<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Ender Ermiş on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Ender Ermiş on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@enderermis?source=rss-c9805fac5e7d------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*bDk1HqkjK0DpBSJVFoT_Zw@2x.jpeg</url>
            <title>Stories by Ender Ermiş on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@enderermis?source=rss-c9805fac5e7d------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Fri, 20 Nov 2026 08:59:03 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@enderermis/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Şikayet Etmek Neden Çözüm Gibi Hissettirir?]]></title>
            <link>https://medium.com/@enderermis/%C5%9Fikayet-etmek-neden-%C3%A7%C3%B6z%C3%BCm-gibi-hissettirir-5b40d05a76fe?source=rss-c9805fac5e7d------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/5b40d05a76fe</guid>
            <category><![CDATA[kocluk]]></category>
            <category><![CDATA[stoacılık]]></category>
            <category><![CDATA[felsefe]]></category>
            <category><![CDATA[kişisel-gelişim]]></category>
            <category><![CDATA[psychology]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Ender Ermiş]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 07 Oct 2026 17:20:39 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-10-07T17:20:39.659Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*QhO3rao_oHrmlYNjPRR3Sw.png" /></figure><h3>Bir soru, bir gülümseme</h3><p>Bir şirketin yöneticisiyle odasında oturuyorduk.</p><p>Konu, sabah mesaiye geç kalan çalışanlara geldi.</p><p>Şunu sordum: “En çok şikayeti geç kalanlar mı yapıyor?”</p><p>Güldü. “Evet” dedi.</p><p>Cevap o kadar hızlı geldi ki biraz duraksadım. Yıllar insan kaynağı üzerine çalışan ve personel yönetimi konusunda çalışan biri için bu bir tahmin değil, bir gözlemdi.</p><p>Geç kalan şikayet ediyor.</p><p>Trafikten, servisten, iş yükünden, yöneticisinden. Mesaiye zamanında gelen ise çoğu zaman sessiz. Çünkü işinin başında.</p><p>Aklımda tek bir soru kaldı:</p><p><strong><em>İnsan şikayet ederek, o noktada çözüm bulduğunu mu sanıyor?</em></strong></p><h3>Şikayet neden iyi gelir?</h3><p>Şikayet etmek bir şey yapıyormuş gibi hissettirir. Ses çıkarırız, enerji harcarız, haklı olduğumuzu duyarız. Vücut bunu hareket sanır.</p><p>Ama hiçbir şey değişmez.</p><p>Yarın yine aynı trafik, aynı sistem, aynı geç kalma.</p><p>Şikayetin asıl işlevi sorunu çözmek değil, sorumluluğu dışarıya taşımaktır.</p><p>“<strong>Ben geç kaldım</strong>” demek ağırdır.</p><p>“<strong>Bu trafik insanı geç bırakıyor</strong>” demek hafiftir.</p><p>İkinci cümleyi kurduğumuz an, yük omzumuzdan iner.</p><p>İşte şikayetin verdiği rahatlama budur: sorunu çözmez, sadece sahibini değiştirir.</p><h3>“Ben düzgün bir insanım”</h3><p>Bu tablonun ikinci yüzü daha ilginç.</p><p>Sürekli şikâyet eden, sürekli isyan eden insanların çoğu, kendini çok düzgün biri olarak görür. Hatta kusursuz.</p><p>İlk bakışta çelişki gibi duruyor. Aslında değil. İkisi birbirini besliyor.</p><p>Kendini kusursuz gören biri için her aksaklığın bir sebebi olmalı. Sebep içeride olamaz, çünkü içerisi temiz. O halde sebep dışarıdadır. Şikâyet, bu inancın günlük bakımıdır.</p><p>Fransız düşünür La Rochefoucauld bunu üç yüz yıl önce tek cümlede söylemiş:</p><blockquote><strong>“Hiç kusurumuz olmasaydı, başkalarının kusurlarını bulmaktan bu kadar zevk almazdık.”</strong></blockquote><p>Yani şikayet, kişinin kusursuz olduğunu değil, kendi kusuruna bakamadığını gösterir.</p><p>Thomas Carlyle ise daha da sert:</p><blockquote><strong>“Hataların en büyüğü, hiçbirinin farkında olmamaktır.”</strong></blockquote><h3>Epiktetos’un üç basamağı</h3><p>Bu konuda bana en çok yol gösteren söz, köle olarak doğup filozof olarak ölen Epiktetos’a ait. Enkheiridion’da insanın olgunluğunu üç basamakta anlatır:</p><blockquote>“Kendi kötü durumu için başkalarını suçlamak eğitimsiz insanın işidir. Kendini suçlamak, eğitimine yeni başlamış olanın işidir. Ne başkasını ne de kendini suçlamak ise eğitimini tamamlamış olanın işidir.”</blockquote><p><strong>Birinci basamak:</strong> Suç başkasında.</p><p><strong>İkinci basamak:</strong> Suç bende.</p><p><strong>Üçüncü basamak:</strong> Suç aramıyorum, ne yapabileceğime bakıyorum.</p><p>Şikayet eden insan birinci basamakta takılı kalmış biridir. Kendini kusursuz gören ise ikinci basamağa hiç çıkmamıştır. Çünkü oraya çıkmak, aynaya bakmayı gerektirir.</p><p>Koçluk görüşmelerinde en çok gördüğüm şey de bu. İnsanlar bir sorunla gelir ve önce başkalarını anlatır.</p><p>Gerçek değişim, “<strong>Peki bunda benim payım ne?</strong>” sorusunun sorulduğu an başlar.</p><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fembed%2FIDbnoPCL4jg%3Ffeature%3Doembed&amp;display_name=YouTube&amp;url=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fwatch%3Fv%3DIDbnoPCL4jg&amp;image=https%3A%2F%2Fi.ytimg.com%2Fvi%2FIDbnoPCL4jg%2Fhqdefault.jpg&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=youtube" width="854" height="480" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/2d4b392d7d949d7068cbe3cf63e948a6/href">https://medium.com/media/2d4b392d7d949d7068cbe3cf63e948a6/href</a></iframe><h3>Aynı hastanedeki hasta</h3><p>Peki ne yapmalı? Kusursuz olmaya çalışmak mı?</p><p>Hayır.</p><p>Seneca okuyanlar bilir ve şöyle bir öğretici tavrı olmuştur.</p><p>Döneminin en etkili düşünürlerinden biriydi. Ama kendini hiçbir zaman bilge olarak tanımlamadı. Mektuplarında kendini, aynı hastanede yatan ve bulduğu ilaçları başkalarıyla paylaşan bir hasta olarak anlatır. Mutlu Yaşam Üzerine’de ise açıkça şunu söyler: Bilge değilim, olmayacağım da.</p><p><strong><em>“Ben mükemmelim”</em></strong> diyen insanla Seneca arasındaki fark tam burada.</p><p>Biri kusurunu reddeder ve şikayet eder.</p><p>Diğeri kusurunu kabul eder ve iyileşmeye çalışır.</p><p>Seneca’nın bir sözü daha var ki geç kalanlara doğrudan seslenir:</p><blockquote><em>“Yaşamanın en büyük engeli beklentidir: yarına bağlanır, bugünü kaybeder.”</em></blockquote><p><strong>Şikayet de bir tür beklentidir.</strong></p><p>Birinin, bir şeyin değişmesini beklemek. Bu arada bugün geçer.</p><h3>Şikayetten soruya</h3><p>Şikayet etmeyi bırakmak kolay değil. Çünkü şikayet bize bir şey veriyor: haklı olma hissi.</p><p>Ama o hissin bedeli ağır. Aynı yerde kalmak.</p><p>Bir dahaki sefere şikâyet cümlesi ağzınıza geldiğinde, onu bir soruya çevirmeyi deneyin:</p><ul><li>“Bu trafik çekilmez” yerine: Yarın kaçta çıkarsam yetişirim?</li><li>“Bu sistem adaletsiz” yerine: Bu sistemde benim kontrolümde olan ne?</li><li>“Kimse beni anlamıyor” yerine: Ben kendimi nasıl anlatıyorum?</li></ul><p>Şikayet cümlesi dışarıyı işaret eder. Soru cümlesi içeriye döner. Değişim de orada başlar.</p><p>Size de sorayım:</p><p>En son neyden şikayet ettiniz ve o şikâyette sizin payınız neydi?</p><figure><img alt="Ender Ermiş Yönetici Koçu/ Eğitmen" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*WH8prOQi3gmVvmF_DEBE2g.png" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*t_j2EphKrYhCQH_wQa6SIQ.png" /><figcaption>Kitaplar için; <a href="https://linktr.ee/enderermis">https://linktr.ee/enderermis</a></figcaption></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=5b40d05a76fe" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[İnsanlar Seni Değil, Kendilerini Dinler]]></title>
            <link>https://medium.com/@enderermis/i%CC%87nsanlar-seni-de%C4%9Fil-kendilerini-dinler-b1607126a62c?source=rss-c9805fac5e7d------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/b1607126a62c</guid>
            <category><![CDATA[life-coaching]]></category>
            <category><![CDATA[listening]]></category>
            <category><![CDATA[i̇letişim]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Ender Ermiş]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 17 Jun 2026 08:05:41 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-06-17T08:05:41.386Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>20 yılda öğrendiğim en güçlü iletişim kuralı</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*E7tgAHmOOQv15X5AcL8wZg.png" /></figure><p>Bir toplantı odasında geçen sahneyi hatırlıyorum.</p><p>Sunum yapan kişi elinde tükenmez kalemiyle masaya vuruyor, sesini yükseltiyor, üçüncü kez aynı tezini farklı kelimelerle tekrar ediyordu. Karşısındaki yönetici ise telefonuna bakıyor, ara sıra başını sallıyor, ama gözleri sunumda değildi.</p><p>Sunum bitti.</p><p>Yönetici “teşekkürler, değerlendireceğiz” dedi ve odadan çıktı.</p><p>Sunumu yapan kişi bana döndü: “Anlamadı mı söylediklerimi?”</p><p>Hayır. Anlamıştı. Ama dinlememişti.</p><p>Bu ikisi aynı şey değil.</p><h3>Bir Soru Sormak İstiyorum</h3><p>Son bir hafta içinde, biriyle konuşurken aklının başka yere gittiği oldu mu?</p><p>Toplantıda.</p><p>Telefon görüşmesinde.</p><p>Yüz yüze bir sohbette.</p><p>Cevap büyük ihtimalle evet. Çünkü bu, istisna değil kuraldır.</p><p>Şimdi bunun tersini düşün.</p><p>Sen konuşurken, karşındaki de aynı şeyi yapıyor olabilir.</p><p>İşte iletişimde kaybolan şeylerin çoğu burada kaybolur. Senin söylediğin değil, karşındakinin <strong><em>o anda zihninde olan</em></strong> belirler neyin kalacağını.</p><h3>Görünmeyen Kural</h3><p>Yıllar içinde iş hayatında gördüğüm yüzlerce konuşmadan çıkardığım tek bir cümle var:</p><p><strong>İnsanlar seni dinlemez. Kendilerini dinler.</strong></p><p>Bu biraz acımasız gelebilir ama gerçek.</p><p>Sen konuşurken, karşındaki zihni farkında olmadan şu soruları soruyor:</p><ul><li>Bu beni etkiler mi?</li><li>Bu benim için ne anlama geliyor?</li><li>Ben bu durumda ne yapardım?</li></ul><p>Bu sorular bilinçli değil. Otomatik. Beynin hayatta kalma mekanizmasının bir parçası. Çünkü insan zihni her bilgiyi önce “<strong><em>bana ne faydası/zararı var</em></strong>” filtresinden geçirir. Bu filtre kapanmaz sen ne kadar ilginç, mantıklı veya önemli bir şey söylersen söyle.</p><p>Bu yüzden bir konuşmacının en sık yaptığı hata şudur:</p><ul><li>Kendi mesajını mükemmelleştirmeye çalışır.</li><li>Daha iyi kelimeler arar.</li><li>Daha çarpıcı veriler ekler.</li><li>Daha uzun açıklamalar yapar.</li></ul><p>Ama mesaj ne kadar iyi olursa olsun, dinleyenin kendi dünyasına bağlanmıyorsa, havada asılı kalır.</p><h3>Neden Bu Kadar Gözden Kaçıyor?</h3><p>Çünkü sezgilerimiz bize yanlış yön gösteriyor.</p><p>Bir şeyi anlatmak istediğimizde doğal refleksimiz şudur:</p><p><strong><em>“Bunu nasıl daha iyi anlatabilirim?”</em></strong></p><p>Bu soru, mesajı merkeze koyar. Mesaj odaklı düşünme bizi şu tuzağa sürükler. Konuşmayı kendi bakış açımızdan kurarız.</p><p>Oysa doğru soru şudur: <strong>“Bunu duyan kişi nerede hissedecek?”</strong></p><p>Bu küçük kelime değişikliği “nasıl anlatırım” yerine “nerede hissedecek” her şeyi değiştirir. Çünkü artık mesajın kalitesini değil, mesajın varış noktasını düşünüyorsun.</p><p>Bir örnek vereyim.</p><p>Bir ekip lideri, ekip arkadaşına yeni bir sürecin neden gerekli olduğunu anlatmak istiyor.</p><p>İki farklı yaklaşım var.</p><p><strong>Birinci yaklaşım (mesaj odaklı):</strong></p><p>“Bu süreç verimliliği %20 artıracak, raporlama hatalarını azaltacak ve şirket genelinde standart bir uygulama sağlayacak.”</p><p>Doğru bilgiler.</p><p>Ama çalışanın zihni şunu soruyor: “Bu benim işimi nasıl etkiler?” Ve cevap verilmemiş.</p><p><strong>İkinci yaklaşım (dinleyici odaklı):</strong></p><p>“Bu süreç senin için şu anlama geliyor: Her ay manuel kontrol için harcadığın 3 saat ortadan kalkacak. Onun yerine o zamanı asıl işine ayırabileceksin.”</p><p>Aynı bilgi.</p><p>Ama bu sefer dinleyicinin kendi sorduğu soruya doğrudan cevap var.</p><h3>Bu Sadece İş Hayatında Geçerli Değil</h3><p>Bu kural özel ilişkilerde de işliyor.</p><p>Bir eşin diğerine “<strong><em>sen hiç beni dinlemiyorsun</em></strong>” demesi genelde şu anlama gelir:</p><p>“Söylediklerim senin dünyanla bağlantı kurmuyor, bu yüzden bende anlaşılmadığım hissi oluşuyor.”</p><p>Bir ebeveynin çocuğuna defalarca aynı şeyi söylemesi ve sonuç alamaması da aynı mekanizmadan kaynaklanır. Mesaj doğru olabilir. Ama çocuğun zihninde “bu bana ne anlama geliyor” sorusuna cevap yoksa, mesaj kayboluyor.</p><h3>Peki Ne Yapabiliriz?</h3><p>Üç pratik adım var.</p><p><strong>1-</strong> Konuşmaya başlamadan önce bir saniye dur ve sor: “Karşımdaki bu konuda zaten ne düşünüyor, ne hissediyor?” Bu, mesajını onun zihninde olan şeye bağlamana yardım eder.</p><p><strong>2-</strong> Cümlelerini “ben” değil “sen” merkezli kur. “Ben bunu önemli buluyorum” yerine “Bu senin için şu anlama gelecek” demek, dinleyiciyi otomatik olarak içeri çeker.</p><p><strong>3-</strong> Konuşma bittiğinde kendine şunu sor: “Karşımdaki, bu konuşmanın ardından ne hissetti?” Eğer cevap belirsizse, mesajın nereye ulaştığından da emin olamazsın.</p><h3>Sonuç</h3><p>Bu kuralı öğrendiğimde konuşmalarım değişmedi. Sorularım değişti.</p><p>“Bunu nasıl anlatabilirim?” yerine soru sormaya başladım.</p><p><strong>“Bunu duyan kişi nerede hissedecek?”</strong></p><p>Bu küçük değişiklik, yıllar içinde bana bir şey öğretti.</p><p>İletişimde ustalık, daha iyi konuşmak değildir. Karşındakinin zaten dinlediği o iç sesle senin mesajını buluşturabilmektir.</p><p>Bir dahaki konuşmanda dene.</p><p>Bir cümle kurmadan önce kendine sor;</p><p><strong><em>“Bu, karşımdakinin dünyasına dokunuyor mu?”</em></strong></p><p>Eğer cevap hayırsa cümleyi yeniden kur.</p><p>Çünkü sonunda, ikna etmek; söylediğin şeyle değil, karşındakinin kendi içinde duyduğu şeyle başlar.</p><p><em>Bu yazı, iletişim ve ikna üzerine sahada 20 yıl içinde edindiğim gözlemlerden biridir. Diğer yazılarım için profilimi takip edebilirsiniz.</em></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/400/1*owEuJdVvQxz9CDBoy6aToA.png" /><figcaption>Koçluk ve eğitim randevuları için</figcaption></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=b1607126a62c" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[ÇOK MEŞGUL YÖNETİCİLERİN EN BÜYÜK YANILGISI]]></title>
            <link>https://medium.com/@enderermis/%C3%A7ok-me%C5%9Fgul-y%C3%B6neti%CC%87ci%CC%87leri%CC%87n-en-b%C3%BCy%C3%BCk-yanilgisi-af7758f69e8b?source=rss-c9805fac5e7d------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/af7758f69e8b</guid>
            <category><![CDATA[employee-engagement]]></category>
            <category><![CDATA[burnout]]></category>
            <category><![CDATA[work-culture]]></category>
            <category><![CDATA[leadership]]></category>
            <category><![CDATA[management]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Ender Ermiş]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 18 Mar 2026 16:29:23 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-03-19T07:41:29.415Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*eD-UZQgCjjNPiIWcwYqNRg.png" /></figure><p>Birçok yönetici yoğun çalışmayı iyi yönetim sanıyor.<br> Gün boyu mailler, hedefler, raporlar, operasyonel sorunlar ve bitmeyen acil işler arasında koşturuyor. İlk bakışta bu tempo verimli görünüyor. Oysa <strong><em>ekip yönetimi</em></strong> tam da burada sessizce zayıflamaya başlıyor.</p><p>Çünkü bir ekibi sadece iş dağıtarak yönetemezsin.<br> Bir ekibi ayakta tutan şey; takip, temas, geri bildirim ve yön duygusudur.</p><p>Yöneticinin ekibine zaman ayırmaması çoğu zaman “iş odaklılığı” gibi görünür. Ama gerçekte bu durum, kısa vadeli hareketlilik uğruna uzun vadeli başarıdan vazgeçmektir. Düzenli toplantı yapmayan, bire bir görüşmeleri erteleyen, çalışanının zorlandığı noktaları anlamaya vakit ayıramayan yönetici; aslında performans sorununu büyümeden önce <strong>göremeyen yöneticidir.</strong></p><h3>Sürekli meşgul olmak, gerçekten yönetmek değildir</h3><p>Bir çalışan gün boyunca çok yoğun olabilir.<br>Görüşmelerini yapar, raporlarını girer, sistemde görünür, görevlerini tamamlar. Ama bu, gerçekten iyi durumda olduğu anlamına gelmez.</p><p>Bazen çalışanlar yorulur ama söylemez.<br>Bazen hedefi anlıyordur ama nasıl ilerleyeceğini bilmiyordur.<br>Bazen de fiziksel olarak masadadır ama zihinsel olarak çoktan kopmuştur.</p><p>İşte düzenli temasın olmadığı yerde yönetici bunların hiçbirini zamanında fark edemez.</p><h3>Toplantıdan kaçmak zaman kazandırmaz</h3><p>Bazı yöneticiler toplantıyı gereksiz bulur.<br> “<strong><em>İş yapalım, konuşmayı sonra hallederiz</em></strong>” diye düşünür.</p><p>Oysa konuşulmayan sorunlar ortadan kalkmaz; birikir, büyür ve sonra performans düşüşü, iletişim kazası, motivasyon kaybı ya da çalışan devri olarak geri döner.</p><p>Bazen 15 dakikalık net bir ekip toplantısı, saatler sürecek hataları önler.<br>Bazen bir çalışana sorulan tek bir doğru soru, haftalardır çözülemeyen bir düğümü açar.<br>Bazen sadece dinlemek bile ekibin güvenini yeniden toplar.</p><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fembed%2FdPBVKPoUS_A%3Ffeature%3Doembed&amp;display_name=YouTube&amp;url=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fwatch%3Fv%3DdPBVKPoUS_A&amp;image=https%3A%2F%2Fi.ytimg.com%2Fvi%2FdPBVKPoUS_A%2Fhqdefault.jpg&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=youtube" width="854" height="480" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/970d6c26b4552a9e98758f5bb23667cc/href">https://medium.com/media/970d6c26b4552a9e98758f5bb23667cc/href</a></iframe><h3>Uzun vadeli başarı, sadece sonuçla değil sistemle kurulur</h3><p>Gerçek yönetim, yalnızca rakama bakmak değildir.<br>Hedeflerin arkasındaki insanı, alışkanlığı, zorlukları ve duyguyu da görebilmektir.</p><p>İyi yönetici, <em>en çok koşturan kişi değil</em>; <strong>en doğru yerde durabilen kişidir.</strong></p><p>Ekibe zaman ayırmak bir nezaket değil, yöneticiliğin temel sorumluluğudur.</p><p>Çünkü kısa vadede sadece işe yönelen yönetici tempo üretir.</p><p>Uzun vadede ise ekibine temas eden yönetici kültür, bağlılık ve sürdürülebilir sonuç üretir.</p><p>Ve asıl fark tam burada başlar:<br><strong>İşini yönetenler günü kurtarır.</strong><br><strong><em>İnsanı yönetenler yarını kurar.</em></strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*7I6294exciX_cm1MZVzA5A.png" /><figcaption>www.enderermis.com.tr</figcaption></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=af7758f69e8b" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Neden Hep Daha Fazlasını Arıyoruz? (Varoluşsal Sorgulama, Anlam Arayışı ve Modern Dünya)]]></title>
            <link>https://medium.com/@enderermis/neden-hep-daha-fazlas%C4%B1n%C4%B1-ar%C4%B1yoruz-varolu%C5%9Fsal-sorgulama-anlam-aray%C4%B1%C5%9F%C4%B1-ve-modern-d%C3%BCnya-459aa6936c46?source=rss-c9805fac5e7d------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/459aa6936c46</guid>
            <category><![CDATA[spirituality]]></category>
            <category><![CDATA[existentialism]]></category>
            <category><![CDATA[anlam-arayışı]]></category>
            <category><![CDATA[varoluş]]></category>
            <category><![CDATA[modern-dünya]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Ender Ermiş]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 15 Aug 2025 16:54:22 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-08-15T16:54:22.052Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*u6RgrTCOdpX8jkco9iW_KA.png" /></figure><p>Sabah gözlerini açtığında ilk düşündüğün şey ne?<br>Günlük planın mı, bir an önce cevaplaman gereken e-postalar mı, yoksa o uzun süredir aklında olan <strong>“Hayatımda başka ne olmalı?”</strong> sorusu mu?</p><p>İşte tam da bu, insanın diğer tüm canlılardan farkını ortaya koyuyor:</p><blockquote>“<strong>Neden?</strong>” diye sormak.</blockquote><p>Varoluşumuzun merkezindeki bu sorgulama, bizi hep daha fazlasını aramaya itiyor. Kimi zaman hedefler, kimi zaman ilişkiler, kimi zaman da inançlar bu boşluğu doldurmaya çalışıyor.<br>Ama biliyoruz ki mesele sadece “<strong><em>daha fazlası</em></strong>” değil, <strong><em>daha anlamlısı</em></strong>.</p><h3>Hayatın Anlamı ve Arayış</h3><p>Anlam arayışı, aslında kendi varlığımızı anlamlandırma çabasının ta kendisi. Viktor Frankl ‘<em>İnsanın Anlam Arayışı</em>’ kitabında yaşamın anlamının insandan insana ve anlık değişebileceğinden bahsediyor.</p><p>Frankl’in bu sözü bize şunu hatırlatıyor: <strong>Anlamın tanımı kişiseldir.</strong><br>Ancak anlam bulamayan insan, varoluşsal bir boşluğa düşer.<br>Bu konuda ki birçok araştırma bu boşluğun depresyon, intihar ve madde kullanımıyla doğrudan ilişkili olabileceğini gösteriyor.</p><p>Demek ki anlam, sadece felsefi bir konu değil; <strong>yaşama tutunma mekanizması</strong>.</p><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fembed%2FIDbnoPCL4jg%3Ffeature%3Doembed&amp;display_name=YouTube&amp;url=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fwatch%3Fv%3DIDbnoPCL4jg&amp;image=https%3A%2F%2Fi.ytimg.com%2Fvi%2FIDbnoPCL4jg%2Fhqdefault.jpg&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=youtube" width="854" height="480" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/6639afe1aa0877ab3d3a465d8728ad42/href">https://medium.com/media/6639afe1aa0877ab3d3a465d8728ad42/href</a></iframe><p>İnsanlık tarihi boyunca kutsallık, belirsizlikler karşısında en güçlü dayanak noktalarından biri olmuş.<br>Eliade’ye göre kutsal, <strong>“tamamen farklı”</strong> bir gerçeklik sunar.</p><p>Kutsal mekanlar, ritüeller ve zamanlar bize hayatın ötesinde bir bağlam kazandırır.<br>Örneğin, kriz anlarında insanların dine veya spiritüel pratiklere yönelmesi sizce tesadüf olabilir mi?<br>İnsanların çoğu Tanrı’ya inandığını söylüyor. Peki, bu sadece inanmak mı?Aynı zamanda <strong>varoluşsal güvenlik ağı</strong>.</p><h3>Modern Dünya</h3><p>Bugün şehirlerde yaşayan biz insanlar neler yapıyor?</p><p>Yoğun iş temposunda koşturan insan, yoga, meditasyon, mindfulness gibi uygulamalar ile ritüellere devam ediyor…</p><p>Sizce bunlar, günümüz insanının hem zihinsel hem ruhsal açığını kapatma girişimleri değil mi?</p><h4><em>Modern ritüeller, geçmiş kadimin yeni yorumları mı?</em></h4><p>Araştırmalar bu tarz uygulamaların beynimizde yeni sinir yolları açarak alışkanlıklarımızı dönüştürebileceğini gösteriyor. Ama doğru kişi ve yerden alınabilecek destekle olması çok önemli.</p><p>Günümüzün bu ritüeller, tıpkı kadim olanlar gibi bize yeniden bağ kurma imkanı sunuyor olabilir.</p><p>Fark şu ki: Modern insan çoğu zaman tek bir doğruyu değil, <strong>kendi özgün anlam haritasını</strong> yaratmak istiyor.</p><figure><img alt="enderermis.com" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*LOmsibwGCJdfn_aqpqdfIQ.png" /></figure><h3>Anlam Haritamızı Çizmek</h3><p>Herkesin anlamı farklı.</p><p>Kimimiz için başarı, kimimiz için özgürlük, kimimiz için sevgi.<br>Önemli olan, bu değeri fark etmek ve hayatımızı ona göre inşa etmek.</p><p>Çünkü anlam arayışımız, aslında hayata tutunma şeklimiz.<br>Ve bu arayış bitmediği sürece, insan olmak da devam edecek.</p><h4>Senin anlam haritanda en baskın değer ne?</h4><figure><img alt="www.carpediemcs.com" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*IFostgv-sUyozCEK04xC_Q.png" /></figure><p><a href="https://www.linkedin.com/newsletters/hedeflere-ula%C5%9Fmak-m%C3%BCmk%C3%BCnd%C3%BCr-6881185913838309376/">Hedeflere Ulaşmak Mümkündür | LinkedIn</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=459aa6936c46" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[İYİLİK YAPMAK ÜZERİNE]]></title>
            <link>https://medium.com/@enderermis/i%CC%87yi%CC%87li%CC%87k-yapmak-%C3%BCzeri%CC%87ne-5e9be76b5216?source=rss-c9805fac5e7d------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/5e9be76b5216</guid>
            <category><![CDATA[paylaşmak]]></category>
            <category><![CDATA[yardım]]></category>
            <category><![CDATA[hayatın-anlamı]]></category>
            <category><![CDATA[iyilik]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Ender Ermiş]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 22 Mar 2025 09:07:47 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-03-29T09:44:54.759Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*PFRiuvkSpW23ETei0eAJaw.png" /></figure><p>Hepimiz zaman zaman iyilik yaparız. Bir yakınımıza maddi destekte bulunmak, bir arkadaşımızın sorununa çözüm bulmak, bir meslektaşımıza yardım eli uzatmak bizi mutlu eder. Ancak, iyilik olarak gördüğümüz her şey gerçekten karşı taraf için <strong>iyilik midir?</strong></p><p>Bazen iyi niyetle yaptığımız yardımlar beklenmedik şekilde ters tepebilir ve sonunda kendimizi <strong>Joker’in Arthur Fleck’i</strong> gibi dışlanmış, anlaşılmaz ve hatta kullanılmış hissedebiliriz.</p><h3>İyilik Yaparken Karşılaştığım Deneyimler</h3><p>Şu ana kadar hayatımda büyük bir iyilik yaptığımı düşünerek giriştiğim ancak ummadığım sonuçlarla karşılaştığım birçok olay oldu:</p><ul><li><strong>Bir iş arkadaşıma son paramı verdim.</strong> Memlekete gitmek için paraya ihtiyacı olduğunu söyledi, ben de yardım ettim. Birkaç gün sonra öğrendim ki, o parayı bambaşka bir şey için harcamış!</li><li><strong>Bir tanıdığımın telefonunu tamir ettirdim.</strong> “Benim bir arkadaşım var, ucuza halleder” diyerek telefonu götürdüm. Tamirden sonra telefon <strong>tamamen kullanılamaz hale geldi</strong>.</li><li><strong>Yakın bir arkadaşım için tanıdıktan aldığım araba pert kayıtlı çıktı.</strong> “Tanıdık, güvenilir” diye araya girdim ve kefil oldum. Sonra anlaşıldı ki, <strong>araç perte çıkmış ve büyük bir kazası olmuş.</strong></li></ul><p>Bu örnekleri uzatabilirim ama fark ettiğim şey şu:</p><blockquote><strong>Bazen iyilik yapmak, sanıldığı kadar masum ve faydalı değil.</strong></blockquote><p><a href="https://www.youtube.com/@EnderErmi%C5%9F">Ender Ermiş</a></p><h3>Neden İyilik Yaparız?</h3><p>Psikoloji literatüründe iyilik yapma davranışını açıklayan çeşitli teoriler vardır.</p><ol><li><strong>Empati-Altruizm Hipotezi (Batson, 1991)</strong></li></ol><ul><li>Bu teoriye göre, insanlar başkalarının acısını anladıklarında ve onlarla empati kurduklarında, kendi çıkarlarını düşünmeksizin yardım etme eğiliminde olurlar. Ancak, <strong>empatiyle hareket etmek bazen mantıklı karar vermemizi engelleyebilir.</strong></li></ul><p><strong>2. Sosyal Takas Teorisi (Homans, 1958)</strong></p><ul><li>İnsanlar, iyilik yaparken bilinçaltında bir beklenti içindedir. Karşılık beklemeden iyilik yaptığımızı düşünsek de aslında bilinçaltımızda minnettarlık, saygı veya sosyal destek görme arzusuyla hareket ederiz. Ancak bu beklenti gerçekleşmediğinde hayal kırıklığı yaşarız.</li></ul><p><strong>3. Bağımlılık Yaratan Yardım Davranışı (Overhelping Syndrome)</strong></p><ul><li>Bazen, birine sürekli yardım ederek onun kendi ayakları üzerinde durmasını engelleriz. “Balık yemek yerine balık tutmayı öğretmek” ilkesi burada çok kritik.</li></ul><h3>İyilik Yaparken Nelere Dikkat Etmeliyiz?</h3><p><strong>1️⃣ Karşı tarafın ihtiyacı var mı?</strong></p><ul><li>Yardım etmek istediklerimiz gerçekten bu yardıma ihtiyaç duyuyor mu, yoksa kendi sorumluluklarından kaçıyor mu?</li></ul><p><strong>2️⃣ Müdahale mi ediyorum, yardım mı ediyorum?</strong></p><ul><li>Bir sorun görünce hemen çözmeye mi çalışıyorum, yoksa o kişinin kendi çözümünü bulması için destek mi oluyorum?</li></ul><p><strong>3️⃣ Sonuçların farkında mıyım?</strong></p><ul><li>Uzun vadede iyilik mi yapıyorum, yoksa farkında olmadan bağımlılık mı yaratıyorum?</li></ul><p><strong>4️⃣ Kendi iyilik algıma mı dayanıyorum?</strong></p><ul><li>“Ben böyle yapsam memnun olurdum” diye düşünmek yerine, karşı tarafın gerçek ihtiyacını anlamaya çalışmalıyım.</li></ul><p><a href="https://enderermis.com/yeni-bir-baslangic-icin-adim-atmak/">DEĞİŞİM YOLCULUĞU: Yeni Bir Başlangıç İçin Adım Atmak - Ender Ermiş</a></p><h3>İyiliğin Zamanı Olur mu?</h3><p>Bundan sonra iyilik yaparken şu soruları soruyorum:</p><ul><li><strong><em>Gerçekten gerekli mi?</em></strong></li><li><strong><em>Uzun vadede olumlu bir etkisi olacak mı?</em></strong></li><li><strong><em>Karşı tarafın büyüyüp gelişmesine katkı sağlayacak mı?</em></strong></li></ul><p>Çünkü iyilik yaparken, kendimi <strong>hep Joker gibi hissetmeye niyetim yok.</strong></p><figure><img alt="www.enderermis.com" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*XS40nOItCQ4tY0g3DfZ4pw.png" /><figcaption>www.enderermis.com</figcaption></figure><p><a href="https://www.linkedin.com/in/enderermis/recent-activity/all/">https://www.linkedin.com/in/enderermis/recent-activity/all/</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=5e9be76b5216" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[ÇOK ÇALIŞMAK HER ŞEYİ GETİRİR Mİ?]]></title>
            <link>https://medium.com/@enderermis/%C3%A7ok-%C3%A7ali%C5%9Fmak-her-%C5%9Feyi%CC%87-geti%CC%87ri%CC%87r-mi%CC%87-ed6e6da55277?source=rss-c9805fac5e7d------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/ed6e6da55277</guid>
            <category><![CDATA[target]]></category>
            <category><![CDATA[business]]></category>
            <category><![CDATA[life]]></category>
            <category><![CDATA[work]]></category>
            <category><![CDATA[stability]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Ender Ermiş]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 28 Feb 2025 14:36:06 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-02-28T14:36:06.774Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*M9R6wWH-PuMSzxs269n3Uw.png" /></figure><p>Dengenin önemini düşünürken aslında bu yazı döküldü zihnimden.</p><p>Sen daha çok çalışırsın, daha erken yola düşersin, her şeyi doğru yapmaya gayret edersin ama senden daha az çabalayanlar, daha az dürüst olanlar bazen önüne geçer. Sen kitap yazarsın, hayatında 10 kitap okumamış biri seni eleştirir. Sen spora gidersin, hiç kas yapmamış biri fitness sporunun ömrü kısalttığını iddia eder. Bu, bazen büyük bir haksızlık gibi hissettirebilir. Ama belki de mesele kazancın nasıl tanımlandığıdır.</p><p><strong>Çok çalışmak, çok sevmek, çok dürüst olmak elbette değerli ama her “çok”un bir bedeli var.</strong></p><p>Sadece çabalamak yetmez. Doğru zamanda, doğru şekilde ve sürdürülebilir bir dengeyle ilerlemek gerekir. Hayatta hepimiz farklı kulvarlarda koşuyoruz. Kiminin kazancı hemen görünür, kimininki zamanla ortaya çıkar.</p><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fembed%2Fb93vfB5Y6z8%3Fstart%3D1%26feature%3Doembed%26start%3D1&amp;display_name=YouTube&amp;url=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fwatch%3Fv%3Db93vfB5Y6z8&amp;image=https%3A%2F%2Fi.ytimg.com%2Fvi%2Fb93vfB5Y6z8%2Fhqdefault.jpg&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=youtube" width="854" height="480" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/7f8e8ea46717890648c915c3b6dd0a2c/href">https://medium.com/media/7f8e8ea46717890648c915c3b6dd0a2c/href</a></iframe><p>Bireysel başarı sadece çok çalışmayla açıklanabilir mi?</p><ul><li><strong>Max Weber’in Protestan Ahlakı ve Kapitalizm Ruhu</strong>: Weber’e göre çalışkanlık, ahlaki bir değer olarak kabul edilir ve sermaye birikimini hızlandırır. Ancak, bu model herkes için işler mi?</li><li><strong>Malcolm Gladwell’in <em>Outliers</em> Kitabı ve 10.000 Saat Kuralı</strong>: Gladwell, bir alanda ustalaşmak için 10.000 saatlik bilinçli pratik yapmanın önemini vurgular. Ancak sadece çok çalışmak yetmez; doğru yönlendirme ve fırsatlar da gereklidir.</li><li><strong>Daniel Kahneman ve Şans Faktörü</strong>: Nobel Ödüllü Kahneman, insan başarısında şansın ve rastlantıların büyük bir rol oynadığını söyler. Başka bir deyişle, bazen ne kadar çalışırsan çalış, doğru zamanda doğru yerde olmadıysan fark yaratmak zor olabilir.</li></ul><h3>Gerçek Hayatta Kimler Çok Çalışıp Geç Kazandı?</h3><p><strong>J.K. Rowling</strong>: <em>Harry Potter</em> serisini yazmadan önce zor zamanlar geçirmiş. Romanlarını yayınlatabilmek için defalarca reddedilmiş ama vazgeçmemiş.</p><p><strong>Nikola Tesla </strong>inovasyonlara odaklanıp bugün ki bilime katkı sağlarken, T<strong>homas Edison </strong>pazarlamaya odaklandı.</p><p>Hangisi daha başarılıydı?</p><p>Bu, “<strong><em>başarıyı nasıl tanımladığına</em></strong>” bağlı.</p><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fopen.spotify.com%2Fembed%2Fepisode%2F402MY2meW4ri7v3wHeme5F%2Fvideo%3Futm_source%3Doembed&amp;display_name=Spotify&amp;url=https%3A%2F%2Fopen.spotify.com%2Fepisode%2F402MY2meW4ri7v3wHeme5F&amp;image=https%3A%2F%2Fimage-cdn-ak.spotifycdn.com%2Fimage%2Fab6772ab000015be54dfda5e0473ca20cfebd4be&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=spotify" width="624" height="351" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/c3486066ea98edcdc6a4e347140b50e0/href">https://medium.com/media/c3486066ea98edcdc6a4e347140b50e0/href</a></iframe><p>Başarıyı sadece dışsal göstergelerle mi tanımlıyorsun? Yoksa kendini geliştirme, mutluluk, huzur gibi faktörleri de hesaba katıyor musun?</p><p>Hemen elde edilen kazananların uzun vadede kalıcı olup olmadığını sorgulamak gerekiyor.</p><p>Hayat bir maraton ve bazen “<strong>gecikmiş başarı</strong>”, “<strong>erken kazanılmış ama kaybedilmiş başarıdan</strong>” daha değerlidir.</p><h3>Senin Yolun, Senin Kazancın</h3><p>Başkalarının kazandıkları ile kendi yolculuğunu kıyaslamak, seni sadece mutsuz eder. Gerçekten neyi hedeflediğini ve hangi kazanımları önemsediğini düşünmelisin. Çünkü herkesin ödülü farklıdır.</p><p>Kendi iç huzurunu ve dengenin önemini unutmadan ilerlemek, seni uzun vadede daha mutlu ve başarılı yapacaktır.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*IFostgv-sUyozCEK04xC_Q.png" /><figcaption>enderermis.com</figcaption></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=ed6e6da55277" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Yalnızlık Bir Kaçış mı, Fırsat mı?]]></title>
            <link>https://medium.com/@enderermis/yaln%C4%B1zl%C4%B1k-bir-ka%C3%A7%C4%B1%C5%9F-m%C4%B1-f%C4%B1rsat-m%C4%B1-b0bdb63c133a?source=rss-c9805fac5e7d------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/b0bdb63c133a</guid>
            <category><![CDATA[koçluk]]></category>
            <category><![CDATA[farkındalık]]></category>
            <category><![CDATA[kendini-sevmek]]></category>
            <category><![CDATA[yalnızlık]]></category>
            <category><![CDATA[hayatın-anlamı]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Ender Ermiş]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 19 Dec 2024 07:49:49 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-12-19T07:49:49.265Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*VXh9S9zTgTQQDhuLcHvzSg.png" /></figure><h3>Hiç yalnız kaldığın anların senin için ne ifade ettiğini düşünmüş müydün?</h3><p>Kimileri için yalnızlık huzur dolu bir mola, kimileri içinse rahatsız edici bir sessizliktir. Psikolojide bu duruma, <strong>“kendi başına kalma kapasitesi”</strong> diyor. Bu, bireyin yalnızlığı bir kaçış değil, içsel büyümeye olanak tanıyan bir fırsat olarak kullanabilmesi anlamına gelir.</p><p>Jung’a göre bireyin ruhsal bütünlüğü ve dengesi, bilinçdışındaki gölge yönlerini fark etmesiyle mümkündür. Ancak bu farkındalığa ulaşmanın yolu, <strong>yalnızlıkla barışmak</strong> ve bu anları bilinçli şekilde kullanmaktır.</p><p>Bu yazıda, yalnızlığın ruhsal dönüşüm için neden kritik olduğunu ve yalnızca en önemli bilgileri derleyerek içsel büyümene rehberlik edecek <strong>farkındalığı</strong> paylaşmak istedim.</p><figure><img alt="https://open.spotify.com/show/2LYediu7FlzghsJqCYty7I?si=f8f5bb49d7544e26" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*T5cvLcM0-yCoH0GFpJ8c0w.png" /><figcaption><a href="https://open.spotify.com/show/2LYediu7FlzghsJqCYty7I?si=f8f5bb49d7544e26">https://open.spotify.com/show/2LYediu7FlzghsJqCYty7I?si=f8f5bb49d7544e26</a></figcaption></figure><h4>1. Yalnızlığı Kabul Etmek</h4><p>Kendinle baş başa kalmak, aslında bir yüzleşme anıdır. Bu anlarda zihin, günlük koşturmacada bastırılan düşünceler, korkular ve isteklerle yüzeye çıkar. Kaçmak yerine bu durumu <strong>doğrudan kabul etmek</strong>, ruhsal dönüşümün ilk adımıdır.</p><ul><li>Her gün 10–15 dakika düşüncelerinle baş başa kalabileceğin sessiz bir ortam yarat. Hiçbir şey yapmadan, yalnızca zihninden geçenleri fark etmeye çalış.</li></ul><h4>2. Zihinsel Yüklerden Arınmak</h4><p>Yalnızlık anlarını verimli kullanmanın yolu, dikkatini gereksiz şeylerden uzaklaştırmaktan geçer. Fiziksel ve dijital gürültü, zihinsel yorgunluğun büyük bir kısmından sorumludur.</p><ul><li>Gün içinde telefonunu belirli sürelerle sessize al veya sosyal medya uygulamalarından uzak durarak kendine <strong>boşluk yarat</strong>.</li></ul><h4>3. Yalnızlığın Yaratıcılık Kapısı Olduğunu Fark Etmek</h4><p>En yaratıcı fikirler, yalnızlık anlarında ortaya çıkar. Dünyanın bütün dâhileri, yaratıcılığını beslemek için yalnızlığın gücünü kullanmıştır. Bu anlar, zihin için çorak değil, <strong>verimli bir toprak</strong> gibidir.</p><ul><li>Fikirlerini not etmek için bir defter tut. Sessiz zamanlarını, hayal kurmak ve yeni projeler düşlemek için kullan.</li></ul><h4>4. Kendini Tanıma ve Bireyselleşme</h4><p>Jung’a göre bireyselleşme, kendinle kurduğun en derin ve gerçek bağı temsil eder. Kendi başına kalma kapasitesi, bu sürecin itici gücüdür. Sessiz anlarda gölge yönlerinle yüzleşir ve gerçek özünü bulursun.</p><ul><li>Sorgulama alışkanlığı geliştir. Örneğin, kendine şu soruları sor:</li></ul><p>“Bu düşünce bana nereden geliyor?”</p><p>“Korktuğum ya da kaçtığım bir şey mi var?”</p><h4>5. Yalnızlığı Keyifli Hale Getir</h4><p>Kendi başına kalmak, bir zorunluluk değil, bir fırsat olarak görülmeli. Bunu bir <strong>kendine hediye</strong> olarak algıladığında, yalnızlık huzur ve mutluluğun bir parçası haline gelir.</p><ul><li>Sevdiğin bir aktiviteyi yalnızca kendinle birlikte yap. Kitap okumak, yürüyüş yapmak veya müzik dinlemek gibi.</li></ul><p>Yalnızlık, çoğu zaman korkulan bir durum olsa da aslında büyük bir içsel dönüşümün anahtarıdır.</p><p>Bu yazıdaki başlıklar benim penceremden görünenler.</p><p>Belki odaklanırsan, yalnızlık anlarını bir büyümeye dönüştürebilir ve <strong>kendinle gerçek bir bağ</strong> kurabilirsin.</p><blockquote>Yalnızlık hoşnutluk verir, kendisiyle baş başa kalabilmek en değerli mülktür, geri kalan her şey gereksizdir, eğer varsalar da çoğun sadece bir yük oluştururlar.</blockquote><p><em>Arthur Schopenhauer</em></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*XS40nOItCQ4tY0g3DfZ4pw.png" /><figcaption><a href="http://www.enderermis.com/">www.enderermis.com</a></figcaption></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=b0bdb63c133a" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[İlişkilerde Güven ve Kontrolü Dengede Tutmak]]></title>
            <link>https://medium.com/@enderermis/i%CC%87li%C5%9Fkilerde-g%C3%BCven-ve-kontrol%C3%BC-dengede-tutmak-b742c7739065?source=rss-c9805fac5e7d------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/b742c7739065</guid>
            <category><![CDATA[ilişkiler]]></category>
            <category><![CDATA[güven]]></category>
            <category><![CDATA[sözler]]></category>
            <category><![CDATA[kontrol]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Ender Ermiş]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 26 Nov 2024 07:07:36 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-11-26T07:07:36.276Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*3CbzwT3L5ygfmKEdEfEioA.png" /></figure><h3>Geçtiğimiz günlerde bir avukat arkadaşımın iş yerinde gerçekleştireceğimiz bir proje sonrasında önemli bir kavram üzerine derinlemesine sohbet ettik. O anda farkında olmadan, hepimizin iş ve günlük yaşamında karşılaştığı bir ikilemi masaya yatırmıştık:</h3><p><em>Bir ekibe ya da birine güvendiğinizde, kontrol etmeye devam eder misiniz?</em></p><p>Proje sürecinde teknik destek aldığımız alanında uzman bir ekibin işlerini güvenle teslim etmesini konuşurken, bir yandan da bu işlerin sonucunu neden hâlâ kontrol ettiğimizi sorguluyorduk. Bu durum, güvenin zedelendiğine mi işaret ediyordu, yoksa tamamen başka bir şey miydi?</p><p>Tam bu sorular zihnimde dolaşırken, arkadaşım babasının zamanında ona söylediği şu sözle tüm sorularıma bir yanıt verdi:</p><p><strong>“Güven, kontrole engel teşkil etmez.”</strong></p><p>Bu kısa ama etkileyici cümle, o an konuştuğumuz konuyu çok daha derin bir boyuta taşıdı. Gerçekten de güven ve kontrol birbirine zıt değil, aksine birbirini tamamlayan iki önemli unsurdu.</p><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fopen.spotify.com%2Fembed%2Fepisode%2F1uC2y64dLCDP2DlsWC4CXS%3Futm_source%3Doembed&amp;display_name=Spotify&amp;url=https%3A%2F%2Fopen.spotify.com%2Fepisode%2F1uC2y64dLCDP2DlsWC4CXS&amp;image=https%3A%2F%2Fi.scdn.co%2Fimage%2Fab67656300005f1f14b21db83c4b0d987dde49ec&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=spotify" width="456" height="152" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/bb7f7d3f40cb3218770bf54217d5a311/href">https://medium.com/media/bb7f7d3f40cb3218770bf54217d5a311/href</a></iframe><h3>Güven ve Kontrol: Birlikte Var Olmanın Gücü</h3><p>Bu söz üzerine düşündüğümde fark ettim ki, güvenmek bir kişiye ya da sürece tamamen müdahalesiz bir serbestlik tanımak anlamına gelmez. Aynı şekilde kontrol etmek de karşı tarafı küçümsemek ya da güven eksikliğini göstermek değildir.</p><p>Bir lider ya da ekip arkadaşı olarak karşımızdaki kişiye duyduğumuz güven, onun sorumluluk almasını ve yetkinliğini sergilemesini sağlar. Kontrol ise bu sürecin istikrarlı ve doğru bir şekilde işlemesini garanti altına almak için bir araçtır.</p><h4>Hikayenin Hayata Dokunan Yanı</h4><p>Arkadaşımın babasından aktardığı bu söz, yalnızca iş hayatında değil, kişisel ilişkilerde de önemli bir rehberdir. Mesela:</p><ul><li>Çocuğunuza güvenmek, onun ödevlerini ya da hayatındaki seçimlerini hiç kontrol etmemeniz anlamına gelmez. Çocuğunuzun ihtiyaç duyduğu desteği sağlamak için rehberlik etmeniz gerekir.</li><li>Bir arkadaşınıza güveniyorsanız, bu onunla olan ilişkinizin sağlıklı bir şekilde sürdüğünden emin olmak adına belirli sınırları korumayacağınız anlamına gelmez.</li></ul><p>Bu dengeyi yönetmek, aslında her ilişki türünün sürdürülebilir olmasını sağlar. Aşırı kontrol, güveni zedeler; kontrolsüz güven ise rehavet ya da kaosa yol açabilir.</p><h4>Güven ve Kontrolü Birlikte Kullanmak</h4><p>Güven ve kontrol arasında denge kurmak, özellikle liderlik ve ekip yönetiminde büyük fark yaratır:</p><ul><li>Bir ekibe güvenmek, onların yeteneklerine inandığınızı gösterir ve özgüvenlerini artırır.</li><li>Aynı zamanda süreci kontrol etmek, onların başarısını görünür kılar ve aksaklıkları düzeltme fırsatı sağlar.</li></ul><p>Sonuç olarak, güven ve kontrol birbirine karşıt değil, birbirini tamamlayan iki unsurdur. Arkadaşımın babasının bu basit ama derin sözünü her iş kararımda ve ilişkimde bir rehber olarak kullanacağım:</p><p><strong>“Güven, kontrole engel teşkil etmez.”</strong></p><figure><img alt="enderermis.com" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*XS40nOItCQ4tY0g3DfZ4pw.png" /></figure><p><a href="https://www.linkedin.com/newsletters/hedeflere-ula%C5%9Fmak-m%C3%BCmk%C3%BCnd%C3%BCr-6881185913838309376/">Hedeflere Ulaşmak Mümkündür | LinkedIn</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=b742c7739065" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Drone Uçurtmaya Karşı: Değerlerimizi Yeniden Hatırlamak]]></title>
            <link>https://medium.com/@enderermis/drone-u%C3%A7urtmaya-kar%C5%9F%C4%B1-de%C4%9Ferlerimizi-yeniden-hat%C4%B1rlamak-889a43d4bb34?source=rss-c9805fac5e7d------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/889a43d4bb34</guid>
            <category><![CDATA[children]]></category>
            <category><![CDATA[drones]]></category>
            <category><![CDATA[play]]></category>
            <category><![CDATA[kites]]></category>
            <category><![CDATA[life]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Ender Ermiş]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 15 Nov 2024 08:11:24 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-11-15T08:11:24.804Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*k3Cv95u-W3enkTjh3JSNqw.png" /></figure><p>Çocukluğunu sokak oyunlarıyla geçiren son neslin izlerinden biriyim. O günlerde oynadığımız oyunların eğlence kaynağı olmaktan öte, bugün güçlü dersler içerdiğini şimdi fark ediyorum. Takımlar arası yarışmalar yapar, kazanan ve kaybeden olsak da sonunda herkes bir arada çekirdeğini çıtlatır, gazozunu yudumlardı. Kimin kazandığı önemli değildi; asıl değer hepimizin bir arada olmasıydı.</p><p>Bugün dönüp baktığımda çocukluk yıllarının hayatı daha basit, anlaşılır ve bir o kadar da anlam dolu kıldığını düşünüyorum. Sabahın erken saatlerinde, içimizdeki o saf heyecanla bir alarma ihtiyaç duymadan uyanır, çizgi filmlerimizin yeni bölümlerini kaçırmamaya çalışırdık. Elimize geçen her eşya bir araba, uçak ya da yeni bir macera için araç oluverirdi. O küçük yaşlarımızda, hayal gücümüz bize kocaman bir dünya sunardı.</p><p>En sevdiğim anılardan biri de hafif rüzgârlı ve güneşli günlerde uçurtmamı alıp boş bir tarlaya koşmaktı. Kendi ellerimle yaptığım uçurtmayı uçururken hissettiğim özgürlük duygusunu hâlâ hatırlıyorum. Uçurtma havada yükseldikçe, ben de sanki kendime daha yakınlaşıyordum. Bugün her şeyin dijitalleştiği bu dünyada, bu uçurtma deneyimini neden bu kadar özlediğimi düşünmeden edemiyorum.</p><h4><em>“Hiçbir şey insanın hayal gücü kadar hür değildir.”<br>– David Hume</em></h4><p>Fakat zamanla her şey değişti. İş hayatı, kariyer hedefleri ve günlük koşuşturmacalar arasında kaybolurken, eskiden bize saf mutluluk veren oyunlar ve küçük keyifler yerini teknolojiye, hızla tüketilen deneyimlere ve bitmek bilmeyen hedeflere bıraktı. Artık uçurtmalar yerini drone-lar, rüzgârda özgürce koşmalar ise ekran başında geçirilen saatlere teslim etti. Ve işin ilginç yanı, her şey gelişirken, insanoğlunun kendi iç gelişimi bazen geride kalıyor.</p><p>Güneş her gün doğmaya, rüzgâr aynı şekilde esmeyi sürdürüyor. Ancak alışkanlıklarımız, değerlerimiz ve davranışlarımız bu değişime direndiğinde, içimizdeki o çocuğun sesi biraz daha kısılıyor. Bize ilham veren filmler, duygulandıran müzikler ya da okuduğumuz hikâyeler geçici bir anlık kaçış sağlıyor, fakat asıl soruyu — <strong><em>“Bugün ben ne yapıyorum?”</em></strong> — kendimize sormakta bazen yetersiz kalıyoruz. Çoğumuz mevcut durumumuza tutunuyor, günlük rollerimize hapsoluyoruz. Aslında bizi besleyen o eski tutkular ve heyecanlar dururken, neden kendi ellerimizle oluşturduğumuz karmaşanın içinde kayboluyoruz?</p><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fembed%2FIDbnoPCL4jg%3Fstart%3D1%26feature%3Doembed%26start%3D1&amp;display_name=YouTube&amp;url=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fwatch%3Fv%3DIDbnoPCL4jg&amp;image=https%3A%2F%2Fi.ytimg.com%2Fvi%2FIDbnoPCL4jg%2Fhqdefault.jpg&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=youtube" width="854" height="480" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/e45cc2c9e77993b6873113cd6d9f7e6e/href">https://medium.com/media/e45cc2c9e77993b6873113cd6d9f7e6e/href</a></iframe><p>Burada hatırlamamız gereken en temel şey, mutluluğun nesnelere değil, onlara yüklediğimiz anlamlarda gizli olduğudur. Uçurtma da drone da kendi başına bir sembolden ibaret; onları anlamlı kılan ise bizim onlara kattığımız hislerdir. Senin mutlu olduğun bir şey, başkası için sıradan olabilir. Ancak senin iyi olman, başkalarına da olumlu bir etki sağlar, bu kaçınılmaz bir gerçek.</p><p>Belki de soru şudur: Uçurtmaya mı dönmeliyiz, yoksa drone ile yetinmeli miyiz? Bu ikilemde karar yalnızca bize ait.</p><h4><strong><em>“Hayatı sadece ben kendim değiştirebilirim; bunu benim adıma kimse yapamaz.”<br>– C. Burnett</em></strong></h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*XS40nOItCQ4tY0g3DfZ4pw.png" /><figcaption>www.enderermis.com</figcaption></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=889a43d4bb34" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Amerika’da Thanksgiving Day (Şükran Günü) adı ile yapılan kutlamanın devamında ortaya çıkan ve elli…]]></title>
            <link>https://medium.com/@enderermis/amerikada-thanksgiving-day-%C5%9F%C3%BCkran-g%C3%BCn%C3%BC-ad%C4%B1-ile-yap%C4%B1lan-kutlaman%C4%B1n-devam%C4%B1nda-ortaya-%C3%A7%C4%B1kan-ve-elli-f0cb34660a54?source=rss-c9805fac5e7d------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/f0cb34660a54</guid>
            <category><![CDATA[tüketim]]></category>
            <category><![CDATA[black-friday]]></category>
            <category><![CDATA[indirim]]></category>
            <category><![CDATA[gökkuşağı]]></category>
            <category><![CDATA[alışveriş]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Ender Ermiş]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 25 Nov 2023 09:49:29 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-11-25T10:36:43.224Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*mLL9FCC1U54b9uCeV9uX_g.png" /></figure><h3>Amerika’da Thanksgiving Day (Şükran Günü) adı ile yapılan kutlamanın devamında ortaya çıkan ve elli yılı aşkın zamandır gelenekselleşen Black Friday (Kara Cuma); duymayan var mı?</h3><p>Bu geleneğe baktığımızda birçok insan ne kadar güzel diyebiliyoruz. Çünkü indirimler ile süslenen ve alışverişi artıran çılgın kampanyaları görünce bu cümleyi kurmak yerinde oluyor.</p><p>Ama yine insan düşünmüyor değil böyle bir günün rengi neden kara?</p><p>Kimi kaynaklarda indirim kampanyaları sabaha karşı, gün aydınlanmadan başladığı için, kimi kaynaklarda ise alışveriş esnasında yaşanan kargaşadan dolayı insanların birbirine zarar vermesinden bahsediyor. Hatta inançlara göre Cuma gününe bir saldırı olduğuna inananlar da yok değil. Oysa tarihsel olarak baktığımızda ne ülkemiz ne de inançlarımız ile ilgili bir şey olmadığını görmekte çok zor değil.</p><p>Kurumsal bir alışveriş markasının İzmir şubesinde de büyük bir indirim kampanyası uygulandı. Mağazada çalışan arkadaşımın yanına uğramıştım. On çift ayakkabı kutusunu elinde tutan birinin yanındakiyle konuşmasında;</p><p><strong><em>‘‘- Sen dağ yürüyüşü yapmıyorsun bu ayakkabıyı neden aldın?’’</em></strong></p><p><strong><em>‘‘- Çok ucuz bir daha bulamam diye alıyorum, hafta sonu gezerken giyerim’’.</em></strong></p><p>Bu mağaza kampanyaların dönüşü ile milyon milyon ciroya ulaşmıştır. Enflasyon, ekonomik kriz gibi konular <strong><em>black friday çılgınlığı</em></strong> için birkaç gün dinlenebilme fırsatını yakaladı. (!)</p><p>Üretime dayalı yaşam biçiminden ne kadar uzaklaştığımızı tüketime olan bu talep gösteriyor. Öyle ki iş ve emek üretiminin dışında fikirsel olarak bile üretimimiz her geçen gün zayıflamakta.</p><p><strong>1 Ocak- 1 Eylül 2023 </strong>tarihleri arasında icra dairelerinde 10 milyona yakın dosya açılmış. <em>22 milyona yakın derdest</em> icra dosyası var. Yani nüfusun 1/3&#39;ü borçlu durumunda. Bu konuda tabi ki ekonomik etkenlere bağlı yaşam şartları da baskın ama insanların hazları da bir o kadar ön planda.</p><p>Bu yazım için tepki ve eleştiriler olabilir. Üretim ve istihdam açısından güç kazanırken topluma da fayda sağlayan bir çılgınlık olsa bir kutlama yapabilirdik. Bu konuda samimiyete davet ediyorum.</p><p>Öyle ki fayda sağlayabilmek adına o kadar çok proje ve kuruluş var ki, ayakta durmak için direniyor. <a href="https://tegv.org/bagis-yap"><strong>Tegv</strong></a> ‘de bir öğrencinin okuması için yıllık yapılması gereken bağışa bakın ya da hızla artan betonlaşmaya tepkin varsa <a href="https://www.tema.org.tr/fidan-bagisi-secenekleri"><strong>Tema’</strong></a><strong> nın</strong> bir fidan bağış fiyatına bakabilirsin.</p><p>Bu gibi kurumların kampanya rengi her zaman gökkuşağı gibi. Çünkü insanlığa ve yarınlara karşı umutları var. Üreterek, gelişerek ve değişerek her geçen gün büyüyen aileleri var. Her türlü ekonomik ve sosyal sorunlara rağmen heyecanla atan kalpleri var. Doğanın ve tüm canlıların eşit yaşaması için talepleri var.</p><p>Şimdi sadece biran düşünmeni istesem, izin verir misin?</p><p>Sahiden senin günün hangi renk?</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*IFostgv-sUyozCEK04xC_Q.png" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=f0cb34660a54" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>