<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Ezgi Naz Aksu. on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Ezgi Naz Aksu. on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@ezginazaksu?source=rss-86c0b65a1891------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/2*emZocax1K2jKDVSvV6UbZw.jpeg</url>
            <title>Stories by Ezgi Naz Aksu. on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@ezginazaksu?source=rss-86c0b65a1891------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Sat, 21 Nov 2026 08:05:26 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@ezginazaksu/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[bazı depremler]]></title>
            <link>https://medium.com/@ezginazaksu/baz%C4%B1-depremler-cf1f84c817be?source=rss-86c0b65a1891------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/cf1f84c817be</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Ezgi Naz Aksu.]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 16 Mar 2023 19:16:30 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-03-16T19:16:30.545Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Bir defterin sayfasına düşeceğini hiç düşünmemiştim seni yaşarken.</p><p>Şimdi sen uyurken,</p><p>Sana şiirler yazıyorum.</p><p>Bir aşk, iki insan,</p><p>Bir ev,</p><p>Bir kaç kadeh rakıyla,</p><p>Bir kaç paket sigarayla,</p><p>Ve hatıralarımızdan silinmesini dilediğimiz</p><p>O gecenin anısıyla</p><p>Vedalaşıyoruz şimdi seninle.</p><p>Oysa çok kalabalık zamanlardan,</p><p>Binlerce kahveden</p><p>Binlerce kahkahadan</p><p>Bir sürü başarısızlıktan,</p><p>Kucak dolusu kutlamalardan,</p><p>korkulardan, hayallerden, umutlardan ve gülüşlerden uzaklaşıyoruz.</p><p>Emekle inşaa edilmiş ve her biri tek tek, özenle çıplak ellerle yerleştirilmiş tuğlalardan</p><p>İnşa ettiğimiz o küçük</p><p>evin yıkılışını izliyoruz.</p><p>Enkazdan sağ çıkacağız elbet.</p><p>Toz duman havaya uçuşacak,</p><p>Kırılan camlar,</p><p>Tıpkı kalbimizin kırıklarını toplar gibi</p><p>Dikkatle ve batmamasına özenle</p><p>Toplanacak birer birer.</p><p>Arazi boşaltılacak.</p><p>Şok atlatılacak,</p><p>Hüzünler dindirilecek,</p><p>Öfke soğuyacak.</p><p>Ama bilirsin,</p><p>Kimse hiçbir felakete hazırlıklı yakalanamaz.</p><p>Ve kimse, yıkılacağını hayal ederek inşa etmez hiçbir evi.</p><p>Ben de hazır değildim, buruk bir vedayla uğurlamaya seni.</p><p>Daha ayrılmayı beceremeden</p><p>Battı kalbime o evde kırılan bardakların sesleri.</p><p>Ama bilirsin işte,</p><p>Bazı depremleri ve bazı sarsıntıları anlarsın.</p><p>O ev bunu taşıyamaz.</p><p>Kimisi sağdan soldan duyduklarını uygular o felaket anında,</p><p>Sarılır bi kaç sağlam mobilyaya.</p><p>Kimisi dua eder o evden, o felaketten sağ çıkmaya.</p><p>Kimisi de, atıverir kendini aşağıya</p><p>Depremden kaçarak başına yıkılacağından emin olduğu o evden, kendini boşluğa bırakmaya.</p><p>Aramızdaki depremi</p><p>Korkuyla izledim o gece sevgilim.</p><p>En kötüsüyse,</p><p>Hiçbir tatbikattan geçmemiş,</p><p>Hiç acil durum çantası hazırlamamış</p><p>Ve daha önce hiç</p><p>Seni kaybetmeyi düşünmemiştim.</p><p>Ağlayarak, depremin bitmesini bekledim.</p><p>Ve bi kaç eşya topladım elime ne geçtiyse,</p><p>O evi terk etmek üzere.</p><p>Bir daha geri dönemeyeceğimi bildiğim,</p><p>Henüz geçmiş zaman kipine yakışmadan sevdiğim</p><p>O küçük evi terk ettim.</p><p>Geriye alamadığım eşyalar kaldı sana.</p><p>Belki de beni acı bir şekilde sana hatırlatacak</p><p>Bir minik diş fırçası,</p><p>Belki aylar sonra ilk defa karşılaşacağın bir küçük not,</p><p>Bir kaç takı,</p><p>Çokça anı,</p><p>Kaldı ve sallandı o depremde seninle birlikte.</p><p>Sen kaçamadın.</p><p>Güvenebileceğin bir eşyaya, tutunamadın.</p><p>Ne dua edebildin,</p><p>Ne de atlayabileceğin bir boşluğa sarıldın.</p><p>Dışarı çıktığımda,</p><p>Son kez baktım sapsağlam duran</p><p>Ama daha önce hiç görmediğim bir enkaza sahip olan o eve.</p><p>Hoşçakal dedim sessizce ama sen duymadın.</p><p>Bunca şey,</p><p>O koca ev,</p><p>Basit bir kaç heceye sığamayacak kadar ağırdı.</p><p>Maalesef,</p><p>Kaybedilen her şey gibi,</p><p>Çoğu sözcük,</p><p>Felaket anlarında yetersiz kalırdı.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/440/1*hdfkDf8GJ4qsM24gnY5N0A.jpeg" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=cf1f84c817be" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Ayrılıklar Da Sevdaya Dahil]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/ayr%C4%B1l%C4%B1klar-da-sevdaya-dahil-e093e207b8b4?source=rss-86c0b65a1891------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/e093e207b8b4</guid>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Ezgi Naz Aksu.]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 02 Feb 2022 06:53:08 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-02-02T06:53:08.613Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Bu gece, onunlaydım. 2 haftadır beklediğim gün, beynimde sürekli dönen konuşma balonları, yapacağım mimikler, ellerimi koyacağım yere kadar hazırladığım tüm senaryo sonunda gerçek olacaktı. Çok emindim kendimden, konuşmamdan, yapmam gerekenlerden. Ve hepsi artık gerçek olacaktı.</p><figure><a href="https://bit.ly/turkceyayin-twitter"><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Hg6QZeY3WHm6Bt85bIPI4w.jpeg" /></a></figure><p>Onu gördüğümde, çok yorgundu, rol değildi, anlayabileceğim kadar tanışıktık artık. Yine aynı şebekliği vardı üstünde ama işte, kafası, zihni, belki de aslında olmak istediği yer bambaşkaydı.</p><p>Oturduk sonra beraber, bir iki bira içtik. Konu konuyu açtı, sonra bütün mesele şiire bağlandı.</p><p>Şiire inanmayan adamlara dolu dolu dizeler yazıyorum demiştim bir şiirimde; bu kez karşımdaki şiire inancını kaybetmemiş ama onu unutmuş, artık eski benliğinde bırakmak zorunda kalmış bir adamdı.</p><p>Sevdiğimiz şiirlerden bahsettik birbirimize, ben onun hatırlayamadığı dizeleri tamamladım. Başka bir senaryoda, sevdiğim birinin dizelerini tamamlamak, belki hayal edeceğimden bile fazlasıydı. Ama öyle olmadı. O bahsetti eskiden şiir yazdığından, benim gibi dergi çıkarttığından. Farkettim ki, bahsederken aslında üçüncü bir kişiyi anlatıyordu sanki; artık o masada benimle oturmayan, Gaziantep’de, 17 yaşında kalmış birini anlatıyordu bütün cümleleri. Hayat farklı yerlere sürüklemişti onu, bir şekilde başından iyi kötü olaylar geçmişti. Hayat yormuştu; ne yormuyordu ki zaten. Dizelerin yerini ikişer üçer haneli sayılar, biriken borçlar, kapıdaki ödemeler almıştı artık. Kalbi kırılmıştı çoktan, artık nasır bağlamıştı. O eski heyecan, o eski mukavva parçasından dergi kapağı yapan çocuk yoktu.</p><p>Bense, aynı çocuktum yine. Şiire hala inanırdım. Evet, belki eskisi gibi yazmazdım ama inanırdım. Yine heyecanlandırmıştı Süreya’nın bir dizesi beni, eski ben olmasam da, bir yerlerinden tutunmuş kalmıştı içimde. Hayatı, acıları, tüm kırıklıkları ve zorlukları kıyaslamak olmazdı elbette ama; onun yollarından geçmemiştim belli ki; öyle bir mücadele vermemiş veya vermek zorunda kalmamıştım.</p><p>Ona, içimdeki çocuktan bir parça uzatmak istedim. Ona hatırlatmak istedim, hiç görmediğim o 17 yaşındaki halini. Onu, bir yerlerde bir şekilde hala her şeyin aynı yerden yeşerebileceğine inandırmak istedim. Murathan Mungan’ın bir dizesini okudum ertesi gün veya sonraki günler hatırlamayacağından emin bir şekilde;</p><p>“ Bir şiir yaşatır her şeyi, yaşamın anlamı solduğunda. Ben yoluma devam ederim.”</p><p>Tüm bu konuşmaların ardından; bazı şeyler önemini kaybetmişti. 2 hafta beklediğim tüm konuşma, önemini yitirmişti. Sen- ben meselesi haline getirmenin bazı şeyleri, kişisel algılamanın veya büyük harfli cümleler kurarak karşındakine kendi sınırlarını inandırmanın anlamı kalmamıştı. Sustum ben de.</p><p>Bu suskunluk, hayatımda ilk defa beni rahatsız etmedi. İlk defa, kırgın değildi bir suskunluk; ilk defa söylenecekler bittiğinden değildi, ilk defa yıkıcı değildi. Kızgın, üzgün, umutsuz ve mutsuz da değildi. İlk defa kabullendiğimden susmuştum. Anladığımdan. Ve değiştirmeye çalışmayacağımdan.</p><p>Anladım ki, bazı insanlar; sadece paralel doğrulardı hayattaki; kesişirlerdi kısa bir süre için, tatlı anılar bırakır, gülümsetir, üzer ve kırardı belki ve sonra kendi yollarına akarlardı. O, öyle biriydi. Evet oldukça hoşlanmıştım ondan; evet belki de uzun bir zamandan sonra belki de ilk defa kendimi açmaya heveslenmiştim birine. Ama günün sonunda; onun da hatası değildi tüm olanlar. Bunları söylemem, kendimi kandırmamdan, bahaneler üretmemden değildi. Onun sorunlarını iyileştirmeye ve düzeltmeye çalışmamdan da. Sadece anlamıştım basit bir şekilde; ve bazı şeylere uzaktan bakmayı başardığında insan; aslında her şey oldukça basitti.</p><p>Bir başka iklimde ve bir başka mevsimde dediği gibi Murathan Munganın karşılaşsaydık belki, kalplerimizin ve hayatlarımızın zamanı kesişseydi olası bir senaryoda; o hala şiire inanmış, ben hala heyecanlı, bambaşka olabilirdi her şey. Bir başka evrende, birbirimize şiirler okur, çokça bira içer, bolca sarhoş olur ve hatalar yapardık yine belki, bilmiyorum. Ama buna üzülmüyorum. Sadece, ben hala, şiire inanmayı seçiyorum. Ve yoluma devam ediyorum.</p><p>Neyle karşılar hayat beni, kestirmem mümkün değil. Küser miyim dizelere, ilk günkü heyecanımı kaybeder miyim bir zaman sonra çokça alıştığım şeylere karşı ya da ilkmiş gibi sevinir miyim bundan yıllar sonra da, bilmiyorum. Ama şu an, bunu hala kaybetmediğimi biliyorum.</p><p>Hayatın onun için ne getireceğini de bilmiyorum. Kimse küsmedi bir diğerine, yine görüşüp, yine konuşacağımızı biliyorum. Ama bir diğer şey; bundan yıllar sonra onun yanında olmayacağımı da biliyorum. Yine de bir gün hiç beklemediği bir zamanın, hiç beklemediği bir kadının, hiç beklemediği bir anının; ona hatırlatmasını diliyorum bir zamanlarki heyecanını. O dergi için uğraştığı şiirlerdeki telaşını ve o çocukluk anılarını.</p><p>Kaybettiği ne varsa bulabilmesini, hayatın ona iyi yüzünden gülmesini ve en önemlisi, bir gün ateşkes ilan etmesini diliyorum.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/564/1*vFbNoJRjR5YPnX71CsHOVA.jpeg" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=e093e207b8b4" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/ayr%C4%B1l%C4%B1klar-da-sevdaya-dahil-e093e207b8b4">Ayrılıklar Da Sevdaya Dahil</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Cesaretin Kadın Hali : Türkan Saylan]]></title>
            <link>https://medium.com/@ezginazaksu/cesaretin-kad%C4%B1n-hali-t%C3%BCrkan-saylan-d899ae08bffc?source=rss-86c0b65a1891------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/d899ae08bffc</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Ezgi Naz Aksu.]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 15 Dec 2021 13:16:05 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-12-15T13:16:05.343Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3>Cesaretin Kadın Hali : Türkan Saylan</h3><p>Hayatı nefes alıp vermekten öte, yaşama dönüştürmek zorlu bir iştir. Çaba gerektirir, bolca sınanmak, çokça kırılmak orta yerinden ve sayısız mücadeleyle dik durmak gerekir. Doğruları olur insanın hayatta elbette, kırmızı çizgileri, davaları, uğruna kendi adadığı şeyler olur; ama kolay değildir; vazgeçmeden, yorulmadan; bir yol çizmek ve taşmak belki de toz tutmuş çizgilerden. İşte belki de, sadece bir insana bile dokunmak koskoca yeryüzünde, bir minik fark yaratmak bu oturmuş düzende ya da örnek olabilmek yıllar sonraki nesillere; herkesin harcı değildir.</p><p>Türkan Saylan 74 yıllık ömründe, hayatı iki nefes arası bir düz çizgiden çok daha ötede yaşamış bir insandır. Çizgilerden taşmıştır, kendine çizdiği yolda, ilham olmuştur ve hayatın akışında ezberlediğimiz kalıpları yıkmak için ayağa kalkmıştır. Bu coğrafyanın kederli dokusunda, elini taşın altına sokarak, bir devrim yaratabilmiştir çünkü. Ama devrim, hep korkulan bir kelimedir buralarda; çünkü oturmuş düzenleri değişmez kalıpları devirmek; yeniye çıkarılan davetiye demektir. Değişim ürkütür, değişim kalıpları değiştirir. Şanstır ve gözardı edilenler için umuttur, cesaret gerektirir. Türkan Saylan, bu topraklardan geçen; en çetin cesaret ve umut fidelerinden biridir işte. Ve ömrü boyunca da, dokunarak insanların hayatlarına iyileştirmeyi ilkesi haline getirmiştir. Öğrenci olduğu dönemlerde kimsenin seçmediği deri hastalıklarına yönelerek lepraya, bildiğimiz adıyla cüzzama dokunmaktan korkmaz, iyileştirmeyi başarana dek mücadele ederek, arkasından gelenlere bir yol açar. Kardelen adıyla bildiğimiz, karların altında kalmış doğudaki, güneydoğudaki genç kızlara dokunmaktan korkmaz, eşit bir hayat için, iyi bir gelecek için eğitim almalarını sağlamak için kendini adar. Türkan Saylan için imkansız, uğruna mücadele verip olağan kılmaya değer her şeydir.</p><p>Hikayeleri çoktur elbette böylesine mücadelelerle geçen bir ömrün, Türkan Saylan’ın ömrüne sığdırdığı uğraşlarına bulunacak sıfatlar gibi. Doktordur Türkan Saylan; bilim insanıdır, tıp fakültesinde hoca, Kardelenlerin öğretmeni, çevrecilerin aktivistidir. Annedir, kız kardeştir, abladır, teyzedir, kadındır Türkan Saylan. Ama önemli olan; ondan verdiği büyük haneleri olan burslarla, iyileştirdiği cüzzamlı hastalarda ve tüm bu rakamlarla hatırlamak değildir. Onun ne yapmaya çalıştığını anlamak, felsefesini ve uğruna savaştığı tüm bu yollarda ne düşündüğünü idrak etmek, onu yaşatmak için daha önemlidir.</p><p>Türkan Saylan, kendi deyimiyle haksızlıklara karşı gelmek duygusuyla hayata tutunur. Burada, onu diğer insanlardan ayrı tutan, harekete geçme eylemidir, elini taşın altına koyma cesareti ve gerek zihinlere, gerek hasta bedenlerine, gerekse kapıları kapatan maddi imkansızlıklara dokunma hareketidir. Okuma hakkı olmayan kız çocuklarını gözardı edemez mesela, kulak tıkamak her zaman en kolayıdır çünkü, bir iki cümleyle büyük laflar edip eleştirmek, hor görmek, dışlamak, ayrıştırmak basittir. Ve şimdilerde bile gururlanarak anlattığımız Kardelenler projesi, aslında ütopya görülen bir düzeni mümkün kılmak için ter dökmek demektir. Kapı kapı dolaştıkları olmuştur mesela Çağdaş Yaşamı Destekleme Derneği (ÇYDD) ile, ikna etmek için saatler verdikleri babalar, zar zor buldukları ve o kalabalık ailelere umut olan burslar, tek bir insanın bile bu dünyada bir fark yaratabileceğine olan inancın somut halidir. Denemeden bilemezsiniz der Türkan Saylan, çalışmadan mümkün kılamazsınız ve kim ne derse desin kendi yolunuzu çizmeden, ilerleyemezsiniz der. Bu fikri anlamak, hatta anlamaktan öte kendi hayatlarımızda uygulamak, bence onun 74 yıllık hayatını anlatan, okuduğu okulları ve aldığı ödülleri ezberlemekten çok daha önemlidir.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/645/1*q5ibznIXZqfOVsQScda9Mg.jpeg" /></figure><p>Türkan Saylan, başta genç kadınlar olmak üzere, dokunduğu binlerce hayatla, ilham verdiği bir sürü isimle, bence bize cesareti, azmi, tutkuyu ve insanlığı öğretmiştir. Gideli 11 yıl olsa da, yaptıkları ve hayatta olsaydı hala yapmak isteyecekleri; hepimiz için büyük ders, çokça ilham ve çaresiz anlarımızda cesaret niteliğindedir. Ne olur unutmayın onu, bir sayfalık biyografisinden öte, hayata bakışını ve felsefesini alkışlayın aklınıza geldiğinde. Ve ne olur, o balkondaki son fotoğrafını değil, Kardelenlerin elinden tuttuğu kocaman gülümsemesiyle, cüzzamlı hastaları tedavi ederkenki kararlı gözleriyle, o sevinciyle, coşkusuyla ve cesaretiyle hatırlayın. Unutmayın onu, Türkan Saylan cesareti ve azmi ile, fark yaratmaya çalışın hayat dediğimiz kısacık çizgi içinde.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=d899ae08bffc" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Küçük Prens ve Tilki : Bir Evcilleştirme Meselesi]]></title>
            <link>https://medium.com/@ezginazaksu/k%C3%BC%C3%A7%C3%BCk-prens-ve-tilki-bir-evcille%C5%9Ftirme-meselesi-75729478192c?source=rss-86c0b65a1891------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/75729478192c</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Ezgi Naz Aksu.]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 15 Dec 2021 13:12:20 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-12-15T13:12:20.583Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3>Küçük Prens ve Tilki : Bir Evcilleştirme Meselesi</h3><p>Hayatımızdan geçip giderken üzerimizde sert bir etki bırakan kitaplar var. Çoğu zaman onları yara izi gibi taşıyoruz ömür boyu, aklımıza her geldiğinde şefkatle o yaranın kabuğunu okşuyoruz. Bazen karakterlerle dostluk kuruyoruz, kendimizi onların yerine koyup kararlar alıyoruz; bazen çevremizdeki herkese anlatmak isterken, aslında seneler içinde tekrar tekrar okumamız gerektiğini düşünüyoruz. Orhan Pamuk’un Yeni Hayat romanın en başında yazdığı gibi bir gün bir kitap okuyunca değişebilir mi insanın hayatı bilmiyorum ama, sanırım kalbimize dokunmayı başaran her hikâye, kolay kolay unutulmuyor ve yaşamaya devam ediyor içimizde bir yerlerde. Tıpkı son sayfasını bitirip kapağını kapattığımız bir romanın karakterlerini kitabın içinde bırakmak gibi, bazı hikayeler ölümsüz kalıyor ve bitip sonlanmıyor insanın içinde.</p><p>Bu ölümsüz hikayelerden biri, 1943 yılında yazılıyor ve bir çocuk romanı olarak Fransa’da basılıyor. O günden bu zamana dek dünyanın bambaşka yerlerinden farklı farklı insanların kitaplığına girmeyi başaran roman, 250’ye aşkın dile çevriliyor ve günümüzde bile en çok satan kitaplar arasında yerini koruyor. Küçük Prens, bugün bile, dünyada yaşamaya devam ediyor. Üzerinden geçen 77 yıla rağmen, hala birçok edebiyat dergisinin kapağında görmeye alıştığımız, bardak altlıklarıyla ve posterlerle odamızı donattığımız, fil yutmuş boğa yılanıyla vücudumuza kazıdığımız kitabın yazarı Antoine de Saint-Exupery bunları görse şaşır mıydı bilmiyorum ama ben Küçük Prens’i ölümsüz kılan şeyin bunlar olduğunu düşünmüyorum.</p><p>İster yetişkin ister çocuk; okuyan herkesin Küçük Prens’ten bir şey öğrendiğini düşünüyorum özgürce. Yazarın, okuyucuyla roman arasından sessizce çekilerek, okuruna bir hikâyeyi kendi hayatıyla bağdaştırma şansı vermesini oldukça sihirli buluyorum. Bu yüzden de Küçük Prens’in hiç yaşlanmayacağını ve onu ölümsüz kılanın aslında bu sihirde saklı olduğunu düşünüyorum.</p><p>Yıllardır benim de kitaplığımda farklı basımlarıyla yer alan Küçük Prens, annemin okumayı öğrendiğim zamanlardan itibaren her yıl tekrar okumamı öğütlediği bir kitap oluyor. Bir çocuk romanı okumuşsanız, hele ki gerçekten çocukken okumaya başlamışsanız ve yer etmişse içinizde bir yerlerde, eskiyen sayfalar ve yaş alan kimliğinize rağmen, o hikâye gizlice çocuk kalan bir yanınıza iliştiriliyor. Elbette kitabın anlattıkları, benim için de ilerleyen yıllarda, farklılaşıyor, değişiyor ve dönüşüyor. İlk başta çok kızdığım Küçük Prens’in gülünü terk etmesi, zaman geçtikçe daha anlaşılabilir gelmeye başlıyor. Hayatımda aldığım yaralarla, öğrendiklerimle ve sevdiklerimle beraber; bir kısa çocuk romanı olan Küçük Prens, hikayesiyle bana bambaşka anlamlar ifade ediyor. Bunun en güzel örneğini yaşadığım sıradan bir Nisan gecesi, bana yıllar boyunca satırlarını ezberlediğim kitaptan bambaşka şeyler öğretiyor.</p><p>Akşam eve dönerken babamla apartmanın bodruma katında bulduğumuz bir yavru kedi ile başlıyor benim hikayem. Kediyi ilk gördüğümüzde, gözlerini açamıyor, her tarafı iltihap dolu, bedeni oldukça zayıf. Tek başında karanlık bodrum katının tam ortasında duruyor. Üzülüyoruz elbette haline, hemen onu yanımıza alıp veterinere götürüyoruz. Annesini yanında göremediğimiz ve etrafta da bulamadığımız kedinin hikayesini anlattığımız veteriner, kedinin çok yaşayamayacağını söylüyor. Ama olsun, kediyi öylece ölüme terk etmek olmaz, onu bir kutuya koyup, eve getiriyoruz. Ancak o andan itibaren sorumluluğu bana ait artık, her şeyiyle ben ilgilenmeye başlıyorum. Gece susadığım zaman su içmek için bile kalkmaya üşenen ben, kendimi her gün 2 saatte bir beslenebilmesi için kedinin yanında buluyorum. Veterinerin söylediğinin tam tersine, onun yaşayacağına inanıyorum. Günler geçtikçe, toparlanmaya başlayan yavru kediden ne sıkılıyor ne de tiksiniyorum. Her ihtiyacını karşılamak için daha önce hissetmediğim bir çabayla, en iyisini yapmaya çalışıyorum. Birlikte geçirdiğimiz 3 haftaya yakın sürenin sonunda, bir sabah kalktığımda, kapıyı her açışımda yavaş yavaş yürümeye başlayan yavru kediyi, yatağında hareketsiz bir halde buluyorum.</p><p>Olacakları tahmin edemeyeceğim sıradan bir Kasım gecesinin ardından geçen 3 hafta sonrasında, kendimi ölen yavru kedinin ardından hüngür hüngür ağlarken buluyorum. Önce anlam veremediğim bir şok, sonra ölümünün verdiği kalp kırıklığı, yavaş yavaş yerini kendimi suçlamama ve bir şeyleri yanlış yaptığım hissine bırakıyor. Bir başkasına anlatamadığım, aslında anlatmak da istemediğim bir acı doğuyor içimde. Çünkü abarttığımı düşüneceklerini biliyorum içten içe. Bir kedinin, üstelik de yaşama ihtimali zayıf olan bir kedinin ölümünün beni böyle sarsmasını saçma bulacaklarını biliyorum.</p><p>Aradan geçen birkaç günün sonunda avucumun içinde duran kediyle olan fotoğraflarıma bakarken, bileğimin içindeki Küçük Prens ve tilki dövmem gözüme çarpıyor. İroniktir ki, unutmamak için vücuduma kazdığım Küçük Prens ve tilkinin hikayesi, ölmüş bir yavru kedinin fotoğrafından bana göz kırpıyor. Yıllarca okuduğum kitaptan gelen bu basit çizim, aslında bazı şeyleri daha kolay anlamamı sağlıyor.</p><p>Kitapta evcilleştirmenin anlamını soran Küçük Prensi bağ kurmak olarak yanıtlıyor tilki. Beni evcilleştirirsen birbirimize gereksinme duyarız, sen benim için dünyada bir tane olursun ben de senin için diye ekliyor ardından. Tilkiyle geçirdiği bu sohbetin ardından gülünden bahseden Küçük Prens, bir çiçeğinin olduğunu ve onun kendisini evcilleştirmiş olabileceğini söylüyor tilkiye. Aslında kalbi kırık, çünkü tilkinin yanına gelmeden önce kocaman bir gül bahçesi görüyor ve gülünün evrende tek olmadığını anlıyor. Gördüğü güllerle kıyaslarken kendi çiçeğini, gülünün ona yalan söylediğini düşünüyor ve kendini onun eşsiz olduğuna inandırdığı için kötü hissediyor. Yine de tilkinin isteğini geri çevirmiyor ve onu evcilleştirmeyi kabul ediyor. Geçirdikleri vakit sonrasında yolları ayrılırken, tilki ona daha önce anlattığı evcilleştirme meselesini hatırlatıyor:</p><p><em>“Buğday tarlalarını görüyor musun? Buğdayın bir önemi yok benim için, buğday tarlaları bana bir şey demiyor. Bu çok acı ama senin saçların altın renginde. Beni evcilleştirirsen, ne iyi olurdu bir düşün. Altın rengindeki başaklar seni anımsatacak artık. Başaklardaki rüzgârı dinlemeye can atacağım.”</em></p><p>İşte bu minik hatırlatmadan sonra, Küçük Prens bütün hikâye boyunca bir çiçek olarak anlattığı kişiden, artık benim gülüm diye bahsetmeye başlıyor. Ve Küçük Prens’in çiçeğinin artık onun gülüne dönüşmesi, aslında bize çok şey anlatıyor. Ona gülünün eşsiz olmadığını düşündüren koca gül bahçesine gittiğinde şunları söylüyor:</p><p><em>“Güzelsiniz ama boşsunuz. Kimse sizin için canını vermez. Buradan geçen herhangi bir yolcu benim gülümün size benzediğini sansa bile o tek başına hepinizden önemlidir. Çünkü üstünü örttüğüm odur, rüzgârdan koruduğum odur. Kelebek olsunlar diye bıraktığımız birkaç tanenin dışında bütün tırtılları uğrunda öldürdüğüm odur. Çünkü benim gülümdür o.”</em></p><p>95 sayfalık kısa bir roman olan Küçük Prens’in içinde yer alan bu hikâye, bana bu olaydan sonra bambaşka bir şey hissettiriyor. Hepimizin içine gömüldüğümüz hayatlarımızda, hareket eden birer doğru olduğumuzu düşünüyorum; yaşamak, günleri batırmak ileriye doğru hareket eden bir eylem çünkü. İnsanlarla tanışıyoruz, hayvanlar besliyoruz, bir şekilde yalnız ilerlemiyoruz bir yerlere, başka doğrularla kesişiyoruz.</p><p>Ve tüm bu küçük kesişmeler; uğruna vakit ayırmayınca, sorumluluk almayınca hatta özveride bulunup emek vermeyince; basit bir tanışıklıktan ve anlık bir tesadüften ibaret oluyor yalnızca. Bir zaman sonra, her iki doğru kendi yollarında savrulmaya devam ediyor. Tilkinin söylediği gibi, insanların unuttuğu bir gelenek olarak kalıyor günün sonunda bağ kurmak. Gül bahçesindeki herhangi bir gül gibi sıradan kalıyor o insan hayatımızda ya da buğday tarlalarının tilkiye Küçük Prens’in saçlarını anımsatması gibi, hatırlamıyor kimse bir diğerini. Bize eşlik eden şey ne olursa olsun ister bir sevgili ister bir dost ister bir bitki ya da benim yavru kedim gibi herhangi bir canlı; ne kesişirse artık bizim doğrumuzla, bağ kurmadan ve evcilleştirmeden, anlayamıyoruz değerini.</p><p>Her ne kadar artık hayatta olmasa da bir şekilde hayatımın garip bir döneminde rastladığım bir kedinin, tilkinin deyimiyle beni evcilleştirdiğini anlıyorum artık. Bu veda, tilkinin Küçük Prens’i uğurlarken döktüğü göz yaşları gibi canımı acıtsa da o kadar kötü bir şey olmadığını anlıyorum. Buğday tarlaları meselesi gibi, bir kazancım olduğunu düşünüyorum. Kitap, yazarı Saint Exupery’nin okuruna sorduğu,</p><p><em>“Gökyüzüne bakın ve sorun kendinize, evet mi hayır mı? Koyun çiçeği yedi mi yemedi mi?”</em></p><p>sorusuyla bitiyor ama evcilleştirmenin ne demek olduğunu öğrenenler için aslında cevabın bariz olduğunu düşünüyorum. Küçük Prens’in, sıradan bir çiçek sandığı gülünün aslında onu evcilleştiren kişi olduğunu anladığı bu yolculuğunun sonunda, koyunun onu yemesine asla izin vermeyeceğini, onu korumak için elinden geleni yapacağını biliyorum.</p><p>Bir çocuk romanın böyle bir yerinden hayatımın içine denk düşmesi, beni hem şaşırtıp hem de gülümsetirken, yıllar önce okuduğum bir romanın hala hayatımdaki bir doğruyla kesişmesi beni mutlu ediyor.</p><p>En başta söylediğim gibi, Küçük Prens bir insanın hayatını değiştirebilir mi bilmiyorum ama, içindeki sayısız hikayelerle ve yetişkin/çocuk fark etmeden herkese bambaşka bir şeyler öğretmesiyle, Küçük Prens’in her insanın hayatında bambaşka bir hikâyeye denk düştüğünü biliyorum. Bu yüzden, ölümsüz kalacağını ve yıllar geçse de okuyan herkesin Küçük Prens’in hikayesini bir başka yerinden hatırlayacağını düşünüyorum.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/512/1*g0SanxSWnUrFOtI8SS5UHg.jpeg" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=75729478192c" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[VIRGINIA WOOLF ILE YOLA ÇIKMAK]]></title>
            <link>https://medium.com/@ezginazaksu/virginia-woolf-ile-yola-%C3%A7ikmak-e3ac861bd41c?source=rss-86c0b65a1891------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/e3ac861bd41c</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Ezgi Naz Aksu.]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 15 Dec 2021 13:09:58 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-12-15T13:09:58.744Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Yalnız kelimesi, Türk Dil Kurumu’na göre yanında başkaları bulunmayan kimse anlamına gelen 5 harflik bir sıfat. Tek başına kalıp kimse olmadan bir eylemi sürdürmek yani bir nevi yalnız olmak. Kolektif yaşamaya çokça alıştığımız ama aslında sadece başardığımızı sandığımız dünyalarımızda; yalnızlık kötü ve negatif bir anlama tekabül ediyor aslında; güçlü bir melankoli, oldukça dram ve biraz da hüzün barındırıyor. Yalnızlık bir tercih olamaz, kimse de yalnız kalmak istemez. Yani genel olarak insanlar, böyle düşünürler.</p><p>Tek başına kalmaya tahammül edemeyip yalnızlıklarından korkuyla kaçanlar; bizi yakalayacağını sandığımız canavardan kaçmak için ışığı hızla kapatıp koşar adımlarla kendimizi yatağa attığımız çocukluk korkumuzu hatırlatıyor bana. Işığı kapattığımızda bize kalacak karanlıktan yatağa sığınarak kaçmak gibi sanki yalnızlık; etrafımızdaki insanlar da yatağımız gibi güvenli bir konfor alanı. Bu alandan kaçmak, bir yüzleşme gibi, kendi fikirlerini ve duygularını gerçekten hissetmek, elbette biraz rahatsız edici. Rol yapmak zorunda kalmadan itiraf etmekten korktuğun ne varsa özünde bulmak; belki deşmek, acıtarak kanatmak sonra da o yarayı keyifle bir güzel kaşımak gibi.</p><p>Yalnız kalmanın elbette cinsiyeti yok, yalnızlıktan korkanın veya ondan keyif almayı bilenlerin kadını erkeği yok. Ama yalnız olan, bunu tercih eden veya bunun için alan yaratmaya direten kadının çıktığı yolda karşılacağı engeller, yine de sayıca fazla diğerlerinden. Sadece başına gelebilecek “tehlikeler” değil de, toplumun yalnız bir kadına bakışı, bir erkeğe göre oldukça kalın çizgilerle çevrili.</p><p>Bütün bunlara rağmen ben, tüm bu korkutucu gelen olası riskleri göze almanın günün sonunda iyileştirici, güçlendirici ve gerçek olduğunu düşünüyorum; birinin, özellikle bir kadının tek başına da kalabalık olabilmesini oldukça cesur buluyorum. Bu yüzden kışın dimanikliğinin ve hızlı telaşının yavaş yavaş bittiği yaz mevsiminin başında, tek başıma bir tatile çıkmaya karar veriyorum ve planlarımı yapmaya başlıyorum. Hazırlıklar tamam, rota hazır; ama etrafımdakiler benim kadar hazır değiller bu yolculuğa. Bir kaç arkadaşım hariç, ya üzülüyorlar insanlar benim için; ya da yalnız gideceğime inanmayıp birilerinin kandırdığımı düşünerek hadi canım doğru söyle diyerek yalanımı yakalamaya çalışıyorlar. Hiç mi arkadaşım yok benim, sıkılmayacak mıyım tek başıma? Ne yapacağım, günler nasıl geçecek? Ya da sevgilimi neden saklıyorum onlardan, ailemden mi çekiniyorum yoksa, o yüzden mi tek başına gidiyorum diye yalan söylüyorum? Çözmek istiyorlar. Bir kısım da endişeli, başıma bir şey gelirse hiç bilmediğim bir yerde, nasıl idare edeceğim bu tehlikeleri? Bir kadın olarak tek başıma olmam üstelik de yola çıkmam, korkutucu ve endişe verici.</p><p>Yalnız gittiğime inandıramadığım, neden gittiğimi anlatamadığım ve endişelerini bir nebze bastırmaya çalıştığım arkadaşlarımın ardından valizimi toplamaya başlıyorum. Eşyalarımı hazırlarken bir şeyler yazdığımda ilk okuyan olmasını istediğim bir arkadaşımın bana söylediği bir söz aklıma geliyor. Kimsenin olmadığı bir yerde, hiçbir şey yapmak zorunda kalmadan sadece özgürce yazı yazabilecek olsaydın, neler yazabilirdin çok merak ediyorum diye söylediğini hatırlıyorum yıllar önce, buna karşılık benim anlam veremememi, zaten yeterince özgür olduğumu söylediğimi anımsıyorum. Onun bu cümlesi aklıma düşmüş bir şekilde valizimi hazırlarken gözüme önceden birkaç kez okuyup incelediğim ama yine de içimdeki sesle ve kafamdaki o cümleyle yanıma almak istediğim kitapla gözgöze geliyorum ve Virginia Woolf — Kendine Ait Bir Oda ile yola çıkıyorum.</p><p>Kitap Woolf’un aslında bir konferans için hazırladığı konuşma metinlerinin birleşiminden oluşuyor ve kendisi de ilk cümlede bir kadının kendisine ait bir odası olmasıyla edebiyattaki yeri arasında nasıl bir bağlantı olabileceğini okurlarının merak edeceğini biliyor. Aslında çağ ne kadar değişse de teknoloji ve sanat ne kadar ilerlese de, toplum içinde hala yok olmamış bir soruya parmak basıyor; neden kadın bir Shakespeare yok dünya üzerinde? Neden Newton buldu yerçekimini, neden aya ilk ayak basan Armstong oldu? Kadınlar duygusal anlamda yeterlilik sahibiyse erkekler ile, neden yazamadılar öyle şiirler, neden zekilerse dünyayı kurtarmadılar, buluşlar yapıp kolaylaştırmadılar?</p><p>Woolf özellikle edebiyat dünyasındaki bu durumu şöyle özetliyor:</p><p><em>“Düşsel planda kadın son derece önemlidir, gerçek yaşamda ise tümüyle önemsiz. Şiiri baştan öbür başa kaplar; tarihte hiç görülmez. Kurmaca yazında kralların ve fatihlerin yaşamlarına hükmeder; gerçek yaşamda ailesinin parmağına bir yüzük geçirdiği herhangi bir oğlanın kölesidir. Kurmaca yazında en esin dolu sözler, en derin düşünceler onun dudaklarından dökülür; günlük yaşamda hemen hemen hiç okuyup yazamaz ve kocasının malıdır.”</em></p><p>Kadınların o dönemde neden şiirde, kurmaca yazında varlık göstermediğini sorgulamaya devam ederken cevabı da kısa sürede ortaya bariz bir şekilde koyuyor aslında Virginia Woolf. O kadınların eğitiminin olmadığını, henüz çocukken evlendirilip çocuk baktığını, bu hayatlarının içinde kendilerine ait bir odalarını bırak, özlerine dair bir keşifte bile bulunamadıklarını belirtiyor. Bir hayali karakter yaratarak ve onu da Shakespeare’in kız kardeşi yerine koyarak, hayal etmeye başlıyor bir kadın şairin nasıl olabileceğini.</p><p>Heyecanlı, tutkulu ve öğrenmeye hevesli Shakespeare’in kız kardeşi Judith, okula gidemiyor; ev işlerinden kitaplarla ilgilenmeye vakit bulamıyor. Birkaç satır karalıyor belki ama onları da ya saklamak ya da yakmak zorunda kalıyor. 20’sine gelmeden evlendiriliyor, çocuklar doğurup eviyle ilgilenmeye başlıyor. Erkek kardeşiyle aynı isteğe, belki yeteneğe ve tutkuya sahip Judith’in bu yeteneklerini sergileme imkanı olmuyor maalesef ve kısa hikaye onun intiharıyla bitiyor. Woolf aslında Shakespeare’inki gibi bir dehanın köle gibi çalışan, hiç evlenmemiş ve hizmet sunmakla yükümlü insanlar arasında doğmayacağını belirtiyor.</p><p>Bu kısa kurgu, dönemin kadınlarının edebiyata, şiire ve sanata neden uzak kaldıklarının, cam duvarların aslında ne kadar kalın olduğunu gösterirken, bence sadece kadınların bu alanlardaki varlığına parmak basmıyor. Başından sonuna dek ısrarla üstünde durduğu “kendine ait bir oda” kavramı, okurlarına, konuşmasındaki dinleyenlerine ve yıllar sonraki bizlere, bence çok önemli bir şeyi daha hatırlatıyor: özgür olabilmek.</p><p>1928 yılında Virginia Woolf’un kitabının üzerinden seneler geçmiş olsa da, zaman, koşullar değişse de unuttuğumuz belki yok saydığımız bir kavram olmaya devam ediyor kendine ait bir odaya sahip olabilmek, yalnız, tek başına kalabilmek. Woolf’un kitapta tarihten verdiği örnekler gibi 2021 yılında belki yeryüzündeki her kadın, 15’inde evlenip 8–10 çocuk doğurmuyor; eğitim hakkından mahrum bırakılmıyor ya da köle gibi çalışmıyor. Ama hayat standartı ne olursa olsun, ne kadar zaman geçerse geçsin, hala bir çok kadının kendi başına kalabileceği bir zamanı, buna ayırabileceği imkanı veya sadece kadın olduğu için tek başına kalabilme cesareti bulunmuyor. Ve maalesef özgürlük, kelimenin kökeni olan özü bulabilmek gibi biraz tekil olabilmeyi gerektiriyor.</p><p>Yıllar önce arkadaşımın bana hiçbir şey yapmak zorunda kalmadan sadece yazı yazsaydım neler olabileceğini merak ettiğini söylediği o cümleyle Virginia Woolf zihnimde el sıkışıp selamlaşırken, tek başına geçirdiğim tatilimin sonuna gelmiş bulunuyorum. Woolf’un tarihten örneklerle bahsettiği kadınlar gibi değilim evet, evli değilim, bir evin bakımını üstlenmiyorum veya çocuk bakmıyorum. Ama kendime ait bir alanda, tek başına olduğumda, daha gerçek ve özgür hissediyorum yine de. Ve hangi yaşta, hangi sosyo-ekonomik düzeyde, kimlerle ve nerede olursa olsun, her kadının; kendisine ait bir odasının, kendisine ait ve kimseyle paylaşmadığı, bunu yaparken de korkmadığı bir yalnızlığının olmasını diliyorum. Hangi alanda olursa olsun, ister sanatta, ister bilimde, isterse hiçbir şey üretmeden, birinin yalnızlığında bulduğu gerçekliğini, çıktığı yolculuklarda bulduğu kimliğinin, aslolan her şeyden önemli olduğunu düşünüyorum. Virginia Woolf’un dediği gibi,</p><p>“<em>Shakespeare’in bir kız kardeşi olduğunu söylemiştim; ama Sir Sidney Lee’nin, şairin hayatı üzerine hazırladığı çalışmada aramayın o kızı. Genç yaşta öldü — ne yazık ki tek bir sözcük bile yazmadı. Şimdi otobüs duraklarının olduğu bir yerde gömülü, Elephant ile Castle’in karşısında. Ben, bir tek sözcük bile yazmayan ve o kavşakta gömülü olan şairin hala yaşadığına inanıyorum. Sizin içinizde ve benim içimde yaşıyor ve bulaşık yıkadıkları, çocuklarını yatırdıkları için bu gece burada bulunamayan pek çok kadının içinde. Ama o yaşıyor; çünkü büyük şairler ölmezler, onlar süreğinden varlıklardır; bizlerin arasında ete kemiğe bürünüp dolaşmak için fırsatları yoktur sadece. Bu fırsatı ona vermek sizin elinizde artık, diye düşünüyorum”</em></p><p>Bu yüzden kendimize yapabileceğimiz en büyük iyiliğin; kendimize ait bir oda, yalnız çıktığımız bir yolculuk ve içimizdeki kayıp yap-boz parçalarımızı bulup onları tamamlanmamız olduğunu biliyorum.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*IEcXOYJq--GfZO3LTWgoxQ.jpeg" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=e3ac861bd41c" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Yeter Ki Onursuz Olmasın Aşk!]]></title>
            <link>https://medium.com/@ezginazaksu/yeter-ki-onursuz-olmas%C4%B1n-a%C5%9Fk-9b5a684ef6ee?source=rss-86c0b65a1891------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/9b5a684ef6ee</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Ezgi Naz Aksu.]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 15 Dec 2021 13:06:01 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-12-15T13:06:01.617Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Benliğimizi bastıran, hareketlerimize, gülüşlerimize hatta gözyaşlarımıza bile birer halka geçiren zincirler var etrafımızda. Bu halkalar genişledikçe, zincirler sarıyor bedenimizi; ruhumuza doğru derinleşerek benliğimizi ele geçiriyor. Bazen sokaktaki bakkalın bir bakışı, yaş almış bir teyzenin göz devirerek hakkımızda ettiği bir iki lafı, bazen en yakınlarımızın hatta anne babamızın bizi yargılayan tavırları; hepsi kolektif yaşam kurallarına bir diğerini ekliyor. Doğruyla yanlışın arasına çok kalın bir çizgi örülürken, aslında her zaman kalabalık olanlar kazanıyor. Tezer Özlü Kalanlar kitabında şöyle söylüyor:</p><p>“Sen hiçbir işe yaramaz değilsin. Seni senden çalan, toplumdur.”</p><p>Bu bağlamda, doğruyla yanlışı, namusluyla ahlaksızı, özgürlükle tutsaklığı belirleyen, her zaman kalabalıkların ortak sesi oluyor.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*GSMMpPp6bRr4wbSsTSUuuQ.jpeg" /></figure><p>Bir başkasıyla aynı özgürlük tanımında buluşabilmek güç; birinin hayatı olduğu haliyle bile öbürünün en keskin kırmızı çizgilerine denk düşebiliyor. Bu durumda da, eğer o kırmızı çizgiler kalabalıkların ortak doğrularındansa, eğer öyle düşünenler sayıca çoksa, Tezer Özlü’nün dediği gibi, gerçek benlik ve aslolan kimlik bir bakıma yok edilmeye çalışılıyor toplum tarafından.</p><p>Bunu sağlamaksa oldukça kolay; farklı bulduğunu dışlamak, hiç tanımadan arkasından atıp tutmak, yok etmek istemek hatta bunun için eyleme bile geçmek, artık bir refleks gibi. Nefret, aslında gerçek bir mermi kadar etkili. Ama her ne kadar güçlü olsa da bu kalabalığın öfkesi, o nefretin karalığından şimşekler çakıp fırtınalar da kopsa, günün sonunda gökkuşağı çıkmaya devam ediyor gökyüzünün en parlak yerinde. Renkler, yağan yağmurlara ve kopan fırtınalara inat, tüm gerçekliğiyle göğün en tepesinde uzanmaya başlıyor. Bu yüzden korkulan, dışlanan, yok edilmeye çalışılan birbirinden farklı renklerin her biri, yaşamaya ve yağmurlara direnmeye devam ediyor.</p><p>LGBTİ+ bireylerin hak mücadelesi, onlar vazgeçmeden ve yorulmadan yıllardır sürüyor. 2020’li yıllara geldiğimiz günümüz dünyasında, uzayda yaşamı konuşacak kadar ilerlemişken, hala hayatın tutamadığımız bir yerinden haklar ve özgürlükler uğruna mücadele vermek, insana gülünç geliyor. Düşünüyorum da, hoşgörü kelimesi bence böyle anlarda anlamını fazlasıyla yitiriyor, sanki yine bir yerlerinden doğruyla yanlışı tartıp, üsten bakışlarla LGBTİ+ bireyleri süzmeye başlıyor gizli gizli. Aslında hoş görülecek ve kabul edilecek bir durum olduğunu düşünmüyorum, maalesef ki bu topraklarda “o da böyle biri canım, herkes özgür olmalı” cümleleri bile, aslında gizli bir ayrıştırıcı perdenin arkasına saklanıyor. Normalleştirmek, hoş görmek ve kabul etmek. Bütün bu ifadeler bana sanki içten içe yanlış terazisine koyduğumuz ama yüce gönüllülüğümüzden affettiğimiz kişileri topluma kazandırıp aramızda dahil ediyormuşuz gibi hissettiriyor. Ama kimse normalin sınırlarını, o övündüğümüz hoş görüdeki kalıpları veya kimin kimden üstün olup da kabul verebileceğini konuşmuyor. Yargılar çoğalıyor sonra; toplumun en küçük birimden başlayıp, suya atılan bir taş gibi daireler halinde büyüyerek yayılıyor. Babalar bir kadına aşık olduğu için kızlarını, anneler yanlış bedende doğru bir ruh olan ve hissettiği gibi yaşamayı seçen oğullarını, o yaşlı teyzeler öyle giyinmemesi icap eden erkek çocuklarını ve daha nicesini yargılamaya, incitmeye hatta zarar vermeye başlıyor. Bir kadınla bir erkeğin elele yürümeleri içlerini ısıtırken belki, aynı yerden ve aynı şiddetle aşık olan bir homoseksüel çifti birlikte görmeye kimse tahammül edemiyor. Yaşasınlar da biz görmeyelim cümleleri duyulmaya başlıyor sonra. Olduğu haliyle ve hissettiği şekilde görünür olmak, homofobinin temel taşlarını oluşturuyor. Ancak ne olursa olsun, günün sonunda sevginin, aşkın, özgürlüğün ve en önemlisi ruhun kazanacağını umut ediyor LGBTİ+ bireyler, bunun için o korkulan, nefret duyulan, bazıları tarafından anlamlandırılamayıp engellenmesi için her şey yapılan Onur Yürüyüşü, her yıl Haziran ayının sonunda renklerin coşkusuyla görünür olmayı sürdürüyor.</p><p>Onur Yürüyüşünün hikayesi aslında oldukça eski, 1960’lı yılların sonuna dayanıyor. 50 ve 60’lı yılların Amerikasında bazı ülkelere kıyasla daha fazla ayrımcılığa ve şiddete uğrayan eşcinseller, kimliklerini ve cinsel yönelimlerini açıkça ifade ettiklerinde girebilecekleri mekan, bulunabilecekleri bir alan bulmaka zorlanıyorlardı. Nadir olarak sahiplerinin de eşcinsel olduğu barlar kapatılırken, çoğu da mafyanın yönetimi ile işletilmeye devam ediyordu. Mafyanın işlettiği bu barlardan biri olan Stonewall Inn, New York’un Greenwich semtinde yer alıyordu ancak polislerin mekana baskınları, yine de düzenli şekilde devam ediyordu. Çoğu zaman kalabalığı dağıtıp geceyi sonlandırırken, bazen de rüşvet alıp yollarına gidiyorlardı. O zamanlar, benliklerini olduğu gibi ve özgürce yaşamaktan başka bir arzuları olmayan kalabalığın, aslında kimseye zararı yoktu. Sadece, rol yapmak istemiyor ve kendileri olmak istiyorlardı. Stonewall Ayaklanması olarak bilinen olaydan yıllar sonra çekilen bir belgeselde, o gece orada bulunan bir kişi “Mekanda su bile bulamazdınız, fakat bunun hiçbir önemi yoktu. Çünkü orası bize ait olan tek yerdi.” Diyerek kendileri gibi davranmanın aslında ne kadar önemli olduğunu belirtecek ve üzerinden yıllar geçmesine rağmen o gecenin LGBTİ+ bireylerin hak mücadelesinin mihenk taşı olduğunu anlatacaktı.</p><p>Tarih 28 Haziran 1969’u gösterdiğinde, Stonewall’de sıradan bir akşamdı. Gecenin ilerleyen saatlerinde mekanı basan polis, müziği kapattı ve kimlik kontrolü yapmaya başladı. Trans bireyleri tutuklayan, direnen kalabalığa şiddet uygulamaktan çekinmeyen polis, o sıradan gecede aslında beklenmedik bir tepkiyle karşılaştı. Mekanın dışında olayları izleyen kalabalıkla beraber bardaki herkes, polislerin müdahelesini protesto edilmeye başladı. Olaylar gitgide büyüyordu, aslında rutin haline gelmiş bir polis baskını, bardağı taşıran son damla olmuş ve bardaki herkesi öfkelendirerek harekete davet etmişti. Ayaklanma tüm şiddetiyle devam ederken, polislerin yetmediği kalabalık sakinleşip boyun eğmeye pek niyetli değildi. 4 gün süren olaylar sırasında yüzlerce kişi yaralandı, çokça kişi gözaltına alındı ama LGBTİ+ bireyler ilk kez “eşcinsel olmaktan utanmıyoruz” diyerek seslerini yükseltme cesareti gösterdi.</p><p>Stonewall Ayaklanmasının birinci yıl dönümü olan 28 Haziran 1970’de, New York, San Francisco ve Los Angeles’ta eş zamanlı olarak ilk Onur Yürüyüşü düzenlendi. İlk yürüyüşte 2 bin kişiyi bulan kalabalık, her yıl dünyanın her yerinden binlerce kişinin katılımıyla, renkli bayrakları gökyüzünde sallandırmaya devam etti.</p><p>Stonewall Ayaklanmasının anısı korunurken; yaşanan olaylar, değişen dünya ve hak mücadelesi uğruna ölenler, LGBTİ+ bireyleri korumaya yetmedi. Yılın sadece 1 ayında görünen ve sallanan gökkuşağı bayraklarıyla bile rahatsız olan toplumun bazı kesimleri, hak mücadelesi uğrunda ölen bireyleri, katledilen kişileri, dışlanan, şiddete uğrayan ve yaşam hakkı tanınmayan bireyleri unutmayı ya da görmezden gelmeyi tercih etti. Bir kadının bir başka kadını sevmesi, bir erkeğin kadın gibi giyinmesi; onların nefretini ve öfkesini kazanmak için yeterli sebeplerdi.</p><p>Hepimiz insandık oysa, kimse kimsenin hayallerini, bir diğerinin en zayıf özelliklerini, sevdiklerini ve nefret ettiklerini, işini ve hobilerini konuşmadı. Cinsel yönelimleriydi esas mesele, onları yargılayanların öğrendiği şekilde sevmemeleriydi, bildiği türden giyinmemeleri, alışık olduğu halleri seçmemeleriydi.</p><p>Bu yüzden her yıl Haziran ayında görmeye alıştığımız LGBTİ+ bayrakları sallanırken renkleriyle, aslında yıllar önce Stonewall’da başlayan mücadele bir türlü sona ermedi. Kimisi yok etmek istedi o bireyleri, öldürmek, zarar vermek ve dövmek istedi; kimisi arkadaşıyla ettiği bir sohbet içinde bir kısa küfürün arasına sıkıştırıverdi. Bazıları benim de gay arkadaşlarım var ama..diye başladığı cümlelerle kendi terazisindeki ahlak ilkeleriyle tartarken eşcinsel bireyleri, bazıları hiç tanımadığı insanları kıyafetleriyle, mimikleriyle yargılamaya devam etti.</p><p>Onur ayı ilan edilen Haziran ayının ortalarındayken; bu yazıyı benim yaşımdayken öldürülen, belki benimkilerden farklı ama kendisine ait hayalleri ve arzuları olan, benim gibi kalbi kırılmış belki de mutluluktan ağlamış, ancak 2017’de bir cinayetle hayatına son verilmiş Hande Kader için yazıyorum. Onun gibi belki de hiç ismini duymadığımız şekilde katledilen, şiddete uğrayan, dışlanan, ayrıştırılan herkese aslında yalnız olmadıklarını söylemek istiyorum.</p><p>Tercihleriyle değil yönelimleriyle, rol yapmak zorunda kaldıkları yerden değil de esas benlikleriyle; yılmadan ve korkmadan hatta boyun eğmeden eşit bir yaşam için mücadele eden herkesin, bir gün gökkuşağı gibi özgürce renklerini gösterebilmesini diliyorum. Aşka prangalar vurmadan; insanı dili, dini, ırkı ve cinsiyeti olmadan sevebilen herkesin, diğerlerine de sevmeyi inatla öğretebilmesini istiyorum aslında. Renklere kör kalmadan, özgür ve eşit bir yaşam için, aşkın onursuz olmamasını diliyorum.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=9b5a684ef6ee" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Yazmalısın]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/yazmalisin-54819d0e0e1e?source=rss-86c0b65a1891------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/54819d0e0e1e</guid>
            <category><![CDATA[şiir]]></category>
            <category><![CDATA[kişisel-gelişim]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[edebiyat]]></category>
            <category><![CDATA[yazmak]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Ezgi Naz Aksu.]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 10 Aug 2020 15:51:53 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-08-11T09:38:07.896Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>Yazmalısın</h4><p>Dökmelisin kelimeleri kırıldıkları yerlerden aşağıya. Ne var ne yoksa içinde, hatta belki de dışında, bir bir anlatmalısın. Hayattaki olmazlarını anlatmalısın mesela. En keskin tabularından, kırmızı çizgilerinden ve duvarlarından dem vurmalısın. İnsanın olduğu kadar, olamadıklarından, olmaktan uzak duracaklarından da ibaret olduğunu biliyorsun çünkü. Kaçtığı renklerden ve ayıpladığı çizgilerden benzediğini biliyorsun. Nedir mesela senin kırmızı tarafın, ruhunun girilmez bölgesi, hayatının çıkmaz sokağı? Yalan? Sadakatsizlik? Tek tek bulmalısın. Ama tüm bunları anlatmadan anlayamazsın. Dökmeden, toparlayamazsın. Ve bazen de kırılmadan, yenisine sahip olamazsın.</p><figure><a href="https://bit.ly/instagram-MediumTurkceYayin"><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*xQsrG_42U_gGqidBC3szeA.png" /></a></figure><h4>Yazmalısın.</h4><p>Cesur davranarak, içine ayna tutmalısın böyle. Belki de bundan korkuyorsun. Karşılaşacaklarından veya görmek istemeyeceğin taraflarınla yüzleşmekten çekiniyorsun. Aynada gözlerinin içine korkusuzca bakabiliyor musun mesela? Ürkmeden, kendini inceleyebiliyor musun? Kendini beğenmemek yada hoş bulmamak derdi değil de, günün sonunda etrafından insanlar çekildikten sonra başbaşa kaldığın kişiye tahammül edebiliyor musun? Kendinle vakit geçirirken, dört duvar arasında kimse seni görmüyorken yaptıkların asıl gerçek karakterindir derler, biliyorsun. Rol yapmadan, sahte gülücükler saçmadan veya sahip olmadığın cümlelere annelik yapmadan olduğun kişi, yalnızca aynadaki yansıman tek başınayken gerçek olur. Buna katlanmak zor geliyor, anlıyorum. Ama korkmamalısın. Cesur davranıp, yüzleşmelisin. Başkasında aradığın sevgiyi, başkasından görmeyi dilediğin şefkati, hatta başkasına duyduğun nefreti ve öfkeyi, önce kendi içinde aramalısın. Aramadan bulamayacağını sen de biliyorsun, bu yüzden ısrar ediyorum;</p><h4>Yazmalısın.</h4><p>Tüm keskin köşelerini ve tahammül edemediğin sayısız sen’leri içinde tanıştırmakla beraber, kendini keşfetmeye vakit ayırmalısın. Net cevaplar vermek zorunda değilsin. Bırak, gri kalsın bazı yerlerin. Siyah veya beyaza adanmışlık, salt doğruyu getirmeyecek, biliyorsun. Bugün taptığını, yarın taşlamak, seni daha az doğru, daha az kararlı yapmayacak. Ama seçimlerinde ve hayallerinde, kendi yolunda yürüdüğün her bir metrede, sen olabilmen, başkalarından önce verebildiğin cevaplarla sağlanacak.</p><p>Bir kelime ötekini, bir cümle koca bir sayfayı doğuracak inan bana. Hissettiklerin somutlaşınca, başka bir boyutta, başka bir evrende varlığını tamamladığında, içinde bir rahatlama olacak. Belki şaşıracaksın ilk başta, bunca şey, bu küçük bedende nasıl taşınıyor diyeceksin. Zihninin gücüne hayret edip, kırılganlığınla tanışacaksın. Kırılgan olmaktan çekineceksin, bunca yıl, taşla kaplamaya çalıştığın kalbini, tekrar örtmeye çalışacaksın belki de. Ama yapma. Kırılgan olmak, cesaretin ilk adımıdır bunu unutma. İçine ayna tutmaktan, aynada gördüklerine uzun uzun bakmaktan, daha kıymetli değildir daha sert olmak. En çok da, kendine acımasız olmak, kırılganlığını kabul etmekten daha zor değildir, öğreneceksin. Bir adım atarsan kendine, kırıldığın yerlerden, nefret ettiklerinden, aşık olduklarından bir adım öteye gidip kendine doğru yürürsen, iyileşeceksin söz veriyorum. Tüm bunlar için, yapman gerekeni biliyorsun.</p><p>Yazmalısın ve keşfetmelisin derinliklerini herkesten önce.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/564/1*4etwr5GMAjHYqQ7P1FIAeg.jpeg" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=54819d0e0e1e" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/yazmalisin-54819d0e0e1e">Yazmalısın</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Arayış]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/aray%C4%B1%C5%9F-fa0ece523086?source=rss-86c0b65a1891------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/fa0ece523086</guid>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Ezgi Naz Aksu.]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 26 Jul 2020 00:08:39 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-07-27T07:08:14.920Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/564/1*vhi30589Py-64VI28SZdRg.jpeg" /></figure><p>Şarkılar geçiyor hayatlardan,</p><p>notalar çoğu zaman ansızın bitiveriyor.</p><p>Yollar kesişiyor, bazen çıkmaz sokaklardan geçilmiyor</p><p>Bir yan yol arayışındayken,</p><p>bir cılız sokak lambası ışığında</p><p>insan bazen yolunu kaybediyor.</p><p>Dostlar kalkıyor o kalabalıklar sofralardan,</p><p>bir çoğundan artık haber alınmazken,</p><p>eski sandalyelerde yeni hikayeler anlatılıyor.</p><p>İnsan anlamıyor,</p><p>yaş almak mı yaşanmışlıkları beraberinde getiren</p><p>yoksa kaybetmek mi kazandığını sandıklarını,</p><p>öğrenemiyor.</p><p>Bir arayış mı 50–60 yıla sığdırılan bu çizgi,</p><p>yoksa</p><p>sahip olmak yanılgısı mı,</p><p>bilinmiyor.</p><figure><a href="https://bit.ly/instagram-MediumTurkceYayin"><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*xQsrG_42U_gGqidBC3szeA.png" /></a></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=fa0ece523086" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/aray%C4%B1%C5%9F-fa0ece523086">Arayış</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Bazı Satırlar]]></title>
            <link>https://medium.com/@ezginazaksu/baz%C4%B1-sat%C4%B1rlar-d32f53b037e5?source=rss-86c0b65a1891------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/d32f53b037e5</guid>
            <category><![CDATA[edebiyat]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe-yayın]]></category>
            <category><![CDATA[şiir]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Ezgi Naz Aksu.]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 06 Jun 2020 22:50:49 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-06-08T19:44:05.777Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/564/1*1sb5Kxqd6CZ304PlPG8kbg.jpeg" /></figure><p>Sana yazdığım satırlara sarılıyorum bu gece.</p><p>Soğuğu en kalın harflerinle örtüyorum.</p><p>Gölgelerle konuşup,</p><p>şiirlerle dans ediyorum.</p><p>İnan,</p><p>ben de deniyorum.</p><p>Yaşamaktan çok</p><p>bir nefes arasına sıkıştırılan anları,</p><p>tüm kuvvetle ciğerime çekiyorum.</p><p>Yıldızlarla göz göze gelip</p><p>ay dedeyle konuşuyorum.</p><p>İnan,</p><p>ay dede neden bu kadar yaşlı olmak zorunda,</p><p>ben de bilmiyorum.</p><p>Rüzgarı göğsüme yiyerek,</p><p>kalbime keskin bir törpüyle şekil vererek</p><p>bitirirken bir gün doğumunu daha,</p><p>bana yazdığın satırlara sarılıyorum bu gece</p><p>ve maalesef,</p><p>seni hala çok özlüyorum.</p><figure><a href="https://bit.ly/instagram-MediumTurkceYayin"><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*xQsrG_42U_gGqidBC3szeA.png" /></a></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=d32f53b037e5" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Gözler Kalbin Aynasıdır]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/g%C3%B6zler-kalbin-aynas%C4%B1d%C4%B1r-d524cb92f8e4?source=rss-86c0b65a1891------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/d524cb92f8e4</guid>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[edebiyat]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Ezgi Naz Aksu.]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 29 May 2020 14:37:08 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-05-30T08:30:10.779Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Gündemimizin küresel anlamda çok yoğun ve karmaşık olduğu günlerden geçiyoruz. Dünyayı etkisi altına alan bir virüsle; zengin- fakir, genç-yaşlı her ırktan ve her kesimden insan, toplu halde mücadele etmeye çalıştığımız bir sürecin içerisindeyiz. Ama hayat, ‘durdur’ düğmesine basarak ara veremediğimiz bir ritme sahip ve yaşamaya devam ediyoruz; bir takım gelişmelere yine çarpıyor kalbimiz, üzülüyoruz veya sevinerek kutlamalar yapıyoruz. Gündemin hızlı değişmesi ve bir o kadar da çabuk unutulması yeni bir alışkanlık değil insanlık tarihinde ancak, belki de insan soyunun tutarsızlığını, biraz da iki yüzlülüğünü; böyle net görebildiğimiz bir haftadan ilk kez geçiyoruz.</p><p>Bir tarafta, dünyanın her yerinden insanları bilgisayarların başına kilitleyen ve heyecanlandıran gelişmelerle Elon Musk’ı ve Space X’i konuşuyoruz. Uzaydan bahsediyoruz, bir umut olabilir mi bu insanlığın geleceği için, ya başarılı olursa, uzayda, hiç bilmediğimiz gezegenlerde insan yaşamı başlayabilir mi diye beyin fırtınası yapıyoruz. Burada, insanlığı etkileyecek, hatta belki de etkisi çok fazla şeyi değiştirecek bir şeyden konuşurken, aslında dünyanın; bilimin, teknolojinin ilerlemesinden, insanlığın artık harekete geçerek belki de yeni bir geleceğin temelini atma vizyonundan bahsediyoruz. Burada, değişimden bahsediyoruz hepimiz; gelişimden, hayata büyük pencerelerden bakabilmekten ve harekete geçmekten; kalıpları yıkmaktan, tabuları kırmaktan konuşuyoruz. Ama bunun yanında, aynı yılda yaşayan, aynı dünyayı paylaşan aynı “insanlık” olarak, bir polisin ellerinde son nefesini vererek öldürülen bir siyahiye gösterilen nefreti, şiddeti; aynı ekranlardan izliyoruz ‘hala’ .</p><figure><a href="https://bit.ly/instagram-MediumTurkceYayin"><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*xQsrG_42U_gGqidBC3szeA.png" /></a></figure><p>İnsanlığın ilerlediğini düşündüğümüz noktadan, bir şekilde kırılıyoruz böylece aniden. Yıllar önce verilen onca savaşlardan, mücadelelerden, dökülen kanlardan ders alınmadığını, bir şekilde görüyoruz bir davranış ile. Bir yanda bir minik kum tanesi kadar yer kapladığımız şu dünyadan uzaya, diğer gezegenlere keşfe çıkacak kadar genişlerken ufkumuz, diğer yanda hala bazı ünvanların, rozetlerin ve kimliklerin arkasına sığınıp ayrımcılığa, ırkçılığa, şiddete ve nefrete yönelecek kadar küçülebiliyor vicdanımız.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/562/1*OJc0AH2DhbHjP3ZbtxzubQ.jpeg" /></figure><p>Oysa tüm bunları geride bıraktığımızı sanarak belki de umut ederek sürdürüyorduk yaşantımızı, belki de göz yumuyorduk. Artık eskide kaldığını düşündüğümüz bu davranışları sadece “kurgu” filmlerde görüyor gibi davranmıştık bu süreçte. Mesela American History -X filmini izlemişsinizdir, 1999 yılında çekilen filmde ırkçılık, ayrımcılık ve faşizm en çıplak haliyle işleniyordu. En rahatsız edici sahneleriyle, hatta izlerken gözlerimizi kapatacağımız bir boyutta görmüştük hepimiz bu öfkenin en yüksek halini. İzleyen herkesin yıllar geçse bile zihninden silemediği bir sahne kalmıştı filmin verdiği mesajlarla beraber geride; karakter Derek’in bir siyahinin ağzını kaldırım taşına dayayarak üzerine basarak öldürdüğü o sahne, akıllardan silinmemişti. Gerçekliğimize değinen ama sonuçta kurgu olan bu eserleri, gerçek hayatımızda göreceğimizi düşünmemiştik artık, izledik, duygulandık, belki düşündük bir süre üzerine ama, bunu gerçek hayatta deneyimleyeceğimize ihtimal vermedik bunca zaman sonra. Oysa bazı şeyler ne yıllarla, ne mücadelelerle ve dökülen kanlarla değişmedi; tarih günün sonunda kurgu da olsa, gerçek de; tekerrür etti ve aynı yerden yakaladı hepimizi.</p><p>İşte biz, George Floyd’u öldüren polisin gözlerinde, tam o akıllardan silinmeyen American History-X’ deki bakışı gördük. Derek’in filmdeki siyahinin kafasını kaldırıma dayadığı yerden basarak öldürmesi, Floyd’un boğazına bastırılan polisin diziyle aynıydı. Filmde Derek’in kardeşinin çığlıkları, etraftaki insanların polise dur demesiyle benzerdi aslında ve; hepsinin sonunda; Derek’le o polis memurunun gözlerindeki nefret, öfke, yaşadığı haz ve yaptığından duyduğu gurur; tıpatıp aynıydı.</p><p>Burada çok tutarsızdık işte, iki yüzlüydük hala. Bir noktada yıllar sonra belki de uzaya taşınan insan yaşamının ilk şahitleri olarak anılacağımızı düşünürken, bir noktada 21. yüzyılda hala insanların ten rengine göre ayrıştırıldığı, nefretle ve öfkeyle şiddete maruz bırakıldığı bir döneme tanıklık ettiğimizi gördük. Bir kısmımız bazı yükleri sırtlanıp ilerlemek isterken, uçmak isterken uzayın derinliklerine, bir kısmımız sığ düşüncelerin okyanusunda boğularak gerilemeye hatta terör estirmeye devam etti. Gözler kalbin aynasıydı gerçekten, kiminde azmi, tutkuyu, heyecanı görürken, başkalarında nefreti, hırsı ve öfkeyi gördük. Bundan 50 yıl önce konuştuğumuz konuları hala tartışır mıyız 50 yıl sonra bilinmez ama, tıpkı filmdeki gibi bazı bakışların tarihin sayfalarına kazınacağının garantisini verebiliriz birbirimize. Bir yanda, gözlerini gökyüzüne dikmiş kararlı, yenilikçi ve heyecanlı bakışları izlerken, diğer yandan yok etmekten haz duyan öfkeli ve nefret dolu bakışları, bundan 50 yıl sonra da başka yüzlerde, başka bedenlerde göreceğimiz maalesef kesin bu tarihte.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*QFU92jKz2E2GZSvvS6Ywng.jpeg" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=d524cb92f8e4" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/g%C3%B6zler-kalbin-aynas%C4%B1d%C4%B1r-d524cb92f8e4">Gözler Kalbin Aynasıdır</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>