<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Ganimet Yiğit on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Ganimet Yiğit on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@ganimetyigit?source=rss-5479a465b173------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*xk1rMmnHZ_nyz-Csd_LVIg.jpeg</url>
            <title>Stories by Ganimet Yiğit on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@ganimetyigit?source=rss-5479a465b173------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Tue, 17 Nov 2026 17:03:32 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@ganimetyigit/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Playwright kullanan QA’ler için pratik TypeScript rehberi-Bölüm 4]]></title>
            <link>https://medium.com/@ganimetyigit/playwright-kullanan-qaler-i%C3%A7in-pratik-typescript-rehberi-b%C3%B6l%C3%BCm-4-28f9e43a8a96?source=rss-5479a465b173------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/28f9e43a8a96</guid>
            <category><![CDATA[playwright-automation]]></category>
            <category><![CDATA[test-automation]]></category>
            <category><![CDATA[qa]]></category>
            <category><![CDATA[eslint]]></category>
            <category><![CDATA[typescript]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Ganimet Yiğit]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 27 Apr 2026 13:48:34 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-04-27T13:48:34.844Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*muS-DMH9GW-rJ7DVkuFGoA.png" /></figure><h3>AŞAMA 10 — Kodumuzu Kurallaştırmak ve Korumak</h3><p>İlk 9 aşama boyunca TypeScript’ in felsefesini, tiplerin nasıl davrandığını ve kendi tiplerimizi nasıl üreteceğimizi öğrendik. Ancak gerçek dünya projelerinde, tek başımıza mükemmel kod yazmamız yetmez. Bu yapıyı kalabalık bir ekip içinde (veya gelecekteki yorgun halimize karşı) nasıl bozulmadan, standart tutarız?</p><p>İşte bu noktada devreye “Kodun Anayasası” giriyor.</p><p><strong>Gerçek Hayat Benzetmesi:</strong> TypeScript gümrük memurudur; ülkeye (koda) yasa dışı veya tanımsız hiçbir şeyin girmesine izin vermez. ESLint ise ülkedeki (koddaki) yasaları ve kuralları belirler. Ve son olarak güvenlik güçleri (scripts), bu yasaları tavizsiz bir şekilde korur; kuralları çiğneyenleri veya gümrükten kaçmaya çalışan hatalı kodları sınırda (commit/push anında) yakalayıp geri çevirir.</p><h3>Yeni Dönem: Flat Config (eslint.config.js)</h3><p>Eski karmaşık .eslintrc.json dönemini geride bırakıp, artık her şeyin tek bir dizide (array) tanımlandığı yeni <strong>Flat Config</strong> yapısına geçiyoruz. Gerçek bir projede (özellikle Playwright + TypeScript kullanıyorsak) ilk aşamalarda anlattığımız kuralları sisteme nasıl zorunlu kıldığımıza bir bakalım:</p><pre>// eslint.config.js (Kısaltılmış Örnek)<br>const tsPlugin = require(&#39;@typescript-eslint/eslint-plugin&#39;);<br>const tsParser = require(&#39;@typescript-eslint/parser&#39;);<br>const playwrightPlugin = require(&#39;eslint-plugin-playwright&#39;);<br>module.exports = [<br>    {<br>        files: [&#39;**/*.ts&#39;, &#39;**/*.tsx&#39;],<br>        languageOptions: {<br>            parser: tsParser,<br>            parserOptions: { project: true }, // TS projeni okuması için şart!<br>        },<br>        plugins: {<br>            &#39;@typescript-eslint&#39;: tsPlugin,<br>            playwright: playwrightPlugin,<br>        },<br>        rules: {<br>            // ----- BÖLÜM 1: &#39;any&#39; yasak, &#39;unknown&#39; teşvik edilir -----<br>            &#39;@typescript-eslint/no-explicit-any&#39;: &#39;error&#39;, // any kullananın kodunu patlat!<br>            <br>            // ----- BÖLÜM 4: Asenkron fonksiyonlar Promise dönmeli -----<br>            &#39;@typescript-eslint/promise-function-async&#39;: &#39;warn&#39;,<br>            &#39;@typescript-eslint/no-misused-promises&#39;: &#39;error&#39;,<br>            &#39;@typescript-eslint/no-floating-promises&#39;: &#39;warn&#39;,<br>            // ----- BÖLÜM 5: interface vs type -----<br>            &#39;@typescript-eslint/consistent-type-definitions&#39;: [&#39;warn&#39;, &#39;interface&#39;],<br>            // ----- Playwright Kuralları -----<br>            &#39;playwright/no-page-pause&#39;: &#39;warn&#39;, // page.pause() canlıya gitmesin!<br>        },<br>    }<br>]</pre><p>Yukarıdaki yapılandırma, önceki bölümlerde sayfalarca anlattığımız “any kullanmayın”, “asenkron işlemleri Promise ile sarmalayın”, “nesneler için interface kullanın” felsefesini saniyeler içinde tüm projeye dikte eder.</p><h3>Ezber Bozan Yaklaşım: Kuralları Promptlaştırmak 🤖</h3><p>Günümüzde hepimiz kod yazarken Copilot, Gemini veya Cursor gibi yapay zeka asistanlarından destek alıyoruz. Ancak burada devasa bir tehlike var: <strong>Yapay zeka asistanınız sizin ESLint kurallarınızı veya şirketinizin mimari kararlarını bilmez.</strong> Ona sadece “Bana bir Playwright login testi yaz” derseniz, projeye uymayan, any dolu, Page Object Model (POM) kullanmayan &quot;çalışan ama çirkin&quot; kodlar üretir. Sonra o kodu düzeltmekle uğraşırsınız.</p><p><strong>Çözüm:</strong> Mimari kurallarımızı ve ESLint kısıtlamalarımızı yapay zekanın anlayacağı bir “Master Prompt” dosyasına (Örn: master-prompt.md) dönüştürmek ve asistanımıza bunu bağlam (context) olarak vermek.</p><p>İşte profesyonel bir otomasyon projesinde yapay zekaya vermeniz gereken o katı kurallardan (Prompt) kesitler:</p><h4>1. Kesin Kurallar (API Testleri İçin)</h4><p>Asistanınıza kod yazdırmadan önce kuralları net çizin:</p><pre>## 1. STRICT RULES (Do Not Violate)<br>1. **Dependency Injection:** Importlar doğrudan `@playwright/test` yerine kendi fixture&#39;ımızdan gelmelidir (Örn: `import { test, expect } from &#39;@fixtures/api.fixture&#39;;`).<br>2. **Builder Pattern:** Request body&#39;leri asla doğrudan JSON olarak yazılmamalıdır! Her zaman `new XxxRequest().withDefaults().build()` şeklinde Builder pattern kullanılmalıdır.<br>3. **No Magic Numbers:** Bekleme (polling) süreleri için hardcoded sayılar kullanmak yasaktır. Yapılandırma dosyasından (POLLING config) okunmalıdır.<br>4. **Strict ESLint Compliance:** Projemizde katı ESLint kuralları vardır. `any` yerine `unknown` kullanın, `try/catch` bloklarından kaçının ve linter kurallarını asla disable etmeyin.</pre><h4>2. Test İzolasyonu ve Veri Temizliği Çözümü</h4><p>Otomasyon testlerindeki en büyük kabus, testlerin arkasında çöp data bırakmasıdır. Yapay zekaya test sonu temizliğini nasıl yapacağını mutlaka öğretin:</p><pre>## 4. Automatic Cleanup (Preventing Database Pollution)<br>* Başarılı geçen her `POST`/`PUT` işleminden sonra, dönen ID&#39;yi mutlaka temizlik servisine kaydedin: <br>`cleanup.register(&#39;entity_name&#39;, res.data.id);`<br>* Testlerde veritabanı temizliğini manuel olarak yapmayın, mimari bunu otomatik çözecektir.</pre><h4>3. UI Testleri İçin Konumlandırıcı (Locator) Stratejisi</h4><p>Yapay zeka genelde en kolay yolu seçip kırılgan XPath’ler veya CSS seçicileri üretmeye meyillidir. Ona doğru yolu gösterin:</p><pre>## 2. LOCATOR STRATEGY<br>DOM yapısı değiştiğinde kırılmayacak, dayanıklı locator&#39;lar yazın.<br>* **Priority 1 (Kullanıcı Odaklı):** Her zaman `page.getByRole()`, `page.getByText()`, `page.getByLabel()` tercih edin. Erişilebilirliği yüksek tutun.<br>* **Priority 2 (Test ID&#39;leri):** Kullanıcı odaklı özellikler dinamikse `page.getByTestId(&#39;submit-btn&#39;)` kullanın.<br>* **Priority 3 (CSS/XPath):** CSS seçicilerini (div &gt; span &gt; a) veya uzun XPath&#39;leri ASLA kullanmayın! Sadece son çare olarak, mecbursanız tercih edin.</pre><h3>Kuralları Eyleme Döküyoruz: <strong>Polis scripts</strong></h3><p>Anayasayı (eslint.config.js) yazdık, yapay zeka asistanımıza kuralları öğrettik. Peki ama bir takım arkadaşımız (veya dalgın bir anımızda biz) bu kuralları ihlal eden bir kodu uzak depoya (GitHub/GitLab) göndermeye (push&#39;lamaya) çalışırsa ne olacak?</p><p>Kuralların sadece bir tavsiye olarak kalmaması için sistemin bunu otomatik olarak denetlemesi gerekir. İşte bunu package.json dosyamızdaki &quot;script&quot; komutlarıyla otomatize ediyoruz:</p><pre>// package.json (Örnek Kesit)<br>&quot;scripts&quot;: {<br>  &quot;lint&quot;: &quot;eslint .&quot;,<br>  &quot;lint:fix&quot;: &quot;eslint . --fix&quot;,<br>  &quot;pretest&quot;: &quot;npm run lint&quot;,<br>  &quot;test&quot;: &quot;playwright test&quot;<br>}</pre><p><strong>Bu komutlar ne işe yarar?</strong></p><ul><li>npm run lint: Tüm projeyi tarar ve kural ihlallerini (örneğin izinsiz any kullanımını) terminalde yüzümüze vurur.</li><li>npm run lint:fix: Eğer otomatik düzeltilebilecek bir boşluk veya format hatası varsa, bizim yerimize düzeltir.</li><li><strong>Sihirli Komut </strong><strong>pretest:</strong> Bu, Node.js&#39;in harika bir özelliğidir. Siz terminale npm test veya npm run test yazdığınızda, sistem <strong>önce otomatik olarak</strong> pretest&#39;i çalıştırır. Eğer ESLint kodda bir hata bulursa (polis geçişe izin vermezse), testler hiç başlamadan süreç durur! Kirli kodun test koşmasına bile izin vermemiş oluruz.</li></ul><p><strong>Çok olası bir durum olmasa da QA olarak tüm case’leri düşünmeye çalıştığımızda: ya kodlar hiç test çalıştırmadan direkt Git’e gönderilirse?</strong></p><p>İşte burada işi bir tık daha profesyonelleştirip <strong>Husky</strong> ve <strong>lint-staged</strong> gibi araçları (Git Hooks) projemize dahil edebiliriz. Bu araçlar, sadece o an değiştirdiğiniz (commit’lemeye çalıştığınız) dosyaları hedefler.</p><p>Bunun için package.json dosyamıza ufak bir kural daha ekleriz:</p><pre>// package.json (Husky ve lint-staged ayarı)<br>&quot;lint-staged&quot;: {<br>  &quot;*.{ts,tsx}&quot;: [<br>    &quot;eslint --fix&quot;<br>  ]<br>}</pre><p><em>(Bunun çalışması için Husky’nin </em><em>pre-commit dosyasına </em><em>npx lint-staged komutunu eklememiz yeterlidir.)</em></p><p>Bir geliştirici terminale git commit yazdığı anda, arka planda otomatik olarak bu süzgeç çalışır. Sadece değiştirdiği TypeScript dosyalarını alır, ESLint kurallarına vurur. Eğer kod anayasaya uymuyorsa, terminal o meşhur kırmızı hatayı verir ve <strong>Commit işlemini iptal eder.</strong> Kod temizlenene kadar kimse o kodu uzak depoya gönderemez!</p><h3>Kapanış</h3><p>TypeScript’in tip güvenliği, ESLint’in sarsılmaz kuralları ve bu kurallarla “eğitilmiş” bir yapay zeka asistanı… Bu üçlü bir araya geldiğinde; kod inceleme (code review) süreleriniz kısalır, “bende çalışıyor” mazeretleri ortadan kalkar ve testleriniz birer sanat eserine dönüşür.</p><p>Ancak ufak bir hatırlatma: Kurduğumuz bu sarsılmaz güvenlik duvarlarına, scriptlere ve yapay zekaya rağmen <strong>o meşhur “QA gözlüğünüzü” asla çıkarmayın!</strong> Unutmayın ki yapay zeka bazen yanlış çıkarımlar yapabilir, linter’daki bir hata sadece “warn” (uyarı) seviyesinde kalıp aradan sızabilir veya kurallar bir yerlerde esnetilebilir. Araçlar sadece işimizi kolaylaştırır; günün sonunda sistemi ayakta tutan asıl polis, o şüpheci ve analitik QA zihniyetidir. Kendiniz de kontrol etmeyi asla ihmal etmeyin.</p><p>Seriyi benimle birlikte buraya kadar takip ettiğiniz için teşekkürler. Kaliteyle kalın!</p><p>Dosyanın tamamını incelemek isterseniz: <a href="https://gist.github.com/ganimet/adebb681a124a0ccb7e23e3ac10bf810">https://gist.github.com/ganimet/adebb681a124a0ccb7e23e3ac10bf810</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=28f9e43a8a96" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Playwright kullanan QA’ler için pratik TypeScript rehberi-Bölüm 3]]></title>
            <link>https://medium.com/@ganimetyigit/playwright-kullanan-qaler-i%C3%A7in-pratik-typescript-rehberi-b%C3%B6l%C3%BCm-3-f7d0e859769d?source=rss-5479a465b173------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/f7d0e859769d</guid>
            <category><![CDATA[playwright-test]]></category>
            <category><![CDATA[qa]]></category>
            <category><![CDATA[typescript]]></category>
            <category><![CDATA[turkish]]></category>
            <category><![CDATA[automation]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Ganimet Yiğit]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 03 Mar 2026 06:48:33 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-03-03T06:48:33.116Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*K5Ik9WdXlZS3_GyATXrHEg.jpeg" /></figure><blockquote><strong>Bu bölümde, aynı tipleri tekrar tekrar tanımlamak yerine, mevcut tiplerden yeni tipler ‘türetmenin’ (Type Transformation) sırlarını konuşacağız. Hedefimiz: Minimum efor, maksimum tip güvenliği.</strong></blockquote><blockquote><em>Ayrıca Bölüm 1&#39;de belirttiğim girişi tekrar etmek isterim: Bu yazı Playwright örnekleri üzerinden ilerlese de anlatılan TypeScript prensipleri framework bağımsızdır ve farklı projelerde de geçerlidir.</em></blockquote><h3>AŞAMA 7 — Utility Types</h3><h4>7.1. Her Şeyi İsteğe Bağlı Yapmak: Partial&lt;T&gt;</h4><p>Koca bir tipteki tüm zorunlu alanları (required) bir anda opsiyonel (?) hale getirir.</p><p><strong>Gerçek Hayat Benzetmesi:</strong> Bir kullanıcının profilini güncellerken (Update/Patch işlemi) tüm bilgilerini tekrar sormayız. Sadece değiştirmek istediği alanları gönderir.</p><pre>interface User {<br>  id: number;<br>  name: string;<br>  email: string;<br>}<br>// Partial sayesinde sanki hepsi &#39;id?: number&#39;, &#39;name?: string&#39; olmuş gibi davranır.<br>function updateUser(id: number, changes: Partial&lt;User&gt;) {<br>  console.log(`${id} numaralı kullanıcı güncelleniyor:`, changes);<br>}<br>// Sadece email&#39;i değiştirebiliriz, diğerlerini göndermek zorunda değiliz!<br>updateUser(1, { email: &quot;yeni@email.com&quot; });</pre><h4>7.2. Cımbızla Çekmek: Pick&lt;T, Keys&gt;</h4><p>Bir tipin içinden sadece istediğin özellikleri cımbızla alıp yepyeni bir tip yaratmanı sağlar.</p><p><strong>Gerçek Hayat Benzetmesi:</strong> Meyve sepetinden sadece sevdiğin meyveleri alıp kendine özel bir tabak yapmak.</p><pre>interface Product {<br>  id: number;<br>  title: string;<br>  price: number;<br>  description: string;<br>  stock: number;<br>}<br>// Sadece vitrinde göstereceğimiz ufak kartlar için koca Product&#39;ı taşımaya gerek yok.<br>type ProductCard = Pick&lt;Product, &quot;id&quot; | &quot;title&quot; | &quot;price&quot;&gt;;<br>const card: ProductCard = {<br>  id: 101,<br>  title: &quot;Laptop&quot;,<br>  price: 15000<br>  // stock veya description yazarsan TS anında hata verir!<br>};</pre><h4>7.3. İstenmeyenleri Çöpe Atmak: Omit&lt;T, Keys&gt;</h4><p>Pick’in tam tersidir. “Şu özellikler hariç geri kalan her şeyi al” demek için kullanılır.</p><p><strong>Gerçek Hayat Benzetmesi:</strong> Restoranda sipariş verirken “Bana bir hamburger ver ama içinde turşu olmasın” (Omit&lt;Hamburger, “tursu”&gt;) demek.</p><pre>interface UserData {<br>  id: string;<br>  username: string;<br>  passwordHash: string;<br>  role: string;<br>}<br>// Frontend&#39;e kullanıcı verisini gönderirken şifreyi ASLA göndermemeliyiz!<br>type PublicUser = Omit&lt;UserData, &quot;passwordHash&quot; | &quot;role&quot;&gt;;<br>const safeUser: PublicUser = {<br>  id: &quot;u-123&quot;,<br>  username: &quot;frontend_dev&quot;<br>  // passwordHash yazmaya çalışırsan TS izin vermez. Güvenlik sağlandı!<br>};</pre><h4>7.4. Dokunulmazlık Zırhı: Readonly&lt;T&gt;</h4><p>İçine koyduğun tipin tüm özelliklerini kilitler. Değerler sadece bir kere atanabilir, sonradan değiştirilemez.</p><p><strong>Gerçek Hayat Benzetmesi:</strong> Bir sözleşmeyi imzaladıktan sonra pdf formatında (değiştirilemez) kaydetmek.</p><pre>interface Config {<br>  apiUrl: string;<br>  timeout: number;<br>}<br>const appConfig: Readonly&lt;Config&gt; = {<br>  apiUrl: &quot;https://api.site.com&quot;,<br>  timeout: 5000<br>};<br>// appConfig.timeout = 10000; // HATA! TS Memuru: &quot;Bu belge mühürlenmiş (Readonly), değiştiremezsin!&quot;</pre><h4>7.5. Sözlük / Harita Oluşturmak: Record&lt;Keys, Type&gt;</h4><p>Objelerin “Anahtar” (Key) ve “Değer” (Value) tiplerini hızlıca belirlemek için kullanılır. Dinamik objeler yaratırken muazzamdır.</p><p><strong>Gerçek Hayat Benzetmesi: </strong>Telefon rehberi. Sol tarafta (Key) kesinlikle bir İsim (string) yazacak, sağ tarafta (Value) kesinlikle Telefon Numarası (string) yazacak.</p><pre>// Sol taraf (Key) Rolleri temsil etsin, Sağ taraf (Value) yetki durumunu (boolean)<br>type UserRoles = &quot;admin&quot; | &quot;editor&quot; | &quot;viewer&quot;;<br>const permissions: Record&lt;UserRoles, boolean&gt; = {<br>  admin: true,<br>  editor: true,<br>  viewer: false<br>  // &quot;guest&quot; yazarsan hata verir çünkü UserRoles içinde &quot;guest&quot; yok!<br>  // Karşısına true/false dışında bir şey yazarsan yine hata verir!<br>};</pre><h4>Utility Kombinasyonu (İç İçe Kullanım)</h4><p>Gerçek projelerde bu aletleri tek başlarına değil, birleştirerek (zincirleyerek) kullanırız.</p><p>Diyelim ki bir kullanıcının bilgilerini güncelleyeceğiz. Ama ID’sini değiştirmesini istemiyoruz ve gönderdiği diğer alanlar da opsiyonel olmalı:</p><pre>// 1. Omit ile &#39;id&#39;yi çıkardık.<br>// 2. Kalanları Partial ile opsiyonel yaptık.<br>type UpdatePayload = Partial&lt;Omit&lt;User, &quot;id&quot;&gt;&gt;; </pre><pre>//🎭 Playwright Örneği (test data payload):<br>interface User { id: string; name: string; email: string; password: string }<br>// Create payload: id olmayacak; UI testinde password göndermeyebiliriz<br>type CreateUserPayload = Omit&lt;User, &#39;id&#39; | &#39;password&#39;&gt;;<br>// Update/Patch: sadece değişen alanlar (id değişmesin)<br>type UpdateUserPayload = Partial&lt;Omit&lt;User, &#39;id&#39;&gt;&gt;;<br>// Selector map: Record ile key/value güvenliği<br>type Key = &#39;loginButton&#39; | &#39;usernameInput&#39; | &#39;passwordInput&#39;;<br>const selectors: Record&lt;Key, string&gt; = {<br>  loginButton: &#39;[data-testid=&quot;login&quot;]&#39;,<br>  usernameInput: &#39;#username&#39;,<br>  passwordInput: &#39;#password&#39;,<br>};</pre><h3>AŞAMA 8 — Array Methods + Type Inference</h3><h4>8.1. Üretim Bandında Şekil Değiştirme: .map() ile Tip Dönüşümü</h4><p>.map() metodu bir diziyi alır, içindeki elemanları senin verdiğin kurala göre değiştirir ve yepyeni bir dizi yaratır. TypeScript, orijinal dizinin tipine ve senin return ettiğin değere bakarak yeni dizinin tipini otomatik olarak çıkarır.</p><p><strong>Gerçek Hayat Benzetmesi:</strong> Portakal dolu bir kasayı (hammadde), meyve suyu sıkacağından (map) geçirip, portakal suyu dolu şişelere dönüştürmek.</p><pre>const kullanicilar = [<br>  { id: 1, isim: &quot;Ahmet&quot;, yas: 30 },<br>  { id: 2, isim: &quot;Ayşe&quot;, yas: 25 }<br>]; // Tip: { id: number, isim: string, yas: number }[]<br>// Sadece isimleri alıp yeni bir dizi yapıyoruz<br>const isimler = kullanicilar.map(kullanici =&gt; kullanici.isim);<br>// TS anında anlar: isimler dizisinin tipi artık kesinlikle &quot;string[]&quot; dir!<br>// isimler.push(100); // HATA! Çünkü TS bu dizinin artık sadece metin kabul ettiğini biliyor.</pre><h4>8.2. Kalite Kontrol ve TS’in Kör Noktası: .filter() ile Tip Koruma</h4><p>.filter() metodu dizideki istemediğimiz elemanları eler. Ancak TypeScript bazen bu elemeyi yaptığınıza inanmaz ve tipi daraltmaz.</p><p><strong>Sık Yapılan Hata:</strong></p><pre>const karisikSepet: (string | null)[] = [&quot;Elma&quot;, null, &quot;Armut&quot;, null];<br>// Null olanları eledik diyelim:<br>const temizSepet = karisikSepet.filter(meyve =&gt; meyve !== null);<br>// TS&#39;e göre temizSepet&#39;in tipi HALA (string | null)[]&#39;dir! Gümrük memuru ikna olmadı.</pre><p>Çözüm (Type Predicate / Tip Doğrulayıcı): TypeScript’i ikna etmek için fonksiyona özel bir dönüş tipi (item is Type) yazmalıyız.</p><pre>// Diyoruz ki: &quot;Eğer bu fonksiyon true dönerse, bil ki &#39;meyve&#39; kesinlikle bir string&#39;dir!&quot;<br>const gercekTemizSepet = karisikSepet.filter((meyve): meyve is string =&gt; meyve !== null);<br>// ŞİMDİ OLDU! TS gercekTemizSepet&#39;in tipini &quot;string[]&quot; olarak güncelledi.</pre><h4>8.3. Kusursuz Akış: Zincirleme (Chaining) İşlemler</h4><p>Farklı metotları uç uca eklediğimizde, TypeScript her adımda tipi hesaplar ve bir sonraki metoda o tipi sorunsuzca aktarır.</p><p><strong>Gerçek Hayat Benzetmesi:</strong> Arabayı yıkama bandına sokmak. Önce köpüklenir (filter), sonra yıkanır (map), en son kurulanır (reduce). Her aşamadan çıkan ürün, bir sonrakinin girdisidir.</p><pre>const siparisler = [<br>  { id: 101, tutar: 250, durum: &quot;tamamlandi&quot; },<br>  { id: 102, tutar: 100, durum: &quot;bekliyor&quot; },<br>  { id: 103, tutar: 500, durum: &quot;tamamlandi&quot; }<br>];<br>const tamamlananSiparisTutarlari = siparisler<br>  .filter(s =&gt; s.durum === &quot;tamamlandi&quot;) // Burada hala obje dizisi<br>  .map(s =&gt; s.tutar);                    // Burada obje dizisi, sayı dizisine (number[]) dönüştü!<br>// tamamlananSiparisTutarlari tipi: number[] (Örn: [250, 500])</pre><h4>8.4. Kendi Makineni Yapmak: Generic Veri Dönüşümleri</h4><p>Diyelim ki kendi .map() fonksiyonunu yazmak istiyorsun. İçeriye ne gireceğini (T) ve dışarı ne çıkacağını (U) önceden bilemezsin. İşte 6. Aşamada(Bölüm2) öğrendiğimiz Generics burada devreye girer</p><pre>// T: Giren verinin tipi<br>// U: Çıkan verinin tipi<br>function kendiMapMetodum&lt;T, U&gt;(dizi: T[], islem: (eleman: T) =&gt; U): U[] {<br>  const sonuc: U[] = [];<br>  for (const eleman of dizi) {<br>    sonuc.push(islem(eleman));<br>  }<br>  return sonuc;<br>}<br>// T = number, U = string oldu!<br>const stringSayilar = kendiMapMetodum([1, 2, 3], (sayi) =&gt; sayi.toString());</pre><h3>AŞAMA 9 — Conditional Types &amp; infer</h3><h4>9.1. Tip Seviyesinde If/Else: T extends U ? X : Y</h4><p>JavaScript’teki Ternary Operator (şart ? doğruysa : yanlışsa) mantığıyla paralel bir şekilde, tipler üzerinde de koşullu seçimler yapabiliyoruz. Aynı mantığı tipler için de kullanabiliriz. “Eğer sana gelen tip şuna benziyorsa bu tipi dön, benzemiyorsa şu tipi dön” diyebiliriz.</p><p><strong>Gerçek Hayat Benzetmesi:</strong> Akıllı geri dönüşüm kutusu. İçine atılan şeyin tipini (T) kontrol eder. “Eğer bu bir cam ise (extends Glass) Yeşil Kutuya at, değilse (:) Kırmızı Kutuya at.”</p><pre>// Eğer T bir metin (string) ise tipi &quot;Yes&quot; olsun, değilse &quot;No&quot; olsun.<br>type IsString&lt;T&gt; = T extends string ? &quot;Yes&quot; : &quot;No&quot;;<br>type Test1 = IsString&lt;string&gt;;  // Sonuç: &quot;Yes&quot;<br>type Test2 = IsString&lt;number&gt;;  // Sonuç: &quot;No&quot;</pre><h4>9.2. X-Ray Cihazı: infer ile Tip Yakalama</h4><p>Koşullu tiplerde sadece “Bu buna benziyor mu?” diye sormakla kalmayız. infer (çıkarım yap/anla) kelimesini kullanarak “Eğer benziyorsa, o benzeyen parçayı kopar ve bana ver!” diyebiliriz.</p><p><strong>Gerçek Hayat Benzetmesi:</strong> Havaalanındaki X-Ray cihazı. Bavulun (T) sadece bir bavul olup olmadığına bakmaz. “Eğer bu bir bavulsa, içindeki eşyanın (infer U) ne olduğunu yakala ve bana göster!” der.</p><h4>9.3. Dizinin İçini Görmek: Array Element Type Çıkarma</h4><p>Diyelim ki elinde bir dizi tipi var ve sen sadece içindeki tekil elemanın tipini bulmak istiyorsun.</p><pre>// Eğer T bir dizi tipiyse ( (infer U)[] ), o dizinin içindeki eleman tipini U olarak yakala ve dön.<br>// Dizi değilse T&#39;nin kendisini geri dön.<br>type UnpackArray&lt;T&gt; = T extends (infer U)[] ? U : T;<br>type Names = string[];<br>type SingleName = UnpackArray&lt;Names&gt;; // Sonuç: string! (Dizinin içinden string&#39;i söküp aldı)<br>type Age = number;<br>type SingleAge = UnpackArray&lt;Age&gt;; // Sonuç: number (Dizi olmadığı için kendini döndü)</pre><h4>9.4. Geleceği Çözmek: Promise Type Çözme (Awaited)</h4><p>Özellikle otomasyon testlerinde (Playwright gibi araçlarda) veya API isteklerinde her şey asenkrondur ve geriye Promise&lt;T&gt; döner. Bir fonksiyonun sonunda ne döneceğini bulmak için o Promise’in “zarfını” yırtıp içindeki asıl veriyi almamız gerekir. İşte infer tam bu noktada hayat kurtarır:</p><pre>// Eğer T bir Promise ise, o Promise&#39;in içine gizlenmiş veriyi (U) yakala ve dön.<br>type UnwrapPromise&lt;T&gt; = T extends Promise&lt;infer U&gt; ? U : T;<br>// API&#39;den dönecek verinin tipi<br>type ApiResponse = Promise&lt;{ status: number; data: string }&gt;;<br>// Promise&#39;i çözüp içindeki asıl objeyi alıyoruz<br>type ActualData = UnwrapPromise&lt;ApiResponse&gt;;<br>// Sonuç: { status: number; data: string }</pre><p><strong>Not:</strong> TypeScript’ in yeni sürümlerinde bunu yapan yerleşik bir Awaited&lt;T&gt; utility tipi zaten var, ama arka planda tam olarak yukarıdaki infer mantığıyla çalışıyor.</p><pre>// 🎭 Playwright Örneği (Awaited / Promise çözme):<br>type Data = Awaited&lt;Res&gt;; // { ok: boolean; data: string }<br>type Res = Promise&lt;{ ok: boolean; data: string }&gt;;<br>// Örn: custom helper&#39;ları test içine typed olarak enjekte etmek<br>type Fixtures = { api: { getUser: (id: number) =&gt; Promise&lt;User&gt; } };</pre><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=f7d0e859769d" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Playwright kullanan QA’ler için pratik TypeScript rehberi-Bölüm 2]]></title>
            <link>https://medium.com/@ganimetyigit/playwright-kullanan-qaler-i%C3%A7in-pratik-typescript-rehberi-b%C3%B6l%C3%BCm-2-43f74f6c7405?source=rss-5479a465b173------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/43f74f6c7405</guid>
            <category><![CDATA[qa]]></category>
            <category><![CDATA[typescript]]></category>
            <category><![CDATA[playwright-test]]></category>
            <category><![CDATA[test-automation]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Ganimet Yiğit]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 01 Mar 2026 05:45:11 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-03-01T05:45:11.052Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*hXnIYbNPrMzko7iKM0vhOA.png" /></figure><h3>AŞAMA 4 — Fonksiyon Tipleri</h3><p><strong>4.1. Makinenin Girdisi ve Çıktısı: Parametre ve Dönüş Tipleri</strong></p><p>Bir fonksiyonun ne kabul edeceğini ve geriye ne döndüreceğini belirlemek, TypeScript’ teki en temel güvenlik önlemidir.</p><p><strong>Gerçek Hayat Benzetmesi:</strong> Bir kahve makinesi. İçine “Su” (sayısal miktar) ve “Kahve Çekirdeği” (metin) koyarsın. Makine çalışır ve sana “Sıcak Kahve” (metin) verir. Kalkıp makineye bozuk para atarsan çalışmaz.</p><pre>// parametre: tip belirtimi - - - → dönüş tipi<br>function kahveYap(suMiktari: number, cekirdekTuru: string): string {<br> return `${suMiktari} ml su ile ${cekirdekTuru} kahveniz hazır!`;<br>}<br>const sabahKahvem = kahveYap(200, &quot;Arabica&quot;);<br>// kahveYap(200, true); // HATA! Çekirdek türü metin olmalı, boolean (doğru/yanlış) değil.</pre><p><strong>4.2. Hiçlik Felsefesi: void ve never</strong></p><p>İkisi de “bir şey dönmüyor” gibi algılanır ama aralarında devasa bir fark vardır.</p><ul><li><strong>void (Boşluk):</strong> Fonksiyon görevini başarıyla tamamlar, biter ama geriye somut bir veri döndürmez (sadece bir işlem yapar). Gerçek Hayat Benzetmesi<em>:</em> Posta kutusuna mektup atmak. İşlemi yaparsın, biter ama posta kutusu sana o an bir şey vermez.</li><li><strong>never (Asla):</strong> Bu fonksiyon asla normal bir şekilde bitmez. Ya sonsuz döngüye girer ya da sistemi durduran bir hata fırlatır. Gerçek Hayat Benzetmesi: Binanın yangın alarmı. Çalıştığı an normal akış durur, bina tahliye edilir (sistem çöker).</li></ul><pre>// VOID: İşini yapar, sessizce dağılır. return kelimesi yoktur.<br>function logMessage(mesaj: string): void {<br> console.log(&quot;Sisteme kaydedildi: &quot; + mesaj);<br>}<br>// NEVER: Asla tamamlanmaz, programın akışını keser.<br>function kritikHataFirlat(hataMesaji: string): never {<br> throw new Error(&quot;Sistem Çöktü: &quot; + hataMesaji);<br> // Bu satırdan sonraki kodlar asla çalışmaz.<br>}</pre><p><strong>4.3. “İşin Bitince Beni Ara”: Callback Mantığı</strong></p><p>Bazen bir makineye işi bittiğinde ne yapması gerektiğini söyleyen başka bir küçük makine (fonksiyon) veririz. Buna “Callback” (Geri çağırma) denir. Callback’lerin tiplerini yazarken “Ok (Arrow) Fonksiyonu” sözdizimini kullanırız.</p><p><strong>Gerçek Hayat Benzetmesi:</strong> Kalabalık bir restorana gittin, masa yok. Kapıdaki görevliye numaranı bırakıp, “Masa boşaldığında beni ara” dersin. Buradaki “arama eylemi” callback’tir.</p><pre>// onSuccess parametresi, içine &#39;mesaj&#39; adında bir string alan ve geriye hiçbir şey dönmeyen (void) bir fonksiyondur.<br>function veriIndir(url: string, onSuccess: (mesaj: string) =&gt; void) {<br> console.log(`${url} adresinden veri indiriliyor…`);<br> <br> // İşlem bittiğinde bize verilen fonksiyonu (callback) çalıştırıyoruz<br> onSuccess(&quot;Veri başarıyla indirildi!&quot;);<br>}<br>// Kullanımı:<br>veriIndir(&quot;https://api.site.com&quot;, (sonuc) =&gt; {<br> console.log(sonuc); // TS bunun string olduğunu otomatik anlar (Type Inference)!<br>});</pre><p>Not<em>:</em> TypeScript, callback fonksiyonlarına gönderilen parametrelerin tipini (yukarıdaki sonuç gibi) otomatik olarak anlar. Gidip tekrar (sonuc: string) yazmana gerek kalmaz.</p><p><strong>4.4. Async / Sync Dönüş Tipleri: Generics’ e selam</strong></p><p>Henüz Generics (&lt;T&gt;) (Aşama6 ‘ da) konusu işlenmedi ancak asenkron (async) fonksiyonların dönüş tipleri her zaman Promise&lt;T&gt; yapısını kullandığı için, Generics görmeden Promise kullanımından ufak bahsedeceğiz, dileyen burada durup bir koşu Aşama6’ yı okuyup gelebilir:)</p><p>JavaScript’te bir fonksiyonun başına async yazdığın anda, o fonksiyon artık geriye dümdüz bir değer dönemez. İşlem ne kadar kısa sürerse sürsün, döndürdüğü değeri her zaman bir Promise (Söz) kutusunun içine koyup öyle verir. TypeScript bu durumu çok katı bir şekilde denetler.</p><p><strong>Gerçek Hayat Benzetmesi:</strong></p><ul><li><strong>Senkron (Sync):</strong> Büfeden su almak. Parayı verirsin, suyu o saniye eline alırsın (number veya string döner).</li><li><strong>Asenkron (Async):</strong> Kargo siparişi vermek. Parayı verirsin ama eline hemen ürün geçmez; sana bir “Kargo Takip Fişi” (Promise) verirler. Kutu gelecekte gelecektir.</li></ul><p><strong>Senkron Dönüş (Hemen Teslim)</strong></p><p>Hiçbir bekleme yok, fonksiyon anında işlemi bitirip net bir tip döner.</p><pre>function kullaniciAdiniGetir(): string {<br> return &quot;ahmet_yazilimci&quot;;<br>}</pre><p><strong>Asenkron Dönüş (Gelecekte Teslim)</strong></p><p>İşin içine async girdiği an, dönüş tipi kesinlikle Promise&lt;Type&gt; olmak zorundadır. Özellikle otomasyon testlerinde, sayfalarla etkileşime girerken bekleme süreleri (await) olduğu için her yeri async yazarız.</p><pre>// HATA VERİR: async kullandığın için &quot;string&quot; dönemezsin! <br>// TypeScript Memuru: &quot;Bana fiş (Promise) vermek zorundasın, direkt ürünü veremezsin.&quot;<br>async function sayfaBasliginiAl(url: string): string {<br> return &quot;Ana Sayfa&quot;; <br>}<br>//Doğru Kullanım:<br>async function sayfaBasliginiAl(url: string): Promise&lt;string&gt; {<br> // await page.goto(url); (Örneğin Playwright ile bir işlem)<br> return &quot;Ana Sayfa&quot;; // Kod &quot;Ana Sayfa&quot; dönse de, TS bunu arka planda Promise içine sarar.<br>}</pre><p><strong>Asenkron Hiçlik (Promise&lt;void&gt;)</strong></p><p>Eğer asenkron bir fonksiyon geriye hiçbir şey döndürmeyecekse (sadece bir butona tıklayıp bitecekse), tipi void değil, Promise&lt;void&gt; olmalıdır.</p><pre>async function butonaTikla(selector: string): Promise&lt;void&gt; {<br> // await page.click(selector);<br> console.log(`${selector} elementine tıklandı.`);<br> // Geriye return ile bir şey dönmüyoruz.<br>}</pre><p>🎭<strong> Sık Yapılan Hata: </strong>Locator vs Promise karışıklığı</p><p>Yanlış düşünce: locator async döner</p><p>Doğru model:</p><ul><li>locator creation → sync</li><li>locator actions → async</li></ul><pre>const btn = page.getByRole(&#39;button&#39;); // sync<br>await btn.click(); // async</pre><h3>AŞAMA 5 — Interface vs Type</h3><p><strong>5.1. Felsefik Fark: Sözleşme vs Takma Ad</strong></p><ul><li><strong>interface (sözleşme/blueprint):</strong> Sadece ve sadece <strong>nesnelerin (objects)</strong> ve <strong>sınıfların (classes)</strong> şeklini tanımlamak için kullanılır. <strong>Gerçek Hayat Benzetmesi:</strong> Bir evin mimari planı gibidir. Üzerinde sonradan değişiklik yapılabilir (ek bina çıkılabilir).</li><li><strong>type (takma ad/alias):</strong> Herhangi bir veri türüne isim vermek için kullanılır. İlkel tipler (string, number), birleşimler (unions) veya nesneler fark etmez. <strong>Gerçek Hayat Benzetmesi:</strong> Bir “Kimyasal Formül” gibidir; formülü bir kere yazarsın, bir daha aynı isimle başka formül yazamazsın.</li></ul><p><strong>5.2. En Büyük Güç Farkı: “Declaration Merging” (Açık Uçluluk)</strong></p><p>interface açık uçludur. Aynı isimde iki interface tanımlarsan, TypeScript bunları kızmadan birleştirir.</p><p><strong>Gerçek Hayat Benzetmesi:</strong> Bir sözleşmeye sonradan “Ek Madde” eklemek. Özellikle dışarıdan bir kütüphane (örneğin React veya Express.js) indirdiğinde, onların tiplerine kendi özelliklerini eklemek için hayat kurtarır.</p><pre>// Dışarıdan gelen kütüphanenin tipi olsun<br>interface Window {<br> title: string;<br>}<br>// Sen kendi kodunda aynı ismi tekrar yazıp özellik ekleyebilirsin!<br>interface Window {<br> myCustomFunction: () =&gt; void; // TS bunları otomatik birleştirir<br>}</pre><p>type ile bunu yapamazsın, anında “Bu isim zaten kullanılıyor” hatası alırsın.</p><p><strong>5.3. Type’ın Süper Güçleri: Union ve Primitive</strong></p><p>interface sadece nesnelerle ilgilendiği için bazı konularda çaresiz kalır. Buralarda sahneye type çıkar.</p><pre>// 1. İlkel tiplere isim vermek (Interface yapamaz)<br>type ID = string | number;<br>// 2. Tuple tanımlamak (Interface ile çok zordur, Type ile çocuk oyuncağı)<br>type Koordinat = [number, number];<br>// 3. Literal Types (Sadece belirli metinler)<br>type Tema = &quot;light&quot; | &quot;dark&quot;;</pre><p>Kısacası: Eğer bir “nesne” (object) tanımlıyorsan varsayılan olarak interface ile başla. Sıkışıp “Ben bunu interface ile yapamıyorum” dediğin noktada (union, tuple vb.) type’a geçiş yap.</p><p>🎭 Örnek Kullanımlar:</p><pre>import { test as base } from &#39;@playwright/test&#39;;<br>import { LoginPage } from &#39;../pages/LoginPage&#39;;<br>type Fixtures = { loginPage: LoginPage };<br>export const test = base.extend&lt;Fixtures&gt;({<br> loginPage: async ({ page }, use) =&gt; {<br> const lp = new LoginPage(page);<br> await use(lp);<br> },<br>});<br>test(&#39;login&#39;, async ({ loginPage }) =&gt; {<br> await loginPage.goto();<br> await loginPage.login(&#39;user&#39;, &#39;pass&#39;);<br>});</pre><p>Playwright’ta test.extend ile kendi fixture’ larını tanımlarken type verirsen hem IntelliSense gelir hem de yanlış kullanım derleme aşamasında yakalanır.</p><pre>import { Page, Locator } from &#39;@playwright/test&#39;;<br>// Union / literal gibi şeylerde type daha pratik<br>export type UserRole = &#39;admin&#39; | &#39;editor&#39; | &#39;viewer&#39;;<br>export interface LoginPageModel {<br> page: Page;<br> username: Locator;<br> password: Locator;<br> submit: Locator;<br> goto(): Promise&lt;void&gt;;<br>}</pre><p>İkisi de %90 oranında aynı işi yapar: Verinin şeklini tanımlamak. Ancak aralarındaki %10&#39;luk fark, projenin mimarisini belirler.</p><h3>AŞAMA 6 — Generics</h3><p><strong>6.1. Sihirli Harf: &lt;T&gt; (Tip Parametreleri)</strong></p><p>Normal bir fonksiyona veri (değer) göndermek için parametre kullanırız, değil mi? fonksiyon(5) gibi. Generics ise fonksiyona “Tip” (Type) göndermemizi sağlar. Geleneksel olarak Type kelimesinin baş harfi olan T kullanılır (Ama istersen &lt;Kedi&gt; bile yazabilirsin, sadece bir değişkendir).</p><pre>// Bu fonksiyona diyoruz ki: &quot;Sana T adında bir tip gelecek. Bu tip neyse, parametre de o tipten olacak ve geriye dönüş de o tipten olacak.&quot;<br>function kutuyaKoy&lt;T&gt;(icerik: T): T {<br> return icerik;<br>}<br>// Kullanımı:<br>const sayiKutusu = kutuyaKoy&lt;number&gt;(100); // T artık &#39;number&#39; oldu.<br>const metinKutusu = kutuyaKoy&lt;string&gt;(&quot;Elma&quot;); // T artık &#39;string&#39; oldu.</pre><p>Dedektif TS (Type Inference) burada da devrededir. Çoğu zaman &lt;number&gt; veya &lt;string&gt; yazmana bile gerek kalmaz, TS gönderdiğin veriden T’ nin ne olduğunu kendi anlar: const otomatikKutu = kutuyaKoy(true); // TS bunun &lt;boolean&gt; olduğunu anladı!</p><p><strong>6.2. any’ nin Düşmanı: Reusable (Tekrar Kullanılabilir) Fonksiyonlar</strong></p><p>“İyi de ben buna any veririm, her şeyi kabul eder zaten, neden &lt;T&gt; ile uğraşayım?” dediğini duyar gibiyim. İşte en büyük fark: any hafıza kaybı yaşar, Generics ise asla unutmaz.</p><pre>// ANY KULLANIMI<br>function anyKutusu(icerik: any): any {<br> return icerik;<br>}<br>let sonuc1 = anyKutusu(&quot;Merhaba&quot;);<br>// sonuc1.toUpperCase() yazarken TS sana yardımcı olmaz (IntelliSense çalışmaz). Çünkü TS içinden ne çıkacağını unuttu bile!<br>// GENERICS KULLANIMI (Mükemmel)<br>function genericKutusu&lt;T&gt;(icerik: T): T {<br> return icerik;<br>}<br>let sonuc2 = genericKutusu(&quot;Merhaba&quot;);<br>// sonuc2.toUpperCase() yazarken TS anında kodu tamamlar. Çünkü kutuya giren şeyin string olduğunu ve çıkanın da string kalacağını bilir.</pre><p><strong>6.3. Esnek Şablonlar: Generic Interface’ler</strong></p><p>Özellikle backend ile konuşurken (API isteklerinde) sunucudan dönen verinin dış iskeleti hep aynıdır (status, message, data), ama içindeki data kısmı bazen kullanıcıdır, bazen üründür. İşte burada Generic Interface’ler hayat kurtarır.</p><pre>// Şablonumuzu hazırlıyoruz<br>interface ApiResponse&lt;T&gt; {<br> status: number;<br> message: string;<br> data: T; // Veri değişkenlik gösterebilir<br>}<br>interface User { name: string; age: number; }<br>interface Product { price: number; title: string; }<br>// Kullanımı:<br>const userResponse: ApiResponse&lt;User&gt; = {<br> status: 200,<br> message: &quot;Başarılı&quot;,<br> data: { name: &quot;Ali&quot;, age: 30 } // TS burada User yapısını zorunlu kılar!<br>};<br>const productResponse: ApiResponse&lt;Product&gt; = {<br> status: 200,<br> message: &quot;Başarılı&quot;,<br> data: { price: 5000, title: &quot;Laptop&quot; } // TS burada Product yapısını zorunlu kılar!<br>};</pre><p><strong>6.4. Gümrük Memurunun Şartı: Constraints (T extends …)</strong></p><p>Bazen kutumuzun her şeyi kabul etmesini istemeyiz. “Kutuma istediğini koyabilirsin (esneksin) ama koyacağın şeyin en azından bir barkodu (id’si) olmak zorunda!” demek isteyebiliriz. Buna “Kısıtlama” (Constraint) denir.</p><pre>// T&#39;yi serbest bırakmıyoruz, diyoruz ki: &quot;T ne olursa olsun, içinde kesinlikle { id: number } barındırmalı!&quot;<br>function idYazdir&lt;T extends { id: number }&gt;(item: T): void {<br> console.log(&quot;Bu objenin ID&#39;si: &quot; + item.id);<br>}<br>// ÇALIŞIR: Çünkü gönderdiğimiz objede &#39;id&#39; özelliği var. (İçinde ekstra &#39;name&#39; olması TS için sorun değil, şart sağlandı).<br>idYazdir({ id: 101, name: &quot;Ahmet&quot; });<br>// HATA VERİR: Çünkü gönderdiğimiz objede &#39;id&#39; yok! Şart sağlanmadı.<br>// idYazdir({ name: &quot;Mehmet&quot;, age: 25 });</pre><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=43f74f6c7405" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Playwright kullanan QA’ler için pratik TypeScript rehberi-Bölüm 1]]></title>
            <link>https://medium.com/@ganimetyigit/playwright-kullanan-qaler-i%C3%A7in-pratik-typescript-rehberi-b%C3%B6l%C3%BCm-1-a6de7361b66a?source=rss-5479a465b173------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/a6de7361b66a</guid>
            <category><![CDATA[playwright-test]]></category>
            <category><![CDATA[qa]]></category>
            <category><![CDATA[typescript]]></category>
            <category><![CDATA[test-automation]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Ganimet Yiğit]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 01 Mar 2026 05:45:03 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-03-01T05:45:03.611Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*1WdYM7Ltx_eLdleANx7uaA.png" /></figure><blockquote>Bu yazı Playwright örnekleri üzerinden ilerlese de anlatılan TypeScript prensipleri framework bağımsızdır ve farklı projelerde de geçerlidir.</blockquote><h3>AŞAMA 1 — Temel Tipler</h3><p><strong>1.1. İlkel Tipler: string, number, boolean</strong></p><p>Bunlar programlamanın yapı taşlarıdır. Kutuya ne koyacağımızı en baştan net şekilde belirtilir.</p><pre>let username: string = &quot;frontend_dev&quot;; // Sadece metin<br>let age: number = 28; // Sadece sayı (tam sayı veya ondalık fark etmez)<br>let isOnline: boolean = true; // Sadece doğru/yanlış</pre><p><strong>1.2. Yokluk Durumları: null ve undefined</strong></p><p>İkisi de “boşluk” ifade eder ama aralarında felsefi bir fark vardır.</p><ul><li>undefined: Bir kutu var ama içine henüz hiçbir şey konmamış. (Sistem tarafından atanmamış).</li><li>null: Kutunun içini bilerek ve isteyerek biz boşalttık. (Geliştirici tarafından kasıtlı olarak boş bırakılmış).</li></ul><pre>let data: null = null;<br>let notAssigned: undefined = undefined;</pre><p>🎭<strong> Sık Yapılan Hata</strong>: textContent() ve getAttribute() null riskini unutmak</p><pre>const text = await page.textContent(&#39;h1&#39;);<br>// type: string | null</pre><p>Hatalı/Eksik kullanım:</p><pre>// text null olabilir, runtime riski var<br>expect(text).toContain(&#39;Dashboard&#39;);</pre><p>Doğru kullanım yolları:</p><pre><br>// Güvenli yaklaşım — null gelirse boş stringe düşürür<br>expect(text ?? &#39;&#39;).toContain(&#39;Dashboard&#39;);<br><br>// Güvenli yaklaşım — runtime check ile daraltma (type narrowing)<br>if (text) expect(text).toContain(&#39;Dashboard&#39;);<br><br>// ⚠Non-null assertion — &quot;text null gelmeyecek&quot; diye TS’i susturur<br>// Sadece gerçekten eminsen kullan (riskli olabilir)<br>expect(text!).toContain(&#39;Dashboard&#39;);<br><br>// Playwright best practice — locator assertion (en önerilen yol)<br>// Auto-wait + retry + null derdi yok<br>await expect(page.locator(&#39;h1&#39;)).toContainText(&#39;Dashboard&#39;);</pre><p><strong>1.3. Baş Belası ve Kurtarıcı: any vs unknown</strong></p><p>Günlük hayatta en çok hata yapılan yerlerden biri burasıdır. İkisi de “bu değişkene her şey gelebilir” der ama davranışları farklıdır.</p><p>any: umursamıyorum unknown: bilmiyorum gibi düşünebiliriz.</p><p><strong>Gerçek Hayat Benzetmesi:</strong> any güvenlik kamerasını kapatmak, güvenlik görevlisinin uyuması gibidir; ne istersen yapabilirsin hata fırlatmaz ama canlıda patlayabilir. unknown şüpheli paketi karantinaya almak gibidir, o paketi açıp tipini kontrol etmeden işlem yapılmasına izin vermez.</p><pre>// ANY Örneği (Tehlikeli)<br>let x: any = 10;<br>x.toUpperCase(); // TS Hata vermez ama JavaScript run-time&#39; da patlar (sayılar toUpperCase almaz)!<br>// UNKNOWN Örneği (Güvenli)<br>let y: unknown = 10;<br>// y.toUpperCase(); // TS HATA VERİR! &quot;Önce bunun string olduğundan emin ol&quot; der.<br>if (typeof y === &quot;string&quot;) {<br> y.toUpperCase(); // Artık izin verir, çünkü güvenliği sağladık.<br>}</pre><p><strong>any kullanırsan</strong></p><pre>const data: any = await response.json();<br>data.user.name.foo.bar;</pre><p>any diyerek typescript’ e karışma dedik ve artık umursamaz dolayısıyla:</p><ul><li>Property var mı kontrol etmez</li><li>Tip doğru mu kontrol etmez</li><li>Null/undefined kontrolü yapmaz</li><li>IntelliSense güvenilmez olur</li></ul><p>yani compile time güvenliği kayboldu.</p><p>Runtime’ da neden patlar?</p><p>TypeScript compile aşamasında hata vermez çünkü any her şeye izin verir ama JavaScript runtime’ da gerçek veriyle çalışır.</p><p>Örneğin API şöyle dönsün:</p><pre>{<br> &quot;user&quot;: null<br>}</pre><p>Kodumuz:</p><pre>data.user.name.foo.bar;</pre><p>Runtime’ da JS şunu dener:</p><pre>null.name</pre><p>Bu mümkün değil ve genelde şu hatalardan birini dönerek patlar:</p><pre>TypeError: Cannot read properties of null (reading &#39;name&#39;)</pre><p>veya</p><pre>TypeError: Cannot read properties of undefined (reading &#39;foo&#39;)</pre><p><strong>unknown kullandığımızda</strong></p><pre>const data: unknown = await response.json();</pre><p>Artık TS der ki: “Bu verinin ne olduğunu bilmiyorum öğret”</p><p>Yani şu kodu yazamazsın:</p><pre>data.user // ❌ hata</pre><p>Seni guard yazmaya zorlar, doğru güvenli yaklaşım</p><pre>type UserResponse = {<br> user: { name: string;<br>};<br>};<br>const data: unknown = await response.json();<br>if (isUserResponse(data)) {<br> console.log(data.user.name);<br>}</pre><p><strong>1.4. Seçenek Sunmak: Union Types (|)</strong></p><p>Bazen bir değişkenin tek bir tipi olmaz. Örneğin bir fonksiyon ID bekliyordur ama bu ID bazen “123” (string), bazen de 123 (number) olarak gelebilir. | (veya) işareti ile esneklik sağlanır.</p><pre>let productID: string | number;<br>productID = &quot;A-154&quot;; // Geçerli<br>productID = 99821; // Geçerli<br>// productID = true; // Hata! (boolean kabul edilmiyor)</pre><p><strong>1.5. Nokta Atışı: Literal Types</strong></p><p>Bir önceki konuşmada bahsettiğimiz “success” | “error” mevzusu tam olarak budur. Değişkenin sadece belli başlı spesifik değerleri almasını istiyorsak bunu kullanırız. Özellikle durum (state) yönetiminde hayat kurtarır.</p><pre>let orderStatus: &quot;pending&quot; | &quot;shipped&quot; | &quot;delivered&quot;;<br>orderStatus = &quot;shipped&quot;; // Harika<br>// orderStatus = &quot;lost&quot;; // Hata! Gümrük memuru bunu tanımıyor.</pre><h3>AŞAMA 2 — Type Inference (Tip Çıkarımı)</h3><p><strong>2.1. Dedektif İş Başında: TS Tipler (Type Inference)</strong></p><p>TypeScript’ te her değişkenin sonuna : string veya : number yazmak zorunda değiliz. Eğer bir değişkene tanımlandığı anda bir değer atıyorsak, TypeScript o değerin tipini otomatik olarak çıkarır (infer eder).</p><p><strong>Gerçek Hayat Benzetmesi:</strong> Şeffaf bir kavanozun içine kahve çekirdekleri koyuyorsun. Kavanozun üzerine “Bunun içinde kahve var” etiketi yapıştırmaya gerek yoktur, dışarıdan bakan herkes onu anlar.</p><pre>// Etiketli (Açıkça tip belirtilmiş)<br>let city: string = &quot;İstanbul&quot;;<br>// Dedektif iş başında (Tip çıkarımı)<br>let country = &quot;Türkiye&quot;; // TS bunun &#39;string&#39; olduğunu anladı bile!<br>// country = 90; // HATA! TS arka planda &quot;country&quot; değişkenini string olarak mühürledi</pre><p>Tavsiye: Genelde, eğer değer ilk anda atanıyorsa tip belirtmeyiz (kodu temiz tutmak için). Sadece tipi karmaşıksa veya değer sonradan atanacaksa açıkça yazarız.</p><p><strong>2.2. Esnekleşen Sınırlar: Literal Widening (Genişletme) Kavramı</strong></p><p>Bu konu, daha önce konuştuğumuz let ve const farkının tam olarak kalbidir. TypeScript, bir değişkene atanan değeri analiz ederken onu nasıl tanımladığına (let mi const mu) bakar ve buna göre tipin sınırlarını daraltır veya genişletir (widening).</p><p><strong>Gerçek Hayat Benzetmesi:</strong> const özel dikim bir takım elbise gibidir, sadece senin o anki ölçülerine (spesifik değere) uyar. let ise beli lastikli bir eşofman gibidir, aynı kategorideki (string) farklı boyutlara da esneyebilir (widening).</p><pre>// 1. CONST (Literal Type - Daraltılmış)<br>const method = &quot;GET&quot;;<br>// Tipi tam olarak: &quot;GET&quot;.<br>// Çünkü const değişmez. TS der ki: &quot;Bu değer hep &#39;GET&#39; kalacak, o yüzden tipi sadece &#39;GET&#39;tir.&quot;<br>// 2. LET (Literal Widening - Genişletilmiş)<br>let currentMethod = &quot;GET&quot;;<br>// Tipi: string.<br>// Çünkü let değişebilir. TS der ki: &quot;Bugün &#39;GET&#39; ama yarın &#39;POST&#39; olabilir. En iyisi ben bunun sınırlarını genişletip genel bir &#39;string&#39; yapayım.&quot;</pre><p>Bu genişletme (widening) mantığını bilmek, özellikle fonksiyonlara parametre gönderirken hayat kurtarır. Bazen TS sana durduk yere “string türü ‘GET’ | ‘POST’ türüne atanamaz” hatası verir. İşte o hatanın sebebi, let ile tanımladığın değişkenin tipinin çoktan string olarak genişlemiş (widen) olmasıdır!</p><h3>AŞAMA 3 — Arrays, Tuples, Readonly</h3><p><strong>3.1. Düzenli Raflar: Diziler (number[] veya Array&lt;number&gt;)</strong></p><p>TypeScript’ te bir dizinin içine sadece tek tip veya belirlediğimiz tiplerden veri koyabiliriz.</p><p><strong>Gerçek Hayat Benzetmesi:</strong> Bir ayakkabı mağazasının deposundasınız. Üzerinde “Sadece 42 Numara Ayakkabılar” yazan bir rafa gidip tişört koyamazsınız.</p><pre>// Sadece sayılardan oluşan bir dizi<br>let fiyatlar: number[] = [100, 250, 45.5];<br>// fiyatlar.push(&quot;elli&quot;); // HATA! TS Memuru: &quot;Bu rafa sadece sayı girebilir.&quot;<br>// Sadece metinlerden oluşan bir dizi<br>let isimler: string[] = [&quot;Ali&quot;, &quot;Ayşe&quot;, &quot;Mehmet&quot;];<br>// Ya iki tip de olabiliyorsa? (Union kullanımı)<br>let karisik: (string | number)[] = [&quot;Elma&quot;, 50, &quot;Armut&quot;, 100]; // Bu rafa hem sayı hem metin girebilir.</pre><p><strong>3.2. Özel Bölmeli Kutu: Tuples ([string, number])</strong></p><p>Normal dizilerde ([]) eleman sayısı sınırsızdır ve sıralamanın önemi yoktur. Ancak Tuple (Demet), hem eleman sayısının hem de tiplerin sırasının kesin olarak belli olduğu özel dizilerdir.</p><p><strong>Gerçek Hayat Benzetmesi:</strong> Uçak biletiniz. 1. sırada her zaman “Yolcu Adı” (metin), 2. sırada her zaman “Koltuk Numarası” (sayı) olmalıdır. Bu sıra şaşmaz.</p><pre>// 1. eleman KESİNLİKLE string, 2. eleman KESİNLİKLE number olacak.<br>let yolcuBileti: [string, number] = [&quot;Ahmet Yılmaz&quot;, 14];<br>// HATA: Sıra yanlış! İlk eleman string olmalıydı.<br>// yolcuBileti = [14, &quot;Ahmet Yılmaz&quot;];<br>// HATA: 3 eleman verdin, bu kutunun sadece 2 bölmesi var!<br>// yolcuBileti = [&quot;Ayşe&quot;, 22, true];</pre><p><strong>3.3. Müze Vitrini: Readonly Diziler (readonly number[])</strong></p><p>Daha önceki Tuple örneğinde TypeScript’ in bir “arka kapısı” olduğundan ve .push() metoduyla Tuple’a gizlice eleman eklenebildiğinden bahsetmiştik. İşte o arka kapıyı kapatan kilit readonly (sadece okunabilir) anahtar kelimesidir.</p><p><strong>Gerçek Hayat Benzetmesi:</strong> Bir müzedeki sergi vitrini. İçindeki eserlere dışarıdan bakabilir, okuyabilir, sırasını görebilirsiniz ama camı kırıp içine yeni bir eser ekleyemez (push) veya içinden bir eser alamazsınız (pop).</p><pre>// Vitrindeki dizimiz<br>let sabitFiyatlar: readonly number[] = [10, 20, 30];<br>console.log(sabitFiyatlar[0]); // Okuyabiliriz, sorun yok (Çıktı: 10)<br>// sabitFiyatlar.push(40); // HATA! &quot;push özelliği readonly dizilerde bulunmaz.&quot;<br>// sabitFiyatlar[1] = 50; // HATA! &quot;Vitrindeki elemanı değiştiremezsin.&quot;</pre><p>Tavsiye<em>:</em> Özellikle Redux gibi state management (durum yönetimi) araçları kullanırken, verinin (state) kazara değiştirilmesini (mutasyon) engellemek için readonly diziler gerçek bir hayat kurtarıcıdır.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=a6de7361b66a" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>