<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Faik İzan on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Faik İzan on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@faikizan?source=rss-36603da3cea------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*q9T-kUVAysgjCno80PHrQA.jpeg</url>
            <title>Stories by Faik İzan on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@faikizan?source=rss-36603da3cea------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Mon, 16 Nov 2026 19:00:45 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@faikizan/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Taşınmak Üzerine Düşünceler]]></title>
            <link>https://mediumturkiye.com/ta%C5%9F%C4%B1nmak-%C3%BCzerine-d%C3%BC%C5%9F%C3%BCnceler-528c2a55bbcb?source=rss-36603da3cea------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/528c2a55bbcb</guid>
            <category><![CDATA[hayat]]></category>
            <category><![CDATA[deneme]]></category>
            <category><![CDATA[seyahat]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[edebiyat]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Faik İzan]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 18 Jul 2026 09:14:22 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-07-20T11:33:30.331Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*XppQXZZBU_leclzvRHFUdQ.jpeg" /><figcaption>Fotoğraf: Faik İzan</figcaption></figure><p>Ağzı açık koliler, buruşuk gazete kağıtları, tozlu raflar, battal boy çöp poşetleri.</p><p>İnsan evini taşır.</p><p>Tuhaftır, bu eylemi “evini taşımak” olarak tanımlamak çünkü evimiz, daire, yani apartmanın ta kendisi aslında geride bıraktığımız yegane şeydir taşınma eyleminde.</p><p>Taşıdığımız yuvamızdır; donmuş beton ve demir karışımının sarmaladıkları, anılarımız, rutinlerimiz, kısacası hayatımız…</p><p>Duvarları taşımayız örneğin, ya da ahşap parkeleri, balkonu da taşımayız mesela ya da kumruların pencere pervazına yaptığı eğreti yuvayı. “Ev” bir taşınmazdır ve taşınmazlar taşınmazlar.</p><p>Elbette “ev” kelimesinin “yuva” anlamında da kullanıldığının farkındayım, evlenmekte olduğu gibi. Yine de bu kelime, en azından benim için, fiziksel yapı anlamına çok yakın geliyor.</p><p>Tüm bu söylediklerime rağmen ben de herkes gibi “yuvamı taşıyorum” yerine, evimi taşıyorum, ya da kısaca, taşınıyorum diyorum.</p><p>Artık bu evi terk ediyorsun. Lav rengi gün batımlarını izlemek, ya da arada bir duyduğun üst komşuların tartışmalarına bir taraf olmak yok artık. Abonelikleri kapatmalı, evi de temiz bırakmalı…</p><p>Aynı şehir içinde başka bir semte taşınmak, aynı ülke içinde başka bir şehre taşınmak, ya da aynı gezegen içinde farklı bir ülkeye taşınmak mümkün. Bunların hepsi farklı hissiyatlar ve lojistik mücadeleler ile çıkıyor insanın karşısına.</p><p>Aynı gezegen içinde farklı bir ülkeye taşınmak en heyecanlı türdür birçokları için. İnsan farklı bir ülkeye taşınırken, genelde olumlu bir gelecek tasviri, nadir bir tür umut sıkıştırır valizine ve bu, içinde yaramaz kelebeklerin uçuşmasına sebep olur.</p><p>Taşınmanın motivasyonları da oldukça çeşitlidir. Kimi zaman biriyle aynı eve yerleşmek için, kimi zaman birinden uzaklaşmak için, bazen aile evinden çıkmak, ya da bir öğrenci yurduna yerleşmek için yapılabilir.</p><p>Yaşanılan ev küçük geliyor ve daha büyük bir eve geçmek gerekiyor olabilir. Ya da oturduğu evin kirası kazancından daha hızlı yükseldiği için daha küçük bir eve geçmek zorunda kalıyor olabilir insan.</p><p>İş dolayısıyla da yapılır taşınma eylemi aşk dolayısıyla da.</p><p>İşçi olarak taşınmış kimileri farklı ülkelere, dilini bile konuşmadığı topluluklara dahil olmuşlar; yalnız ve yabancı hissetmişler, kendi içlerine kapanıp, sadece kendileri gibi olanlarla iletişime geçmişler mümkün olduğunca. Sılayı gurbete getirme arzusuyla yanıp tutuşmuşlar.</p><p>Kimileri ise gittikleri ülkede kendilerini kabul ettirmek için olabildiğince kendilerini değiştirmeye girişmiş; dış görünüş, konuşma şekli, hatta düşünce yapısı…</p><p>Yedikleri her darbe, çarpıldıkları her kültür şoku, memleketlerine olan burukluğu, acıma duygusunu, hınç alma isteğine çevirmiş. Düşük refah seviyesi en büyük günahlardan biri olarak kabul edilmiş. Fakir anne babadan utanmak gibi, hayatta kalma arzusunun getirdiği yabani korkular, insanı özüne, ülkesine ötekileştirmiş.</p><p>Daha önce de farklı ülkelere taşındım. Belirli süre ve planlar çerçevesinde oralarda yaşadım. Farklı hayat tarzlarının kendi yaşamıma paralel şekilde, farklı coğrafyalarda var olduğu gerçeği beni hep bir simülasyondaymışım gibi hissettirdi.</p><p>Ama her şeye rağmen, iyiyi ve kötüyü paylaşabildiğin iyi insanlar yaşanan her tecrübeye olumluluk çarpanı katıyor, insanı şanslı hissettiriyor.</p><p>Yine bir valiz hazırlıyorum. Kahve ocakta demleniyor. Alain Souchon çalıyor. Kilo sınırlarını aklımda tutuyorum. Hiçbir zaman çok eşyanın getirdiği yükten haz almadım. Bu huy, valiz hazırlarken işimi kolaylaştırıyor.</p><p>Gideceğim ülkedeki tanışacağım insanları düşünüyorum ve geride bıraktıklarımı. Yeni evimi ve yeni sokağımı, muhtemel rutinlerimi düşünüyorum. Kışı sert olur diyorlar, pek endişelenmiyorum.</p><p>Ve hayat, bu tür düşünme aktiviteleri arasında usulca akıyor. İnsan ister istemez kendini çok ciddiye alıyor, belki de elinden başka bir şey gelmediği içindir. Ne zamanki usulca akan hayata kendini bırakıyor insan, işte o zaman, onu boğuyor sandığı akıntı, onu su yüzeyinde tutuyor.</p><p>Gerektiğinde valiz hazırlamak. Gerektiğinde valiz boşaltmak. Uzak diyarların çağrısına kulak vermek, merak etmek ötekileri ve elbette çok iyi bildiğini sandığın kendine dair olanları…</p><p>Herkes tabağına konulanlarla oyalanıyor. Kimisi lokmalarını uzun uzun çiğniyor, kimisi lambur lumbur yutuyor. Kimisi kendine acımayı seviyor, kimisi kendini yüceltmeyi… Kimileri de, bir üçüncü yol var mı merak ediyor.</p><p>Birkaç parça eşya daha koyuyorum valizime. Sivrisinek ısırığı bileğimi kaşındırıyor. Başımı kaldırıyorum, aynadaki yansımama denk geliyorum. Önce gözlerimi kaçırıyorum, sonra tekrar göz göze geliyorum kendimle. Muzip bir gülümseme beliriyor yüzümde ve yaramaz kelebekleri hissediyorum.</p><h4><a href="https://mailchi.mp/7de2811c7fe1/mektup-faik-zan">Listeye katıl</a>.</h4><h4><a href="https://akchay.com/">Müzik.</a></h4><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=528c2a55bbcb" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://mediumturkiye.com/ta%C5%9F%C4%B1nmak-%C3%BCzerine-d%C3%BC%C5%9F%C3%BCnceler-528c2a55bbcb">Taşınmak Üzerine Düşünceler</a> was originally published in <a href="https://mediumturkiye.com/">Türkiye Yayını</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Kendine Güvenmek Üzerine]]></title>
            <link>https://mediumturkiye.com/kendine-g%C3%BCvenmek-%C3%BCzerine-f4661b6f7bd3?source=rss-36603da3cea------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/f4661b6f7bd3</guid>
            <category><![CDATA[edebiyat]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[hayat]]></category>
            <category><![CDATA[deneme]]></category>
            <category><![CDATA[felsefe]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Faik İzan]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 08 Jun 2026 17:55:58 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-06-13T06:21:29.831Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*wNffqlijgsd6QixfCAYn9g.jpeg" /></figure><h4>Veya bir laf salatası</h4><p>Kendine güvenmek, en temel hayatta kalma iç güdülerine bir dayanak sağlaması açısından faydalı bir duruş ve birçok kültürde bir sonuç, bazı girdilerin birleşimiyle oluşan bir çıktı olarak görülür.</p><p>O adeta hak edilmesi gereken, sadece belirli yetkinliklerin kazanılması sonucunda elde edilebilecek bir erdem olarak kabul edilir.</p><p>Kendine güveni bir erdem olarak gören kültürlerde iyiliğin baskın olması ve günün sonunda iyiliğin kazanması ülküsü paylaşılır. Bu çevrelerde kendine güveni sadece erdem iddiasında bulunanların elde etmesi ve adeta sadece onların hak etmesi umulur.</p><p>Belki de bu tür kültürlerin bilinçaltında fokur fokur kaynayan naif akıl yürütme silsilesi şöyledir:</p><p><em>Kendine güven insanı güçlü kılar. İyiliğin baskın olması için iyi insanlar güçlü olmalıdır. Öyleyse iyi insanlara kendine güvenmek yaraşır.</em></p><p>Teoride oldukça iç rahatlatan ve kulağa ikna edici gelen bu mantık silsilesinin pratikte biraz farklı işlediği görülecektir. Zira kendine güvenmek iyi insanlara yaraşır olsa bile, onlar bunu kazanılan bir erdem olarak gördüğü sürece kendilerine güvenmeleri ya hiç gerçekleşmez ya da epey vakit alır.</p><p>Böylece karşımıza paradoksal bir tablo çıkar: erdem iddiasında olanlar kendine güvenme meselesini bir kazanım olarak kategorize ettiği için, onu sadece bir eylem olarak gören erdemsizler tarafından her zaman bastırılır. Çünkü erdem iddiasında olmayanlar karar vermede ve eylemlerini gerçekleştirmede her zaman hızlı ve iddialıdır.</p><p>Kendine güvenmek için yürümeyi öğrenmeyi bekleyen bir bebeğin, emeklerken kendine güvenen bebekten daha az yol almasını öngörmek çok da uçuk bir varsayım olmasa gerek.</p><p>İşte tam da bu noktada, dünyanın neden erdemli yetkinler tarafından değil de kendine güvenen aceleciler tarafından şekillendirildiğine dair bir ipucu alıyoruz.</p><p>Erdem sevdalıları kendilerini yetkin görmek ve dolayısıyla kendilerine güvenmek için olmayacak yetkinlik hedefleri koyarken, kendine güveni sadece bir eylem olarak görenler bir an önce iradeleri doğrultusunda hareket etmeye başlar.</p><p>Yine aynı zamanda, kendine güvenmeyi kazanılan bir erdem sayanlar, onu sadece bir eylem olarak görenlerin eylemlerini ahlaki normlar açısından irdelemekle meşgulken, kendine güvenenler dünyayı şekillendirir ve güçlerini pekiştirir.</p><p>Tarihte birçok tiran, lider ya da dünyayı iradesine göre bükmüş önemli kişinin, kendine güvenmek konusunda hızlı ve tutarlı hareket ettiği görülür. Kendinden şüphe edenler ise temkinli ve yavaşlıkları sebebiyle, kendine güvenenin yarattığı dünyayı yaşamaya mahkum olmuştur.</p><p>Sokrates ve benzeri karakterlerin hayatları bu söylediklerime çarpıcı birer örnek olarak gösterilebilir.</p><p>Sokrates, tüm felsefesini kendinden emin olmamak üzerine kurmuş ve karşısındakini sorgulayarak onun düşünme biçimindeki hataları kendi kendine görmesini (doğurmasını) amaçlamıştır. Sokrates’in kendini bir zihin ebesi olarak görmesinin sebebi de budur.</p><p>Sonuçta kendine güvenmede oldukça temkinli olan Sokrates, kendine güvenenler tarafından ölüme mahkum edilmiştir. Sürgüne gitme şansı varken bunu erdemsizlik sayarak reddetmiş ve baldıran zehrini içerek kendi infazını gerçekleştirmiştir.</p><p>Bu noktada erdem iddiasında olan kendine güvensiz bilmelidir ki eleştirdiği birçok yanlışın — dolaylı da olsa — sebeplerinden biri, onun kendine güvenme konusunda hevessiz olması ve meydanı erdemsize bırakıp muhalefet pozisyonunun tadını çıkarmasıdır.</p><p>Öyleyse karşımıza şöyle bir sonuç çıkar:</p><p><em>Erdemli kendine güvenmede erdemsizden çok daha yavaştır ve bu, onun dünyayı şekillendirmede ağır kalmasına, onun yavaşlığından doğan iktidar boşluğunun, kendine güvenmede atik olan erdemsiz tarafından doldurulmasına sebep olur.</em></p><p>Yapmak, hiç yapmamaktan her zaman daha uzun bir vakit alacaktır. Ve dünya arenasında kendine güvenmek, zamana karşı bir yarıştır.</p><h4><a href="https://mailchi.mp/7de2811c7fe1/mektup-faik-zan">Listeye katıl</a>.</h4><h4><a href="https://akchay.com/">Müzik.</a></h4><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=f4661b6f7bd3" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://mediumturkiye.com/kendine-g%C3%BCvenmek-%C3%BCzerine-f4661b6f7bd3">Kendine Güvenmek Üzerine</a> was originally published in <a href="https://mediumturkiye.com/">Türkiye Yayını</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Bir İlişki, İki İnsan, Bir Oda]]></title>
            <link>https://mediumturkiye.com/bir-i%CC%87li%C5%9Fki-i%CC%87ki-i%CC%87nsan-bir-oda-819a656bfe8c?source=rss-36603da3cea------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/819a656bfe8c</guid>
            <category><![CDATA[edebiyat]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe-yayın]]></category>
            <category><![CDATA[hayat]]></category>
            <category><![CDATA[deneme]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Faik İzan]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 01 Mar 2026 18:42:06 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-06-15T18:22:57.792Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*H9N2-AteqhvBHqQBXEok4w.jpeg" /><figcaption>The Walled Off Hotel’de bir oda.</figcaption></figure><p>Pencerede uçuşan tül perdesi ışığı bir kâğıt parçası gibi öğütüyor. Odanın karanlığına sızmayı başaran sinsi hüzme ise duvarda geometrik koreografide bir dansa girişiyor.</p><p>Köşede bir kadın aynada makyaj yapıyor. Pencerenin yanındaki sallanan sandalyede bir adam gazete okuyor. Aynı evreni tarayan iki çift göz farklı gezegenler görüyor. Peki evrenin aynı olduğunu söyleyen bakış açısı kimin?</p><p>Adam başını kaldırıp duvardaki hüzmeye bakıyor; üçgenler, kareler, daireler… Kadın aynadaki yansımasına bakıyor; çizgiler, beyaz diş ve fondöten.</p><p>Nasıl tanıştılar, ne getirdi onları bir araya? İlk görüşte aşk? Mantık birlikteliği? Çevre baskısı?</p><p>Odanın içinde gezinen bu dört adet göz birbiriyle buluşmuyor. El sallıyor köşedeki deve tabanı toprağa uzanmış tembel kaktüse. Kaktüs ise başını eğmiş dikenlerini törpülüyor.</p><p>Maddi ve manevi olan hiçbir zaman birbirine dolanmış halde ahenkle savrulmadı bu iki insanda. Birinin merakını teori cezbederken diğerinin tenini pratik okşadı.</p><p>Tanışmadan önce aynı hayalleri kurmak şöyle dursun, tanıştıktan sonra aynı rüyaları bile görmediler. Ama işte orada, altıya altı bu otel odasında birbirlerini varlıklarıyla şereflendiriyorlar.</p><p>Steril sohbetler alıyor vakitlerinin konuşarak geçen kısmının çoğunu. Etrafından dolaşılması gereken konular var. Eş anlamlıları kullanılan kelimeler ve sık sık kullanılan kızım sana söylüyorum gelinim sen anla söz sanatı.</p><p>Eğer aşk, insanın kendisini bir şeye körü körüne inandırmasıysa, bu inandırma eylemi, iç sesin aşkı küçümseyen çığlıklarını bastırma becerisi kadar kuvvetli olabilir. Bundandır ki romantikliğin daima altını oyan bu iç sesi bastıramayanlar hiç aşık olmamışlardır. Onlara gerçekçi denmesinin sebebi de budur.</p><p>İnsanları neyin bir araya getirdiğinden çok onları neyin bir arada tuttuğu merak ediliyor. Biriyle harcanan zaman ve efor arttıkça, birlikteliği bitirme cesareti de aynı doğrultuda azalıyor. Harcanan zaman ve eforun boşa gideceği fikri yaptırıyor insana bunu. Bir tür batık maliyet yanılgısı gibi.</p><p>Yine de aşk gibi meseleleri, rasyonel gagalarla didiklemek yerine şairlerin sayıklamalarına ya da ressamların fırça darbelerine bırakmalı. Kahramanlarımızsa ne şiirle meşgul ne de resimle.</p><p>Eğer hayatı çizen iki kalem varsa biri arzu, diğeri acı renginde olmalı. Çoğu zaman arzu, bazense acı ittirir insanı bir başkasına. Ve insan burnunu tıkayıp dalar bazı ilişkilere. İşte aşk satrancında arzu ve acı, şah ve vezir, yalnızlık korkusunu kullanarak böyle ileri sürer insan piyonlarını.</p><p>Çıkmaz olduğunu bildiği yollara girer insan gülümsemesi hiç çekici gelmeyen yüzlere gülümseyerek, “hiç olmazsa yüz egzersizi” deyip kendini inandırır. Yalnızlık tek yasal dopingdir kendini kandırma olimpiyatlarında. Ve yalnızlık insanı kendi duyu organlarına yabancılaştırır bazen.</p><h4><a href="https://mailchi.mp/7de2811c7fe1/mektup-faik-zan">Listeye katıl</a>.</h4><h4><a href="https://akchay.com/">Müzik.</a></h4><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=819a656bfe8c" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://mediumturkiye.com/bir-i%CC%87li%C5%9Fki-i%CC%87ki-i%CC%87nsan-bir-oda-819a656bfe8c">Bir İlişki, İki İnsan, Bir Oda</a> was originally published in <a href="https://mediumturkiye.com/">Türkiye Yayını</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Kendine Dürüst Olmanın Türleri Üzerine]]></title>
            <link>https://mediumturkiye.com/kendine-d%C3%BCr%C3%BCst-olman%C4%B1n-t%C3%BCrleri-%C3%BCzerine-2edc72b534d5?source=rss-36603da3cea------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/2edc72b534d5</guid>
            <category><![CDATA[hayat]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe-yayın]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[deneme]]></category>
            <category><![CDATA[felsefe]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Faik İzan]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 22 Feb 2026 16:58:11 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-02-25T05:28:28.663Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>Veya bir laf salatası</h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*LhsMhtnjCp5MZLPkMzWLNA.jpeg" /><figcaption>Demir Çağı’na tarihlenmiş bir mihenk taşı. © <a href="https://www.britishmuseum.org/collection/image/1614049963">The Trustees of the British Museum.</a></figcaption></figure><blockquote>Mihenk taşı: Altın, gümüş vb. madenlerin ayarını anlamak için sürtüldükleri bir tür taş.</blockquote><p>Kendine dürüst olma meselesinin üzerinde düşünmek, birçokları için başlı başına bir vakit kaybı olarak görünür. Çünkü çoğumuz eylemlerini kendi dürüstlük mihenk taşına sürttüğünde bırakacağı kalıntıların ortaya çıkaracağı sonuçtan emindir.</p><p>Gerçekten de, eğer evrensel bazı değerler yoksa, herkesin kendine özel benzersiz bir dürüstlük mihenk taşı olmasını beklemek hatalı olmamalıdır. Bu durumda da, yeryüzünde bügüne kadar yaşamış olan ve hala yaşayan kişi sayısı kadar tekil değerler kümesi var demektir.</p><p>Bu varsayıma göre, herkesin her eylemi kendisine göre “doğru” olarak kabul edileceği için hiçkimsenin dürüst olmamakla suçlanması mümkün olmayacaktır.</p><p>Yegane amacı zengin olmak olan birinin zengin olmak için her şeyi yapması ve gece kafasını yastığına koyduğunda herhangi bir suçluluk hissetmemesi onun kendine dürüst olduğu anlamına gelir. Ancak eğer bu kişi, zengin olmak için yaptığı bazı eylemlerin içten içe yanlış olduğunu düşünüp kendisini aksine ikna etmek için geceler boyu didiniyorsa kendisine dürüst olmadığı anlamına gelecektir.</p><p>Yine de, eğer bu kişi ikna çabaları sonucunda kendisini başta yanlış olduğunu düşündüğü bu eylemlerin doğruluğuna yürekten inandırdığında, yine “kendisine karşı dürüst” olma pozisyonuna gelmiş olacaktır.</p><p>Görünen o ki, “kendine dürüst olmak” derken eylemlerin evrensel olarak doğru olup olmamasına herhangi bir atıfta bulunmuyorum. Kişinin eylemlerinin doğru ya da yanlış olduğuna dair düşüncesiyle o eylemleri gerçekleştirip gerçekleştirmemesi arasındaki tutarlılığa bakıyorum.</p><p>Şimdi asıl konumuza gelelim.</p><p>Kendine dürüst olmayı, dürüstlüğü değerlendirirken alınan referans noktasına göre üçe ayırıyorum.</p><h4><strong>I</strong></h4><p>İlk tür, çocukluktan itibaren aileden ve çevreden öğrenilmiş değerlerin salt doğru olarak alınması ve kişinin eylemlerini bu değerlere karşı tartmasıdır.</p><p>Kişi, eylemlerinin bu değerlerle örtüştüğü oranda kendini dürüst sayar. Bu sınıfa girenler genelde kendi değerlerini evrensel doğru olarak görür ve bu değerlere uymayanlara en kibar tabiriyle acıyarak bakarlar.</p><h4>II</h4><p>İkinci tür ise, insanın aile ve çevresinden hazır olarak aldığı bu değerleri sorgulaması ve onu kendisi yapan fabrika ayarlarına bir çomak sokmasıyla gerçekleşir. Din, vatani değerler, ilişkiler, aile… hiçbir kutsal güvende değildir ve her biri sorgulanmak için birer obje haline gelir.</p><p>Bu tür, ilkinden farklı zorlukları kendi içinde barındırır zira bu değerleri sorgulamak o değerlere sahip olan tüm insanları da dolaylı olarak mercek altına almak demek olacaktır. Bu sorgulamalar birçoklarını aynı Sinoplu Diyojen gibi yalnızlığa itmiş, kibrin tırmanması zor tepelerine ya da bir fıçının içine hapsetmiştir.</p><p>Bu türe mensub kişiler tek tek, kimi zaman da toptan sorgulayıp ıskartaya çıkardıkları değerlerin yerine yenilerini koyarken, bu yeni değerlerin evrensel doğru olduğuna yürekten emin olurlar. Bu açıdan bakıldığında, değerlere iman etme noktasında ilk türle oldukça benzer bir yapı gösterirler.</p><p>Entellektüel meselelerle mesai harcayanları sıklıkla bu tür değerleri sorgularken bulabiliriz. Kendi alanlarında derinleştikçe, alanlarının dışında kalan meselelerde de kendi fikir dünyalarını gerekli bir evrensel standart noktası olarak görerek bir çeşit entelektüel faşizm sarmalına kapılabilirler.</p><h4>III</h4><p>Kendine dürüst olma meselesinde bir üçüncü tür ise değerlerin sahipliğinde mistik bir rastgeleliğin hakim olduğunu kendilerine bir şekilde itiraf edenler vardır.</p><p>Bu kişiler, doğru olarak tanıdıkları değerlerin aslında öznel bir süzgeçten geçtiği için değil, sadece ve sadece kendilerine bu şekilde öğretildiği, ya da kendilerine hoş geldiği için doğru olarak kabul ettiklerinin farkındadırlar.</p><p>Bu gruptakiler, mevcut değerlerini kabul edebilir ya da sorgulayabilir ve hayatlarını bu değerler doğrultusunda yaşayabilirler. Fakat onlar, birinci ve ikinci türden farklı olarak bu değerleri salt doğru değerler olarak görmezler.</p><p>Bu şekliyle, ilk ve ikinci türden daha incelikli bir farkındalık seviyesine sahip oldukları öne sürülebilir. Üstelik, kendilerine doğru gelen değerleri salt doğru olarak görmemeleri, onların dürüstlük seviyelerinin ilk ve ikinci gruptan ayrı bir kategoride değerlendirilmesini de gerektirebilir.</p><h4>Bitirirken birkaç soru</h4><p>Laf salatamı servis etmeden önce son birkaç dokunuş daha yapmak istiyorum.</p><p>Bir insanın kendi değer yargılarına göre yanlış yaptığını kabul ederek yanlış yapmaya devam etmesi ne derece mümkündür?</p><p>Yanlış yapan ve yaptıklarının yanlış olduğunu kabul eden birinin zihnine konuk olduğumuzda gerçekten orada duyduğumuz sesler, pişmanlık ve utangaçlıktan mı ibarettir? Yoksa orada pişmanlık ve utangaçlık değil de, yaptığı yanlışın gerekliliğine kendini inandırmışlığın getirdiği bir sessizlikle mi karşılaşırız?</p><h4><a href="https://mailchi.mp/7de2811c7fe1/mektup-faik-zan">Listeye katıl</a>.</h4><h4><a href="https://akchay.com/">Müzik.</a></h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*NEBbV1MqPximTbe5OPFafg.jpeg" /><figcaption>Ida Kar, Bridget Riley, vintage bromide print, 1963, 242 mm × 199 mm. Collection of the National Portrait Gallery, London (NPG x88521). Digital image courtesy of Ida Kar.</figcaption></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=2edc72b534d5" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://mediumturkiye.com/kendine-d%C3%BCr%C3%BCst-olman%C4%B1n-t%C3%BCrleri-%C3%BCzerine-2edc72b534d5">Kendine Dürüst Olmanın Türleri Üzerine</a> was originally published in <a href="https://mediumturkiye.com/">Türkiye Yayını</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Hollanda’da İlk Gün ve Aksilikler]]></title>
            <link>https://faikizan.medium.com/hollandada-i%CC%87lk-g%C3%BCn-ve-aksilikler-2e407d7181b2?source=rss-36603da3cea------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/2e407d7181b2</guid>
            <category><![CDATA[yurtdışı]]></category>
            <category><![CDATA[gezi]]></category>
            <category><![CDATA[hollanda]]></category>
            <category><![CDATA[düşünce]]></category>
            <category><![CDATA[seyahat]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Faik İzan]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 08 Oct 2024 17:15:35 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-05-30T08:50:33.779Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>Bir geziden akılda kalanlar</h4><p>Uçağım hafif sarsılarak Amsterdam Schiphol’a iniyor. Bu havaalanına inen yolcuların çoğu ilk istikamet olarak Amsterdam’ı seçiyor. Ben bu oynak şehri şimdilik es geçiyorum. Trene binip Lahey’e geçmem gerek.</p><p>Felemenkçe konuşanlar Lahey’e Den Haag diyor. İngilizce konuşanlarsa The Hague.</p><p>Bu arada aklıma geliyor. Ben buraya yalnız gelmedim ki. H nerede?</p><p>Kafamı uçağın arkasına çeviriyorum. Orada görüyorum H’yi. Sinsice sırıtıyorum kendi kendime. Bu yabancı ülkede geçireceğimiz zamanın bir saliselik fragmanı geçiyor zihnimden.</p><p>Tren sistemini çözmek birkaç dakikamızı alıyor. Tıknaz ve sarı makinalar biletlerimizi tükürüyor cam hazneye. Trenimizin yanaşacağı platformu buluyoruz ve atlıyoruz grafiti kaplı vagonumuza.</p><p>Farklı ülke. Farklı dil. Farklı göz ve ten rengi kombinasyonları. Boy ortalamaları farklı. Yine de materyalizm eksenli benzer gelecek planları; iş, ev, araba, eş… Bundan olsa gerek ki, fazla yabancılık çekmiyoruz.</p><p>Plan şu: bu elli dakikalık tren yolculuğunu bitir, Lahey’e ulaş. Kırmızı gökdelendeki konaklama ofisine git, belge işlerini hallet, anahtarları al ve odalara yerleş.</p><p>Lahey İnci Küpeli Kız’ın yuvası. Sudan yükselen Mauritshuis müzesinde ikamet ediyor. Rembrandt’dan, Frans Hals’dan eserler de var bu müzede.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*b2W_cY4GUsUnNoAlgGb9lA.jpeg" /><figcaption>İnci Küpeli Kız, 1665, Johannes Vermeer. Mauritshuis Müzesi, Lahey.</figcaption></figure><p>Genç Van Gogh geçmiş buradan zamanında. Abisi Theo yapmış yine abiliğini ve onu bir sanat galerisinde işe sokmuş. Tüm bunlar onun <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/inceleme-c719714502fa">kulağını kesmesinden</a> hatta resim yapmaya başlamasından çok önce olmuş. Van Gogh epey geç almış eline fırçayı.</p><p>Tren yol alıyor. Camdan dışarı bakıp obsesif bir düzenle ekilmiş Felemenk tarlaları ve aralarına serpiştirilmiş dost canlısı yel değirmenlerini izliyoruz.</p><p>Vagon oldukça sessiz. Elinde yeşil Heineken şişesiyle bir adam geçiyor koltuğumun yanından. Tren dosdoğru ilerliyor. Adamsa düz bir çizgide yürümekte zorlanıyor.</p><p>Ciddi giyimli, kemik çerçeve okuma gözlükleriyle bir kadın bilgisayarının tuşlarına basıyor. Arada bir de sandviçinden ısırıklar alıyor. Asla kafasını kaldırıp etrafına bakmıyor. Tren ilerlemeye devam ediyor.</p><p>İki ergen genç muzipçe kıkırdayarak fısıldaşıyor. Sık sık kafalarını çevirip kompartman kapısını gözlüyorlar. Mavi ceketli bilet kontrol görevlisi beliriyor kapıda. Çocuklar yavaşça yerlerinden kalkıp hızlı adımlarla aksi yöne yürüyorlar.</p><p>Lahey Spinoza’yı ağırlamış zamanında. Teolojik Politik İnceleme adlı şaheserin yazarı, aykırı bir optisyen. Evi Paviljoensgracht 72–74 sokakta, heykeli de evinin karşısında.</p><p>Spinoza, epey sıkıcı bir o kadar da meşhur Etika’sını burada tamamlamış. 1677 şubatında bir pazar sabahı tavan arasındaki yatağında hayata gözlerini yummuş. Kapı zilinde hala ismi yazılı. Mezar fetişiniz varsa, Yeni Kilise’nin (Nieuwe Kerk) arka bahçesindeki mezarını ziyaret edin.</p><p>Kafa açan çizimleriyle meşhur Escher’in de müzesi var bu şehirde. Kendi kendini çizen eller, hiçbir yere ulaşmayan merdivenler, kuşa dönüşen balıklar… Gerçekte göremeyeceğiniz ama kağıt üzerinde gösterilebilen matematiksel çizimler.</p><p>Fiziksel imkansızlık ve paradoks gibi meseleler sizi cezbetmiyorsa endişelenmeyin. Mondriaan, Kandinsky, Picasso, Monet gibi ustaların eserlerini görmek için Gemeentemuseum, yeni adıyla Kunstmuseum’u ziyaret edin.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/821/1*25M04-a91thOmgaK-mPsbQ.jpeg" /><figcaption><a href="https://www.escherinhetpaleis.nl/showpiece/hand-with-reflecting-sphere/?lang=en">M.C. Escher Hand with Reflecting Sphere lithograph. 1935.</a></figcaption></figure><p>17. yy.’da kralcı Oranjlar, cumhuriyetçi De Witt kardeşleri Lahey’de linç etmiş. Paramparça ettikleri cesetlerden söktükleri ciğerleri sote yapıp yemişler.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*NBH4qcAvid-ba0V8byTpwg.jpeg" /><figcaption>De Witt Kardeşlerin Cesetleri, Jan de Baen, 1672–1675, Rijksmuseum Amsterdam.</figcaption></figure><p>Leiden’i de geçip Lahey’e ulaştığımızda küçük bir sürprizle karşılaşıyoruz. Lahey’de birden fazla durak olacağı aklımızdan geçmemiş olacak ki Lahey Centraal istasyonunda iniyoruz. Ne de olsa Centraal, şehrin merkezi.</p><p>Sonra öğreniyoruz ki asıl inmemiz gereken durağa yaklaşık 30 dakika mesafedeyiz. Üstelik internet bağlantımız ya da bir haritamız da yok. Peki neyimiz var? Peşimizde sürüklediğimiz tam boy valizler ve sırtımızda tıka basa dolu sırt çantaları… İnternet çağında bilgi yoksunluğuna dair aksilikler pek vurucu gelmiyor okuyucuya.</p><p>İstasyonda karşımıza çıkan insanlara adres sormaya başlıyoruz. Felemenkçe aksanımızdan olsa gerek kimse gideceğimiz adresin neresi olduğunu anlamıyor.</p><p>Ağustosun ortasında olmamıza rağmen hava gölgede serin, tatlı ısırıklar alıyor tenin görünen yerlerinden. Bir an önce kalacağımız yere ulaşmak, neye imza atılacaksa atmak ve odalarımıza yerleşmek istiyoruz.</p><p>Sonra ben, tamamen kırmızıya boyanmış bisiklet yolundan yürüdüğümün farkına varıyorum. Vızır vızır geçen sarışın bisikletliler zillerine kırarcasına abanıyor. Arada bir, hırıltılı sesler çıkararak bir şeyler homurdanıyorlar.</p><p>“Hümanizm” diye geçiriyorum içimden ve aklıma Rotterdamlı Erasmus geliyor. Tabii ya, o da Hollandalıydı.</p><p>Erasmus kimilerine göre tarihi bir karakterden ziyade, aylaklığın övüldüğü ve öz keşfin pratiğe döküldüğü bir ütopya. Kimilerine göreyse iş başvurularında özgeçmişe not olarak düşülebilen bir öğrenci değişim programı. Ama herkese göre Erasmus şu olmalı: 15. yy.’da doğmuş, hiciv yazmayı seven Rotterdamlı bir düşünür.</p><p>Mizah anlayışı hoşuma giden bir karakter bu Erasmus. Kendisine bronz bir madalyon sipariş etmiş bir keresinde. Madalyona bastırdığı portresini çevreleyen şöyle de bir yazı yazdırmış: <em>Daha iyi bir Erasmus tasviri için onun yazılarına bakın.</em></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*fL1WWZuz751-NEGseqRVeg.jpeg" /><figcaption>Desiderius Erasmus’un 1519&#39;te özel olarak yaptırdığı bronz madalyon.</figcaption></figure><p>Meşhur skandallara konu olmuş Mata Hari de uğramış bu şehre. Egzotik dansçı, fettan odalık, ağına düşmek istemeyeceğin bir tip. İkinci dünya savaşında Alman ajanı olarak suçlanınca Fransızlar tarafından kurşuna dizilmiş.</p><p>Söylendiğine göre ne elleri ne de gözleri bağlıymış infazı sırasında. Son arzusu neydi bilinmez ama son hareketi idam mangasına eliyle öpücük göndermek olmuş.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*kjGyUpVWqUsEPayqEHChcw.jpeg" /><figcaption>Mata Hari, 1910.</figcaption></figure><p>E Lahey sadece göçüp gitmişlerden, pastan, tozlu raflardan mı ibaret? Yok mu şöyle iç açıcı bir şeyler? Var elbette.</p><p>Mesela dev kumsalıyla Scheveningen. Tatlı bir iskelesi de var. İstediğiniz temiz orman havası, gölet ve ulu ağaçlarsa Haagse Bos. Daha rafine, daha özenle budanmış bitkiler içinse Japon Bahçesi’ni ziyaret edin.</p><p>Ben esnafın arasına karışayım, biraz da sebze meyve, keçi peyniri alayım diyorsanız Haagse Markt’a gidin. Yengeçten ahtapota her türlü deniz mahsulünü de bulabileceğiniz bir pazar burası.</p><p>Daha modern bir alışveriş deneyimi, dünya mutfağından örnekler için Grote Markt caddesinde salına salına yürüyün. Bir değişiklik olsun isterseniz Çin mahallesinde bir tur atın. İşaret dili seviyeniz B2 ve üzeriyse İngilizce bilmeyen bir Çinli berbere saçınızı kestirin.</p><p>Dünya barışına inananlardansanız Uluslararası Adalet Divanı’na gidin. İnanmasanız da mimari ve bahçesini görmeye değer.</p><p>Tüm bunların dışında, Lahey’in diğer Hollanda şehirleriyle paylaştığı, daha bariz bir hazinesi var. O da size hareket özgürlüğü sunması. Evet, bisiklet sürmekten bahsediyorum.</p><p>Bisikletle şehrin istediğiniz köşesine gidebilir, günlük tüm işlerinizi halledebilirsiniz. Arkadaşınızı ziyaret mi edeceksiniz? Atlayın bisikletinize, birkaç dakika pedal çevirdikten sonra oradasınız. Tabi eliniz boş gitmeyin. Bir paket stroopwafel her zaman iyi bir fikir.</p><p>Bacaklarınıza daha çok güveniyorsanız şehrin sınırlarını aşıp başka bir şehre, Delft’e gitmeyi deneyin. Standart Hollanda güzellikleri ama mini boyutlarda; daha ince kanallar, daha küçük meydanlar, daha dar sokaklar…</p><p>Bisikleti tercih etmeme günahını işleyenlerdenseniz sorun değil. Ne de olsa Hristiyan kökleri olan bu şehir günah çıkarma konusunda cömert olmalı. Öyleyse tramvay kullanın ve Hollandalı şehir planlamacıların bisiklet sevmeme günahınızı çıkarmasına izin verin.</p><p>Bizim henüz bisikletimiz yok. Tramvay hattını da bilmediğimiz için yaya olarak devam ediyoruz.</p><p>Yaşlı bir kadının anlaması güç yol tarifiyle yolumuzu buluyoruz. Tramvay istasyonundan karşıya geç, ilk sokağa gir, bulvardan tünele kadar yürü, tüneli bitir, okulun bahçesine gel, bahçeyi bitir sağa dön, işte kırmızı gökdelen orada.</p><p>Tüneli geçerken uyku tulumuna sarılmış bir evsize takılıyor gözüm. Önünde karton bir bardak, bardağın içinde bozukluklar var. Hikayesini merak ediyorum bir anlığına.</p><p>Valizleri peşimizden çekmeye devam ediyoruz. Kilit taşı kaldırımların her bir girintisi bir ses olarak yayılıyor atmosfere. Pikap ve plağın çalışma mekanizmasını andırıyor.</p><p>Tekerleklerin çıkardığı nazik sesler homurdanmaya dönüşüyor sonra. Birkaç kilometre daha ve H’nin valizinin tekerlerinden birisi bir uzay aracı kapsülü gibi ayrılıyor valizden. “Beni bırakın” diyor, “siz devam edin.”</p><p>Tekerleğe el sallayıp devam ediyoruz. Kırmızı gökdelene ulaştık. Ofisin önüne geliyoruz. Kapı kilitli. Yine de zili çalıyoruz, bir umut. Açan yok. Bir süre bekliyoruz. Belki bir güvenlik, bir görevli çıkar da yardımcı olur. Yok.</p><p>Geri okula yürüyoruz. Güvenlikle konuşuyoruz. Bize saatin beşi geçtiğini dolayısıyla da konaklama ofisinin kapalı olduğunu söylüyor.</p><p>“Yarın sabah” diyor “9&#39;da tekrar uğrayın.” “Ama”, diyoruz “biz ödememizi yaptık, odamız çoktan hazır.”</p><p>“Ben bilemem” diyor güvenlik arkadaş. “Odaya girmek için anahtara ihtiyacınız var. Anahtar ofiste. Ofis kapalı.”</p><p>H ile birbirimize bakıyoruz. An itibariyle kalacak bir yerimiz olmadığı gerçeğiyle yüzleşiyoruz. Tüneldeki evsiz geliyor aklıma.</p><p>Tren istasyonunda mı sabahlamalı? Yoksa okula gizlice girip bir sınıfta sıranın üzerine başımızı koyup uyumaya mı çalışmalı?</p><p>Konformist tarafımız bu tür macera seçeneklerinin üzerini bir bir çiziyor. Okuldan geri tünele yürüyoruz. Evsizin karton bardağına birkaç bozukluk bırakıyorum. Bulvarın başında bir otel görüyoruz. Hotel Astoria. Bu gece burada kalacağız belli ki. İçeri girip eşyalarımızı yerleştiriyoruz.</p><p>Hava yavaştan kararıyor ama günün geri kalanını otelde harcayacak değiliz. Duş al, üstünü değiştir, terliklerini giy… Kendimizi kanallarla sarılı, kırmızı kiremitli binaların yükseldiği sokaklara tekrar atıyoruz.</p><h4><a href="https://mailchi.mp/7de2811c7fe1/mektup-faik-zan">Listeye katıl</a>.</h4><h4><a href="https://akchay.com/">Müzik.</a></h4><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=2e407d7181b2" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Değilim]]></title>
            <link>https://faikizan.medium.com/de%C4%9Filim-4e19c0865b8e?source=rss-36603da3cea------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/4e19c0865b8e</guid>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[edebiyat]]></category>
            <category><![CDATA[şiir]]></category>
            <category><![CDATA[sanat]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Faik İzan]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 16 May 2024 18:58:52 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-05-29T07:29:28.596Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*RZVeHpOX9lA-QsRwly8ksg.jpeg" /><figcaption>Sahra Çölü, Tunus. Fotoğraf: Faik İzan</figcaption></figure><h4>Dil sündürme girişimleri</h4><p>Ne krala ne soytarıya<br>Kan ter içinde hünerini sergileyen bir odalık değilim.</p><p>Ne tuvali sırtında bir uzun yol şoförü,<br>Ne de bir polis memuruyum o şoföre evrak soran.<br>Bir yaya da değilim<br>Emniyet şeridinde kendine sığınak arayan.</p><p>Bir rençper değilim otobana bitişik tarlasında<br>10 numara yağ çiğneyen motorların egzozlarından tükürdüğünü yalayan;<br>Rüyasında kabzımalın şah damarını delip<br>Kanını mahzenindeki küplerde saklayan.</p><p>Bir günebakan değilim ben<br>Her gün aynı ebelemece oyununu sıkılmadan oynayan,<br>Yöreler arası semantik kargaşa çıkaran,<br>Merkezi sinir sistemi yokluğundan<br>Ruhunu çitlemek mubah sayılan.</p><p>O sis ben değilim sabaha küfreden;<br>Kulesinden el sallayan şartlı bakireyi yutup<br>Tacizcisine fizik kurallarını sorgulatacak.</p><p>Bir dağ değilim ben<br>Sırf memelerimin şişi insin diye ormanı emzirecek,<br>Yeri geldiğinde tanrının bir kaş hareketiyle voltasını alacak.<br>Dağ değilim ben<br>Ardımı romantize eden maşuka malzeme verecek.</p><p>Bir kelebek değilim ben<br>Hayatının baharında şizofreni teşhisi konulan,<br>Paçasına gelgitten yürüttüğü inciler dikili.<br>Bir kelebek değilim ben<br>Zamana dair yanlış anlaşılmalara yol açıp<br>Ucuz metaforlara alet olacak.</p><p>Bir arı değilim ben<br>Sendika kaydı olmadan<br>Sigorta gününü doldurmak için canını dişine takıp<br>Kraliçenin yeşim kolyesinin buğusuna ekmek banacak.</p><p>New York’ta bir Brezilyalı değilim ben<br>Şehrin ritmine hayran kalıp<br>Gitarının tellerini nasırlarıyla bileyecek,<br>Hafta sonları hemşehri barlarda<br>Hatır işi Bossa Nova çalacak.</p><p>Mistik bir gezgin değilim ben<br>Elinde tüm insanlığın bilgi mirası,<br>Beyni 12 yıl çamaşır suyunda bekletilmiş çağdaşlarına<br>Egzotik seraplar enjekte edecek.</p><p>Bir melek değilim ben<br>Tabağıma konulanı üflemeden yiyecek;<br>Ruhunun bir kısmını güneşe kaptırmış,<br>Bütün yaz bakkalın sundurmasında asılı naylon topu andıran.<br>Bir melek değilim ben<br>Kararı duruşmadan önce belli bir mahkemenin<br>Mübaşirliğini yapacak.</p><p>Şeytan değilim ben<br>Tezkere içtimasında<br>Yüzbaşının tabancasını çekip<br>Kendi bacağıma sıkacak.<br>Şeytan değilim ben<br>Işıkla handikaplı bir koşu yarışına girişmiş<br>kaplumbağanın acıyarak baktığı.</p><p>Peki ben neyim?<br>Zihnimdeki imgelerce savrulan<br>Plastik poşetin çizdiği desenlere<br>Bir anlam yükleme zahmetine girer miyim?<br>“Olmak”a dair o tuzağa düşer miyim?<br>Yüklenir miyim kof kayaları?<br>Oyar mıyım yanlış teşhis üzerine çekilmiş dişlerin taşlarını?<br>Eğilir miyim yoldaşlarımın<br>Pantone kodunda uzlaştığı kalker taşının önünde?</p><p>Belli ki,<br>İnsan tasarımı tuzaklardan,<br>Hayvan içgüdüsü pusulardan<br>Sıyrılmada epey iyiyim.<br>Ama bu ikisinden çok başka<br>Bir bataklığa saplanmış gibiyim.<br>Reddi ve kabulü ayırt etmeye girişip<br>Tutuşmuş çalılardan sıçrayan kıvılcımlara<br>Karşılık gelen çatırtılara bel bağlayıp<br>Acizliğimin kurdelesini<br>Aklımın kör makasıyla eziyor gibiyim.</p><h4><a href="https://akchay.com/">Müzik.</a></h4><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=4e19c0865b8e" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Umut ve karamsarlık üzerine düşünceler]]></title>
            <link>https://faikizan.medium.com/umut-ve-karamsarl%C4%B1k-%C3%BCzerine-d%C3%BC%C5%9F%C3%BCnceler-e9e0ba8f7794?source=rss-36603da3cea------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/e9e0ba8f7794</guid>
            <category><![CDATA[felsefe]]></category>
            <category><![CDATA[deneme]]></category>
            <category><![CDATA[hayat]]></category>
            <category><![CDATA[karamsarlık]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Faik İzan]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 03 Apr 2024 09:03:49 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-05-29T07:31:56.697Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Fb9Q_fjbPXZ389MdykY1IQ.jpeg" /><figcaption>San Sebastián, İspanya. Fotoğraf: Faik İzan</figcaption></figure><h4>Veya bir laf salatası</h4><p>Yakın gelecekte insanın yapacağı her işi makinaların yapabileceğine dair öngörüleri daha sık duyar olduk son zamanlarda. İnsana ihtiyacın kalmadığı bu gelecek tasvirlerinin bazıları bir bolluk, bir refah içerirken, bazıları ise bir yokluk ve sefalet ortamına işaret ediyor.</p><p>Bundan 10 yıl sonra dünyanın nasıl bir yer olacağını tutarlı bir şekilde tahmin edebilmek oldukça şaşırtıcı olurdu. Birçok kişi bir an önce bu öngörüden bir çıkar sağlamak ister, bazıları da korku içinde oturup geleceğin gelmesini beklerdi.</p><p>Geleceğe dair olumsuz öngörü üretmek sık sık bir nüfuz aracı olarak kullanılsa da, bu eylemin daha naif motivasyonlarla da ortaya koyulduğunu görürüz. Azınlıkta olan “kötülük”, çoğu zaman sahip olmadığı bir güce sahipmiş izlenimi vererek çoğunluğa karşı nüfuzunu artırmak ister. Bunu yaparken de kullandığı en etkili silahlardan biri olumsuz bir gelecek tasviri çizmektir. Daha naif motivasyonlarla yapılan olumsuz öngörü üretimi ise çoğu zaman mahalle kaldırımında çömelerek yapılan çekirdek çitleme oturumlarına kavramsal bir meze olarak sunulur.</p><p>Yine de arkasındaki itici güç ne olursa olsun, olumsuz gelecek öngörüsü üretimine kalkışanların sırtını yasladığı paradoksal duvar şudur: Gelecek, doğası gereği henüz gelmemiş olduğundan ona dair yapılan öngörüleri anlık olarak test edip yanlışlamak mümkün değildir. Hal böyle olunca da, bu kavramsal boş arazide at koşturanların kalabalık kabileler oluşturuyor oluşu şaşırtıcı bir durum olmasa gerek.</p><p>Geleceği öngörme eyleminin başarılı olması (burada karşı tarafı ikna etmeyi başarı sayıyorum) eylemi yapandan çok eylemin doğrultulduğu dinleyiciye bağlıymış gibi görünüyor. Eğer bu alanda başarıyı arzuluyorsanız, çoğu zaman tek ihtiyacınız olan, yaşadığı mevcut ana odaklanma becerisi sınırlı ve gelecekten de fazla beklentisi olmayan meraklı bir kitle bulup o kitleyi dozunda spekülatif bir diskurla beslemek.</p><p>Yazının devamında kolaylık sağlaması için olumsuz gelecek öngörüsü üreteni “karamsar”, bu üretimi iştahla tüketeni “umutsuz”, bu üretime karşı koyanı da “umutlu” olarak adlandırıyorum.</p><p>Umutsuz, yaşadığı mevcut andan sıkılmışlığı ve geleceğini değiştirme konusunda uyuşukluğu sebebiyle alternatif bir an, bir gelecek açlığı hisseder. Bunun için de kaynağının çok önemli olmadığı, onun uyuşukluğunu perçinleyen bir tür inanca ihtiyaç duyar. Bu inancın, umutsuzun zihin toprağına düşüp yeşermesi için olumsuz bir gelecek üreticisi, yani bir karamsar gereklidir.</p><p>Burada çarpıcı olan, umutsuzun karamsara karşı hissettiği çekimdir. Zira o, uyuşukluğu sebebiyle iyimser gelecek öngörü üreticisiyle ilgilenmez. Çünkü iyimser gelecek, kişinin kendi kaderi için didinmesine işaret eder. Umutsuzu mevcut sıkıcı anından koparıp alacak olan uyuşturucu, dehşet verici ve şaşırtıcı bir gelecek tasviridir ancak. Aksi halde umutsuz, ontolojik tanımına aykırı bir şekilde karamsara olan ilgisini kaybeder ve umutlu hale gelirdi.</p><p>Madem umutsuzdan farklı olana referans verdik, şimdi asıl öznemize, yani umutluya dair kısa bir tanım ortaya koymaya çalışalım — yazımızın iki başrol oyuncusundan birinin umutlu, diğerinin ise karamsar olduğunu hatırlayalım. Bunu yaparken de onun ne olmadığından bahsederek başlayalım.</p><p>Umutlu, her şartta geleceğe toz pembe bir şekilde bakan değildir. Bu bağlamda bakıldığında kendini kandırmaya çalışmaz. Aksine o, geleceğin getireceği olumsuzlukları göğüslemeye hazır, bir çeşit gerçekçidir. Gerçekçiliği sayesinde uyuşukluğa ve onu üreten her şeye — karamsar da dahil olma üzere—ölçülü bir tiksinti duyar.</p><p>Umutlunun içinde bulunduğu andan memnun olabilmesi için, karamsarın ürettiği gelecek söylemleriyle mücadele etmesi gerekir. Zira bu tür söylemler umutlu için tiksindirici olsa da, adeta kavramsal virüsler gibi çok hızlı bir şekilde kültür içerisinde yayılır, o kültüre dahil olan ve düşünen her zihni ele geçirebilirler. Dolayısıyla umutlunun uyuşukluğa karşı tiksinç duyması aktif bir eylemdir ve sürekli yinelenmesi gerekir.</p><p>Umutlu ve karamsarın mücadelesi oldukça acımasız çekişmelere sahne olur. Elbette burada kaybedilecek olan bir diş, bir kol ya da topyekün bir hayat değildir. Fakat umutlu için en az bu fiziksel malzemeler kadar hayati olan onun en önemli tanımlayıcısı “umut” tehlike altındadır. Bundan dolayıdır ki bu mücadeleyi bir savaşa benzetmek bizi mübalağa sınırlarının içine çok fazla itiyor olmamalı.</p><p>Öyleyse, umutlunun karamsara karşı olan savaşında muvaffak olabilmesi için ihtiyacı olan iki araçtan bahsedelim. İç açıcı olmadığı kadar gerekli olan bu araçlardan ilkini bir kılıca, ikincisi de bir kalkana benzetiyorum.</p><p><strong>Umutlunun kılıcı şudur:</strong> Umutlunun karamsarın ürettiği gelecek öngörüleriyle başa çıkabilmesinin tek yolu, karşı olumlu öngörü üretmektir. Böylece, karanlık gelecek tasvirine karşı aydınlık bir tasvirle karşılık verip zihninde yeşeren istilacı bitki tomurcuklarını soldurabilir. Elbette bu kalıcı bir çözüm değildir ve bu mücadele her daim aktif bir şekilde devam etmelidir. Ne de olsa istilacı türlerin en önemli özelliklerinden olan “hızlı yayılma” zihinde çoktan başlamıştır. Tamamı parçalanmış olsa bile etrafa saçılmış olan kötücül tohumların bir süre sonra kaygı fideleri olarak tekrar yeşermesi işten bile değildir.</p><p><strong>Umutlunun kalkanı ise şudur: </strong>Gelecek çoğu zaman körü körüne yapılan aceleci öngörüleri boşa çıkarır. Çünkü insan, geleceği hayal ederken bütüncül çıkarımlar yapmaya meyillidir. Fakat tarihin ilerleyiş şekline dair yapılan birçok farklı bakış açısından biri de şudur: Gelecek, çoğu zaman gürleyen yıkıcı bir fırtına gibi değil, sinsi bir meltem gibi eser. Böylece uzun vadede çokça devrim getirse bile bunu zamana yayıp parça parça yapıyor oluşu ona alışmayı mümkün kılar. Bu da karamsarın ürettiği olumsuz gelecek öngörüsünden korkmamak gerektiğini, çünkü o geldiğinde bizim ona alışmış olacağımızı öne sürer.</p><p>Şimdi bazı okuyucular, umutlunun bu inancını oldukça konformist bulabilir — konformizmin salt kötü olduğunu kabul edelim bir an için. Fakat unutmamak gerekir ki bu inanç, umutsuzun bir kurtarıcı ya da bir yok edici bekleyişinden daha pasif ve çoğunluk ile daha uyumlu bir eylem değildir.</p><p>Zorluklara göğüs germeyi anti konformist bir erdem sayanlar için hatırlamak gerekir ki umutsuzun yaptığı gibi, yıkıcı bir sonu, ani bir değişimi kabullenip uyuşmuş bir halde beklemek, böyle bir değişimin yavaşlığını idrak edip ona karşı söylem üreterek ayak uydurmaktan daha isyankar bir yaklaşım değildir.</p><p>Sonuç olarak umutlunun ön kabulü şudur: “Hiçbir değişimin hızı, benim değişikliğe adapte olma hızımdan yüksek olamaz.”</p><p>Umutlunun ön yargısı da şudur: “Sonsuz bolluğun hüküm sürdüğü bir dünyada kimileri için hala bir yokluk varsa, bu belki de, insan oğlunun içinde doğuştan gelen, saf bir kötülüğün olduğuna dair bir delil olarak gösterilebilir.”</p><h4><a href="https://mailchi.mp/7de2811c7fe1/mektup-faik-zan">Listeye katıl</a>.</h4><h4><a href="https://akchay.com/">Müzik.</a></h4><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=e9e0ba8f7794" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Borderline Kişilik Bozukluğu Üzerine Düşünceler]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/borderline-ki%C5%9Filik-bozuklu%C4%9Fu-%C3%BCzerine-d%C3%BC%C5%9F%C3%BCnceler-79ee1ebe65d?source=rss-36603da3cea------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/79ee1ebe65d</guid>
            <category><![CDATA[depresyon]]></category>
            <category><![CDATA[felsefe]]></category>
            <category><![CDATA[kişilik-bozukluğu]]></category>
            <category><![CDATA[psikoloji]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Faik İzan]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 22 Jan 2023 18:42:18 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-05-29T07:53:39.011Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*3tsvlBVOKU9WApBAW2TDxg.jpeg" /><figcaption>İsimsiz, 1952–53, Mark Rothko, Guggenheim Müzesi, Bilbao. Fotoğraf: Faik İzan</figcaption></figure><h4>Veya gerçeği kabullenmek üzerine</h4><p>Bir şeyler söylüyor. Ne demek istiyor sadece kendisi biliyor. Ya da kendisi de bilmiyor. Ama bir gerçek var ki o da şu: karşımdaki kişi bir şeyler söylüyor.</p><p>Önce “gel” diyor. Gittiğimde ise bir kaş hareketi yapıyor. “Ne demek istiyorsun” diyorum “git” diyor. Gidiyorum ben de. Mimik lügatıma yeni bir ifade daha ekliyorum hızlıca.</p><p>Evimden uzakta, başka bir ülkedeyim. Daha önce hiç görmediğim bitkiler bitmiş sokak lambalarının kaldırımla birleşen eşiklerinde. Yolda karşıdan gelen insanlar gülümsüyor, “günaydın”, “iyi akşamlar” diyorlar bana güneşin gökteki pozisyonuna göre. Bir boşluk hissediyorum bense.</p><p>Eğer gidecek bir yerin yoksa kalmak pek de görkemli bir hareket olmuyor. Ama gidecek yerin çoksa, ateş almak için uğramak bile çok şey ifade edebiliyor. Ben ikisini de yapıyorum. Önce biraz kalıyorum. Ardından da voltamı alıp bir sonraki istasyona doğru yürüyorum.</p><p>Psikolojik rahatsızlıklar üzerine okuyorum bu ara. Borderline kişilik bozukluğuna takılıyorum. Google’dan yardım alıyorum. Bilime şartsız bir iman durumum olmasa da, her türlü neden sonuca şüpheyle yaklaşsam da, daha çok güveniyorum Times New Roman 12 punto ile yazılmış yazılara. Forum sitelerinden uzak durmaya çalışıyorum.</p><p>Sürekli planlar yapıyor benimle. “Yarın sabah” diyor “erkenden kalkıp koşmalıyız.” Geceden hazırlıyorum giyeceklerimi; tişört, eşofman ve koşu ayakkabıları. Sabah oluyor “ben yalnız gitmek istiyorum, biraz kafa dinlemeye ihtiyacım var” diyor. Bense eğilip ayakkabılarıma bakıyorum. Sıkıca bağlanmışlar. Atıyorum kendimi dışarı. Köşedeki fırına gidip dumanı üstünde tüten börek çörek alıyorum.</p><p>“Doğum günün” diyor “anneminkinden bir gün sonra, birleştirip mi kutlasak?” Sosyal anksiyetem montumun kollarına asılıp geri çekse de beni “olur, neden olmasın” diyorum. Yıllardır usanmadan yaptığım “makul olma” antrenmanlarım meyvelerini veriyormuş gibi görünüyor. Ne hediye alacağımı düşünüyorum. Her konuda olduğu gibi bunda da karar vermek bir parça vaktimi alıyor.</p><p>Sonra biraz vakit geçiyor. Özgüvenle yanıma geliyor. “Galiba” diyor “sen doğum gününe gelmesen daha iyi.” “Neden?” diyorum, “artık gelmeni istemiyorum” diyor. Kararsızlığım bir kez olsun bir işe yarıyor. Ne hediye alacağımı düşünmeyi bırakıyorum.</p><p>Sıcak-soğuk muamelesi gördüğümü düşünmeye başlıyorum. Benim buna cevabım ise kasıtsız bir sessiz muamele oluyor. Eğer bu doğruysa kendime hiç yakıştıramıyorum bunu. Konuşmak ve içeridekini dışarı dökmek daha ulu geliyor bana. Tüm bunlara rağmen sinirlenmeyi beceremiyorum. Bir kopukluk var sanki. Dış dünyada canımı sıkan şeyler bana bir reaksiyon verdirmekte yetersiz kalıyor.</p><p>Bazen bir şeyler hissedersin ama hissettiklerini kavramsallaştırıp dışarı aktaramadığın için ya susarsın ya da kelimelerle iletişim kurmak yerine bir takım alternatif yöntemlere başvurursun; homurdanmak, bağırmak, pis bir şekilde sırıtmak gibi.</p><p>Bu süreç içerisinde bu tür ifade yöntemlerine sık sık başvurduğumu fark ediyorum. Bir şeyler hissetmiyor değilim oysaki. Sinirleniyor veyahut üzgün hissettiğim kanısına varıyorum fakat iş bu hisleri kelimelere dökmeye geldiğinde zihnim <em>tabula rasa</em> formuna bürünüyor — üstelik hiçbir felsefi iddiası da olmadan…</p><p>Hisleri kelimelere dökme konusunda hiçbir zaman en beceriksizler arasında olduğumu sanmıyorum halbuki. Ama şu an durum farklı. Sanki hislerim direk bana bağlı, benim içimde değil de bedenimin etrafını saran bağımsız bir girdap, fırtına habercisi bir sessizlik gibi.</p><p>Hislerime yabancılaşıyor muyum? Yoksa onlarla arama giren görünmez bir korku zarıyla mı kaplanıyorum? Son bir gayretle kağıda şu cümleyi karalıyorum:</p><p><em>Terk edilmiş bir örümcek ağına takılı kalmış bir sivrisinek gibi hissediyorum.</em></p><p>Belli ki ölümüm bedenimin parçalara ayrılıp çiğnenmesinden değil, açlıktan olacak. Midedeki boşluğun yanı sıra, kendini ifade etmeye, anlaşılmaya ve en önemlisi anlamaya dair bir açlık. Kendini anlamaya.</p><p><em>Ağ ıslak<br>Gözyaşlarıyla sineğin<br>Ağ ıslak<br>Salyasıyla örümceğin<br>Bazen birinin rızkı<br>Ölümüdür diğerinin</em></p><p>Bu satırları yazdıktan sonra kendimi demir parmaklıklı kapıdan dışarı atıyorum. Her nefes verişimde hava durumu daha da bozuyor — ağzımdan gri bulutlar çıkıyor.</p><p>Yine de yürümeye devam ediyorum. İnsanın bazen gitme vaktinin geldiğini anlaması uzun sürebiliyor. Özellikle ayrılmanız gerektiğini anlamaya pek hevesli değilseniz. “Hayat işte” deyip boyun eğmek de bir nebze cesaret istiyor. Fakat bu kez, cesaretin bu sıkıcı ve realist türünü kendimde daha çabuk buluyorum.</p><h4><a href="https://mailchi.mp/7de2811c7fe1/mektup-faik-zan">Listeye katıl</a>.</h4><h4><a href="https://akchay.com/">Müzik.</a></h4><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=79ee1ebe65d" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/borderline-ki%C5%9Filik-bozuklu%C4%9Fu-%C3%BCzerine-d%C3%BC%C5%9F%C3%BCnceler-79ee1ebe65d">Borderline Kişilik Bozukluğu Üzerine Düşünceler</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Seyahat Üzerine Düşünceler]]></title>
            <link>https://faikizan.medium.com/seyahat-%C3%BCzerine-d%C3%BC%C5%9F%C3%BCnceler-7bbe0dd72d90?source=rss-36603da3cea------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/7bbe0dd72d90</guid>
            <category><![CDATA[yurtdışı]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[düşünce]]></category>
            <category><![CDATA[seyahat]]></category>
            <category><![CDATA[gezi]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Faik İzan]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 13 Jan 2023 18:51:02 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-05-29T07:54:34.911Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Tr-LNAaqUA0gjVPXKhh_zQ.jpeg" /><figcaption>Sevilla, İspanya. Fotoğraf: Faik İzan</figcaption></figure><p>Seyahat. Bir yerden bir yere vücudunu taşıma eylemi. Taşıyan ve taşınan, özne ve obje aynı varlık. Yine de seyahati benim için çekici kılan bu sevimli dilbilgisi durumu değil. Onu benim için çekici kılan ne peki?</p><p>Seyahati romantize edenlerin şöyle dediğini duymuşuzdur: Seyahat, sanki gitmeye iten bir ilerleme arzusundan ziyade, kalmayı engelleyen bir çekim gücü gibi. Maceraya, bilinmeyene bir çağrı, belirli birini veya belirli bir yeri görmek için de değil. Sadece eylemin hatırına yapılan bir eylem, başka bir şeye hizmet etmeyen, kendi içinde ve sadece kendisine hizmet eden bir eylem, bir cevher gibi.</p><p>20’li yaşlarımdan önce tüylerimi ürperten, vücuduma bir titreme hissi veren, kalp atışlarımı hızlandıran şeylerin sayısı epey fazlaydı. Hayat her sabah uyandığımda yeni bir ömre sıfırdan başlıyormuşum hissi verirdi. Fakat sonra bu tür hislerin sıklığı ve yoğunluğu zayıfladı.</p><p>Sanki sabah uyanıp yataktan kalkmak, günü keşfetmek için sabırsızlanmanın yerini, gece yatağa girip uyumayı arzulamak aldı. Fakat yine de bu konuda benim gibi düşünen kimseler, kaybolan bu birçok hissin arasında bizi heyecanlandıran bir eylem olarak seyahatin yerini her daim koruduğunu kabul edecektir.</p><p>Seyahat teknik olarak harici herhangi bir araca ihtiyaç duymadan sadece bir ayağı ötekinin önüne atarak yapılabilir. Fakat bunun için icat edilmiş birçok ulaşım aracı var; otobüs, tren, otomobil, uçak, gemi… Bu araçlar içinde bana en çekici gelen tren. En az çekici gelen ise otobüs.</p><p>Yapılan mesafeye göre baktığımda ise en sevdiğim tür ülkeler arası yapılan seyahat. Ama bunların da ötesinde insanın neden ve nereye seyahat ettiği de ona olan heyecanını etkiliyor elbette. Dolayısıyla bazen yeni bir şehre gitmek, daha önceden görülmüş bir ülkeye gitmekten daha ilginç olabiliyor.</p><p>Ne için seyahat ettiğim de önemli. İş, arkadaş ziyareti, turistik? Bunlar üzerinde düşündüğümde ise yazdığım sıranın tam zıttı bir arzulama sıralamasına sahip gibiyim.</p><p>Şehir içi toplu taşıma ile yapılan seyahat en az tercih etmek istediğim. Kalabalık istasyonlar, aceleden birbirlerine çarpa çarpa ilerleyen vücutlar… Tüm bunlar, önündeki insanı bir insandan ziyade gidilen yolda önüne çıkmış bir engelmiş gibi görmene sebep olabiliyor; denizde bir kayalık, patikada bir çit gibi. Önce inenlere yol vermek, inen ve binen insanların treni ve platformu tamamıyla kapladığı yerlerde pek mümkün olmayabiliyor.</p><p>Kiminle seyahat ettiğin de önemli. Bir kişi, iki kişi, birkaç kişilik grup? Peki ya yalnız seyahati denemeye cesaret edenler? Bu tür, yabancılarla yaptığı kısa konuşmalar ve kendi kafasının içinde ettiği sohbetlerle yetinmeyi biliyor gibi.</p><p>Seyahat etmenin sıklığı, bu eylemin çekiciliğinde bir etken olabilir mi? Acaba bir kişi, bir seyyah, rüzgarda bir tüy gibi hiç durmadan oradan oraya savrulsa yine de seyahat onun için bu denli çekici olur muydu?</p><p>Şimdi bir havaalanındayım. Bana tüm bunları yazdıran da bu. Yürüyen bantlarda ilerleyen valizler, bedenlerin içine ateş eden ışın takları, sıralara kaynak olanlar, pasaportlara mühür vuranlar, asık suratlı polisler, güler yüzlü polisler, sevgilisini bekleyen bir adam, çocuğuna veda eden bir anne…</p><p>Eğer gözlem yapmak ilgi alanınıza giriyorsa aradığınız duygu durumu ne olursa olsun burada bulmanız mümkün. Bir şiir veya şarkı yazmak için çalabileceğiniz tüm konular havayı kaplayan bu kalın toz bulutunun içinde uçuşuyor. Tek yapmanız gereken biraz uzanıp onları toplamak ve kağıda dökmek.</p><p>Bense bugün bir şiir veya şarkı yazmak için burada değilim. İki dünya arasında sıkışmış bir ruh gibi, fiziksel olan ne varsa içinden geçip giden bir hayalet gibi uçuşum için anons edilen kapıya doğru ilerliyorum.</p><h4><a href="https://mailchi.mp/7de2811c7fe1/mektup-faik-zan">Listeye katıl</a>.</h4><h4><a href="https://akchay.com/">Müzik.</a></h4><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=7bbe0dd72d90" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Banksy’den Aldığım Mektup]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/banksyden-ald%C4%B1%C4%9F%C4%B1m-mektup-c3325a7324d4?source=rss-36603da3cea------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/c3325a7324d4</guid>
            <category><![CDATA[edebiyat]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[medium-turkce]]></category>
            <category><![CDATA[sanat]]></category>
            <category><![CDATA[banksy]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Faik İzan]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 24 Oct 2020 10:04:07 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-05-29T07:55:20.290Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>Hayat saçmalıklarla dolu, saçmalıklar hayatla</h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*-LefGHnFDAfYE7GzgraFaA.jpeg" /><figcaption>Anonim mural, 2017, Ponta Delgada, Azorlar. Fotoğraf: Faik İzan</figcaption></figure><p><em>Ekim ayının 16&#39;sında, posta kutumda isimsiz bir zarf buldum. Zarfın içindeki mektup Banksy adıyla imzalanmıştı. İşte o mektup ve sonrasında başıma gelenler.</em></p><h4>I.</h4><p>Faturalarımı almak dışında posta kutumun kapağını pek açmam. Hatta özellikle bir gönderi beklemiyorsam apartmana girerken dönüp o yöne bakmam bile. Fakat o gün, apartman girişinde yere saçılmış pizza broşürlerini görünce — biraz da can sıkıntısından olsa gerek—posta kutumdaki gereksiz gönderileri okumak ve buruşturup atmak istedim.</p><p>Elimde bir tomar işlenmiş ağaç cesediyle asansörden çıktım. Birkaç adım attıktan sonra eve girdim. Yer lambasını açıp yere savurduğum kağıt tomarının içine daldım.</p><p>Kapağı yırtık Ikea kataloğu, civar marketlerin promosyon bültenleri, halı yıkama şirketlerinin metin yazarlığında çığır açan reklam sloganları, çilingir magnetleri, lahmacun şeklinde magnetler, hamburger şeklinde magnetler, damacana şeklinde magnetler…</p><h4><strong>Kağıtların arasında tuhaf bir zarfla karşılaşıyorum</strong></h4><p>Tüm bu zarar ziyanı, az öteye açıp basket potası olarak hazırladığım boş koliye fırlatırken bir zarf çarptı gözüme, dönüştürülmüş kağıttan yapılmış bir zarf. Üzerinde ne bir pul ne de bir adres bulunan bir zarf.</p><p>Herhangi birinden herhangi bir mektup beklemiyordum. Haliyle ilk başta, benim posta kutuma yanlışlıkla atılmış olabileceği sonucuna varıp komşulara soruşturmayı düşündüm. Fakat sonra, içeriğini merak etmemin de etkisiyle, zarfı hunharca yırtıp içindeki mektuba ulaştım. Mektup şöyle başlıyordu:</p><blockquote>“Dear friend,”</blockquote><p>İngilizce? Benim posta kutumda İngilizce bir mektup? Hayatında fatura, düğün ve nişan davetlerinin dışında, bir kağıda yazılmış Türkçe metin bile teslim almamışken, şimdi, bu İngilizce mektup da neyin nesiydi?</p><p>Mektup bir daktiloda yazılmışa benziyordu; biraz buruşmuştu ve yer yer mürekkep lekeleri vardı. Okumaya devam ettim. Sonuna geldiğimde ise beni ikinci bir şok daha bekliyordu.</p><blockquote>“Banksy, btn”</blockquote><p>Banksy? Şu eksantrik İngiliz, esrarengiz sanatçı Banksy? Görünüşe göre biri benimle maytap geçmeye çalışıyordu. Fakat burada bana anlamsız gelen, benimle böyle sahte bir mektupla maytap geçilmeye çalışılması değil, Banksy ismi kullanılarak kandırılmaya çalışıyor olmamdı. Banksy’den mektup almanın hayallerimin arasında bir yeri var mıydı?</p><h4>Banksy’nin mektubu beni pek heyecanlandırmıyor</h4><p>Bu mektubu her kim yazdıysa beni yeterince tanımadığı belliydi. Çünkü Banksy’nin sanatıyla ya da yaptığı eksantrik pazarlama çalışmalarıyla ilgilenen birisi değildim. Hatta kendisini fazla acayip buluyordum. Kusursuz bir şekilde anonim kalabilmesi de kuşkucu tarafımı sürekli gıdıklıyordu.</p><p>Eğer bunu, beni yeterince tanıyan biri yapıyor olsaydı, Banksy yerine, örneğin, Mark Knopfler adıyla bir mektup yazardı bana. Thomas Nagel ya da Peter van Inwagen tadında birini de kabul edebilirdim. Ama Banksy merakımın menzili dışındaydı.</p><p>Peki bu sondaki “btn” de neyin nesiydi? Banksy sesli harfleri yazmayan bir emo muydu? Bana bir konuda trip mi atıyordu? Hayır, öyle olamazdı çünkü Banksy beni tanımıyordu. Üstelik mektubun geri kalanında sesli harfler ihmal edilmiş değildi ve diğer dil bilgisi kurallarına da epey uyulmuş gibi görünüyordu.</p><h4><strong>Mektupta neler yazıyordu</strong></h4><p>Mektup sadece iki cümleden oluşuyordu ve boyamak için olduğunu tahmin ettiğim bir duvarı tasvir ediliyordu: “1.5 m² ölçülerinde, şehrin çok da işlek olmayan bir sokağında, beton bir duvar.” Bir park ve posta ofisi arasında kalması ve etrafta mobese kameralarının olmaması gerektiği de özenle belirtiliyordu. Fakat işin ilginci, mektubu yazan kişi kendisine ulaşılması için için bir adres vermemişti. Böyle bir duvarı bulan kişi mektubu yazana nasıl ulaşacaktı?</p><blockquote>“Squeezed between a park and a postal office, a 1.5 m² concrete wall. Not far from the city center, hidden in plain sight, with no surveillance cameras around.”</blockquote><p>Biraz toparlanıp kendime geldikten sonra aklıma apartmanın gizli kameralarına göz atmak geldi. Bu dahice fikri bulduğum için kendimi ayna karşısında kutladım ve derhal güvenliği aradım. Binaya gizlice sızıp posta kutuma bu zarfı bırakanın kim olduğunu görmek için içimde yanan merak ateşi git gide büyüyordu. Telefona uzanıp güvenliği aradım.</p><h4>Hayal kırıklığı</h4><p>Güvenlikten aldığım cevaba göre tüm sitenin kamera sistemi yeni bir şirketle anlaşma yapıldığı için baştan aşağı yenileniyor ve son iki haftadır görüntü kaydı yapılmıyordu. Birkaç gün önce elektrik faturamı almak için baktığımda posta kutumda bir zarf falan yoktu. Mektup son bir iki gün içerisinde bırakılmış olmalıydı. Anlaşılan Big Brother’dan bir medet umamayacaktım.</p><p>Vakit ilerlemiş benim de uykum gelmişti. Bir arkadaşımı arayıp hadiseden bahsettim, bir diğerine Whatsapp’tan anlattım olup biteni, biraz güldük. Sonuçta ikisi de bu duruma bir anlam verememişti. Bense mektubun yanlışlıkla benim posta kutuma atıldığına emin olmak üzereydim. Belki de birileri birilerine bir şaka yapmaya çalışıyordu ve posta kutularını karıştırmıştı. Bu saçmalık üzerine daha fazla düşünmeye vaktim yoktu. Yatıp uyudum.</p><h4><strong>Tuvaletten önce mi yoksa tuvaletini yaparken mi</strong></h4><p>Ertesi gün uyandığımda bu mektup konusunu tamamen unutmuştum. Aklımda, bir yerlerde duyduğum şu söz tekrarlanıp duruyordu,</p><blockquote>“Sabah uyandığınızda telefonunuza tuvaletten önce mi bakıyorsunuz yoksa tuvaletinizi yaparken mi?”</blockquote><p>“Ne analiz ama!” diye düşündüm ve telefonumu elime aldım.</p><p>Uyku sersemi Instagram’ın keşfet bölümünde ekranı aşağı kaydırmaya başladım. Biraz gezinip birkaç video izledikten sonra bir fotoğraf dikkatimi çekti, üzerine dokundum, fotoğraf açıldı. Bu fotoğrafta, duvara çizilmiş, belinde hulahop çeviren küçük bir kız çocuğu figürü tasvir ediliyordu. Fotoğrafı paylaşan profil ismine baktığımda ise başımdan kaynar sular inmişti.</p><h4>Tuhaf tesadüfler mi, yapay zeka mı</h4><p>Evet, fotoğraf Banksy’ye aitti. Bu tuhaf tesadüf beni hem şaşırtmış hem de bir parça içimi karartmıştı. Bu da neyin nesiydi şimdi? Arkadaşlarımla yaptığım telefon konuşmalarında Banksy’den bahsetmiştim. Birkaç Whatsapp konuşmasında da geçmişti bu isim. Ve evet Whatsapp ve Instagram teknik olarak aynı şirketin, Facebook’un çatısı altındaydı. Taşlar yavaş yavaş yerine oturuyordu.</p><p>Ama şimdi oturup dijital mahremiyetim için endişelenecek vakit değildi. Yataktan kalkmalı ve ömrümü kiraya verdiğim o binaya gitmeliydim. Hazırlandım ve işe gitmek için yola çıktım.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/proxy/0*BUFCEXPeqT5JJwWu.jpg" /><figcaption>Kaynak: <a href="https://www.banksy.co.uk/">https://www.banksy.co.uk</a></figcaption></figure><h4><strong>Banksy bana gizli bir mesaj vermeye çalışıyor</strong></h4><p>O gün iş yerinde çok verimli olamamıştım. Gün boyu aklımda Banksy dönüp durmuştu. Akşam eve dönerken, kendimi yol kenarları ve sokak aralarındaki boş duvarlara alıcı bir gözle bakarken buldum. Kendi kendime, gördüğüm duvarların beton olup olmadıkları üzerine yorum yapıyor, boyutlarını tahmin etmeye çalışıyordum.</p><p>Apartmana girerken posta kutumu didik didik ettim. Bu kez boştu (yeni bir damacana magneti dışında). Eve çıkıp Instagram’a girdim ve hulahop çeviren kız fotoğrafını tekrar açtım. Resmin paylaşılma tarihine baktım, dün paylaşılmıştı: 17 Ekim 2020. Resimdeki kız bana bir şeyler anlatmak istiyor gibiydi fakat aynı dili konuşmadığımız belliydi.</p><p>Ardından gözlerim resimdeki diğer detaylara takılmaya başladı. Kırmızı kiremit duvar. Duvarın önünde, direğe zincirlenmiş, tek tekeri eksik bir bisiklet. Güzellik salonunun pembe kepengi, dükkanın tabelası ve telefon numarası: 07941363110, bir “medeniyet simgesi” olarak asfalttan çok yüksek olmayan sempatik kaldırımlar, ardındakini saklamak için monte edilmiş metal bir kamufle ünitesi, ünitenin üzerinde bir grafiti yazısı “btn”…</p><h4><strong>Başımdan bir kez daha kaynar sular iniyor</strong></h4><p>“BTN?” Bu bana gizemli Banksy mektubunu hatırlatmıştı. Hemen vestiyere koşup ıvır zıvır dolabını açtım ve mektubu aldım. Ellerim titriyordu. Katlanmış kağıdı açtım ve gözlerimi mektubun sonuna kaydırdım.</p><blockquote>“Banksy, btn”</blockquote><p>Doğru hatırlıyordum. Banksy’nin mektubun sonuna, kendi isminin yanına yazdığı üç harfli kelime “btn” idi. Peki bu ne anlama geliyordu? Tüm bu başıma gelenler, bu olay örgüsü, ucuz bir detektif romanından çalınmış parçalar gibi geliyordu kulağıma. Kafam iyice karışmıştı. Gözlerim karıncalanıyordu. Sendeleyerek yere çömeldim.</p><h4><a href="https://mailchi.mp/7de2811c7fe1/mektup-faik-zan">Listeye katıl</a>.</h4><h4><a href="https://akchay.com/">Müzik.</a></h4><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=c3325a7324d4" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/banksyden-ald%C4%B1%C4%9F%C4%B1m-mektup-c3325a7324d4">Banksy’den Aldığım Mektup</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>