<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Gulcinkdeniz on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Gulcinkdeniz on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@gulcinkrdeniz?source=rss-26825e196fa1------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/0*Hv6G8JUblu6afDz5</url>
            <title>Stories by Gulcinkdeniz on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@gulcinkrdeniz?source=rss-26825e196fa1------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Fri, 20 Nov 2026 13:19:08 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@gulcinkrdeniz/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Rus Ruhu: Günah Kefaret ve Güç]]></title>
            <link>https://medium.com/@gulcinkrdeniz/rus-ruhu-g%C3%BCnah-kefaret-ve-g%C3%BC%C3%A7-d226382d0f22?source=rss-26825e196fa1------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/d226382d0f22</guid>
            <category><![CDATA[psikanaliz]]></category>
            <category><![CDATA[rusya]]></category>
            <category><![CDATA[tolstoy]]></category>
            <category><![CDATA[dostoevsky]]></category>
            <category><![CDATA[çarlık]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Gulcinkdeniz]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 21 Oct 2025 19:15:43 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-10-21T19:19:00.221Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Çarlık’tan Putin’e Felsefi, Psikanalitik ve Tarihsel Bir Okuma</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/869/1*xQzz3dktBaZ3swWl2id-JQ.jpeg" /></figure><p>Günah, Kefaret ve Mesihçilik</p><p>Tarih boyunca insan iki farklı yoldan kendini var etmeye çalıştı:<br>Biri doğunun ya da kuzeyin (örneğin Rusya’nın) yolu: Güç ve kefaretin insanı diğeri ise batının yolu: Yasa ve özgürlüğün<em>. <br></em>Bu iki yolun kökeninde aslında aynı korku vardı: İnsan varoluşun ortasında “anlamı” kaybetmek.<br>Ruslar, bu boşluğu “güç ve inançla” doldururken Batılı ise “akıl ve düzenle” doldurdu. Biri Tanrı’ya öteki akla tutundu ama ikisi de aynı sessizliği işitti:</p><p>“Hiçbir şey bizi kesin olarak kurtaramaz.”</p><p>Biri, kurtuluşun bedelini çekilen acıda arar (Rus geleneği).<br>Diğeri kurtuluşu rasyonel sistemin içinde inşa etmeye çalışır (Batı geleneği).<br>Ve her iki yol da sonunda insanın kendi yarattığı yapılar içinde sıkıştığı noktada buluşur.<br>Rus kültüründe insan, Tanrıdan ziyade Tanrı’nın suskunluğuna inanır. Bu yüzden anlam hep bir yokluğun çevresinde döner. Dostoyevski’nin İvan Karamazov’u Tanrı’ya değil adaletsizliğe !!! isyan eder.<br>Çünkü Tanrı’nın sessizliği, adaletin yokluğudur. Ama bu sessizlik, insanı Tanrı’dan uzaklaştırmaz tam tersine <strong>O’nu yeniden icat etmeye zorlar.</strong></p><p>Berdyayev’in dediği gibi:<br>“Rus insanı özgürlüğü sevmez, çünkü özgürlük sorumluluktur. O, anlamı sever.” Yani Tanrı sustuğunda devlet konuşur; ideoloji doğar. İdeolojilerin ne denli korkunç olduğu önemli bile değildir. <br>Bu bir tesadüf değil ruhsal bir zorunluluktur: Anlam boşluğu uzun sürdüğünde, insan güçle doldurur. Böylece politik şiddet, teolojik bir biçim kazanır.<br>Rus insanı, şiddeti ahlaki bir kefaret olarak yaşar. Acıdan arınmayı yeğlemez. Acıyla arınmak ister.<br>Tolstoy’un “saf kalp” ideali, bu acıyı dönüştürme çabasıdır ama devlet bu duyguyu sahiplenir ve şu hale getirir:<br>“Acı çekiyorsan, doğru yoldasın.” Bu yüzden Rus tarihinde hem kahramanlık hem teslimiyet aynı anda yaşanır.</p><p><strong>Batı: Akılla inşa edilen yasayla düzenlenen özgürlükle bölünen</strong></p><p>Batı, <strong>aklın dilini</strong> duymayı öğrendi. Descartes’ın “Düşünüyorum, öyleyse varım”ı, insanın Tanrı’dan ayrılış anıdır. Artık hakikat gökyüzünde değil zihindedir. Ama insan Tanrı’dan ayrıldığında yalnızlaşır. Bu yüzden Batı’nın özgürlüğü her zaman biraz soğuk biraz da melankoliktir.<br>Artık seni bağışlayacak bir Tanrı yok kendi vicdanının hakimi sensin.<br>Arendt, bu ahlaki yalnızlıktan bir çıkış bulur: “Eylem, dünyaya yeniden doğmaktır.” İnsan düşünmekle değil birlikte hareket etmekle özgür olur.</p><p>Ama bu doğumun da riski olduğunu unutmamak gerekir. Kalabalık, kaosu çağırır; kaos, düzen arar; düzen, tekrar otoriteyi üretir. Yani Batı da kendi özgürlüğünden ürker; her özgürlük dönemini bir denetim çağı izler.</p><p><strong>Psikanalitik ara katman: Baba’nın sesi, Yasa’nın gölgesi<br></strong>Freud’un gözünde uygarlık, baba cinayetinin bastırılmış gölgesidir. İnsan, bir zamanlar öldürdüğü Tanrı’nın yerine “yasa”yı koydu. Bu yüzden yasa hem koruyucu hem cezalandırıcıdır. Lacan’a göre, bu yasa dilde yaşar. Özne, dilin yasasına uyarak topluma katılır. Rus kültürü bu yasayı Tanrı’nın sesiyle özdeşleştirir. Batı kültürü ise onu aklın sesiyle kurumsallaştırır.</p><p>Ama ikisinde de <strong>yasadan kaçış yoktur.</strong></p><p>Yasa, insanın varoluşunun biçimidir:</p><p>Yasa olmadan özgürlük yoktur ancak yasa ile özgürlük asla tamamen uzlaş(a)maz. Bu yüzden insanın tarihi, <strong>özgürlüğün yasayla dansıdır. </strong>Bir taraf (Batı) bu dansı düzenlemeye çalışır diğeri (Rusya) bu dansı dramatik bir trajediye çevirir.</p><p><strong>İnsan hala aynı uçurumun kenarında</strong></p><p>Bugün 21. yüzyılda, görünürde her şey değişti: Teknoloji, bilgi, güç ancak içsel düzen aynı. İnsan hala aynı sorunun etrafında dönüyor:<br>“Kurtuluş nerede?”<br>Batı hala yasa ve sistemle kurtuluş arıyor. Rusya hala anlamı güçte arıyor ama her ikisi de anlamın kırılganlığıyla yaşıyor. Belki de insan, Tanrı’nın sessizliğini doldurmak için hem bilgisayar hem bomba hem şiir hem de yasa yapıyordur.<br>Çünkü insanın en derin dürtüsü anlamın sessizliğini bastırmaktır.</p><p><strong>İnsanlığın ortak yarası</strong></p><p>Ne Batı’nın aklı ne Rusya’nın inancı insanı tam olarak kurtarabildi. Ama ikisi birlikte, insanın iki yüzünü açığa çıkardı: <strong>Batı</strong> bize düşünmeyi, sorgulamayı, sınır çizmeyi öğretti.<br><strong>Rusya</strong> bize acı çekmeyi inanmaya devam etmeyi anlamı aramayı. Biri anlamı yasaya bağladı öteki anlamı acıya ve belki de insanın kaderi bir yanda aklın soğuk ışığındayken diğer yandan inancın sıcak karanlığındaydı.</p><p>Devam Edecek<br>….</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=d226382d0f22" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>