<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Gülen Gündüz Yılmaz on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Gülen Gündüz Yılmaz on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@glengndzylmaz?source=rss-3938a9abea58------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*G6WaI5mRaNpb46XHuL9BpA.jpeg</url>
            <title>Stories by Gülen Gündüz Yılmaz on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@glengndzylmaz?source=rss-3938a9abea58------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Mon, 16 Nov 2026 12:46:49 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@glengndzylmaz/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[BALİNANIN KARNI]]></title>
            <link>https://glengndzylmaz.medium.com/bali%CC%87nanin-karni-8c611a95faab?source=rss-3938a9abea58------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/8c611a95faab</guid>
            <category><![CDATA[heroines-journey]]></category>
            <category><![CDATA[medium-turkish]]></category>
            <category><![CDATA[medium-türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[hikaye]]></category>
            <category><![CDATA[medium-turkce]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Gülen Gündüz Yılmaz]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 16 May 2021 11:10:25 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-05-16T11:10:25.579Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<blockquote>Kendimi anlatmak içimde çelişkilere yol açıyor. Bir yandan tüm bu anlattıklarımın zihnimin algısı, yani uydurması olduğunun farkındayım. Öte yandan, hikayelerimizin karşımızdakinin kalbinde karşılık bulduğu bir yer var bazen. O yerde buluşmak dileğiyle, bugün kendi hayat hikayemin olası sonsuz versiyonlarından birini paylaşmak istiyorum sizinle.</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*IZqeVQ2DgJ1DqNIdUV_irQ.jpeg" /></figure><p>Okumayı ve (çoğunu salt kendime anlattığım) hikayeler uydurmayı severdim. Kardeşim Gökçe benim resmimi çizmişti yıllar önce, kambur durarak önündeki kitaba eğilmiş bir kız… İçimdeki Çocuk’un içe dönük olduğunu biliyor muydunuz? Ben yeni öğrendim. Her neyse, sanırım orta birdeydim, anladım ki, matematik hikayelerden, fen de göbek atmaktan daha makbuldü ve zekiler MAT’da okurlardı. Ayrıca diğer seçenek olan edebiyat sınıfı da hiç ilgimi çekmiyordu, failatünler bilinmeyenli denklemlerden daha acı vericiydi. Sonra seksenlerin sonunda çoğu gencin yaptığı gibi alacağım tahmini puanı hesapladım, şuursuzca en yüksek puandan alçağa bir sıralama ile bilgisayar ve elektronik yazdım ve yine şuursuzca ODTÜ Bilgisayar Mühendisliği’ne girdim. Hazırlık kolayca bitti, ama birinci sınıfta böyle kod yazarak ömrümü geçiremeyeceğim kafama dank etti, üniversite sınavına girmek mi okulu bitirmek mi sopalarını karşılaştırdım, devam etmeye, lakin mühendislik yapmamaya karar verdim ve zor da olsa mezun oldum. Ancak, kendimi ODTÜ’de bulup mezun olmak için tekrar okula dönmek zorunda olduğum o kabus beni yıllarca ziyaret etti.</p><p>Bilişim sektörünün parladığı ve sürekli büyüdüğü yıllardı, biraz pazarlama ama ağırlıklı olarak satış pozisyonlarında 19 (yazıyla on dokuz) yıl çalıştım. Şu an yazarken bile inanasım gelmedi, ama evet o kadar sene çalıştım. Satıştaki insan ilişkileri, yöneticilik, insanların gelişimine katkıda bulunma, plan, program yapma, kompleks proje süreçlerini yönetme, krizlerde soğukkanlı olabilme, büyük resmi görebilme, insanların motivasyonlarını, iletişim şekillerini anlama; sayfalarca yazabilirim, kurumsal hayata çok şey borçluyum. Amma velakin, kırk yaşına doğru, çoğu arkadaşımın bana söylemekten çekinmediği üzere “rahat” batmaya başladı :) İçinde bulunduğum hamster döngüsü artık dar, daha da fenası anlamsız geliyordu.</p><p>Bununla beraber konfor alanımın konforları da pek şükela olduğundan bırakmak kolay değildi. Şirket arabası, dolgun maaş, lüks restoranlarda iş yemekleri, lüks yurt dışı tatilleri, sağlık sigortası ve en en önemlisi de SSK (bu konuya başka bir post/videoda girerim.) Tüm bunları nasıl bırakırdım?</p><p>Kırklı yaşlar egonun (şu ya da bu şekliyle kırıldığı) sonra da yeniden yapılandığı yıllar. Ruhumun sesini şükür ki, ağır bir hastalığım, kazam olmadan duyabildim ben. Yine de şimdi geriye dönüp bakınca bunları söyleyebiliyorum, o yıllarda öyle gelmiyordu. “Her şeyi” varken insan neden sefil bir şekilde mutsuz olur, değil mi? İşte konu, o her şeyin ne olduğu; ruhum araba, seyahatler, sevgi dolu arkadaşlar, güzel bir ev ve ilgili bir kocadan fazlasını talep ediyordu.</p><p>Ayıp ama, di mi?</p><p>Bir gün, hangi gün olduğunu hatırlamıyorum, ama duyguyu çok berrak hatırlıyorum, kendime elli yaşında da bu hayatı yaşamak istiyor muyum diye sordum. Duygum: mideye granit bir yumruk, koyu sarı, mide bulantısı… Hayır, elli yaşında da böyle yaşayamazdım. Konforsuz duyguların güzelliği önünde tekrar saygı duruşuna geçiyorum, temas ettiğimizde bizi nasıl da harekete geçirme güçleri var. İşte bu duygu sağolsun; sayesinde IT’den er ya da geç, (ama çok da geç olmadan) ayrılmaya tam kırk yaşımda karar verdim.</p><p>Peki, IT’den ayrılacaktım, ama ne yapacaktım? Hayır, bilmiyordum. Koçluk eğitimlerinde insanların ne yapmak istediklerini bulduklarına dair duyumlarım olmuştu, nereden duydum hatırlamıyorum. Co-active koçluk eğitimine bu keşfe yardımcı olsun diye kayıt oldum, ayrıca koçluk becerilerinin yönetici olarak ne iş yaparsam yapayım işime yarayacağını da biliyordum.</p><p>Co-active koçluk 3. modülün adı “Denge”… Hayattaki çıkmazlarımızı, perspektiflerimizi ve seçimlerimizi şöyle sağlam bir sallayan bir modüldür. O modülde eğitime beraber katıldığım üniversiteden arkadaşım Hülya, bana harika bir koçluk yaptı. “IT’de kariyer yap, bunalımlı ama varlıklı hayat sür” ve “koçluk yap ama SSK’sı bile olmayan bir fakir ol” ikilemi arasında başka bir olasılığın olduğunu, rahmetli anneannemin sesini duymamı sağlayarak bana gösterdi…</p><p>Ah, mori budal, mümkündü… Anlamlı ve varlıklı ve yaratıcı bir hayat sürmek mümkündü… (Burayı Balkan şivesiyle okuyalım.)</p><p>Vahşi eril IT dünyasında eril özelliklerimi geliştirmiş olmamın avantajları var. Birincisi kariyer değişikliği yapmamın gayet mümkün olduğuna uyandıktan hemen sonra hızla harekete geçtim, her biri sağlam programlar olan hem Co-active koçluk sertifikasyon programına, hem ORSC, hem de CTI Leadership eğitimlerine de kaydoldum. (Ve evet, o zaman dolar 2 TL idi.)</p><p>İkincisi de pazarlama, satış kariyerimden bir işi nasıl inşa edebileceğimi biliyordum. (Koçluk, eğitmenlik kariyerine karar veren bazılarımızın bir parça reddettiği bir konu olabilir burası, halbuki bu yeni kariyer bir girişimcilik kariyeri, sonraları bir çok insana bu konuda koçluk/eğitimler vereceğimi o zamanlar bilmiyordum.)</p><p>Üçüncüsü, kurumsal hayattaki insanlarla çalışma konusunda fena değildim, doğru soruları sorabiliyordum, zira 1- onların var olduğu zeminleri biliyordum. 2- satış hayatı sezgileri çok geliştirir.</p><p>Tüm bu nedenlerle koçluk ve eğitmenlik yapan bir girişimci olarak kariyerimde hızlı ilerledim, eleştiren ebeveynlerimden Mukayyet’in kötücül tahminlerinin ötesinde (SSKsız bir homeless) bu işten de düzgün paralar kazanmak gayet mümkündü. Eğitim vermek kadar almaya da doyamıyordum, Gestalt ve Jungian Koçluk programlarını bitirdim, Yeşim Cimcoz’dan yaratıcı yazarlık eğitimleri aldım, Şiddetsiz İletişim’de uzun programlar, tabii sayısız bir kaç günlük eğitimler ve inzivalar da var katıldığım, onları yazmıyorum. Öğrenci olmayı seviyorum özetle :) Şimdi de aile dizimi, soy dizimi konusunda öğrenciliğe devam.</p><p>Şimdi hikayemiz mutlu sona ulaşmış gibi görünüyor, öyle değil mi? Ah… Hem keşke hem iyi ki, hikayem burada bitmedi… Ben tekrar stabil bir hayata geçtim sanırken, ruhumun birinciden çok daha tokatlayıcı ikinci çağrısı geldi.</p><p>Yeni kariyerimde hayatımın işini bulduğumu düşünüyordum, doğruydu da, eskisinden de çok çalışıyordum, ama giderek yorgunluğum büyüyordu. Artık keyfe keder çalışmak istediğimi -ve para kazanma sorumluluğunu artık ona bırakmak istediğimi- kocama söylememden bir iki ay sonra işler güçler hızla kesildi. Bir tarafım buna direndi, yani çalışmak istemiyorum derken bu kadar da değildi: “hiç mi çalışmayacaksın yani Gülen, aaa! bu işleri çok sevmiyor musun?!” Mamafih, bir tarafım da çok mutlu, öylece evde oturmak, battaniye altında yağmuru seyrederek kitap okumak istiyordu. Hatta hiç aydınlık da olmasındı, hep yağmurlar yağsındı.</p><p>Balinanın karnında olduğumu çok sonraları anlamlandıracaktım.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*JjzUhQ7PsXis__GyGsintw.jpeg" /></figure><p>Balinanın karnı kapkaranlık, ıslak bir yer… Orası rahim evet, ama doğumu gerçekleştirmek için ölümün olduğu yer aynı zamanda…Ölüm olmadan doğum olmaz mıydı acaba, yani nütfennnn, rica ediyorum… Olmuyordu… Karanlıktı bir de, söylemiş miydim? İçimdeki baskın erili, baskın anne’yi ve sevgililikten takım arkadaşlığına (sıkça öpüşen arkadaşlar diyelim en azından) dönüşen evliliğimi öldürdüğüm bu pasajda, sağolsun, çok kıymetli insanlar elimden tuttular, karanlığın içine tutulan o minik ışıklara derinden minnet duyuyorum. Ama romantize de etmeyeceğim, egomun basbayağı yıkılıp yeniden inşa edildiği o zaman dilimini hep yeni baştan hesaplarım, bir — bir buçuk yıl olduğunu görünce de şaşırırım, bana hala on — onbeş yıl gibi gelir. Herhalde gölgemin egoma tekme tokat girdiğinden mütevellit…</p><p>Sevgili ruhum bu sefer de, İçimdeki Çocuk’u, İçimdeki Afrodit’i bastırmaktan vazgeçmemi talep etmişti… Evliliğime tutunmayı bırakmamı talep etmişti. Zekam kadar sezgilerime, mantığım kadar duygularıma, kendi ayaklarımın üzerinde durabilmem kadar eriyip bir olma gücüme sahip çıkmamı talep etmişti. Ve esas kocama ve kocam üzerinden hayata teslimiyeti öğrenmemi talep etmişti…</p><p>Yeni bir soru… Bu sefer zamanını hatırlıyorum, karanlık bir Şubat günüydü, bu soruları ruhumuz soruyor olmalı, öyle değil mi? “Böyle kulunçları tutuk, dişlerini sıkan, dişiliğini yaşamayan bir kadın olarak mı öleceksin?“</p><p>Bu seferki duygum: iç daralması, göğsümde bu sefer, pütürlü açık granitten bir ağırlık… Sanırım bu sorulara cevap vermekten ziyade bu sorularla yüzleşmek esas cesaret isteyen… Soruyla kalabilince cevap geliyor, ama duygusu ağır işte…</p><p>Bu sürecin sonlarına doğru Yazıevi’nde tanıştığım dostum Başak, “çok yorgundun,” diyor bana. O zamanlardaki fotoğraflarıma baktığımda gözlerimde görüyorum, yorgunluğuma, yas; yasıma da görmüş geçirmişlere has bir dinginlik eşlik ediyor.</p><p>Her şey geçici malumunuz… Geçti… Bir günde olmadı evet, acı bitse de, yas bitmedi, ama ağır ağır, sürünerek, emekleyerek o karından çıktım. Acelem de kalmamıştı artık, yeni “ben”in bir bebek gibi büyümesinin keyfini çıkarmak için kendime izin verdim.</p><p>Afrodit eğitimleri. Instagram’da, YouTube’da içerik sunmaya başladım. Kitabım “Eril Beril’den Afrodit’e / Modern Kadının Dişil Özüne Yolculuğu”. İçimdeki Çocuk Sar | Sarmala, İçimdeki Eril Savaş | Hükmet ve İçimdeki Dişil Seviş | Besle programları… Dış dünyamda bunlar doğdu. İç dünyamda nelerin doğduğunu ise eski fotoğraflarıma baktığımda gözlerimden görüyorum… Dostların bana söylediğine göre onlar da görüyor…</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=8c611a95faab" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[İÇİMDEKİ ERİL]]></title>
            <link>https://glengndzylmaz.medium.com/i%CC%87%C3%A7i%CC%87mdeki%CC%87-eri%CC%87l-6c4a045b924b?source=rss-3938a9abea58------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/6c4a045b924b</guid>
            <category><![CDATA[o-eril]]></category>
            <category><![CDATA[medium-turkish]]></category>
            <category><![CDATA[dişil]]></category>
            <category><![CDATA[medium-turkce]]></category>
            <category><![CDATA[psikoloji]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Gülen Gündüz Yılmaz]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 16 Jun 2020 13:03:09 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-06-16T18:03:54.137Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>SAVAŞ | HÜKMET</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*iDMespuPd0jyJTGcin7hcg.png" /></figure><p>İçimde bir Savaşçı var. Hedefine kitlenen bir Kahraman… Bu gözleri keskin bakan; kesmeye, yakıp yıkmaya ve mücadele etmeye hazır bu insanı pek sevmiyorum. Her zaman gülümseyen, iyi kalpli bir kız gibi görüneyim istiyorum… Ah, bir de sevgilim ya da değerli hocalarım o istemediğim engelleri kaldırsınlar diye beklediğim de oluyor… Çünkü, ben gerektiğinde kılıcını çekmekten çekinmeyen bu Amazon’dan korkuyorum. Ama esas, isteklerine kitlenip o saklı hazineleri getirecek gücünden korkuyorum. Üstüne üstlük o hazineler benim olursa ne yapacağımı da bilmiyorum.</p><p>İçimde bir Hükümran var. Azametli bir Kraliçe… Onun da gözleri keskin bakıyor. Ve ben onu da -belki Savaşçı’dan da fazla- reddediyorum. Despot görünmekten korkum var zira. Hükmetmekten korkuyorum. Bu kelimenin türlü türlü kötücül çağrışımları var bende… “Kendi topraklarına hükmetmek nasıl olurdu bir düşünsene?” diyen sesime kulaklarımı tıkamak, “sus, sus, sus,” demek istiyorum. Hüküm vermekten, “Ben bunu istiyorum, bunu arzuluyorum. Bundan da eminim.” demekten korkuyorum.</p><p>Bu satırları yazarken terliyorum. Halbuki az terlerim ben. Terliyorum, çünkü kendi eril gücümü bastırmak öğretildi bana. Çekiniyorum, utanıyorum gücümü sahiplenmekten. Sizlere ama esas da kendime söylemekten…</p><p>Ben bana aslında yıllardır hizmet eden İçimdeki Savaşçı’yı ve İçimdeki Kraliçe’yi, artık sahiplenmeye karar veriyorum.</p><p>Tüm korkularıma rağmen…</p><p>— — — — — — — — — — — — — — — — — —</p><p>İçindeki Savaşçı’yı ve İçindeki Kral/Kraliçe’yi sahiplenmeye hazır olanlarla 8–12 Temmuz’da Göcek’de buluşuyoruz.</p><p>Sevgili dostum Nadia Oganesova Salur ile beden prosesleri, dışavurumcu sanat, dizimler içeren yoğun ve lezzetli bir program hazırladık. Ve siz sormadan söyleyelim: programımız sadece kadınlara değil, içindeki sağlıklı erili geliştirmek isteyen -cinsiyet tanımlarından bağımsız- herkese açık…</p><p>Bu hafta ve önümüzdeki hafta boyunca Instagram canlı yayınlarda hem programdan, hem de eril/dişil arketiplerden bahsedeceğiz.</p><p>Ayrıntılar ve kayıt için Eğitim Koordinatörümüz ile temasa geçin:</p><p>Nurcan Onay Yılmaz nurcan@gulen.online veya +90 532 621 07 41</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=6c4a045b924b" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Gücümün Sınırlı Olduğunu Biliyorum]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/g%C3%BCc%C3%BCm%C3%BCn-sinirli-oldu%C4%9Funu-bi%CC%87li%CC%87yorum-ff7f13f4c37c?source=rss-3938a9abea58------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/ff7f13f4c37c</guid>
            <category><![CDATA[medium-turkce]]></category>
            <category><![CDATA[hikaye]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[psikoloji]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe-yayın]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Gülen Gündüz Yılmaz]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 30 May 2020 13:38:52 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-06-05T17:02:55.851Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*AQXqM5iccBScHdVHqPqpTQ.png" /></figure><p>Altı sene önceydi, yerdeki halının üstünde oturuyor, erkek kardeşim Oray’ın tüm setlerine sahip olduğu elleri kepçe şeklinde olan legomsu oyuncaklarla aile dizimi yapıyordum. Koçum bana bu cümleyi- ya da bu cümlenin bir versiyonunu- söylemeye davet etmişti; seansın başından beri ağlıyordum ama cümleyi duyar duymaz o rasyonel, o mantıklı halimin son kırıntıları da uçup gidivermiş, cümleyi söylersem öleceğimden, yeryüzünün beni yutacağından emin olmuştum. Bu düşüncelerin saçma olduğunu bile düşünemiyor, nefes alamıyor, artık hıçkırıklarla dövünerek ağlıyordum ki, koçum “bugün burada bırakalım istersen.” demişti.</p><p>Bırakmadım, bırakamadım. “Güçlüyüm, tabii ki yapabilirim.” diye düşündüğümden değil ama… Cümle o kadar gerçekti ki, beni çağırıyordu, derin simsiyah bir kuyuya bakarken hipnoz olan ve düşüp boğulan küçük bir çocuk gibi, hayatımın boyunca inandığım türlü şeyin ve tabii ki kendimin tuzla buz olacağını bile bile o çıplak gerçekle buluşmak istedim.</p><figure><a href="https://bit.ly/instagram-MediumTurkceYayin"><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*xQsrG_42U_gGqidBC3szeA.png" /></a></figure><p>Eh, tahmin ettiğiniz gibi cümleyi söyleyince sandığım gibi ölmedim, daha kötüsü cümleyi söyleyince bir mucize, bir aydınlanma da olmadı, gücümün sınırlı olduğunu öyle çabucak kabullenmedim… Bu apaçık hakikati başka sözcükler, başka duygularla, başka seanslarda, başka koçlar, başka eğitmenlerle defalarca söyledim ve -sanırım esas kendime hatırlatmak için- kendi danışanlarımı da söylemeye davet ettim.</p><p>İnsan bir kere kuyulara bakmaya niyet edince hayat da onu arkasından itivererek yardım ediyor. Ben hala kuyruğu dik tutmaya çalışıp “acımıyo kiii, acımıyo kiii.” diye takılırken, hayat beni kendi acizliğimle defalarca buluşturdu, ama artık yanımda “gerçekten acımıyo mu?” diye soracak ve “acıdığını” bana -ben inat etsem de- gösterebilecek dostlarım ve mentorlarım vardı, çok şükür.</p><p>Acizlik… Aciz olan, acı çeken parçam… Üzülen, kederlenen, hayal kırıklığı, aşk acısı çeken parçam… Kırılan parçam… Küsen parçam… Acı çekmek istemeyen, bir de bu kadar insan bu kadar acı çekerken de bunu istemekten utanan parçam… Başkalarının acısını dindirmenin olanaksız olduğunu bile bile isteyen, yapamadığında suçluluk duyan parçam… Yıkmak isteyen, yıkılmak isteyen parçam…</p><p>İçimdeki Çocuk’un türlü türlü halleri…</p><p>Bu parçaları görebilmenin, onlara anlayış geliştirmenin gerçek güç olduğunu düşünüyor, sonra da bu da kibir mi acaba diye soruyorum kendime. Belki bu düşünce kibirdir… Zihnimin acabalarını bırakıp bu parçalarımla “gerçekten” buluşurkenki hislerimi hatırlamaya çalışıyorum sonra da… Yok, bu his güç değil… Güçsüzlük de değil ama… Şair* diyor ya hani “Rengi başka tadı başka”, işte öyle başka türlü.</p><p>“Başka türlü bir şey benim istediğim</p><p>Ne ağaca benzer ne de buluta</p><p>Burası gibi değil gideceğim memleket</p><p>Denizi ayrı deniz havası ayrı hava</p><p>Nerde gördüklerim nerde o beklediğim</p><p>Rengi başka tadı başka…”</p><p>*: Murathan Mungan’ın bu güzel şiirini Yeni Türkü seslendirmiştir.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=ff7f13f4c37c" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/g%C3%BCc%C3%BCm%C3%BCn-sinirli-oldu%C4%9Funu-bi%CC%87li%CC%87yorum-ff7f13f4c37c">Gücümün Sınırlı Olduğunu Biliyorum</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Her Mum Yakan Bir Gölge Yaratır*]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/her-mum-yakan-bi%CC%87r-g%C3%B6lge-yaratir-e116c6d6b7ee?source=rss-3938a9abea58------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/e116c6d6b7ee</guid>
            <category><![CDATA[feminizm]]></category>
            <category><![CDATA[dişil]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[film-analizi]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe-yayın]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Gülen Gündüz Yılmaz]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 16 May 2020 14:00:57 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-05-22T14:17:04.562Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>“Misbehaviour” filmi üzerinden feminizme minik bir göz atış</h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/194/1*k0QkPJerKJtEfT5In2vcfA.jpeg" /></figure><p><strong>Feministler Dünya Güzellik Yarışması’nı protesto etmeye karar verirler ve olaylar gelişir…</strong></p><p>Geçen hafta “Misbehaviour” filmini, çoğu filmde yaptığım gibi ağlayarak seyrettim. Ben tüm insanlık deneyimimizi çok tuhaf bulanlardanım, filmin sergilediği 1970’lerde, insanlık bir yandan gelişmiş teknolojileri üretmiş, Ay’a ayak basmış iken bir yandan da kadınlara yapılan türlü türlü aşağılamanın ve ırk ayrımcılığının devam etmesi beni hayliyle şaşırtıyor. Şimdi diyebilirsiniz ki, Gülen, sen kendin de 2000’lerde kadın ayrımcılığını bizzat yaşamadın mı? Evet yaşadım, ve bir de utanmadan kitabımda da yazdım, çünkü kariyerinde başarılı kadınlar itiraf etmezler böyle şeyleri, onlar kendilerini çok güçlü sanırlar. Ama İçimdeki o masum Çocuk sanırım, onun aklı almıyor ve evet hala da ağlıyor bu sahneleri görünce.</p><p>“Misbehaviour”, ırk ve kadın ayrımcılığı ile mücadele eden aktivistlerin olduğu kadar güzellik yarışmasına katılan kadınların da dünyanın dönüşümüne etkilerini işleyen, bunu oldukça tarafsız bir yerden yapan bir film. Aynı zamanda “doğru” ve “yanlış” kavramlarımızı da sorgulatıyor, ki ben filmin en çok da bu bakış açısını sevdim.</p><figure><a href="https://bit.ly/instagram-MediumTurkceYayin"><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*xQsrG_42U_gGqidBC3szeA.png" /></a></figure><h4>Dikkat: Spoiler İstemeyen Sonrasını Okumasın</h4><p>Filmde Keira Knightley’nin oynadığı feminist aktivist Sally ile annesi arasındaki sahne de, yine Sally ile güzellik yarışmasına katılan zenci kadın Miss Grenada Jennifer’ın diyaloğu da sanırım eğitimlerimde ve seanslarımda referans göstereceğim sahneler arasında yerini aldılar.</p><p>İlk sahne, feminist olup “patriyarkayı yıkacağız” derken Anne’den yani Dişil prensipten uzaklaşma sahnesi. Şu anda bu satırları yazarken de biz modern kadınların bu döngüsünü yüreğimin orta yerinde acıyla hissediyorum… Bizler Eril ile bütünleştik, Dişil’den uzaklaştık. Feminist olmak bir eril prensiple buluşma yolculuğudur. Bazılarımız dişile dönüş yolculuğunda, bazıları ise hala Eril döngüsünün içinde… 70’lerden bu yana hem çok şey değişti hem de pek az şey…</p><p>İkinci sahne ise ezilen kimliğinin (kadın) farkında olup ezen kimliğinin (beyaz ve İngiliz) farkında olmayan karakterimiz Sally ile zenci olup da dünya tarihinde bir ilk olarak dünya güzeli seçilen Jennifer arasında. Batılı feminist Sally doğrusunu bildiğini düşünüp buna inanıyor ve eylemleriyle yarattığı karanlığın da farkında değil. Sally de, Jennifer da kendi ezilmişliklerine karşı mücadele veriyor ve her mücadele gibi bir mum yakıyorlar, o mum da kendi karanlıklarını yaratıyor.</p><p>Film ezen ve ezileni, güzellik algısını, politikayı sorgulatıyor bize. O yüzden de seyredin bu güzel filmi, ezen ve ezilen taraflarınıza hafiften bir göz atın canlar.</p><p>*:“Her mum yakan bir gölge yaratır.”: Ursula Le Guin.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=e116c6d6b7ee" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/her-mum-yakan-bi%CC%87r-g%C3%B6lge-yaratir-e116c6d6b7ee">Her Mum Yakan Bir Gölge Yaratır*</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[KENDİNE EBEVEYNLİK]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/kendi%CC%87ne-ebeveynli%CC%87k-4b99785fdd00?source=rss-3938a9abea58------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/4b99785fdd00</guid>
            <category><![CDATA[içimdeki-çocuk]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[ebeveynlik]]></category>
            <category><![CDATA[psikoloji]]></category>
            <category><![CDATA[kişisel]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Gülen Gündüz Yılmaz]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 23 Apr 2020 11:28:08 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-04-26T17:38:54.020Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3>Kendine Ebeveynlik</h3><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*0VSYRc3_X7ka-h-r8vA97Q.png" /></figure><p>“Eğer çocuksu duygularımızı, hassasiyetimizi, hayretimizi ve canlılığımızı geri çağırmazsak İçimizdeki Çocuk yaralı kalacaktır.”<br> — Lucia Capacchione</p><p>İçimizdeki Çocuk’a çoğu zaman bir an önce çözüp tamir etmemiz gereken bir konu olarak bakıyoruz.</p><p>Kimimiz bir iki seansta yaşadığı deneyimden sonra “bu konunun” şifalanmasını umuyor. Kimimiz “habire bu Çocuk’la mı uğraşacağım? İşim gücüm var benim.” diyor. Kimimiz “ben oralara girersem, dağılırım.” modunda. Kimimiz ise Çocuk’un talepkar olduğunu, bir kere onunla diyaloğa girerse isteklerine yetişemeyeceğini düşünüyor.</p><p>Benim İçimdeki Çocuk bunları duyduğunda öfkelenebiliyor. Ona göre bu düpedüz adilik... Arkadaşları gözünün önünde dövülen çocuklar gibi hissediyor. Kırgın ve öfkeli…</p><figure><a href="https://bit.ly/instagram-MediumTurkceYayin"><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*xQsrG_42U_gGqidBC3szeA.png" /></a></figure><p>İçimdeki şefkatli Anne ise bu sözlerin arkasındaki niyeti görebiliyor. Bu sözlerin söylenebilmesi bile büyük bir adım ona göre. İçimdeki Anne karşımdaki insanın İçindeki Ebeveyn’e şefkatle sesleniyor: “Biliyor musun? Çocuk’u güvende hissettirdiğimizde bize hediyeleri ile gelir. Enerji, neşe, eğlence, yaratıcılık, sezgisellik… Ve belki de en önemlisi canlılık. Bunu istemez misin? Evet, görüyorum; korkuların, tereddütlerin var. İçimizdeki Çocuk’a ebeveynlik yapmak bir yol. Bunu öğrenmek istemez misin? Hayatına bu hediyeler gelsin istemez misin?”</p><p>Cevap bazen evet, bazen söylenmeyen bir hayır olarak geliyor. Bazılarının hayırları sonradan evete dönüşüyor.</p><p>Benim için önemli olan ise bu davetleri şefkatle tekrarlamak. Davete icabet edip etmeyeceğini ise daveti duyan bilir. Zamanı geldiğinde…</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=4b99785fdd00" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/kendi%CC%87ne-ebeveynli%CC%87k-4b99785fdd00">KENDİNE EBEVEYNLİK</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[ŞAHİDİYİM.]]></title>
            <link>https://glengndzylmaz.medium.com/%C5%9Fahi%CC%87di%CC%87yi%CC%87m-b31b6b04c899?source=rss-3938a9abea58------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/b31b6b04c899</guid>
            <category><![CDATA[türkçe-yayın]]></category>
            <category><![CDATA[öykü]]></category>
            <category><![CDATA[hikaye]]></category>
            <category><![CDATA[medium-turkish]]></category>
            <category><![CDATA[medium-turkce]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Gülen Gündüz Yılmaz]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 03 Apr 2020 06:23:10 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-04-03T06:23:10.618Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Karanlık, küf kokan bir avluydu, varmak için üzerinde devasa otlar bitmiş taşların ve plastik çöplerin arasından atlamamız gerekmişti ki ayılmama bu sebep olmuştu. Ortamların en bir influencer kızı Merve’nin o ışıltılı partisinden sonra nasıl oldu da şehrin bu en izbe yerinde kendimi bulmuştum acaba? Sabah yaptırdığım menekşe moru akrilik tırnaklarım, Galata’dan aldığım üzerinde kibar zımbaları olan siyah mini deri eteğimle bu ortam tipime hiç mi hiç gitmiyordu. O son mavi shot’ları içmeyecektim…</p><p>Gözlerini kırpıştırırken heyecanla konuştu: “Çok derbeder görünüyor şimdi buralar biliyorum, çok uzun süre terkedilmiş çünkü. Ama buraları öyle bir değiştireceğim ki ben, şehrin en hype yeri olacak. Beer garden yok burada biliyorsun. Bir de benim tüm çevrem tasarımcı arkadaşlar tabii. Offff… Hayalimi sen de görebiliyorsun değil mi?”</p><p>Yok göremiyordum. Ayaklarım ağrıyordu. Ayakkabımın topukları inşallah kırılmaz diye düşünüyordum, Roma’dan almıştım geçen sene. Bir de çok hızlı konuşuyordu bu adam. S’leri de tıslayarak söylüyordu.</p><p>“Senin buna şahitlik etmeni istedim. Biliyorum daha yeni tanıştık ama. Yani bilmiyorum, beni yanlış anlama.” Salama doğru ilerlerken yalanan bir kedi ifadesi vardı gözlerinde.</p><p>Şahitlik derken? “Buralar bu vizyonlu adamın sayesinde böyle oldu. Siz bilmezsiniz buralar ne haldeydi, ben şahidiyim,” mi diyecektim yoldan geçenleri çevirip?</p><p>Gülümsedim. Saat ikiyi çeyrek geçiyordu. Erkeklerin onaylanmaya ihtiyacını olduğunu akrilik tırnaklar moda olmadan yıllar önce öğrenmiştim. “Neler düşünüyorsun anlatsana burası için?” dedim. Sesimdeki çatallaşmayı fark etmedi. Sarılı kahveli, kuaförde balyaj attırdığından şüphelendiğim saçlarını geriye attı, “sen istersin de ben anlatmaz mıyım?” dedi, kale fethetmiş muzaffer bir kumandan edası ile.</p><p>Ağzında geniş bir gülümsemeyle kolunu omzuma attı. Onayım fazla kaçmıştı. “Yalnız ne diyeceğim, ben feci acıktım ya. Bir ıslak hamburger yerken dinlemek isterim seni. Ne dersin, sen de acıkmadın mı?” dedim kanka tonunda. O kolu da taşların üzerinden atlarken gönderirdim nasıl olsa.</p><p>— —</p><p>Geçen hafta canımız hocamız Yeşim Cimcoz’un sunduğu “Şifayı beklerken” başlıklı atölyede yazdım. Azıcık editledim. Yazmayı -böyle yazmayı- çok ama çok özlemişim.</p><p>Çok teşekkür ederim, hem kendisine hem de alanı paylaşan tüm sevgili insanlara.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=b31b6b04c899" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[HAYATI ARAMAK ÖLÜMÜ BULMAKTIR]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/hayati-aramak-%C3%B6l%C3%BCm%C3%BC-bulmaktir-b428de43550e?source=rss-3938a9abea58------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/b428de43550e</guid>
            <category><![CDATA[tao-te-ching]]></category>
            <category><![CDATA[korona]]></category>
            <category><![CDATA[kişisel-gelişim]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[ursula-k-le-guin]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Gülen Gündüz Yılmaz]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 20 Mar 2020 07:13:52 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-03-21T07:47:08.279Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3>Hayatı Aramak Ölümü Bulmaktır.</h3><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*I0HylAN7y6x6_8UVDFFn1A.jpeg" /></figure><p>8–9 sene önce uçağa binerken bir tedirginlik, bir kaygı hasıl olmuştu bende. “Şuraya giderken türbülans oldu, ondan oldu.” diyeceğim bir olay yaşamadığım gibi, ayda en az 2–3 bazen de 4 kere uçağa bindiğim bir dönemde olması da tuhaftı. Özellikle uçağın kalkış anlarında hissettiğim bu duyguları o zamanki güçlü yönetici maskemin altında kimselere söylememiş; derin nefesler alarak, başka şeyler düşünerek olayı bertaraf etmeye çalışmıştım.</p><p>Bu kaygılarım sonra “kendiliğinden” kayboldu. Çok sonra anladım ki otopilotta yaşadığım o dönemde ben ölümden, kendimi gerçekleştirmeden ölüverip gitmekten korkuyordum.</p><p>Depremler, savaşlar, şimdi de Corona… Ölümlü olduğumuzu unutuyoruz ya hani, bize verilen zamanı hoyratça harcıyoruz. “Sana verilen hayat ile ne yapıyorsun?” sorusunu bize soran bu dış olaylara tepkilerimiz de haliyle reaktif. Bu soruyu sormak, şu an bende ne oluyor diye içimize bakmak yerine ilkel beynimiz tetiklenmiş bir şekilde marketlerin bisküvi ve tuvalet kağıdı reyonlarını yağmalıyoruz.</p><figure><a href="http://www.turkceyayin.net/"><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*TnUAJMge7L1ecsaLMlzHWA.png" /></a></figure><p>“Hayatı aramak ölümü bulmaktır.</p><p>İnsanların onda üçü hayatın müritliğini,</p><p>Onda üçü de ölümün müritliğini yapar.</p><p>Onda üçü de geçim derdiyle yaşarken</p><p>Ölüm topraklarına ilerler.</p><p>Peki neden? Hayata çok sıkı tutunduklarından.</p><p>Duydum ki dosdoğru yaşarsan,</p><p>dağlarda dolaşırken gergedanlardan</p><p>Ve kaplanlardan sakınmaz,</p><p>savaştayken silahlardan korkmazmışsın.</p><p>Bulamazmış gergedanlar boynuzlarını saplayacak,</p><p>kılıçlar ucunu sokacak yer.</p><p>Peki neden? Çünkü ölümün gireceği yer yoktur sende.”</p><p>Satırlar Tao Te Ching‘den… Bendeki iki kitabın (Ursula Le Guin-Metis, Sonya Özbey-İş Bankası) çevirisini birleştirip yazdım buraya.</p><p>“Dosdoğru yaşamak” demiş Ursula Le Guin. Bende bunun çağrışımları derin… Her birimizin hayata verecek biricik hediyeleri olduğuna inanıyorum ben. “Hayata hediyelerimi nasıl sunabilirim?” sorusuna yanıt vermek üzere yaşanmış bir hayat sürebileceğimize, ancak o hayatın doyum içinde yaşanabileceğine inanıyorum. Benim için dosdoğru yaşamak işte bu…</p><p>Öte yandan insanız… Kendimde, öğrencilerimde, danışanlarımda hep gördüğüm bir insanlık hali var: hiç ölmeyecekmişiz gibi hayatımızı bir otopilotta yaşayabiliyor, kalbimizin o en derin isteklerini erteleyebiliyoruz.</p><p>“Hayatımı nasıl yaşıyorum, nasıl yaşamak istiyorum?” sorularını sormak kendimizle yüzleşmeyi gerektiriyor malum. Bir de “bir kere sordum bitti” de değil. Sürekli sormak, sürekli uyanık olmak gerek. Halbuki beynimiz kaçmak, kendimizi uyuşturmak ya da çokça tetiklendiğimizde reaktif tepkiler vermek üzerine evrimleşmiş bir organ…</p><p>Haliyle de hayatımızdaki kocaman boşluğu çikolatalı pastalar, yazlıkta oynanan tavlalar, çantalar, ayakkabılar, sosyal medyada tanımadığımız insanlara yazdığımız kötücül yorumlar, seyahatler, uzun TV dizileri ile doldurmaya çalışıyoruz. (Aslında konforlu da olmayan) o konfor alanımıza tutunmak için her şeyi yapıyoruz… Ama olmuyor… Tutunamıyoruz. Hayat türlü sürprizleriyle kapımızı çalıyor. Zaten alttan alta hissettiğimiz kaygılar, korkular, iç sıkıntıları; Coronası, depremi derken giderek kendini daha fazla hissettiriyor. Tüm bu duygular hayatın geçici, ölümün de -kesin bilgi yayalım- mutlak olduğunu bize hatırlatıyor.</p><p>Ölüm mutlak olsa da “hayatımı nasıl yaşıyorum?”, “nasıl yaşamayı”, ya da “nasıl ertelemeyi seçiyorum?” sorularının yanıtını araştırmak bizim elimizde…</p><p>Çünkü duydum ki dosdoğru yaşarsam ölümün gireceği yer yoktur bende…</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=b428de43550e" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/hayati-aramak-%C3%B6l%C3%BCm%C3%BC-bulmaktir-b428de43550e">HAYATI ARAMAK ÖLÜMÜ BULMAKTIR</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[HANGİ İLİŞKİ SEVİYESİNDESİN?]]></title>
            <link>https://glengndzylmaz.medium.com/hangi%CC%87-i%CC%87li%CC%87%C5%9Fki%CC%87-sevi%CC%87yesi%CC%87ndesi%CC%87n-2c3bcf2c868c?source=rss-3938a9abea58------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/2c3bcf2c868c</guid>
            <category><![CDATA[i̇lişkiler]]></category>
            <category><![CDATA[ilişkiler]]></category>
            <category><![CDATA[medium-turkce]]></category>
            <category><![CDATA[kocluk]]></category>
            <category><![CDATA[medium-turkish]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Gülen Gündüz Yılmaz]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 21 Feb 2020 14:17:16 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-02-21T14:17:16.151Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*UPLCJHd0zoa5ZUznSDQcOQ.png" /></figure><p>David Deida, Yakın İlişki adlı kitabında, ilişkilerdeki eril — dişil dinamiğini 3 seviye ilişki ile açıklar:</p><p><strong>1)</strong> <strong>Bağımlılık İlişkisi:</strong> “Erkekler erkek, kadınlar da kadındır.” seviyesi.</p><p>Bu eski klasik ilişkilerde erkek dış dünyada para kazanır; kadın da eve ve çocuklara bakar.</p><p>Erkeğin ailenin reisi olduğu, kadının da ona boyun eğdiği bu model, tabii ki bizlere Ah Belinda filmini hatırlatır. Bu model çoğumuz için kâbus gibidir. Öte yandan bu modelde kafalar karışık değildir. Erkek eril enerjisiyle durur, kadın da dişil enerjisiyle.</p><p><strong>2)</strong> <strong>50/50 İlişki: </strong>“Kadınlar ve erkekler için güvenli bağlar ve eşit beklentiler.” seviyesi.</p><p>Bu model, modern kadınların modern erkeklerle kurduğu ilişkilerdir. Kadın kendi parasını kazanır, bağımsızdır. Sorumluluklar paylaşılır. Kararları ya ortak alırlar ya da kadın alır.</p><p>Bu ilişkilerde kadın Eril Beril’dir. Bu da erkeğe iki seçim hakkı bırakır: Ya erkek dişile kayar ya da erkek eril olarak kalır ve o zaman evde iki rakibin kavgaları yaşanır. Çoğunlukla bu ikisi de olur. Çiftler bazen iki kanka olarak oturup konuşurlar; bazen de kimin daha haklı olduğu üzerine tartışmalar yaşanır.</p><p>50/50 ilişkide tutkulu sevişmeler, flörtöz bakışmalar yoktur. Neden mi? Çünkü eril-dişil kutbu yoktur. Bu ilişkide erkek dişil kutba yaklaşmıştır, kadın da erilleşmiştir.</p><p><strong>3)</strong> <strong>Yakın ilişki:</strong> “Birlik içinde gevşiyorum ve en derin hediyelerimi sunuyorum.” seviyesi.</p><p>Bu seviyedeki ilişkide, ilişkinin içindeyken kadın dişil özünden, erkek de eril özünden davranır. Yani kadın bir Afrodit olarak parlar, ışıltısını yayar, erkeğine güvenir ve teslim olur. Erkek de kadını tüm hâlleriyle kabul eder. Bu ilişkinin içinde; erkek, duygularını olduğu gibi yaşayabilmesi için, kadının ona yaslandığı bir dağdır.</p><p>Bu ilişkinin içinde kendi doğal özümüzü yaşarız. Gayet başarılı bir iş kadınıyızdır, eril tarafımız güçlüdür ama ilişkinin içinde o kontrolcü tarafımızı bırakır, anın içinde haz ve zevkle gevşeriz. Kalbimizi açarız. Acımızı da coşkumuzu da hayatımızdaki erkeğe gösterebiliriz. Bu ilişkinin içindeki erkek ise bir prens değil kraldır. Kendi yolu konusunda nettir. O yolu yürür. Olgundur. Duygu dalgalanmaları yaşamadığı gibi, kadının kendi duygusunu açabilmesi için ona alan açar.</p><h4>Peki üçüncü seviye ilişkiye nasıl olacak da geçeceğiz, değil mi?</h4><p><em>Ben sevgili kadınlara şunu söylüyorum:</em> Hayatında ister bir erkek olsun ister olmasın, ister “Erkek var ama bizimki dişil maalesef anam” diye düşün; önemli değil. Önemli olan, ilişkinin bir frekans meselesi olduğunu kabul etmek. Bu ne demek? Ben dişil tarafıma yöneldikçe hayatımdaki (mevcut ya da potansiyel) erkeğin daha eril olması demek. Bu da şu anlama geliyor: Odağımızı karşıdaki erkekten kendimize çevirmemiz gerekiyor. “Üçüncü seviye erkeği hayatıma nasıl çekerim?”, “Bizim adamdan kral olur mu? Olursa nasıl olur?” ya da “En iyisi kocamı sana koçluğa göndereyim.” demeyi bırakman ve bunun yerine Afrodit olmak için kendine söz vermen gerekiyor.</p><p>(<em>Ve sevgili erkekler size de aynısını söylüyorum:</em> Hayatınızdaki kadını değiştirmek yerine sizin de odağınızı kendinize çevirmeniz, hayatınızdaki kadının Afrodit olması için sizin de Kral olmanız gerekiyor.)</p><p>· <em>Ay, öyle deyince olacak mı?</em></p><p>· <em>Ben Afrodit olunca sevgilim düzelecek mi?</em></p><p>· <em>Hem kolay değil ki o.</em></p><p>· <em>Ben artık aşk istiyorum, çok bunaldım.</em></p><p>Tüm bu düşünceler kafana üşüşüyor olabilir. İnan, ben de senden farklı değildim. Bir tarafım ben değişince dünyamın değişeceğini çok iyi biliyordu. Ama bir tarafım da “Eril Beril” olarak dünyada var olmuştu. Eril’i bırakamıyordum.</p><p>Öyle bir an geldi ki bu düşünceleri, bu kaygılanmaları bıraktım. Evliliğim üçüncü seviye ilişki grubuna dahil olur mu? Kocam olgun bir eril olur mu? Evliliğim devam eder mi, etmez mi? gibi soruları bıraktım. “Ben artık hayatımı bir dişi olarak yaşamak istiyorum!” dedim kendime. Evliliğim devam eder, etmez önemli değildi. “Ben dönüşmeyi seçiyorum.” dedim.</p><p>Teslim olmak tam da böyle bir şey. Sanmayın ki kolay oldu bu teslimiyet. Dişil özüme dönmeyi ve bu seçimi yapmayı, ancak çektiğim acı dayanılmaz olunca yapabildim. Sizde de böyle olacak diye bir şey yok elbette. Benim hayatta şu ana dek yaşadığım en ağır sınav bu oldu sadece. Bizim ilişkimiz dönüştü. Ben Afrodit oldukça kocam da Kral oldu. Hâlen alınacak çok yolumuz var elbette. Ancak şu an ilişkinin içinde, ben dişil özümden yola çıkarak yaşıyorum, o da eril özünden… Yani çoğunlukla diyelim… Kendisine hayranlıkla bakıyorum. Eve geldiğinde içim kıpır kıpır oluyor. Dünya üzerindeki manevi yolculuğumuzu beraber yürüyor olmamızdan duygulanıyorum. Ve sanırım o da bana boş değil.</p><p>Tabii böyle olmayabilirdi de. Ama önemli değil biliyor musun? Önemli olan, “Ben dişil özüme dönmeyi seçiyorum.” diyebilmemdi. Bunu yapabildiğim için kendime, hayata ve benimle bu yolu yürüyen eşime şükran doluyum.</p><p>İlişkiler ruhumuzu en çok büyüten dinamiklerden biri. Eğer acı çekiyorsan, bunu ruhunun dönüşmesi için bir çağrı olarak duymaya ne dersin?</p><p>Bu çağrıya evet demeye ne dersin?</p><p>İlişkiyi eril bir bakış açısıyla “fiks etme” arzunu bırakıp kalbini açmaya ne dersin?</p><p>Biz kadınlar, bu dünyaya duygularımızı yaşamak için geldik. Dişil özümüzün en derinde arzuladığı şey duygularımızla temasta olmamız. Kalbimizle temasta olmamız… Kalbimizi açabilmemiz.</p><p>Kalbinin kapıları hayata açılıyor.</p><p>O kapıyı açmaya ne dersin?</p><p>Eğer, cevabın evetse, bu yolu öğrenmek istiyorsan, YouTube’da ve Instagram’da ilgini çekecek</p><p><a href="https://m.youtube.com/c/GulenYilmaz">Gülen Gündüz Yılmaz</a></p><p><a href="https://www.instagram.com/gulen.gunduz.yilmaz/">https://www.instagram.com/gulen.gunduz.yilmaz/</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=2c3bcf2c868c" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[KAHVENİN KARANLIK YÜZÜYLE TANIŞMAYA HAZIR MISIN?]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/kahveni%CC%87n-karanlik-y%C3%BCz%C3%BCyle-tani%C5%9Fmaya-hazir-misin-7beccc487ef2?source=rss-3938a9abea58------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/7beccc487ef2</guid>
            <category><![CDATA[medium-turkish]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[ritüel]]></category>
            <category><![CDATA[kahve]]></category>
            <category><![CDATA[planlama]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Gülen Gündüz Yılmaz]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 15 Feb 2020 11:58:36 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-04-18T14:46:52.824Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/799/1*5w0dWnFbkeU5d31ui5qPyQ.jpeg" /></figure><h3>Kahvenin Karanlık Yüzüyle Tanışmaya Hazır Mısın?</h3><p>Haftaya nasıl başladığım benim için önemli. Hoş, şimdi düşündüğümde her güne nasıl başladığım da keza çok önemli.</p><p>Bazı Pazartesiler o haftanın yapılacakları, toplantıları, geçen haftalardan bu haftaya sarkıp beni türlü suçluluğa gark eden işler; tüm bunlar kafamda bombardımana geçiyorlar. Bu hissettiğim anksiyete, daralma ve iç sıkıntısını rahatlamaya dönüştürmezsem pek iyi olmuyor..</p><p>Bu rahatlama, bu sakinlik için saatlerce vaktim de yok. Her gün 2 saat, 3 saat meditasyon yapan insanlara gizli -bazen de aleni- bir kıskançlık -bir garez, bir gıcıklık- duyuyorum😜 Bir gün büyüyünce ben de onlardan olacağım inşallah diye umuyorum.</p><p>Amma velakin, benim de kendimi merkezime getirmek, güne sakin ve güvende başlamak için küçük stratejilerim var. İşte bunlardan biri de çaylar. Ve şimdi siz de bana garez duyun diye, size neden kahve değil de çay içmelisiniz anlatmak istiyorum.😝</p><p>Hazır mısınız?</p><p>Hazırsanız başlayalım!</p><h4>Kahvenin etken maddesi kafein bizi gün içinde hızlandıran, adrenalinimizi yükselten bir etkiye sahip. Şimdi durup düşününce “neden kendime adrenalin pompalayayım ki?” diye düşünüyor insan. Modern hayat yeterince pompalamıyor mu? Amacımız o sürekli yükseliveren anksiyetemizi, ona buna tetiklenmelerimizi, ani atarlanma ya da küsmelerimizi sıfıra olmasa da makul bir dengeye çekmek değil mi? Hayatın bize tüm getirdiklerine gözlemci olarak sakince bakabilmek ve tepkisel değil seçimsel davranmak değil mi amacımız?</h4><p>Tabii bu soruları sorabilmenin kendisi bile bir sakinlik, bir durulma gerektiriyor. Orası da ayrı 😉</p><p>Kafeinin bir büyük sorunu daha var bu arada. Gece uykuya kafein ile girdiğimizde derin uykuya geçemiyoruz. Sabah kalktığımızda yeterince dinç olamayıp kahvesiz kendimize gelemiyoruz. <strong>Kahve kendi yoksunluğunu kendisi yaratan bir madde yani…</strong></p><blockquote>Eğer bana yeterince gıcık olmadıysanız ve hala bu yazıyı okumaya devam ediyorsanız o zaman ben ne yapmayı öneriyorum, ondan bahsedeyim mi?</blockquote><p>Kahve içmek bir ritüel. Biz insanlar ritüelleri severiz. Her gün aynı şeyleri yapmak bize iyi gelir. Dünya belirsizdir. O belirsizlik içinde aynı şeyleri yapabilmek bizi topraklar.</p><p>O yüzden önerim sizi ritüellerden vazgeçirmek, zinhar değil. Size hizmet etmeyen bir ritüeli size hizmet edecek bir ritüelle değiştirmenizi önermek:</p><p>Ben sabah türlü türlü bitki çaylarımın önünde duruyorum. Önce bedenimle bağlantıya geçiyorum. Bedenim bazen canlanmak, bazen açılmak bazen de sakinleşmek istiyor. Çayların renklerine bakıyorum, kokularını kokluyorum. Sonra bedenim benden ne istiyorsa o çayı demliyorum. Çoğunlukla biraz ondan biraz bundan koyuyorum. Bazense hazır yapılmış karışımları tercih ediyorum. Özenle demledikten sonra da en güzel fincanlarımda, kupalarımda yavaş yavaş içiyorum çayımı.</p><p>Ne dersiniz? Denemeye değmez mi?</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=7beccc487ef2" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/kahveni%CC%87n-karanlik-y%C3%BCz%C3%BCyle-tani%C5%9Fmaya-hazir-misin-7beccc487ef2">KAHVENİN KARANLIK YÜZÜYLE TANIŞMAYA HAZIR MISIN?</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[-Bu erkeklerin nesi var? Bu modern çağda?]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/bu-erkeklerin-nesi-var-bu-modern-%C3%A7a%C4%9Fda-bd9f2e21c5fe?source=rss-3938a9abea58------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/bd9f2e21c5fe</guid>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[kadın]]></category>
            <category><![CDATA[aşk]]></category>
            <category><![CDATA[sevgi]]></category>
            <category><![CDATA[sevgililer-günü]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Gülen Gündüz Yılmaz]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 07 Feb 2020 08:40:01 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-02-15T20:06:53.394Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3>Bu Erkeklerin Nesi Var?</h3><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/799/1*_6dloMVAVOE5m8Uo8LtzSQ.jpeg" /></figure><blockquote><em>-Bu erkeklerin nesi var? Bu modern çağda?</em></blockquote><blockquote><em>-Bu dönemde erkekler daha dişil sanki? Hem sosyal hem de cinsel yaklaşım açısından. Sizce de öyle değil mi?</em></blockquote><blockquote><em>-Neden hep biz, şöyle böyle olmalıyız ki? Neden onlar bizi kazanmıyor da biz çırpınıyoruz?</em></blockquote><blockquote><em>Anonim</em></blockquote><p>Bu sorular, Instagram’da her soru-cevap yaptığımda farklı formatlarda geliyor. Kadın sohbetlerinin de önemli bir kısmı “erkekler/sevgilim/kocam neden böyle” üzerine. (Bu yazı kadın perspektifinden kadınlara yazıldı, tam da bu nedenle erkeklerin de ilgisini çeker diye umuyorum.)</p><p>Bu da çok doğal. Biz kadınlar için ilişki önemli. İşimiz gücümüz ne kadar iyi giderse gitsin, ilişki önemli. Dişil olmanın doğasında ilişki var zira. O yüzden de bazen telefonda, bazen çay içerken, bazen de yemek, şarap eşliğinde; ilişkilerimizin, ya da ilişkimizin olmayışının, ya da eski ilişkilerimizin, muhabbetimizin hatırı sayılır bir kısmını oluşturması gayet normal.</p><figure><a href="https://oneamz.com/tr"><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*rC_DujTBfVsbsMwIZIE6ow.jpeg" /></a></figure><p>İlişkilerimiz istediğimiz gibi gitmediğinde İçimizdeki Çocuk yorulur, hassaslaşır, umudunu kaybeder. Bazen o kadar kaybeder ki umudunu; kendini dünyaya kapatır.</p><p>İçimizdeki Çocuk’a şefkat gösterecek, onu koruyup kollayacak ebeveyni geliştirmediğimizde, Çocuk ebeveynliği sevgiliden bekler. Sevgilinin içindeki Çocuk da bizden… Bu kısır döngü içinde kaldıkça da Çocuk hırçınlaşır, küser. Sevgilimizle olan ilişkimizde; Çocuk’tan değil, Afrodit’ten ilişki kurmamız gerekir. Ama bunu ancak Çocuk’umuz kendini güvende ve sevgi dolu hissediyorsa başarabiliriz.</p><p>İlişkide ben ya da sen yoktur. Ortak bir frekans vardır. Senin frekansın değiştiğinde ya karşındakinin frekansı değişir ya da senin yeni frekansına uygun biri çıkagelir karşına. Bunun böyle olduğunu sezgilerimizle biliriz. Ama “İçimizdeki Çocuk” yoğun duygular hissettiğinde karşı tarafı -ya da kendimizi- suçlamaktan kendimizi alamayız. Suçlamak, çocukken öğrendiğimiz bir yöntemdir. Keşke suçladığımız insanlar biz suçladıkça düzelselerdi. Böyle olmadığını bilsek de bu davranışı sürdürürüz.</p><p>İçimizdeki Çocuk ile şefkatli bir ilişki kurabildiğimizde, suçlamaya otomatik bir tepki olarak başvurma ihtiyacımız azalır. O zaman da dişil özümüze geri dönebiliriz.</p><h4>İçimizdeki Afrodit, “Bu adam düzelecek mi?” ya da “Doğru adam bir gün gelecek mi?” soruları ile ilgilenmez.“Tam da şu anda içimdeki sevgiyi nasıl büyütebilirim?”</h4><p>Afrodit’in sorusu budur.</p><p>Evet biliyorum zor… Sevgiyi, aşkı dışarıda aramak üzerine eğitildik… Neredeyse tüm masallarımız, hikayelerimiz, kitaplarımız bize bunu öğretiyor: Seni deli gibi seven bir sevgilin olmalı!!! Yoksa olmaz!!!</p><p>Eski kadim masallar hariç… Onlar aradığımız her ne ise; sevgi, mutluluk, güç hepsinin anahtarının bizde olduğunu söylüyor.</p><p>Bu fikir bazılarına romantik geliyor. Benim perspektifim ise bu fikrin gerçekçi, hatta belki de aşırı gerçekçi olduğu üzerine…</p><p>Çünkü bu fikir sorumluluğu sana yüklüyor…</p><p>İçindeki Ebeveyn yeterince gelişkin değil ise bu sorumluluğu almak kendisine ağır geliyor. Bu fikiri kabullenmek istemiyor. Halbuki bilse, sorumluluk ile beraber güç de gelir. “İçimdeki sevgiyi büyütebilirim, evet!” diyebildikten hemen sonra “Peki, nasıl büyütsem?”ler de gelir…</p><p>Ne dersiniz? Bu romantik görünümlü aşırı gerçekçi fikir üzerine teati edelim mi?</p><p>Bu ay hem Medium’da hem de Instagram’da bu konu üzerine yazıyorum. Sizi de bekliyorum.</p><p><a href="https://www.instagram.com/gulen.gunduz.yilmaz/">https://www.instagram.com/gulen.gunduz.yilmaz/</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=bd9f2e21c5fe" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/bu-erkeklerin-nesi-var-bu-modern-%C3%A7a%C4%9Fda-bd9f2e21c5fe">-Bu erkeklerin nesi var? Bu modern çağda?</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>