<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Esma Coskun on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Esma Coskun on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@esmahancoskun?source=rss-c512a1b96913------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*-33EveeMePiB7VeJUprBww@2x.jpeg</url>
            <title>Stories by Esma Coskun on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@esmahancoskun?source=rss-c512a1b96913------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Wed, 18 Nov 2026 02:38:32 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@esmahancoskun/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Görünmez Krizler]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/g%C3%B6r%C3%BCnmez-krizler-1f76796a8da2?source=rss-c512a1b96913------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/1f76796a8da2</guid>
            <category><![CDATA[deneme]]></category>
            <category><![CDATA[kişisel-gelişim]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Esma Coskun]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 23 Jul 2026 23:12:17 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-08-02T12:27:21.343Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*YsTVk61qGUc6H3e5AN8Iqw.jpeg" /><figcaption>Photo by <a href="https://unsplash.com/@foxxmd?utm_source=unsplash&amp;utm_medium=referral&amp;utm_content=creditCopyText">Matt Foxx</a> on <a href="https://unsplash.com/photos/asphalt-road-between-trees-IUY_3DvM__w?utm_source=unsplash&amp;utm_medium=referral&amp;utm_content=creditCopyText">Unsplash</a></figcaption></figure><p>Yolun yarısı krizleri mi bunlar, yoksa hayatın her döneminde karşımıza çıkan duraklar mı, bilmiyorum.</p><p>Uzun süre yaşadığım sıkışmışlığı göç etmenin doğal bir sonucu sandım. Yeni bir ülke, yeni bir dil, geride bırakılan insanlar… İçimde taşıdığım ağırlığın kaynağının bunlar olduğuna bağladım ki burası da bir pastanın büyük dilimini oluşturuyordu.</p><p>Sonra etrafıma bakmaya başladım daha geniş çevreden gözlemlemek istedim.</p><p>Benim gibi göç etmeyen insanlar da benzer sancılar yaşıyordu. Kimi bir türlü çıkamadığı yola içerliyor, kimi yıllardır aynı yerde saydığını hissediyor, kimi ise depresyonunu sessizce içinde taşımaya çalışıyordu.</p><p>O zaman fark ettim ki mesele belki de sadece göç değildi. Belki de hayatın belli dönemlerinde hepimiz, dışarıdan görünmeyen ama içimizde büyük yer kaplayan krizlerden geçiyoruz. Cahit Sıtkı Tarancı’nın 35 yaş şiirinde paniklediği gibi panikliyoruz belki de ondan bu kaygan bir zemin üzerindeymiş gibi hissetmemiz.</p><p>İşin ilginç yanı, tam da böyle zamanlarda en çok duyduğumuz şey, çoğu zaman hiçbir işe yaramayan birkaç cümle oluyor.</p><p><em>“Canını sıkma.”</em></p><p><em>“Kafanda büyütüyorsun.”</em></p><p><em>“Boş ver, geçer.”</em></p><p><em>“Çok overthink yapıyorsun”</em></p><p>Ya da daha ne yaşandığını bile dinlemeden başlayan uzun tavsiyeler…</p><p>Oysa yaşadığı duyguyla adeta açık kalp ameliyatı geçiriyormuş gibi hisseden birine “Canını sıkma.” demek gerçekten neyi değiştiriyor?</p><p>Henüz ne hissettiğini anlamaya çalışmadan çözüm üretmeye çalışmak, acısını anlatmasına fırsat vermeden yapılacaklar listesi sunmak ya da “Sen bunu büyütüyorsun.” demek…</p><p>Bunların hangisi gerçekten iyi hissettiriyor?</p><p>Bence çoğu zaman insanlar kötü niyetli değil. Yardım etmek istiyorlar. Ama yardım etmeyi, çözüm üretmekle karıştırıyoruz.</p><p>Oysa bazen bir insanın ihtiyacı çözüm değildir.</p><p>Duygusunun düzeltilmesi de değildir.</p><p>Sadece gerçekten duyulduğunu, görüldüğünü, anlaşıldğını hissetmektir.</p><p>Çünkü zaten kendi içinde o duyguya karşı mücadele eden biri, anlattığında bir de duygusunun küçümsendiğini hissederse, yalnızlığı biraz daha büyüyor. Kendini güçsüz hissetmeye başlıyor. Bir süre sonra da anlatmayı bırakıyor.</p><p>Belki de bu yüzden çevremizde “Kimse beni anlamıyor.” diyen insan sayısı coğrafya farketmeksizin hiç mi hiç azalmıyor.</p><p>Belki de dinlemek, sandığımızdan çok daha zor bir beceri.</p><p>Çünkü dinlemek; hemen cevap vermemeyi, çözüm sunmamak için kendini tutmayı, karşındakinin acısını düzeltmeye çalışmadan ona eşlik edebilmeyi gerektiriyor.</p><p>Ve belki de bazen bir insana verebileceğimiz en büyük destek, doğru cümleyi bulmak değil; onun cümlesi bitene kadar gerçekten orada kalabilmektir.</p><p>Tüm duygularımızın altında kalmadan ötekileştirilmeden içinden geçebilmek dileğiyle.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=1f76796a8da2" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/g%C3%B6r%C3%BCnmez-krizler-1f76796a8da2">Görünmez Krizler</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[A New Chapter: Join Me on Substack]]></title>
            <link>https://medium.com/@esmahancoskun/a-new-chapter-join-me-on-substack-06d520b65a1d?source=rss-c512a1b96913------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/06d520b65a1d</guid>
            <category><![CDATA[australia]]></category>
            <category><![CDATA[healing-journey]]></category>
            <category><![CDATA[substack]]></category>
            <category><![CDATA[career-development]]></category>
            <category><![CDATA[immigration]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Esma Coskun]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 13 Jun 2026 11:24:11 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-06-13T11:24:11.249Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>After publishing on Medium for a while and connecting with many thoughtful readers here, I’ve decided to start writing on Substack as well.</p><p>I’ll be sharing stories about life between Türkiye and Australia, migration, career transitions, creativity, and the lessons I’m learning along the way.</p><p>If you’d like to continue following the journey, I’d love to see you there.</p><p><a href="https://substack.com/@esmacoskun"><strong>https://substack.com/@esmacoskun</strong></a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=06d520b65a1d" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[2025 Yılı Z Raporu]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/2025-y%C4%B1l%C4%B1-z-raporu-ece6535d4a7c?source=rss-c512a1b96913------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/ece6535d4a7c</guid>
            <category><![CDATA[göç]]></category>
            <category><![CDATA[z-raporu]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[deneme]]></category>
            <category><![CDATA[2025]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Esma Coskun]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 29 Dec 2025 12:14:21 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-12-30T09:39:43.603Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Exc0agC1Xdc-0nP7PH3wag.png" /></figure><p>Bu sene yıl sonu yazısını yazmak öyle kolay ve eğlenceli olmayacak gibi hissediyorum ama bi nokta da yazmak benim için olan bitenler ile helalleşip bu yılı kapatıp, yeni yıla yeni bir sayfa açmanın yolu. Ayrıca tatilde olmam sebebiyle de elimin telefonumun galerisine sık sık gittiği şu günlerde ay ay neler yapmışım neler olmuş neler fotoğraflamışım diye baktığım bir zaman diliminden geçiyorum. E hadi çıkaralım o zaman 2025 yılının Z raporunu.</p><p>2024 sonlarına evden uzakta olmanın Christmas’ta düzenlenen aile temalı yemeklerden, en yakın arkadaşlardan uzak olmanın hüzün temasını hissettiğimi hatırlıyorum ama şükür doluyum yine de kazadan sonra izolasyon sürecim bitmiş, 2024’ün ağustos ayında işe başlamışım ve yeni yıla işim var olarak giriyorum. Bu yurt dışında sıfırdan kurduğun bir hayatta o kadar gurur duyulası bir şey ki! Şükür moment!</p><p>Yeni yıla girerken daha gelli gitli bir ilişkiye son veriyorum, sevginin de iletişiminde kırıntısına tamah edemiyorum. (2025’in sonunda 40 dk’lık bir özür konuşması dinlenilecekti)</p><p>Ocak ayı Vini ile gittiğimiz gig’ler ile başlıyor. Ardından Melbourne içerisinde yaptığımız mini geziler ile devam ediyor, Hampton’da fish and chips yiyoruz. Sandringham’a gidiyoruz, uzun bir yürüyüş sonrası manzaranın bize “durun” dediği yerde duraklıyoruz, doğada dans ile günü kapatıyoruz.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*hQml4y_1RtD5NqShtZDZMg.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*nMLdVMOsyZjyo6vcoZWlsw.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*4-ofRsQvYCNwqd6wF6vWqg.jpeg" /></figure><p>Tekne partisine katılıyorum. Çok fanı olamasam da eğlenceli geçiyor. Fed Square’de Australia Open’ın final maçını izliyorum. İzlerken şansını benden esirgemeyen kuş iki defa üzerime yapıyor! Bunu çok ciddi bi sign olarak almıştım oysa ki lol!</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*5yEHKgQmwNqjYC7eVXUCRg.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*kxfj1J2gG6tJQF7k36LXyw.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*3jls3LXcdSMpvIdbSoHunQ.jpeg" /></figure><p><strong>Şubat</strong>’ın ilk günü Geelong’a gidiyorum, hava sıcak. Yine şubatın ilk haftası gitmekten usanmayacağım Mornington Peninsula’ya gidiyorum. Brunswick’in hippi mekânlarında şaraplar içiliyor. Saglikli datlular yapiyorum. lolll</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Hv0KbIFJwL4Z7ynimI0U0Q.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*r1P_GNlqO017lxrKI-6OYw.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*FBJ5Vxj8oIkL1kJQlOpyNg.jpeg" /></figure><p>National Gallery’de hem sergi geziyor hem tekno partiye katılıyorum.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*PZ1wCMQtzPhq1U18FdT-qA.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*L7IL3YV9uhPUJe32nzou0w.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*g3VPee0zKRcHGiiL--Iphw.jpeg" /></figure><p>St Kilda festivalindeyiz. Queens Park’ta Moonee Valley festivalindeyiz. Collins Street alkollü bir gecenin sonu :D</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*ysAXAM9owFmezIMNVcEDyA.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*TbqwAUvdJtfWHL9Vqesk8Q.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*SULpSsrAPGwiLGpZkim47w.jpeg" /></figure><p>Mart’ın 1’ine Fed Square’de konser ile başlıyoruz ama Vini o gün sarhoş oluyor, toparlaması çok fena. Neyse, ev arkadaşlığı bunu gerektiriyor!! (İzin almadığım için foto paylaşamıyorum :) )</p><p>Bu sırada Ocak ayından Mart ayında bitecek olan vizemin telaşı sarıyor ve sponsorluk vizesi için koşturuyorum. O sırada şirkette o kadar çok konuşmam gereken insan var ki bu konuyu açıklığa kavuşturmam ile ilgili; adeta engel üzerine engel ve hepsini devire devire ilerlemem gerekiyor. (Ki deviriyorum, ilerliyorum.)</p><p>Sonra 11 Mart’ta vizemin süresinin dolmasına 4 gün kala başvuru submit ediliyor. 21 Mart’ta medical checking’e gidiyorum. Sağlıklı beslenmeye devam!</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*B16AgqQlQPSBaOK02klsDg.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*kCWtnOG5WS6MMHNHHsNoLw.jpeg" /><figcaption>Medical Checking-Saglikli seyler :)</figcaption></figure><p>Vize başvurumdan sonra artık günde 4 saat yol gidip gelemem diyerek ev bakmaya başlıyorum. İki buçuk senede 8 ev değiştirmişim ve artık diyorum ki yalnız yaşamanın vakti geldi. Biraz olsun şımarmayı hak ettiğimi düşünüyorum :) Burada evimin anahtarını alıyor ve bunu kutluyorum.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*P4o2x6EXSeESLk-9PeEafg.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*qZUoYJSFPbQoGREiVDMuLw.jpeg" /></figure><p><strong>Nisan</strong> ayında yeni evime taşınıyorum, yine sorunların ardı arkası kesilmiyor. Sipariş ettiğim yatak gelmiyor, çamaşır makinesi, buzdolabı zamanında gelmiyor; getirdiklerinde kurulumu yapılmadan gidiyorlar ve bir tane muhatap bulamıyorum. Bunlar sayısız aramalar, mailler silsilesi ile devam ediyor. Neyse en sonunda bunlarida cozuyorum, benim Seyit Onbasilik devam :D</p><p>Ve yine doğada aktivitelere devam ediyoruz.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*7lOoKgAiGw4XZ-bVuZnacQ.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*NUayQrX6dG423nK6fb_GtQ.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*BDDxqo2xdjDUUMKfICxIuQ.jpeg" /></figure><p>Mayıs ayında dizlerimi kırıyor ve yeniden dil sınavına çalışmaya başlıyorum ve artık yavaş yavaş yorulma yüklenmeleri başlıyor mentalime, bedenime, ruhuma; bitmek bilmeyen bir döngü gibi geliyor.<br>Şöyle güneşle cilveleştiğimiz fotiler çıkıyor.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*JOCWFjofRY8TZKx7sktFAQ.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*K_5hjxJ6uSCbB_tIp83ZjQ.jpeg" /></figure><p><strong>Haziran</strong>’ın teması ise “kendini toparla” oluyor. Tamam diyorum ve değiştiremeyeceğim şeyleri kabul ediyor ve iş dışında bataryamı yenileyecek şeyler yapmaya çalışıyorum. Arkadaslar ile hafta sonları planları yapıyor ve düzenli fizyoya devam ediyor, hafta sonları arkadaşlarla buluşuyor, yeni şeyler yapıyorum. Yine Mornington Peninsula’dayız.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*mFRGhmspxcZy5DuoNHYs8w.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*zalgByvhCWx9ElbmCU1Pxg.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*tIrKfyN-h5-XLQi3XvXdxg.jpeg" /></figure><p>Temmuz ayında dizimdeki ameliyat ve ağrı sebebiyle ara verdiğim flamenco dansına geri dönüyorum. OMG kendime “go ahead girl!” gazlamaları yapıyorum. Öyle güzel ki dans etmenin verdiği his, bedenini hayatın içine katmak, eğitmek vs vs. Titanic’i 3D deneyimine gidiyoruz, acayip güzel bir deneyimdi!</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*x0E1MHA9uzo6Nqyuwobgxw.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*1rZQE89Ildo-9hR0lZNP_w.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*YtNW6mrT5P5aRczzwAvI4Q.jpeg" /></figure><p>Point Nepean National Park’tayım, günün sonunu rakı ile taçlandırıyorum.<br>Wine yard’a gidiyoruz, birkaç çeşit wine deneniyor. Ardından çikolataaa fabrikasına.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*meJ3NK0KsHtSQ6RDRGXiIA.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*43iXJeBE6ynWAXhjMwNBlA.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Qc42EsDeaLZZRoN2pai5iA.jpeg" /></figure><p>Ağustos ayında Healesville Hayvanat Bahçesi’ne gidiyoruz, o kadar büyük ki tüm günümüz orada geçiyor. Doğanın içinde olmak çok güzelll. Ve local kahvecilere düşüyorum sık sık.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*vt9oVIqmskjgPY2mwPCKXw.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*eSAW3rcQOzhoIc5BBvu5oA.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*bWJXolgw7MbOxmLcHJtOZA.jpeg" /></figure><p>Eylül ayı ise tam olarak bir işyerinde kaosla başlıyor. Başkalarının oyunlarının, kararlarının parmağında dönüyorum. Bir hayal kırıklığı teması var sanıyorum ki. Vize meselemde başlayan ardı arkası kesilmeyen olaylar silsilesinde şimdi yeniden bir pozisyon almam gerekiyor. O sırada güven hissettiğim bir insana karşı kırılıyorum ve bir daha anlıyorum ki benim yalanın olduğu biriyle ikinci bir şansım olmuyor ve gemileri yakıyorum. Pek tabii duygusal tepkiler veriyorum. Sonra kendime kızıyorum, “neden böyleyim?” diyorum. Sonrası ise: beni Esma yapan şeylerle neden kavga ediyorum? Etmek istemiyorum. En zayıf taraflarımı koltuk altıma alıyor, onları korumaya karar veriyorum.</p><p>Güven ilişkisi içerisinde konuştuğum hislerimin oklarının bana döneceğini de kestiremiyorum tabii; işte bunun adı da hayal kırıklığına dönüyor. Normal şartlarda TR’de çalışırken bağ kurmak gibi bir gayem yok iken ister istemez belki ilk işim, belki vizemden dolayı, belki de kaza ile izole olduğum süreçten çıkmanın etkisi ile bağ kurmak istiyorum. Dupduru bağ kurmak. Kuruyorum da. Sonunda hayal kırıklığına dönüşeceğini bilmeden; bazı şeyleri de hissetmeme rağmen birçok şeyi ignore edebiliyorum. Oradaki sponsorluğuma, vizeme odaklanıyorum ama küçük küçük sınırlar koymamamın da dezavantajını yaşıyorum.</p><p>Göçmenseniz başa çıkmanız gereken, uğraşmanız gereken çok fazla şey oluyor. O sırada kalan var gücünüzle başkalarının anksiyetelerine, bitmek bilmeyen şikâyetlerine, en ufak bir şeyi dahi zoom in yapıp kendini senin yerine koyamayan, empati denilen şeyi yapamayan insanlara karşı sabrımın sonuna geliyorum ve sabrımın tükendiği yerden “yansın tüm gemiler” diyorum. Stratejik olmaktan, politik olmaktan uzağım ki. Tüm bu işyerindeki kaosta Tawab her gün ama her gün arıyor ve bir an olsun desteğini esirgemiyor. O sıra bol bol spor yapıyor, dans ediyor ve alkole düşüyorum lol!</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*BFg0RHYGIqIRbRoVqbQkzQ.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*fb3IpxzjCX6tgNLkDCtVbQ.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*FPT5C7LcoCHTz7Mou5Syqg.jpeg" /></figure><p><strong>Ekim</strong> ayının büyük bir çoğunluğunda evden çalışıyorum, işteki kaos bitmiyor. Ve artık uzun bir mola vermenin vakti geldi diyorum.</p><p><strong>Kasım’</strong>da Türkiye’ye geliyorum. Artık sonuna kadar tükenmişim gibi hissettiğim bir dönemin içinden çıkıyor ve eve geliyorum. Evde olmak, güvende olmak hissi öylesine güzel ki. İlk hafta duyduğum her çatışmada, ses yükselmesinde kendi içime kapanıyorum. Tahammülüm yok en ufak çatışmaya.</p><p>Ve buradan bakınca orada uğraştığım, içinden geçtiğim sorunların ne kadar kuvvetli sorunlar olduğunu ve onların içinden tek başıma geçtiğimi, en önemlisi de her sorunun üstesinden gelebildiğimi görüyorum. Gurur moment!</p><p>Arkadaşlarımla görüşüyorum; uzun zamandır görüşmediğim yakın arkadaşlar, çok yakın olmadığım ama “bir kahve içelim” arkadaşlığı, kuzenlerimle görüşüyorum. Her olduğum ortamda sarılıp sarmalanıyorum, şımarıyorum. Azıcık şefkat moment! Örgü örmeyi öğreniyorum. Seramik kursuna gidiyorum! Çamurla uğraşmak çok iyi geliyor. Benim sabır kasları çalışıyor :) Sanat sepetle çok iyi geliyor!</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*MKZiz1PXLn7cR3qXviluOg.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*2fYReMXbHwkbt-7OMHhgWA.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*eDf6WJ04BDkSfY-k3NCE9w.jpeg" /></figure><p>Avustralya serüvenimde beni herkesten, her şeyden çok destekleyen en yakın arkadaşım Özgür’ü 2024 yılında kaybediyoruz. Ona son mesajım “sen çok güzel bir insansın ve iyi ki varsın” diyorum ve bu ona ulaşan son mesajım oluyor. Sonrasında kardeşi Kerem ile birbirimizi yüz yüze görmeden, ben Avustralya’da o burada, bir yas arkadaşlığımız oluyor. Bu gelişimde ise onunla da uzun uzun sohbetlere, şaraplara, çiğköftelere düşüyoruz. Her şeyi uzun uzun konuşuyoruz. Ben Türkçe konuşmayı ama uzun uzun konuşmayı öyle özlemişim ki; bulduğumuz her ortamda iki lafın belini kırıyoruz.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*k-adSEPgn0vpiaJBSN3Ipw.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*MDWmAhQ1Hz9ZoiqfBD4eyw.jpeg" /></figure><p><strong>Aralık</strong>, Kasım’ın devamı niteliğinde geçiyor; yine sohbetler, arkadaşlar, aile ortamı ve hobiler…</p><p>Yılın şu son günlerinde LinkedIn üzerinden bir mesaj alıyorum, bir iş teklifi! Yazdığım yazıları beğenen birisi kendi web siteleri için yazı yazmamı istiyorlar!!! Woowwww moment! Kendi kendime yazıp çizdiğim, en yakın çevrem ile dahi paylaşmadığım yazılarım görülüp okunup iş teklifi ile geliniyordu! Azıcık gurur moment! Sanırım bundan da mütevellit daha görünür olmaya karar veriyorum. Daha aktif bir social media niyeti koyuyorum.</p><p>Bu süreçte ilişkilere dair uzun uzun gözlemler yapıyorum. Kimsenin kimseye tahammülünün olmadığı bu çağda, herkesin bir yedeğinin olması ilişkilere dair tum inancımı büzüş büzüş ediyor. Üst düzey konuşmalara karşılık alt düzey davranışlar; bu aradaki açıklık canımı yakıyor. Herkesin dem vurduğu şey aynı iken yine herkesin birbirini en yumuşak karnından vurması… Ne diyoruz, ne demeliyiz; hepsi insana dair mi?</p><p>Vee yeni yıla dair… Hoşgele 2026!!!</p><p>Göçmenlik maratonu belirsizliklerle dolu; bunu buradan daha net görüyorum: ev bulmak, iş bulmak, işi buldun, oturum iznin, vatandaşlığın derken öylesine uzun, belirsiz, net olmayan bir süreç ki. Vee emeğimle, sabrımla tüm o belirsizlikleri belirgin bir seviyeye getiriyorum ve artık her anlamıyla net olan şeylerin içinde olmak istiyorum. Yeni cephelerde yeni belirsizliklere gerek yok.</p><p>Ocak’ın ortasında Melbourne’a geri dönüyorum ve misyonumu tamamlayacağım, bu son düzlük; sonrası varoluşsal sancılar ahhaha. Ve bunu tamamlamak için de enerjiye ihtiyacım olacak, o yüzden tüm ruhani, mental depolarımı fullemem gerek; tüketmek değil :)</p><p>Önce PR’ımı alacak, ardından vatandaşlığımı alacağım. Bu yılda yine değişen dünya trendlerini takip edecek, daha çok gezecek, yeni insanlarla tanışacak, yeni hikâyeler dinleyecek, yazacak ve yeni bağlar kuracağım. Ben = bağ kurmak. Bu çoğu zaman ruhumu çizikleyen yaralar açsa da… Vee bu yildaa beni zekâsının kıvrımlarında gezintiye çıkaracak insanlarla tanış olmak istiyorum.</p><p>Bu yıl finansal okuryazarlığımı artıracak, Australia içerisinde geziler yapacağım; daha çok ev partisi yapacak, daha çok yürüyecek, daha çok doğanın içinde olacak, hayata bi tık daha karışacak; seramiği ilerletecek, güzel ürünler çıkaracak…</p><p>Hepsinden önemlisi ise yorulduğumda duracak, önceliklerimi hatırlayacak, kendime durmaya izin vereceğim. Dört nala koşturmayı bırakacak, sadece durduğum alanlar yaratıyor olacağım.</p><p>Bu yıl artık hayatıma girmesini beklediğim Aus Shepherd Enzo’yu davet etmek istiyorum.</p><p>Evet, <em>yılın bitmesine birkaç gün kaldı artık ve tüm olan bitenle helalleşiyorum</em>. Yaşanan güzel günleri gülümseyerek andığım ve anacağım; olumsuzluklardan ise ders çıkardığım bir yıl oldu!</p><p>Yılı Adana’da kapatmak iyi geliyor.</p><p>Aralık’ta<br>Adana’da</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=ece6535d4a7c" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/2025-y%C4%B1l%C4%B1-z-raporu-ece6535d4a7c">2025 Yılı Z Raporu</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[What Is Your Third Place?]]></title>
            <link>https://medium.com/@esmahancoskun/what-is-your-third-place-775ba083aabb?source=rss-c512a1b96913------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/775ba083aabb</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Esma Coskun]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 04 Dec 2025 20:17:07 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-12-04T20:17:07.733Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*1IpH_nlCycJUupaZ3NRm3g.jpeg" /><figcaption>Photo by <a href="https://unsplash.com/@nkuutz?utm_source=unsplash&amp;utm_medium=referral&amp;utm_content=creditCopyText">Eneko Uruñuela</a> on <a href="https://unsplash.com/photos/woman-stretching-on-mountain-top-during-sunrise-I2YSmEUAgDY?utm_source=unsplash&amp;utm_medium=referral&amp;utm_content=creditCopyText">Unsplash</a></figcaption></figure><p>Today, as a continuation of my notes on “breaking out of your shell” and “moving out of stagnation,” I want to talk about the scientifically supported concept of the <strong>third place</strong>.</p><h3>So, what exactly is a third place?</h3><p>In our lives, the <strong>first place</strong> is our home.<br> The <strong>second place</strong> is our workplace.<br> And the <strong>third place</strong> is neither home nor work…<br> It is a neutral space outside these two, where we can relax mentally, boost our creativity, and build both social and inner connections.</p><p>Sociologist <strong>Ray Oldenburg</strong> defines it as:</p><blockquote><em>“A third place is where people feel a sense of belonging, renewal, and the freedom to think.”</em></blockquote><p>This space directly influences our identity, productivity, and emotional well-being.</p><h3>Why is this space important?</h3><ul><li>It takes us out of routine, boosting creativity.</li><li>It resets the mind and helps new ideas emerge.</li><li>It signals the brain that this is a “new but safe” place.</li></ul><p>All of these are powerful factors that help us break out of stagnation.</p><h3>So, what can these spaces be?</h3><ul><li>Micro-escapes in nature: a short walk by the seaside, sitting on the grass…</li><li>Ritual spaces: yoga–pilates studios, sauna areas</li><li>Cafés: places where you can stay with yourself yet socialize a little</li><li>Art galleries</li></ul><p>These spaces differ from person to person. By reflecting on “What places make me feel good?”, we can find our own.</p><h3>The Three Core Features of a Third Place</h3><p>A true third place offers three things at once:</p><ol><li><strong>Neutral ground</strong> → No one expects anything from you.</li><li><strong>Gentle stimulation</strong> → Your mind is awake but not pressured.</li><li><strong>Repeatability</strong> → The more you go, the more it becomes your ritual.</li></ol><p>This combination fuels creativity.</p><h3>My Own Third Places</h3><p>My third places are: the dance studio, the gym, and small moments in nature where I can sit and write.</p><p>After every dance class, workout, or short walk — stepping out of routine, moving beyond the home-work cycle, forming new connections, seeing my own inner state, putting effort into something without pressure, being in flow…<br> All of these make me feel like I’m opening new pathways in my brain.</p><h3>Shall we reflect a little?</h3><p><strong>What is <em>your</em> third place?</strong></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=775ba083aabb" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Senin Üçüncü Alanın Ne?]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/senin-%C3%BC%C3%A7%C3%BCnc%C3%BC-alan%C4%B1n-ne-f40eefe4e941?source=rss-c512a1b96913------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/f40eefe4e941</guid>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[kişisel-gelişim]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Esma Coskun]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 04 Dec 2025 20:12:10 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-12-05T10:08:33.966Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*1IpH_nlCycJUupaZ3NRm3g.jpeg" /><figcaption>Photo by <a href="https://unsplash.com/@nkuutz?utm_source=unsplash&amp;utm_medium=referral&amp;utm_content=creditCopyText">Eneko Uruñuela</a> on <a href="https://unsplash.com/photos/woman-stretching-on-mountain-top-during-sunrise-I2YSmEUAgDY?utm_source=unsplash&amp;utm_medium=referral&amp;utm_content=creditCopyText">Unsplash</a></figcaption></figure><p>Bugün, “kabuğunu kırma” ve “tıkanmışlıktan çıkma” notlarına devam olarak, bunu bilimsel olarak destekleyen <strong>üçüncü alan</strong> kavramından bahsedeceğim.</p><h3>Peki nedir bu üçüncü alan?</h3><p>Hayatlarımızdaki <strong>ilk alan</strong> evimizdir.<br> <strong>İkinci alan</strong> ise işimiz.<br> <strong>Üçüncü alan</strong> ise ne evdir ne iş…<br> Bu iki alanın dışında, zihinsel olarak rahatladığımız, yaratıcılığımızı artırdığımız, sosyal ve aynı zamanda içsel bağ kurabildiğimiz nötr bir alandır.</p><p>Sosyolog <strong>Ray Oldenburg</strong> bunu şöyle tanımlar:</p><blockquote><em>“Üçüncü alan, insanın kendini ait hissettiği, yenilendiği ve özgürce düşündüğü yerdir.”</em></blockquote><p>Bu alan kimliğimizi, üretkenliğimizi ve ruh hâlimizi doğrudan etkiler.</p><h3>Bu alan neden önemli?</h3><ul><li>Rutinlerin dışına çıkarır; böylelikle yaratıcılık artar.</li><li>Zihni resetler ve yeni fikirlerin ortaya çıkmasını sağlar.</li><li>Beyne “yeni ama güvenli bir yer” sinyali gönderir.</li></ul><p>Aslnda tüm bunlar bizi tıkanmışlıktan çıkaran harika etkenlerdir.</p><h3>Peki nereler olabilir bu alanlar?</h3><ul><li>Doğa içinde mikro kaçışlar: kısa bir sahil yürüyüşü, çimlerde oturmak…</li><li>Ritüel alanları: yoga–pilates stüdyosu, sauna alanı</li><li>Cafeler: hem kendinle kaldığın hem biraz sosyalleştiğin yerler</li><li>Sanat galerileri</li></ul><p>Bu alanlar kişiden kişiye değişir. Biraz da çalışarak “Nereler bana iyi geliyor?” sorusunun cevabını buluruz.</p><h3>Üçüncü Alanın Üç Alt Özelliği</h3><p>Gerçek bir üçüncü alan, üç şeyi aynı anda verir:</p><ol><li><strong>Nötr alan</strong> → Kimse senden bir şey beklemez.</li><li><strong>Hafif uyarım</strong> → Beyin uyanıktır ama baskısızdır.</li><li><strong>Tekrarlanabilirlik</strong> → Oraya gittikçe kendi ritüelin oluşur.</li></ol><p>Bu karışım yaratıcılığı ateşler.</p><p>Benim üçüncü alanlarım: dans stüdyosu, spor salonu ve kısacık da olsa doğada oturup yazılar yazabildiğim alanlar.</p><p>Gerçekten de her dans dersinden, spordan ve kısa bir yürüyüşten sonra; rutinin dışına çıkmak, bulunduğum yeri ev–iş çizgisinin dışına taşımak, orada yeni bağlantılar kurmak, kendimle olan bağımı görmek, bir şeye emek vermek ve bunu baskısız bir yerden yapmak</p><p>Hepsi bana “akışta olmayı” ve beynimin hücrelerinde yeni yolaklar açmayı hissettiriyor.</p><p>Peki senin üçüncü alanın neresi???</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=f40eefe4e941" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/senin-%C3%BC%C3%A7%C3%BCnc%C3%BC-alan%C4%B1n-ne-f40eefe4e941">Senin Üçüncü Alanın Ne?</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[When You Step Away From What’s Holding You Back]]></title>
            <link>https://medium.com/@esmahancoskun/when-you-step-away-from-whats-holding-you-back-36fc673aa2b9?source=rss-c512a1b96913------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/36fc673aa2b9</guid>
            <category><![CDATA[personal-growth]]></category>
            <category><![CDATA[personal-essay]]></category>
            <category><![CDATA[personal-development]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Esma Coskun]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 02 Dec 2025 20:43:26 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-12-02T20:43:26.198Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*QjKICvs7xsJWljFSiSnT2w.jpeg" /><figcaption>Photo by <a href="https://unsplash.com/@dtravisphd?utm_source=unsplash&amp;utm_medium=referral&amp;utm_content=creditCopyText">David Travis</a> on <a href="https://unsplash.com/photos/brown-fountain-pen-on-notebook-5bYxXawHOQg?utm_source=unsplash&amp;utm_medium=referral&amp;utm_content=creditCopyText">Unsplash</a></figcaption></figure><p>When you step away from the point where you feel stuck, new possibilities begin to unfold.<br> All of us have had moments in life where we clung to a problem, convinced we could never move past it — moments that felt like turning points we couldn’t cross.</p><p>We often fall into the illusion that what happens to us happens <em>only</em> to us, and we burden ourselves even more by believing this.</p><p>When the situation we’re in merges with the mind’s ability to fabricate stories, we slip into writing our own disaster scenarios. It starts to feel as if everyone else has everything figured out, while we are skidding in place on a straight road, unable to move forward.</p><p>But at the core, a human is still just human.</p><p>Our pains resemble one another, our joys resemble one another, our jealousies, our sorrows… We are not identical, of course, but we are far more alike than we think.<br> One of us grieves the absence of something, while another complains about its presence.<br> We all share similar fears, similar anxieties, similar dreams, similar regrets.<br> And as much as I believe age is just a number, there is a certain tenderness that comes with the maturity it brings — a soft sadness wrapped in acceptance.</p><p>Acceptance is not giving up or surrendering; it is a different kind of peace that comes from allowing things to be exactly as they are.</p><p>Today, what I want to emphasize is precisely this: the environment where you feel stuck…<br> Whether it’s your family home, the space you share with housemates, or — most often the trickiest of all — the workplace.</p><p>These environments are, for me, the places where we most strongly associate physical spaces with the feeling of being blocked.</p><p>The solution, however, doesn’t require running away. Sometimes it’s simply stepping back, looking at things from a third-person perspective, and being able to say:<br> <em>“Even in the worst case, I’ve gained so much. I have options in life. I am not helpless.”</em><br> This matters more than we think.</p><p>If it’s possible, go to your family; spend two days with a friend; travel alone; meet new people — place yourself in environments where you can feel safe, connected, and reminded that you are a social being capable of belonging.</p><p>Of course, this is difficult.<br> When we hit the bottom, we often think, <em>“Let me just struggle here a little longer.”</em><br> Standing up, taking action, making a move — it’s all hard.<br> It’s hard, but I am not speaking of forcing yourself to detach from reality as if denying what’s happening.</p><p>Often, healing begins with acceptance. Then the momentum — that small push — comes from entering a different environment, a new routine.<br> What follows is the ability to see what you’re capable of, to notice your possibilities — even to expand them.</p><p>I hope we all live a life where we can truly see our possibilities, a life carried by awareness.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=36fc673aa2b9" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Sıkışmışlıktan Çıkış Notları]]></title>
            <link>https://medium.com/@esmahancoskun/s%C4%B1k%C4%B1%C5%9Fm%C4%B1%C5%9Fl%C4%B1ktan-%C3%A7%C4%B1k%C4%B1%C5%9F-notlar%C4%B1-489b8065521a?source=rss-c512a1b96913------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/489b8065521a</guid>
            <category><![CDATA[kendime-notlar]]></category>
            <category><![CDATA[göç]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe-yayın]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Esma Coskun]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 02 Dec 2025 20:34:37 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-12-02T20:34:37.395Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*QjKICvs7xsJWljFSiSnT2w.jpeg" /><figcaption>Photo by <a href="https://unsplash.com/@dtravisphd?utm_source=unsplash&amp;utm_medium=referral&amp;utm_content=creditCopyText">David Travis</a> on <a href="https://unsplash.com/photos/brown-fountain-pen-on-notebook-5bYxXawHOQg?utm_source=unsplash&amp;utm_medium=referral&amp;utm_content=creditCopyText">Unsplash</a></figcaption></figure><p>Takıldığın noktadan uzaklaşınca artan olasılıklar,<br>Hepimizin hayatındaki sorunlara takıldığı, aşamayacağını düşündüğü dönüm noktaları olmuştur.</p><p>Esasında da hepimiz çoğu zamanda başımıza gelenlerin sadece bizim başımıza geldiğine inanmak, üzerine bir de buna dertlenmek gibi yanılgılara varıyoruz.</p><p>İçinde bulunduğumuz durum, zihnimizin kurmaca yeteneğiyle birleşince felaket senaryoları yazmaya kaptırıyoruz kendimizi; sanki herkesin her şeyi yolunda hissine bile kapılıyor ve kendimizi düz yolda patinaj çekiyormuş gibi dahi hissedebiliyoruz.</p><p>İşin özü ise, halbuki insan özünde yine insan.</p><p>Acılarımız benzer, sevinçlerimiz benzer, kıskançlıklarımız benzer, üzüntülerimiz benzer. Aynısı değiliz birbirimizin elbette ama öylesine benzeriz ki…</p><p>Kimimiz bir şeyin varlığına üzülüyor, ötekimiz aynı şeyin varlığından şikâyet ediyor.</p><p>Hepimizin ortak korkuları var, endişeleri var, hayalleri var, keşkeleri var.<br> Ve özellikle insan — her ne kadar yaş sadece bir sayı olduğuna inansam da — yaşın verdiği o olgunluk ile kabullenmek tatlı bir hüzün veriyor insana.</p><p>Kabullenmek vazgeçmek, pes etmek değil; olanı sadece olduğu gibi kabul etmenin verdiği başka boyut bir huzur hissi.</p><p>Bugün esasında vurgulamak istediğim konu, tıkandığın bir ortamdan… tıkandığın aile ortamı, ev arkadaşları ile paylaştığın ortam; çoğu zaman en çetrefilli olanlarından biri ise iş ortamı.</p><p>Bu ortamlar genellikle tıkanma hissini mekânlarla bağdaştırdığımız en önemli alanlar bana göre.</p><p>Çözüm ise kaçmaya gerek olmadan biraz uzaklaşmak, biraz olana bitene üçüncü bir gözle bakabilmek; “tamam, en kötü ihtimalde bile çok şey kendime kattım ve hayatta seçeneklerim var, çaresiz değilim” diyebilmek. Bu çok ama çok önemli.</p><p>İmkân varsa ailene gitmek, iki günlüğüne bir arkadaşının yanına gitmek, yalnız başına seyahat etmek, yeni insanlar tanımak gibi kendini güvenli ve sosyal bağlantı kurabilen bir varlık olarak görebileceğin ortamlara girmeye teşvik etmek…</p><p>Bunu yapması çok zor, evet. İnsan dibi görünce “dur biraz burada debeleneyim” diyor. Kalkması, aksiyon alması zor. Zor ama yüzde yüz bir ittirme gücüyle olanı inkâr edercesine olayın dışına çıkmaktan bahsetmiyorum…</p><p>Çoğu zaman iyileşme, olanı kabul etmekle başlıyor; ardından o ittirme gücü biraz farklı ortama, bir rutine girmekle oluyormuş. Sonrası yapabileceklerini görmek, olasılıklarını fark etmek — hatta artırmak bile…</p><p>Umarım ki olasılıklarımızı fark ettiğimiz, farkındalıklı bir hayat olur hepimiz için.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=489b8065521a" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[As I enter the fourth year of my migration journey, I often think back to the days before I left —…]]></title>
            <link>https://medium.com/@esmahancoskun/as-i-enter-the-fourth-year-of-my-migration-journey-i-often-think-back-to-the-days-before-i-left-7e57f4b2186b?source=rss-c512a1b96913------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/7e57f4b2186b</guid>
            <category><![CDATA[turkey]]></category>
            <category><![CDATA[australia]]></category>
            <category><![CDATA[storytelling]]></category>
            <category><![CDATA[immigration]]></category>
            <category><![CDATA[short-story]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Esma Coskun]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 01 Dec 2025 13:59:19 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-12-01T13:59:19.869Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3>Coming out of my shell</h3><p>As I enter the fourth year of my migration journey, I often think back to the days before I left — days when I told myself, <em>“Migration will give my pen so much to write about.”</em> Yet once the journey began, I found myself swept up in events and emotions, losing the space to pause and reflect. Sometimes it was lack of time, sometimes lack of desire, and perhaps, at times, my own excuses… and slowly, the act of writing — a form of therapy for me — drifted further from my reach.</p><p>For this reason, with 31 days left until the new year, I will try to write about one topic each day. The things migration gives, and the things it takes away when you are 15,000 km away from home, are both immense.</p><p>Two weeks ago, I found myself stuck — unable to do anything, caught in the spirals of my own mind. After those days of mental fog and inner fiction, I have now returned to my safe home, my city. With a short–long break ahead, I want this one-and-a-half to two-month period to be a time to listen to myself, gather my energy, reshape the patterns in my mind, and make peace with the ones I cannot change. And by putting all of this into writing, I want to make it lasting — to use this space as a brief journal, to heal through words, and perhaps finally look at everything that has happened from a third, gentler perspective…</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=7e57f4b2186b" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Kabuğundan Çıkış — 1]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/kabu%C4%9Fundan-%C3%A7%C4%B1k%C4%B1%C5%9F-1-097c2047fda7?source=rss-c512a1b96913------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/097c2047fda7</guid>
            <category><![CDATA[göç]]></category>
            <category><![CDATA[türkiye]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe-yayın]]></category>
            <category><![CDATA[deneme]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Esma Coskun]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 01 Dec 2025 13:38:52 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-12-05T16:45:11.840Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3>Kabuğundan Çıkış — 1</h3><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*VOXHJZzyG8HJLgNQVGH1rQ.jpeg" /><figcaption>Photo by <a href="https://unsplash.com/@magictype?utm_source=unsplash&amp;utm_medium=referral&amp;utm_content=creditCopyText">jaikishan patel</a> on <a href="https://unsplash.com/photos/a-butterfly-sitting-on-the-ground-in-the-sun-aHxgbcKIkRs?utm_source=unsplash&amp;utm_medium=referral&amp;utm_content=creditCopyText">Unsplash</a></figcaption></figure><p>Göç serüvenimde dördüncü seneme girerken, yola çıkmadan önce “Göç ile kalemime ne çok malzeme doğar” dediğim; ama süreci yaşarken bir şekilde olaylara ve duygulara kendimi fazlasıyla kaptırışımla, bazen zaman bulamayışımla, bazen isteksizlikle, belki de bahanelerimle ertelediğim, benim için bir terapi biçimi olan yazma eylemi ile arama hep bir mesafe girdi.</p><p>İşte bundan mütevellit, yeni yıla 31 gün kala her gün bir konu hakkında yazmaya çalışıyor olacağım. Göçün, evden 15.000 km ötede olmanın kattıkları da götürdükleri de fazlasıyla büyük.</p><p>İki hafta öncesinde hayatımda tıkandığımı hissettiğim, bir şey yapamadığım; zihnimin kurmacalarına kapıldığım zamanlardan sonra şimdi güvenli olan evime, şehrime döndüm. Kısa–uzun bir tatil ile bir buçuk–iki aylık kendimi dinleme, enerjimi toplama, zihnimdeki örüntülerimi değiştireceğim, değiştiremediklerimle barışacağım bir zaman dilimi olsun istiyorum. Ve bunları yazıya dökerek kalıcı hale getirmek, buraları kısa bir süreliğine günce gibi kullanmak; yazarak iyileşmek ve belki de yazı diliyle olan bitene üçüncü bir gözle bakabilmek…</p><p>1 Aralık 2025, Adana’da..</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=097c2047fda7" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/kabu%C4%9Fundan-%C3%A7%C4%B1k%C4%B1%C5%9F-1-097c2047fda7">Kabuğundan Çıkış — 1</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Embracing the Art of Slow Mornings: Why a Gentle Start Transforms Your Day]]></title>
            <link>https://medium.com/@esmahancoskun/embracing-the-art-of-slow-mornings-why-a-gentle-start-transforms-your-day-126bbf8075c7?source=rss-c512a1b96913------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/126bbf8075c7</guid>
            <category><![CDATA[productivity]]></category>
            <category><![CDATA[morning-routines]]></category>
            <category><![CDATA[art-of-living]]></category>
            <category><![CDATA[slowing-down]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Esma Coskun]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 23 Dec 2024 04:22:14 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-12-23T04:22:14.803Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Agi5ShqWxFvqV6MBzSBT-w.png" /></figure><p>In today’s fast-paced world, mornings often feel like a race against the clock. Alarms blare, phones buzz, and the weight of the day’s demands settles in before our feet even touch the ground. But what if there’s a better way to greet the day? A way that allows you to feel grounded, refreshed, and intentional — no matter how busy life gets?</p><p>I’ve come to believe in the magic of slow mornings. This isn’t about indulgence or laziness; it’s about creating space to breathe, reflect, and prioritize yourself before the world starts pulling you in every direction. Whether it’s through writing, meditation, or savoring a healthy breakfast, starting your day with intention can transform even the messiest of days into something meaningful.</p><h4>The Case for Slow Mornings</h4><p>Slow mornings set the tone for the rest of the day. When we rush through our mornings, our bodies and minds carry that frantic energy into every subsequent task. By contrast, beginning the day with calm and purpose helps us:</p><ul><li><strong>Enhance focus and clarity</strong>: A moment of stillness allows you to prioritize your goals for the day.</li><li><strong>Reduce stress</strong>: Mindful practices like meditation or journaling lower cortisol levels, helping you stay composed under pressure.</li><li><strong>Cultivate self-care</strong>: Carving out “me time” is an act of self-respect that reinforces your well-being.</li></ul><h4>Designing Your Slow Morning Routine</h4><p>A slow morning doesn’t have to take hours or disrupt your schedule. Even 10 to 30 minutes of intentional practices can make a significant difference. Here’s how to craft a routine that works for you:</p><ol><li><strong>Start with mindfulness</strong>: Whether through meditation, deep breathing, or simply sitting in silence, take a few moments to center yourself. Apps like Headspace or Insight Timer can guide beginners.</li><li><strong>Journal your thoughts</strong>: Writing can be a powerful way to process emotions, set intentions, or express gratitude. Even a few lines about what you’re looking forward to or how you’re feeling can provide clarity.</li><li><strong>Nourish your body</strong>: Instead of rushing through breakfast (or skipping it altogether), prepare something nourishing. It could be as simple as a smoothie, oatmeal, or avocado toast. Take the time to truly savor each bite.</li><li><strong>Limit screen time</strong>: Resist the urge to check your phone or email first thing. Protect your morning’s peaceful energy by delaying digital distractions.</li><li><strong>Move your body</strong>: Gentle stretches, yoga, or a short walk can awaken your muscles and refresh your mind.</li></ol><h4>Making It Work for a Busy Schedule</h4><p>You might be thinking, “This sounds great, but my mornings are chaos.” I get it. Life can be unpredictable, and not everyone has the luxury of leisurely mornings. Here are some tips for integrating slow practices into your routine, no matter how hectic your life is:</p><ul><li><strong>Wake up 10 minutes earlier</strong>: Even a small buffer can create room for mindfulness.</li><li><strong>Batch breakfast prep</strong>: Prepare meals like overnight oats or egg muffins in advance for a stress-free morning.</li><li><strong>Combine activities</strong>: Meditate while your coffee brews or journal while you eat.</li><li><strong>Reframe your mindset</strong>: A slow morning isn’t about how much time you have; it’s about how you use it. Even a moment of deep breathing can count.</li></ul><h4>The Ripple Effect</h4><p>When you invest in a slow morning, the benefits ripple through your entire day. You may find yourself more patient during challenging moments, more focused at work, and more present with loved ones. Over time, this practice can also improve your overall mental and physical health.</p><h4>Final Thoughts</h4><p>A slow morning routine isn’t a luxury reserved for the carefree. It’s a necessity for anyone who wants to live with greater intention and balance. By gifting yourself a few moments of calm at the start of the day, you set the foundation for a life that feels less reactive and more purposeful.</p><p>So tomorrow, instead of hitting snooze or diving straight into your to-do list, try starting slow. Whether it’s writing, meditating, or simply savoring your breakfast, take a moment for you. Because when you begin your day with care, the rest of your day will follow suit.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=126bbf8075c7" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>