<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Eternal Sunshine on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Eternal Sunshine on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@eternalsunshineotam?source=rss-cf40c1c4fc60------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/0*3jwaUsF3WrhCoxNt.jpg</url>
            <title>Stories by Eternal Sunshine on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@eternalsunshineotam?source=rss-cf40c1c4fc60------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Sun, 22 Nov 2026 14:10:39 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@eternalsunshineotam/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Yeni doktor]]></title>
            <link>https://medium.com/@eternalsunshineotam/yeni-doktor-28dde851de5c?source=rss-cf40c1c4fc60------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/28dde851de5c</guid>
            <category><![CDATA[anksiyete]]></category>
            <category><![CDATA[anksiyete-bozukluğu]]></category>
            <category><![CDATA[depresyon]]></category>
            <category><![CDATA[paxil]]></category>
            <category><![CDATA[kaygı]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Eternal Sunshine]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 02 Nov 2019 18:27:14 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2019-11-02T18:27:14.254Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>En son bir ay once yazabilmisim. Bir ay nasil gecmis hayret ediyorum. Her gun birbirinin aynisi gibiydi. Birbirinden zor gunler. Sanki her gun oncekinden daha kotu gibiydi. Aslinda bunlari yazmak iyi mi kotu mu bilemiyorum. Hem okuyana hem yazana izdirap sanki.</p><p>Istanbul’daki psikiyatristim durumumun kotuye gidisi uzerine yeni bir ilaca baslayalim demisti: Paxil. 5 haftadir filan gece yatmadan once 20mg Paxil ile 15mg Tolvon ve sabah 60mg Cymbalta aliyorum. Ilaclara alismak benim icin nedense cok zorlu oluyor. Paxil de istisna olmadi. Cok zor alistim. Tarif edemedigim, sozcuklerimin yetmedigi hislerle bunaldim, her gun hastaneye gideyim de bir sakinlestirici filan yapsinlar dedim. Nasil atlattim o gunleri bilemiyorum. Insan bunyesi her turlu eziyete ve iskenceye bir sekilde dayaniyor sanirim. Aslinda fiziksel veya duygusal sikintilar sorun degil o kadar. Dusunsel yansimalari cok dayanilmaz oluyor. Kendime veya bir baskasina bir zarar verir miyim diye karanlik ve korkulu dusunceler hucum ediyordu mesela.</p><p>Ben bunlari yasayacak veya su an bunlari yazacak biri degildim. Pek konuskan sosyal bir tip degildim ama yakin arkadaslarim ve ailemle birlikteyken hep canli esprili eglenceli bir tiptim. Ogullarim benimle zaman gecirmeye bayiliyorlar mesela, birlikte cok egleniyoruz. Bu halimle bile aslinda gulup eglenebiliyoruz zaman zaman, ama eskisi gibi coskulu olmuyor.</p><p>19 aydir bir turlu iyilesemedigim icin ve son haftalarda cok izdirap cektigim biraz da hic bitmeyen panik haliyle burada Turk psikiyatrist arayisina girdim. Bir Turk kadinla konustum, ama burada dogmus buyumus ve sehrin obur ucunda muayenehanesi. Bir de terapiye gittigim klinikte nedense daha once varoldugundan haberim olmayan bir Turk psikiyatrist buldum. Guc bela bir gorusme ayarladim. Terapistim yardim etti simdi hakkini yemeyeyim. Hatunla gorusmeye esimle birlikte gittim. Nedense gorusmeden birkac saat once bana bir enerji bir nese geldi. Oncesinde bekleme odasinda esim Leyla da farketti, eskisi gibiydim, sanki hic rahatsizlanmamis gibi. Birbirimize sarildik, cok ozlemisim neseli halini dedi Leyla. Iceri birlikte girdik ve ben sanki bir is mulakatina girmis gibi son 2 senede neler yasadim heyecanli ve hevesli anlattim. Kadin sasirdi tabii, ve esim Leyla da sok olmus bir sekilde izledi beni. Belki akapunkturcunun verdigi baharat ot karisimi nedeniyle oyle iyi hissediyordum kendimi, sonradan baktim icinde ginseng filan var. Neyse yeni psikiyatrist ile enerjimiz cok uyustu. Ege tip mezunu, mezuniyetten hemen sonra Amerika’da kalmis bir sure. Buraya gelince burada da uzmanlik okumus sanirim, hem PhD hem normal MD almis. Arastirma da yapmis zamaninda. Pharmagenetics konusunda calismis biraz. Yani hastanin genlerine gore ilac tespit edip uygulama yontemi. Mevcut ilaclarima bir sure daha devam edelim dedi. Bu kadar uzun sure bu sikintilari yasamis olmana uzuldum dedi. Umit verdi. Bir cozum var dedi. Ama mucize vaad edemem, oyle 2–3 gun veya haftada iyilesirsin diyemem dedi. Istanbul’daki doktorunla gorusme, hem ondan hem buradaki terapistten terapi alman aklini karistirir dedi. Soyledikleri cok aklima yatti, haftalardir ilk kez caresizlik durumundan siyrilabildim, o gunum muhtesem gecti. Leyla’yi da goturdum ve gorusmeye soktum cunku o da bilgilensin ve eger bir umit varsa o da bunu gorsun istedim. Iyi de oldu. Ne ilginc, eskiden asigim sevgilim olan ve yaninda hep guclu zeki olmaya ozen gosterdigim esimi en mahrem en karanlik halimi tum ciplakligiyla gorsun diye yanimda gorusmeye sokuyorum. Kim bilebilirdi ki birgun boyle olacak.</p><p>Ertesi gun her sey ayni eskisine dondu tabii. Ilginc bir sekilde her gunu ayni yasiyorum: sabah agir stres ile uyanma, 10–11 gibi korku ve panik basmasi, sonra stres devam, 2–3 gibi yine korku ve panik basmasi, sonra stres devam ve aksam yemeginden sonra biraz rahatlama.</p><p>Gecen 4 hafta icinde psikiyatrist ile 3 kere gorustum toplamda. Ilkinde cok iyiydim ve diger ikisinde felaket durumdaydim. Bu arada kapsamli kan testi istedi, seker veya hormonal bir sikinti var mi diye. Test sonuclarinda hicbir sorun cikmadi, vitamin eksikligi bile yok, bu kadar kilo kaybina ve gunessiz havaya ragmen. Ikinci gorusmede istersen seni hastaneye yatirabiliriz dedi, ama sonra gerek duymadik. Ucuncu gorusmede nispeten daha iyiydim, en azindan fiziksel ve tarif edemedigim sikintilarim azalmisti ve karanlik dusunceler zorlamiyordu. Haftaya Carsamba tekrar gorusecegim, ve boylece Paxil ile 6 haftam dolmus olacak. Ona gore ilac degisikligine karar verecek. Cymbaltayi birakmami istecek ve biraz olsun rahatlamam icin bir benzodiazepin verecek sanirim.</p><p>Hayatimin ve dusuncelerimin hastalik ve ilac olmasini hic istemezdim. Bir parca rahatlayabilsem kendi icimdeki isigi aciga cikarip iyilesebilirim gibime geliyor. Keske bunlari hic yasamasaydim. Umarim bir sekilde atlatabilirim.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=28dde851de5c" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Akapunktur]]></title>
            <link>https://medium.com/@eternalsunshineotam/akapunktur-93d8d665fdc2?source=rss-cf40c1c4fc60------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/93d8d665fdc2</guid>
            <category><![CDATA[depresyon]]></category>
            <category><![CDATA[anksiyete-bozukluğu]]></category>
            <category><![CDATA[anksiyete]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Eternal Sunshine]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 29 Sep 2019 14:49:12 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2019-09-29T14:49:12.015Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Birkac gundur yazamiyorum. Normalde cok kotu oldugumda bir seyler yazmaktan baska hicbir sey yapamiyordum. Ama o kadar kotu oldum ki yazmayi bile beceremedim. Cuma gunu akapunkturcuya gittim. Acaba dedim bir faydasi olur mu. Insanin umudunu yitirmesi ve yeni careler aramasi arasinda incecik bir cizgi var, sirf o cizgiyi muhafaza etmek adina hic arastirmadan tamamen onyargisiz ama bir yandan da acaba iyi gelir mi diye hayatimda ilk kez batil gibi gorunen bir seyi denemis oldum.</p><p>Akapunkturcu bizim eve cok yakin, bisikletle 10 dakika kadar. Mekan iki katli ufak bir ev, adam alt kati muayenehane yapmis. Zili caldim, tanistik, bir form doldurttu. Bu sirada iceride bir hastasi var, ignelemis onu ve yatmaya birakmis. Iki saat konustuk. Once ben basimdan gecenleri anlattim. O da biraz kendinden bahsetti. Lubnan’dan gocmus gelmis ailesi. Burada okumus ve 18 yil boyunca muhasebeci olarak farkli farkli sirketlerde calismis. Sonra bir gun cok bunalmis, isi birakip burada akapunktur ogreten bir okula yazilmis. 3 sene geleneksel cin tibbi ve ustune akapunktur ogrenmis. Ilk bir kac sene para kazanmakta zorlanmis ama sonunda gayet guzel bir hayat surecek kadar kazanmaya baslamis. Kiz arkadasi da Turkmus. Isi biraktigi zaman kendi kendine sunu sormus: ben cocukken ne yapmak hosuma gidiyordu. Ve insanlara yardim etmekten hoslandigini hatirlamis, kendince sifa dagitabilecegi bu alani secmis kendine. Sifirdan tip okuyacak hali yoktu tabii, onun yerine alternatifini ogrenmis.</p><p>Ben uzun uzun kendimi anlattiktan sonra semptomlarimla ilgili sorular sordu. Sonunda bobreklerimde bir sikinti olduguna kanaat getirdi. Bobreklere iyi gelecek ot ve baharat karisimi verecegini soyledi. Burada sirf ot ve baharat karisimi hazirlayan eczaneler varmis, bizdeki attarlarin daha janjanlisi. Adam ne lazimsa eczaneye yaziyor, eczane direk eve yolluyor ilaci. Neredeyse iki bucuk saat konustuktan sonra akapunktur faslina gectik. Vucudun on yuzeyine veya sadece sirt bel kismina igne batirilarak yapiliyormus. Sirta yapilirsa enerjiyihemen bosaltabiliyormus, birkac gun halsizlik yapiyormus. Ben on yuze yapalim istedim. Kiyafetlerimi cikarip donla kaldim, sirt ustu uzandim. Ayaklarimdan basimin tepesine kadar cesitli yerlere 25–30 tane igne batirdi. Igneler acitmadi. Sonra beni odada birakip cikti. Bir yarim saat o sekilde yattim. Cok rahatlatici bir deneyim oldu. Fakat ertesi gun sabah uyandigimda inanilmaz halsiz hissettim. Butun gun boyunca zor yerimden kipirdadim. Ertesi gun de duygusal olarak fena dibe vurdum.</p><p>Hava guzeldi ailecek bir parka gidelim dedim. Ben de ne kadar kotu hissetsem de disari cikmak iyi gelir diye dusundum. Parkta gezdikten sonra bir kafeye oturduk. Cocuklar dondurma yiyor Leyla bira iciyor ben de patates kizartmasi yiyordum. Bunaltim o kadar dayanilmaz hale geldi ki Leyla’ya kas goz yaptim kotuyum diye. Hesabi odedik cocuklar tuvalete gitti biz de Leyla ile kafenin onunde onlari bekliyorduk. Ben Leyla’ya sarilip aglamaya basladim ve tek bir sey soyleyebildim: Benden vazgecmeyin …</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=93d8d665fdc2" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Anlatmasi zor siddetli bir sikinti]]></title>
            <link>https://medium.com/@eternalsunshineotam/anlatmasi-zor-siddetli-bir-sikinti-e627e31cad90?source=rss-cf40c1c4fc60------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/e627e31cad90</guid>
            <category><![CDATA[depresyon]]></category>
            <category><![CDATA[kaygı-bozukluğu]]></category>
            <category><![CDATA[anksiyete]]></category>
            <category><![CDATA[kaygı]]></category>
            <category><![CDATA[anksiyete-bozukluğu]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Eternal Sunshine]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 13 Sep 2019 15:19:31 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2019-09-13T15:19:31.236Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Dun ogleden sonra erkenden eve gelmistim. Oglanlarla bilgisayar oynadik. Normalde her carsamba bir saat haklari var, bu sefer ben de onlara katilinca iki saat surdu. Sonra girdik bizim yataga hem isindik hem de yatarak kitap okuduk ucumuz. En sevdigim aktivitelerden biri bu. Inanilmaz rahatlatiyor, ve sevgiyi hissediyorum resmen iliklerime kadar. Gunun geriye kalani guzel gecti. Karanlik dusunceler gelmedi, stresim azaldi, rahatladim resmen. Oglanlar banyo yapti yemek oncesi, saclarini kuruttum. Sonra onlari biraz kendi hallerine biraktim, ben asagida bilgisayar oynamaya devam ettim. Farketmedim, bir saat gecmis. Bunlar bu sirada yukarida kudurdular, yastik savasi yaptilar. Esim Leyla eve biraz gec geldi, markete ugramisti. O eve gelince farkettim, oglanlar bizim yatak odasini savas alanina cevirmisler. Yastiklar yorganlar tarumar olmus. Biraz yetersiz baba gibi hissetmeme neden oldu bu durum. Sonra dedim ki bosver, bugun de boyle olsun.</p><p>Yemegi gec yedik, odama cekilip kitap okudum. Yatmadan once aksiyete basti biraz ama vurdum Tolvonú yattim. Sabaha karsi bir uyandim, sonra geri uyumusum. 8&#39;de alarm caldi kalkamadim. Hasta gibiydim. Bir saat yatakta kivrandiktan sonra kalkabildim. Sabahtan beri agir bir stresim vardi. Biraz da karanlik dusunceler yokladi. Serhat ile 3–4 gunluk bir bisiklet turu yapalim demistik; buraya arabayla 3 saat uzaklikta bir milli park alaninda guzel rotalar var. Biraz onunla yazistim whatsapp’ta, stresim iyice artti. Sanki yapamayacagim gibi geldi, onu da hayal kirikligina ugratacakmisim gibi dusundum. Bunu yazdim ona, sikma canini onemli olan senin iyi hissetmen dedi, sagolsun.</p><p>Ofise gec geldim, 11í geciyordu. Stres artik degisik bir seye donusmustu. Ne oldugunu anlayamiyorum, anlatamiyorum. Boyle icimde basinc yukselmis gibi, agir ve uyusuk hissediyorum, arada sirada bacaklarimda yanmalar oluyor, karnimi siskin hissediyorum, sanki kalbimin oralarda bir sanci olacakmis gibi ama olmuyor filan. Yani nefesim kesilse kalbime agirlik cokse diyecegim ki panik atak geciriyorum. Ama oyle de olmuyor. Inanilmaz rahatsiz bir durum, ustune bir de ne oldugunu anlatamamak kaygilandiriyor. Bazen sanki aglayacakmisim gibi oluyor ama gidiyor hemen ve cok zayif zaten. Bayilcakmisim gibi de oluyor azar azar. Sanki atesim de var biraz. Yep yeni bir sey bu sanki, daha once hissetmemistim boyle bir rahatsizlik. Acaba tansiyonum mu yukseldi de boyle oluyorum diye dusunuyorum mesela. Sabahtan beri once Cymbalta ile ilgili biraz kullanici yorumu okudum, acaba boyle garip bir sikintiya sebep olabilir mi diye. Moralim bozuldu yine. Ne zaman internette bu tip seyler okusam beni daha kotu yapar. Tolvon anksiyete yapar mi diye okudum, alakasi yok tabii. Ilaclardan umidi kessem mi diye kendimi darlamaya basladim. O ara annem aradi, 20 dakika konustu. Dayim gelmis kalmaya bunlara, bir isi varmis. Dayim yine oglum soyle zengin oldu boyle isadami oldu diye ovunmus, anneme kizmis niye Kuran okumayi ogrendin onun yerine bir yabanci dil ogrenseydin ya diye. Annem de beni ariyor dert yanmak icin. He he dedim dinledim, dert yanmasi bitince sordu sen nasilsin diye. Bir stresliyim bir iyiyim boyle inis cikis oluyor dedim. Ondan beklemedigim bir olgunlukla biraz zaman gerekiyor iyilesmen icin dedi. Onda oyle olmustu diye anlatti. Neredeyse 20 yil once buna komsular bir iftira atmisti, ust kat komsunun paspasina kopek boku birakmis diye. Bu da o kadar uzuldu ki panik atak basladi. Geceleri uykudan uyaniyor panikle filan, cok zor gunleri oldu, kac kere agladi vs. Birkac yil bunun etkisinden kurtulamadi. Ben o sirada mastera gittim Avrupaýa. Bir gun beni ziyarete geldiler babamla, iste o zaman ancak dusunmeyi birakip rahatlayabilmis. Bundan bahsetti, zamanla geciyor ancak dedi, ilac al tabii ama zamana birak dedi. Bir yandan da sari kantaron cayi icmenin ona nasil fayda ettiginden bahsetti, takintilarindan kurtulmus bir sure en azindan. Iyilesmen icin dua edecim, hatta yakin zamanda hatim indirecegim senin icin diye kendince beni teselli etmeye calisti. Annemin bu taraflarini dikkate almak istiyorum, saf, temiz, ve maneviyati kuvvetli. Dert yanan, baskalarini kotuleyip duran, herkes kotuluk pesinde diyen, nazara inanan, baskalarinin basina kotu bir sey geldiginde intikam alir gibi bak bana kotu davranmislardi da ondan boyle oldu diyen taraflarini degil. Ozunde ne guzel insan, ama hep kaygi icinde buyumus, hatta belki buyuyememis cocuk kalmis.</p><p>Eksisozlukte EFT (Emotional Freedom Techniques) basligini okudum, hatunun biri bir video linki post etmis, onu yapmayi denedim. Boyle elinin uc parmagiyla cenene kafana sakagina gogsune koltuk altina filan vuruslar yapiyorsun, bir yandan da iyi olacagim, kontrol etmeyecegim, guvendeyim, korkularimi birakiyorum gibi olumlamalar soyluyorsun. Ofiste millet yemekteyken yaptim ama arada gelip gecerken gorenler bu iyice tirlatti demistir kesin. Bir yandan da akapunktur konusunu arastirdim hizlica. Burada yakinda bir akapunkturcu var, adama email attim benim agir depresyon ve kaygi rahatsizligim var, tedavi aramiyorum ama sadece izdirabimi daha katlanir kilacak bir seyler istiyorum, durustce soyleseniz hic benim gibi hastalariniz oluyor mu diye. Adam cevaben dedi ki benzer hastalarim oldu, kisiden kisiye degisir sonuclar ama deneyebiliriz. Tamam dedim yarina randevu aldim. Cok da pahali bir sey, hazir hala maasim iyiyken deneyeyim dedim. Yarin gidecegim bakalim, 2 saatlik bir tanisma ve intro seansi yapacagiz.</p><p>Bir yandan ne hissettigini anlatamama konusunu arastirdim internette. Duygularini anlayamayan ve dolayisiyla anlatamayan insanlar olabiliyormus. Ya da yasadiklarin icin sozcukler yeterli olmuyormus. Benda su an ikisinden de birazcik var. Bir yandan bunlari yazarken bir yandan da bizim global bilgi islem direktorunun online sunumunu uzliyorum. Dunya capinda bizim sirket 2300 calisaninin isine son verecekmis. Biz cok etkilenmiyormusuz. Bakalim bana denk gelecek mi. Neyse bu konu beni cok darlamiyor. Su an benim hissettigim rahatsizlik nedir, nasil tanimlayabilirim onu dusunuyorum devamli.</p><p>Eve gelince yine oturdum icimdeki cocuk ile konusmayi denedim. Basardim da, yine agladim. O sirada Ahmet ile Anil okuldan donduler. Anil geldi yanima yatti, biraz onu sevdim. Sevgi bocegi adam ya, kucukken de boyleydi. Evimize ziyarete gelen nice arkadasimizi cocuk yapma konusunda yureklendirmistir. Misafirin gidip kucagina yatardi, sevdirirdi kendini, kopek gibi. Aksam cocuklari tenis dersine goturdum, Leyla da oraya geldi. O kadar kotuydum ki ona nasil hissettigimi anlatirken agladim, kimse gormedi Allah’tan. Sonra eve geldik, yemekten sonra dus ve bir saat SKM ile sac kurutma, ardindan oglanlarla kitap okuduk yataga girip. Cok agir cok zor bir gundu, ama gecti bu da bir sekilde.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=e627e31cad90" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Karanlik dusunceler]]></title>
            <link>https://medium.com/@eternalsunshineotam/karanlik-dusunceler-95b05c9cd1fb?source=rss-cf40c1c4fc60------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/95b05c9cd1fb</guid>
            <category><![CDATA[anksiyete]]></category>
            <category><![CDATA[kaygı-bozukluğu]]></category>
            <category><![CDATA[kaygı]]></category>
            <category><![CDATA[anksiyete-bozukluğu]]></category>
            <category><![CDATA[depresyon]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Eternal Sunshine]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 11 Sep 2019 10:25:28 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2019-09-11T10:25:28.049Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Bugun yoneticim Howard ile konustum. Sirket doktorunun karariyla ve benim isimin geleceginin ne olacagiyla ilgili. Bu konuya gelecegim.</p><p>Haftasonu Instagram’da liseden bir arkadas baska bir tanidigin vefat ilanini post etmisti. Bunu gorur gormez adamin ismini googleda aradim. Genc olum olunca kaza filan olur, ve bacanagin olumunden biliyorum ki sirf genc olumleri haberlestiren muhabirler var. Hicbir sey bulamadim. Instagramda kimse de commentlere bir ipucu bir sey yazmamis. Neyse bu konuyu kapatmistim kendimce. Bugun whatsapptan arkadaslar yazdi: adam bunalimdaymis bosanma sonrasi, intihar etmis. Bunu okuyunca nasil korktugumu anlatamam. Ya ben de kontrolumu kaybedersem ya ben de boyle bir sey yaparsam diye oyle felaket korktum ki. Karanlik dusunceler hemen usustu zihnime, hatta hayali geldi aklima bir an boyle bir seyin. Allah’im ben kendimi ve ailemi seviyorum, ayrica seviliyorum, nolur boyle seyler getirme aklima.</p><p>Bugun Howard ile konusacagim diye dun cok agir bir stres yasamistim. Ofise gitmeden bir saat bisiklete bindim, biraz iyi geldi stresim azaldi. Ofise gelince bizim ufak ofisin insan kaynaklari yoneticisini gordum bir toplanti odasinda Howard ile goruntulu konusuyordu. Aha dedim benimle ilgili konusuyorlar. Bir anda agir stres geri dondu. Sirtim yanmaya basladi. Birkac saat masamda oturup sadece buraya story yazabildim. Ucte ofisten kactim kimseye bye demeden, yine bisiklete bineyim dedim. Yarim saat sonra gucum kesildi eve dondum. Bir dus aldim ve sacimi kurutmaya oturdum odamda yatagimin ustune. Bu sirada stres artik yogun ve inatci bir korkuya donusmustu. Karanlik dusunceler hucum etti yine: hic iyilesemeyecegim, isimi ailemi kaybedecegim vs. Ben uzun uzun sacimi kurutmayi seviyorum cocuklugumdan beri. Sacim kuruduktan sonra devam ediyorum, vucudumu kurutuyorum kendimi isitiyorum filan. Ayrica sac kurutma makinesinin sesi beni rahatlatiyor. SKM terapisi diyorum ben buna. Bir kere Almanya’da master yaparken bir arkadasin evine gitmistim. Adam ev arkadasindan sikayet ediyordu, saatlerce sac kurutuyor diye. O zaman farkettim ki bir ben degilim SKM sesiyle rahatlayan. Neyse yatakta oturuyorum, sacimi kurutuyorum. Icimdeki cocukla konusmaya calistim. Gozumu kapattim kendi cocuklugumu hayal ettim, guvenli bir yerdeyiz, burada gol kiyisinda bir mekanim var benim sessiz issiz. Elini tuttugumu hayal ettim cocuk versiyonumun. Cok aci cekiyorsun cok korkuyorsun biliyorum dedim. Niye cekiyorsun bu aciyi cozemiyorum, affet beni dedim. Cozemiyorum ama senin iyi olmani iyi hissetmeni cok istiyorum dedim. Elimden bir sey gelmiyor ama elimden gelenin en iyisini yapiyorum merak etme dedim. Ben hep yanindayim, bir sey yapamasam da elini tutarim ve ben de cekerim bu aciyi seninle dedim. Aglamaya basladim. Cok agladim, hep dedim ki ben varim yaninda; karanlik dusunceleri engelleyemiyorum ama yanindayim, seni koruyacagim kotu evebeyn modunun yarattigi elestrilerden yargilamalardan. Korkuyorsun biliyorum, ben de cok korkuyorum, ama yanindayim. Seni birakmayacagim, seni yedirmeyecegim. Bunu da atlatacagiz, buna da direnecegiz. Direnebilirsin, direnebilirim; ben senim.</p><p>Cocuklar okuldan geldiginde herhalde yarim saattir SKM yapiyordum. Anil geldi yanima yatti, onu sevdim sukrettim. Kitap okudum bir sure, Iyi Hissetmek kitabini okuyorum. Iyilesmek icin degil de durumuma daha kolay katlanabilmek icin belki faydasi olur diye. Aksam yemegini az yiyebildim, stres kaygi insanin sindirim sistemini kasiyor yemek yemek zor oluyor ac bile olsan.</p><p>Ytamadan once oglanlarla oyun oynadik. Yilan Merdiven diye bir oyun var, 7x7 bir board game. Zar atiyorsun, ilerliyorsun, yilanin basina gelirsen kuyruguna dusuyorsun, merdivenin basina gelirsen yukari cikiyorsun. Yolu kim once bitirirse kazaniyor. Bir saat bu basit oyunu oynadik, onlar cok eglendi kahkahalara boguldular. Ben de aklimi dagitmis oldum. Yatmadan once mindfullness writing diye bir sey var onu yaptim: gun icerisinde yapabildigin 5 seyi yaziyorsun. Sonra Iyi Hissetmek kitabinda bahsi gecen dusunce carpitmalarini yazip tespit edip curutme egzersizini yaptim. Cok zor ya, bence normal hafif depresyonda olsan cok ise yarar. Hatta bu tip bol carpitmali dusunen insanlar icin hayat boyu ise yarayabilir. Ama su anki durumumda cok zor geliyor bana. Bir defa kendimi degersizlestiren basit dusuncelerim yok benim sanki, onun yerine inanilmaz karanlik ve komplike dusuncelerim var. Mesela diyorum ki aldigim ilac etki etmiyor, terapi fayda saglamiyor, demek ki ben de tedavi edilemeyen depresyon tipi var (boyle bir sey var hakkaten). Simdi bu dusunce beni nasil degersiz hissettiriyor? Bilmiyorum. Nasil curuturum bunu? Bilmiyorum. Zor ama denemeyi surdurecegim.</p><p>Gece 15mg Tolvon aldim, gecen Cuma 10&#39;a dusmustum oysa ki. Dedim ki gece stresten panikten yanarak uyanmayayim. Sabah yine uyku uyanma arasi 1 saat kivrandiktan sonra uyandim. Ruyamda bir seyler gordum ama hatirlayamiyorum simdi. Bir saat bilgisayar oynadim, giyindim, hazirlandim ofise geldim. Gelmeden once sadece heyecan vardi Howard ile konusacagim diye. Ama whatsaptan ogrendigim intihar olayi bir yandan da korku yaratmisti. Ofise geldim, aldim laptopu bir odaya girdim; Howard ile konustuk. Cok kisa surdu. Ozetle adam dedi ki senin icin basit bir is yaratmayi deniyoruz, ama cok zor, umarim yapabiliriz. Bunun uzerine insan kaynaklari yoneticimize gittim, dedim ki kisa bir konusabilir miyiz. Bu esnada bir rahatlama ve kendine guven halindeydim. Dedim anliyorum, burada ofis kucuk, is yaratmak zor. IT alaninda is yaratmayi denesek o da zor, zaten kuculuyoruz, daha yarin yeni duyurular cikacak millet isinden olacak Avrupa capinda. Ama ben para veya mevki derdinde degilim; basit ve beni mesgul edecek bir is olsun, stajyerlik olsun. Dedi kiyardim etmeyi cok isterim. Sadece bir pozisyonumuz var, o da giris seviyesinde, hatta universite mezunu olman bile gerekmiyor. Tedarik Zincirinde basit operasyonel isleri yapacak bir pozisyon. Sana yollayayim bir bak dedi. Hatun cok tatli, cok uzuldu durumuma. Sonra Leylaýi aradim, iki konusmayi da anlattim. Iyi yanindan bak bir seyler yapmaya calisiyorlar dedi. Zaten kanun geregi isine son veremezler, hatta anlasmali ayrilalim diye bile teklif edemezler dedi. Leylaýa intihar olayindan bahsettim ve dedim ki ben hayatimdan memnunum, fakat sadece kontrolumu kaybetip bir sey yaparsam kendime diye o kadar cok korkuyorum ki mahvediyor bu karanlik dusunce beni. Dedi ki herkesin hikayesi farkli, o adam farkli biri sen farkli birisin. Evet hak veriyorum. Bu karanlik gunleri de atlatacagim. Daha once oldu bu. Gecen sene Nisan ayiydi Murakami’nin bir romanini okuyorum unuttum adini, lan hikayedeki bir suru karakter intihar ediyor. Beni nasil bir korku basti, gittim tum jiletleri cope attim, Tolvon vardi kutu kutu daha yeni yollamislardi Turkiye’den ama baslamamistim. Hepsini cope attim, o yuzden aylarca uyku sikintisi cektim. Bir kere de sonbahardi galiba, benim kayinbiraderin bir arkadasi vardi. Bunalimi cok kotu olmus, Leyla’yi aradi psikolog tanir misin diye. Leyla da benim Istanbul’daki psikiyatristim Aysu’yu tavsiye etti. Aysu’ya benim kayinbirader goturmus arkadasini, Aysu demis ki bunun durumu agir bunu hemen Erenkoy’e yatirin. Birkac hafta sonra Leyla’dan duydum, kayinbirader o arkadasinin cenazesine gidiyormus. O zaman soramadim bu adamcagiz niye olmus diye ama intihardir besbelli diye dusunmustum. Yine cok korkmustum.</p><p>Allah’im bu derden muzdarip herkese umut isigi ver, dayanma gucu ver, karanlik dusuncelerden sakin bizleri. Bunlar sadece dusunce, bizi korkutur o kadar, bize bir sey yaptiramazlar biliyorum; ama yine de yardim et bize Allah’im. Aci olsun, uzuntu olsun, keder olsun, kaygi olsun, korku olsun; ama karanlik dusunceler olmasin. Sen yardimcimiz ol hepimizin Allah’im. Amin.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=95b05c9cd1fb" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Sema Terapisi]]></title>
            <link>https://medium.com/@eternalsunshineotam/sema-terapisi-18b63e95686f?source=rss-cf40c1c4fc60------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/18b63e95686f</guid>
            <category><![CDATA[anksiyete]]></category>
            <category><![CDATA[kaygı-bozukluğu]]></category>
            <category><![CDATA[kaygı]]></category>
            <category><![CDATA[anksiyete-bozukluğu]]></category>
            <category><![CDATA[depresyon]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Eternal Sunshine]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 10 Sep 2019 12:27:59 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2019-09-10T12:27:59.386Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Burada gittigim klinikte bir Turk terapist var, Seval. Iki haftada bir ona gidiyorum, sema terapisi yapiyoruz. Cocukluktan beri kurdugumuz ve kullanageldigimiz dusunce kaliplarini sema olarak adlandirmislar ve bunlarin uzerine egilerek yapilan bir terapi turu gelistirmisler. Cesit cesit sema var, mesela en yayginlari Dayaniksizlik semasi, Basarisizlik semasi, Terkedilme semasi vs. Herhangi bir durumla karsilasildiginda bu semalardan bir tanesi tetiklenebiliyor. Mesela belinde cok fena bir agri basladi durup dururken. Buna karsilik stres tepkisi veriyor vucudun, ve hatta korkuyorsun belime bir sey mi oldu lan diye. Sonra mesela Dayaniksizlik seman tetikleniyor: Sen bu aciya dayanamazsin, nasil bu sekilde uyuyacaksin, calisamazsin, yuruyemezsin vs vs diye seni bunaltmaya basliyor. Kaygi ve korku pompaliyor bu dusunceler. O korku ve kaygi ile artik nasil felaketlestirme senaryolari yazacagin sana kalmis. Bu sekilde belli bir sure dusunmeye ve hissetmeye devam edersen de zaten kronik stresten zart diye panik bozukluk bile gelistirebilirsin.</p><p>Pazartesi yine Seval ile randevum vardi. Merhaba merhaba basladik. Bu arada ben gayet sakin bir gun geciriyordum, sadece oncesinde bir saat kadar ofise gitmistim o zaman biraz stres basmisti. Neyse hatuna anlattim iki haftam kisaca nasil gecti. Sirket doktorundan bahsettim, is uzmani cagirip isimle ilgili bir aksiyon alacak sirket ve su an belirsizlik var beni stresleyen yipratan dedim. Seval’in hosuna gitmedi bu durum. Kotu olmus dedi ki o an icim bir ciz etti. Sen ne dusunuyorsun dedi, dedim ki ustumde iyilesmek zorundayim ve eskisi gibi full time isimde calismak zorundayim diye baski hissediyorum. Bir yildir deniyorum azar azar is yukumu arttirarak ise yeniden adapte olmayi, ama sanki bana iyi gelmiyor, baska bir seyler denemeyeyim mi yani. Tamam dedi elbette sen elinden gelenin en iyisini yaptin, olmuyorsa tabii ki baska sekilde denemeye devam edebilirsin. Ama bu hadise seni cok stresleyecek, cok zor olacak senin icin, bunun icin hazirlanmaya baslayalim birlikte dedi. Bunu deyince icim yine bir ciz etti, sirtimdan sicak bir seyler akti.</p><p>Iki sandalyeyi karsi karsiye koydu, ben de ortadan cepheden bu sandalyeleri gorecek sekilde oturdum. Dedi ki simdi hayal et, bu sol tarafta senin icindeki cocuk oturuyor, korkmus ve kaygili. Karsisinda da yargilayan, kotu seyler soyleyen bir kotu evebeyn oturuyor. Konussun bu kotu evebeyn bakalim neler diyecek, havaya daha iyi girebilmen icin sanki senin gariban cocuk haline degil kendi cocuguna mesela Ahmet’e karsi konusuyormus gibi de dusunebilirsin. Boylece basladi kotu evebeyn konusmaya benim agzimdan: Tum arkadaslarin tanidiklarin terfi ediyor sen ise rahatsizlandin isini kaybediyorsun. Ben de hemen iyi evebeyn olarak cocugumu korumaya calisiyorum: Belki de bu is onun icin uygun degildi. Bazi sansli insanlar orta yasa gelince hayatlarinda ne yapmak istedikleriyle ilgili kendileri karar verip islerini birakiyor. Bu da oyle bir durum gibi gorulebilir. Belki kendisine daha iyi gelecek bir mesgale bulacak. Kotu evebeyn yine saydiriyor: Pirlanta gibi cocuktun, senden daha az yetenekliler bak neler basardi sen bir beceremedin. Ben giriyorum araya: Evet pirlanta gibi bir cocuk. Ama isinden olsa pirlantaligini kaybetmis olmuyor ki. Hicbir sey kaybetmiyor, o yine ayni kisi. Sadece belki bir ara veriyor, belki baska yollar deneyim gormek ona iyi gelecek. Hayat sadece aklini kullan cok calis guzel notlar al guzel universileri bitir bir sikete kapagi at hep yuksel hep garanti maasin yatsin gibi basit ve kisitli olamaz. Hayatta gorecek yasanacak nice deneyimler var. Kotu evebeyn yine vuruyor: Maasin azalacak ve belki parasiz kalacaksin, aileni nasil gecindireceksin? Ben hemen giriyorum araya biraz da sinirlenerek: Ulan sen nasil boyle kesin bir sonuca ulasabiliyorsun? Allah misin? Bir defa yasadigimiz zaman diliminde ve cografya da ihtiyaci kadar para kazanamamak ve ac sefil dusmek mahvolmak diye bir sey yok. Olsaydi her yer boyle insanlarla dolu olurdu. Bir sekilde herkes ayakta kalmanin ve ihtiyacini karsilayacak kadar bir seyler kazanabilmenin bir yolunu buluyor. Kimse acliktan olmuyor. Hem belki simdi bu cocuk ufak tefek isler yapacak, hayatin nasil bir sey oldugunu gorecek, farkli farkli sekillerde de hayatini kazanabilecegini ogrenecek bu onun icin cok daha buyuk bir guvence yaratacak. Kotu evebeyn son vurusunu yapiyor: Zayifsin, bir strese katlanamadin hastalandin, herkes yasiyor bunlari bir sekilde calismaya kazanmaya devam ediyor, sen sictin kaldin. Ben son kez savusturmaya giriyorum: Evet ulan zayifsa zayif. Evet zayif bu cocuk, kabul ediyorum. Ama bu zayif haliyle neler basardi, bu zayif haliyle senin eziyetine iskencene dayaniyor ve kututr kutur hayatini yasamaya devam ediyor, edecek de. Kotu evebeyn orada susuyor, bir sey diyemiyor. Kabul etti lan, ne diyecegim simdi diye donup kaliyor.</p><p>Bu seans bitince gogsumde bir rahatlama ve sicaklik hissettim. Guven duygusu hissettim. Evet devamli bana iceriden vuran yargilayici okul mudiresi ile annemin babamin kayinpederimin vs karisimi bir ses var. Fakat bana sahip cikabilecek mantikli bir ses de var. O ses ki hem benim icimdeki ezilmis cocuga yardim edebilir hem de kendi cocuklarima ve hatta cevremdeki baskalarina bile yardim edebilir. Cok baba adam o ya. Sadece bazen kaybolup gidiyor.</p><p>Eeve donerken arabada da soyle dusundum: Evet bir kotu evebeyn modu var beynimde. Veya aklima gelen kotu dusunceleri, yargilamalari, kiyaslamalari, elestirileri olusturan bir sey var. Ve birbirinden alakasiz bilgi kirintilarini alip birlestirip bana karsi korkutma ve kaygilandirma amaciyla kullanabiliyor. Ama bu ayni zamanda sunu da kanitliyor: ben baya yaratici bir adamim, baskalarinin goremedikleri veya kuramadiklari seyleri yakalayabiliyorum. Evet su an kotuye calisiyor bu ama yine de sunu kanitlamis oluyor ki yetenegim hala var, hayal gucum baki. Bunun sayesinde bir her sey daha iyiye de gidebilir.</p><p>Cok guzel bir maneviyata ulasmistim. Aksam bu maneviyatla Mustafalarla yemege ciktik. Daha yemek gelmeden Mustafa dedi ki sirket bana araba verdi, hibrid Mercedes en kralindan. Bunu duyunca sirtim yanmaya basladi, icim bir ciz etti. Sonra gecti bu his, dedim ki ben boyle iyiyim, benim yolum baska, benim hikayem baska, arabaymis paraymis terfiymis degil bana iyi gelecek olan. Bir yandan kendimi guzelce rahatlattim, bir yandan da biliyordum ki yarin cok boktan bir gun olacak. Ben adamimi taniyorsam bu ona fena koyacak.</p><p>Onceki yazimda kabullenme diyordum ya. Yok daha oraya gelmeye cok var. Kendi kendime cok sacma bir sebepden oturu agir aci cektiriyorum. Bunu nasil kabullenebilirim ki? Bunu niye yaptigimi anlayamiyorum ve durduramiyorum da. Birileri bir sey kazandiginda ben kendim bir sey kaybetmis gibi duygusal bir tepki yaratiyorum. Insan elindeki bir seyi kaybettiginde aci cekmesi normal olabilir. Baskasi bir sey kazandiginda niye ayni refleks calisiyor bende? Sonra tekrar karanlik dusuncelere surukluyor, semalarimi tetikliyor (terapist jargonu bu)? Sicarim boyle ise ya, kabul edemem.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=18b63e95686f" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Kabullenme]]></title>
            <link>https://medium.com/@eternalsunshineotam/kabullenme-4403578f8e20?source=rss-cf40c1c4fc60------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/4403578f8e20</guid>
            <category><![CDATA[depresyon]]></category>
            <category><![CDATA[kaygı-bozukluğu]]></category>
            <category><![CDATA[anksiyete]]></category>
            <category><![CDATA[anksiyete-bozukluğu]]></category>
            <category><![CDATA[kaygı]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Eternal Sunshine]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 10 Sep 2019 11:52:08 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2019-09-10T11:53:13.366Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Persembe gecesi 15 yerine 10 mg Tolvon aldim. Sabahlari uyku ve uyanma arasi bir saat kivraniyorum yatakta, acaba ondan kurtulabilir miyim diye bir deney yapmak istedim. Sanki ise yaradi gibi, kivranma surem azaldi en azindan. Cuma standart bir sabah ve kahvalti ardindan klinige gittim. Bu sefer bir tek Fernando vardi, kendi kendi konusa konusa resim yapiyordu. Ben de bari bir tane daha seramik testi yapayim dedim. Calisirken basimizda duran sanat terapisti gorevlisi Martine ile biraz konustuk, Ingilizce tabii. Tatilde Turkiye’de nasil kotu oldugumu, sirket doktorunun onerdigi is uzmani yontemini ve kendimi nasil basarisiz ve kaybetmis hissettigimi anlattim. Aslinda bir sey kaybetmedigimi, sevdigim bir ailem oldugunu ve sevilen biri oldugumu; fakat yine de anlayamadigim sekilde agir aci cektigimden bahsettim. Bunlardan bahsetmek iyi gelmedi, kafamda karanlik dusunceler donmeye devam etti. Ya kendime bir sey yaparsam, ya esim Leyla beni terkederse vs.</p><p>Klinikten cikip ofise gelecektim yemek yeyip biraz ofiste zaman gecirecektim, planim buydu. O kadar stresli ve kaygiliydim ki once eve gideyim, yemegi evde yiyeyim oyle ofise gecerim diye dusundum. Yolda elim ayagim uyusmaya basladi, acliktan kan sekerim dustu herhalde, zar zor eve gelebildim. Yemegi yedikten sonra evde kalmaya ve dinlenmeye karar verdim. Avengers Endgame filmini indirdim izlemeye basladim. Baya duygusal film yapmislar, kastirmislar resmen. Ama benim hosuma gitti, baslar biraz depresif olsa da. Filmden sonra duygulandim, ben beni etkileyen bir film izledigim zaman coskuya kapiliyorum. O coskuyla dedim ki, ne hissedersem hissedeyim ne yasarsam yasayayim, kabulumdur. Kabul ediyorum. Surunebilirim, aciyla kivranabilirim, ama yine de kendimce hayatimi hasbel kader diledigim gibi surdurebilir. Biraz bir rahatlama geldi ne yalan soyleyeyim.</p><p>Cumartesi Ahmetín basket turnuvasi vardi, oraya goturdum onu. Beklerken Hande ile biraz geyik yaptim. Handeler de gecen sene buraya geldiler. Kendisi bir bankada calisiyor, esi Latif ogretim gorevlisi olarak is bulamadi ve onun yerine bir cagri merkezinde ise girdi. Turnuva esnasinda hep dusunce hatalarimi farkettim biraktim, hatta sans eseri bir paket lastigi buldum, onu bilegime takip her dusunce farkettigimde cektim biraktim. Turnuva sonrasi esim Leyla’nin sirket aktivitesine gittik. Her calisan ailesini alsin gelsin sirketi tanisin diye bir organizasyon yapmislar. Gun boyu bende hep onceki gunun gazi vardi: Ne olursa yasarim, zorsa dayanirim, kendimce bir durus sergilerim bu kaygi bozuklugu ve major depresyona karsi diyordum kendi kendime. Aksam eve donunce oglanlarla bilgisayar oynadik. Sakin bir aksam olmustu.</p><p>Pazar sabah uyanip, hizlica giyinip yola koyulduk. Bize 1 saat 15 dakika uzaklikta bir sehirde Tarik ve Eysan’in evine gittik kahvaltiya. Tarik benim masterdan arkadasim, Eysan da universiteden sinif arkadasim. Ufak bir kizlari var dort yasinda. Serhat ve Ilayda da geldiler. Pazar Ilayda’nin dogumgunu idi. Dogumgunu kutlamak icin kahvalti bulusmasi yaptik yani. Serhat benim liseden arkadasim, Ilayda da universiteden. Hepsi piril piril insanlar. Onlarla birlikteyken kendim gibi olabiliyorum. Yalniz ortam bana biraz gurultulu geldi, dusunmekte konusmakta zorlandigim anlar oldu. Uzun bir kahvalti sonrasi hep beraber ciktik disari sehir merkezine yuruduk. Kendimi guvende ve normal gibi hissettigim anlar oldu. Arada benim is durumunu sorduklarinda biraz streslendim o kadar. Cok guzel bir gun gecirdik, aksama kadar durduk, aksam yemegine kalmadan donduk. Yolda oglanlar arkada bilgisayar oynarken Ahmet’in sinirleri bozuldu ve Anil’a vurdu. Hem araba kullanip hem onlara niye kizgin ve uzgun olduklarini anlattim. Duygu durumlarini anlamalarina yardim ettim. Leyla ellerinden bilgisayari almisti kavga cikinca. Bu durumu hayal kirikligi olarak degil de sukretmek icin bir firsat olarak gorebileceklerini anlattim onlara. Ahmet biraz anladi sanki, Anil zorlandi ama; daha kucuk kafasi basmiyor.</p><p>Eve gelince sakin, huzurlu ve normal hissediyordum. Allah’im ne kadar ozlemisim bu hisleri. Ben kitap okumaya verdim kendimi. Leyla da Ahmet’e matematik calistiriyordu. Bir sure sonra Ahmet’in yapamiyorum, cozemiyorum diye sayiklamaya basladigini duydum, sonra aglamaya basladi biraz histerik bir sekilde. Yanlarina gittim odaya, Leyla Ahmet’i sakinlestirmeye calisiyordu. Ahmet yatagina oturmustu, yuzunu kapadi elleriyle ben iceri girince, belli ki cok utaniyordu. Yataga yattim kafami kucagina koydum ve bacaklarina sarildim. Hicbir sey soylemedim, oyle sarildim dakikalarca. Onu oyle gormek icimi parcaladi, bir sey diyemedim, sadece sarildim. Anil da geldi ustume yatti, sevgi yumagi olduk.</p><p>Haftasonu boyle gecti; kabullenmeye calisarak, ne kadar zor duygular icinde olsam da bir sekilde elimden geldigince kendime gore yasayarak. Artik rahatsizligimi dusunmeyeyim: su ilaci aldim soyle oldu, bu olay oldu kotulestim, dun iyiydim bugun kotu oldum, boyle giderse soyle olur gibi dusunmeyi birakayim; durumu kabul edip hayata devam edeyim dedim kendimce. Arabada yolda gelirken aklima soyle sloganlar geldi: Dayanabilirsin, (bir seyler yapmayi) Deneyebilirsin, (sorgusuz yargisiz olcusuz kosulsuz) Degerlisin, (boyle) Yeterlisin. Yapabildiklerim, Sahip olduklarim, Yeteneklerim, Sukur (yani elimdekilere ve yapabildiklerime odaklanayim, yapamadigim veya sahip olmadigim seyleri dusunmeyeyim, halime sukredeyim gibilerinden.)</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=4403578f8e20" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Ofis basmadi]]></title>
            <link>https://medium.com/@eternalsunshineotam/ofis-basmadi-87c02bc594a4?source=rss-cf40c1c4fc60------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/87c02bc594a4</guid>
            <category><![CDATA[kaygı]]></category>
            <category><![CDATA[kaygı-bozukluğu]]></category>
            <category><![CDATA[anksiyete]]></category>
            <category><![CDATA[depresyon]]></category>
            <category><![CDATA[anksiyete-bozukluğu]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Eternal Sunshine]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 05 Sep 2019 13:24:53 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2019-09-05T13:24:53.520Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Sabah bu sefer heyecan ile uyandim, ilginctir. Iki sigara arasi kahvaltimi yaptim, bu sefer yumurta yanindakafeinsiz kahve ictim. Bir haftadir kafeinsiz kahve icmiyordum. Aylardir da normal kahve icmiyorum. Insan ozluyor. Eskiden yapardim bir surahi filtre kahve, bardak bardak icerdim, ictikce cosardim.</p><p>2014 yilinda baya coskulu bir donem geciriyordum. Ufak bir firmanin bilgi islem muduruydum, keyifli ve buyuk bir projem vardi. Tam gaz donemlerimdi. Bir yandan yeni teknolojilerle startuplarla ilgili okuyup duruyordum, bir yandan sirkette harikalar yaratiyordum. Bir tek esim Leyla ile cok iyi degildik. Ufak oglum Anil 2 yasindaydi ve her gece uyaniyordu. Ahmet de en az bir kere uyaniyordu. Dolayisiyla bizim uykular hep bolunuyordu. Ben gunduzleri kahve ile ayakta duruyordum, ve iyice alismistim. Aksamlari da Leyla ile gerginlik oluyordu cesitli eften puften sebeplerden. Kirada oturdugumuz evin ici cok eskiydi, dokuluyordu resmen. Ev degistirmek istiyordu Leyla, ben de agirdan aliyordum yeni kiralik arama isini. Cunku o yil oturdugumuz semtte kentsel donusum furyasi sebebiyle kiralar ucmaya baslamisti. Aksam gerginlikleri ve huzursuzluklari ile gunluk kahve tuketiminin getirdigi ekstra kasilma sebebiyle rahatlamak icin her gun yemekten sonra bir bira icmeye basladim. Bir ay kadar sonra o iki bira oldu ve sonraki ay dort biraya cikti. Iki ayin sonunda noluyoruz ulan alkolige mi baglayacagim diye bir tedirginlik ile alkolu tamamen biraktim. Kahveye aynen devam ama. Bu arada alkol ile ilgili annem soyle bir hikaye anlatir: Annem bana hamileymis. Devamli cani portakal kabugu mandalina kabugu filan cekiyormus. Kabuklarini soyup yiyormus, icini yemiyormus. Doktora kontrole gittiginde anlatmis bunu. Doktor da demis ki bu bebegin cani alkol cekiyor, buyuyunce alkolik olabilir dikkat edin. Hani portakal kabugunda eser miktarda alkol olur ya. Neyse alkolu biraktim kahveye devam ettim. Bir sekilde sans eseri yeni bir ev denk geldi, begendik ve kiraladik. Tasinma sirasinda iyice gerildik Leyla ile, ama tasinir tasinmaz her sey gulluk gulistanlik oldu bir sureligine. Ben yeni eve tasindiktan sonra sabahlari erken kalkip spor yapmaya karar verdim. Erken kalkinca hic enerjim olmuyordu, o yuzden kalkar kalkmaz kahve icmeye basladim. Bir iki bu sekilde devam ettikten sonra sonra midemde yanma ve sonra aci hissetmeye basladim. Dedim ki ben kahveyi de birakacagim, ama beceremedim. Kismet bugunlereymis, kaygim bozulunca birakacakmisim meger. Bu arada midemdeki bu yanmalar acilar bes yildir ara ara ortaya cikiyor. Hatta son zamanlarda birkac kez kafaya taktim, midede bagirsakta yasadigim problemler ruhsal halimi etkiliyor olabilir, belki de serotonin sikintisina sebep oluyordur gibilerinden. Hatta subat ayinda burada doktora da gittim, zorla kendimi hastaneye sevk ettirdim. Hastanedeki doktor su an aciyor mu dedi, yok dedim boyle zencefilli bir smoothie yapiyorum her sabah iciyorum iyi geldi, o zaman dedi stresten olmustur aynen devam et smoothie icmeye, ve salladi beni. Bir ara tekrar bir gideyim doktora en iyisi.</p><p>Kahvalti sonrasi cok kararsiz kaldim: once klinige mi gitsem sonra ofis yapsam yoksa tam tersi mi. Atladim bisiklete, sokagin basina kadar karar veremedim. Son anda ofise cevirdim direksiyonu. Ofise gelince yine standart stres duygusu ile masama oturdum. Yanimda Sophie diye Yunanli bir kiz oturuyor, pazarlama stajyeri. Pek konusmuyoruz. Bir ara telefonda Turkce konustugumu duyup aaa sen Turk musun diye yanasmaya calismisti, ama ben geyige ceviremedim bunu. Keske yapabilseydim, gurbette en iyi arkadaslar Yunan oluyor. Cok genc kabul ama yine de az da olsa arkadaslik kurabilirdim, yalnizlik hissimi bastirirdim biraz. Once bir emaillerime baktim, artik genel emaillerin disinda pek bir sey gelmiyor bana, iyice unutulmusum. Sonra taa tatilden once basladigim bir is vardi onu yapmayi deneyeyim dedim. Benimm baktigim ulkelerdeki kanuni veya finansal zorunluluk sebebiyle kullanilan yazilimlarin gercektene kadar kritik oldugunu ve ne kadar zorunluluk oldugunu anlamak icin bilgi topluyordum. Biraz gelen bilgileri alip Excel tabloma koydum, format duzelttim, oynadim filan. Hosuma gitti. Bir an ben bu isi yapabilirim herhalde diye dusundum. Sonraki bir iki saat cok iyi gecti diyebilirim. Bir yandan da Almanya’daki arkadasim Serhat ile mesajlastim, uc dort gunluk bir bisiklet turu yapalim dedik. Saat bir gibi kafeteryaya ciktim, kimse yok, yemek yiyeyim dedim. Ofiste yirmi otuz kisi oldugumuz icin bir tane ascimiz, bizim icin yemek yapiyor. Baya butik yemekler yapiyor adam. Mesela bugun soguk yemek var dedi: Bir tabaga biraz soguk pilav, soguk makarna, azicik pismemis yengec bacagi, pismemis somon parcalari, haslanmis ama soguk yesil fasulye taneleri, kusbasi buyuklugunde avakado parcalari ve yesil sogan parcalarini guzelce yerlestirdi. Once bir baktim acaba en azindan somon parcalarini soyle bir ateste cevirebilir misin diye sorsam mi dedim. Sonra dedim bir de boyle deneyelim belki severim. Pek sevmedim, ama cok besleyici bir ogun oldu.</p><p>Ofisteyken kendimi fena hissetmedim. Hatta bir seyler yapabildigimi gormek beni motive etti ve mutlu oldum bile diyebilirim. Yemek sonrasi ortalik sakindi, kimseye gorunmeden ofisten kactim. Hafif yagmur yagiyordu. Yakindaki sehir ormanina gittim bisikletle. Uzun tur atip ormanin neredeyse etrafindan dolandim. Yagmur ara ara siddetlendi ara ara hafifledi ve o kadar islandim ki suya dussem ayni sey olurdu. Bir yandan bu ana odaklanabilir miyim diye denemeye calistim. Etraftaki seslere, vucudumdaki duyumlara ve kafamdan gecenlere odaklanip, farkedip birakmayi denedim. Sanki ise yaradi gibi.</p><p>Eve geldigimde oglanlar okuldan gelmisti, bilgisayar oynuyorlardi. Sacimi kuruttuktan sonra onlara katildim. Bilgisayar oynarken ara ara sucluluk duygusu yokladi gitti. Sonra onlara bir animasyon film koydum. Onlar izlerken ben de Kadinsky diye bir ressami arastirirken (instagram’da bir posttan merak ettim) ressamdan ressama atlamaya basladim. Sanat hakkaten ilginc bir sey. Yillar once bir cesit eseri ilk kez ortaya cikardiginda kiymeti cok oluyor, ayni yetenekle ayni eseri simdi yapsan o kadar ragbet gormeyebiliyor.</p><p>Aksam yemeginden sonra kitap okumaya zorladim buyuk oglum Ahmet’i. Cocuk niye bu kadar kuvvetli vir isteksizlik yasiyor kitap konusunda cozebilmis degilim. Hadi oglum dedikce de kulfet gibi algilaniyor iyice zorlasiyor. Ornek olayim diye ben de onunla kitap okuyorum ama bu bile az ise yariyor.</p><p>Aksam saatlerinde tabiri caizse mal gibi hissediyordum. Dusunmekte zorlaniyordum. Yatakta kitap okurken aklima hatirlayamadigim bir cocukluk travmam oldugu geldi. Internette biraz arastirdim, hatirlanamayan anilar bir sekilde su yuzeyine cikartilabilir mi diye. Hipnoz mesela bir yontem olabiliyormus, fakat kisi bazen gercek bir aniyi hatirlamak yerine uydurabiliyormus da. Dolayisiyla yuzde yuz basarili bir yontem yok diye anladim.</p><p>Ben kucukken, krese baslamadan once ki herhalde dort yasimda baslamistim; annem babam beni bir bakiciya birakirlarmis. Once sanirim yakindaki bir gecekonduda yasayan bir teyzeye birakmislar. Bir sekilde elimi sobaya dokunmusum, parmaklarim yapismis. O yuzden sol elimde parmak izim yoktur, Ingiltere vizesi almak hep problem olmustur. Sonra sanirim eve gelen bir bakici bulmuslar. 80&#39;lerin basindan bahsediyorum, simdiki gibi bakici olayi populer degil daha. Yine yakindaki bir gecekondudan, genc bir kiz bulmuslar. Bu kiz bana kotu davraniyormus; cunku bir gun annemler farketmis ki kollarimda bacaklarimda isirik izleri var. Bir kere de ablam ilkokulda o zaman, okuldan eve dondugunde kiz beni kovaliyormus elinde bicakla korkutmak icin. Simdi bu anlatilanlar iki uc cumlelik bilgilerden ibaret. Annem babam bu konuda hic acik acik konusmadi. Ben de sormaya cekindim. Ablam zaten topu topu bir cumlelik bir sey hatirliyor. Ben desen hicbir sey hatirlamiyorum.</p><p>Velev ki kucukken bir istismar yasadim. Simdi bir yetiskinim, kendime bakabilirim ve kendimi koruyabilirim. Acaba, eger dogruysa, bu kucukken yasadiklarimin su anki ruhsal durumumla ilgisi olabilir mi? Varsa iyilesmem yonunda bir sekilde kullanilabilir mi? Hic bilemiyorum.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=87c02bc594a4" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Ofis basmasi]]></title>
            <link>https://medium.com/@eternalsunshineotam/ofis-basmasi-12b7ca8f4264?source=rss-cf40c1c4fc60------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/12b7ca8f4264</guid>
            <category><![CDATA[anksiyete]]></category>
            <category><![CDATA[depresyon]]></category>
            <category><![CDATA[kaygı]]></category>
            <category><![CDATA[anksiyete-bozukluğu]]></category>
            <category><![CDATA[kaygı-bozukluğu]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Eternal Sunshine]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 03 Sep 2019 20:28:33 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2019-09-03T20:28:33.939Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Efendim, ofis basmasi soyle oluyor: Ofise gidiyorsun, masana oturuyorsun, emaillerini aciyorsun, yoneticine sirket doktorunun raporuyla ilgili email atip bilgilendireyim diyorsun hooop bir anda sirtina gogsune bir yanma bir agri bastiriyor.</p><p>Sabah yine agir bir stres ile uyanmistim. Bunu artik kopi-peyst yapiyorum. Dunku planima sadik kalayim dedim. Iki sigara arasi hizlica kahvalti yapip biraz Brexit haberleri izleyip giyindim jolelendim vurdum kendimi yola bisikletle. Klinige gelince atolyeye ciktim, baktim iceride gencecik bir hatun. Stajyer psikologmus, megerse sali gunleri sanat terapisi olmuyormus. Kizla tanistim, el sikistik. Biraz kendinden bahsetti. Ben de ne kadar mal oldugumu atolyenin kapisindaki calisma gunlerini gosteren kapi kadar kartona bakip aaa evet sali gunleri kapaliymis atolye diyerek tescil ettim. Gerisin geri asagi inip bisiklete dogru giderken bir sey farkettim: yeni biriyle tanismak, konusmak, el sikismak filan nasil guzel hissettirdi, nasil bir guven duygusu geldi. Bunun uzerine bisikletle ofise dogru giderken yolda hep yalnizlik konusunu dusundum. Yolda genc bir adam goruyorum, bak diyorum bu da yalniz ve belli ki calismiyor, bu saatte yolda aylak aylak gezdigine gore. Yasli bir teyze goruyorum kopegini gezdiriyorum, bak iste diyorum bu da yalniz. Bir yandan diyorum ki yalniz olabilirim ama seviliyorum, sevdigim insanlar var ve beni sevenler var. Su an yanimda degiller ve bazilari cok uzakta ama yine de seviliyorum. Bu kaygi bozuntusu + depresyon rahatsizliginda mutlakiyetci bir dusunce hakim oluyor. Soyle ki: o an yalnizsin diyelim. Sanki tum hayat boyu yalnizmissin gibi geliyor. Oysaki oyle degil ulan. Birazdan ofise gececegim laf olsun diye de olsa merhabalasabilecegim insanlar var. Tamam hic samimi degiliz ama yine de bir yardima ihtiyacim olsa seve seve yardim edebilecek medeni insanlar. Onu gectim okul bitince cocuklar eve gelecek, cocuklarim var. Onu gectim aksam esim eve gelecek is cikisi, o var. Onu gectim Mustafalar var, Kenanlar var haftasonu gorusebilecegim. Dahasi Duseldorf’ta ve Eindhoven’da birer arkadasim var, en kotu haftasonu arabaya atlayip gorusebilecegim. Bu kadari yetmez mi? Yeter de artar bile. Cok sukur, op basina koy. Ama oyle olmuyor. O an yalnizsin ya, sonsuza kadar yalnizsin gibi geliyor. Yine de tum sevdiklerim hep yani basimda olsa bu zor zamanlari daha rahat atlatabilirdim, o da ayri bir gercek.</p><p>Ofise geldigimde stresimle basacikabiliyordum. Bu basacikabilme lafi da terapistlerin psikiyatristleri lafi. Emailleri acip da yoneticim Howard’a mail yazmaya baslayinca stres yine agirlasti. Maili guc bela yazdim. Herkes ogle yemegine cikinca kactim ofisten. Eve geldim guc bela. Bir yandan ogle yemegimi yedim, bir yandan Captain Marvel izledim. O k adar az yemek yiyebiliyorum ki, midem kuculdu, kilo vermeye basladim yine. Gecen sene bu rahatsizlik basladiginda bir ayda 13 kilo vermistim. Sabah ve oglen az yiyebiliyorum, zaten pek istahim olmuyor. Bazen aksam yemeginde istahim olursa normal yiyebiliyorum. Filmi izlerken bir nebze olsun hissettiklerimle beraber bir sekilde hayata devam edebiliyorum hissine kapildim. Filmde bir sahnede duygularini dusuncelerini kontro let, bunlar seni gucsuzlestiriyor diyordu. Kahramanimiz da insanim ulen ben, elbette duygularim olacak deyip ayaga kalkiyordu. Hislendim bu sahneyi izlerken. Evet insaniz, insan olmanin gerekliligi duygular. Duygulardan kacmak yerine ne kadar rahatsiz olsak da duygularimizi kabul edip onlarla birlikte hayatimiza ve mucadelemize devam edebiliriz.</p><p>Filmden sonra oturdum uzun uzun bunlari yazdim. Birkac gundur yazmiyordum, biriktirmisim. Cocuklara yine zorla kitap okuttum. Buyuk oglum Ahmet nedense kitap okumamak icin oyalandikca oyalaniyor. Ben kucukken beni kimse zorlamazdi, kendi kendime kitap okurdum odevlerimi yapardim. Demek ki bazi insanlarin hic icinden gelmiyor. Yatma saati gelince yine tadimiz kacti. Ahmet’e diyorum ki banyoda durma, Anil’i rahatsiz etme birak cocuk disini fircalasin. Tamam diyor bir turlu cikmiyor. Odaya yanima gelince dedim ki niye sozumu dinlemiyorsun. Buyukler de bizim sozumu dinlemiyor dedi. Siz kucukler tek basina yasabilir misiniz diye sordum. Sozunuzu dinlemezsek tek basimiza mi kaliriz dedi. Yok dedim, biz buyukler tek basimiza yasayabiliriz ama siz kucukler yapamazsiniz, bizim bilgimiz ogrendiklerimiz vs ziden daha cok, bizde zamaninda kucuktuk ama yillar gecti cok sey ogrendik, o yuzden sozumuzu dinleseniz iyi olur dedim. Biz buyukler daha bilgiliyiz demenin daha boktan bir yolu olamazdi herhalde. Cocuk uzuldu, eminim sozumuzu dinlemezse onu terk edecegimizi filan kurdu kafada. Bu David Burns’un Iyi Hissetmek diye bir kitabi var bahsetmisimdir. Orada da bahsi gecen dusunme yanlislari veya carpik dusunme yontemleri var. Asiri genelleme gibi ya hep ya hic dusunmek gibi olumsuz ayrintiya takilmak gibi filan. Benim bu buyuk oglanda bunlarin bir kismi var, sanki adamin default modu bu carpik dusunceler gibi. Hadi ateyizler bunu da aciklayin demek istiyorum. Bir gun benim terapiste ya da psikiyatriste Ahmet’i goturup alin lan bu durumu aciklayin nasil oluyor demek istiyorum. Benim bir teorim vardi: Genel olarak halk arasinda negatif dusunme tarzi diye bilinen bu tip carpik dusunme kaliplarina ben short-cut thinking diyordum. Insan tehlike aninda cok hizli dusunmek zorunda ki kendini kurtarsin, bu yuzden en az enerji yakan bu carpik dusunce kaliplarini calistirip kendini tehlikeden kurtariyor. Misal ormanda bir yilan gordun diyelim, korktun, kosmaya basliyorsun ve her yerde gordugun dal parcasini yilan sanip iyice taban kuvvet yapiyorsun. Asiri genelleme yapiyorsun, ya hep ya hic yapiyorsun, olumlu seyleri gormezden geliyorsun ki mal gibi guzel bir cicek gorup koklamak icin durmayasin filan. Diyordum ki carpik dusunceler eya dusunce hatalari veya benim tabirimle short-cut thinking sadece korku ve kaygi aninda ortaya cikar. Eger bir insan hep boyle dusunuyorsa o zaman o insan hep kaygi halindedir de farkinda degildir. Esi dostu da ne kadar negatif dusunuyorsun yaew diye tenkit ederler. Oysa o negatif dusuncenin altinda farkina varilmamis bir kaygi yatmaktadir. Neyse bu teorim dogru olmayabilir. Ahmet’e bakiyorum adam hep bu dusunce tarzinda, demek ki adamda bir kaygi var bizim farketmedigimiz diyorum. Sanki annesi onu birakip gidecek diye korkuyor olabilir. Bebekliginden beri hep annem nerde diye sormustur. Niye boyle oldu hic bilemiyorum. Yatagina gelince onun yaninda yattim biraz. Dedim ki benim sozumu dinlesen de dinlemesen de ben seni cok seviyorum. Istersen sozumu dinleme, bu hicbir seyi degistirmez, ben yine de seni cok seviyorum. Elini tuttum biraz yaninda yattim. Umarim anlamistir ve olumluyu degersizlestirme hatali dusunce tarzini yapmamistir.</p><p>Leyla gec geldi, bizim gibi gocmen bir hatunla tanismisti onunla takilmislar biraz. Onun da kocasi bilgi islemci, o da Cipralex’siz yasamiyormus. Onda da basarisizlik kaygisi statu endisesi filan varmis. Ulan dedim oh be, yalniz degilmisim. Bizi niye boyle yetistirdiler? Hadi onlar bok yedi bizi boyle yetistirdiler diyelim, biz artik buyuduk yetiskin olduk. Niye kendi sorumlulugumuz alip kendimizi bu iluzyondan kurtaramiyoruz? Niye kendi kendimize iyi anne baba olamiyoruz?</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=12b7ca8f4264" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Yeni bir pazartesi]]></title>
            <link>https://medium.com/@eternalsunshineotam/yeni-bir-pazartesi-2337da43fd1?source=rss-cf40c1c4fc60------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/2337da43fd1</guid>
            <category><![CDATA[kaygı]]></category>
            <category><![CDATA[anksiyete]]></category>
            <category><![CDATA[depresyon]]></category>
            <category><![CDATA[kaygı-bozukluğu]]></category>
            <category><![CDATA[anksiyete-bozukluğu]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Eternal Sunshine]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 03 Sep 2019 18:28:30 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2019-09-03T18:28:30.565Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Cuma sirket doktoruyla gorusmemden sonra sanki hayatimin yeni bir evresi baslamis gibi. Calisamaz halde olmak, issiz olmak, culsuz basibos olmak, tatilde olmak veya bazi sansli beyaz yakalilarin veya akademisyenlerin yaptigi gibi sabbatical (boyle 1 sene ucretsiz izin aliyorsun sonra ise geri donuyorsun) halinde olmak gibi yeni bir donem, artik olumlu veya olumsuz nasil algilarsam. Ne dersem diyeyim yeni bir donem gibi hissediyorum. Cumartesi sabah Istanbul’daki psikiyatristimle Skype gorusmesi yaptim, yazmayi unnutmusum. Ruh gibiydim zor anladim dediklerini, ama dedi ki simdi bu yeni durumu degisiklige adapte olmak icin bir firsat gibi kullanabilirsin.</p><p>Pazartesi yine yazmaktan sikildigim bir sekilde yani agir stres ile uyandim. Dedim ki bu yeni hayatimin ilk gunu ne yapsam. Kahvaltida yine bir kati yumurta yedim, yaninda smoothie ictim. Bu smoothie dedigim seyi yarim elma, ufak bir salatalik, biraz yas zencefil, limon suyu ve maydanozu blender ile karistirip yapiyorum, mideme iyi gelsin diye, yazmisimdir daha once. Kahvalti oncesi ve sonrasi sigara ictim tabii ki de. Hic zaman kaybetmeden atladim bisiklete, klinige dogru yola ciktim. Bir yandan kendi kendime olumlu seyler dusunmeye calisiyorum. Diyorum ki bundan boyle yapabildigim seylere ve sahip olduklarima odaklanacagim, sukredecegim. Sahip olmadiklarima ve yapamadiklarima kafayi takmayacagim. Ben yeterliyim. Falan filan. Bir an aklima ilac konusu geldi. Ben bu Cymbalta ile iyi hissetmeye baslarsam, ya bir sure sonra etkisi gecerse ve daha kotu olursam diye dusundum. Fena bir korku basti ama oyle boyle degil. Yani daha hic olmamis bir iyilesmenin kotuye gitmesi durumunu hayal etmeyi ve kendimi iliklerime kadar korkutmayi basardim. Hakkaten anlamiyorum bunu nasil yapabildigimi. Yani su an iyilesmis olsam da ulan ya tekrar kotulesirsem diye kendimi korkutsam anlarim. Yine de o korkuyla yoluma devam ettim. Klinige geldigimde Yilmaz, Bernadette ve Fernando oradaydi. Fikra gibiler ya. Disaridan biri gelip baksa cok guler halimize. Fernando bos bir tuvale biraz boya caliyor, sonra tuvali yan ceviriyor biraz boya akiyor, sonra baska renk boya caliyor tuvali oteki tarafa ceviriyor, boyalar aktikca basit desenler ortaya cikiyor. Adam bununla mutlu oluyor, bunu goren Yilmaz yaw keske bende boyle olsam diye bagiriyor, bir yandan bana laf atiyor bak hayat bu iste mudur bosver mudurlugu filan diyor. Bir yandan Bernadette sirt agrilarindan dert yaniyor. Ben de orada bir sonraki eserim icin uygun kil bulmaya calisiyorum. Kucuk bir sutluk yapacagim, hani kahvenin yaninda gelir ya minik sutlukler. Uygun kil bulamadim, beyaz ve parcaciksiz olmasi lazim ki porselen havasi olsun. Parcacikli bir kil bulabildim, baya ugrastim ama bir turlu istedigim sekli veremedim. Parcacikli kil sanki icinde miniminnacik tas parcaciklari olan bir camur gibi, islemesi zor geliyor bana. En sonunda caresiz sari kil ile biraz oynadim, sutluk fikrinden vazgectim. Kup seklinde ufak bir cicek saksisi yaptim. O kadar basitti ki 15 dakikada bitti. Ilk kez sari kil ile bir sey yapmayi denemis oldum. Kil yazarken killi camuru kastediyorum. Turkce karaktersizlik kurbani olmayayim. Toplasan bir saat kaldim klinikte. Biz bu sanat calismalarini bize ayrilan genis bir odada yapiyoruz. Ortada kare seklinde irice bir masa var, zorlasan 12 kisi oturur etrafina. Her turlu resim malzemesi boya hatta agac oyma aletleri ve bir tane de agac kutugumuz var. Etraf turlu turlu bitmis eserle dolu. Ben yaptiklarimi alip eve goturuyorum ama ozellikle resim yapanlar orada birakiyorlar. Yigin halinde tonla resim var, bazilari o kadar guzel ki bir gun sordum bunlari alip goturebilir miyim diye, hayir dediler. Biz bu atolyede calisirken basimizde bir tane psikolog oluyor mutlaka. Genelde Martine diye bir hatun var. Pek psikologluk yapmiyor anladigim kadariyla, seramik ogrenmis sanat okuluna gidip. Bir de Suzi dedikleri bir hatun var ki kendisi aslinda Iranli. Onun neci oldugunu anlamadim, zaten ne resimden ne seramikten anliyor, ama muhtesem nazik ve yumusak bir sesi var.</p><p>Camurla debelenirken beni yine bir stres basti, sirtim yandi, boyle sanki sirtimdan asagi sicak su dokmusler gibi. Cok kalmadi Allah’tan, gecti bir sure sonra. 12:30&#39;da klinikten cikip sirkete giderim diye dusunmustum. Sirket doktoru dedi ya bu adama artik part-time filan ne is olursa bulun verin diye, birkac saat dursam yeter diye dusunmustum. Yolda giderken fena bir yagmur bastirdi, pantolon gomlek yelek siril siklam oldum. Eve ugramak zorunda kaldim. Ofisim evime sadece 3 dakika uzaklikta bisikletle, bahsetmis miydim bundan? Okuyan varsa der ki bre hayvan bre simarik adam, biz Istanbullarda saatlerce yollarda omur tuketiyoruz, evinin dibinde mis gibi isin var bir de stresleniyorsun. Dogrudur, her sey cok guzel, her sey ruya gibi; ve fakat ben hala stresleniyorum hala kaygilaniyorum hala aci icindeyim, ve bu yuzden kendimi zaten hayvan gibi yargiliyorum hayvan gibi eziyorum kendimi bir de siz vurmayin ben yeterince vuruyorum merak etmeyin. Eve bir kere girince bir daha cikamadim. Ofise gidesim gelmedi. Gitsem bizim insan kaynaklari isini yapan hatun gelip diyecek ki sirket doktoru raporunu yolladi, cok uzuldum filan, moralim bozulacak. Evde kaldim ve bilgisayar oynadim. Cocuklarin okuldan donmesini bekledim. Cocuklar donunce bir sevinc basti.</p><p>Olm ben cok yalnizim ya. Topu topu iki arkadasim var burada, onlar da calisiyorlar. Komsular filan da evde degil. Bir tek bakicimiz evde. Onun ismine ne uydursam? Zahide olur. Zahide hanim var evde, o da hic konusmayan bir hatun. Ben de konuskan degilim, oyle o odasina cekiliyor isleri bitince ben de dimdizlak kaliyorum. Bakicimiz var diye zenginiz zannedilmesin. Esim cok calisiyor, dolayisiyla ev islerini de yuklense mahvolur. Ayrica burada okul 3&#39;te bitince cocuklari alip eve getirecek kimsemiz yok. Okul sonrasi etude birakalim desek cok pahali, ona para verecegimize Bulgar gocmeni bir bakici bulduk ayni paraya. Simdi aklima soyle bir sey geldi, madem ben calisamaz durumdayim; bakiciyi yollayip ev islerini ben yapsam cocuklari okula birakip alsam olmaz mi. Evet olabilir, ama o zaman karisi calisip eve ekmek getiren bir ev erkegine donusecegim. Bunun nesi kotu? Cocuklar benimle ne kadar cok zaman gecirse hem onlar icin buyuk kazanim hem de benim icin bedava terapi olur. Baba gibi babalik yaparim, ruhum da beslenir bir yandan. Bunun nesi kotu? Ben oyle algilayamiyorum henuz. Hala calismam para kazanmam basarili olmam lazimmis gibi geliyor. Evde otursam yemek yapsam ne olur? Milyonlarca ev haniminin yasadigi gibi yasasam bir erkek olarak bunun nesi kotu? Tek maasla gecinemeyiz, tek kotu yani bu. Ama buluruz bir yolunu herhalde. Aksamlari garsonluk yapabilirim veya bisikletli yemek kuryeligi yapabilirim.</p><p>Yalnizlik konusunda da bir seyler yapabilirim. Ama yeni arkadas edinmek su halimde cok zor geliyor. Bir sekilde bir ortam bulup yeni kisilerle bir araya gelebilirim. Bir yastan sonra samimilesmek zor, benim durumumda biri icin iyice zor. Denebilir ki samimi can ciger dost olmasan ne olur, git takil insanlarla lafla biraz. Iste onu hayatimda hic yapamadim. Yeni birileriyle tanistigimda hemen hemen hic konusamiyorum, kendimi kapatiyorum. Diyorlar ki bu adam cok soguk cok cool hatta kendini begenmis. Sonradan samimilestigim birkac kisi aynen boyle dusunduklerini teyit etti. Bu sanirim kendine guvensizlikten ileri geliyor. Kendine guvensizlik de ozdeger eksikliginden ileri geliyor olabilir. Yani bu ozdeger konusu cok onemli. Belki yanlis dusunuyorumdur ama ozdegerinin farkinda olmayan bir cocuk kendine guvensiz ve cekingen oluyor, ihtiyaci olan sosyal destegi saglamakta zorlaniyor. Ancak cok iyi tanidigi ve yakinlasabildigi insanlarla bir aradayken kendini guvende hissediyor ve az tanidigi kisilerle iliski kuramiyor. O yuzden anne babalarin cocuklarina karsiliksiz sevildiklerini hissettirmesi cok onemli. Demek ki ben cocukken karsiliksiz sevildigimi hissetmemisim. Belki de uslu bir cocuk olmam sessiz efendi olmam akilli ve basarili olmam karsiliginda sevgiyi hakettigimi hissetmisim. Cocuk beyni cok degisik calisiyor, cocukken beynimizde kodladigimiz kosullanmalari degistirebilmek icin buyudugumzde terapistlere tonla para dokmek gerekiyor. Yine de kurtulamiyoruz bu kosullanmalardan, ancak onlari bastiracak yeni kosullanmalar yaratabiliyoruz ki cok zaman aliyor.</p><p>Her gun kendime degerli bir varlik oldugum ve sevilmeyi hakettigim telkininde bulunuyorum, henuz ise yaramiyor. Zihnim hala soruyor niye diye. Sebebi yok ulan iste, herkes degerli zaten, ben de herkes gibiyim. Ozel biri degilim. Tatildeyken buyuk oglum Ahmet’e sordum, yazmisimdir daha once. Ahmet dedim, sen degerli bir insansin, peki niye oyle oldugunu biliyor musun? Dedi ki degerliyim cunku ben sizin cocugunuzum. Hayir dedim, bizim cocugumuz olmasan da degerlisin, baska bir sebebi olmali. O zaman dedi, insan oldugum ve doganin bir parcasi oldugum icin degerliyim, cunku dogadaki her canli degerlidir. Oha dedim, bana kucukken bu soruyu sormus olsalar karnemin hepsi pekiyi oldugu icin degerliyim diye cevap verirdim.</p><p>Abes bir sey geldi aklima. Lise birinci siniftayim, edebiyat ogretmeni bir gun her ogrenciyi tahtaya kaldirip oylesine havadan sudan sorular sorup konusturuyor. Bir nevi topluluk onunde konusma alistirmasi yaptiriyor. Kimine en sevdigin kitap nedir ve neden diye soruyor kimine bos zamanlarinda en cok neyi yapmaktan hoslanirsin kimine en son izledigin filmi anlat vs vs. Beni kaldirdi sordu: Yeterince sevildigini dusunuyor musun? Ben sok, ben got. Oha, soruya bak. Ben de heyecanla cevap verdim: Evet hocam yeterince seviliyorum, bir suru arkadasim var. Ve annem var ki beni asiri seviyor. O kadar cok seviyor ki baskasinin sevmesine ihtiyacim bile yok belki de. Ve evet annem beni cok seviyor, her anne gibi. Ama asiri seviyor. Hastalikli bir sevgi, kaygili bir sevgi. Mesela annemin bir sozu var: Aman oglum kendine iyi bak, sana bir sey olmasin, olursa ben cok uzulurum. Iste bu sozden ben artik sunu anliyorum: Sirf ben uzulmeyeyim diye senin iyi olmani istiyorum. Cocukken de benzer bir durum soz konusuydu sanirim. Sirf annem uzulmesin diye kendi kendime o cocuk aklimla binbir turlu kaygi yukledim. Buna parentizasyon gibi bir sey deniyor. Bir cocugun annesinin veya babasinin duygularinin sorumlulugunu ustlenmesi, duygusal olarak anne babasini psipislamasi. Ben cocukken cok hastalaniyordum, iki ayda bir bademciklerim siserdi atesten baygin halde uc dort gun yatardim. Eminim benim super kaygili annem sanki oglu oluyormus gibi hissedip o sekilde davraniyordu. Ya benim annem cocuklarim yemek yemiyor cok zayiflar diye hungur hungur aglarmis, dayim filan anlatir.</p><p>Cok uzattim. Pazartesi gunum sukur fena gecmedi. Sukrederken bile korkuyorum bu arada :). Stres vardi evet, korku geldi gitti evet, sucluluk duygusu, yalnizlik hissi, basarisizlik yetersizlik sosyal izolasyon semalari yokladi evet. Basa cikabildim ama, bir sekilde gun icerisinde pek cok olumlu seyin de farkina varabildim.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=2337da43fd1" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Karmasik bir haftasonu]]></title>
            <link>https://medium.com/@eternalsunshineotam/karmasik-bir-haftasonu-a36f0e9d8a86?source=rss-cf40c1c4fc60------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/a36f0e9d8a86</guid>
            <category><![CDATA[anksiyete-bozukluğu]]></category>
            <category><![CDATA[kaygı]]></category>
            <category><![CDATA[anksiyete]]></category>
            <category><![CDATA[depresyon]]></category>
            <category><![CDATA[kaygı-bozukluğu]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Eternal Sunshine]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 03 Sep 2019 15:47:23 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2019-09-03T15:47:23.143Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Cumartesi gunum full stres ile gecti. Sabahtan aksama kadar. Boyle bunalti gibi. Cok agir. Bir kere klinikte hareket terapisi yapan Maria adinda bir hatuna gitmistim. Bana sormustu nasilsin diye ben de yarim saat anlatmistim. Bir ara hatun beni kesti dedi ki iki kelimenden bir tanesi stres farkinda misin? Evet oyle oluyor. Sik sik dusunuyorum acaba ben nasil bir durumda oldugumu anlatamiyor muyum veya yanlis mi ifade ediyorum diye. Bir defa surasi acik bence stres ve anksiyete kelimeleri birbirine karisiyordum. Dun bir yazi okudum, farki anlamak icin diyor suna bakacaksin: eger seni stresleyen sey ortadan kalktiktan sonra rahatliyorsan o zaman yasadigin sey strestir. Eger sebepsiz yere bir bunalti hissediyorsan o anksiyetedir. Zaten stres ile anksiyete kol kola geliyorlar cogu zaman. Ya da once agir bir stres yasiyorsun, sonrasinda amigdala midir nedir neyse o bok bozuk calismaya basladigi icin anksiyete hatta korku ve hatta panik bastiriyor. Anksiyete geldiginde beraberinde karanlik dusunceleri de getiriyor, en azindan bende oyle. Mesela stresliyken dusuncelerimi farkedip ayiklayip aha bu beni daha da stresliyor aha bu beni korkutmaya calisiyor filan diyebiliyorum. Ama anksiyete halinde gelen dusunceleri ayirt etsem de zaten gorevini coktan yapmis ve beni daha da korkuymus oluyor.</p><p>Cumartesi sabahi yine az yemekli bol sigarali gecti. Biraz bilgisayar oynadim. Yillardir ara ara severek oynadigim Civilization oyununun son versiyonunu oynuyorum. Ya beni saatlerce keyiflendiren bu canim oyun bu kadar mi zor gelir. Oraya mi sehir kursam buraya mi, o teknolojiyi mi arastirsam bunu mu. Yine de dusuncelerden kacmak icin guzel bir yol. Ama oyun oynayarak da kendimi stresleyebiliyorum. Sabah oglanlar basket kursuna gitmislerdi. Onlar gelince biraz onlarla oyalandim. Birlikte bisikletle ciktik alisveriz merkezine gittik. Kucuk oglum Anil’in bir arkadasinin dogumgunu partisi vardi, onun icin ufak bir hediye aldik. Zamanin nasil gectigini anlamamisim. Ucte dogumgunu partisine zor yetistik. Partinin oldugu yere yakin bir gol var. Oralara kadar gitmisken bari gole girelim dedik. Bizim buradaki pek az tanidiklarimizdan bir tanesi ve en onemlisi olan Mustafalari aradik haber versik. Mustafa aslinda benim gecen sene basinda 39 yasinda sacma sapan bir sebepten dolayi vefat eden bacanagimin kuzeni. Bacanak da biraz benim gibi biriydi. Cok akilliydi, universite sinavinda derece yapmisti. En kral universiden mezun olmus, bir amerikan sirketinde mudur olarak calisiyordu. Tak diye oldu gitti, o kadar salak sacma bir saglik durumu nedeniyle vefat etti ki burada yazacak olursam hemen google’dan arastirip once bacanagi sonra da benim kim oldugumu bulmak saniyelik is olur. O yuzden simdilik yazmamayim. Zaten benim ruhsal cokuntum onun vefatindan bir ay sonra kick-in yapti (ingilizce de serpistireyim aralara ki simarik bir beyaz yaka oldugum belli olsun).</p><p>Aslinda ilginc bir yazi okumustum, yeri gelmisken bahsedeyim. Teoriye gore insan oglu olumun ne demek oldugunu bilen ve farkinda olan bir canliymis. Diger canlilar olumun ne demek oldugunu bilmezmis. Icgudusel olarak hayatta kalabilmek ve tehlikelerden kacabilmek icin duygularindan faydalanirmis. Insan ise olmenin ne demek oldugunu biliyor, hatta bunun rolunu bile yapiyor, filmini cekiyor vs ama ozetle hayal edebiliyor. Olum hayali her aklina geldiginde korkudan altina doldurmasi lazim insanin, ama oyle olmuyor. Cunku o kadar gercek gelmiyor bunun dusuncesi veya hayali. Fakat bir sekilde gercek bir olumle karsilasinca hakkaten anksiyete basabiliyor bazi insanlari. Kaza gecirmek, bir yakinini kaybetmek, savas veya teror olayi yasamak gibi. Teoriye gore, insanin kendine verdigi deger bu gibi anksiyete durumunda bir tampon gorevi goruyormus. Anxiety buffer diyorlar buna. Bu teori tabii, iki tane arastirmaci teror olaylari sonrasi anksiyete bozuklugu yasayan az sayida insan ve yasamayan cok sayida insanla konusarak bu teoriyi ortaya atmis. Simdi benim olumle ilk burun buruna gelmem 2015 kisinda babamin kalp krizi gecirmesiyle oldu. Gece 3&#39;te komsusu arayip baban kalp krizi gecirdi hastanede, annen de sokta oldugu icin konusamiyor demisti. O gece nasil Ankara’ya gittigimi unutamam. Kotu bir haberi gece uykudan uyandirilip almak kadar boktan bir sey yok. Kapatin geceleri telefonlarinizi, isterse dunya yikilsin, adam gibi uykunuzu alip sabah yuzlesin aci gercekle. Bu hadiseden 5 ay sonra bende panik atak baslamisti. Uc dort gunde bir filan gelip gidiyordu. Iki hafta Xanax kullandim, sonra 1 sene Cipralex ve zaten ilk iki uc ay icerisinde gecmisti. Kaygisiz bir adam olmustum. Turkiye’den ayrilip buraya tasinirken filan boyle lay lay lom gelmistim. Ama ilginctir o panik atakli halimle is degistirdim ve daha yuksek bir mudurluge gectim. Neyse bu konulara baska zaman girerim. Ikinci olumle karsilasmam da bacanagin olumu oldu. Lan benle ayni adam, sadece 4 yas daha buyuk. O da benim gibi kim nereye terfi etmis kim ne kadar para kazanmis kim nasil basarili olmus kafaya takardi hep. Icten ice bir kizginlik duyardi daha basarili insanlara. Ben kendi degerimin farkinda olmadim hic. Ozdeger ne demek onu bile bilmem anlamam. Acaba bu olumlerle yuzlesme hadiseleri sonrasinda yasadigim ruhsal cokuntulerin sebebi bu mu? Teori tabii bu.</p><p>Maalesef insan boyle, devamli cozmeye calisiyorsun. Sebebi nedir bulursam cozulur saniyorsun. Her seyi okuyorsun arastiriyorsun. Devamli durumunu analiz ediyorsun. Benim yasadiklarimin birebir aynisini yasayan birileri var mi diye hep merak ediyorsun. Hicbiri bir halta yaramiyor.</p><p>Cumartesiye geri doneyim. Mustafalar da bizimle geldi, esi Gamze ve kizi Yasemin. Gol kenarina gittik, arabayi arka sokakta bir yere parkettik. Zaten gol kenarinda ufak bir kumluk alan var, herkes de haliyle oraya tikismis, cok kalabalikti. Golge bulmakta zorlandik, cali dibine comduk resmen. Buralarda hava sicak olmuyor, yaz gibi degil yaz mevsimi, ama kirk yilda bir 30 dereceler civarinda gunesli gunler denk geliyor. Hava cok bunaltmiyordu ama golun suyu buzdu. Toplasan 15 dakika suda kalmisimdir, bir sefer girdim zaten. Ama cok fena usudum. Usudugumu farkedemedim, cunku oyle agir bir stres yasiyordum ki rahatsizlik veren bir duyumsama digerini bastirabiliyor iste boyle.</p><p>Hatunlar yuzerken Mustafa’ya anlattim, sirket doktoru artik tam manasiyla calisamazsin dedi diye. Mustafa’dan cok utaniyordum mesela, yargilar diye dusunuyordum. Basarisiz ve duskun oldugumu dusunur diye cekiniyordum. Aslinda oyle olmaz, cunku Mustafa benim gibi simarik bir cocukluk gecirmemis. Ayrica daha universitedeyken babasini kaybetmis, aile isleri zora girmis ve kapatmak zorunda kalmislar filan, yani bu hayatta iyi seylerin yeninda kotu seylerin de olabilecegine daha gencken sahit olmus birisi. Onun gibi insanlar yaninda rol kasmak zorunda degilsiniz, nasilsaniz oyle gorunebilir ve tum savunmasizliginizi zayifliginizi acabilirsiniz. Ben yine de utaniyordum biraz. Burada utanmak esittir sevilmeme korkusu. Ona da bahsettim, insanlardan cok utaniyorum. Niye her sey bu kadar iyiyken sen kaygi bozuklugu ve depresyon yasiyorsun derler diye. Gucsuzsun basarisizsin derler diye. Beni sevmezler of biktik lan senden derler diye. Hatta Mustafa’ya da soyledim, en cok ama en cok olen bacanagimin esinden utaniyorum. Hatunla konusamiyorum bile. Kocasini kaybetmis iki cocuguyla ayakta duruyor, ben yikilip gitmisim.</p><p>Mustafa ile konusunca biraz rahatladim. Insan sanki bak ben cok kotu hissediyorum sen de bunu bil diye birilerine devamli hatirlatmak zorunda gibi hissediyor sanki. Bahane gibi. Bak ben dalginim nesesizim eskisi gibi degilim ama bil ki bunun sebebi agir duygusal bir rahatsizlik icinde olmam der gibi.</p><p>Iki saat gol basi sefasi yaptik toplamda. Onlar bira ictiler guneste uzandilar keyiflendiler ben ise git gide daha da yoruldum halsizlestim. Alkol alamiyorum artik. Nedense bir bira bile icsem bir iki gun sonra panik basiyor. Belki ben mal gibi boyle bir sonuca varmisimdir. Eve donmeden once partiye ugrayip Anil’i aldik. Aksam halsiz bir sekilde stresimle birlikte kitap okudum. Pembe Fili Dusunme diye bir kitap var onu ucuncu kere okuyorum. Basit bir kitap, duygularinizi kabul edin direnmeyin hayatinizi yasamaya devam edin diyor. Bir erkek icin hayati yasamak demek cogunlukla bir seyler yapmak ve para kazanmak gibi kodlandigi icin bu dusunceler beni rahatlatmiyor. Zaten emeklilige ayrilan erkeklerin eger zamanlarini kahvede filan gecirmiyorlarsa buyuk bosluga dusmesinin sebebi budur.</p><p>Pazar sabah yine bir klasik, agir stres ile uyandim. Yalniz degisik bir sey oldu. Sabah benim oglanlarla birlikte bilgisayar oynadik. Stres azaldi dayanilabilir bir hale geldi. Sonra bisikletle ciktim kendimi kirlara vurdum. Olumlu dusunceler gelmeye basladi. Part time azar azar calisirim, hasbel kader ufak bir seyler kazanirim, bir yandan da hem sermik yaparim hem de cocuklarimla biraz daha zaman geciririm diye dusunmeye basladim. Gunun geri kalani cok guzel gecti, hatta sanki bir ara kendimi normal bile hissettim. Bizim hastalikta galiba boyle oluyor: normal olmak ne demek veya eski ben ne demek unutuyorsun. Mustafa’ya mesaj attim bisikletle gezelim mi diye. Isi varmis bitince haber vereyim dedi. Eve dondum ben de ufak tefek tamirat isleriyle ugrastim. Mustafa mesaj atti abi zor bugun diye. Pazar pazar onlarin da isi gucu var cok zorladim gibime geldi. Ama nadir de olsa kendimi iyi hissettigimde mumkun oldugunca insanlarla zaman gecirmek istiyorum. Bir sure sonra mesaj atti, herhalde icine sinmedi, gelin aksam mangal yapalim diye. O kadar sevindim ki. Oglanlari da aldim bisikletle gittik. Yolda bir suru guzel kir remi cektim, instagrama koydum. Mis gibi mangalda hamburger sosis yaptik yedik. Leyla gelmedi, cok isi vardi, pazartesiye yetistirmesi gerekiyordu. Mangal basinda Mustafa ile sohbet ettik. Ne olacak senin is durumu diye sordu, yardim edebilecegim bir seyler var mi dedi. Ona da anlattim, becerebilsem kariyerimin basina donmek isterim. Benim ozellestigim tek konu sirket ihtiyaclarini anlayip ona gore yazilim gelistirmek. Bir yandan da cocuklarin durumunu konustuk. Benim oglanlar tatilde yazlikta biraz simarmislar. Dedim ki cocuklarimin benim gibi steril yetismesini istemiyorum. Hayatin zorluklarini az da olsa anlasinlar, sorumluluk almak ne demek ogrensinler, hayatini kazanmak icin basit isler de yapilabilecegini deneyimlesinler. Bu ulkede pek cok cocuk lisede bir yerlerde calisiyor, haftasonu olsun tatil gunleri olsun okul cikisi olsun. Marketlerde raf diziyorlar ufak dukkanlarda kasiyerlik yapiyorlar veya garson olan bile var.</p><p>Pazar gunum cok guzel gecti diyebilirim. Kendime hep soyle dedim beynimin bos kaldigi zamanlarda: Biz hepimiz degerliyiz. Biz bir butunun parcasiyiz. Hepimimiz sevilmeyi ve aidiyeti hakediyoruz. Hepimizin bir hikayesi var ve anlamli hikayeler bunlar. Ben de degerliyim, sirketteki sekreter de, bakicimiz da, Mustafalar da, annem babam da, yolda gordugum yasli Hintli amca da. Hepimiz insaniz, bir arada olalim diye yaratilmisiz. Bir yandan da soyle dedim: Aciysa stresse anksiyeteyse her neyse bu yasadiklarim, bu duygulari hissetmeye raziyim, bunlarla yasayacagim, bunlara direnmeyecegim ne kadar rahatsiz etseler de.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=a36f0e9d8a86" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>