<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Fotini Mastroianni on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Fotini Mastroianni on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@fotinim?source=rss-2b3035e27431------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/0*s9MUNq1HWfL8aCV1.jpg</url>
            <title>Stories by Fotini Mastroianni on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@fotinim?source=rss-2b3035e27431------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Thu, 19 Nov 2026 10:05:11 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@fotinim/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[The Psychology of Power:Systemic Marginalization as a Defense Mechanism]]></title>
            <link>https://medium.com/@fotinim/the-psychology-of-power-systemic-marginalization-as-a-defense-mechanism-232188cc66be?source=rss-2b3035e27431------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/232188cc66be</guid>
            <category><![CDATA[psychology]]></category>
            <category><![CDATA[corruption]]></category>
            <category><![CDATA[power]]></category>
            <category><![CDATA[fotini-mastroianni]]></category>
            <category><![CDATA[philosophy]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Fotini Mastroianni]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 04 Nov 2025 16:17:31 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-11-04T16:17:31.017Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="A woman with her half face hidden in shadow symbolizing the hidden nature of power" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/853/0*wUHoIRI6Pu_XIpHA" /></figure><p>“<strong><em>I understand you completely,</em>” she said.<br>“<em>Oh!</em>” I replied.</strong><br> — Eftychia Alexandropoulou, <em>Mrs Keuner</em></p><p>The dynamics and methods used by power have always been fascinating.</p><p>From simple observation, we can see that broader political and public administration is often exercised by individuals who embody the <em>Dunning–Kruger phenomenon</em>. In simple terms, they overestimate their abilities and possess excessive self-confidence because they are unaware of their own shortcomings.</p><p>These individuals operate through institutions, which, in order to function, require not only <em>power</em> (that is, the ability to force someone to do something) but also <em>domination</em> — the internalized belief by the governed that they <em>ought</em> to do it because it is “the right thing.”</p><p>Power creates mechanisms of legitimization — e.g., public notices, regulations, etc. — because without them, it would not appear as an institution but as sheer violence, thereby abolishing the very idea of institutional order. Hannah Arendt distinguished between power and violence: when legitimacy collapses, the network resorts to violence — institutional revenge, exclusions, and similar practices.</p><p>According to Foucault, power shapes what is considered “truth” and imposes domination through this very knowledge.</p><p>The problem with the legitimization mechanism arises when an <em>unpredictable element</em> appears (for example, a successful outsider or a journalistic scandal) — something uncontrollable that acts as a lever of resistance against the domination of knowledge constructed by power.</p><p>At that moment, the internal narrative of the Dunning–Kruger rulers collapses because they feel foolish; corruption turns into well-documented knowledge of injustice, while the unpredictable element becomes a constant reminder and object of criticism. However, the system reaffirms its power by sending the message that <em>its own</em> always win — those who reproduce the network.</p><p>The network also acts as a shield of corruption, since everyone follows the same rules. The individual <em>nodes</em> of the network (e.g., executives) must provide a semblance of legitimacy by reproducing lies within their area of responsibility.</p><p>The network creates an image of visibility for its members because it functions as a kind of secret brotherhood, where visibility serves as a mechanism of existential security. It relies on a hidden hierarchy (who is close to whom, who owes favors to whom) and operates as a mechanism of mutual reward and protection. These hidden hierarchies and favors are linked to <em>social capital</em> (see Bourdieu, Granovetter).</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*WFPWO2V8vo8b_RBP" /></figure><p>However, the unpredictable element presents its own proofs — intelligible even to those outside the network (e.g., academic excellence, independent achievement, etc.).The existence of such an unpredictable factor reverses the hierarchy, making the “king” appear naked — exposing the network’s hierarchy as petty and, above all, powerless. It renders the narrative of meritocracy meaningless and undermines the network’s domination by breaking its story.</p><p>To survive, the nodes of the network must live in a constant state of <em>cognitive dissonance</em> — consciously ignoring the truth. But this is psychologically exhausting, generating friction and insecurity even at the network’s core.</p><h3>The Psychology of the Nodes: The Cost of Continuation</h3><p>Let us look more closely at the psychology of the nodes and how their cognitive dissonance creates friction and insecurity.</p><p>Dissonance arises from the gap between their actions and their self-image.</p><p>To survive this dissonance, they externalize responsibility (“What can I do? That’s just how the system works.”). Yet, in their inner monologue, this externalization turns into <em>self-pity</em> (“What can I do? I’m a victim of the system too.”).</p><p>By turning themselves into victims, they preserve the self-image of being a “good person.” Submission to the system, as Erich Fromm analyzed, is driven by the need for security and avoidance of responsibility.</p><p>They then reject the unpredictable element as the problem (“It’s not the outsider’s fault, it’s the process that prevented recognition.”).</p><p>Next comes <em>groupthink</em> (“Everyone else does it, so do I”), which creates a pseudo-moral correctness through consensus. Corruption is then rationalized and presented as <em>realism</em> (“That’s how the world works.”). Internally, they tell themselves it is wiser to make “political and pragmatic/flexible” decisions — thus transforming moral flaw into supposed wisdom and a sense of superiority.</p><p>Each node makes a <em>double contract</em> with the network:</p><ul><li>an <em>official</em> one — accepting the corrupt rules of the system, and</li><li>an <em>unofficial</em> one — surrendering their morality in exchange for titles, money, and status.</li></ul><p>Therefore, the nodes will attempt to render the unpredictable element <em>invisible</em> (for example, by denying its work visibility within the network), ensuring that loyalty to the corrupt system remains the only recognized standard of value.</p><h3>The Final Battle: Visibility as Catalyst</h3><p>The cost for the corrupt network lies not in the corruption itself, but in managing the <em>knowledge</em> of that corruption. The public’s awareness of corruption must never be based on concrete proof.</p><p>The unpredictable element, however, continually reminds them of their cognitive dissonance, of the falsehood of their double contract, and intensifies their psychological anxiety.</p><p>This is the key: the continual emergence of high-quality unpredictable elements will create such friction in the nodes’ efforts to maintain the lie that, ultimately, the network will collapse from that very tension.</p><p>The <em>battle for visibility</em> that the unpredictable element must fight is the great and essential battle. Through it, it proves that there exists a parallel truth that cannot be erased.</p><p>The visibility it creates arises through what I have elsewhere called <em>creative disobedience</em> — the ability to detach oneself psychologically from the system and to create value outside it, through quality, truth, and creativity.</p><p>Victory does not lie in winning the games of domination within the corrupt network, but in showing that its game is childish and irrelevant.</p><p>Understanding the network, I believe, will help many free themselves from inner bitterness and say, as Eftychia Alexandropoulou writes in her poem <em>Instead of Light</em>:</p><blockquote><strong><em>I was illuminated!<br>Not because I saw the light,<br>But because I endured<br>So much darkness<br>Around me.</em></strong></blockquote><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=232188cc66be" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Ψυχολογία της Εξουσίας: Η Συστημική Περιθωριοποίηση ως Μηχανισμός Άμυνας]]></title>
            <link>https://medium.com/@fotinim/%CF%88%CF%85%CF%87%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%AF%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B5%CE%BE%CE%BF%CF%85%CF%83%CE%AF%CE%B1%CF%82-%CE%B7-%CF%83%CF%85%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BC%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%B9%CE%B8%CF%89%CF%81%CE%B9%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%AF%CE%B7%CF%83%CE%B7-%CF%89%CF%82-%CE%BC%CE%B7%CF%87%CE%B1%CE%BD%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82-%CE%AC%CE%BC%CF%85%CE%BD%CE%B1%CF%82-4934b81136f9?source=rss-2b3035e27431------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/4934b81136f9</guid>
            <category><![CDATA[φωτεινή-μαστρογιάννη]]></category>
            <category><![CDATA[foucault]]></category>
            <category><![CDATA[ιεραρχία]]></category>
            <category><![CDATA[εξουσία]]></category>
            <category><![CDATA[απρόβλεπτο-στοιχείο]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Fotini Mastroianni]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 04 Nov 2025 16:11:20 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-11-04T16:23:30.925Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="A woman hiding her half face symbolizing the hidden nature of power" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/853/0*U0sFHGRycTWDRuT2.jpg" /></figure><h4><strong>«Απόλυτα σε καταλαβαίνω» είπε</strong></h4><h4><strong>«Ωχ!» απάντησα</strong></h4><h4><a href="https://www.fortunegreece.com/interview/eftichia-alexandropoulou-i-iatriki-mou-ine-piisi/"><strong>Ευτυχία Αλεξανδροπούλου</strong></a><strong> — <em>Mrs Keuner</em></strong></h4><p>Η δυναμική και οι μέθοδοι που χρησιμοποιεί η εξουσία παρουσιάζουν πάντα ενδιαφέρον.</p><p>Από απλή παρατήρηση διαπιστώνουμε ότι η ευρύτερη πολιτική και δημόσια διοίκηση ασκείται από άτομα που θα λέγαμε ότι ενσαρκώνουν το φαινόμενο <a href="https://braining.gr/blog/%CF%84%CE%BF-%CF%86%CE%B1%CE%B9%CE%BD%CF%8C%CE%BC%CE%B5%CE%BD%CE%BF-dunning-kruger-%CE%B3%CE%B9%CE%B1%CF%84%CE%AF-%CE%BF%CE%B9-%CE%B7%CE%BB%CE%AF%CE%B8%CE%B9%CE%BF%CE%B9-%CE%BD%CE%BF%CE%BC%CE%AF%CE%B6%CE%BF%CF%85%CE%BD-%CF%80%CF%89%CF%82-%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9-%CE%B5%CE%B9%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CE%AF.html">Dunning -Kruger.</a> Με απλά λόγια, υπερτιμούν τις ικανότητες τους και έχουν υπερβολική αυτοπεποίθηση λόγω του ότι δεν γνωρίζουν τις ελλείψεις τους.</p><p>Τα άτομα αυτά λειτουργούν μέσω θεσμών οι οποίοι για να λειτουργήσουν δεν χρειάζονται μόνο την <a href="https://mastroyanni.blogspot.com/2025/08/karfomena-ftera-eksousia-aristoi.html">εξουσία</a> (δηλαδή το να μπορείς να αναγκάσεις κάποιον να κάνει κάτι) αλλά και την κυριαρχία δηλαδή να πιστέψει ο εξουσιαζόμενος ότι πρέπει να το κάνει γιατί αυτό είναι το «σωστό».</p><p>Η εξουσία δημιουργεί μηχανισμούς νομιμοποίησης της βλ. προκηρύξεις κτλ. γιατί χωρίς αυτούς δεν θα εμφανιζόταν ως θεσμός αλλά ως απλή βία και η ιδέα του θεσμού θα καταργούνταν. Η <em>Χάννα Αρεντ</em> διαφοροποίησε την εξουσία από τη βία. Όταν καταρρέει η νομιμοποίηση τότε το δίκτυο καταφεύγει στη βία βλ. θεσμική εκδίκηση, αποκλεισμοί.</p><p>Σύμφωνα με τον <em>Φουκώ</em> η εξουσία διαμορφώνει τι θεωρείται «αλήθεια» και την επιβάλλει την κυριαρχία μέσω αυτή της γνώσης.</p><p>Το πρόβλημα στον μηχανισμό νομιμοποίησης είναι όταν εμφανίζεται ένα απρόβλεπτο στοιχείο (για παράδειγμα ένας επιτυχημένος outsider, ένα δημοσιογραφικό σκάνδαλο κτλ.) το οποίο είναι μη ελέγξιμο και λειτουργεί σαν μοχλός αντίστασης στην κυριαρχία της γνώσης που διαμορφώνει η εξουσία.</p><p>Τότε η εσωτερική αφήγηση των Dunning-Kruger εξουσιαστών καταρρέει γιατί αισθάνονται ως ηλίθιοι, η <a href="https://mastroyanni.blogspot.com/2024/12/diafthora-ithiki.html">διαφθορά</a> μετατρέπεται σε μία τεκμηριωμένη γνώση της αδικίας ενώ το απρόβλεπτο στοιχείο γίνεται το αντικείμενο κριτικής που θα εμφανίζεται διαρκώς μπροστά τους. Από την άλλη όμως, το σύστημα επιβεβαιώνει τη δύναμη του περνώντας το μήνυμα ότι οι «δικοί» του κερδίζουν γιατί είναι αυτοί που αναπαραγάγουν το δίκτυο. Το δίκτυο λειτουργεί και ως ασπίδα διαφθοράς γιατί όλοι κάνουν το ίδιο και τηρούν τους κανόνες του. Οι μεμονωμένοι κόμβοι του δικτύου (π.χ. τα στελέχη) πρέπει να παρέχουν επίφαση νομιμοποίησης στο δίκτυο αναπαράγοντας το ψέμα στον τομέα ευθύνης τους.</p><p>Το δίκτυο δημιουργεί μία εικόνα ορατότητας των δικών του γιατί λειτουργεί ως ένας μηχανισμός μυστικής αδελφότητας και η ορατότητα είναι στην ουσία μηχανισμός υπαρξιακής ασφάλειας. Το δίκτυο βασίζεται σε μια κρυφή ιεραρχία (ποιος είναι πιο κοντά σε ποιον, ποιος οφείλει χάρες), λειτουργεί ως μηχανισμός αμοιβαίας επιβράβευσης και προστασίας ενώ η κρυφή ιεραρχία και οι χάρες συνδέονται με το κοινωνικό κεφάλαιο βλ. Bourdieu, Granovetter.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/631/0*tLFDxYIZkD5aAaOr" /></figure><p>Το απρόβλεπτο στοιχείο εμφανίζει όμως τις δικές του αποδείξεις που είναι κατανοητές και σε άτομα εκτός δικτύου (π.χ. ακαδημαϊκή ανωτερότητα κτλ). Η ύπαρξη του απρόβλεπτου στοιχείου δημιουργεί μία ανάστροφη ιεραρχία καθιστώντας τον βασιλιά γυμνό γιατί κάνει την ιεραρχία του δικτύου να αισθανθεί μικροπρεπή και κυρίως ανίσχυρη. Το απρόβλεπτο στοιχείο κάνει για παράδειγμα την αφήγηση περί αξιοκρατίας ανούσια και σπάει την αφήγηση του δικτύου υποσκάπτοντας την κυριαρχία του. Προκειμένου οι κόμβοι του δικτύου να συνεχίσουν να επιζούν θα πρέπει να ζουν διαρκώς σε καθεστώς γνωστικής ασυμφωνίας δηλαδή συνειδητά να αγνοούν την αλήθεια. Αυτό, όμως, είναι ψυχολογικά εξαντλητικό και δημιουργεί τριβή και ανασφάλεια ακόμα και στον πυρήνα του δικτύου.</p><p>Η Ψυχολογία των Κόμβων: Το Τίμημα της Συνέχισης</p><p>Ας σταθούμε όμως λίγο περισσότερο στην ψυχολογία των κόμβων και πως η γνωστική ασυμφωνία τους δημιουργεί τριβή και ανασφάλεια.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/320/0*Sx_DTEI3YrbOfgGS.jpg" /></figure><p>Η ασυμφωνία γεννιέται από τη διαφορά των πράξεων τους και της αυτοεικόνας τους.</p><p>Προκειμένου να επιβιώσουν από την ασυμφωνία εξωτερικεύουν την ευθύνη (τί να κάνω εγώ ; έτσι είναι το σύστημα) αλλά στον εσωτερικό τους μονόλογο αυτή η εξωτερίκευση ευθύνης μετατρέπεται σε αυτολύπηση (τι να κάνω είμαι κι εγώ θύμα του συστήματος). Η μετατροπή τους σε θύμα τους βοηθά να διατηρήσουν την αντίληψη για την εικόνα τους ως «καλού ανθρώπου». Η υποταγή στο σύστημα έχει αναλυθεί από τον<em> Εριχ Φρόμ</em> ο οποίος την ορίζει ως την ανάγκη ασφάλειας και αποφυγής της ευθύνης.</p><p>Στη συνέχεια απορρίπτουν το απρόβλεπτο στοιχείο ως ένα πρόβλημα (δεν φταίει ο outsider φταίει η διαδικασία που εμπόδισε την αναγνώριση του).</p><p>Επεται η ομαδική σκέψη (αφού το κάνουν όλοι, το κάνω κι εγώ) και έτσι δημιουργείται μία ψευδοηθική ορθότητα μέσω της συναίνεσης. Στη συνέχεια αιτιολογείται η διαφθορά και παρουσιάζεται ως ρεαλισμός (έτσι λειτουργεί ο κόσμος). Εσωτερικά λένε στον εαυτό τους ότι είναι πιο σοφό να παίρνουν «πολιτικές και πραγματιστικές/ευέλικτες» αποφάσεις προκειμένου να μεταμορφώσουν το ηθικό ελάττωμα σε σοφία και ενίσχυση της ανωτερότητας του κόμβου.</p><p>Ο κάθε κόμβος έχει κάνει με το δίκτυο μία διπλή σύμβαση. Από τη μία αποδέχεται τους κανόνες του διεφθαρμένου δικτύου που είναι η επίσημη σύμβαση αλλά υπογράφει και μία ανεπίσημη σύμβαση που είναι η παραχώρηση της ηθικής του προκειμένου να αποκτήσει τίτλους, χρήματα κτλ.</p><p>Οι κόμβοι λοιπόν θα προσπαθήσουν να κάνουν το απρόβλεπτο στοιχείο αόρατο (π.χ. μη δίνοντας του τη δυνατότητα να προβληθεί το έργο του εντός του δικτύου) προκειμένου το πρότυπο των κόμβων (η πιστή αφοσίωση στο υπάρχον διεφθαρμένο σύστημα) να παραμείνει το μοναδικό αξιολογικό κριτήριο.</p><p>Η Τελική Μάχη: Η Ορατότητα ως Καταλύτης</p><p>Το κόστος για το διεφθαρμένο δίκτυο είναι η διαχείριση της γνώσης της διαφθοράς και όχι η ίδια η διαφθορά στην οποία βασίζεται. Η γενική γνώση του κοινού για τη διαφθορά, με άλλα λόγια, δεν πρέπει να βασίζεται σε αποδείξεις. Το απρόβλεπτο στοιχείο θα τους θυμίζει ξανά και ξανά τη γνωστική τους ασυμφωνία, θα τους υπενθυμίζει ότι η διπλή τους σύμβαση είναι ψέμα και θα εντείνει το ψυχολογικό τους άγχος. Αυτό είναι και το κλειδί, δηλαδή η διαρκής εμφάνιση ποιοτικών απρόβλεπτων στοιχείων θα δημιουργήσει τέτοια τριβή στους κόμβους για να διατηρήσουν το ψέμα που τελικά από αυτή την τριβή θα καταρρεύσει το δίκτυο.</p><p>Η μάχη για την ορατότητα που πρέπει να δώσει το απρόβλεπτο στοιχείο είναι η μεγάλη και ουσιαστική μάχη. Μέσω αυτής θα αποδείξει σε όλους ότι υπάρχει μία παράλληλη αλήθεια που δεν μπορεί να σβηστεί.</p><p>Η ορατότητα που θα δημιουργήσει είναι μέσω αυτού που στο παρελθόν έχω ονομάσει <a href="https://mastroyanni.blogspot.com/2019/01/blog-post.html">«δημιουργική ανυπακοή»</a>: την ικανότητα να αποστασιοποιείται κανείς ψυχολογικά από το σύστημα και να δημιουργεί αξία έξω από αυτό, μέσω <em>ποιότητας, αλήθειας και δημιουργίας</em>.</p><p>Η νίκη δεν είναι να κερδίσει κανείς τις μάχες επικράτησης στο διεφθαρμένο δίκτυο αλλά να δημιουργήσει την αντίληψη ότι το παιχνίδι του διεφθαρμένου δικτύου είναι παιδικό και άσχετο.</p><p>Η κατανόηση του δικτύου θεωρώ ότι θα βοηθήσει πολλούς να ξεφύγουν από την εσωτερική πικρία και να πουν όπως η Ευτυχία Αλεξανδροπούλου γράφει στο ποίημα της Αντί Φωτός:</p><p>Φωτίστηκα!</p><p>Όχι γιατί είδα το φως</p><p>Μα γιατί άντεξα</p><p>Τόσο σκοτάδι</p><p>Γύρω μου.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=4934b81136f9" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Οποιος κυβερνά τη Γλώσσα κυβερνά τον Κόσμο]]></title>
            <link>https://medium.com/@fotinim/%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CE%BA%CF%85%CE%B2%CE%B5%CF%81%CE%BD%CE%AC-%CF%84%CE%B7-%CE%B3%CE%BB%CF%8E%CF%83%CF%83%CE%B1-%CE%BA%CF%85%CE%B2%CE%B5%CF%81%CE%BD%CE%AC-%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CE%BA%CF%8C%CF%83%CE%BC%CE%BF-5683a8dd8270?source=rss-2b3035e27431------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/5683a8dd8270</guid>
            <category><![CDATA[γλώσσα]]></category>
            <category><![CDATA[φωτεινή-μαστρογιάννη]]></category>
            <category><![CDATA[αισθητικη]]></category>
            <category><![CDATA[εξουσία]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Fotini Mastroianni]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 02 Oct 2025 12:14:51 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-10-02T12:14:51.454Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="Γυναίκα με ψεύτικες πεταλούδες στο πρόσωπο που συμβολίζει την αισθητική" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/907/1*nF1sqfRj-e22Y-Bm_8VI0Q.jpeg" /></figure><p><strong>«Όταν εγώ χρησιμοποιώ μια λέξη» είπε ο Χάμπτυ-Ντάμτυ με υπεροπτικό τόνο σημαίνει ακριβώς ότι διαλέγω να σημαίνει, τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο.</strong></p><p><strong>«Το ζήτημα είναι αν μπορείτε να κάνετε τις λέξεις να σημαίνουν τόσο διαφορετικά πράγματα» είπε η Αλίκη. «Το ζήτημα είναι ποιος θα είναι το αφεντικό, αυτό είναι όλο» απάντησε ο Χάμπτυ- Ντάμτυ.</strong></p><p><a href="https://tofonikokouneli.com/alice-looking-glass/"><strong>Λιούις Κάρολ — Μέσα στον καθρέφτη και τι βρήκε η Αλίκη εκεί</strong></a></p><p>Τι ρόλο παίζουν οι λέξεις και οι εικόνες και πως το «αφεντικό» δηλαδή η εξουσία τις χρησιμοποιεί; Μπορούν οι λέξεις και οι εικόνες να συντελέσουν στην κοινωνική αλλαγή ή μήπως όπως γράφει ο <a href="https://frear.gr/?p=15857">Δημήτρης Πέτρου στα Χωματουργικά</a> «Κατά τα άλλα, όλα καλώς. Υπογράψαμε και μια διαμαρτυρία» ; Στην πρόσφατη επιστημονική μου μελέτη με τίτλο «Η Διαλεκτική της Γλώσσας και της Αισθητικής στον Σύγχρονο Πολιτισμικό Λόγο: Μία Ψηφιακή Ανάλυση», προσπάθησα να απαντήσω αυτό το ερώτημα ακολουθώντας μία καινοτόμο ερευνητική προσέγγιση με χρήση ψηφιακών εργαλείων, η οποία αποκαλύπτει ότι <a href="https://mastroyanni.blogspot.com/2025/02/aisthitiki-epanastasis.html">η γλώσσα και η αισθητική είναι ισχυρά «όπλα» στον αγώνα για την κοινωνική αλλαγή</a>.</p><p><strong>Πέρα από τις Λέξεις: Η Κρυφή Δύναμη της Αισθητικής</strong></p><p>Θεωρούμε ότι η γλώσσα είναι το βασικό εργαλείο σκέψης και επικοινωνίας. Στη μελέτη μου υποστηρίζω ότι η αισθητική- ο τρόπος που αντιλαμβανόμαστε την ομορφιά ή την ασχήμια, τους ήχους και τις εικόνες- διαδραματίζει επίσης έναν σημαντικό ρόλο.</p><figure><img alt="Κόριτσι που διαβάζει λεξικό και συμβολίζει τη γνώση" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/320/0*x2HYa4C7wjyJzIu4.jpg" /></figure><p>Η γλώσσα απευθύνεται στη λογική ενώ η αισθητική δρα σε ένα πιο υποσυνείδητο επίπεδο. Η εικόνα ενός πίνακα, ένα τραγούδι, ένα ωραίο κτίριο μπορούν να μας προκαλέσουν έντονα συναισθήματα ή να μας επηρεάσουν χωρίς να το συνειδητοποιούμε πλήρως.</p><p>Η μελέτη δείχνει ότι η αισθητική δεν είναι ένα εργαλείο για την κοινωνική αλλαγή αλλά το ίδιο το πεδίο που εκτυλίσσεται η μάχη για την κυριαρχία. Άλλωστε όπως έγραψε και ο <a href="https://www.offlinepost.gr/2019/12/02/in-memoriam-%CF%86%CE%B9%CE%BB%CE%AF%CF%80%CF%80%CE%BF-%CF%84%CE%BF%CE%BC%CE%AC%CE%B6%CE%BF-%CE%BC%CE%B1%CF%81%CE%B9%CE%BD%CE%AD%CF%84%CE%B9/">Φιλίπο Τομάζο Μαρινέτι</a>: «Καταγγέλουμε την έλλειψη γούστου στην κοινοβουλευτική εκπροσώπηση. Αναδημιουργούμε την ομορφιά, την κομψότητα, την ευγένεια και το στυλ (…) Θέλουμε να μας καθοδηγούν θαυματουργοί και φανταστικοί άνδρες».</p><p><strong>Συνεργασία και Σύγκρουση: Παραδείγματα από την Καθημερινότητα</strong></p><p>Τα παραδείγματα από την καθημερινότητα είναι πολλά. Η γλώσσα και η αισθητική μπορούν να συνεργάζονται όπως στην περίπτωση της πολιτικής διαφήμισης όπου τα συνθήματα (γλώσσα) συνδυάζονται με προσεκτικά επιλεγμένες εικόνες για να πείσουν (γλώσσα-σύνθημα) και να συγκινήσουν (αισθητική — εικόνες) το κοινό.</p><p>Μπορούν όμως και συγκρούονται. Για παράδειγμα το κίνημα πανκ στο παρελθόν με τα συνθήματα, τη θορυβώδη μουσική και το εκκεντρικό και βίαιο ντύσιμο συγκρούονταν με την κυρίαρχη αισθητική και δημιούργησαν μία νέα, αυτή της «ασχήμιας» και του θορύβου.</p><figure><img alt="Αντρας πανκ" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/160/0*lr4Asz6a4HFz9LIM.jpg" /></figure><p>Η διαλεκτική αυτή αλληλεπίδραση καθορίζει τι γίνεται ορατό, ακουστό και τελικά κατανοητό σε μια δεδομένη ιστορική στιγμή.</p><p><strong>Από την Άρνηση στη Δημιουργία</strong></p><p>Η αντίσταση συχνά ξεκινά ως μια γλωσσική απόρριψη της κυρίαρχης κουλτούρας, αλλά ολοκληρώνεται μόνο όταν αυτή η άρνηση μετατραπεί σε μια νέα, θετική αισθητική πρόταση. Η <a href="https://mastroyanni.blogspot.com/2019/01/blog-post.html">«δημιουργική ανυπακοή»</a> είναι ένα παράδειγμα αυτής της σύνθεσης: η άρνηση επιβολής μίας συγκεκριμένης γλώσσας, συνδυάζεται με τη δημιουργία (αισθητική) για να παραχθεί ένα νέο πολιτιστικό προϊόν.</p><p>Η αισθητική επανάσταση δεν είναι μια ελιτίστικη στάση, αλλά μια στροφή προς το ωραίο που μπορεί να έχει ευρείες πολιτικές και κοινωνικές επιπτώσεις.</p><p><strong>Φιλοσοφικές Ρίζες και Σύγχρονες Προεκτάσεις</strong></p><p>Η διπλή λειτουργία της γλώσσας και της αισθητικής δεν είναι κάτι νέο. Ο Πλάτωνας θεωρούσε ότι η αισθητική μπορεί να υπονομεύσει τη λογική ενώ ο Πλωτίνος την εξύμνησε ως τον άμεσο δρόμο προς την αλήθεια.</p><figure><img alt="Αρχαίο άγαλμα που συμβολίζει τη φιλοσοφία" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/213/0*ew-o69zg2wNxnhdy.jpg" /></figure><p>Συχνά η εξουσία χρησιμοποιεί την αισθητική για να «μουδιάσει» και να επιβάλει τη συμμόρφωση ενώ η αντίσταση τη χρησιμοποιεί για να «ξυπνήσει» και να δημιουργήσει νέες μορφές συλλογικότητας και επιθυμίας. Σκεφτείτε, για παράδειγμα, τη μουσική χιπ-χοπ, η οποία εισήγαγε όχι μόνο νέες λέξεις (γλώσσα) αλλά και νέους ήχους, στυλ και τρόπους κίνησης (αισθητική), διαμορφώνοντας μια ολόκληρη κουλτούρα.</p><p>Θεωρητικό Πλαίσιο: Φουκώ και Ρανσιέρ</p><p>Η μελέτη αυτή, μέσα από την ψηφιακή ανάλυση, τοποθετεί τη σχέση γλώσσας-αισθητικής σε διάλογο με σημαντικούς θεωρητικούς όπως ο Μισέλ Φουκώ και ο Ζακ Ρανσιέρ.</p><p>Ενώ ο Φουκώ ανέλυσε τη γλώσσα ως μηχανισμό εξουσίας, η παρούσα έρευνα προσθέτει την αισθητική ως ένα συμπληρωματικό «όπλο» που λειτουργεί σε ένα πιο υποσυνείδητο επίπεδο- ένα πεδίο που ο Φουκώ δεν είχε εξερευνήσει πλήρως.</p><p>Όσον αφορά τον Ρανσιέρ και τη θεωρία του για την «κατανομή του αισθητού» — δηλαδή, το πώς κατανέμονται οι αισθητηριακές εμπειρίες και αντιλήψεις σε μια κοινωνία, καθορίζοντας τι είναι ορατό, ακουστό και νοητό — η μελέτη αποδεικνύει εμπειρικά πώς η αισθητική λειτουργεί ως το πεδίο μάχης όπου η εξουσία και η αντίσταση διεκδικούν τον έλεγχο αυτής της κατανομής.</p><p>Το Μέλλον της Διαλεκτικής στον Ψηφιακό Κόσμο</p><p>Η σημασία αυτής της διαλεκτικής γίνεται ακόμα πιο εμφανής στη σύγχρονη ψηφιακή κουλτούρα. Ο ψηφιακός χώρος λειτουργεί ως ένας «τεχνολογικός πολλαπλασιαστής» που επιταχύνει και εντείνει αυτή τη διαμάχη. Η αλγοριθμική εξουσία επιβάλλει νέες γλώσσες (hashtags, memes) και νέες αισθητικές (σχεδιασμός διεπαφών).</p><p>Η ψηφιακή αντίσταση, από την άλλη, απαντά με τις δικές της αντι-γλώσσες (κωδικοποιημένη γλώσσα βλ. η συνθηματική γλώσσα που χρησιμοποιήθηκε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ως αντίδραση στη λογοκρισία την περίοδο του κορωνοϊού) και αντι-αισθητικές (glitch art). Η κατανόηση αυτής της θεμελιώδους σχέσης γλώσσας-αισθητικής είναι, επομένως, ζωτικής σημασίας για την αποκωδικοποίηση των πολιτικών και κοινωνικών συγκρούσεων του εικοστού πρώτου αιώνα.</p><p>Ο<a href="https://www.koukidaki.gr/2019/05/mia-stalitsa-thalassa-manolis-mpistas.html"> Μανώλης Μπίστας στο <em>Μια Σταγόνα Θάλασσα</em> </a>έγραφε:</p><p>«Γράφω με γόμα που σβήνει το χθες,</p><p>κι ανεξίτηλο στυλό το αύριο που επιθυμώ</p><p>αλλά ποτέ δεν θα έρθει».</p><figure><img alt="Φωτεινή Μαστρογιάννη, η συγγραφέας του κειμένου" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/200/0*eTT9CaNdblkvGfq7.jpg" /><figcaption>Φωτεινή Μαστρογιάννη</figcaption></figure><p>Η κατανόηση της δυναμικής σχέσης μεταξύ <a href="https://mastroyanni.blogspot.com/2025/07/blog-post.html">γλώσσας</a> και αισθητικής μας δίνει τα εργαλεία να αποκωδικοποιήσουμε τις πολύπλοκες πολιτισμικές μάχες που διαμορφώνουν τον κόσμο μας. Είναι μια υπενθύμιση ότι οι λέξεις και οι εικόνες δεν είναι ποτέ απλώς «αθώες» — είναι πεδία μάχης όπου νικητής είναι αυτός που τις ορίζει. Ένα πεδίο μάχης όπου διακυβεύεται το μέλλον της κοινωνίας μας, και οι επιλογές μας καθορίζουν την έκβαση του.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=5683a8dd8270" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Whoever Controls Language Controls the World]]></title>
            <link>https://medium.com/@fotinim/whoever-controls-language-controls-the-world-e39340a07d57?source=rss-2b3035e27431------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/e39340a07d57</guid>
            <category><![CDATA[language]]></category>
            <category><![CDATA[power]]></category>
            <category><![CDATA[aesthetics]]></category>
            <category><![CDATA[culture]]></category>
            <category><![CDATA[fotini-mastroianni]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Fotini Mastroianni]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 26 Sep 2025 12:23:54 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-09-26T12:23:54.998Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="Woman with butterflies on her face symbolizing aesthetics" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/907/1*nF1sqfRj-e22Y-Bm_8VI0Q.jpeg" /></figure><p>Fotini Mastroianni</p><p><em>“</em><strong><em>When I use a word,” Humpty Dumpty said in a rather scornful tone, “it means just what I choose it to mean — neither more nor less.”<br>“The question is,” said Alice, “whether you can make words mean so many different things.”<br>“The question is,” said Humpty Dumpty, “which is to be master — that’s all.”</em></strong></p><p>— Lewis Carroll, <em>Through the Looking-Glass</em></p><p>What role do words and images play, and how does the “master” — power — use them? Can words and images contribute to social change, or perhaps, as Dimitris Petrou writes in <em>Earthworks</em>, <em>“Apart from that, all is well. We also signed a protest”</em>? In my recent scientific study entitled <em>“The Dialectic of Language and Aesthetics in Contemporary Cultural Discourse: A Digital Analysis”</em>, I attempted to answer this question by following an innovative research approach using digital tools, which reveals that language and aesthetics are powerful “weapons” in the struggle for social change.</p><h3>Beyond Words: The Hidden Power of Aesthetics</h3><p>We tend to think of language as the main tool of thought and communication. In my study, I argue that aesthetics — the way we perceive beauty or ugliness, sounds and images — also plays a crucial role.</p><p>Language appeals to reason, while aesthetics acts on a more subconscious level. A painting, a song, or a beautiful building can stir strong emotions or influence us without our full awareness.</p><p>The study shows that aesthetics is not merely a tool for social change but the very battlefield where the struggle for dominance unfolds. As Filippo Tommaso Marinetti once wrote: <em>“We denounce the lack of taste in parliamentary representation. We recreate beauty, elegance, nobility, and style (…) We want to be guided by miraculous and fantastic men.”</em></p><h3>Cooperation and Conflict: Everyday Examples</h3><p>Examples from everyday life abound. Language and aesthetics can cooperate, as in political advertising, where slogans (language) are combined with carefully chosen images to persuade (language — slogan) and to move emotions (aesthetics — images).</p><p>But they can also clash. For example, the punk movement of the past — with its slogans, noisy music, and eccentric and violent dress — clashed with dominant aesthetics and created a new one, that of “ugliness” and noise.</p><p>This dialectical interaction determines what becomes visible, audible, and ultimately intelligible in a given historical moment.</p><h3>From Rejection to Creation</h3><p>Resistance often begins as a linguistic rejection of dominant culture, but it is only completed when this rejection transforms into a new, positive aesthetic proposal. “Creative disobedience” is an example of this synthesis: the refusal to impose a specific language is combined with creation (aesthetics) to produce a new cultural product.</p><p>The aesthetic revolution is not an elitist stance but a turn toward beauty that can have broad political and social consequences.</p><h3>Philosophical Roots and Contemporary Extensions</h3><p>The dual function of language and aesthetics is not new. Plato believed that aesthetics could undermine reason, while Plotinus exalted it as the direct path to truth.</p><p>Power often uses aesthetics to “numb” and impose conformity, while resistance uses it to “awaken” and create new forms of collectivity and desire. Think, for example, of hip-hop music, which introduced not only new words (language) but also new sounds, styles, and movements (aesthetics), shaping an entire culture.</p><h3>Theoretical Framework: Foucault and Rancière</h3><p>This study, through digital analysis, places the relationship between language and aesthetics in dialogue with important theorists such as Michel Foucault and Jacques Rancière.</p><p>While Foucault analyzed language as a mechanism of power, the present research adds aesthetics as a complementary “weapon” operating on a more subconscious level — a field Foucault had not fully explored.</p><p>As for Rancière and his theory of the “distribution of the sensible” — that is, how sensory experiences and perceptions are distributed in a society, determining what is visible, audible, and intelligible — the study empirically demonstrates how aesthetics functions as the battlefield where power and resistance struggle to control this distribution.</p><h3>The Future of the Dialectic in the Digital World</h3><p>The importance of this dialectic becomes even more apparent in contemporary digital culture. The digital sphere functions as a “technological multiplier” that accelerates and intensifies this struggle. Algorithmic power imposes new languages (hashtags, memes) and new aesthetics (interface design).</p><p>Digital resistance, on the other hand, responds with its own anti-languages (coded language — for example, the symbolic language used on social media as a reaction to censorship during the COVID-19 period) and anti-aesthetics (glitch art). Understanding this fundamental relationship between language and aesthetics is therefore vital for decoding the political and social conflicts of the twenty-first century.</p><p>Manolis Bistas wrote in <em>A Drop of Sea</em>:</p><p><em>“I write with an eraser that erases yesterday,<br>and with indelible ink the tomorrow I desire<br>but will never come.”</em></p><p>Understanding the dynamic relationship between language and aesthetics gives us the tools to decode the complex cultural battles that shape our world. It is a reminder that words and images are never merely “innocent” — they are battlefields where the winner is the one who defines them. A battlefield where the future of our society is at stake, and our choices determine its outcome.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=e39340a07d57" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Καρφωμένα Φτερά: Όταν η Εξουσία Περιθωριοποιεί τους Άριστους]]></title>
            <link>https://medium.com/@fotinim/karfomaena-ftera-a1d8a8dc8a09?source=rss-2b3035e27431------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/a1d8a8dc8a09</guid>
            <category><![CDATA[πολιτικη]]></category>
            <category><![CDATA[ελλάδα]]></category>
            <category><![CDATA[πολιτισμός]]></category>
            <category><![CDATA[αριστεία]]></category>
            <category><![CDATA[μετριοκρατία]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Fotini Mastroianni]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 20 Aug 2025 16:59:14 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-08-20T16:59:14.233Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="Κοπέλα που ακουμπά έναν τοίχο με ζωγραφισμένα φτερά" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*0YTEiguAZmlRgRQHLHAzoA.jpeg" /></figure><p><strong><em>«Είναι κατάρα τα φτερά</em></strong></p><p><strong><em>Αν είναι καρφωμένα»</em></strong></p><p><a href="https://cosmopoliti.com/nikos-skoyfos-ektimo-toys-sygchronoys-anthropoys/"><strong>Νίκος Σκούφος, Βήματα Εδώ</strong></a></p><p><strong>Πόσα και πόσα φτερά Ελλήνων, νέων και όχι και τόσο νέων, με βάθος σκέψης και παιδεία έχουν μείνει καρφωμένα; Γιατί δεν έχουν ποτέ βρει την αναγνώριση στον τόπο μας αλλά αντίθετα εξοστρακίζονται; Τι είναι αυτό που πολλαπλασιάζει τη μετριοκρατία και περιθωριοποιεί την αριστεία του πνεύματος;</strong></p><p><strong>Η απάντηση είναι απλή και σύνθετη ταυτόχρονα. Σίγουρα όμως οι οιμωγές για τη φυγή των πιο αξιόλογων μυαλών στο εξωτερικό είναι υποκριτικές.</strong></p><p><strong>Οι Ρίζες της Καχυποψίας</strong></p><p><strong>Στην Ελλάδα υπάρχει μία γενικότερη καχυποψία ως προς την αριστεία του πνεύματος. Οι λόγοι είναι ιστορικοί, κοινωνικοί, αλλά και προϊόντα των κοινωνικών αλλαγών και της τεχνολογίας.</strong></p><p><strong><em>Ιστορικοί Παράγοντες</em></strong></p><p><strong>Ας ξεκινήσουμε από τους ιστορικούς παράγοντες. Η τουρκοκρατία και ο σκοταδισμός που επικράτησε κατά τη διάρκειά της αποτελούν έναν γνωστό παράγοντα δυσπιστίας ως προς την εξουσία της γνώσης.</strong></p><p><strong>Ακολούθησε η κομματικοποίηση των διανοουμένων, οι οποίοι συνδέθηκαν με συγκεκριμένα πολιτικά κόμματα και συμφέροντα. Ο Γκράμσι έχει αποδώσει επιτυχημένα τη συναίνεση που δημιουργεί η εξουσία μέσω του ελέγχου των διανοουμένων και η κομματικοποίηση είναι μία πολύ συγκεκριμένη μορφή ελέγχου.</strong></p><p><strong>Παράλληλα, οι επαναλαμβανόμενες αποτυχημένες εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις δημιούργησαν κλίμα απογοήτευσης.</strong></p><p><strong><em>Κοινωνικά Αίτια</em></strong></p><p><strong>Κοινωνικά, επικρατεί μία τάση εξισωτισμού προς τα κάτω («όλοι είμαστε ίδιοι, ποιος είσαι εσύ που νομίζεις ότι είσαι καλύτερος;») και η δυσπιστία προς οτιδήποτε διαφορετικό.</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/212/0*gKid5DyGofofAnKJ.jpg" /></figure><p><strong>Οι οικονομικές συνθήκες, που καθ’ όλη τη διάρκεια της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας ήταν δυσμενείς και πάντα υποδεέστερες από τη Δύση που διακαώς θέλαμε να ανήκουμε, επέβαλλαν μία νοοτροπία επιβίωσης. Οι άνθρωποι έγιναν πιο κυνικοί. Οι «φιλοσοφίες» θεωρούνται πολυτέλεια και δημιουργούν απέχθεια στη χώρα γέννησης της φιλοσοφίας. Δεν είναι ένα ωραιότατο οξύμωρο; Οξύμωρο για την ελληνική περίπτωση αλλά η απαξίωση του πνεύματος είναι ένα διεθνές φαινόμενο. Ο Μπουρντιέ είχε αναφέρει το πώς οι κοινωνίες συχνά απαξιώνουν ή περιορίζουν το πολιτισμικό κεφάλαιο, ώστε να μη διαταράσσεται η ισορροπία εξουσίας. </strong><a href="https://mastroyanni.blogspot.com/2024/11/katapiessi-igemonia.html"><strong>Αναπαράγουν, θα έλεγα, οι ίδιες οι κοινωνίες την αυταρχική εξουσία</strong></a><strong>.</strong></p><p><strong>Η Εποχή των Μέσων Κοινωνικής Δικτύωσης</strong></p><p><strong>Πέραν αυτών, η κουλτούρα των μέσων κοινωνικής δικτύωσης επιβάλλει σύντομα, απλοϊκά κείμενα και απαντήσεις του ιδίου επιπέδου. Ταυτόχρονα, πολλοί που παρουσιάστηκαν κατά καιρούς ως ειδικοί αποκαλύφθηκε τελικά ότι είναι ψευτοειδικοί σε σημείο επικινδυνότητας.</strong></p><p><strong>Η Φύση της Πολιτικής Εξουσίας</strong></p><p><strong>Υπάρχει όμως και ένας άλλος πολύ βασικός λόγος: η φύση της πολιτικής εξουσίας. Στην Ελλάδα και όχι μόνο, η εξουσία φαίνεται να θέλει να παρουσιάζεται ως άριστη και ότι προωθεί τους αρίστους, ενώ στην πραγματικότητα προωθεί ανθρώπους χωρίς την απαραίτητη εξειδίκευση και κυρίως χωρίς παιδεία.</strong></p><p><strong>Παραδείγματα δεν λείπουν: από στελέχη με ανεπαρκή εκπαίδευση σε κρίσιμες θέσεις βλ. σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ με τη διαχειρίστρια κοινοτικών πόρων και γυναικείας επιχειρηματικότητας αποφοίτου Γυμνασίου μέχρι τη μη μοριοδότηση των διδακτόρων σε θέσεις διοικητών στον δημόσιο τομέα.</strong></p><p><strong>Το Διπλό Παιχνίδι της Εξουσίας</strong></p><p><strong>Η αριστεία από την εξουσία χρησιμοποιείται αφενός ως ένα επικοινωνιακό τρικ που έχει ως στόχο την υποταγή. Το μήνυμα είναι σαφές: «εγώ είμαι ο άριστος ηγέτης και εσείς είστε οι πνευματικά κατώτεροι, άρα πρέπει να με υπακούετε γιατί εγώ γνωρίζω καλύτερα από εσάς».</strong></p><p><strong>Αφετέρου, η εξουσία, ενώ διαφημίζει την αριστεία, από την άλλη προωθεί τη μετριότητα, δημιουργώντας σύγχυση αλλά και προωθώντας ένα άλλο μήνυμα: «όσο και να προσπαθείς να γίνεις άριστος, θα προωθούμε πάντα τους μέτριους». Άρα αυτό θα είναι και το πρότυπο που οι άνθρωποι θα πρέπει να ακολουθήσουν. Πρόκειται για μία ηγεμονία του παράδοξου η οποία χρησιμοποιεί την αριστεία ως εργαλείο της προσωπικής νομιμοποίησης του ηγέτη αλλά ταυτόχρονα την εξουδετερώνει στην πράξη δημιουργώντας, κατ’αυτό τον τρόπο, παράλυση. Ταυτόχρονα, πέραν της νομιμοποίησης της μετριοκρατίας νομιμοποιεί και τη </strong><a href="https://mastroyanni.blogspot.com/2024/12/diafthora-ithiki.html"><strong>διαφθορά καθιστώντας την τη νέα ηθική</strong></a><strong>.</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/400/0*tBWQ4Ejc3_tUj0be.jpg" /></figure><p><strong>Ο Παναγιώτης Κονδύλης είχε τονίσει ότι το ίδιο το σύστημα ενσωματώνει και «αποστειρώνει» την πολιτική κριτική. Θα πρόσθετα ότι το ίδιο κάνει και το επονομαζόμενο αντισύστημα που, προς το παρόν, είναι η άλλη πλευρά του ίδιου νομίσματος. Το αντισύστημα έχει αποδεχθεί τη μετριοκρατία, λειτουργεί με τους ίδιους μηχανισμούς προωθώντας του δικούς του μέτριους, απαξιώνει και αποσιωπά τις φωνές που δεν συντάσσονται απόλυτα μαζί του. Η πραγματική αριστεία απειλεί τόσο το σύστημα όσο και το αντισύστημα δημιουργώντας έτσι τη φαύλα κυκλική ηγεμονία.</strong></p><p><strong>Ο Μηχανισμός του Ολοκληρωτισμού</strong></p><p><strong>Αυτή είναι και η κλασική συμπεριφορά της αυταρχικής εξουσίας: να ασκεί ολικό έλεγχο μέσω της αποφυγής ανάδειξης πνευματικών φωνών που θα μπορούσαν να ανατρέψουν το αφήγημα. Προάγει λοιπόν αφενός προσωπικότητες που της μοιάζουν, αλλά και προσωπικότητες με τις οποίες έχει δημιουργήσει δεσμούς εξάρτησης, προκειμένου να φαίνεται ως η μόνη ισχυρή.</strong></p><p><strong>Ο μηχανισμός αυτός όμως ιστορικά έχει δείξει ότι θα καταρρεύσει, όσο και αν η εφαρμογή του τεχνολογικού ελέγχου και ο μετανθρωπισμός χρησιμοποιηθούν ως μία ενδιάμεση προσπάθεια ολοκληρωτικού ελέγχου.</strong></p><p><strong>Προς την Αντίσταση</strong></p><p><strong>Όπως έγραψε ο </strong><a href="https://antikleidi.com/2013/02/16/ergastiri-skepsis/"><strong>Κώστας Αξελός στο «Από το εργαστήρι της σκέψης»</strong></a><strong>:</strong></p><p><strong>«Το πολίτευμα που αυτοδιαφημίζεται ως δημοκρατικό, μένει ολιγαρχικό, οι πάντες κάνουν τα πάντα για να αποβλακώσουν τον δήμο, και η εποχή δεν ανέχεται αυτούς που θέτουν εκ βάθρων υπό ερώτηση την τεχνική και τη δημοκρατία όπως λειτουργεί. Όμως ακόμα και μέσα στη μάζα των πιο λαϊκών και φτωχών ανθρώπων βρίσκονται βέβαια ορισμένοι που προσπαθούν να τρυπήσουν τον κλειστό ορίζοντα».</strong></p><p><strong>Πώς μπορεί όμως να τρυπηθεί ο κλειστός αυτός ορίζοντας;</strong></p><p><strong>Με τη συσπείρωση των πνευματικών ανθρώπων ως αντίβαρο στη συγκεκριμένη επιβεβλημένη αποβλάκωση. Μία συσπείρωση που θα έχει ως βασικό στόχο την ενημέρωση και την παροχή δωρεάν ποιοτικής παιδείας στον ευρύτερο κόσμο σε εθελοντική βάση.</strong></p><p><strong>Τα καρφωμένα φτερά μπορούν να απελευθερωθούν. Χρειάζεται όμως συλλογική προσπάθεια και αποφασιστικότητα. Αλλωστε όπως έγραψε και ο Δ</strong><a href="https://deyteros.com/dimosthenis-kerasidis/"><strong>ημοσθένης Κερασίδης στο βιβλίο του «Ασκήσεις Χαϊκού»:</strong></a></p><p>Σπάνε και πέτρες</p><p><strong>Τα αγριολούλουδα</strong></p><p><strong>Για να πετάξουν</strong></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=a1d8a8dc8a09" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[The Naked King and the Orthography of Greek Politics]]></title>
            <link>https://medium.com/@fotinim/the-naked-king-and-the-orthography-of-greek-politics-e07d60d26e01?source=rss-2b3035e27431------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/e07d60d26e01</guid>
            <category><![CDATA[culture]]></category>
            <category><![CDATA[greek]]></category>
            <category><![CDATA[fotini-mastroianni]]></category>
            <category><![CDATA[language]]></category>
            <category><![CDATA[politics]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Fotini Mastroianni]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 23 Jul 2025 17:13:44 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-07-23T17:13:44.694Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*1S4RYbM8vG1eHkEV" /></figure><p><strong>“Writing is a psychotropic need<br>once again<br>it strips me bare –<br>and I have no clothing.”</strong></p><p>— <em>Antonis Perantonakis, Hidden Words</em></p><p>Many times, writing lays our politicians bare, leaving the King completely naked.</p><p>Misspelled texts, poor syntax, a limited use of the Greek language. What is going on with Greek politicians? Why is their Greek so impoverished? What does this lack of linguistic knowledge — and by extension, cultural understanding — actually mean?</p><p>Curious to read more? The full article is available <a href="https://mastroianniweb.wordpress.com/2025/07/23/the-naked-king-and-the-orthography-of-greek-politics/">here</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=e07d60d26e01" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Ο Γυμνός Βασιλιάς και η Ορθογραφία της Ελληνικής Πολιτικής]]></title>
            <link>https://medium.com/@fotinim/%CE%BF-%CE%B3%CF%85%CE%BC%CE%BD%CF%8C%CF%82-%CE%B2%CE%B1%CF%83%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CE%AC%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B7-%CE%BF%CF%81%CE%B8%CE%BF%CE%B3%CF%81%CE%B1%CF%86%CE%AF%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AE%CF%82-%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE%CF%82-92f54938af42?source=rss-2b3035e27431------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/92f54938af42</guid>
            <category><![CDATA[ελληνική-γλώσσα]]></category>
            <category><![CDATA[φωτεινή-μαστρογιάννη]]></category>
            <category><![CDATA[πολιτικη]]></category>
            <category><![CDATA[πολιτισμός]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Fotini Mastroianni]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 19 Jul 2025 19:50:51 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-07-19T19:50:51.004Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="An elder man with a crown who may be the naked king" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*qRFhiJwIdncSPuzf.jpg" /></figure><p><em>«Ανάγκη ψυχοτρόπος η γραφή</em></p><p><em>για άλλη μια φορά</em></p><p><em>με ξεγυμνώνει-</em></p><p><em>και ένδυμα ουκ έχω».</em></p><p><a href="https://frear.gr/?p=28745">Αντώνης Περαντωνάκης — Κρυμμένα λόγια</a></p><p>Πολλές φορές η γραφή ξεγυμνώνει τους πολιτικούς μας αφήνοντας τον Βασιλιά τελείως γυμνό.</p><p>Ανορθόγραφα κείμενα, κακή σύνταξη, φτωχή χρήση της γλώσσας. Τι συμβαίνει με τους Έλληνες πολιτικούς; Γιατί τα Ελληνικά τους είναι φτωχά; Τι σημαίνει αυτή η έλλειψη γνώσης της γλώσσας και ευρύτερα του ελληνικού πολιτισμού;</p><p>Πνευματικός γενιτσαρισμός</p><p>Κάποιοι από αυτούς είναι θύματα ενός πνευματικού γενιτσαρισμού. Φοίτησαν σε ξένα σχολεία και πανεπιστήμια και έμαθαν να γράφουν καλύτερα σε μία ξένη γλώσσα παρά στα ελληνικά. Έμαθαν να περιφρονούν τη χώρα από την οποία προέρχονται, η οποία παρά την πλούσια ιστορία της και την προσφορά της στον παγκόσμιο πολιτισμό, οικονομικά και πολιτικά ήταν πάντα υποτελής. Έμαθαν λοιπόν οι πολιτικοί μας να αναγνωρίζουν τον επικυρίαρχο ως ανώτερο τόσο οικονομικά όσο και πολιτισμικά. Αυτό όμως δεν είναι χαρακτηριστικό μόνο της χώρας μας αλλά όλων των χωρών που είναι υποτελείς.</p><p>Τη συνέχεια του κειμένου μπορείτε να διαβάσετε εδώ: <a href="https://mastroyanni.blogspot.com/2025/07/blog-post.html">https://mastroyanni.blogspot.com/2025/07/blog-post.html</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=92f54938af42" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Pseudo-Εxcellence, Elites and The Useless Glutton]]></title>
            <link>https://medium.com/@fotinim/pseudo-%CE%B5xcellence-elites-and-the-useless-glutton-729cb48f93d9?source=rss-2b3035e27431------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/729cb48f93d9</guid>
            <category><![CDATA[fotini-mastroianni]]></category>
            <category><![CDATA[social-mechanisms]]></category>
            <category><![CDATA[excellence]]></category>
            <category><![CDATA[elites]]></category>
            <category><![CDATA[gluttony]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Fotini Mastroianni]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 07 Jun 2025 15:31:24 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-06-07T15:31:24.164Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><a href="https://mastroianniweb.wordpress.com/2025/06/07/pseudo-excellence-elites-and-the-useless-glutton/">June 7, 2025</a>Posted in <a href="https://mastroianniweb.wordpress.com/category/uncategorized/">Uncategorized</a>FormatPost format: <a href="https://mastroianniweb.wordpress.com/type/gallery/">Gallery</a><a href="https://mastroianniweb.wordpress.com/wp-admin/post.php?post=1421&amp;action=edit">Edit</a></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/683/0*9Z-XmSDQPb-T5k_P" /></figure><p>Fotini Mastroianni</p><p><strong><em>“They all, by general consensus, have evolved into geniuses!</em></strong>”<br> — Alexander Griboyedov, Woe from Wit</p><p>The impression that everyone has turned into a genius was not unique to Griboyedov’s era.</p><p>Today, a sense of arrogance, superiority, and disdain for others surrounds us. The struggle for the so-called “excellence” that we hear so much about — touted and marketed endlessly — is anything but true excellence. Instead, it fosters a continuous competition among people, serving as a tool for social disintegration through divide and conquer tactics.</p><p>Our national poet Dionysios Solomos spoke of “reason and dream,” yet today most people pursue the dream with little to no reason. Kostas Axelos prophetically stated that “humanity is very poor in thought,” and modern man largely confirms this — with exceptions, thankfully, that merely prove the rule.</p><p>Read the full article here: <a href="https://mastroianniweb.wordpress.com/2025/06/07/pseudo-excellence-elites-and-the-useless-glutton/">https://mastroianniweb.wordpress.com/2025/06/07/pseudo-excellence-elites-and-the-useless-glutton/</a></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/50/0*3DKKTKR-Vt4OX_QE" /></figure><h3>Published by fotinimastroianni</h3><p>Economist, MBA lecturer, blogger and writer. <a href="https://mastroianniweb.wordpress.com/author/fotmast/">View all posts by fotinimastroianni</a></p><h3>Post navigation</h3><p><a href="https://mastroianniweb.wordpress.com/2025/05/04/the-body-as-a-portable-toilet-a-tale-of-capitalist-madness/"><strong>Previous: </strong>Previous post:The Body as a Portable Toilet: A Tale of Capitalist Madness</a></p><h3>Leave a comment</h3><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=729cb48f93d9" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Ψευτοαριστεία, Ελίτ και Άχρηστος Φαγάς]]></title>
            <link>https://medium.com/@fotinim/%CF%88%CE%B5%CF%85%CF%84%CE%BF%CE%B1%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B5%CE%AF%CE%B1-%CE%B5%CE%BB%CE%AF%CF%84-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%AC%CF%87%CF%81%CE%B7%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%82-%CF%86%CE%B1%CE%B3%CE%AC%CF%82-9328c4048c1e?source=rss-2b3035e27431------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/9328c4048c1e</guid>
            <category><![CDATA[φωτεινή-μαστρογιάννη]]></category>
            <category><![CDATA[αριστεία]]></category>
            <category><![CDATA[fotini-mastroianni]]></category>
            <category><![CDATA[ελίτ]]></category>
            <category><![CDATA[τεχνητή-νοημοσύνη]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Fotini Mastroianni]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 03 Jun 2025 04:55:21 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-06-03T04:55:21.062Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*cpISvtX0p3gtODJSD6x_cQ.jpeg" /></figure><p><strong>«Ολοι τους, κατά γενική παραδοχή έχουν σε διάνοιες εξελιχθεί!»</strong></p><p><strong>Αλεξάντερ Γκριμπογέντοφ — Συμφορά από το πολύ μυαλό</strong></p><p>Η εντύπωση ότι όλοι έχουν εξελιχθεί σε διάνοιες δεν ήταν μόνο χαρακτηριστικό γνώρισμα της εποχής του Γκριμπογέντοφ.</p><p>Παντού γύρω μας πλανάται το αίσθημα της υπεροψίας, της αλαζονείας και της υποτίμησης όλων των άλλων. Ο αγώνας για την υποτιθέμενη αριστεία για την οποία τόσο μας έχουν μιλήσει και διαφημίσει (που μόνο, όμως, αριστεία δεν είναι) δημιουργεί έναν διαρκή ανταγωνισμό μεταξύ των ανθρώπων, έναν ανταγωνισμό που λειτουργεί ως εργαλείο κοινωνικής διάλυσης μέσω του διαίρει και βασίλευε.</p><p>Ο εθνικός μας ποιητής Διονύσιος Σολωμός έλεγε «με λογισμό και μ’ όνειρο» δυστυχώς όμως σήμερα οι περισσότεροι προσπαθούν να ζήσουν το όνειρο χωρίς όμως κανένα ή έστω περιορισμένο λογισμό. Ο Κώστας Αξελός προφητικά διατύπωσε ότι «η ανθρωπότητα είναι πολύ φτωχή σε σκέψεις» και ο σύγχρονος άνθρωπος σε μεγάλο βαθμό το επιβεβαιώνει με εξαιρέσεις, ευτυχώς, που όμως και αυτές επιβεβαιώνουν τον κανόνα.</p><h4><strong>Η εργαλειοποίηση του Ανθρώπου</strong></h4><p>Όσο δε ο μέσος άνθρωπος προσπαθεί να ζήσει το «όνειρο» τόσο περισσότερο βιώνει το κενό της ύπαρξης και τόσο οι σύγχρονες οικονομικές, κοινωνικές, πολιτικές και τεχνολογικές εξελίξεις εντείνουν αυτό το κενό. Ο άνθρωπος γίνεται ένα άβουλο γρανάζι της κοινωνικής μηχανικής που εργαλειοποιείται από την εξουσία πονηρά. Ο Πλάτωνας στην Πολιτεία έλεγε ότι «η ζημία μεγίστη του υπό πονηρότερου άρχεσθαι». Είναι καιρός που μόνο οι πονηροί άρχουν και όχι οι σοφοί και αυτό δυστυχώς, πέραν των συνθηκών αναπαραγωγής της πονηριάς και της κουτοπονηριάς, είναι σε μεγάλο βαθμό και ανθρώπινη επιλογή.</p><p>Η έλλειψη κρίσης και η ανάπτυξη συμπλεγμάτων ανωτερότητας υποδηλώνουν το αντίθετο δηλαδή κατωτερότητα και ανασφάλεια. Γιατί όμως; Γιατί έχει ενταθεί στις ημέρες μας σε τέτοιο βαθμό; Γιατί αυτή η μανία υπεροχής στο φαίνεσθαι και η υποτίμηση της πραγματικής ουσίας όπως είναι η γνώση, η ενσυναίσθηση, η πνευματική καλλιέργεια; Τί είναι αυτό που για να επαναλάβω τον Γκριμπογέντοφ δημιουργεί τους πραγματικά άριστους σε <a href="https://mastroyanni.blogspot.com/2019/09/blog-post.html">παρίες</a>;</p><p>«Κι αν απ’ τη νεολαία κάποιος σηκωθεί</p><p>που, από αηδία γι’ αυτά τα χάλια,</p><p>περιφρονεί τους τίτλους και το χρήμα,</p><p>[…]</p><p>“Κρίμα!”, ωρύονται όλοι μαζί!</p><p>Ταραξίας! Ψυχρός εγκληματίας!</p><p>Κι ο νέος οραματιστής θα γίνει επικίνδυνος παρίας!»</p><p>Τη συνέχεια μπορείτε να διαβάσετε εδώ: <a href="https://mastroyanni.blogspot.com/2025/06/pseftoaristeia-elite-fagas.html">https://mastroyanni.blogspot.com/2025/06/pseftoaristeia-elite-fagas.html</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=9328c4048c1e" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Το Σώμα ως Φορητή Τουαλέτα: Μία Ιστορία Καπιταλιστικής Τρέλας]]></title>
            <link>https://medium.com/@fotinim/%CF%84%CE%BF-%CF%83%CF%8E%CE%BC%CE%B1-%CF%89%CF%82-%CF%86%CE%BF%CF%81%CE%B7%CF%84%CE%AE-%CF%84%CE%BF%CF%85%CE%B1%CE%BB%CE%AD%CF%84%CE%B1-%CE%BC%CE%AF%CE%B1-%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CF%80%CE%B9%CF%84%CE%B1%CE%BB%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE%CF%82-%CF%84%CF%81%CE%AD%CE%BB%CE%B1%CF%82-ccee6a63c411?source=rss-2b3035e27431------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/ccee6a63c411</guid>
            <category><![CDATA[καπιταλισμός]]></category>
            <category><![CDATA[ναρκισσισμός]]></category>
            <category><![CDATA[porta-potty-parties]]></category>
            <category><![CDATA[φωτεινή-μαστρογιάννη]]></category>
            <category><![CDATA[σαδισμός]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Fotini Mastroianni]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 04 May 2025 21:04:56 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-05-04T21:04:56.004Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/853/1*eQUNnHw3WFOqSNIhLWyUeQ.jpeg" /></figure><p><strong>«Το διαστρεβλωμένο γούστο είναι μια αρρώστια του πνεύματος»</strong></p><p><strong>Βολταίρος</strong></p><p>Στο προηγούμενο κείμενο μου, «Η Ακόλαστη Βία στην Εποχή του Ψηφιακού Ναρκισσισμού», είχα αναφερθεί στο πως σταδιακά η κοινωνία μας βυθίζεται σε μία διαρκή παρακμή όπου η βία συνδέεται με τον ναρκισσισμό, προωθείται από την καταναλωτική κοινωνία και κανονικοποιείται ως τρόπος υπεροχής του ενός ανθρώπου έναντι των άλλων.</p><p><strong>Porta potty parties (πάρτυ φορητής τουαλέτας) — η ακόλαστη βία</strong></p><p>Ζωντανό παράδειγμα της ακόλαστης βίας είναι τα σοκαριστικά porta potty parties που πληροφορηθήκαμε από τα ΜΜΕ (Πρώτο Θέμα, Το Κουτί της Πανδώρας καπ.) ότι γίνονται κυρίως στο Ντουμπάι αλλά και αλλού. Στα «πάρτυ» αυτά κακοποιούνται νεαρές όμορφες γυναίκες, με τη θέλησή τους, μέσω βίαιων πράξεων (άγριοι ξυλοδαρμοί, εξαγωγές δοντιών, κρέμασμα με γάντζους) αλλά και με αφόδευση και ούρηση επάνω τους από άντρες.</p><p>Οι συμμετέχοντες υπογράφουν συμβόλαια μυστικότητας προκειμένου να εμποδιστεί η αποκάλυψη.</p><p>Στο ΤικΤοκ κάποιες νεαρές διαφήμιζαν την πραγματική ή φανταστική συμμετοχή τους σε αυτά ως στοιχείο ανεξαρτησίας και μέσου απόκτησης οικονομικής ευμάρειας.</p><p><strong>Απανθρωποίηση και Καπιταλισμός</strong></p><p>Θα ήταν λίγο να λέγαμε ότι αποτελούν το ζενίθ του σαδισμού, της αυτοταπείνωσης και της απανθρωποίησης. Ο άνθρωπος πλέον και ειδικά οι γυναίκες παύουν να έχουν ανθρώπινη ταυτότητα και γίνονται αντικείμενα χρήσης, ζωντανές νεκρές. «Πεθαίνετε , διότι σκοτώσατε το ΠΝΕΥΜΑ» όπως έγραψε και ο Περικλής Γιαννόπουλος. Στην εποχή του ακραίου καπιταλισμού που επιβάλλει τη μαζική φτώχεια όλα αγοράζονται.</p><p>Οι νεαρές γυναίκες που συμμετέχουν σε αυτά τα σαδιστικά όργια, νιώθουν, πιθανόν, ότι δεν έχουν καμία άλλη αξία πέραν του καλλίγραμμου σώματός τους το οποίο, ως γνωστόν, δεν μπορεί να αντιδράσει στους νόμους της φύσης συνεπώς η φθορά του είναι αναπόφευκτη αλλά η τωρινή «οικονομική» του αξία είναι υψηλή.</p><p>Τη συνέχεια μπορείτε να διαβάσετε εδώ: <a href="https://mastroyanni.blogspot.com/2025/05/foriti-toualeta.html">https://mastroyanni.blogspot.com/2025/05/foriti-toualeta.html</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=ccee6a63c411" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>