<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Guclu Aydogdu on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Guclu Aydogdu on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@guclu?source=rss-42594714f625------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/0*EZEY1w6vRSoLX56s.jpg</url>
            <title>Stories by Guclu Aydogdu on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@guclu?source=rss-42594714f625------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Tue, 17 Nov 2026 09:50:16 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@guclu/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Filmimi Kim Öldürdü?]]></title>
            <link>https://medium.com/@guclu/filmimi-kim-%C3%B6ld%C3%BCrd%C3%BC-1eaca4a52012?source=rss-42594714f625------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/1eaca4a52012</guid>
            <category><![CDATA[festivals]]></category>
            <category><![CDATA[film]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Guclu Aydogdu]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 05 Jun 2015 08:12:10 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2015-06-05T08:26:47.985Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/620/1*32Q0rtK3VWgJ-fjL-rdRhA.jpeg" /></figure><p><a href="https://medium.com/@guclu/filmimi-kim-%C3%B6ld%C3%BCrd%C3%BC-cf317347d528?source=your-stories">Film Festivallerimizin Faşizme Faşizmle Cevabı…</a></p><p>Madem ki beğenmiyoruz, “siktir olup” gidelim.</p><p>Tabii ya.</p><p>Bu bizim aklımıza nasıl gelmedi? Kucağını açmış, “bir Türk vatandaşı gelse de yaşama çalışma izni versek” diye bekleyen onlarca gelişmiş ülke dururken böyle mal gibi bekliyoruz biz de.</p><p>Bu ülkede işlerin nasıl “yürümediği” konusunda şikayet ederken mutlaka kulağımıza çalınmıştır “beğenmiyorsanız siktirin gidin” lafları. Halbuki, çoğu bunu söyleyenler olmak üzere, bir takım sığırlar sağolsun Türkiye Cumhuriyeti pasaportunu önüne koyduğunuz elçilik çalışanlarının gözünde saygınlığınız kendiliğinden 5 ila 10 puan arası bir düşüş gösteriverir. Bu da kolaylıkla sizi ilgili ülkeye adım atmaktan alıkoymak için yeterli bir mazerete dönüşebilir. Sonu gelmeyen evrakları toplamayı başarsanız bile, uçak biletiniz ve otel rezervasyonlarınızın toplam süresinden ancak 2 gün fazla alabildiğiniz vizeniz size hastalanmanız ve ülkeden çıkış yapamamanız durumunda sonsuz bir güven sağlar. Zira hepsi bize çok güvenir (!).</p><p>Bunları inkar edebilecek kimse olmadığı varsayımıyla, şunu sormak istiyorum size; bu insanlar bizi neden “kaçılacak ülke”nin vatandaşları olarak görüyor? Şimdi geriye dönüp bakınca milletçe boka dönüşmeye başladığımızı anladığım çocukluk yıllarımda bile, “cennet gibi vatan, taşı toprağı altın, misafirperverlik diyarı, güzel insanların memleketi” değil miydi buralar? Değilmiş işte. Mümbitmiş bu topraklar gerçekten, ottan fazla hain yetişmiş. İşin acı tarafı, bu satırları yazdığım için nicesi beni hainlikle suçlar, “beğenmiyorsan siktir git” der. Keşke benim güzel terliksi kardeşim, keşke.</p><p>Bir isyan hissiyatının sonucu olarak beni yazmaya sevk eden her konu nedense benim buralardan kaçma hevesimin bir dışa vurumuna dönüşüyor zaten. Aslında değinmek istediğim konu bambaşka: <strong>sinema</strong>.</p><p>Ben ‘sinemacı’yım. Hayatta bildiğim ve daha fazla öğrenmek istediğim şeyin adı sinema. Yaptığım işe görüşlerimi karıştırmak, politikleştirmek, ya da en azından prim yapabileceğim konuları seçmek gibi kaygılarım yok. Anlatacak derdim elbette var, ama bundan çok insanlara benim kontrolümde olan şeyler hissettirmeyi seviyorum ben. Rahatsız olmasını istediğim için rahatsız olan, üzülmesini istediğim için üzülen, şaşırmasını istediğim için şaşıran insanlar beni mutlu ediyor. Bir hikayenin ortasından sokup, başını sonunu seyirciye kurdurduğum bir dünya yaratabildiğim zaman tatmin oluyorum. Bir nevi “Tanrıcılık” oynadığımı düşünebilirsiniz. Haklısınız. Tüm yönetmenler işin özünde bunu yapıyor aslında. Ama bazıları bu oyunu bir silah olarak kullanıp görüşlerini empoze etmek, normalleştirmek veya birilerini karalamak için de kullanabiliyor. David Mamet’in “Film Yönetmek Üzerine” isimli kitabında da bu konuya değindiği şöyle bir kısım mevcut:</p><p>“İnsanlar dramayı yüzyıllardır birilerinin hayatlarını değiştirmek, onlara örnek olmak, yorum yapmak ve kendilerini ifade etmek için kullanmayı denediler. İşe yaramadı. Bu işlere yarayabilecek olsaydı hoş olurdu, ama olmadı. Dramatik yapının işe yaradığı tek şey bir hikayeyi iyi aktarmaktır.” (s.65)</p><p>İşe yaramadığı konusunda katılmasam da, dramatik yapının bana da en <em>hoş gelen</em> kullanımının bir hikayeyi iyi aktarmak olduğunu söyleyebilirim. Mamet etkisini reddetse de sinemada propaganda yeni bir şey değil. Ruslarla başlayıp, Almanlarla devam eden, günümüze kadar da sübliminal nice görseli kafamıza doldurmuş bir “sanat” bu. Benim için bir hedef olmasa da, bu kullanımını eleştirmek de haddim değil açıkcası. Bu tip yapıtların filtresi seyirci ve festivaller olmalı diye düşünüyorum.</p><p>Çankaya’da büyüdüğüm için “beyaz Türk”, peltekliğimi konuşma <em>tercihim</em> sandıkları için “concon”, ve fikirlerinin hepsine katılmadığım için “faşist” ilan edildiğim bir Altın Portakal yarışmacılığı deneyimi yaşadım bundan 2 yıl kadar önce. Beni tüm bunlarla itham edenlerse ülkemizde kendilerine karşı olan negatif ön yargıdan en çok şikayet edenler, yani Kürt kardeşlerimizdi. Yazının bundan sonrası beni “faşist” yapmak için yeterli öğe içerdiğinden, baştan uyarayım:</p><p><strong>DİKKAT(<em>li bakmazsanız</em>), FAŞİST GÖREBİLİRSİNİZ!</strong></p><p>Uzun süredir film festivallerimizde bir Kürt filmi hegemonyasının olduğuna inanıyorum. “Yani? Ne var bunda?” diyebilirsiniz elbette. Hiçbir milletin filmlerini izlemekten, ya da izletilmesinden şikayetçi değilim zaten. Beni rahatsız etmeye başlamış olan sadece bu “hegemonik” ulusal festival yapısı. Mesela bir festivale yapılan ortalama 300 kısa film başvurusunun 150’sinin gerçekten çöp olduğunu varsayalım. Hadi bunların da 75’i çeşitli sebeplerden festivale uygun olmasın. Kalan 75 filmin içinden niteliklerine göre seçilen 15 filmi (1/5) o sene içinde Türkiye’de çekilmiş en ‘iyi’ filmler olarak ele alıyoruz değil mi? Açın bakın herhangi bir festival seçkisine, büyük bir ulusal yarışmada yarışan bu 15 filmin en az 5 tanesinin Kürtçe bir isme sahip olduğunu göreceksiniz. Bunlar haricinde isminden anlaşılmayan en az 3 tane de konusu “Kürt” film karşınıza çıkar festivale gittiğinizde, bunu şahsen garanti ediyorum. Yani ortalama olarak %50’den fazlası diyebilirim. Durumun farklı olduğu nadir festival gördüm son yıllarda. Tekrar belirtmek istiyorum; kimsenin filmciliğine itirazım yok <strong>ama</strong> 7 bölge ve 81 ilden oluşan 78 milyon nüfuslu ülkenin en iyi filmlerinin en az yarısının Güney Doğu Anadolu bölgesine yoğunlaştığına inanmıyorum açıkcası. Bir festivalde ön jüri olup tüm başvuruları bizzat izleme şansım olana dek de inanmayacağım. Verilen desteklerin kaynağı ve yakın durdukları görüşler yüzünden belli “içerik”lerin kayırıldığı festivaller olduğunu biliyorum ama bu artık hızını almış bir çarka da dönüşmeye başladı bence ve <em>negatif ön yargıdan şikayetçi olduğunu söylediğim Kürt kardeşlerimin pozitif ayrımcılık kaymağı yemeye başladığını düşünüyorum</em>. Yani çekilen filmlerin yarısında mevzu gerçekten malum konularsa bile, ki kaliteli yapımlarımızı içerik gözetmeksizin bir kenara ayırıyorum, büyük çoğunluğun bu konunun ekmeğini yeme çabasında olduğunu ve festivallerin de buna prim verdiğini düşünüyorum. Neden? Çünkü “sanat” filmlerinin “acıyla yoğurularak” yapılması gerektiği gibi bir algı çok kuvvetli. Ve bizim coğrafyamızda da en güncel, büyük acılar o topraklardan çıkma. Peki ya “Şeref Dayı ve Gölgesi” gibi tatlı, naif hikayeler ne olacak? Bir amaca hizmet etmiyor göründüğü için ancak şansı yaver gidenler seçkilerin arasına serpiştirilecek ve seyircilerle buluşmaları tesadüflere mi bırakılacak? Bu yapılan sizce kime daha büyük haksızlık? <em>Sabun köpüğü</em> addedildiği için şans bulmakta zorlanan o “diğer” filmlerin emek verenlerine mi yoksa ince elenip sık dokunmuş kaliteli bir seçki izlemeye gelen festival seyircisine mi? Ben her iki tarafta da duranlardan biri olarak karar veremiyorum.</p><p>Sanatın ne olduğu, filminin nasıl olması gerektiği konusuna hiç girmeyeceğim. Çok keskin çizgileri olduğuna da inanmıyorum zaten. Bence belli bir kumaşa sahip her film, festival seçkilerinde yer alabilir, almalıdır! Bu kumaşı filmin hikayesi, aktarılışı, tekniklerin doğru kullanımı vb. gibi öğeler belirler. Bu benim için ideal seçki yapısıdır. Yurtdışı festivallere, mesela en yoğun oldukları A.B.D.’ye, ya da Fransa’ya, İspanya’ya, İngiltere’ye baktığımızda da filmlerin böyle seçildiğini görebiliriz. Buralarda başarı kazanmış filmleri incelediğimizdeyse çeşitliliği görebiliriz. Amerika’da İsrail’in Filistin’le yaşadığı problemler, İspanya’da Katalanların özerklik istemesi filan mutlaka ele alınmıştır, ama bir festivalin yarısını işgal etmez.</p><p>Madem bizdeki festival muhteviyatı iyiden iyiye öngörülebilir hale geldi, seyircinin sürekli belirli malzemeye mecbur bırakılmasını dilim varmasa da “festival eliyle propaganda” diye adlandırmaktan kendimi alamıyorum. Festivallerse kimlerin, neden elinde, orasını hiç bilemiyorum.</p><p>Bu durumda lütfen kimse bana “Bakur propaganda değil, belgesel” gibi bir savunma yapmasın. Yaptığım iş her ne kadar tarafsız görünse de, ben de 2 saat “tarafsızca” dünyasını yansıttığım herhangi bir katile sempati duymanızı sağlayabilirm. Hayatının doğru anlarına odaklanıp kendinizle bağdaştırmanızı sağlayabilirim. Peki bu durumda ben gerçekten tarafsız sayılır mıyım? Bu belki katili gerçekte sempatikleştirmez ama benim iyi bir yönetmen olduğumu kanıtlar. Neyse ki ben böyle kanıtlar peşinde değilim. Şimdilik çektiğim kısa filmler dünyanın dört bir yanında izleyicilerle buluşturularak bana ilerde nasıl bir yol izlemem gerektiğini anlatıyor. Darısı çekeceğim uzun metrajlara…</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*XjjCVmTdgIuKjAM40G6HhQ.jpeg" /></figure><p>Filmlerim dünyanın dört bir yanını dolaşıyor lakin 2015 yapımı son filmim “Havva”, ancak Türkiye hariç ülkelerde izlenebilecek gibi görünüyor. Zira malumunuz, İKSV seçkisinde olan ve kabaca PKK kampında bir günü anlattığını bildiğimiz “Bakur”u sansürleyebilmek adına Kültür Bakanlığı festivallerde gösterilecek tüm filmlerden “eser işletme belgesi” adında bir belge talep etmeye başladı (ki bakanlıktan icazet alamayanlar festivallerden men edilmiş olsun). Evet, kısa filmler dahil! Festivallerse gerek karşıt protesto amaçlı, gerek bu belgeyi alanlar ve alamayanlar arasında doğabilecek haksızlıktan ötürü yarışmalarını iptal etmeye başladılar. Bunun sonucunda Uluslararası Ankara Film Festivali yarışma seçkisinde olup da güme giden ulusal filmlerden biri de <em>Havva</em> oldu. Gösterimin yapılacağı gün ve saatte gösterim yerine konuşma yapmaya davet ettiler sağolsunlar ama “çok küfürlü” bir konuşma yapmamak adına reddettim. Gösterim tarihinden bile 1 ayın üstünde zaman geçmiş olmasına rağmen, ancak bu yazıyı yazabilecek kadar sakinleşiyorum. Üstelik kime küfür edeceğimi de tam olarak kestirebilmiş değilim. Bu süreçte emeği geçen herkesi tebrik ediyorum ki, benim ve filmimde çalışmış 20’den fazla insanın emeğini hiç ilgimizin olmadığı bir konu yüzünden hiç ettiler. Bir ufak detay da, Havva’nın Kültür Bakanlığı’ndan yapım desteği alarak çekilmiş olması. Yani maddi destek vererek çektirdikleri filmi, kendi elleriyle sansüre kurban verdiler ve isimlerinin tam da başında yer alan “T.C.” ibaresinin temsil ettiği ülkede gösterimini engellemiş oldular. Trajikomik.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/592/1*FbReqinNLskfKQMFX02JrA.jpeg" /></figure><p>Öte yandan sansüre karşı bir duruş sergilemek isteyen pek çok önemli yönetmen ve yapımcı da filmlerini yarışmalardan çekme kararı aldı. Üstelik bunun bir “Bakur” savunması olduğuna bile inanmıyorum. Çoğu “ben de HDP’ye verdim” imajından hoşnut olsa da, eminim asıl korku sansürün güç kazanıp kendilerini de vurmasıydı. Festivallerin yarışmaları ardı ardına iptal etmeye başlamasının bir sebebi de bu hak sahiplerinin tepkisi oldu yani. Tam olarak taraf bile olmadığım bir savaşın içinde buldum kendimi. Peki ben protesto etmek istiyor muyum? Filmlerimden herhangini izlemiş birinin gelecekte daha da sertleşebilecek sansür kararlarından korkuyor olacağımı tahmin etmesi işten bile değil elbette. Ama bazen “dur” demek lazım belki de. Bazı konular izleyiciye yaş sınırlaması bile getirilerek sunulamayabilir. Bazı konular her yaş grubu için tehlikelidir. Birileri eli silahlı “barış elçileri”ni beyaz perdeye taşıyıp normalleştirecek, başka birileri buna ev sahipliği yapacak, kimse de buna sesini çıkarmayacak. Bu beklentide olanların ütopyası maalesef tamamlanamadı, ama içinde büyüdüğüm değişimi göz önünde bulundurunca, uzak bir gelecek olduğunu da sanmıyorum. Gönülleri rahat olsun. Çünkü bu uzun yazıda defalarca vurgulamaya çalıştığım gibi, dev isimli festivallerimizde yer alan nice film, ne kadar “film” oldukları baz alınarak değil değindikleri konular göz önünde bulundurularak seçkilere ve yarışmalara dahil ediliyor. Aksini iddia eden varsa, açsın baksın bu coğrafyada festival festival gezen bu gibi yapıtlar, dünya seçkilerinde ne kadar yer buluyor kendilerine. Şimdi diyecekler ki, “o çok beğendiğin dünya seçkilerinde, Cannes’da, Oscar’da, belli başlı filmlere hiç mi iltimas yok”. Eminim vardır, ama o sınıf festivallerin hiçbirinde yarışan filmleri teknik olarak eleştiremezsiniz.</p><p>Çektiğim sabun köpüğü filmlerle seçkilerinize rahatsızlık verdiğim için özür dilerim.</p><p>2015 model sansürümüz tüm sinemaseverlere hayırlı olsun…</p><p>Festival şehidi “<em>Havva</em>”nın yönetmeni;</p><p>Güçlü Aydoğdu</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*hrRsT3kq-d4sUDaTDQ5leg.jpeg" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=1eaca4a52012" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>