<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Kendimden Bir Parça on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Kendimden Bir Parça on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@ferathatice541?source=rss-73ad231238df------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*NFXIZ8uvyZ1dEUWDKw2zaA.jpeg</url>
            <title>Stories by Kendimden Bir Parça on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@ferathatice541?source=rss-73ad231238df------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Thu, 19 Nov 2026 06:47:37 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@ferathatice541/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[İş Hayatındaki Yalanlar; Yerseniz!]]></title>
            <link>https://medium.com/@ferathatice541/i%CC%87%C5%9F-hayat%C4%B1ndaki-yalanlar-yerseniz-333d8e9160e2?source=rss-73ad231238df------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/333d8e9160e2</guid>
            <category><![CDATA[özel-sektör]]></category>
            <category><![CDATA[kapitalizm]]></category>
            <category><![CDATA[beyaz-yaka]]></category>
            <category><![CDATA[sömürü]]></category>
            <category><![CDATA[i̇ş-hayatı]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Kendimden Bir Parça]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 04 Nov 2026 07:32:14 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-11-04T07:32:14.800Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Herkes, her şeyi bekler. İş sana gelince bakmışsın ömrün o beklemede geçmiş. Sistemi yerinden oynatacak, dönen bu çarkta dişli bile değiliz. Kurulmuş düzene hizmet eden işçiyiz. Kimse bizi önemsemez. Hakkımızı aramazsak kimse vermez. Saçma sapan duygu ve yargılarla kullanıldığımızın farkına varmamız gerekiyor.</p><p><strong>İŞYERİ İLE BAĞ KUR,</strong> işyerini sahiplen saçmalığı buna hizmet eden bir kalıptır. Firmalar, çalışanın kurum ile bağ kurmasını ister. Sözüm ona işi sahiplensin, en iyi şekilde yapsın. İzin hakkını 10 gün kullanmasın. İzinde bile yoğun olunca çalışsın. Çalışan, patronun yerini düşünecek! İş yeri ile bağ kurmaktan kasıt budur aslında. O zaman niye izin kullandırırlar, anlamam. Patronlara da sormak istiyorum, cevap versinler: Çalışanınız sizin köleniz mi? Onların çalışma saati içinde olan zamanını satın aldınız, kendinize köle değil. Tüm bunlar bizi daha da sömürmek için uydurulan yalanlardan ibarettir. Daha çok senden almak üzerine kurulu düzenin kurallarıdır. Ben çalışıyorum, emeğimi veriyorum, paramı kazanıyorum. Çıkarın olduğu yerde ne bağı kuracağım?</p><p><strong>ÖĞLE ARANDAN FERAGAT ET:</strong> İş yoğun, çalış, yetiştir. Telafiye gelince aaa, hiç olur mu? Bunca sene çalıştığın yer için bir, iki öğle arası molanı feda etmişsin çok mu? İş sana gelince sen beklersin, talebin mi oldu, sittin sene o talebi değerlendirmezler. Sen yemek yememişsin, dinlenmemişsin; kim takar? Ertesi gün çalışana izin ver bari, izne ihtiyacı olduğunda ek olarak ver. Bir şekilde sen telafi et bakalım. Zenginin, fakir veya yoksuldan borç istemesine benzer.</p><p><strong>ÇALIŞMA ARKADAŞLARINI DÜŞÜN, BENCİLLİK ETME:</strong> Bencil biriyim. Bunu söylemekten de utanmıyorum. Kendi sınırımın ihlal edildiği yerde kimseye ve hiçbir şeye tahammülüm yoktur. Yeterince arkadaşlarımı ve işi düşündüğümü biliyorum. Bu konuda kimse bana haksızlık yapmasın. İstediğiniz şeyler için <strong>EVET</strong> deyin. Geri kalan her şey için <strong>HAYIR</strong> diyebilirsiniz. Hakkınız olanı dahi vermeyen insanların sizi suçlu hissettirmesine izin vermeyin.</p><p><strong>BİR DE KRALDAN ÇOK KRALCILAR VARDIR:</strong> Kendisini şirket sahibi sanır. Hani müdür, şirket yöneticisi sana izin verir de yöneticicik vermez. Bir iş yapılacaktır, takım lideri kendini göstermek için ekiptekilerin üzerinden gereksiz bir kendini ispat etme yarışına girer. “Hiç üstüne vazife mi?” deyimi var ya, tam da bunlar için söylenmiştir. Hatta iş, personel çıkartmaya gelince sanki tazminat kendisine kalacakmış gibi veya kendi cebinden çıkacakmış gibi davranırlar. O kadar baskı ile sizi yıldırmak isterler. Tazminatsız istifa edene kadar uğraşırlar.</p><p><strong>KONTROLCÜLER:</strong> Müdür sürekli yanından geçer. Telefonda konuşuyormuş numarası yapıp arkadan bilgisayarına bakarak <em>“Nerelere giriyorsun?”</em> diye kontrol eder. Çalışmadığından şüphelendiğin ve güvenmediğin kişiyi niye tutarsın? İşini yapıyorsa, hem de hakkıyla yapıyorsa senin söylediğin: <strong>“SANA GÜVENMİYORUM. DENETLEYECEĞİM. ASLINDA BAŞKA DA İŞİM YOK.”</strong> demek oluyor. Sence bu şekilde muamele ettiğin insan nasıl çalışır? “Mış” gibi görünüp çalışmaz bunu yaptığınız insanlar. İşte 7/24 çalışılan bir zaman dilimi olamaz.</p><p>Çalışana bu şekilde davranıp sürekli en iyisini yapmasını, full performans göstermesini, robot gibi çalışmasını, işiyle bağ kurmasını beklersin. <strong>DAHA ÇOK BEKLERSİN!</strong> Aptal yerine koyduğunu sandığın, aslında seni kandıran işçiyi görmezsen firman kara listeye girmeye adaydır. Sen sadece personeli kandırdığını sanırsın. Çalışan inanmış gibi görünür, mecburdur; eve ekmek götürmek, ayakta kalmak, ailesine bakmak gibi daha birçok zorunluluğu vardır. Ama sırf bu yüzden her denileni kabul etmek zorunda mı? <strong>HAYIRRR!!</strong> Bu kişilerden performans alamazsın. Neden dersen, dinlenmesine izin vermiyorsun. Bu şekilde yaptığında yaptığın bir nevi mobbingdir.</p><p><strong>EN FAVORİLERİMDEN BİRİ; BİZ BİR AİLEYİZ:</strong> Özünde, eşek gibi çalıştıracağız, aileni bile zor göreceksin, evi otel gibi kullanacaksın demek anlamına gelir. Biz de bu sebepten mecburen aile olacağız. Aileyiz ya hani, daha çok zaman geçirmeliyiz, beraber etkinlik yapmalıyız. Hadi pikniğe gidelim, hadi yemek yapalım… Hoş, bunlar olabilir; ancak zaten iyi geçindiğim insanlarla istersem toplanır, organizasyon yaparım. Hiç sevmediğim, dışarda görsem selam vermeyeceğim, mecburen yan yana olduğum insanla bir de iş dışında zaman geçirmek külfettir, bir yükür. Bu etkinliklere katılmayana “adaptasyon sorunu var” diye bakmak ayrı bir geri zekalılıktır. <strong>MECBUR MUYUM?</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/662/1*fRUVyiawg0CD_jVrwkzutQ.png" /></figure><p><strong>İŞİNİ SEVERSEN, ÇALIŞMAK ZUL GELMEZ:</strong> Mesai dışında eve gidince, tatile gittiğinde, izinde olduğunda senden iş bekleyeceğiz. Böyle düşünürsen sana zor gelmez, demek istenir. Öyle ya, sana 7/24 bankamatik muamelesi yapacağız. Bir yerde akıl sağlığını koruyup şikâyet etmemen lazım. İşime aşığım ama mesai saati içinde. Bunun dışında bir saniyemi bile vermem. Size işe girişte söylenen “esnek çalışma” saatleri olarak iletilen tam da bu durumdur.</p><p><strong>KENDİNİ GELİŞTİR, SENDEN BEKLENTİM BÜYÜK:</strong> Hep derler de hiç öyle olmanızı istemezler. Nihayetinde tek bir pozisyon var, sen de orada olamayacaksın. Yine de kendini göster, değerlendirirelim, bakarız. Şimdi hiçbir şey yapmasak olmaz, kariyer yolları olan bir firmayız ya hani!</p><p><strong>KARİYER YOLLARIMIZ AÇIK:</strong> Koca koca kurumsal firmalar personeline zam ve terfi vermemek için türlü türlü oyunlara girişiyorlar. Yönetmelik, iş sözleşmesi ve iş kanunundaki açıkları kullanıp bu haktan mahrum ediyorlar. Bir yıl içinde hiçbir şekilde terfi alamayacağınızı anlıyorsunuz. <em>“Türkiye’nin ilk sırada yer alan bilmem ne sektöründe öncü olduk, ciroyu tutturduk arkadaşlar, yılın en iyi cirosu, karımız tavan yaptı!”</em> gibi sürüyle size güzel haberler veren firmalar, personele gelince elini akrep sokar.</p><p><strong>ÖNEMLİ OLAN FİRMANIN BÜYÜMESİ!</strong> Senin istek ve taleplerinin hiçbir önemi yok. Firmaya katkın olsun; prim, izin, bayram ikramiyeleri gibi yan haklara sonra bakarız. Firma sürekli büyümeye çalıştığı için öncelik odur. Büyüsün, bakarız! Bebekler bile bir yılda yürüyüp 2 yaşında koşarken, 50 yıldır emekleme evresinden gelişim sürecine geçemeyen firmanız bir türlü tam anlamıyla büyümez. Çalışanın sırtından yiyen patronların ve firmaların şimdiye kadar hiç büyüdüğünü ve iflah olduğunu görmedim.</p><p><strong>SOSYAL HAKLARINI VERİYORUZ, BİR NUMARAYIZ:</strong> Sosyal hak dedikleri, vergi kaçıramadıkları için yatırdıkları sigortanızdır ve servis imkânıdır. Sabahın köründe işçiyi işe getirdiğinden dolayı, bir de yollarda yormadığı için şükretmemiz gerekiyor. Zaten o saatte gelen işçi bir saat ortalıkta yoktur. Kahvaltı, kendine gelme derken işe başlaması mesaiden sonra 2 saati bulur. Patron kişisi, çalıştığını düşünürken personele bedava para ödediği saatlerdir bunlar. Hele artık pandemi ile beraber mümkün olan uzaktan çalışma varken, firmalar hâlâ niye personeli ofise getirir hiç anlamam. Aslında biliyorum: Denetleme dürtüsü, ego ve klasik yönetim anlayışından başka bir şey değildir. Personele çok hak veriyormuş gibi bunu talep etmeleri ilginç. Bu durumu nasıl yönetiriz diyorlarsa eğer, bunu başarıyla uygulayan ülkeler var, bakabilirler.</p><p><strong>BİZİM GİBİ FİRMA BULAMAZSIN:</strong> Emin olun bulamam! Marketçiliğe veya küçük bir esnafa çalışmaya girmeyi düşünüyorsanız bulamayabilirsiniz; orada bile yasal haklarınızı tam verirler. Sizin gibi ortalama bile olmayan bir firma bulabilir miyim? Sürekli korkmanızı isterler. Neden mi? Çok basit canım; çünkü motive edecek hiçbir unsurları yoktur, ellerinde bir tek sizi korkutmak kalır. Çok daha iyisini bulup gidersiniz, emin olun. Kendinize güvenin.</p><p><strong>HATA YAPARAK ÖĞRENİRSİN. KİŞİSEL ALGILAMA:</strong> <em>“Bize her şeyi anlatabilirsin.”</em> Haaaa! İşte o yanlışı yapmayın. Bunlar sonra size yol, su, katlanmış elektrik faturası olarak döner. Çıkarılacak kişiler listesinin başına yerleşirsiniz. Üç kuruş kâr etmek için bütün yıl toplanmış hatalarınızı, söylediklerinizi önünüze serip mobbing yaparlar. Yeni işe başlamışsınızdır, yanlışınız olmuştur. Baştan duyduklarınıza istinaden gidip söylersiniz: <em>“Bu da yapılır mı? Bunu bilgisiz biri bile yapmaz… fıs fıs fıs”</em> Şahsınıza hakaret ederler. Ama sen kişisel algılama lütfen, bak!</p><p><strong>MOLA VERİYORUZ:</strong> İş yasasına göre zaten 4 saatlik çalışmaya 15 dakika zorunludur. Sizi 10 saat çalıştıran firmanız 30 dakika molayı — ki o da sadece ihtiyaç molası oluyor — lütuf gibi sunar. Güler misin, ağlar mısın? Şaka değil ama gülmenizi ve teşekkür etmenizi beklerler. Tabii, edeyim… (Küfür edemiyorum, siz anlayın.)</p><p><strong>BİZ HERKESE EŞİT DAVRANIYORUZ:</strong> Adalet timsaliyiz. Aslında müdüre kim yakınsa, işini biliyorsa ve dediğini yapıyorsa ona eşittir. Kalan çalışanlara, kibar biri ise lütfeden bir bahane uydurur; değilse “sana ne” modundadır. Terfi edilecekse, izin verilecekse, maaş zammı olacaksa bu kişiler başı çeker. Şu namussuz namuslu dilimi tutsaydım, ilaveten bir de dondurma yalasaydım CEO olmuştum!</p><p><strong>HAFTA TATİLİ:</strong> Yine yasaya göre 7 günü aşan çalışmaya 1 iş günü tatil haktır. Ama kendi inisiyatifiniz ile bunu dahi utanmadan kullanmanızı istemeyen firmalar var. Vardiyalı çalışıyorsanız bu hafta tatili kesin olmak zorundadır. 10 yıllık iş hayatımda 10 gün hiç aralıksız çalıştığım oldu.</p><p><strong>PATRONA YALAN SÖYLEYİN!</strong> Yönetici gerçeklerden hoşlanmaz, rahatı kaçar bir kere… Kapitalist sistemde bu devran böyle gider; siz kendi haklarınızın farkında olmadığınız sürece de devam eder. Bilen, hakkını arayan çalışanı istemezler, kendine rakip olarak görür. Siz doğruyu, olması gerekenleri savundukça içindeki kralcık ortaya çıkar. O yüzden “Yaw he!” deyip yola devam edeceksiniz ya da bu diyardan gideceksiniz. Giderken gemileri yakmak size kalmış.</p><p><strong>BU DÜNYA ANCAK KENDİ HAKLARINIZI ALMAK İÇİN UYANDIĞINIZDA DAHA İYİ BİR YER OLACAKTIR.</strong></p><p><em>Not: Bu yazımın çalıştığım firmalarla ilgisi yoktur desem mi bilemedim. Yarası olan gocunsun. Şu ana kadar çevremden bizatihi şahit olduklarım ve yaşadıklarımı paylaştım; o yüzden isim vermiyorum. Özel sektörde daha çalışanını sömürmeyene rastlamadım. Genellemek hata olacağı gibi aksini ifade etmek de öyledir; size yapılmamış olabilir, lakin mutlaka firmanızda bunları görmüşsünüzdür. Üstelik bunları küçük firmalarda değil, başı çeken lider firmalar da yapar. Tabii, ortaya çıkması bir o kadar yankı uyandıracağından dolayı bir o kadar da baskı vardır. Küçük firmalarda bu durum daha beter ve alenidir. Bu işin okumuşu cahili yok, ego sahibi olanı var.</em></p><p><em>Ne zaman toplumu düşünen bir çalışma ortamına kavuşuruz bilmem. Eski kafa gittikçe hiçbir şey değişmez. Sermaye babalarını teknoloji değişmeye zorlayacak sanırım. Dijitalleşen çağda, gelecek yeni neslin beklentileri ile klasik usulde çalışan bulmaları zor olacak. Umarım da öyle olur, artık bir silkelensinler.</em></p><p><em>Umarım siz gerçekten size insan muamelesi yapan ve huzurlu şekilde çalışacağınız bir firma ile çalışma imkânı bulursunuz.</em></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=333d8e9160e2" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Günaydın Güzel Bayan!]]></title>
            <link>https://medium.com/@ferathatice541/g%C3%BCnayd%C4%B1n-g%C3%BCzel-bayan-7c0e4bd42c5c?source=rss-73ad231238df------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/7c0e4bd42c5c</guid>
            <category><![CDATA[küçük-şeyler]]></category>
            <category><![CDATA[hayat-dersi]]></category>
            <category><![CDATA[farkındalık]]></category>
            <category><![CDATA[motivasyon]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Kendimden Bir Parça]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 21 Oct 2026 06:32:08 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-10-21T06:32:08.013Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Liseyi bitirdiğimde ilk yıl üniversiteyi kazanamamıştım. İlköğretimdeki okul müdürümün desteğiyle bir dersaneye kayıt yaptırdım. Bir sene boyunca hazırlandım. Levent’ten minünbüs ile Beşiktaş’a dersaneye gidiyordum. Günde 10 saatten fazla ders çalışıyordum. O dönemdeki çoğu genç gibi olmayan sosyal hayatım sıfırın altına düştü.</p><p>Birgün yine Levent’te şimdilerde Kanyon AVM önünden minübüse biniyorum. Daha minübüse adımımı atar atmaz şöför “ Günaydın Güzel Bayan” dedi. Ben şok. Tepki vermeden bir süre izledim. Baktım binen herkese “ Günaydın Beyfendi , Hanımefendi ” bu şekilde hitap ediyor. Yanıt bazen karşıdan geliyor. Bazıları benim gibi şoktan cevap veremiyor. Bazıları da nemrutluğundan boş iş olarak görüyor. Şöför full takım giyinmiş. Üzerindeki kıyafetler ütülü vs. İşine saygısı sonsuz olduğu her halinden, tavrından o kadar belli ki.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/682/1*AVTwSASEFgINtnpqMdZVLw.png" /></figure><p>O sabahki bir “ Günaydın ” sözü beni şaşırtsada mutlu etmişti. O kadar karmaşanın , dersin yoğunluğun arasında bir nefes gibi geldi. Şimdi siz “ Amaan ne varki bunda? Bu kadar mı çaresizsiniz vs “ diyebilirsiniz. Ama mesele o değil. Bir tebessüm birinin hayatına dokunup birini sevindirebiliyor.</p><p>O yaşlarda küçük şeylerin ne kadar değerli olduğunu ve insanların hayatında fark yaratabileceğini gördüm. O minübüse binen hemen herkes yüzünde bir aydınlanma oldu. Hepimiz o kadar kapılıyoruz herşeye. Çoğunlukla debelenip dururken unutuyoruz “ Kendimizi ”</p><p>Aynı zamanda hayattaki yaşama amacımı, birnevi dünyaya geliş amacımı keşfetmenin eşiğinde olduğunu düşüyordum. Başkalarının hayatına olumlu anlamda dokunmak, küçük nüanslarla fark yaratmak. Bu kadar kolaydı aslında. Ne öyle büyük devasa hediyeler, ne öyle büyük başarılar, ne de parasal zenginlik.</p><p>Hayatınızı anlamlı ve değerli kılacak şeyler , fikirler olsun yaşamınızda. Sizde birinin yaşamına dokunursunuz bekli birgün yaptıklarınızla, yapmadıklarınızla, bir sözünüz bir tebessümünüz ile. Tebessüm bile sadaka derler. Parayla değilya dağıtın gitsin.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=7c0e4bd42c5c" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[İlk Okuma Hikayem]]></title>
            <link>https://medium.com/@ferathatice541/i%CC%87lk-okuma-hikayem-e6036520cbdd?source=rss-73ad231238df------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/e6036520cbdd</guid>
            <category><![CDATA[edebiyat]]></category>
            <category><![CDATA[kitap]]></category>
            <category><![CDATA[dönüşüm]]></category>
            <category><![CDATA[okuma-yolculuğu]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Kendimden Bir Parça]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 17 Sep 2026 07:30:53 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-09-17T07:30:53.004Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Kitaplarla tanışmam ilk kez orta son sınıftayken başladı. Yan komşumuz, kardeşimle kavga etmememiz için bizi evine çağırıp elimize birer roman tutuşturmuştu. Üniversitede Mimarlık Bölümü okuyordu. O zamanlar ona hayrandım, hâlâ da benim için bir idoldür. Havaalanında çalışıyordu. 90’lı yıllarda, onun yaşama biçimi benim için adeta bir başkaldırı gibiydi; kendi ayakları üzerinde duran, kimseye eyvallahı olmayan biriydi. Sonradan çok iyi bir şirkette çalıştı ve oradan da Kanada’ya gitti. Kendisini hâlâ bir idol olarak görüyor ve teşekkürle anıyorum.</p><p>Ahmet Altan’ın <em>Aldatmak</em> kitabı belki ortaokula giden bir çocuğa verilecek bir kitap değildi; ama okudukça öğrendiğim yeni kelimeler beni heyecanlandırıyordu. “Acaba bu kelimenin anlamı ne?” derken kitabın ortasında anlamı çıkarabilmenin ve kavrayabilmenin mutluluğu vardı. Kardeşim bana o kelimelerin anlamını sorduğunda açıklamazdım; kendisi bulsun diye “Bitirince anlarsın,” derdim. Tabi, kendisi kitabı hiç bitirmedi. Onun macerası son bulurken benimki başladı.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/335/1*g-sya6Pe5pNRgXqvFrY14A.png" /></figure><p>Daha sonrasında Türk ve Dünya Klasikleri geldi. Komşumuz, maaşının neredeyse yarısını kitaplara yatırıyordu. Bu durum benim için bulunmaz bir nimetti; çok sosyal olmayan benim gibi biri için adeta bir hazineydi.</p><p>Bizim ailede okuyanlar hep küçümsenirdi; keza “Onu okuyacağına Kuran okusana,” gibi birçok söyleme maruz kaldım. Ama hiçbir zaman vazgeçmedim. Kendi kendime terapi yaptım. Başka hayatlar, başka dünyalar gördüm; öngörü sahibi oldum. Analiz yeteneğim arttı; Karadenizli biri olarak şivemden kurtuldum.</p><p>Hâlâ düzenli bir şekilde iyi bir okurum, bence. Şunu da fark ettim: Her okur aynı değildir. Ben daha çok ağır, edebi diyebileceğimiz kitapları okumaya özen gösterdim ki bunu bilinçli olarak yaptım. İlk yıllarda önsöz dâhil tüm yazarların öz yaşam öyküsünü de okurdum; çünkü böylece yazarın yaşadığı ülkenin kültürüne hâkim olabiliyordum. Tabi bu alışkanlığım giderek azaldı, şu an direkt hikâyeyi okumaya başlıyorum.</p><p>Dostoyevski’yi okurken suçu sorguladım. Irvin D. Yalom ile insanın anlamını aradım, psikolojiye merak sardım. Nihan Kaya çocukluk travmalarımdan ve suçluluk hissinden kurtardı beni. Mehmet Rauf’un <em>Eylül</em>’ü ile aşkı, sevmenin anlamını öğrendim. Émile Zola’dan toplumun yaşamının nasıl tiksindirici bir şekilde anlatılabileceğini gördüm. Özellikle ödüllü kitaplar her zaman listemdeydi.</p><p>Toplum okumayı yüceltmese de — ki bu hep içimde bir yara olmuştur — durum bu. Evet, bazı kişiler kardeşim gibi sayısalcıdır, okumayı sevmez. Ama bence eğer daha fazla okusaydık, çok daha iyi bir toplum olabilirdik.</p><p>Hayatınıza biraz olsun anlam katmak istiyorsanız veya günlük karmaşada biraz olsun nefes almak istiyorsanız bence en iyi yol okumaktır.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=e6036520cbdd" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Geçmişte yaşamak ?]]></title>
            <link>https://medium.com/@ferathatice541/travmalar%C4%B1m-var-benim-4f6c2f526ab3?source=rss-73ad231238df------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/4f6c2f526ab3</guid>
            <category><![CDATA[sosyal-psikoloji]]></category>
            <category><![CDATA[kişisel-gelişim]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Kendimden Bir Parça]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 07 Aug 2026 12:53:04 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-08-07T12:55:49.887Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*-Iil5tcZmSP123sMzAhKtA.png" /></figure><p>Hasibe Eren’in: “Ama o bana böyle yaptı. Küçükken annem bana bunu yaptı. Ondan böyle oldum. Başıma bu geldi. Bunları yaşadığım için böyle oldum. Benim travmalarım var… Al artık sorumluluğunu be kardeşim! Kaç yaşına gelmişsin!” sözlerine o kadar tepki gösterdiler ki… “Senin empati yeteneğin yok mu?”, “Kibirden burnu büyümüş, insan olamamış”, “Sen hiç sınandın mı?” ve daha nicesini söylediler.</p><p>Oysa Hasibe Eren haksız değil. Herkesin geçmişte yaşadığı kötü deneyimleri veya travmaları var. Bazıları, bizim hayal dahi edemeyeceğimiz felaketler yaşadı belki. Kendini toplamak ve kendine gelmek için elbette herkesin zamana ihtiyacı var. Ancak aradan 10–15 yıl geçmiş olmasına rağmen hâlâ geçmişte yaşadıklarınıza takılıyorsanız büyümemişsiniz demektir. Yaşadıklarınızı sadece yapamadıklarınıza ve başarısızlıklarınıza kılıf olarak kullanıyorsunuzdur.</p><p>Çocuklukta yaşananların geleceği önemli ölçüde etkilediği yadsınamaz bir gerçek. Ancak gerçek bir birey olmak istiyorsanız ve 40 yaşına geldiyseniz, “Ben çocukken…” diye başlayan cümleleri sadece terapi koltuğunda kurabilirsiniz. Hayatın içinde yaşarken kimse buna bakmaz.</p><p>Bırakın başkalarını, siz her şeyden önce kendinize karşı sorumlusunuz. Yaşamınızın biraz olsun düzene girmesini istiyorsanız artık önünüze bakmanız gerekiyor. “Geçmişi tamamen unutun, hiç üzülmeyin” demiyorum; ancak yolunuza devam etmek için önünüze bakmaya mecbursunuz. Kendinize bir iyilik yapmak istiyorsanız artık geçmiş geçmişte kalmalı.</p><p>Yaşananlar bir anda bitmiyor belki ama dünya, çevre ve her şey değişiyor. Her şey değişirken siz geçmişte mi yaşayacaksınız? Mağdur rolünden zevk mi alacaksınız? Ne yazık ki bazıları için bu mağduriyet bir lütuf haline gelebiliyor. Sözlerim acımasız gelebilir; ancak bir adım geride durup kendinize dışarıdan baktığınızda haklı olduğumu göreceksiniz.</p><p>Sen benim ne yaşadığımı nereden bileceksin? dediğinizi duyar gibiyim. Emin benim yaşadıklarımda azımsanacak şeyler değildir. Yarış yapalım mı? İşin espirisi tabi ama olan olmuş. Giden gitmiş. Artık çözüme odaklanıp ayağa kalkma zamanı gelmedi mi ? Ömür tükeniyor ve hiç yaşamadan gidecek olmak sizi üzmüyor mu?</p><p>Başkalarının hayatınızı çürütmesine izin vermeyin…</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=4f6c2f526ab3" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Sosyal Medyanın Dayattığı Hayat ve Benim Durgunluğum…]]></title>
            <link>https://medium.com/@ferathatice541/sosyal-medyan%C4%B1n-dayatt%C4%B1%C4%9F%C4%B1-hayat-ve-benim-durgunlu%C4%9Fum-0e9e459a3623?source=rss-73ad231238df------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/0e9e459a3623</guid>
            <category><![CDATA[fomo]]></category>
            <category><![CDATA[yavaş-yaşam]]></category>
            <category><![CDATA[farkındalık]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Kendimden Bir Parça]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 28 Jul 2026 17:28:41 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-07-28T17:28:41.834Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Bu aralar sürekli bir şeyler yapmak zorunda kalmakla hiçbir şey yapmamak arasında gidip geliyorum.</p><p>Sanki evde oturup normal zaman geçirince hayatı kaçırıyormuş gibi hissediyor musunuz siz de? Herkes gibi ben de hafta sonu bir şeyler yapmalıyım. Gezmeli, arkadaşlarımla buluşmalıyım; spora gidip zayıflamalıyım. Peki gerçekten yapmalı mıyım veya istiyor muyum? Dahası mecbur değilim ama sürekli sosyal medyada pompalanan bu görüntüler yüzünden sanki bize zorla bir eksiklik hissettirilmeye çalışılıyor.</p><p>Oysa işten sonra bir demlik sıcak çay ve sevdiğim bir filmle de kaliteli zaman geçirebilirim. Akşam kitabımı okuyup hayal âlemine dalabilirim.</p><p>Bu şekilde olunca çok mu değersiz hayatımız, eğer bu şekilde yaşamaktan memnunsak? Rahatsızlık icat getirir, evet; ama neden bu şekilde hissettiriliyoruz?</p><p>Oysa şimdi olduğum halimden memnunum aslında. Sakin, huzurlu bir hayattan… Tabi ki arada biraz hareket istiyorum. Tüm bunlara rağmen kendi başıma bir şeyler yapmayı da özlediğimi fark ettim. Beni hiç kimsenin tanımadığı ve bilmediği bir yere gitmeyi özledim. Yeni şeyler öğrenmeyi, hedefler koymayı, yeni başlangıçlar yapmayı özledim.</p><p>Bu olduğum halimden memnun olmam, içinde bulunduğum şartlardan dolayı belki de. Aslında isteklerim var. Ama o pompalanan hayat gibi de sürekli bir koşturma değil. Süreçten keyif alarak yaşamak istiyorum.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=0e9e459a3623" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[İnsan Yasını Nasıl İfade Eder?]]></title>
            <link>https://medium.com/@ferathatice541/i%CC%87nsan-yas%C4%B1n%C4%B1-nas%C4%B1l-i%CC%87fade-eder-7c088c5ed62e?source=rss-73ad231238df------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/7c088c5ed62e</guid>
            <category><![CDATA[ya]]></category>
            <category><![CDATA[ölü]]></category>
            <category><![CDATA[vefat]]></category>
            <category><![CDATA[baba]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Kendimden Bir Parça]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 07 Jul 2026 19:21:18 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-07-07T19:21:18.114Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/932/1*fuznwo07hA67WjI_HxDRYA.png" /></figure><p>Aşmam için yazmam lazımmış. Öyle dedi yetkili merciler. Ben de denemeye karar verdim.</p><p>Daha önce çok ölü gördüm ama ölümü ilk kez yaşayarak tecrübe ettim. O günden sonra aynı değilim. Herkesin dilindeki cümle: “Sana bir haller olmuş. Daha öfkelisin. Eskisi gibi değilsin.” Doğrudur. Ellerim boş kaldı. Ne ağlamama izin vardı ne de içime bakmaya zaman kaldı. Düzenli yaptığım ne varsa bıraktım: Sporu, arkadaşlarımla buluşmayı, konuşmayı, onları aramayı, yürüyüşleri, okumayı ve daha birçok şeyi… Sadece uyuyorum ve çalışıyorum. Düşünmemek için sürekli kendimi meşgul ediyorum. Sanırım bu konuda başarılı da oldum ama iyi anlamda mı, hiç bilmiyorum. Sadece günü dolduruyorum, “Bugün de bitti” diye…</p><p>Baba, aslında fiziksel olarak hayatımın çoğunda vardın diyemem. Ama sanırım sadece var olduğunu bilmek de yetiyordu. Hep benim için olması gerekendin. Kırgınlıklarım olsa da özlemlerim de çoktu. Kardeşim söyledi sana seni sevdiğini ama ben hiç diyemedim. Senin gibi olduğum içindir belki; ketum, içine atan… Bilseydin daha yakın olur muyduk?</p><p>Sen gittikten sonra boğazımda geçmek bilmeyen bir yumru kaldı. Bağırmakla susmak arasında kaldım. İkisini de doğru dürüst beceremedim.</p><p>Hep sürekli yaşamımda olmasını istediğim bir kişiydin hep de aslında hayatımda olmasını tam ister miydim, bilmediğim. Bir arafta kaldım. Sen bizden vazgeçtiğinde dahi hep bir umuda sarıldım.</p><p>Senin istediğin evlat olabildim mi? Bilmiyorum.</p><p>İçten içe hep farkındaydım ve sana hayrandım. Şimdi ne bazı sözler söylenmemiş olsaydı ne de bazılarını demiş olsaydım diyorum. Yaşadık hayatı; olması gerektiği gibi değil belki ama yaşamın getirdiği şekilde tercihlerimizi yaşadık. Korkularımızla hareket ettik. Sorumluluktan korktuğun içindi hepsi. Belki de hiç kimseye güvenemediğinden… Bana güvendiğini söylerdin ama onun da aslında hep sorumluluğu atmak için olduğunu bilirdim. Kızar mıydım? Hayır. Dünyadaki 7 milyar insan içinde birinin bana güvendiğini bilmek güzeldi yine de.</p><p>Şimdi seni sık ziyaret etmiyorum diye kızıyor musun? İnsan yasını nasıl ifade eder? Benimki yâd etmek, seni anmak. Zaman zaman her şeyi söylesem de bana kızma, olur mu? Çünkü sevdiklerimi hep dilime dolarım. Bu yüzden seni de çok ama çok anlatmak istiyorum. İyi anılarımız yok, biliyorum. Hayat fırsat da vermedi ama benim için yine de anı onlar; seni anmak ve hatırlamak için. İyisiyle kötüsüyle, her şeyiyle kabulüm.</p><p>Herkes vazgeçse de beni önemsediğini biliyordum… Umarım Allah senden razıdır. Umarım bir evlat olarak benden razısındır. Zira ben senden razıyım, baba.</p><p>Bu benim vedam olsun, sana değil. Sendeki bene son sözlerim…</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=7c088c5ed62e" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Sana Mı Laf Anlatacağım?]]></title>
            <link>https://medium.com/@ferathatice541/sana-m%C4%B1-laf-anlataca%C4%9F%C4%B1m-bd420a2cfa7a?source=rss-73ad231238df------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/bd420a2cfa7a</guid>
            <category><![CDATA[i̇lişkiler]]></category>
            <category><![CDATA[aynacı]]></category>
            <category><![CDATA[sözler]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Kendimden Bir Parça]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 17 Jun 2026 14:50:43 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-06-17T14:50:43.089Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Her şeyin bir bitiş noktası var. Sözün bittiği yer. Artık kimsenin sizi anlayamayacağını düşündüğünüz ve gördüğünüz, nefesinizi boşa harcamak istemediğiniz, belki yorgunluktan, belki artık boşvermişlikten anlatmaya çalışmaktan vazgeçtiğiniz…</p><p>Ne de olsa ne kadar çabalasanız da sadece niyete göre anlaşılacağınız için, üstelik karşı tarafın niyetine mahpusken sözleriniz, ne işe yarar tüm kelimelerimiz? Yorulmadınız mı gerçekten hala bir ısrar kıyamet kendinizi anlatma çabanızdan? “Yok, ben öyle demek istemedim. Tüm anlattıklarımdan bunu mu anladınız? Pes!” demiyor musunuz? Hala tükenmedi mi cümleleriniz?</p><p>Bıraktım artık ipin ucunu, gitsin gittiği yere. “Umurumda değil” diyemiyorum ama artık bıraktığım yerdeyim. Yoruldum çünkü, dermanım yok. Soruyorlar: “Neden susuyorsun?” Konuşacak ne var ki… İnsan biliyorsa baştan sözlerin hiç olmadık yerlere çekileceğini, defalarca hem de denemişken, siz dener misiniz tekrar?</p><p>Hayalini kuruyorum anlaşılmanın; hak verilmese dahi duygularımın, düşüncelerimin karşılık bulduğu anların. Hatta artırıyorum: Ağzımı açmadan gözlerimden fark edilip de ne düşündüğümün de bilinmesi muhteşem olurdu.</p><p>Gözlerinden patır patır yaşlar dökülürken çocuklara söylenen, “Git ötede ağla. Ağlaman bitene kadar odaya gelme.” vs. ne kadar acımasız geliyor bana. Bu cümlelerle resmen, “Aman seninle mi uğraşacağım? Başımı ağrıtma. Umurumda değilsin.” diyoruz. Canımız ciğerimiz bellediğimiz evlatlarımıza bunu söylüyor ebeveynler. Çocuk ne yapsın, ağlamayı kesiyor. Sanıyor ki başardık. Sustu ya, rahatladık, kurtulduk. İyi de peki çocuk! Yarım bir kalple ortada kaldı; anlaşılmamış, çaresiz, yarım gönülle, eli böğründe.</p><p>Hepimizin tek derdi sadece anlaşılmak değil mi diyeceğim ama maalesef bazılarımız haklı olmayı da çok önemsiyor. Hiçbir ilişkide haklı olmanın işe yaradığını görmedim. İnsanlar duyguların karşıda bir aynası olduğunu görmek istiyor oysa.</p><p>Umarım sizi anlayacak insanlarla karşılaşır ve tanışırsınız. Kelimelerinize gerek kalmadan biri gözlerinizden anlayacak kadar tanır sizi.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=bd420a2cfa7a" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Şükür mü, Hamd mı?]]></title>
            <link>https://medium.com/@ferathatice541/%C5%9F%C3%BCk%C3%BCr-m%C3%BC-hamd-m%C4%B1-a2e73b48b822?source=rss-73ad231238df------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/a2e73b48b822</guid>
            <category><![CDATA[şükür]]></category>
            <category><![CDATA[farkındalık]]></category>
            <category><![CDATA[hamd]]></category>
            <category><![CDATA[psicologia]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Kendimden Bir Parça]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 25 May 2026 11:54:48 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-05-25T11:54:48.036Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<blockquote><em>“Şükredin, sizden kötüleri var. Daha beterleri var. Siz yine iyisiniz.” diyorlar ya; duyduğum vakit benim şalterim atıyor. Kötüye şükredilir mi? Tam olarak sorulması gereken soru bu. Kimse gerçekten şükrün anlamını bilmiyor.</em></blockquote><blockquote><em>Hiçbir zaman isyankar olmadım ama hiçbir şeyi de olduğu gibi kabul etmedim. Hep “Vardır bir sebebi” diye düşündüm ama o sebebe şükretmedim. Çünkü şükrün gerçekleşmesi için ortada mutlaka bir nimet, bir başarı, bir iyilik veya olumlu bir durum olmalıdır. Birine durduk yere şükredilmez; bir ihsana karşılık şükredilir.</em></blockquote><blockquote><em>Başıma musibet geldiğinde ben niye “daha beterleri var” diye şükredeceğim güzel kardeşim? Olsa olsa hamdederim. Şükür nimete, güzelliğe, başarıya, iyi durumlara edilir ki çoğalsın. Hamd ise Allah’a edilir. Siz şükrederek Allah’a teşekkür ettiğinizi mi sanıyorsunuz? “Rabbin gücenir, şikayet etme” diyorsan, eee, hamdet o vakit!</em></blockquote><blockquote><em>Düştüm, ayağım kırıldı. “Şükret, senden beterleri var, yürüyemeyenler var.” Arkadaşım, evet; benden beterleri var, doğrudur. Ama benim başıma bir olay gelmiş, kötü bir şey olmuş değil mi? Oturur, hamdederim; bende kalan sağlığım, varlığım için.</em></blockquote><blockquote><em>Ay sonunu getiremiyorum. Durumum iyiydi, işlerim bozuldu; farz et ki iflas ettim, maaşlı çalışan oldum. “Bak ne oldu, böbürlenme. Allah verdi, Allah aldı. Dua et işin var.” diyenlerin ağzına kürekle vurasım var. Bu durumda insana bu mu söylenir?</em></blockquote><blockquote><em>Sınavdan geçemedim, kaldım. Bir senem kayıp. “Ay, haline şükret. Bilmem kimin kızı 5 sene geçemedi, senin daha ilk yılın.”</em></blockquote><blockquote><em>Aslında bunları diyenler, sizin yerinizde olmak isteyip de olamayanlar. “Kötü bir şey yaşadık, bunu mu istiyorlardı yani?” diyorsunuz değil mi? Hayır, tabii ki. Sadece siz kendileriyle aynı duruma, aynı seviyeye düştüğünüz için iki de bir size “şükret” diyorlar. Hadsizler, anlamazlar…</em></blockquote><blockquote><em>Evlisiniz, çocuğunuz var. Aile apartmanındasınız; her şeyinize karışıyorlar, saygı duymuyorlar, her gün kavga var. “E, siz kira vermediğiniz için şükredin.” Ağzınıza sıçmışlar, hiç önemi yok yani! Adam utanır söylemeye ama bazıları da adam değil ki söylüyor. Sanki hayattan çok şey istedik de… Her şeye şükredin, şükredin! Öyle yapsaydık ne aya çıkabilirdik ne de gelişebilirdik. (Gerçi hâlâ o şüpheli ama olsun.)</em></blockquote><blockquote><em>En taze örnek: Bilgi Üniversitesi kapatıldı ve üç gün sonra bir lütuf gibi yeniden açıldı. Şimdi bunu düşünüp açtıklarına şükür mü edelim? Bu kadar acı niye çekildi o zaman? Cevap yok.</em></blockquote><blockquote><em>Velhasıl, kavramları öğrenin. Aslında “şükredin” kelimesi; kendi yapamadıklarının acısını çıkaran, sevmediği ya da kıskandığı insanların düştükleri duruma “Oh, iyi oldu!” diyemeyenlerin buldukları kılıftır. Zorla adama “Allah seni de şükredecek duruma düşürsün” dedirtecekler sonunda!</em></blockquote><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=a2e73b48b822" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Seni Seviyorum !]]></title>
            <link>https://medium.com/@ferathatice541/seni-seviyorum-b573ac889f73?source=rss-73ad231238df------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/b573ac889f73</guid>
            <category><![CDATA[şiir]]></category>
            <category><![CDATA[seni-seviyorum]]></category>
            <category><![CDATA[ilişkiler]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Kendimden Bir Parça]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 19 May 2026 10:16:51 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-05-19T10:16:51.318Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Ne kolay tüketiyoruz hayatı, yaşamı, anları ve anıları,</p><p>Dilden ne de rahat dökülüyor sözcükler ; “ Seni Seviyorum.”</p><p>Bu kadar mı? Altını doldurmak gerekiyor ya söylediklerinin …</p><p>Yabancı bir filmde öyle demişti; “ Hani nerde ben görmüyorum? “</p><p>Sırf kendi bencilliklerimiz ve küçük kişisel hırs ve tutkularımız için</p><p>Hem kendimizi hem insanları tüketiyoruz.</p><p>İnsan daha kendine bile dürüst değilken başkasının kelimelerine inanmasını bekliyor ,</p><p>Söylediği her cümleye, kelama ve güvenmesini</p><p>Böyle kolayca söylenmemeli…</p><p>Seni seviyorum demek mi istiyorsun? O halde :</p><p>Garson çayı getirdiyse masaya, hadi bakalım kaç şekerli içiyorsa bardağına şekerini at karıştır,</p><p>Gözlerin masaları tarayacağına onun göz bebeğine odaklansın mesela</p><p>Ona göstermeden ama fark ettirerek davranışlarınla söyle sevdiğini ,</p><p>Çiçekler almak yerine, yorgunluğunu görünce onun yerine yap bazı şeyleri, sorumluluk al , harekete geç.</p><p>Nihayetinde birbirinizde demlenin ve dinlenin mesela</p><p>Dile dökme tüm evren davranışında görsün sevdiğini</p><p>İnan bana söze gerek olmaz.</p><p>Bütün kötülükler bizi çok sevdiğini söyleyenlerden gelmişken</p><p>Sormak hakkımız değil mi ? “ Hani Nerde? “ filmdeki gibi.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*q2iCTaoWn4cUKm2TtoEbUA.png" /></figure><p>Hep sevdiğinden bu kısıtlamaların , benim adıma karar almaların, manipülasyonların, dövmelerin ,sövmelerin,</p><p>Geberiyorsun ya aşkından,</p><p>Gebersin de gitsin diye dua ettiğinden habersiz.</p><p>Sahi gerçekten biliyor muyuz ki biz sevmeyi,</p><p>Tarihi geçmişi travmalarla dolu bir toplumda sağlıklı bir biçimde gördük mü ki;</p><p>Bizi ilk sevecek kişiler olan ebeveynlerimizden sağlıklı, koşula bağlı olmayan sevgiyi,</p><p>Ağladığımızda kaderimize mi terk edildik ,</p><p>Düştüğümüzde kalkmamıza izin verildi mi ,</p><p>Söyledik ama hiçbir şey yapmadık mı ,</p><p>Biz güzel sevildik mi ki ; şimdi nasıl gösterelim diyebilirsin….</p><p>Lakin insan bilir yüreğini , görür bir şeylerin eksik , hasarlı olduğunu içten içe bilirsin.</p><p>Bir şeyler eksik, yanlış diye,</p><p>Kılcal damarlarınla<strong> </strong>dolu kalbin bilir yüreğini.</p><p>İnsan kalbi aklıyla düşünür , düşünceye düşer insan gönülden önce aslında</p><p>Düşünmediğini gönlüne almazsın , almamalısın.</p><p>Seni seviyorum …. Hem de ölesiye</p><p>Sanki ne faydası var bana? Bir kuru cesedin.</p><p>Beni kendin için seviyorsun!</p><p>Bir umuda tutunur gibi.</p><p>Bir kurtarıcı aradığından belki, kendini kurtaramazsan eğer bir başkası ne yapabilir ki!</p><p>Sana iyi hissettirdiğimden belki , oysa bana ihtiyacın yok.</p><p>Senin sadece o “ biri “ olmasına ihtiyacın var; Ayşe, Fatma, Yunus , Mehmet fark etmez ki.</p><p>Sadece orada biri olduğunu bilmek yetiyor belki,</p><p>Temelde çünkü istediğin o değil sadece fikri, düşüncesi</p><p>Bu durumun farkına dahi varamadan tükettiğin cümlelere, zamana yazık</p><p>Dön bak içine, özüne ne diyor ? Göreceksin…</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=b573ac889f73" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Anı Koleksiyoncusu]]></title>
            <link>https://medium.com/@ferathatice541/an%C4%B1-koleksiyoncusu-4676d896b6fe?source=rss-73ad231238df------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/4676d896b6fe</guid>
            <category><![CDATA[bakmak]]></category>
            <category><![CDATA[tv]]></category>
            <category><![CDATA[insan-belgeseli]]></category>
            <category><![CDATA[sosyal]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Kendimden Bir Parça]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 12 May 2026 17:56:50 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-05-12T17:56:50.531Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><strong>Sahte anı sendromu; </strong>yaşamadığın olayları kendin yaşamış zannetmektir. Birde başkalarının yaşadıklarını kendi anısı gibi anlatanlar var. Ancak kendi durumum için bir tanım bulamadım. Yaptığım resmen başkalarının hayatından anı çalmak çünkü. Dışarıdaki insanların yaşadıklarını, başkaları ile 3. şahıs görgü tanığı olarak paylaşmak. İzinsizce, onlar fark etmeden, gizlice, belki sinsice yaşamlarını izleyip hayatlarına şahit olup yaşadıklarını anlatmak. Yapabiliyorsam o durumlarına çözüm bulmak. Varsa bir tanımı paylaşırsanız sevinirim.</p><p>Küçüklüğümden beri olan bitenleri izlemeye olan merakım, biraz öğrenme açlığından birazda kimsenin beni çok da fark edip umursamamasından kaynaklanıyor. İzlemeyi seviyorum. Özne kullanmadım fark ederseniz. Bu her tür durum için geçerlidir. Hayatın içine dâhil olmamak değil, aksine bu şekilde tam ortasında olduğumu hissediyorum.</p><p>Gün içinde çok fazla insanla karşılaşıyoruz. İletişim kurduğumuz insanlar sınırlı olmakla beraber onun dışında hiç diğerleri ile ilgilenmiyoruz. Dikkatimizi bile çekmiyor. Doğal süreçte böyledir. Burada yadırganacak bir durum yok. Psikolojik olarak ta <strong>algıda seçicilik</strong> dediğimiz mevzu.</p><p>Markete gittiğimizde en fazla kasadan ürünleri geçirirken kasa görevlisi ile <strong>“kolay gelsin, iyi çalışmalar “ </strong>şeklinde iki kelime ediyoruz. Bunu da ego sahibi değilseniz ve iletişimin önemine inanıyorsanız yapıyorsunuz. Bir cümle ile hem kendi hayatınızı güzelleştirebilir hem de karşınızdakine değerli olduğunu hissettirip gülümsemesini sağlayabilirsiniz. Şimdi siz,<strong> “Ne gerek var canım</strong>?” biçiminde tercih de yapabilirsiniz. Yaşam sunduklarınız ve aldıklarınız ile ilgilidir.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*AFtO26JysMY9PS3AbedKzg.png" /></figure><p><strong>Otobüsün Arka Koltuğundaki “Genel” Sırlar</strong></p><p>Onun dışında markete giren, çıkan kişiler dikkatinizi çekmiyor. Bu durum otobüse bindiğimizde, bir yere giderken, yürüyüş yaparken de böyledir. Örnekleri çoğaltabiliriz. Tabi istisnalar var. Onlardan biri de benim. Ne zaman otobüse binsem etrafımdaki insanları gözlerim. Özellikle konuşan bir tayfa mutlaka oluyor. Hele genç, ergen kesimse. Genellikle arka taraflara oturmayı seçerler. Anneleri ile olan ilişkilerinden başlayıp sevgilileri yaşadıkları, kızlar arası çekişmelere varana kadar yedi sülalelerini anlatırlar. İstemeseniz de öğrenirsiniz. Özel bir çaba harcamanıza gerek bile kalmaz. Diyebilirsiniz ki ne meraklısın! Öyleyim…Ancak, meraklı olmasam bile kamusal alanda özel mevzularınızı paylaşıyorsanız artık genel olmuştur. Özel bir durum yoktur. Hatırlatırım.</p><p>Sadece konuşmaları değil, giyim tarzları, davranışları da inceliyorum. Bunları analiz edip insanlar hakkında fikir oluşturmayı seviyorum. Bir nevi oyun gibi. Ön yargılar da dâhil oluyor tabi işe. Metroda yayılıp oturanları saygısız, başkalarını düşünmeyen insanlar olarak etiketleyebilirim. Yorgunluktan oturmakla keyiften yayılma arasında emin olun fark var.</p><p>En sevdiklerim; çift olanlar. Birbirine ilgi ve sevgi gösterenler. Bazılarınıza irite gelebilir. İzlemeyi sevdiğim kesim onlardır. Yolda giderken, durakta beklerken, otobüste mutlaka görürsünüz. Özellikle yabancıları ya da üniversite öğrencilerini bu konuda daha samimi görüyorum. İnsanların birbirlerini düşündüğünü gösteren bütün işaretleri seviyorum. Bazı görmemişler <strong>“kamusal alanda böle iş olmaz.”</strong> diyebilir. Adı üstünde sevgi görmediği için bunu anormal sanıp, kavga olduğunda ise hiç müdahale etmeyen angutlar, mahalle bekçisi kesilir. Tabi, burada teşhir içeren durumları kastetmediğimi anlayabilecek kapasitede olduğunuzu düşünüyorum. Recep İvedik’ten daha fazla gelişmişliğe sahipseniz söze gerek yok.</p><p><strong>70 yaşındaki Amca ve Kayıp Para Hikayesi</strong></p><p>Ziraat bankası şubesine girdiğimde 70 yaşındaki emekli amca, maaşını çektikten sonra parasını kaybetmiş, şubede ağlıyordu. <strong>“Napcam?”</strong> Bu soruda o kadar çok şey gizli ki! Ay sonunu nasıl getireceğim. Acaba bulabilir miyim? çaresizlik, başkasına muhtaç olma düşüncesi… Özellikle bankadan hemen çıkmayıp bekledim. Adamı, başından mı savacaktı şube personeli? Yoksa yardım etmek için çaba mı harcayacaktı? Gişedeki personel gelenlerle ilgilenirken, amca ortada dolanıp derdini anlatıyordu. Tabi, parasının başkası tarafından alınma olasılığı da vardı. Kibarca söyledim, siz anlayın. Çalınmış olabilirdi. Güvenlik görevlisi geldi. <strong>“Parayı içerden çektim evladım, başka yere gitmesine imkan yok. “</strong> diye söylenirken, beklediğim teklif ondan geldi. <strong>“ Amca kayıtlara bakalım Sen bekle. “</strong>Nihayet buldular ve yüzündeki o gülümsemeyi hiç unutamam. Atm’ den para çekerken düşürmüş, başkası bulup orada bırakmış Allah’tan. Sizin umurunuzda bile olmayabilir ama benim için insanlığa dair umudumu korumama yardımcı olan vakalardan biriydi.</p><p><strong>Televizyon Eleştirisi, Yazar Araştırmaları ve Öğrenme Açlığı</strong></p><p>Bunun gibi daha birçok olay. İnsanların özeline girmiş gizli bir hafiye gibi hissediyorum zaman zaman. Hırsız desek yanlış olmaz. Yaptığım iş, hayatlarına dokunup müdahale etmeden, gözlemleyerek ne olacağını öngörmeye çalışmak. Belgesel diye televizyon izlemekten daha keyifli ve insana dair. Bunlarda insan belgeseli diyebiliriz.</p><p>“Sabahtan akşama belgesel izliyorum. Aman çok şey öğreniyorum. Hayatta TV izlemem. Zamanımı ona harcayamam. “ şeklinde televizyonda film izleyenleri ötekileştiren bir grup var. Televizyon aptal kutusu, zamanınızı çalıyor demeyeceğim. Kusura bakmasınlar, bunu söyleyenlerinde boş boş izlediğini düşünüyorum. Sebebi, izlerken siz hiçbir unsura dikkat etmiyorsanız sonrasında bir eleştiri yapmıyorsanız kitapta okusanız boştur.<strong> Nasıl izlediğiniz ve nasıl baktığınız önemlidir</strong>. Sinema ya da film kültürü oluşturabilirsiniz. Bir film izlerken çekilen her sahneye farklı bir gözle bakıyorum.</p><p>Hayatta her şey benim için yeni, farklı bir konu öğrenmek adına fırsattır. <strong>Bu nedenle hiçbir şeyi izleyip geçemiyorum.</strong> Film izlerken özellikle bir mesaj içermiyorsa gözümde hiçbir değeri yok. Karakterlerin duygu yansıtması da aynı şeydir. Arka planda ne kullanılmış? Ne için kullanılmış? Konu işlenirken detay verildiyse gidip onu araştırıyorum. Bu içimdeki öğrenmeye karşı olan açlık ve insanları anlama arzusunu tatmin için yapıyorum. Kişisel çok fazla çıkar içermeyen durum diyebiliriz. Bu durumu o kadar çok yaptım ki beynim otomatik olarak algılıyor artık olanları.</p><p>Kitap okurken de izlemeyi severim. Nasıl mı? Basit. Kitap okurken önce yazarı araştırıp özgeçmişini mutlaka okurum. Doğduğu yer benim için önemlidir. Kültürünü yansıtır. Okurken olay dışında yazar yaşadığı ülke ile ilgili bilgi aktarır, bir terim kullanılır, o terimi araştırırım. Ana karakter doktorsa mesela hangi ilaç neye iyi gelir gibi bir sürü şey öğrenebilirsiniz. Okumam gereken başka bir kitaba referans verebilir. Hiç tanımadığım bir yazarı okusam bile daha önce okumuş olduğum bir kültürdeki yazarsa hangi ülkeye ait olduğunu, bana az çok neleri anlatacağını öngörebilirim. Bunun gibi birçok şeye, bu gözle bakmak hoşuma gidiyor. Aynı zamanda empati duygunuzu artırırken farklı bir bakış açısı edinmek içinde fırsat oluyor. Okurken kelimelerin birden fazla anlamını bildiğinizde insanları daha az yargılayıp daha çok anlamaya başlıyorsunuz. Böylece kendi yaşamınızı da kolay hale getirebilirsiniz.</p><p><strong>Anı Koleksiyoncusunun Veda Notu</strong></p><p>Herkes sevdiği şeylerin koleksiyonunu yapıyor. Anı çalma işlemi de benim için bir tür koleksiyon yapmak demek. Şahit olduklarımdan kendime güzel anılar biriktirmek, yaşamı zenginleştirmek için fırsat olarak görüyorum. Dünya bir fanus gibi farklı insan manzaraları içeriyor. Bakmak ile görmek, duymak ile anlamak arasındaki ince farkı bilmenin bir ayrıcalık olduğunu düşünüyorum. Gözlem yetisi size bir derya deniz sunar. Çocuğun evreni yeni keşfetmesi gibi olaylara bakış açınız gelişir.</p><p>Onca karmaşa arasında bununla mı uğraşacağım diyebilirsiniz. Sonuçta hayat sizin. Otobüse bindiğinizde kafanızı cama dayayıp yorgunluktan bezmiş, gün bitse diye beklerken dünyanın farkına varmadan zaman geçip gidebilir. Ne alaka dediğinizi duyar gibiyim? Çok alaka. Yaşam sadece gezmek, görmek, yemek, lüks yaşam mı? Eğer kimsenin hayatına dokunmuyor ve insan tanımıyorsanız anlamlı bir hayat mı yaşamış oluyorsunuz? Boş, kendinize değer katmadan, kâinattaki zamanı doldurup gitmek için sırada bekleyen, nice insanlar kervanından birisiniz.</p><p>Dünyada hiç kimse olmadığını, ilk insan zamanını hayal etmenizi istiyorum. Onlar bile öğrenme yöntemi olarak izlemeyi, seyretmeyi, keşfetmeyi seçmiş. Sonuçta Kabil ölü gömmek için doğadaki kargadan esinlenmiş. Sizin fıtratınızı ve tabiatınız inkar edip ot gibi yaşamanızın manası ne?</p><p>Hırsız gibi insanların yaşamına girip dolansam da hiç durdurup müdahale etmedim. Onların serüveni, onların deneyimi. En fazla öngörüme dayanarak uyarmış olabilirim. Kendime ait alacağım ne varsa alıp yoluma devam ettim.</p><p>Yaşarken o gözlerinizin ve beyninizin hakkını verin derim. Bakmayın sadece, görmeyi de seçin!</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=4676d896b6fe" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>