<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Գոհար Ավշարյան on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Գոհար Ավշարյան on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@gohar.avsharyan.s?source=rss-6d35c5bbc233------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*SHx5nbA2NgRUEne-fFWBNg.jpeg</url>
            <title>Stories by Գոհար Ավշարյան on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@gohar.avsharyan.s?source=rss-6d35c5bbc233------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Thu, 19 Nov 2026 20:00:41 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@gohar.avsharyan.s/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Արցախ՝ հուշանվերների երկիր]]></title>
            <link>https://medium.com/@gohar.avsharyan.s/%D5%A1%D6%80%D6%81%D5%A1%D5%AD-%D5%B0%D5%B8%D6%82%D5%B7%D5%A1%D5%B6%D5%BE%D5%A5%D6%80%D5%B6%D5%A5%D6%80%D5%AB-%D5%A5%D6%80%D5%AF%D5%AB%D6%80-e0eb3ad04117?source=rss-6d35c5bbc233------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/e0eb3ad04117</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Գոհար Ավշարյան]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 21 May 2017 14:49:54 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-06-11T21:11:35.205Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<blockquote>Արցախը շատ շատերին հայտնի է ժենգյալով հացով, Տատիկ-Պապիկով, թթի օղիով և այլն։ Իսկ որո՞նք են իրական արցախյան ոգին ներկայացնող հուշանվերները։ Այս հարցի պատասխանը գտնելու համար եկեք մի փոքրիկ հետազոտություն անենք։</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*8NBYD9ZSai76gyaoLfQ4Yw.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/176/1*USFEF5bPNndhumXor17SlA.png" /></figure><h3>Շուշի</h3><p><em>Տեղացիների կարծիքով հուշանվերների կենտրոնը Շուշին է։ Այդ իսկ պատճառով տեղափոխվենք այնտեղ։</em></p><blockquote>Շուշիում դուք կարող եք գտնել ամենատարբեր և շատ յուրօրինակ հուշանվերներ, որոնք կարող են պատրաստված լինեն երեխաների ձեռքերով։</blockquote><p><em>Եթե ձեզ բախտ վիճակվի լինել այստեղ տոն օրվա ընթացքում, դուք հնարավորություն կունենաք մասնակցելու գեղեցիկ, գույներով լի տոնավաճառների և ձեռք բերել հուշանվերներ, որոնք նմանօրինակը չունեն։</em></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*95SZiqss2384BmPspF1LxA.jpeg" /></figure><p><em>Ինձ հաջողվեց մասնակցել այդպիսի մի տոնավաճառի,որը կազմակերպվել է Եռատոնի կապակցությամբ։ Շուշիում էին ամենատաղանդավոր մարդիկ ամբողջ Արցախից՝ Հադրութից, Մարտակերտից, Նոր Շենից և այլն:</em></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/176/1*USFEF5bPNndhumXor17SlA.png" /></figure><blockquote>Դուք կգտնեք ամեն ինչ սկսած ազգային տարազով տիկնիկներց և ավարտված ձեռագործ դանակով:</blockquote><p><em>Այս երեք ընկերուհիները համատեղ աշխատանքով պատրաստում են շաաաաատ հավես տիկնիկներ:</em></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*rZzGnRMC-ul4gy-escGh0g.jpeg" /><figcaption>Սիրուն են, չէ՞</figcaption></figure><p><em>Տոնավաճառում ցուցադրված էին Շուշիի արվեստի դպրոցի սաների աշխատանքները: Բայց կա մի զարմանալի բան, երեխաները չեն ցանկանում վաճառել մեծամասշտաբ աշխատանքները, իսկ պատճառն այն է, որ նրանք շատ են չարաչարվել դրանք պատրաստելիս և ափսոսում են վաճառել:</em></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*hX6FWAvNIimBdcqgJSql4Q.jpeg" /></figure><p><em>Ծանոթանանք նաև այս արհեստավորին, ով եկել էր Վանաձորից: Նա պատրաստվում է նոր արհեստանոց բացել Շուշիում: Չի սիրում, երբ իրեն նկարում են, այդ իսկ պատճառով հարցազրույցը շատ կարճ տևեց:</em></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*aUVdnIj_zuuTl-CzYtii4Q.jpeg" /></figure><p><em>Շուշիից տեղափոխվենք Ստեփանկերտ ՝ Արցախի մայրաքաղաքը: Միգուցե, այստեղ ուրիշ կերպ են պատկերացնում Արցախը ներկայացնող իրական հուշանվերները:</em></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/160/1*_gPoOdf1AQE02tunXrs28g.png" /></figure><p><em>Նախ ձեզ եմ ներկայացնում հարցման տվյալները, որին մասնակցում էին ստեփանակերտցիները:</em></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/proxy/0*3xiAyW9svquAl8LC." /></figure><h3>Օմեգա</h3><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fwww.google.com%2Fmaps%2Fd%2Fembed%3Fmid%3D1uKAVYHe-02yKQ0CqYp2SZhUMup8%26ll%3D39.81341463849862%252C46.75218828629397%26z%3D18&amp;url=https%3A%2F%2Faccounts.google.com%2FServiceLogin%3Fservice%3Dmapsengine%26passive%3D1209600%26continue%3Dhttps%3A%2F%2Fwww.google.com%2Fmaps%2Fd%2Fviewer%3Fmid%253D1uKAVYHe-02yKQ0CqYp2SZhUMup8%2526ll%253D39.81341463849862%2C46.75218828629397%2526z%253D18&amp;image=https%3A%2F%2Fssl.gstatic.com%2Faccounts%2Fui%2Favatar_2x.png&amp;key=d04bfffea46d4aeda930ec88cc64b87c&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=google" width="600" height="450" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/069bf18ca28dd77f81f82814c9a6732f/href">https://medium.com/media/069bf18ca28dd77f81f82814c9a6732f/href</a></iframe><p><em>Փորձենք գտնել այս հուշանվերները: Այցելում ենք Օմեգա հուշանվերների խանութը:</em></p><p><em>Այստեղ վաճառողուհին շատ բարեհամբույր էր, և սիրով համաձայնվեց պատասխանել իմ հարցերին: Այս խանութում կան և՛ ձեռագործ, և՛ ոչ ձեռագործ հուշանվերներ:</em></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/150/1*ZDxtGaolxRqklii0w4iv0Q.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*A3fsQlAlVj7euRQKPAsJ_A.jpeg" /></figure><p><em>Այստեղ ամեն ամիս տեսականին թարմացվում է և միշտ տարբերվող է լինում: Մի մասը հուշանվերների բերվում է Հայաստանից:</em></p><p><em>Այս խանութից տուրիստները գնում են հիմնականում այն հուշանվերները, որոնք կիրառական են, դրանք հիմնականում պատրաստված են կավից և շատ դիմացկուն են: Մեծ մասը գնում է իշուկներ և ազգային զարդանախշերով, դեկորատիվ սպասք:</em></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/86/1*HwSgbd5_tPRTfeLUlI2zkA.gif" /></figure><p><em>Քանի որ այստեղ միշտ տեսականին թարմացվում է, վաճառողուհին չկարողացավ ցույց տալ ամենահետաքրքիր հուշանվերը, որովհետև ամեն անգամ մի նոր բան է գտնվում, որը տարբերվում է բոլորից: Բայց նրան հիմնականում են դուր են գալիս այն հուշանվերները, որոնք կարելի է օգտագործել առօրյայում և նուռը:</em></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*7mgTNOvZ5dZLJKrkNVqYzg.jpeg" /></figure><p>Պարզվեց նաև այն, որ տուրիստներին դժվար է զարմացնել: Եղել դեպքեր, երբ խանութում առաջարկված հուշանվերներից նրանք արդեն ունեցել են: Փաստորեն արտասահմանում բավականին հետաքրքրված են Արցախի մշակույթով:</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/150/1*ZDxtGaolxRqklii0w4iv0Q.jpeg" /></figure><h3>Նռենի</h3><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fwww.google.com%2Fmaps%2Fembed%2Fv1%2Fplace%3Fcenter%3D39.8149804%252C46.748774%26key%3DAIzaSyBctFF2JCjitURssT91Am-_ZWMzRaYBm4Q%26zoom%3D15%26q%3DNereni%2BArtsakh%2BArts%2B%2526%2BCrafts&amp;url=https%3A%2F%2Fwww.google.com%2Fmaps%2Fplace%2FNereni%2BArtsakh%2BArts%2B%2526%2BCrafts%2F%4039.8149804%2C46.748774%2C15z%2Fdata%3D%214m5%213m4%211s0x0%3A0x47a00fae54fc51ba%218m2%213d39.8149804%214d46.748774%3Fdg%3Ddbrw%26newdg%3D1&amp;image=http%3A%2F%2Fmaps-api-ssl.google.com%2Fmaps%2Fapi%2Fstaticmap%3Fcenter%3D39.8149804%2C46.748774%26zoom%3D15%26size%3D250x250%26sensor%3Dfalse&amp;key=d04bfffea46d4aeda930ec88cc64b87c&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=google" width="600" height="450" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/c3dbdd97d3a6eb091231f2637e77c76f/href">https://medium.com/media/c3dbdd97d3a6eb091231f2637e77c76f/href</a></iframe><p><em>Իսկ հիմա այցելենք Նռենի հուշանվերների խանութը, որը գործում է շուրջ տաս տարի: Այս խանութի տերը՝ Արմոնդը, հենց ինքն է պատրաստում հուշանվերները՝ հիմնականում պղնձյա և արծաթյա զարդեր: Նա, տարիներ առաջ, տեղափոխվել է Պարսկաստանից Արցախ:</em></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*5fpgvobp33hFDsA79HHzyw.jpeg" /></figure><p><em>Իր ընկերների նաև տարբեր արվեստագետների պատրաստած գործերը նույնպես վաճառվում են այստեղ: Խանութում բոլոր ցուցադրված աշխատանքները ձեռագործ են: Մեծամասնությունը պատրաստված է ստեփանակերտցի արվեստագետների կողմից, մասամբ էլ Հայաստանից:</em></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/118/1*O1ExnkWq_Js3jKGXciCZQg.gif" /></figure><p><em>Այս խանութը հենց նրանց համար է, ովքեր ցանականում են գնել տեղական հուշանվերները: Ինչպես ասեց խանութի տերը՝</em></p><blockquote>«Կեղծ բան չունենք : Նպատակն այն է , որ Արցախի անունը հոլովվի աշխարհում և տեսնեն այս ժողովրդի շնորհքը»:</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*J_Re7nfyEXaMj2XYWGgxTA.jpeg" /></figure><p><em>Իմ հարցին թե, որ հուշանվերն է իրականում ներկայացնում Արցախը, նա պատասխանեց այսպես:</em></p><blockquote>«Ժողովրդի վերաբերմունքն է, հյուրընկալությունը: Դա ոչ կոտրվող է, ոչ էլ ջնջվող: Մենք պիտի մեր վրա աշխատենք, որ այդ հուշանվերը ճիշտ մատուցենք», ասում է նա:</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/154/1*h1aZTLNa1Jla_pHHddIvMQ.jpeg" /></figure><h3>Նարդի և ոչ միայն…</h3><p><em>Վերջում այցել ենք մի հայ արհեստավորի, ով ապրել ու մեծացել է ԱՄՆ-ում, տեղափոխվել Արցախ, աշխատել է Թումո-ում, իսկ հիմա պատրաստում է աննկարագրելի գեղեցկության փայտե իրեր:</em></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*pTgI3qTAeuRu3hoKVVwUYQ.jpeg" /></figure><p><em>Ալեքսը մեծ տարիքում է սովորել այս արհեստը և լրիվ պատահական: Առաջին անգամ զբաղվել է փայտագործությամբ Ամերիկայից տեղափոխվելուց հետո: Սկզբից դժվարանում էր: Նրա պապիկը քանդակագործ-գեղանկարիչ էր և հենց դրանով է նա բացտրում իր արագ վարպետացումը այս բնագավառում:</em></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/126/1*E4usAt89licZL8TU_AKQ3w.jpeg" /></figure><p><em>Ալեքսի պատրաստած գործերը միայն պատվերով են: Հնարավոր է պատվիրել օնլայն, իսկ շուտով պատրաստ կլինի նրա պաշտոնական կայքէջը և բացվելու է ավելի մեծ արհեստանոց:</em></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*l4NK05P-JGlOPsi_9MXS_Q.jpeg" /></figure><p><em>Այս աշխատանքը պատրաստելու համար պահանջվեց մեկ ամիս ու կես: Այս պատվերն ուղղարկվելու է Մոսկվա, այն պատրաստված է մի հրեայի համար: Այստեղ պատկերված է Մովսեսը՝ ձեռքին տասը պատվիրանները: Ալեքսից երկար ժամանակ է պահանջվել , ուսումնասիրություններ կատարելու համար, որպեսզի բոլոր նշանները ճիշտ լինեն:</em></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*oQHOkrnDXIDCol7MF9YH_Q.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/103/1*TtbdJL9s2scbllp_Wi8MjA.jpeg" /></figure><h3>Տեքստն ու լուսանկարները՝ Գոհար Ավշառյանի</h3><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=e0eb3ad04117" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Հարցում]]></title>
            <link>https://medium.com/@gohar.avsharyan.s/%D5%B0%D5%A1%D6%80%D6%81%D5%B8%D6%82%D5%B4-3bd7c50e3148?source=rss-6d35c5bbc233------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/3bd7c50e3148</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Գոհար Ավշարյան]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 15 May 2017 13:20:40 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-05-15T13:20:40.864Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fdocs.google.com%2Fforms%2Fd%2Fe%2F1FAIpQLSeSP-_6EkUHumWQzUDUXbf7WwRsUqQCQ9TVwToJEqP9pdVu5A%2Fviewform%3Fembedded%3Dtrue&amp;url=https%3A%2F%2Fdocs.google.com%2Fforms%2Fd%2Fe%2F1FAIpQLSeSP-_6EkUHumWQzUDUXbf7WwRsUqQCQ9TVwToJEqP9pdVu5A%2Fviewform%3Fusp%3Dsf_link&amp;image=https%3A%2F%2Flh5.googleusercontent.com%2Ft0EXnlGrAVmkYwqnyntVJWD7lslycRfVR5jX3ty4c1oE1LYO1BS413vv20RXQn4NR4c%3Dw1200-h630-p&amp;key=d04bfffea46d4aeda930ec88cc64b87c&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=google" width="760" height="500" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/aed777c7a88f9e756a39239b8e37d75b/href">https://medium.com/media/aed777c7a88f9e756a39239b8e37d75b/href</a></iframe><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=3bd7c50e3148" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Genuine truth of ‘‘Absinthe Drinker’’:Breaking News]]></title>
            <link>https://medium.com/@gohar.avsharyan.s/genuine-truth-of-absinthe-drinker-breaking-news-2eeacd9baed0?source=rss-6d35c5bbc233------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/2eeacd9baed0</guid>
            <category><![CDATA[humor]]></category>
            <category><![CDATA[art]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Գոհար Ավշարյան]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 08 May 2017 13:03:52 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-05-08T13:04:27.966Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/760/1*kyS8NKYq9B33c_-AnFbDGQ.jpeg" /></figure><p>Picasso’s famous painting ‘‘Absinthe Drinker’’ has a very speculative history. According to recent news this is a self-portrait of the painter. As it became clear he always wanted to be a woman.</p><p>A young journalist Gustaf Noren found a diary of his grand-grandfather Eric Noren, where was described a night at one of the cafes of Paris. Eric Noren states that he saw Picasso wearing woman clothes and drinking absinthe.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*UfzCJqyJoAyKZQMNbKdVxg.jpeg" /><figcaption>The diary of Eric Noren</figcaption></figure><p>Eric was a waiter at that cafe. As we all know Picasso was a special person and he decided to confine about his feelings to Eric.</p><blockquote>‘‘Since my school years I have wanted to be a woman. I was bullied and never found myself comfortable in men’s company’’- said the painter</blockquote><p>Picasso payed Eric and asked not to reveal him. However as we all know the truth always comes out, even decades later.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=2eeacd9baed0" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Artsakh land of souvenirs: Arajaban]]></title>
            <link>https://medium.com/@gohar.avsharyan.s/artsakh-land-of-souvenirs-arajaban-d816fbe420c7?source=rss-6d35c5bbc233------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/d816fbe420c7</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Գոհար Ավշարյան]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 07 May 2017 14:52:09 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-05-07T14:52:09.661Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>3-PHOTO</p><p>4-Armond’s store</p><p>5-text</p><p>6-photo</p><p>7-We and our mountains-nearby store</p><p>8-gif</p><p>9-text</p><p>10-must visit shushi</p><p>11-photos-maybe video</p><p>12-wine store</p><p>13-text</p><p>14-photo</p><p>15-’’karpet’’ factory</p><p>16-photos</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=d816fbe420c7" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[« Ծնողներիցս քաղած ամենամեծ դասը կյանքը սիրելն է»: Հարցազրույց լուսանկարիչ Արեգ Բալայանի հետ]]></title>
            <link>https://medium.com/@gohar.avsharyan.s/%D5%B0%D5%A1%D6%80%D6%81%D5%A1%D5%A6%D6%80%D5%B8%D6%82%D5%B5%D6%81-994dda972355?source=rss-6d35c5bbc233------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/994dda972355</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Գոհար Ավշարյան]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 27 Mar 2017 13:21:45 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-03-30T08:42:11.374Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/960/1*ch_YZlDufhNkIAGnZjWLXw.jpeg" /></figure><p>Արեգ Բալայանը ապրում և ստեղծագործում է Արցախում սկսած 2005 թվականից: Նա զբաղվում է ֆոտոլրագրությամբ, դասավանդում է Շուշիի Նարեկացի արվեստի միությունում, գլխավորում է PAN Photo-ի Ղարաբաղի մասնաճյուղը, և նրա վերջին նախագիծը՝ <strong><em>«MOB</em></strong>»-ը<strong><em>,</em></strong> հաղթանակ բերեց միջազգային մրցույթում` <a href="https://www.lensculture.com/articles/areg-balayan-mob-military-mobilization-seen-from-the-inside">LensCulture Exposure Awards 2017</a>:Բացի դրանից նա հետաքրքրված է ֆիլմարտադրությամբ և նկարահանել է <strong><em>«</em></strong>Արմատներ» ֆիլմը:</p><p><strong><em>Ո՞ր տարիքից եք սկսել աշխատել:</em></strong></p><p>Աշխատել շատ շուտ եմ սկսել. դեռ փոքր տարիքում: Եթե կոնկրետ լուսանկարչության մասին է խոսքը, ապա երևի 2003 թվականից ստուդիայում աշխատում էի:</p><p><strong><em>Ո՞րն էր Ձեր առաջին աշխատանքը:</em></strong></p><p>Առաջին աշխատանքս եղել է էլեկտրական լամպեր հավաքելը ՝ սվիտիլնիկներ, երբ տասնչորս տարեկան էի: Բոլոր մասերը կային, մենք ուղակի կպցնում էինք, իրար միացնում: Այդպիսի գործ եմ արել, բայց դա երկարատև չէր: Հետո՝ ուսանողական տարիներին Օպերայի մոտ կրպակ կար, որտեղ աշխատում էի որպես գիշերային վաճառող: Այդ ընթացքում տարբեր բաներ եմ արել, իսկ արդեն բանակից հետո ֆոտոյի մեջ խորոացա և սկսեցի ստուդիայում աշխատել:</p><p><strong><em>Ի՞նչն եք սիրում Ձեր աշխատանքի մեջ և ի՞նչը ոչ:</em></strong></p><p>Իմ աշխատանքի մեջ հենց պրոցեսն եմ սիրում: Խնդիրները լուծելն եմ սիրում, հատկապես երբ անծանոթ իրավիճակ է, և պետք է զրոյից սկսել հասկանալ, անել որևէ նոր բան: Ամեն ինչն էլ սիրում եմ իմ գործի մեջ:</p><p><strong><em>Պատմեք ձեր գործունեության մասին «PAN Photo Agency»-ում:</em></strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/985/1*9Eyu-sgMuV_AmxZ04JXDYg.jpeg" /></figure><p><strong><em>«</em></strong>Pan Armenian»-ը կար, որը լրատվական ֆունկցիա ուներ: Հետո որոշեցինք, որ այն կարող է ֆոտո գործակալության ֆունկցիա ևս անել։ Վահանը Ստեփանյան, ով ղեկավարն է նաև իմ շատ մտերիմ ընկերը, հիմնադրեց այդ գործակալությունը: Քանի որ ես Ղարաբաղում էի, ես այդ ընթացքի մեջ չէի, բայց միշտ եղել եմ նրանց կողքին, նրանք էլ իմ կողքին:</p><p><strong><em>Ե՞րբ սկսեցիք աշխատել այդտեղ:</em></strong></p><p>Ես կոնկրետ պրոեկտների վրա եմ աշխատում: Այսինքն՝ ես այնտեղի հիմնական աշխատող չեմ: Այդպիսի մարդիկ կան, ովքեր հիմնական աշխատող չեն, բայց աշխատում են միասին որևէ պրոեկտների վրա: <strong><em>«</em></strong>PAN»-ին սիրում ենք, ինքն էլ մեզ է սիրում:</p><p><strong><em>Ձեր կատարած նախագծերից որոնք ե՞ք կարևորում:Ինչո՞ւ:</em></strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/825/1*LZ7yLRL3swWYML6P0jObzA.jpeg" /><figcaption>Muslim mausoleum in Khachin-Dorbatli (1314) , Artsakh Republic</figcaption></figure><p>Մի անգամ շատ հետաքրքիր նախագիծ եղավ: Երբ Ջուղայում խաչքարերը սկսեցին ջարդել, Հայաստանում խումբ ձևավորվեց հնագետների, հնէաբանների, ճարտարապետների, որը սկսեց ուսումնասիրել մահմեդական հուշարձանները Ղարաբաղում: Դրա երկրորդ ալիքը այն էր, որ մենք գնացինք ու այդ ամենը լուսանկարեցինք: Հետո ցուցահանդես եղավ Ստեփանակերտում: Դա շատ վաղուց էր՝ երևի տաս տարի առաջ:</p><p>Դե <strong><em>«</em></strong>MOB»-ի մասին չեմ խոսում, քանի որ սա ամենախորը ապրած նախագծերից էր: Ես ուղակի լուսանկարիչ չէի: Ես ոչ թե լուսանկարում էի ուրիշի ապրածը, այլ նկարել եմ այն, ինչ ինձ հետ է կատարվել:</p><p>Բացի դրանից մի հատ ծրագիր կա, որի շուրջը աշխատում եմ: Համահայկական հիմնադրամը՝ հենց Լոս Անջելեսի մարմինը, դրամահավաք է կազմակերպում Գյումրիի դոմիկներում ապրող մարդկանց համար: Հիմնականում ես եմ նկարում այն պայմանները, որտեղ այդ մարդիկ ապրում են: Դա ահավոր ծանր նկարահանում է, որովհետև շատ զարհուրելի վիճակ է իրականում այնտեղ: Դրա արդյունքում ամսաթերթ է տպվում Լոս Անջելեսում, որտեղ լինում են այդ լուսանկարները, մարդկանց պատմությունները, թե ինչպես է հիմնադրամը նրանց օգնել: Դեռ շատ ընտանիքներ կան, ովքեր այդպիսի պայմաններում են ապրում:</p><p>Այս ծրագիրը ինձ համար կարևոր է, քանի որ շատ դեպքեր են եղել, երբ իմ լուսանկարների շնորհիվ նոր մարդիկ են հայտնաբերվել, ովքեր պատրաստ են եղել օգնել: Երբ գիտես, որ քո աշխատանքի շնորհիվ ուրիշ մարդկանց կյանքը, կենցաղը փոխվել է, շատ ես ուրախանում: Դա շատ կարևոր աշխատանքային բաղադրիչ է, երբ քո նկարները օգուտ են տալիս:</p><p><strong><em>Ինչպե՞ս առաջացավ պատանի լուսանկարիչների համար դասընթացներ վարելու մտահաղացումը:</em></strong></p><p>Երբ ես նոր եկել եմ Ղարաբաղ ՝ 2005 թվականին, լուսանկարչության դաշտը դատարկ էր: Շատ քչերն էին: Հասկացել եմ, որ սերնդափոխության պրոցեսը չի կատարվում: Այսինքն մեծերը փոքրերին չէին սովորեցնում լուսանկարչություն: Որոշեցի իմ ունեցած գիտելիքները փոխանցել: Սկզբում քիչ էին, որովհետև անհրաժեշտությունից ելնելով էին գալիս: Օրինակ իմ առաջին խումբը լրագրողներ էին: Իսկ այսօր լուսանկարչությունը Ղարաբաղում արդեն որպես մասնագիտություն գոյություն ունի:</p><p><strong><em>Զեր շնորհիվ նկարահանվեց «</em></strong><em>Happy from Karabakh</em><strong><em>» տեսահոլովակը: Ինչպե՞ս եկաք այդ գաղափարին:</em></strong></p><p>Երբ սկսվեց <strong><em>«</em></strong>Հեփփիների<strong><em>»</em></strong> շարժումը, իմ ընկերներից մեկը՝ Արևիկը Դանիելյան, առաջարկեց նկարել, և որոշեցի անել։ Հետո գրեցի իմ այլ ընկերոջը՝ Արսենին, ով ավելի շատ է մասնագիտացված վիդեոյի մեջ։ Բավականին ծանր ժամանակի ու ֆիզիկական ռեսուրսների պայմաներում նկարահենցինք։ Շատ ենք չարչարվել, բայց արդյունքը լավն էր։</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/480/1*-BE_W2Eu6EYHsMegI1G_bA.gif" /><figcaption>Հատված տեսահոլովակից</figcaption></figure><p><strong><em>Նկարահանումների ընթացքում ինչ-որ հետաքրքիր դեպք տեղի է՞ ունեցել:</em></strong></p><p>Հետաքրքիր շատ դեպքեր են եղել, որովհետև նկարահանումների ընթացքում տասնհինգ օր առավոտյան ժամը հինգից մինչև գիշերվա տասներկուսը աշխատել ենք։ Ինչ ասես եղել է։ Դա այնքան վաղուց էր, որ մանրամասներ չեմ հիշում։ Բայց մի անգամ, երբ հրապարակում ուզում էինք նկարել, մեզ չթողեցին։ Արդեն այնքան չէինք քնել, որ կարծես ամեն ինչը մղձավանջի մեջ լիներ։ Բայց հավես էր։</p><p><strong><em>Արդյոք արցախցիները երջանիկ ե՞ն:</em></strong></p><p>Արցախցիների երջանկության մասին չեմ կարող ասել այո կամ ոչ, որովհետև դա մարդկային մոտեցում է: Մարդիկ կան երջանիկ են, մարդիկ կան երջանիկ չեն: Դա կյանքի վերաբերյալ դիրքորոշում է: Այն մարդը, ով ուզում է երջանիկ լինել, միշտ էլ կարողանում է: Ինձ թվում է` դա ավելի շատ նեղ մարդկային ընկալում է, այդ իսկ պատճառով հարցի պատասխանը միանշանակ չեմ կարող տալ:</p><p><strong><em>«Արմատները » շատ զգացմունքային և այսօրվա կարևոր խնդիրների հետ առնչվող կարճամետրաժ ֆիլմ է: Ինչպե՞ս սկսվեցին ֆիլմի նկարահանումները:</em></strong></p><p>Ֆիլմը նկարահանեցինք հենց <strong><em>«</em></strong>Happy from Karabakh<strong><em> »</em></strong>-ից հետո: Մի շատ լավ աղջիկ՝ Իլոնան, Ուկրաինայից կապվեց մեզ հետ. տեսել էր մեր տեսահոլովակը և հավանել: Նա արմատներով Ղարաբաղից է և ուզում էր այստեղ ֆիլմ նկարահանել, որը կլիներ նրա առաջին աշխատանքը և որի հիման վրա նա պետք է ընդունվեր կինոյի դպրոց ԱՄՆ-ում: Մենք պայմանավորվեցինք, և դրանից մոտ մեկ տարի հետո սկսվեցին նկարահանումները: Թիմ հավաքեցինք ու այդ թիմով սկսեցինք աշխատել:</p><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fembed%2FPYxC1ECACR0%3Ffeature%3Doembed&amp;url=http%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fwatch%3Fv%3DPYxC1ECACR0&amp;image=https%3A%2F%2Fi.ytimg.com%2Fvi%2FPYxC1ECACR0%2Fhqdefault.jpg&amp;key=a19fcc184b9711e1b4764040d3dc5c07&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=youtube" width="854" height="480" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/f2a0e8b72644dd78c5e2cc9391cb26f7/href">https://medium.com/media/f2a0e8b72644dd78c5e2cc9391cb26f7/href</a></iframe><p><strong><em>Դուք ականատես եղե՞լ եք նման դեպքերի, երբ երիտասարդները հեռանում են հայրենիքից:</em></strong></p><p>Այո՛, իհարկե, եղել եմ ականատես: Այն ինչ որ կատարվում է ականատես լինում ենք ուզած, թե չուզած:</p><p><strong><em>Ձեր կարծիքով ո՞րն է արտագաղթի պատճառը:</em></strong></p><p>Արտագաղթը տարբեր պատճառներ ունի, իմ կարծիքով: Կա ֆինանսական խնդիր, երբ մարդիկ չեն կարողանում իրենց երկրում աշխատել: Պատճառ կարող է լինել մասնագիտության տեսակը, մասնագետի որակը, բնագավառների սակավությունը, անարդարության զգացումը: Մարդիկ հեռանում են նաև արտասահմանում ավելի լավ կյանք գտնելու հույսով: Պատճառները շատ կարող են լինել և բոլոր երկրներում էլ կա արտագաղթ: Ամեն մարդ փորձում է գտնել իր երջանկությունը: Եթե նա չի գտնում երջանկությունը իր երկրում, փորձում է արտասահմանում գտնել:</p><p><strong><em>Ինչպե՞ս կարելի է լուծել այդ խնդիրը:</em></strong></p><p>Խնդիրը, ինձ թվում է, կարելի է լուծել թվարկածս պատճառները վերացնելով, որը շատ բարդ և ժամանակատար պրոցես է: Պատերազմի առկայությունն է ամենածանր խնդիրը, որից կախված է մնացած ամեն ինչ: Կամ միգուցե այդ խնդիրը հնարավոր չէ լուծել, քանի որ այլ երկրներում, որտեղ խնդիրները շտկված են ևս կա արտագաղթ:</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/960/1*yGS0ZJoeiWNv1gtoRUrmPg.jpeg" /></figure><p><strong><em>Պլանավորո՞ւմ եք լիամետրաժ ֆիլմ նկարել: Եթե այո, ապա ինչի՞ մասին:</em></strong></p><p>Ֆիլմ նկարել կցանկանայի: Քանի որ փորձի պակաս կա կոնկրետ այդ բնագավառում, նախ կուզենայի փորձված մասնագետի հետ աշխատել և գիտելիքներս ամրապնդել: Իսկ ֆիլմի բովանդակությունը այս պահին այդքան էլ կարևոր չէ, որովհետև կառուցվածքային խնդիրներն են ինձ ավելի շատ հետաքրքրում. ով ինչ է անում, ինչպես է կառուցվում ամբողջ աշխատանքը ֆիլմարտադրության: Հենց իմ գործն է ինձ ավելի շատ հետաքրքրում, որը արտասահմանում կոչվում է Director of Photography(DOP): Ես ավելի շատ այդ ճանապարհի մասին եմ մտածում, քան ֆիլմի թեմայի ու բովանդակության:</p><p><strong><em>Վերջերս հաղթել եք միջազգային մրցույթում «MOB» նախագծով: Պատմեք այդ նախագծի մասին:</em></strong></p><p>Նախագիծը Ապրիլյան պատերազմի օրերի մասին էր։ Նկարել եմ տղաներին, նրանց կյանքը սահմանին, նրանց առօրյան։ Այս նախագիծը նեկայացնում է մեզ հետ կատարվածը պատերազմում և մարդկային հարաբերություններն ու զգացմունքները, որոնք մենք ապրեցինք։</p><p><strong><em>Ինչպե՞ս որոշեցիք այն իրագործել:</em></strong></p><p>Այդ ամեն ինչը բեռ էր, այսինքն այն ապրումները, որոնք ես ունեցա։ Շատ բան է կուտակվում քո ներսում։ Իմ մոտ առաջացան բազմաթիվ հարցեր ու պատասխաններ, որոնք որոշեցի կիսել մարդկանց հետ։</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1000/1*MNx-ju0LvJLGm57rJrtv6A.jpeg" /><figcaption>Finally, some rest. Street dogs and cats were frequent guests at the remote forpost © Areg Balayan</figcaption></figure><p><strong><em>Պատերազմական գործողությունների ընթացքում դժվար չէ՞ր աշխատել։</em></strong></p><p>Դա աշխատանք չէր։ Ես ազատ ժամանակ իմ քնելու փոխարեն էի նկարում։ Իսկ հենց պատերազմական գործողությունների ժամանակ չէի լուսանկարում, որովհետև իմ առաջնային ֆունկցիան այնտեղ զինվոր լինելն էր, այլ ոչ թե լուսանկարիչ։ Անգամ այն ժամանակ, երբ <strong><em>«</em></strong>ապառատը» մոտս չէր նկարում էի գրիչով, իմ նկարչական գրքի մեջ։</p><p><strong><em>Ի՞նչ ազդեցություն թողեց այս նախագիծը:</em></strong></p><p>Եթե խոսքը իմ մասին է, ապա մի քիչ հանգստացա, կիսվեցի ապրումներովս, մասամբ բաց թողեցի, ազատվեցի այդ ամենից: Իսկ եթե խոսքը վերաբերվում է հանրության վրա ունեցած ազդեցությանը, ապա ինչ-որ չափով նրանք կարողացան պատկերացնել այնտեղի կյանքը և մարդկանց ապրածը։ Համենայնդեպս երբ մարդիկ գալիս էին ցուցահանդեսին, հուզվում էին։Սա ծանր թեմա է, որը բոլորին հետաքրքիր է և մարդիկ շատ սրտին մոտ են ընդունում:</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*HFy2TMwM7rjlsbsC5KQsgA.jpeg" /><figcaption><em>One to Protect. The people who these boys were supposed to defend were left behind. The helpless animals were the neighbors to love as yourself. © Areg Balayan.</em></figcaption></figure><p><strong><em>Ինչպե՞ս որոշեցիք մասնակցել այդ մրցույթին:</em></strong></p><p>Ընկերս՝ Գրիգորը Աթանեսյան, խորհուրդ տվեց մրցույթին մասնակցել, ու այդպես էլ արեցինք։ Նա օգնեց ինձ տեքստերը թարգմանել, խմբագրել։ Այդպես մասնակցեցինք ու հաղթեցինք։</p><p><strong><em>Եվ ի՞նչ ընթացք է ստանալու նախագիծը հետագայում:</em></strong></p><p>Մեր Մշակույթի նախարարությունն է հետաքրքրություն հայտնել, որպեսզի ցուցահանդես կազմակերպվի Արցախում ու ոչ միայն: Երևի գիրք տպագրվի, բայց դեռ պարզ չէ:Դա ուղակի ցանկություն է, տեսնենք ինչ կլինի:</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/960/1*9vfzPWQCgAST3RHj9ywgTg.jpeg" /><figcaption>Արեգ Բալայանը իր մոր՝ Մանուշակ Տիտանյանի հետ:</figcaption></figure><p><strong><em>Ձեր ծնողներից ստացած ամենամեծ դասը:</em></strong></p><p>Ծնողներիցս քաղած ամենամեծ դասը կյանքը սիրելն է: Դա է ամենակարևոր և ամենամեծ դասը:</p><p><strong><em>Ի՞նչն է Ձեզ դուր գալիս Արցախում:</em></strong></p><p>Ճիշտն ասած՝ երբ ասում եմ Արցախ, առաջին բանը, որ պատկերացնում եմ իմ ընտանիքն է, ծնողներս են, ովքեր ամեն ինչ անում են, որ մենք ուզենանք Արցախում լինել: Այստեղ շատ բան կա,որ դուրս գալիս է: Շատ բան էլ կա,որ ինձ դուր չի գալիս: Բայց ամենակարևոր և ամենապինդ պահող բանը իմ ընտանիքն է:</p><p><strong><em>Ո՞վ կամ ի՞նչն է Ձեզ ոգեշնչում:</em></strong></p><p>Ինձ կյանքն է ոգեշնչում և բնությունը:</p><p><strong><em>Դուք ունեք հիանալի ընտանիք: Ո՞րն է Ձեր երջանկության բանաձևը:</em></strong></p><blockquote>«Երջանկության բանաձևը կյանքը սիրելն է, ուրիշ բան չկա» :</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*IDryg5UxhFubu9C5c8LEyw.jpeg" /><figcaption>Արեգ Բալայանը, կինը՝ Իրան, աղջիկը՝ Նանիկը և տղան՝ Վահագնը:</figcaption></figure><p><strong><em>Կա որևէ բան,որ կցանկանայիք փոխել Ձեր կյանքում:</em></strong></p><p>Ո՛չ, ոչինչ չէի ուզենա փոխել, որովհետև միևնույն է դա հնարավոր չէ:</p><p><strong><em>Եթե գաղտնիք չէ , ինչ ծրագրեր ունեք ապագայի հետ կապված:</em></strong></p><p>Շատ տարբեր ծրագրեր ունեմ, դեռ ինքս չեմ կողմնորոշվել: Ֆոտոպատմություններ կուզենամ նկարել: Բայց դեռ մեջս խմորվում են, դրա համար հստակ չեմ կարող ասել:</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/710/1*NBUOFfR5z7m9XsrQBF6Bgg.png" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=994dda972355" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>