<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Erdal Ozan Metin on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Erdal Ozan Metin on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@erdalozanm?source=rss-7cff975e3002------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*bkejzWsv2xAlVqZdc6dW1w.jpeg</url>
            <title>Stories by Erdal Ozan Metin on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@erdalozanm?source=rss-7cff975e3002------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Thu, 19 Nov 2026 18:34:38 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@erdalozanm/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Mintan]]></title>
            <link>https://erdalozanm.medium.com/mintan-e8396840929c?source=rss-7cff975e3002------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/e8396840929c</guid>
            <category><![CDATA[deneme]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Erdal Ozan Metin]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 28 Jan 2025 06:32:26 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-01-28T06:32:26.347Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>bağlamış sallanan süt dişini bir iple, dedesinin öldüğü güne;</p><p>durmadan büyüyor, büyüdükçe zaman geçiyor, zaman geçtikçe, ip geriliyor, pıt diye, tereyağından kıl çeker gibi olsun bitsin, olsun bitsin, olsun bitsin.</p><p>kararsız bir anında, dili dişinin boşluğuna çarpınca, olup bittiğini, olurkenin hikayesinin biterkeni yendiğini fark ediyor ve edince, iplerin, tasmaların, salıncakların, sicimlerin, urganların; bir yerden — istediğimiz ya da istemediğimiz bir yerden- ne kadar uzaklaştığımızı bize söyleyebileceğini düşünüyor.</p><p>belki de düşünmüyor, uzaktan sadece biraz sessizleşmiş görünüyor.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=e8396840929c" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Ekmek ve Tiyatro.]]></title>
            <link>https://erdalozanm.medium.com/ekmek-ve-tiyatro-9cbf3d62f2d4?source=rss-7cff975e3002------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/9cbf3d62f2d4</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Erdal Ozan Metin]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 27 Mar 2024 09:53:29 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-03-27T10:39:46.610Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Ekmeğini yiyoruz.</p><p>Kulaktan kulağa bir uçurum gibi katılığın kenarında büyüyen tiyatronun, yakılan sahnelerden sağ kurtarılan parça parça dekorun tekrar ve bir şekilde birleştirilmesinin, ayak patlatan tabanlıksız ayakkabılarla yollar yürürken bir yandan da can sağlığından şüphe duyulan bir repliğin ezberini aklından geçiren adını bildiğimiz ya da bilmediğimiz o’nun, dudak bükülen alehte verilen bir kararın, son kez yazıyormuş gibi yazan- tercihen değil zorunluluktan- yazarın, bıçağı boynuna dayayıp avazı çıktığı kadar bağıran ve avazı bir şekilde yerinden oynayan kadın oyuncunun, kulaklarının arkasına attığı saçları nasıl yerini yadırgıyorsa öyle tedirgin edici bir güzellikle pervazlarda yankılanan bir harç gibi sanki, neyse bu benzetme yeteri kadar yapıldı.</p><p>Benzetmelerin de ekmeğini yiyoruz. Siyah beyaz fotoğrafların, göçmüş hocaların, bıraktıkları eserlerin ekmeğini yiyoruz. Her şeyi savaşa benzetiyoruz.</p><p>Kişiselleşmenin, çağın ruhunda salınmanın sanki bizi hiç etkilemeyecek, etkilese de istediğimiz kadarına maruz kalacağımız bir felaket olduğuna inanarak, insanın hikayesine, ekmeğini yediğimiz geçmişin mesafesinden bakarak, aslında biraz da, tadını çıkarıyoruz, mesafenin. Bir daha olmayacak olanın, olsa da aynı şekilde olmasının mümkün olmadığının farkında olarak, tadını çıkarıyoruz.</p><p>Kurşun geçirmez bir yelek gibi sırtımıza geçirdiğimiz tiyatroculuğu, bazen kurşunlardan korunmak, bazen de bir kurşun gibi başkasının kafasına vurup, olabildiği kadar savunmasız olmadığımızı anlatmak için kullanıyoruz.</p><p>Ekmeğini yiyoruz, tırnaklarıyla kazıyarak, tırnaklarını geçirerek ve bedelini tırnaklarını çektirerek ödemekten — buradan bildiğimiz haliyle- santimetre bile kaçınmayan insanların, ekmeklerini yiyoruz, hatta anılarını yiyoruz. Hatta ile geçiş sevmem. Hatta ile geçiyoruz. Hop bir anda, hatta.</p><p>Sanki üzerimize kurulan o muhteşem çatı, yalnızca kurumlarda bir yerlerde bulunmaktan, cebimize para girmesinden, hayatımızı kazanmaktan daha fazlasıymış gibi geliyor bana, sanki kendimizi kurtarırken bir hikayenin en hassas yerini anımsayamayan bir dostumuzla konuşuyor gibiyiz. “Orada ne oldu?” diye sorarken, “anlamadım” diye bağırırken, bir mantıksızlık var diye çırpınırken, ne yapalım hayat böyle? ile düzenin kolonlarının içinde kendimize bir gölgelik bulup, ayaktayken çayımızı tazelesin diye medet umduğumuz, aslında çok da hoşlanmadığımız yetkililere yetişmek için bayat ancak sıcak çayları boğazımıza döküyoruz. Ya çaysız kalırsak? Ya da çayı almak için yerimizden kalktığımızda, yerimizden olursak? Aman Allah korusun.</p><p>Her şey yolunda gibi görünüyor. Kendine görev de edinecek değilsin. Hep doğru zamanı beklediğinden bahsediyorsun. Aslındaların, amaların, üzerine vazife olmayan konforunun yanında, hikayelerin, seyircilerin, anlatılanın ve daha önemlisi sorulan sorunun, insanın hikayesine ait olandan upuzak bir yerde, birinin, bir yerin, bir durumun hikayesi olması için çabalıyorsun ve zorundasın.</p><p>Sen, daha genç olanı, sen tiyatronun hikayesinin hikayesinin hikayesinin hikayesinin hikayesinin hikayesini belki, üstün körü dinlerken, sahip çıkman gereken değerler sana, o değerlere sahip çıkmaktan başka hiçbir kıymeti olmayanların gözlerinin körlüğüne direnmezken, direnirken ve öğrenirken, direnirken ve öğrenirken, hayatında en çok inandığın şeyin bile değişebileceğine dair önce kendine acımasızca davranmazsan, pamuklara sarmalamaktan, beni instagramda paylaşçılardan, ne kadar telif alacağımcılardan öteye gidemeyeceksin, gitmek zorunda da değilsin.</p><p>Bir bıçak yardımıyla, ikiye böldüğün bir tarihi, kesin kes ayırdıklarında, sen bıçağın üzerinde kalanlara kafayı takmayacaksan -</p><p>Bırak tarihin kıymetini, tarihi yaşamın tabağına nasıl dökmeden alacağını, ahkam bile kesemezsin diyecektim, vazgeçtim.</p><p>27 Mart Kutlu Olsun.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=9cbf3d62f2d4" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[“Düşmanın Öğüdü"]]></title>
            <link>https://erdalozanm.medium.com/d%C3%BC%C5%9Fman%C4%B1n-%C3%B6%C4%9F%C3%BCd%C3%BC-6c12c184c88b?source=rss-7cff975e3002------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/6c12c184c88b</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Erdal Ozan Metin]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 08 Jan 2024 09:51:47 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-01-08T09:51:47.495Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>“Düşmansız yaşayamaz. Kendini başkası olmadan anlatamaz. Birine aşık olmak için önce önceki sevgililerine bakar. Döner mi yiyelim çorba mı içelim diye sorar, parası var. Tatile mi gidelim tadilat mı yaptıralım, öldürelim mi çok yakın arkadaş mı olalım, diye diye sorar sorar.</p><p>Kim olduğunu bilmez, olmadığını bilir. Neyi sevdiği bilinmez, nefret ettiklerinin dövmesi vardır. Sevgi ve nefret arasında bir yere oturmaz. Kafası karışmaz. Canı sıkılmaz. Şüphe etmez, soru sormaz. Derisi bir kaporta gibidir. Arkadan çarptığında dahi muhakkak öndekinin bir suçu vardır. Ülkenin halinden asla sorumlu değildir, gerçekleri bir sözlük gibi bağırır. Sanat sever, sevmek zorundadır. Ama ayırır, bir şey tutmuşsa bayılır, az takipçili kimseyi takip etmez, dişlerini sadece elektronik fırçalarla fırçalar. Yeteri kadar beyaz olmazsa, şikayetimvar.com.</p><p>İlerlemez, geçmişe demirler. Biraz kafası güzelleştiğinde, her neyse, güncelleşir. Aslında’lar başlar. Aslında ben şöyleyim, aslında şöyle düşünüyorum, “eee&quot; dersin, tam demen gereken yerde “işte&quot; der. Sıkılırsın, gitmek istersin, bir şey ısmarlar, her neyse işte.</p><p>Batılıdır, “dont point the finger, point the blame&quot; der. Birkaç atasözüyle ıssız bir adada, onu sevmeyen bir kadının yatağında, kırmızı koltukların ve ikeadan aldığı perdelerin olduğu evlerde, yapacak başka bir şey kalmadığında gittiği müzelerde, “ye ve git&quot; restoranlarında, herkesin bütün kitapları okumuş gibi göründüğü kitapçılarda, iyi mimarların tasarladığı binaların kiralık dairelerinde vakitler geçirebilir.</p><p>İtiraz edeni sevmez, öyle yapar, not alır. Sinirli kadınlar regl, öfkeli erkekler fakirdir. Ölüme saygı duyar, ölüleri anmaktan çekinmez. Son model bir kemik yığınıdır.</p><p>Cebinden çıkardığı atasözlerini, elektrikli arabasını ve bir cehennemin içine doğurduğu çocuklarını yanından ayırmaz. Mesela, hayal edelim. İstanbul’da, vapurla karşıdan karşıya geçerken, denize bakmaz.</p><p>Görülmemiştir ki, aslında’ları olmadan konuşmuştur. Bilimsel bir çalışmanın tam ortasında, dünyaya hediye edilmiş bir zattır. Bayramları atlamaz.</p><p>Bizi bir arada tutan bir değerdir kendisi, bir kavram. Sözlükte yeri olsun ister, mesela, batılı düşüncenin referanslarıyla raks ederken, sistemi bu hale getirmediğinden ve oyunu kuralına göre oynamaktan bahseder. Röntgeninde dama taşları vardır, satranç sever.</p><p>Her nefes alışı bir öğüttür. Dünyanın boğazına sokulan bir el gibi.</p><p>Kusarsın. “</p><p>*Düşmanın Öğüdü ( 2024, Mart.)</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=6c12c184c88b" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Otobüs]]></title>
            <link>https://erdalozanm.medium.com/otob%C3%BCs-62239691f882?source=rss-7cff975e3002------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/62239691f882</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Erdal Ozan Metin]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 07 Jan 2024 10:06:46 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-01-07T10:06:46.116Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Kudretli biri bindi otobüse.</p><p>Eminim daha az sivrisinek ölecek bu gece.</p><p>Gözlerini kaçıra kaçıra, küstü göz bebekleri.</p><p>Kudretli biri bindi otobüse.</p><p>Geldi, oturdu, uykuya daldı.</p><p>Muavin jilet değil, kaptan emekliliğini sayıklıyor.</p><p>Aracın bir tek benzini var anlayacağın.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=62239691f882" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[gençliğinin baharı]]></title>
            <link>https://erdalozanm.medium.com/gen%C3%A7li%C4%9Finin-bahar%C4%B1nda-b%C3%BCy%C3%BCk-bir-kalabal%C4%B1%C4%9F%C4%B1n-ortas%C4%B1nda-biraz-sonra-bir-i%C5%9Fi-%C3%A7%C4%B1kacakm%C4%B1%C5%9F-gibi-yar%C4%B1m-46278eeb8193?source=rss-7cff975e3002------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/46278eeb8193</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Erdal Ozan Metin]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 04 Jan 2024 11:17:34 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-01-04T11:18:35.877Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Gençliğinin baharında, büyük bir kalabalığın ortasında, biraz sonra bir işi çıkacakmış gibi yarım göt oturuyor koltuğunda. Çay bardağından tabağına dökülmüş çaylar, dudağını tedirgince değdiriyor, üzerine damlamasından korkarak.</p><p>Çekiniyor. Bir an sonra, yerinden kalktığı gibi kapıya yöneliyor, itiniz yazan bir kapıyı çekmekle başlıyor. Küçük hayatında; ilk büyük başkaldırışını, dışarı çıkarken yapıyor, aslına bakarsan, biraz daha içeride kalmak istiyor.</p><p>Kapıyı açamıyor. Açamadıkça sinirleniyor. Sinirlendikçe öfkeleniyor, öfkelendikçe başladığı yere geri dönmek istiyor. Öfke böyle bir duygu sanırım. Her şeye baştan başlamak istemek ancak isteyememek. Temiz bir sayfa açıp, insanları, çay bardaklarını ve kapıları yeniden seçmek, düzenlemek, temize çekmek istemek. Çok da mümkün değil, seçim dediğimiz şeyin kendisi biraz kafa karıştırabilir.</p><p>Başladığı yere bir şekilde dönmeyi başarıyor ama. Oturuyor, yarım kalan çay bardağını arıyor, ama bulamıyor. Çoktan temizlenmiş masa, kaldırılmış eşyalar ona sanki dünyanın başına dönmüş, yeniden doğmuş bir gibi ahmak bir his veriyor. Biraz tebessüm ederken, masanın orada neden hala durduğunu kendine sormaktan çekiniyor. Her şey baştan başlayacaksa eğer, masanın da olmaması gerekirdi.</p><p>Masasız yapamaz artık, o kadar genç değil.</p><p>Birden keskin gözleriyle etrafı süzmeye başlıyor. Anlamaya çalışıyor. Bir yakındaşlık kurmak istiyor çok iyi tanımadığı, birazdan daha çok sevmediği kalabalıkla.</p><p>Ve o sesi duyuyor:</p><p>Ne bakıyon?</p><p>Kendini öldürmek istiyor ancak, biliyor, cinayetler çağında, katil olmak için sırasını bekleyen babayiğitler varken, o hakkı ve hayali kimse onun eline bırakmayacak.</p><p>Bırakmıyorlarda.</p><p>Sessizliği yaran bir başka ses, bu kez umut veriyor ona.</p><p>Ne bakıyon birader?</p><p>Biraderler küçük kıllı popolarını sandalyelerinden bir karış kaldırarak atağa geçiyorlar. Korkudan ayağa kalktığında; sırtının biraz kaşındığını, kapının üzerinde itiniz yazdığını, ayakkabılarından birinin bağcıklarının açıldığını, ve tanımadığı insanlara uzun uzun bakmaması gerektiğini düşünüyor.</p><p>Kapıya geldiğinde son bir kez dönüp arkasına baktığında, bunun son bir kez olduğunu bilmediği için, iyi, anlamlı ve gerçekleşebilir birkaç küfür savuruyor. Kapıyı itiyor, ardından koşan kalabalık, kapıyı çekmemesi gerektiğini biliyor.</p><p>Kaldırımdan anayola çıktığında, yaya geçitlerinin ve yol verme buyruklarının olduğu birkaç tabela görüyor, yaklaşıyor, sırtını sürtmeye, sürttükçe de derin bir haz almaya başlıyor. Kaşınıyor. Bir tabela ona hayatının en büyük hazzını yaşatıyor. Yol vermeyi, yeşil yanınca geçmeyi, tümseklerde yavaşlamayı ve kafasında bir cinayet fikri varsa bunu kimseyle paylaşmamayı öğreniyor.</p><p>Gücünü topluyor.</p><p>Yanlış hesaplar yapan bir hesap makinesi olduğunu tam o anda anlıyor. Üç ekliyor, beş çıkarıyor, o andan itibaren küsuratlarını önemsemeden insanları yuvarlamaya başlıyor.</p><p>Özet geçiyor ve çok rahat ediyor.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=46278eeb8193" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Şimdi bu yılı koy bir yere, elinde kalmasın.]]></title>
            <link>https://erdalozanm.medium.com/%C5%9Fimdi-bu-y%C4%B1l%C4%B1-koy-bir-yere-elinde-kalmas%C4%B1n-16e599584939?source=rss-7cff975e3002------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/16e599584939</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Erdal Ozan Metin]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 30 Dec 2023 15:04:09 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-12-30T15:04:09.877Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Şimdi bu yılı koy bir yere, elinde kalmasın.</p><p>Şarkıların içinden geçip, tahta kapılarda aradığın anahtar deliklerini,</p><p>Koltuk altlarını kokladığın tesadüfi yalnızlıklarını,</p><p>Merakına yenik düşüp, günde bin kere cam sillediğin aynaları,</p><p>Asansörlerde karşılaştığın yabancıları,</p><p>Ve onların ayakkabılarını.</p><p>Yürüdüğün yollardaki daha önceki yürümelerini,</p><p>Aklına geldiğinde kendinden tiksindiğin hatalarını,</p><p>Yüzüne bile bakmadığın kitaplığındaki kitapları,</p><p>Ayıp olmasın diye beğendiğin instagram fotoğraflarını,</p><p>Navigasyonla gittiğin cenazeleri,</p><p>Çiçeksepetinden gönderdiğin doğum hediyelerini,</p><p>Sana kim olduğunu hatırlamadığın insanları çağrıştıran şarkı sözlerini,</p><p>Ölmesinden korktuğun insanları,</p><p>Kötü kabaran hamurları,</p><p>Eksik gelen siparişleri,</p><p>Depremi,</p><p>Hiç tanımadığın insanların çekilen belgesellerini,</p><p>Duygularını bilgilere dönüştürmek için verdiğin o büyük mücadeleyi,</p><p>Yaya geçidinden geçerken arabaların plakalarının zihnine çarptığındaki çağrışımları,</p><p>İçinden gelenlerin artık gelmediğini,</p><p>İçinden gelenleri yaptığı için üzgün ama gerçek, pişman ama canlı olan o arkadaşlarını dinlerken anımsadığını,</p><p>Omuz başına değen saçlarını bir anda kestiren kadınları,</p><p>Hikayelerini değiştirenleri,</p><p>Hikayelerine edilen tecavüzleri,</p><p>Çok şükür dediklerini,</p><p>Kalabalıklarda kendini nasıl iyi hissettiğini,</p><p>Büyük bir whatsapp grubuna eklenmenin bile nasıl iyi hissettirdiğini,</p><p>Yapılacak bir şey kalmadığında duyduğun o büyük hazzı,</p><p>Ölenin ölüşüne, gidenin gidişine duyduğun saygıyı,</p><p>Bir iş görüşmesi gibi görüştüğün Tanrı’yı, işveren mi ?</p><p>Hiç yoktan iyidir diye, hiç ile yok birbirine mıknatıs gibi yaklaşırken, paylaştığın o fotoğrafı ve konunun nasıl değiştiğini,</p><p>Konuların sürekli değiştiğini,</p><p>Koy bir yere elinde kalmasın.</p><p>İyi yıllar.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=16e599584939" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[huzursuz kusursuz.]]></title>
            <link>https://erdalozanm.medium.com/huzursuz-kusursuz-ellerini-ceplerinden-%C3%A7%C4%B1karm%C4%B1yor-cesetler-mezarlardan-%C3%A7%C4%B1kamaz-e1c924153e3e?source=rss-7cff975e3002------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/e1c924153e3e</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Erdal Ozan Metin]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 05 Dec 2023 08:49:04 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-12-05T08:54:55.196Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>huzursuz kusursuz, ellerini ceplerinden çıkarmıyor, cesetler mezarlardan çıkamaz.</h4><p>mümkün mertebe, omuzlarını kaçırıyor insanlardan, geçerken sokaklardan, aklından geçmemesi gereken şeyleri geçirirken.</p><h3>olabildiği kadar, kendine hakim, derin yırtmaçların savcısı, alt komşunun bir ihtiyacı olup olmadığını soruyor, ihtiyaçlarını kıyaslayacak, kimin neye ne kadar ihtiyacı olduğunu bilmek için yaşıyor.</h3><p>günün sonunda, ayaklarını yorganına göre uzatacak, diliyle dudağını ıslatıp, harika rüyalar görmek için bir uykuya dalacak,</p><p>sabah hiçbir şey hatırlamadan uyanacak.</p><p>eli telefonuna gittiğinde, haliyle, sabahın olduğunu ancak gecenin bittiğinden emin olarak anlayacak.</p><p>kıçını kaşıya kaşıya yürüdüğü koridorlar, cehennemin soluk borusu, yaslandığı bir duvar var, dişini kıran bir leblebi gibi, yalın ayak doğmuş bir aptal, terliklerini arıyor.</p><p>sıkılmamak için konuşuyor ve herkesin aşık olabileceği insanlara aşık olmaktan başka bir boka yaramıyor.</p><h3>kesin.</h3><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=e1c924153e3e" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[hatırlamaktan geberin inşallah.]]></title>
            <link>https://erdalozanm.medium.com/hat%C4%B1rlamaktan-geberin-in%C5%9Fallah-cf842e54d5be?source=rss-7cff975e3002------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/cf842e54d5be</guid>
            <category><![CDATA[zeitgeist]]></category>
            <category><![CDATA[tiyatro]]></category>
            <category><![CDATA[sosyoloji]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Erdal Ozan Metin]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 01 Jul 2023 12:33:20 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-07-01T12:44:45.079Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>hatırlamak üzerine kurulmuş bir delilik olarak özetlersem bu zamanı, sanırım itiraz olmaz. başlıklara olan aşkımız, ayrıntıların iktidarını yıkarken; “tatil”, “iş”, “sanat”, “okul” gibi çoktan ve çoktan, içerikleri binlerce kere değişikliğe uğramış, darmadağın edilmiş ve yeniden toparlanmaya, düzenlenmeye, kurallı ve anlamlı bir açıklama haline dönüşmeye muhtaç her şeyi “ bırak dağınık kalsın” gibi mottolarla bir kenarda bekletiyor, salata yaparken örneğin; özensiz doğranmış bir domatesin verdiği huzursuzluğu -hop- çağın ruhu olarak özetleyip geçiyoruz. artık başlıkları çok seviyoruz.</p><p>bir değişim, düzelme, yeniden düşünme ya da icat edilebilecek her şeyin icat edilmiş -zaten- olmasına duyduğumuz hayranlık ve tembellikle; her an her yerde, her şeyin bizcesini anlatarak, muazzam bir hal içinde yaşıyoruz. hepimiz. bu yazının yazılması ya da bir okuyucunun bu yazıyı okumasının arasında bir hiyerarşi olmadığını özellikle hatırlatmak gerekiyor, hatırlatıyorum.</p><p>anlatılan her şey yalnızca tiyatro-hayat bağlamında, ayrıntısız ve inceliksiz ezberlerden ibaret kalmasın diye biraz daha uzun bir yolculuğa çıkmak gerektiğine inanıyorum. deneyeyim. geri dönebilirsiniz.</p><p>Sanat, sanatçı, öğrenci, tiyatro, seyirci gibi muazzam şemsiye görevi üstlenen kavramlar, gündelik hayat ile ilişkisi kesilmişken, bu ilişkiyi de yine şemsiyelerle hemen hızlıca bertaraf ya da kabullenme süreçlerine girdiğimiz — sanat kimin için peki hacı?- sorularına teslim olmadan değerlendirmek gerekiyor. ancak burada, kamu dediğimiz büyük başlık, sanki oradan oraya kitle halinde hareket edebilen; bu hareketin sonuçlarından ve başlangıçlarından sorumlu tutulabilen, yeteri kadar repütasyon krizine yol açmadıkça da — itibar, para, ihtiyaç- hiçbir sorun yaratmayan bir figürandan öteye gidemiyor.</p><p>bireysel tercihlerin, büyük resmin neresine eklendiğine yine bireysel tercihlerin bireyleri karar verirken, günlük meziyetler ve hisler ile hareket edilirken; gelecek şuurundan; muazzam iyi hislere dair, refahçılık olarak tabir edebileceğim bir çıkmaza doğru sürüklenmiyoruz, çıkmaz içinde çoktan kaldığımızın farkında bile değiliz.</p><p>seyirci kim ? sorusu uzaklardan yankılanan bir kulak çınlaması gibi; merak uyandıran ancak serçe parmağın sokulduğu kulağın içinde birkaç saniyelik bir kıpırdanmayla hemen yok edilebilen; yine bireysel bir kararla — serçe parmak gibi- ortadan yok edilebilen muazzam bir alan yaratıyor. Uzun zamandır böyle oluyor.</p><p>bilgi — pozitif- anlamda, bir gelecek tahayyülünün ilk koşulu olmasına rağmen, bunu atalarımız-ninelerimiz milyonmilyar çok kez tatbik etmişken ve bu dünyadan gitmişken, hayatı yeniden keşfetme dürtümüz; yenilik dediğimiz garip yine -başlıkla- kudurabiliyor. geçmişe dönmek ya da geçmişi sevmek değil, ancak, bir fikrin, ondan önceki trilyonlarca farklı fikrin bir toplamı, bir ekran görüntüsü olduğunu bilmeyerek, hatırlamayarak ve kendimizi özel hissetmeye inadına ve şüphesiz devam etme gayretinde oldukça biz, sanırım bu çukur giderek büyürerek bir şehre, ülkeye, dünyaya dönüşecek gibi görünüyor.</p><p>bu yaratılan evren de öyle tehlikeli bir yerlere varabilir ki, hafızalar çağında yaşarken, her şey anlık kaydedilebiliyorken, kimse, birinin, bir yılda paylaştığı tüm story’lerin toplamda ne anlam ifade ettiğine kafa yormuyorken; küslükler ya da müthiş sevgiler perçem perçem sosyal medyada dolanıyorken ve herkes hayattan muazzam bir zevk alma rekabetinin içinde oradan oraya dolaşıyorken ve yine aynı herkes- biz de oradayız- zorla çekilen bir fotoğrafa tebessümü çaktıkdan iki dakika sonra girdiği tuvalette, reaksiyonları kontrol ediyorken; bu müthiş özgürlük arenasında; deniz diyelim, kıyıların olmayışı da en çok ihtiyaç duyduğumuz kavramları ortadan kaldırıyor, düzeltiyorum, kavramların açıklamalarını ortadan kaldırıyor.</p><p>detaylandırayım;</p><p>öğretmen olmak ne demektir? yetkin, tecrübeli, pedagojik ve bir ideal’den değerlendirilebilecek karaktere sahip olmak demektir, tutarlılık en önemli kriterlerden biridir. Bu tanım nereden geliyor, benden. işte ironi de tam buradan başlıyor. kişisel sözlükler, kamusal sözlüklerden daha eğlenceliyken, örneğin kerterizleri almadan — neyin ne olduğunu?- nasıl değerlendirebiliriz? Bu sebeple en azından, bir eleştiri, reddediş ya da yeniden tanımlayış için önce ilk tanımlamaya ihtiyaç duyuyoruz. Ancak artık, öğretmen olmanın ilk koşulu öğrencilerinin olması, sanat yapmanın ilk koşulu seyircinin olması, bilmenin ilk koşulu yaşlı olmak gibi bir ton modern yeni tanımla karşı karşıya olduğumuzu da burada hatırlatmak gerekiyor.</p><p>fikrimizin değiştiğini — ki aksi mümkün değil- fark edemeyecek kadar kavramsız ve tanımsız; genler, aile, sosyokültürel ortam gibi bin farklı denklemin eşittir işaretinin üzerinde bacaklarımızı uzatıp, güzel bir selfie çekerek hayatımıza devam ediyoruz.</p><p>insanlara borçluyuz, kavramlara değil. tarih umurumuzda değil, dolayısıyla gelecek de. ölümün ve farklı hayatların bu denli farkına varmışken de aslında yeni bir dünya yaratıyoruz, aptal çocuklarımız ve torunlarımız da bunu keşfettiğini sanacak. yıkarak devam ediyoruz, yeniden oluşturmak için vaktimiz kalmayacağını bilerek değil, tam da yeniden kurmaya vaktimizin olmayacağına emin olarak.</p><p>ancak, ne zaman bir terslik olsa, bu kavramlara kendimizi evlatlık veriyoruz. bizi koru, bizim yerimize bağır, benim kavramın sizi döver bak. nerede okuduğun, kim olduğun, kimlerle sohbet ettiğin modern bir ordu haline dönüşüyor. yok ederken ve bu modern çağın ruhuyken, türkiyeden ya da fransadan fark etmez, hazzı duyuyor ve ötesini düşünmüyoruz.</p><p>her an hepimiz bir boomer olmak üzereyiz.</p><p>peki ne yapmalıyız?</p><p>Ne bileyim ben.</p><p>İyi bayramlar.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=cf842e54d5be" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Yaşamak.]]></title>
            <link>https://erdalozanm.medium.com/ya%C5%9Famak-e780c364d06f?source=rss-7cff975e3002------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/e780c364d06f</guid>
            <category><![CDATA[türk-tiyatrosu]]></category>
            <category><![CDATA[modernizm]]></category>
            <category><![CDATA[tiyatro]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Erdal Ozan Metin]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 08 Apr 2023 10:09:50 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-04-08T16:25:44.552Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Kocaeli Büyükşehir Belediyesi Şehir Tiyatroları’ndan “ Yaşamak mı Yoksa Ölmek mi?” izledim.</p><p>En baştan söyleyeyim, bu bir emeğinize sağlık, canım hocam, yaşasın tiyatro yazısı değil. Yazının ne olduğuna siz karar verebilirsiniz, ne olmadığı benden.</p><p>Öyle ki, “tiyatro” bir kavram olarak, yaşadığımız topraklarda kurumlarla tanımlanmış, böylelikle de seyirciyi tanımlamış, ona — başlarda- ödevler vermiş, sonrasında da geriye yaslanıp, tespit yerine “suç” belirleyerek ve seyirciye tüm sorumluluğu atarak tembelleşmiş, düşünsellikten, jenerasyon aktarımından uzaklaşmış, yıpranmış bir gerçek.</p><p>Öyle ki tiyatro, her saniye yeniden yeniden tanımlanabiliyor, ne güzel, ancak hipotezler çürüdüğünde tiyatrolar, tiyatrocular ve kurumlar dönüp kendilerine bakmak yerine, bilet aldığı oyunu üç hafta bekleyen, aynı gün işten çıkıp, hızlı birkaç şey atıştırdıktan sonra oyun izlemeye gelen seyirciyi dizi izlemekle suçlayabiliyor. Her şey, sürekli olduğu gibi çok hızlı oluyor. Ancak ne güzel, iddiasız, felsefesiz, düşünselliğe zaman ayırmadan, tiyatronun olmazsa olmazlarını sürekli ve sürekli yeniden sorgulayarak ve hemen yargılayarak tüm yükü seyirciye bırakmak. <br>Böyle olunca da, tiyatro’dan etkilenmeyi unutmuş, izleyeceği oyunun oyuncusunun oyundan önceki hamburgerinden, perde arasındaki kulis geyiğine kadar her şeye an be an tanık olarak, “etkilenme” hakkından mahrum bırakılan seyircilerin sorumluluğu git gide artıyor, gibi görünüyor, artmıyor. Öyle olmuyor.</p><p>Analoji tehlikeli bir silahtır ancak ben yine her kurşunu önce kendine sıkarak devam etmesi gerektiğine inandığım yazma eylemi içinde kendi prensiplerime selam çakarak başlayayım; bir ameliyatı hasta yakınına yaptırmazsınız. Ameliyatı, doktor yapar. Sahte doktor haberlerini ben de okudum; bu örnekle de yazının gündelik gözlemlerden uzak olmadığını anlatmaya çalışıyorum. Gerisi sizde.</p><p>“ başka bir şey olamayanın” tiyatrocu olduğu, yineleyeyim, tiyatronun olmazsa olmazlarını unuttuğumuz, bunun üzerimizde yalnızca Cumhuriyet tarihiyle verilmiş bir ödev değil bir insanlık borcu olduğunu hatırlamadan, günü kurtararak ve büyük düşünmeden, kavramlara savaşlar açarak, bir hikayeyi, hikayenin kuralları içinde daha ileriye götürme mecburiyetinden kendimizi hemen evlatlık edinerek, kesilen bir damarın sorumluluğunu alması gereken doktorların, hasta yakınlarını — neden hamburger yemesine izin verdiniz- diye dövmesi gibi düşünelim, her gün yeniden ve yeniden bir şeyleri düşünerek — hop cebimizdeki- avangart, absürd, yeni tiyatro, eskide kaldı, ne var canım, aman sen de’lerle güzel prömiyer akşamları, dost sohbetleri ve birbirine değmeyen tiyatro sohbetleri görür hale geldik. Sert olduysa, gerisini okumayın.</p><p>Devam ediyorsanız devam ediyorum, kurumların kişilere dönüştüğü bir ülkede yaşıyoruz. Kavramlar ki bizim evin yolunu bulabilmemiz için dikilen tabelalardır, umursamadan devam edilen bu yolculukta, herkesin her şeyi olabildiği bir çağda, ki bu özgürlük gibi görünebilmekte, seyirciyle bağını kesmiş ve ya sırt sıvazlayıcısı ya da günah keçisi olarak tanımlanan — yeni sevgilinin en yakın arkadaşı- ya da -eski sevgilinin en yakın arkadaşı- sendromu olarak literatüre sokmak istediğim bu durum, yıllardır büyüyerek devam ediyor.</p><p>Standartların yeniden belirlenmesi, bazı kavramların yeniden hayata sokulması, birinin, birilerinin — senceden, benceden- çıkarak hikayenin en başına dönme cesaretini göstermesi gerekiyordu. İzin verildi, verilmedi, mücadele dediğimiz şey zaten tam olarak da bununla ilgili.</p><p>Oldu.</p><p>“ Tüm ekibi en içten dileklerimle kutluyorum. Kostüm çok güzeldi, aman yarabbim çok komikti, aman tanrım, ov yeah” cümlelerinden sıyrılırsak eğer, akademik ve tarihe içkin olarak, Kocaeli Büyükşehir Belediyesi Şehir Tiyatrolarının, yaptığı bu gövde gösterisi, her şeyi yeniden düşünmek için muhteşem bir fırsat. Büyük paraların harcandığı belli, meselenin para olmadığı daha çok belli. Para, maddi bir değer olarak, hayali gerçekleştirmek için bir araç. Ah bizde o para olsaydı safsatası da, anlamsız, yalnızca seyirciden borç istemeye flörtöz bir meyil gibi görünüyor, mesele ikna, mesele “ olmazsa olmaz” denilen ve her şeyi tanımlarken, tıpkı uzun yollara çizilen şeritler gibi, bize şu an neredeyim, bu ne ? gibi temel soruları sorduran, tıpkı- yine- seçtiğimiz kelimeler gibi en az ve kadar önemli bir şeyleri tanımlamak, bir şeyi, tüm kaosu ve üzerindeki bulutlardan arınarak, özüne doğru giderek ve yeniden tamımlayarak, yaşatmaya başlatmak, Kocaeli’de gördüğüm şey bu.</p><p>Teşekkür etmeyeceğim, bu bir görev. Ameliyatı doktorlar yapar. Analoji burada bitiyor.</p><p>Doğru insanlar, doğru yerde, doğru zamanda bir araya gelene kadar hep bekliyoruz. Ödüller ve törenleri, dost yazıları ve hikayelerde yeniden ve yeniden paylaşma inceptionları da umurumda değil. Burada bir iddia, bir yeniden doğum var.</p><p>Eğer büyük bir düşünürle, kafanız hangi konuda karışıksa diyelim, o konunun uzmanıyla sohbet etmeye cesaretiniz varsa, cebinizdeki büyük katlanmış fişler ve size güven veren bozuk paralardan, aslında olanlardan ve seyirciyi suçlamalardan başka bir şey düşünmeye vaktiniz varsa, hemen, şimdi, ya da en uygun zamanda, sadece seyirci olmayı anımsayarak, tiyatronun ne muhteşem bir şey olduğunu hatırlayarak ve dönüp tekrar ve tekrar kendi ellerinize bakarak düşünmeye cesaretiniz varsa, oyunu izleyin.</p><p>Aksaklıklar var mı var, yaniler var mı olmaz mı, ameliyatı doktor yapar, dikiş izi de ölümden döndüğümüzü bize hatırlatmak için orada.</p><p>Emeği geçen herkese teşekkür ederim. <br>Tüm bu emeğin başını, Kocaeli Büyükşehir Belediyesi Şehir Tiyatroları yönetimi, yönetmen İlham Yazar; kostüm tasarımı Çevren Sarayoğlu, müzik Ali Erel, Dekor Tasarımı Murat Gülmez, Işık Tasarımı Mustafa Bal çekiyor, evren böyle kuruluyor, evrenin içinde yaşamak da tıpkı hayat gibi gayret istiyor, tekrar, emeği geçen herkese teşekkürler,</p><p>Eyvallah.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*y1_HtSEkJx4q3KwZewPnew.jpeg" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=e780c364d06f" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[laylaylom 27.03]]></title>
            <link>https://erdalozanm.medium.com/laylaylom-27-03-c32fad52ef2b?source=rss-7cff975e3002------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/c32fad52ef2b</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Erdal Ozan Metin]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 27 Mar 2023 07:35:36 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-03-27T08:04:02.093Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>laylaylom 27.03.2023</p><p>Laf kalabalığına gerek yok, o yüzden özet geçeyim.</p><p>Yaşlıların gençlere, kurumların özellere, erkeklerin kadınlara, sanatçıların teknik ekibe, Shakespeare’lerin Haldun Taner’lere, hobilerin mesleklere, arkadaşların düşmanlara, bilenlerin bilmeyenlere, en iyisinin en kötüsüne, bizlerin sizlere, sanat yapıcısının esnafa ya da aklınıza ne geliyorsa, daha içinde çözememişken tiyatro, kutlu olmasa da olur birgün.</p><p>Sanat, hayatı benzetmesi gerekirken bir “ideal” hayata, hayata benzedi bu topraklarda. Bir farkı kalmadı. Faz farkı kırıldı. Anlama sanatı ve emeği yok edildi, yerler kapıldı, prömiyerlerde iyi yorumlar konuşuldu, kötüler cahilleştirildi, kıç, baş, kas açarak prodüksiyon tiyatroları güçlendi; devir değişti.</p><p>Yaşlı tiyatrocular ne zaman genç tiyatrocudan, “tiyatrocuya” geçmemiz gerektiğini bize umarım birgün açıklayacaklar. Ölüm geldiğinde, nasıl anıldıklarını bize soracaklar, böyle olacak.</p><p>Bu işi sevmek çok önemli değil, bu işe aşık olmak kadar da büyük yalan yok. Bu bir iş, çürütülen akademileri fondotenlere boğmak, öğrencilerin neyi, nerede, nasıl söyleyeceklerine karışmak, tiyatronun ne olduğuna makam odalarından karar vermek gibi hezeyanlar ile romantik bir boşluğa sıkıştırılmak da oldukça alçakça.</p><p>Lüks aracıyla, ekstra yumuşak amerikanosuyla gelip, “tiyatro böyle işte, iki kalas bir heves” çekenlerin manipülasyonu ve kaderciliğine hep birlikte ayaklanmanın da bir anlamı yok, ayaklanınca oynadığın oyundan, içinde bulunduğun tiyatrodan atılabiliyorsun, benim bildiğim gibi, sen de bunu biliyorsun.</p><p>İğne ve çuvaldız, her şey dışarıdan gelmiyor. Hatta, dışarı dediğimiz hayat, şöyle ilerliyor, para kazan, sağlığın yerinde olsun, biraz da eğlen. Hayat, hep ve her yerde aynıydı. Tiyatro, hayata dönüştü, bu işine geldi, dönüştürüldü, bu işlerine geldi. Evinden çıkıp provaya giren bir konservatuvar öğrencisi, evini unuturdu. Artık daha çok hatırlıyor. Çünkü iktidar kavgalarını öğrenmek için Richard okumasına gerek yok, hocasına bakacak; sokaktaki — sanatla münakaşası eksik, ruhunu yumuşatacak vakti bulamamış, haliyle kabalaşmış- insanı bulmasına gerek yok, tiyatroyu yemiş, sindirmiş ve sıçmış birçok büyüğüyle karşılaşacak.</p><p>Eşlere dostlara yazılar, tanıdıklara ödüller verilecek. İyiler, iyi kalmak için direnecek. Sivri sivri bakışlar ve piyasayı tanımlamalar, “bu işin gerçeği böyleler” olacak.</p><p>Ve yeteri kadar — bu her neyse- olmadan; aptal ego dağlarına söz geçirebilmek için atasözleri ve deyimler sözlüğünü ne kadar kullanırsak kullanalım, “onlar” izin vermeden, seyirciye bir replik fırlatılamayacak.</p><p>Ancak, bu sanat, ne bu ucube yazıya; ne üçbeş kişinin umuduna ya da savaşına sığmayacak kadar büyük.</p><p>Hikayeler hep anlatılacak. Hikaye anlatıcıları, bitmiş okullardan mezun olacak, kast direktörlerinin tanıdık estetisyenlerinden randevu alacak, sistemlerin içinde söz hakları hiç verilmeden, sahnede, söz hakkı isteyen bir karaktere can vererek ve kendini iyi hissederek, yoluna devam edecek. Ya da bunların hiçbiri olmayacak, başka bir yol bulacak.</p><p>Haliyle bu, “ başarısızlar” için geçerli bazı gözlemler olarak görülecek. 25 yıl önce, kapılar açılmış ve o kapılardan geçmiş büyüklerimiz, şimdi, kapıların ne halde olduğundan habersiz, söylenmeye devam edecek.</p><p>tiyatro, gün, lay lay lom.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=c32fad52ef2b" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>