blockquote><p>Yola yabancılaşma üzerine yazdığım yazıda değindiğim gibi hiç o yolda olmamışız gibi yaparak kendimizi yeni yollarda buluyoruz. Taşçı’nın aynı yazısının devamın değindiği üzere, hayat bilgisayar klavyesinde yazdıklarımıza benzemiyor;</p><blockquote>“hayatta hiçbir şey, hiçbir zaman olmamış gibi olmaz.”</blockquote><p>Yola yabancılaşmış olsa bile yolda olmak bence her halükarda değerli. Yola yabancılaşmak en azından bir dönem yolu tanımayı gerektiriyor, ayrıca ne denli yabancılaşırsak yabancılaşalım hayatta çıktığımız yolculukların, dinlendiğimiz durakların, yolda bir manzara noktasından izlediğimiz vadinin izi kalıyor yaşamda… Hayatı bilgisayar klavyelerinde yaşamadık, geçtiğimiz yolları, yaşadığımız stresleri, sevinçleri, hüzünleri de tek tuşla silemiyoruz… Öyleymiş gibi yapmaya gerek yok. <strong>Yol değerlidir ve yola çıkılmamış, yolda olmamış gibi olmaz hiçbir zaman…</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*FJUP14N6pyr8AupJ" /><figcaption>Photo by <a href="https://unsplash.com/@heytowner?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">JOHN TOWNER</a> on <a href="https://unsplash.com/?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Unsplash</a></figcaption></figure><p>Manzarasıyla, duraklarıyla, insanlarıyla yol biraz aşinalığı gerektiren yoğunlukta bir süreç. Günümüzde yolların azaldığını düşünüyorum, her gün -yol olarak adlandırılamayacak küçük patikalarda- turlar yapıyoruz. Rotayı kendimiz de belirlemiyoruz, sosyal medyada gördüklerimiz, haberler şekillendiriyor o günkü rotamızı, rotamız şekillendirilmişken ve yarınki rotamızın da ne olacağı belirsizken hangi yoldan ve hangi yola yabancılaşma sürecinden bahsedebiliriz ki?</p><p>Günümüzde, sosyal medyanın ve siyasetin her gün sunduğu meşguliyetler “yol zannı” yaratıyor… ve bu noktada hiçbir şeyin hiçbir zaman olmamış gibi olmayacağı çağın dışına çıkıyoruz… Söylediklerim geçmişe övgü olarak anlaşılmasın. Cemalettin Taşçı’nın da değindiği üzere, avcı-toplayıcılıktan tarım dönemine geçiş sancılı olmuş. İnsanlar tarıma geçişle ve hayvanları evcilleştirmeyle birlikte virüsler, kıtlık gibi kitlesel ölümlerle karşı karşıya kalmış. Ancak biliyoruz ki, tüm bu zorluklara rağmen o dönemde avcı-toplayıcılığa geri dönülmedi, insanlık başka bir faza geçti. Sosyal medyayı da yokmuş gibi unutup eski hayatlarımıza dönemeyeceğiz, başka bir döneme geçeceğiz…</p><blockquote>Yollar silikleşiyor gitgide, ufukta yeni yollar beliriyor…</blockquote><p><a href="https://emirbozkurt.substack.com/subscribe?params=%5Bobject%20Object%5D"><em>Yazılarımdan daha önce haberdar olmak için bu bağlantıdan mail bültenime ücretsiz şekilde abone olabilirsiniz.</em></a></p><p><a href="https://emirbozkurt.substack.com/subscribe?params=%5Bobject%20Object%5D">Subscribe to Emir Bozkurt Deneme ve Hikaye Yazıları</a></p><p>Okuduğunuz için teşekkürler, yazıyı beğendiyseniz alkışlayabilir, yorumlarınızla katkıda bulunabilir, sevdiklerinizle paylaşabilirsiniz. Diğer yazılarıma aşağıdaki linklerden ulaşabilirsiniz:</p><ul><li><a href="https://mediumturkiye.com/ya%C5%9Fad%C4%B1klar%C4%B1m%C4%B1z-ve-yabanc%C4%B1la%C5%9Ft%C4%B1klar%C4%B1m%C4%B1z-a798f511f2ff">Yaşadıklarımız ve Yabancılaştıklarımız</a></li><li><a href="https://mediumturkiye.com/yazmak-%C3%BCzerine-ddaf74857d49">Yazmak Üzerine…</a></li><li><a href="https://medium.com/@emirbozkurttt/list/yazmak-uzerine-denemeler-bd98481e3c62">List: Yazmak Üzerine Denemeler | Curated by Emir Bozkurt | Medium</a></li></ul><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=905c82b66afb" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://mediumturkiye.com/yolda-olmam%C4%B1%C5%9F-gibi-olmaz-905c82b66afb">Yolda Olmamış Gibi Olmaz</a> was originally published in <a href="https://mediumturkiye.com/">Türkiye Yayını</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Yaşadıklarımız ve Yabancılaştıklarımız]]></title>
            <link>https://mediumturkiye.com/ya%C5%9Fad%C4%B1klar%C4%B1m%C4%B1z-ve-yabanc%C4%B1la%C5%9Ft%C4%B1klar%C4%B1m%C4%B1z-a798f511f2ff?source=rss-21cb8a7c4385------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/a798f511f2ff</guid>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[i̇nsanlık-gündemi]]></category>
            <category><![CDATA[sınav-sistemi]]></category>
            <category><![CDATA[yabancılaşma]]></category>
            <category><![CDATA[deneme]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Emir Bozkurt]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 30 Jun 2025 19:29:20 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-07-01T07:27:49.908Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>Yola Yabancılaşma Üzerine Bir Deneme</h4><p>Haziran ayı biterken yakın zamanda farkına vardığım bir hisle ilgili yazmak isterim; yazacaklarım geçmekte olan haziran ayından bağımsız değil. Üniversitedeyken finaller mayıs ve haziranda gerçekleştiğinden bu aylar stresli geçerdi. 2020 yılında girdiğim üniversiteye giriş sınavı (YKS) da 20–21 Haziranda gerçekleşmişti. Yani son 5 yıllık eğitim öğretim hayatımda stresli geçen haziran ayları bu sefer daha farklı duygularla dolu şekilde geçti. Her yaşın, her dönemin hissettirdikleri farklı tabi.</p><p>Üniversite sınavına girdiğim 2020 senesinde, 15–20 yaş arasındaki gençlerin yalnız Cuma günü, 11.00–15.00 saatleri arasında yürüme mesafesiyle sınırlı olmak üzere dışarı çıkmalarına izin veriliyordu. Bu yasaklar fiiliyatta farklı gerçekleşmiş olabilir ama resmiyette bu şekildeydi.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*5__9A5tnrIj0EIjREUt6Eg.avif" /><figcaption>Photo by <a href="https://unsplash.com/@edwinhooper">Edwin Hooper</a> on Unsplash</figcaption></figure><p>Bu dönemde üniversiteye hazırlanan çoğu genç gibi bu yaş grubu kısıtlamasına dahildim. 21–22 Haziran’daki sınava kadar yasaklar nedeniyle ve sınava kadar hastalık riskini minimuma indirmek için eve kapanmıştık. Sınav stresine, hareketsizliğin yol açtığı mental yorgunluk ve motivasyon kaybı eşlik ediyordu.</p><p>Sınava böyle bir atmosferde, bulaşın seyri bakımından neler olacağını bilemeden girdik, sınavla birlikte düşündüğümüz onca sorun vardı. Sınav salonuna girene kadar maske takmak zorunlu, sınavda ise maske takmak isteğe bağlıydı. Çoğu kişi maskesini çıkarmış olsa da <em>(sınav iyi geçsin de gerekirse 2 hafta evde kapanırız diye düşünüyorduk) </em>maskesini çıkarmayanları hatırlıyorum.</p><p>O dönem herkes gibi biz de öğrenciler olarak tuhaf şeyler yaşadık, korona dönemi dertlerimiz/streslerimiz konusunda nisbeten mutabakata vardığımız bir dönem olduğundan sandık ki herkes öğrencilerin yaşadıkları şeylere her zaman dertleniyor. Bulaş riskinin yüksek olduğu yaz aylarında 3–4 milyon gencin üniversite sınavına girip girmemesi bile öğrenciler ve aileleri dışında pek kişiyi ilgilendirmiyordu. <em>(2020 üniversite sınavı, saydığım nedenlerle ülkemizde insanların sınava en ilgili olduğu yıl olabilir)</em></p><blockquote>Hayatta nice şey varsaydık, herkesin bizim yaşadığımız şeyler hakkında düşündüğünü, aynı endişeleri paylaştığını, aynı yollardan geçtiklerini, aynı hayatları yaşadığını…</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*8e6B3P2WGGax4tKA" /><figcaption>Photo by <a href="https://unsplash.com/@nguyendhn?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Nguyen Dang Hoang Nhu</a> on <a href="https://unsplash.com/?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Unsplash</a></figcaption></figure><p>Tüm bunları niye anlatıyorum? Geçen hafta sonu 21–22 Haziran’da üniversite sınavı gerçekleşti. Sınav sorularının çözümüyle ilgili birkaç videoya rastladım, pek ilgimi çekmedi. Ben üniversitedeyken de üniversite sınavları oldu, sorular/çözümler yayınlandı, vaktimi ayırıp da hiçbirini detaylı şekilde incelemedim, birkaç soruya baktıysam o kadar… Hiçbir arkadaşımın da sınava girdiğimiz seneden sonraki sınavları inceleyip sınavların seyri bakımından düşüncelerini aktardıkları bir konu açtığını hatırlamıyorum.</p><p>Üniversiteye girdiğimde, üniversite öğrencilerinin bu sınava kayıtsız olmalarına şaşırmıştım. Sınavda aldığın derecen veya puanını öğrenmek istiyorlardı ama sınav hakkında pek bilgileri yoktu, lise hocaları harici hocaların da hiçbiri sınavda sorulanlarla ilgilenmiyordu ama onlar da sınavdaki sıralamayı önemsiyordu. Yani ne olduğuna veya ne sorulduğuyla, çocukların ne tür bir atmosfer içinde sınava girdikleriyle ilgilenmedikleri bir sınavdaki sıralamayı önemsiyorlardı. Fakat hem hocalar hem de öğrenciler olarak fırsat bulduğumuzda bu sınavın aslında bir şey ölçmeye kadir olmadığına, eğitim sisteminin yetersiz olduğuna ilişkin fikirlerimizi peş peşe sıralamaktan geri durmuyorduk.</p><p>Yani varsaydığımız pek çok şeyin yanlış olduğunu yaşayarak öğrendik, herkes bizle aynı endişeleri duymuyordu, hatta aynı yoldan geçenler bile dönüp bakmıyordu şimdi geçmiş oldukları yolda olanlara… O dönemler sınav Twitter’da gündem olunca konuyla her yaştan her kişinin ilgilendiğini düşünüyorduk, ilgilenmeyenlere sitem ediyorduk, sitem ettiklerimizden 1–2 sene sonra pek farkımız kalmadığını da yaşayarak gördük.</p><blockquote>Geçtiğimiz yollara, yaşadığımız zamanlara yabancılaşıyorduk. Tamam yoldan geçtik, yolu biliyoruz diyorduk da yolun sağında solunda ne vardı hatırlamaya çalışmıyorduk. Yaşanmakta olanlar, yeni yollar, önümüzde kıvrılan ve ilerisini göremediğimiz uzayan hayat yolu, geçmişin virajlarını düşünmemek için bahanemiz oluyordu.</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*bqfxssRgtaG08FlL" /><figcaption>Photo by <a href="https://unsplash.com/@katiemoum?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Katie Moum</a> on <a href="https://unsplash.com/?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Unsplash</a></figcaption></figure><p>Yakın zamanda yaşadığım bir başka örnek daha anlatayım; 29 Eylül 2024 tarihinde HMGS sınavına girdim, ilk kez yapılacak bir sınavdı. <em>(Hukuk Mesleklerine Giriş Sınavı: Hukuk fakültesi mezunlarının avukatlık stajına başlayabilmeleri veya Hakimlik ve Savcılık sınavına girebilmeleri için %70 başarı oranını sağlamaları gereken sınav)</em> Örnek sınav hazırlanmamış, örnek sınav metni yayınlanmamış olması, o sene hukuk fakültesinden mezun olacak sınava tabi herkes gibi beni de endişelendiriyordu. Ayrıca sınavın 2024 yılında gerçekleşip gerçekleşmeyeceği ise ancak 2024’ün Haziran ayında kesinleşmişti. Üniversitenin son senesinde finaller, bütler ancak Ağustos’ta bittiğinden ve HMGS test usulü bir sınav, final/bütler ise klasik usulde sınavlar olup farklı şekilde bir hazırlanma süreci gerektirdiğinden neredeyse hiç dinlenmeden HMGS’ye çalışmak zorunda kalmıştık.</p><p>Sandık ki bir noktada tüm öğrenciler <em>(hukuk fakültesinde okumayanlar da dahil olmak üzere)</em> ve hukuk fakültesinden mezun olmuş halihazırda çalışanlar bunu düşünüyor, buna dertleniyor. Twitter’da <em>(o zamanlar X olmuştu artık) </em>kendi algoritmalarımızdan sebep önümüze hep sınavla ilgili paylaşımlar çıktığından yine sandık ki bu konular herkesin gündemini oluşturuyor. Nitekim sınavı başarıyla geçtim, ilk sınavı geçemeyen arkadaşlarım 2025 Nisan’daki ikinci sınava girdiler, dahil olduğum Whatsapp gruplarında sınavın çıkmış soruları ve cevaplarına ilişkin pdfler atıldı, pdf’i açıp bakmadım… Yani yine yanlış varsaymıştım, yaşadıklarımız <em>-biz de dahil olmak üzere-</em> kimseyi ilgilendirmiyordu.</p><p>Zaman geçtikçe bambaşka endişelerimiz, bambaşka gündemlerimiz olduğunu sanıyoruz, geriye bakmamak için meşguliyete sığınıyoruz… ama en çok da yola yabancılaşmak istediğimizden mi yapıyoruz bunu?</p><h4>Geçtiğimiz yollara yabancılaşıyoruz, sonra da kendimizi yalnız kaldığımız yeni yollarda buluyoruz. Bulunduğumuz yoldan geçmiş olanlar da bizim olduğumuz yola yabancılaşmış çünkü…</h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*GeVEX8C-DENSZbKa" /><figcaption>Photo by <a href="https://unsplash.com/@kellysikkema?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Kelly Sikkema</a> on <a href="https://unsplash.com/?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Unsplash</a></figcaption></figure><p>Geçtiğimiz yollar, bulunduğumuz ve varacağımız yolları da anlamlandırma sürecimizin ayrılmaz bir parçasını oluşturduğundan, yabancılaşmaya nihayetinde insanın kendi kendine de yabancılaşması eşlik ediyor. Yabancılaşma, <em>“şeylerin, nesnelerin, bilinç için yabancı, uzak ve ilgisiz görünmesi, daha önceden ilgi duyulan şeylere, dostluk ilişkisi içinde bulunulan insanlara karşı kayıtsız kalma, ilgi duymama, hatta bıkkınlık ya da tiksinti duyma”</em> hâli olarak tanımlamaktadır.<em> (Ahmet Cevizci, Felsefe Sözlüğü, Paradigma Yayınları, İstanbul, 2005, s. 1728.)</em></p><blockquote>“Latincede başkası, yabancı anlamlarını gösteren alienus kelimesi, zihni hastalıklarla ilgili kılındığında, taşıdığı sosyal muhtevasına ışık tutacak biçimde, kişinin, kısmen veya tamamen kişilik âidiyetini kaybetmek suretiyle bizzat kendi kendine ve insanların oluşturduğu cemiyete yabancılaşıp, kendi öz faaliyetlerinin kontrol ve güdümünü yitirerek neticede eylemlerinden sorumluluğunun sona ermesini ifade eder. Fromm’un belirttiğine göre, İspanyolcada bu kelimeye yakın olan alienado sözcüğü de ruh hastasını göstermektedir.” <em>(Sadık Kılıç, Yabancılaşma, İnsana Karşı Toplumsal Süreç, Rahmet Yayıncılık, İstanbul, 1984, s.13.)</em></blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*HOoQVVxwGheZTWya" /><figcaption>Photo by <a href="https://unsplash.com/@dunkincein?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">邓 肯</a> on <a href="https://unsplash.com/?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Unsplash</a></figcaption></figure><blockquote>“İnsanlık tarihi aynı zamanda bir yabancılaşma tarihidir.” -Hegel</blockquote><p>Geçtiğimiz yollara dönüp bakmamak, benzer yoldan geçen gençlerden uzaklaştırıyor, geçtiğimiz yollar yabancılaşıyor, yolun geçtiği, vardığı topraklar yabancılaşıyor… Bir noktada tutunacak bir dal arıyoruz, ne bileyim bize yolu hatırlatacak <em>“şu ağaç ne özeldi!”</em> diyeceğimiz bir Çınar Ağacı mesela, geçtiğimiz yollardaki detayları hatırlamaya koyuluyoruz… Bir noktadan sonra hatırlamak neredeyse imkansız… Yeni malumatlarla desteklememişiz fikirlerimizi, güncelliğini yitirmişler, hayat da değişmiş zaten, biz de değişmişiz, değişimler/dönüşümler ekseninde bakamamışız yaşananlara. Geçtiğimiz yolları bizden sonrakiler daha rahat etsin diye ışıklandırmamış, virajlara uyarılar koymamışız.</p><blockquote>Önümüzde tabelasız yollar uzanıyor…</blockquote><p><em>“Yabancılaşma” üzerine yazdığım bu yazıda birçok şeye değinmek istesem de yazıyı karmaşıklaştırmamak adına bu yazıyı bu şekilde sınırladım. “Yabancılaşma” konusunun kavram haritamıza etkisine ve neden olduğu çeşitli akıl yürütme metotlarına da bir sonraki yazımda değinmeye çalışacağım. </em>Yazılarımdan haberdar olmak isterseniz e-bültenime abone olabilirsiniz <a href="https://medium.com/@emirbozkurttt/subscribe">📮</a> Buraya kadar okuduğunuz için teşekkürler, yazıyı beğendiyseniz alkışlayabilir, yorumlarınızla katkıda bulunabilir, sevdiklerinizle paylaşabilirsiniz. Diğer yazılarıma aşağıdaki linklerden ulaşabilirsiniz:</p><ul><li><a href="https://mediumturkiye.com/yazi-ve-ba%C5%9Fkalari-15eae42dadee">YAZI VE BAŞKALARI</a></li><li><a href="https://mediumturkiye.com/yazmak-%C3%BCzerine-ddaf74857d49">Yazmak Üzerine…</a></li><li><a href="https://medium.com/@emirbozkurttt/list/yazmak-uzerine-denemeler-bd98481e3c62">List: Yazmak Üzerine Denemeler | Curated by Emir Bozkurt | Medium</a></li></ul><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=a798f511f2ff" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://mediumturkiye.com/ya%C5%9Fad%C4%B1klar%C4%B1m%C4%B1z-ve-yabanc%C4%B1la%C5%9Ft%C4%B1klar%C4%B1m%C4%B1z-a798f511f2ff">Yaşadıklarımız ve Yabancılaştıklarımız</a> was originally published in <a href="https://mediumturkiye.com/">Türkiye Yayını</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[EŞİKLER]]></title>
            <link>https://mediumturkiye.com/e%C5%9Fi%CC%87kler-851c45a0d072?source=rss-21cb8a7c4385------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/851c45a0d072</guid>
            <category><![CDATA[sanat]]></category>
            <category><![CDATA[kültür]]></category>
            <category><![CDATA[edebiyat]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[deneme]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Emir Bozkurt]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 14 May 2025 18:45:18 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-05-16T11:55:14.755Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>Eşikler ve yazmanın eşikleri üzerine bir deneme…</h4><blockquote>Bir süre yazmayınca insanın aklına yazılacak konu da gelmiyor… Ne tuhaf ki bu durum da bir yazının konusu olabilecek nitelikte.</blockquote><p>Yazmak üzerine denemelerimde insanları yazmaya teşvik ettim. İnsanların yazmasını, bu sayede okuyucu olarak da kendisini geliştirebileceğini, nice ânının ölümsüzleşeceğini, yalnız kendileri de okusalar yazdıkları üzerinde “ne tür olumlu değişiklikler yapabilirim?” yaklaşımıyla farklı zamanlarda düzeltmeler yapmalarını, eseri süreç içindeki değişikliklerle meydana getirmelerini tavsiye ettiğim yazılarım oldu. Bir kişiye dahi bu uğurda yardımım dokunabildiyse ne mutlu… Fakat insanların yazmaya başlayamamaları veya yazmaya başlasalar bile bu uğraşı uzun süre sürdürememelerinde hiç değinmediğim bir konunun etkisini yeni fark ettim:</p><blockquote><strong>eşikler…</strong></blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*mwEIQeJJrQJlU6q9" /><figcaption>Photo by <a href="https://unsplash.com/@rajeevschanda?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Rajeev Chanda</a> on <a href="https://unsplash.com/?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Unsplash</a></figcaption></figure><h4>Eşikler Üzerine…</h4><p>Eşik sözcüğünün anlamını incelediğimde <em>“kapı girişi, kapı boşluğunun alt kısmında bulunan küçük basamak”</em> anlamının yanında <em>“başlangıç noktası, başlangıç noktasına yakın bir yer”</em> gibi anlamlarının olduğunu fark ettim. Yazmanın eşikleri üzerine yazmaya başladığımda, eşiği iyi bir anlamdan ziyade yazının bizi dünyasına dahil ederken koyduğu engeller olarak ele almıştım, kelimenin anlamı üzerine biraz okuyup düşününce eşiğin set olmasından ziyade <em>“başlangıç noktası”</em> olduğunu, o eşiği atlayarak yazının kapılarını araladığımızı düşündüm. Eşiğe basılmaması, oturulmaması, eşikte durulmaması; aksi takdirde uğursuzluk getireceğine ilişkin halk dilindeki kullanımları düşününce aksini düşünecek olsak da eşik hiç de kötü bir anlama sahip değil, saygı duyulması gerektiğinden üzerine basılmasının engellenmeye çalışıldığı bir kutsiyete sahip.</p><blockquote><em>“Tasavvufta ve genelde doğulu kavimlerde eşiğin bir kutsiyeti vardır. Ulu kişilerin manevi büyüklüğünü anlatmak için oturdukları evlerin eşiğinin kutsallığından söz edilir.”</em></blockquote><blockquote>Eşik zahirden bâtına, mecazdan hakikate geçilmesini sağlayan veya hücrede oturan mürşide, o vasıtayla Hakk‟a ermeyi temin eden önemli bir yerdir. Bunun için değerli sayılır. Eşiğe baş koymak bir bağlılık ifadesidir. Eşiğe basılmaz, eşik öpülür” (Uludağ, 1191:127–128).</blockquote><blockquote>TÜRKYILMAZ, Dilek (2019). “Eşik Altı Boş Değildir: “Eşik” Kavramının Türk Düşüncesine Yansımaları”.</blockquote><p>Eşiğin geçiş aşaması olması, her iki dünyaya da ev sahipliği yapması değerli görülmüş olup kültürümüzde kötülüklerden korunmak için eşiğe bir şey çakmak veya eşiğin altına bir şeyler gömmek gibi çeşitli ritüellere başvurulmuştur. Eşiğin geçiş olarak önemsendiği gibi eşikte durulması ise <em>“arada kalmışlık, arafta kalma, kaybolma” </em>anlamına geleceğinden bir an önce geçilmesine de önem verilmiştir. Yine Dilek Türkyılmaz’ın aynı makalesinde değindiği üzere;</p><blockquote>Eşikte durmak ve oturmak, arafta kalmak, ne bu dünyada ne de öbür dünyada olmak anlamına gelmektedir. Eşik bir an evvel terk edilmesi gereken bir yerdir. iki ayrı atmosferin, iki ayrı iklimin, iki ayrı dünyanın, iki ayrı akımın, iki ayrı havanın, iki ayrı durumun, iki ayrı sürecin, arasında kalan yerdir. Olması gereken şey, eşiğin sadece geçiş için kullanılmasıdır.</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*PckzEIV0ld2enCiI90RqiQ.jpeg" /><figcaption><a href="https://www.instagram.com/gezenkapi/">gezenkapi İnstagram sayfasından alınmıştır. Çeşitli kültürlerdeki ve farklı mimari tarzdaki kapıları incelemek için sayfayı inceleyebilirsiniz.</a></figcaption></figure><h4>Yazmanın Eşikleri</h4><p>Yazmak üzerine düşünürsek eşiğin niye bu denli önemli olduğunun anlaşılmadığını, kalem-kağıda birkaç dakika ayırmanın yettiğini, bu yazıdaki gibi bir bir eşik anlatısının gerekip gerekmediğini sorgulayabilirsiniz. Haklısınız da fakat yazıda bu eşiği bir kere geçmek yetmiyor, her defasında eşikler* yeniden beliriveriyor ve her defasında o eşikten atlayabilmek gerekiyor. Aylarca yazdığın halde <em>“Dur daha bir haftadır yazmıyorum sadece!”</em> demene kalmıyor bir bakmışsın eşik orada belirivermiş. Yazdıkça da eşikler kolayca geçilmiyor; hatta yazdıkça eşiklerin boyutları yükseliyor. Yazdıkça daha güzelini yazacağının beklentisi, bir noktadan sonra kalem ve kağıtla mesafenin açılmasına kendinizi atlayamayacağınız eşiklerin ardındaki kapılara bakarken bulmanıza sebep veriyor.</p><p>İnsanları yazmaya teşvik ederken eşiklerden her defasında atlamak gerekliliğini ve eşiklerin zamanla yükseldiğini, yazmaya yeni başlayanlar kadar halihazırda yazanları da yıldırabileceğini fark edememiştim. İnsanlara yazıdaki yolunu, üslubunu yazarak bulabileceğini, yazdıklarının nice yazıya yelken açtırabileceğini belirtirken onları bu zorluk konusunda uyarmamışım. Aynı mekana girerken aşina olduğumuz eşiği bir noktadan sonra görmezden geldiğimiz gibi ben de eşikleri görmezden gelmiştim çünkü düzenli yazıyordum, <em>“daha iyisini yazacağım!”</em> gibi bir motivasyonum yoktu, eşiğin varlığını ve gittikçe yükseldiğini unutmuştum. Düzenli yazdığım zamanlar her yazdığım önemli miydi? Değildi tabi… Her yazım o eşikleri geçmeyi hak ediyor muydu? Hak etmiyordu belki ama güzel yazılarımı da o eşikten atlayıp yazmıştım. İnsanın kalemi eline alıştırması için bir süre eşiklerden atlaması gerekiyor, yazı dünyasına gire gire o mekana* çeşitli şeyler taşıyıp eşyalar döşüyoruz şahsileştiriyoruz ve sonunda eşikten atlayıp kapıdan girdiğimizde kendimizi evimizde bulduğumuz bir atmosferi kucaklama şansına sahip oluyoruz.</p><h4>Eşiklerin Kattıkları</h4><p>Kimi zaman yazamamayı, kalemi elime alınca tedirginlik duymayı seviyorum. Kalemi elimize aldığımızda tedirginlik duymamıza neden olan da eşikler oluyor, yazının bizi kimi zaman duraklatıyor olması yazdıklarımız üzerine düşünmemizi ve binlerce yazı ihtimali arasından tercihlerde bulunmamızı sağlıyor.</p><blockquote>Evet çok bekledim, kaç kere hazan,<br>Dinç atlar koşturdu boş ufuklardan<br>Yeleler alevli, ağız köpüklü,<br>Bulutlar bir kanlı hiddetle yüklü<br>Geçtikçe batıya doğru önümden<br>Zâlim ümitlerle ürperirdim ben,<br>Duyardım her an uzlette bir yeni<br>Âlemin yıkılıp devrildiğini<br>Çılgın mahşerinde ses ve renklerin...<br>Benden sor sırrını mesafelerin<br>Benden sor ve benden dinle akşamı...<br>Rabbim bu sonsuzluk ve onun tadı...</blockquote><blockquote><em>(Ahmet Hamdi Tanpınar’ın “Eşik” adlı şiiri)</em></blockquote><p>Bazen kalemin kağıtta kayışını izlemek, bazense kalemin uzunca bir süre yazmadan durmasını ve kalemin mürekkebinin kağıtta leke yaptığını izlemek keyif veriyor. O uzun bekleyişin ardından deftere yazdığımız alelade şeyler anlama kavuşuyor, her nasıl yaşlı birisinin ağzından çıkan gündelik kelimelerinde yaşanan zamanın derin izleri hissedilebiliyorsa kalemin elinde uzun zaman beklemesinin ardından yazılanların da farklı bir aroması oluyor. Yani yazının kapılarını aralamadan önce atladığımız eşikler, daha derin* şeyler yazmamızı sağlayacağı gibi yazdığımız alelade şeylere de farklı bir tını katıyor.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*i0zXnyzLMdhJov_GmMQkCg.jpeg" /></figure><p>Bir yazımdaki sözü tekrarlarsam: “<em>Ancak o anki bizim yazabileceğimiz nice şeyi yazmamışızdır…”</em> peki niye yazmıyoruz? Eşikler var çünkü… eşiği geçmiyoruz, eşiği geçmedikçe eşikler büyüyor, beklemek kelimelere misyon yüklüyor, bu denli bekleyişin ardından alelade şeyler yazmak yakışmaz deniliyor… o eşikler zihne, kaleme set vuruyor; yazılması gereken her şey yazıldı, eşiği geçsek bile ardındaki kapı kilitli gibi hissediliyor. Bu hislerin ardından yazmadığımız gibi azalan merak yüzüne bir şey okuyasımız da gelmiyor.</p><p>Yazmalı insan… çünkü ancak bu şekilde eşiklerin geçilebilir olduğunu, eşiklerin ardındaki kapıları güzelleştirdiğini, eşikler olmasa yazmanın aleladeliğinde aromaların da olamayacağını, eşikten atlamanın yazmayı da değerli kıldığını ve okuduğu nice şeyin binlerce kez eşikten atlayan kişiler tarafından yazıldığını fark edebilir. Yazdıklarımız nice güzel anlatıya sebep olabileceği gibi yazılanların da kıymetini anlamamıza sağlıyor.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*MArbHvvqztK3rbBlwD9Mxw.jpeg" /><figcaption>fotoğraf: @ertugrulbilgili <a href="https://www.instagram.com/gezenkapi/">gezenkapi İnstagram sayfasından alınmıştır.</a></figcaption></figure><blockquote>Hayat bu kapıda...ne çıkar varsın,<br>Nakışlar gülmesin beyaz taşında<br>Ölüme benzeyen bu susuzluğun<br>Çağlayan hayâller yeter başında...</blockquote><blockquote><em>(Ahmet Hamdi Tanpınar’ın “Eşik” adlı şiiri)</em></blockquote><blockquote><em>“Niye yazdım ki diyeceğimiz çokça yazı yazmış oluruz, okuduğun sayfalarca yazındaki bir cümle sana ‘iyi ki yazmışım’ dedirtmeyi başarır.”</em><a href="https://medium.com/turkiyem/yazmak-%C3%BCzerine-ddaf74857d49"><em>*</em></a></blockquote><p>İyi ki yazmışım demek için yazarız… Bunu neredeyse her yazının ardından desek de bazı iyi ki*ler vardır ki onları yazmasak unutacak olsak hayatlarımız eksildiği gibi hayattan da bir şeyler eksilir. Yazdıklarımız bazen yalnız bizi ilgilendirirken bazen de yazmış olduklarımız bir toplumun kültür dünyasını oluşturmayı sağlamakla çok daha etkiye sahip olur.</p><p>Yazmayı; herkesin yazmasının edebi harikalar çıkaracağını düşündüğümden değil, ancak bu sayede insanların<em> “iyi ki yazmışım” </em>diyebileceği şeyler olacağını, bu sayede toplumun kültür dünyasını şekillendiren işlere imza atılabileceğini ve ancak bu sayede kültür dünyamız şekillenirken biraz durup <em>“bu okuduklarım eşikten atlamayı hak ediyor muydu?”</em> diye düşünerek yazılanlara eleştirel bakış getirebileceğimizi düşündüğümden dolayı öneriyorum.</p><h4>Yazıda eşikleri atlamanızın ardından nice güzel kapıların sizlere açıldığı yazı serüvenleriniz olmasını dilerim…</h4><blockquote><em>Yazıyı beğendiyseniz alkışlayabilir, yorumlarınızla katkıda bulunabilir, sevdiklerinizle paylaşabilirsiniz. Yazılarımdan haberdar olmak isterseniz e-bültenime abone olabilirsiniz </em><a href="https://medium.com/@emirbozkurttt/subscribe"><em>📮</em></a>Yazmak üzerine yazdığım diğer yazılarıma aşağıdaki linklerden ulaşabilirsiniz:</blockquote><ul><li><a href="https://mediumturkiye.com/yazi-ve-ba%C5%9Fkalari-15eae42dadee">YAZI VE BAŞKALARI</a></li><li><a href="https://mediumturkiye.com/yazmak-%C3%BCzerine-ddaf74857d49">Yazmak Üzerine…</a></li><li><a href="https://medium.com/@emirbozkurttt/list/yazmak-uzerine-denemeler-bd98481e3c62">List: Yazmak Üzerine Denemeler | Curated by Emir Bozkurt | Medium</a></li></ul><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=851c45a0d072" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://mediumturkiye.com/e%C5%9Fi%CC%87kler-851c45a0d072">EŞİKLER</a> was originally published in <a href="https://mediumturkiye.com/">Türkiye Yayını</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Dağın Daveti]]></title>
            <link>https://mediumturkiye.com/da%C4%9F%C4%B1n-daveti-c1523b373a08?source=rss-21cb8a7c4385------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/c1523b373a08</guid>
            <category><![CDATA[hikaye]]></category>
            <category><![CDATA[öykü]]></category>
            <category><![CDATA[doğa]]></category>
            <category><![CDATA[edebiyat]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Emir Bozkurt]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 08 Apr 2025 16:02:56 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-05-16T11:54:34.900Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Rüzgâr, insanların yüzlerini dondurmaktaydı. Saatlerdir yürüyorlardı. Sırtlarında çığlık çığlığa yüklenmiş sessizlik, nefes almak için boğuşan ciğerlerinin sesini bastırıyordu.</p><p>Tepede, dağın zirvesi parlıyordu. İnsanlar sıra sıra dizilmiş; her biri, bir öncekinin ayak izlerine basarak bir ritüeli gerçekleştirircesine ilerliyorlardı. Bağırarak dâhi iletişim kuramıyorlardı, çıkardıkları sesler, rüzgârın sesinde garip şekle bürünerek yankılanıyordu. Dağın, tüm sesleri yutan heybeti, sesleri anlamsızlaştıran güzellikteydi…</p><p>Rehberlerden en yaşlısı, dağa ilk kez tırmandığı günü hatırladı: Babasının elinden tutmuş, bir yaz günü zirveye çıkmışlardı. Dağın etkileyici göllerinin meydana çıktığı o yaz mevsiminde, karların eriyişini izlerken bu dağ ile sık sık karşılaşacağını hissetmişti. Şimdi ellerinde, babasının sımsıcak elleri yerine kalın eldivenler vardı ama eldivenler babasının o güven dolu ellerinin sıcaklığını vermekten uzaktı.</p><p>Aniden bastıran tipi, kulaklarına kar dolduruyordu. Soğuk, kemiklerine kadar işlemişti. Ellerini yüzlerine vuruyorlardı; her darbe donmakta olan suratlarına hayat suyu oluyordu. İlerledikçe, dağın üzerinde zamanın çizdiği yarıklar beliriyor, bu yarıklar sanki geçmiş tırmanışlardaki nice dağcının hikâyelerini fısıldıyordu.</p><p>Kafiledeki en genç kadın, atkıyı sıkılaştırdı. Dağın gölgesi, üstünü kapamaya çalıştığı birçok şeyi hafızasında belirgin kılıyordu. Dağın uçurumları ise yüreğindeki boşluğa benziyordu, bu boşluk rüzgârla ve soğukla dolmuş düşünmesine fırsat vermiyordu.</p><p>Gökyüzünü yırtan bir çığlık duyuldu. Kartallar, dağın tepesine doğru kanat çırpıyorlardı. Sesleri, rüzgârın uğultusuna karıştıkça, insanların yüreklerinde eski bir ilahi yankılandı, kartalların kanatlarının keskin darbelerinin rüzgârın uğultusunu yırtışı hepsini büyülemişti.</p><p>Bir an için durdular. Dağın renkleri –bembeyaz karlar, çelik mavisi gökyüzü, kartalların siyah silüeti– bir tabloya dönüştü. Bu tablo, tamamlanmak için insan nefesine ihtiyaç duyuyordu.</p><p><em>-Görüyor musunuz şu tepeden geleni?</em></p><p>Ses, kafilenin en gencinden gelmişti. Sağ yamaçtan doğru dev bir kartopu hızla yaklaşıyor, gitgide büyüyordu. Dağın misafirleri karşılayış şekli, pek sıcakkanlı değildi. Kartopu kafileye ulaşmasına ramak kala bir kaya bloğuna çarpıp dağıldı. Parçalanan karlar, gökyüzüne saçılıp üzerlerine yağdı. Karları silkeledikten sonra, baktılarında dağın zirvesi artık yakındı.</p><p>Yaşlı rehber, babasının sözlerini hatırladı: <em>“Dağ, seni çağırmaz. Sen, kendi yalnızlığının davetini duyarsın.”</em> Tırmanış, bir yolculuksa da dağa doğru değil, kendini arayışa doğruydu. Adımlarını sıklaştırdı. Arkasından gelenler, onun ayak izlerini takip etti. Zirve, bir varış değil, kendini kaybetmenin başlangıç noktasıydı. Dağın daveti, asla bir çağrı değildi. O, yalnızca kendi yankısını dinlemek isteyenlere beyaz bir sayfa sunuyordu.</p><p>Dağın zirvesine ulaştıklarında, geldikleri yolu incelemeye koyuldular. İnceledikleri yalnız yürüyüş rotaları değildi; tercihleri, indikleri sapaklar, yol ayrımları, susuşları, haykırışları, sevdikleri, tüm geçmişlerinin izini görüyorlardı. Dağ adımlarını silmiş, geçmişlerini vermişti onlara. Rehberler, zirvede fazla kalamayacaklarını söylediklerinde dağın sessizliğinin farkına vardılar. Dağ, yamaçlarında vardiya gezen, tüm sesleri bastıran rüzgâra tüm bu sessizliğin içerisinde, <em>“artık dur!”</em> demişe benziyordu. Bu sessizlik, geçmişlerinin girdaplarında nice sese bürünmüştü.</p><p>İniş yolunda, tırmanışta bırakılan işaretlerin çoğu karlar altında kalmıştı. Bir ip parçası, bir kaya çivisi, yarısı donmuş bir su matarası… Bunlar, geçmiş bir maceranın kalıntılarıydı. Dağ, her adımda bu kalıntıları yutuyor; tarihini yeni keşiflere yelken açmak isteyenler için beyaz bir sayfaya dönüştürüyordu.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*Mavan5SY97inbDqm" /><figcaption>Photo by <a href="https://unsplash.com/@emilianovittoriosi?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Emiliano Vittoriosi</a> on <a href="https://unsplash.com/?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Unsplash</a></figcaption></figure><p>Dağın güzelliği, geri çekilen adımların izinde saklıydı. Dağdan inerlerken, kartalların yırtıcı seslerinde hüznü duyumsar olmuşlardı. Bu hüznün etkisiyle biri, eğilip sevdiğinin adını karlara yazdı. Rüzgâr yazılanı hızlıca sildi. Rüzgârın estiği tarafa baktığında, dağın uzak bir anı olmakta olduğunu hissetti.</p><p>Kamp alanına ulaştıklarında, güneşin son ışıkları, karları pembeye boyamış, dağ sımsıcak bir yürek gibi görünüyordu. İçlerinden biri fark etti: Montunun cebine koyduğu eldivenlerinden biri kayıptı. Belki bir kayalığın üzerinde, belki karların altında… Dağ, onu bir hatıra olarak saklamıştı.</p><p><em>Şubat 2025&#39;te bu öyküyü, yazı kulübünde seçtiğimiz temalar (kış, soğuk, yabancılaşma) çerçevesinde yazmıştım. Yazı Kulübü olmasa bu öykü de yazılmayacaktı… Bu bakımdan eseri sevdiyseniz övgüler, her daim keyifli etkinlikleriyle edebiyatla bağımızı güçlendirdikleri kadar, öyküler yazmamıza da katkı sağlayan Kitap Kulübü ve Yazı Kulübünün değerli moderatörleri </em><a href="https://medium.com/u/daafa46dd1f7"><em>Evaluna Primavera</em></a><em>, </em><a href="https://medium.com/u/4a1508022663"><em>Eslem Nalbant</em></a><em>, </em><a href="https://medium.com/u/d8cd055dc2ac"><em>Sarnav</em></a><em>, </em><a href="https://medium.com/u/44ea392037d2"><em>M. Harun Akdaş</em></a><em> ve eserleriyle, yorumlarıyla ufkumuzu açan katılımcılaradır. Eseri sevmediyseniz suç benimdir :)</em></p><blockquote>Yazıyı beğendiyseniz alkışlayabilir, yorumlarınızla katkıda bulunabilir, sevdiklerinizle paylaşabilirsiniz. Yazılarımdan haberdar olmak isterseniz e-bültenime abone olabilirsiniz <a href="https://medium.com/@emirbozkurttt/subscribe">📮</a>Diğer yazılarıma aşağıdaki linklerden ulaşabilirsiniz:</blockquote><ul><li><a href="https://medium.com/@emirbozkurttt/list/yazmak-uzerine-denemeler-bd98481e3c62">List: Yazmak Üzerine Denemeler | Curated by Emir Bozkurt | Medium</a></li><li><a href="https://medium.com/@emirbozkurttt/list/hikayeler-308599a43f53">List: Hikâyeler | Curated by Emir Bozkurt | Medium</a></li><li><a href="https://medium.com/@emirbozkurttt/list/ferit-edgutum-ders-notlar-uzerine-98e1dddecf1c">List: Ferit Edgü-Tüm Ders Notları Üzerine | Curated by Emir Bozkurt | Medium</a></li></ul><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=c1523b373a08" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://mediumturkiye.com/da%C4%9F%C4%B1n-daveti-c1523b373a08">Dağın Daveti</a> was originally published in <a href="https://mediumturkiye.com/">Türkiye Yayını</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>