<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Guðmundur Björn Þorbjörnsson on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Guðmundur Björn Þorbjörnsson on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@gumundurbjorn?source=rss-fdd11da0b6a5------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/0*NgxWCdQCd4SkJfQy.</url>
            <title>Stories by Guðmundur Björn Þorbjörnsson on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@gumundurbjorn?source=rss-fdd11da0b6a5------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Wed, 18 Nov 2026 07:41:57 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@gumundurbjorn/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Um topp 5 ævintýralega lélegar ástæður fyrir því að við verðum að kljúfa Þjóðkirkjuna frá ríkinu]]></title>
            <link>https://medium.com/@gumundurbjorn/um-topp-5-%C3%A6vint%C3%BDralega-l%C3%A9legar-%C3%A1st%C3%A6%C3%B0ur-fyrir-%C3%BEv%C3%AD-a%C3%B0-vi%C3%B0-ver%C3%B0um-a%C3%B0-klj%C3%BAfa-%C3%BEj%C3%B3%C3%B0kirkjuna-fr%C3%A1-r%C3%ADkinu-c6ac16f9b9fa?source=rss-fdd11da0b6a5------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/c6ac16f9b9fa</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Guðmundur Björn Þorbjörnsson]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 29 Jan 2018 16:23:48 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-01-30T15:37:35.259Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/921/1*LDufh9nhsvsz8S5NW6h_lg.jpeg" /><figcaption><em>Deus absconditus eftir þýska listmálarann Michael Triegel (2013).</em></figcaption></figure><p>Gamla góða sjálfspíningar- og eyðingarhvötin gerði vart við sig fyrir helgi þegar ég las pistilinn <a href="https://stundin.is/grein/6058/topp-5-astaedur-fyrir-thvi-ad-vid-verdum-ad-kljufa-thjodkirkjuna-fra-rikinu/"><em>Topp 5 ástæður fyrir því að við verðum að kljúfa Þjóðkirkjuna frá ríkinu</em></a>, sem birtist á Stundinni á fimmtudag. Pistilinn skrifar Snæbjörn Ragnarsson, eða Bibbi í Skálmöld sem auk þess starfar á auglýsingastofu í Reykjavík. Bibbi í Skálmöld er skemmtilegur náungi og pistlar hans því eðli málsins samkvæmt vinsælir mjög.</p><p>Það er engin nýlunda að baráttumenn fyrir réttlátu samfélagi á Íslandi hafi hátt í umræðunni um aðskilnað ríkis og kirkju. Ég get seint talist til slíkra en ég deili þó þeirri skoðun með Bibba að það væri heillavænlegt aðskilja ríki og kirkju að fullu. Breytingartillögur Bibba á pólitísku fyrirkomulagi sem hefur verið við lýði í Norður-Evrópu í kringum 500 ár geta þó ekki talist byltingarkenndar, þar sem þær eru byggðar nær eingöngu á verufræðilegum og metafýskískum hugmyndum hans um stærstu spurningar tilvistarinnar.</p><p>Pistill Bibba er þó fjarri því að vera honum til minnkunar. Hann er, eins og áður sagði, fastur pistlahöfundur á Stundinni og frjálst að skrifa um hvaðeina honum brennur í brjósti hverju sinni. Pistill hans varpar hinsvegar upp áhugaverðari og stærri spurningum um fjölmiðla annars vegar og sinnuleysi íslensku þjóðkirkjunnar hins vegar. Í því sem á eftir fer má finna nokkuð einstrengingslegar hugleiðingar, skrifaðar með nokkrum semingi.</p><h4>Bibbi vs. „Bibby”</h4><p>Ísland er einangrað málsvæði, lítið land og íslensku skilja fáir utan þeirra sem þar búa. Fyrir vikið er samfélagið gjarnan nokkuð einsleitt, við vitum hvað er í lagi og hvað er ekki í lagi. Hinn danski Kierkegaard gerði fámennið í Kaupmannahöfn 19. aldar að umtalsefni sínu í gagnrýni sinni á fjölmiðla og í hugmyndum sínum um það sem hann kallaði jöfnun (d. <em>Nivillering</em>). Jöfnunin á sér stað þegar fólk, þ.á.m. lesendur dagblaða, taka viðstöðu- og gagnrýnislaust á móti upplýsingum. Ef nógu margir segja það, hlýtur það að vera rétt; þótt það sé ekkert sérstaklega vel rökstutt. Og í fámennu samfélagi eru <em>margir</em> jú ekkert sérstaklega <em>margir</em>.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/594/1*nrdsKu8-4rMAl6RjXKARQA.jpeg" /></figure><p>Vandi fjölmiðla í fámennu landi er því mikill og ábyrgð þeirra sömuleiðis. Ef Bibbi í Skálmöld væri fastur pistlahöfundur á stórum fjölmiðli í Bretlandi, væri lesendahópur hans töluvert stærri en heima á Fróni. Fleiri væru sammála honum og fleiri væru ósammála honum. Ég ætla meira að segja að gerast svo dælskur að halda því fram að hið breska hliðarsjálf Bibba hefði aldrei fengið pistil sinn birtan á vefsvæði fjölmiðils þar sem gæðakröfur haldast í hendur við stærð lesendahópsins. Hefði Bibbi, eða hinn breski „Bibby”, fullt frelsi til að birta hvað sem er, hefði ritstjóri þó líklega að komið að máli við hann og sagt honum að hann verði að gera betur næst. Í besta falli hefði „Bibby” fengið yfir sig holskeflu athugasemda og svarbréfa. Pistill Bibba þætti þó ekkert endilega lélegri í Bretlandi heldur en hann þykir á Íslandi. Í Bretlandi er mengið einfaldlega töluvert stærra, lesendahópurinn risavaxinn og fleiri lesendur með þekkingu á viðfangsefni pistilsins. Jöfnun Kierkegaards á þannig síður við í stærri samfélögum, þar sían er þykkari og hættur leynast í horni í hverju. Íslenskur blaðamaður sem skrifar grein í snarhasti á netinu og gáir ekki að innsláttarvillum, fær á sama hátt kannski 2–3 tölvupósta frá vökulum lesendum um að réttast væri nú að leiðrétta villurnar. Því stærri sem lesendahópurinn, því fleiri verði póstarnir. Og svo framvegis.</p><p><a href="http://www.visir.is/section/MEDIA98&amp;fileid=CLP60436">Vísir - Harmageddon - Guð er ekki til</a></p><p>Á Íslandi þótti pistill Bibba þó í raun svo góður að hann var gestur í einum vinsælasta útvarpsþætti landsins daginn eftir. Stjórnendur þáttarins eru, líkt og Bibbi, miklir baráttumenn fyrir betra og réttlátara samfélagi á Íslandi. Þeir félagar fara mikinn í þættinum, sem tekur þó nokkra u-beygju í lokin þegar annar stjórnandinn viðrar skoðanir sínar á því að kannski sé bara best að hafa þjóðkirkju á Íslandi því að myndi takmarka aðgengi annarra og enn vitlausari trúarhreyfinga að landanum. Einhverskonar miðstýring af hálfu ríkisins, <em>status quo </em>par excellence. Af viðbrögðum Bibba að dæma virðist þetta kannski ekki svo vitlaus hugmynd. Því er allavega ljóst að Bibbi hefur sterka rödd og pistlar hans hafa áhrif, eins og vikið verður að síðar í þessari hugleiðingu.</p><h4><strong>„Í dag erum við búin að útskýra þetta helsta”</strong></h4><p>Ein af <em>Topp fimm ástæðum þess að við verðum að kljúfa Þjóðkirkjuna frá ríkinu</em> er sú að mati Bibba að prestar klæðast asnalegum og forneskjulegum fötum. Leiða má líkum að því að það sé samband ríkisins við kirkjuna sem valdi pirringi Bibba yfir því að þessi tíska hafi staðist tímans tönn. Án þess að dvelja sérstaklega við þetta atriði, fær það mig til að hugsa hvort manninum sé alvara og hann telji klæðaburð presta eina af höfuðástæðum sannfæringar sinnar á mikilvægi þess að aðskilja ríki og kirkju? Hinn breski „Bibby” hefði þarna mögulega lent illa í einhverjum tískusagnfræðingi.<a href="#_ftn1">[1]</a></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/959/1*pHuFPFD5ohrWvoh83QTTAQ.jpeg" /><figcaption><em>Í Bretlandi nota dómarar og lögmenn enn hárkollur í réttarsal.</em></figcaption></figure><p>Önnur toppástæða fyrir því að við verðum að kljúfa Þjóðkirkjuna frá ríkinu að mati Bibba hefði mögulega vakið athygli vísindamanna í stærra samfélagi. Þar nefnir hann að framgangur vísindanna síðustu áratugi þyki góð ástæða til að aðskilja ríki og kirkju, og „að í dag séum við búin að útskýra þetta helsta”. Jú, við vitum að regnbogar myndast við samspil ljóss og vatns, maðurinn er kominn af öpum og að heimurinn varð til í Miklahvelli. Engu að síður stöndum við í jafn miklu myrkri um tímann og alheiminn og forfeður okkar fyrir þúsundum ára. Undur sköpunarinnar eru mér jafn hulin og samtímamönnum Jesú, algerlega óháð því hvernig sú sköpun átti sér stað. Ekki veit ég hvað kom á undan Miklahvelli, og hvað kom á undan því sem kom á undan Miklahvelli. Heilabúið mitt myndi ekki ná utan um það. Kannski er það hluti „af þessu helsta”? Heimspeki síðustu alda hlýtur hér að falla um sjálfa sig sömuleiðis. „Þetta helsta” er komið á hreint og engin sérstök ástæða fyrir okkur að kafa eitthvað dýpra en það. Ef þetta er góð ástæða fyrir því að aðskilja ríki og kirkju, mætti ég þá heyra aðra verri? Bibbi átti ekki eftir að valda mér vonbrigðum.</p><p>Í lok pistls síns víkur Bibbi sér bleika fílnum í stofunni, stóra málinu sem enginn hefur þorað að taka á hingað til, um meinta tilvist Guðs. Í nokkur þúsund ár hafa menn leitað svara við þessari spurningu en ekki enn komist að almennilegri niðurstöðu. Hingað til. Bibbi flytur okkur þau válegu tíðindi að hann sé ekki til, enda hafi ekki séð neitt sem bendi til þess. Ég hef sagt það áður að saga vestrænnar menningar hefði kannski þróast öðruvísi ef Kant og Hegel hefðu lesið bakþanka Fréttablaðsins. Nú bæti ég við pistlum Bibba í Skálmöld. Líklega er þó jafn vitlaust að halda því fram að Guð sé til og að hann sé ekki til; og að rífast um slíkt sé álíka viturlegt og að smala köttum. En hver veit? Kannski líður upp sú stund að Broddi Broddason segi okkur í hádegisfréttum frá dauða Guðs. Hér fylgir framtíðarsýn frá fyrirmyndarríkinu Íslandi:</p><blockquote>„Guð er ekki til,” þetta segir bassaleikari Skálmaldar og starfsmaður á auglýsingastofu í Reykjavík. Það er ein af fimm góðum ástæðum fyrir því að skilja beri að ríki og kirkju,” heyrist í þuli hádegisfrétta úr viðtækjum landsmanna. Íbyggin húsmóðir í Grafarvoginum andvarpar. „Mig var búið að gruna þetta lengi,” segir hún, slekkur á útvarpstækinu og heldur loks áfram í amstri dagsins í guðlausum heimi. Heimsmyndin brotin og breytt.</blockquote><p>Þangað til við komumst á þetta vitsmunalega stig, mun maðurinn þó líklega alltaf finna leiðir til þess að ímynda sér Guð, í þessum heimi eða öðrum. Vísindin hafa einmitt ekki, þrátt fyrir meiningar Bibba, leyst trúarbrögðin af hólmi.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/500/1*7aUj3Q3erOIzvwCCmrFAhw.jpeg" /></figure><h4>Guð og pólítík</h4><p>Vel má vera að ritstjórn Stundarinnar eins og hún leggur sig sé hlynnt aðskilnaði ríkis og kirkju, en það ætti að ekki að hafa nein áhrif í þessu sambandi. Innihald pistilsins er með slíkum ólíkindum að í öðru umhverfi, í stærra málsvæði, myndi hann vinna slíkri baráttu ógagn. Ein aðalástæða þess er að Bibbi hrærir saman trúarbrögðum og pólitík í einn óskiljanlegan hrærigraut. Það er vissulega fátt sem bendir til þess að Guð sé til, en það breytir litlu um eðli <a href="https://www.stjornarradid.is/efst-a-baugi/frettir/stok-frett/1998/09/07/Samningur-islenska-rikisins-og-thjodkirkjunnar-um-fjarframlog/">kirkjujarðasamkomulagsins frá 1997</a>, samnings um eignaafhendingu kirkjunnar á kirkjujörðum á móti skuldbindingu ríkisins um að greiða laun presta, með fyrirvara um fækkun eða fjölgun á skráðum meðlimum þjóðkirkjunnar. Hugmyndin um Guð varpar upp spurningum um samband trúar og tilvistar, tilgangs og merkingar. Kirkjujarðasamkomulagið snýr að fjármálasambandi ríkisins við stofnun, trúfélag sem byggir jafnvel á einhverskonar hugmyndafræði.</p><p>Í eina skiptið sem Bibbi kemur raunverulega inn á þetta pólítíska samband, er þegar hann gerir fjáraustur kirkjunnar að umtalsefni sínu og launagreiðslur presta. Það sé fáránlegt að skattpeningar hans fari í ofurlaun fólks sem hann komi aldrei til með þiggja eina einustu þjónustu af. Góður punktur, prestar fá vel borgað og bendir Bibbi hér á að kjararáð þurfi að hugsa sinn gang. En kannski er röksemd Bibba hér til marks um eitthvað stærra; hvert og eitt okkar er neytandi — samkvæmt þessu sjónarhorni — og hið opinbera á að uppfylla þarfir okkar sem einstaklinga. Það er vissulega sjónarhorn að aðskilja eigi ríki frá kirkju af því Bibbi hefur ekki not fyrir hana, ekki frekar en ég hef mikil not fyrir Héðinsfjarðargöng.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/500/1*RFY6tXSWyZ-quGxQOTk37A.jpeg" /><figcaption>Kirkja sem lítur út eins og kjúklingur.</figcaption></figure><p>Það verður þó að teljast ólíklegt að starfsmenn kirkjunnar komi sér saman um kristilega launalækkun, ekki frekar en alþingismenn, þótt það væri vissulega glæsilegt PR múv. Eina dæmið um að slík launahækkun, sem er í litlum tengslum við launaþróun í landinu, hafi verið afþökkuð er þegar Guðni Th. Jóhannesson forseti gerði slíkt eins og frægt er orðið. Kannski gæti hann orðið næsti biskup? Verst að hann er fyrrverandi kaþólikki og sekúlar húmanisti. Verði kirkjujarðasamkomulagið ekki endurskoðað, er ólíklegt að Bibbi sofi rótt í bráð.</p><h4>PR skrifstofa kirkjunnar er lokuð í dag</h4><p>Stundin er einn mest lesni fréttavefur landsins og Bibbi einn af vinsælustu föstu pennunum þar. Leiða má að því líkum að Bibbi sé því einn af vinsælustu pistlahöfundum landsins og því má nefna að þegar þetta er skrifað hefur <em>Topp 5 ástæður fyrir því að verðum að kljúfa Þjóðkirkjuna frá ríkinu </em>verið deilt/lækað um 700 sinnum á Facebook.</p><p>Það sem Bibbi í Skálmöld segir á netinu hefur því talsverð áhrif, og því væru eðlileg viðbrögð fjölmiðla- og samskiptafulltrúa í flestum fyrirtækjum sem vegið væri að á opinberum vettvangi, að bregðast við með einhverjum hætti. En því er ekki að heilsa hjá kirkjunni. Hún lætur að sjálfsögðu ævintýralega lélegar <em>Topp 5 ástæður fyrir því að kljúfa eigi Þjóðkirkjuna frá ríkinu</em> sem vind um eyru þjóta, tekur ekki eftir þeim, lætur þær sig ekki varða. Á sama tíma undrast starfsfólk kirkjunnar vaxandi andúð fólks á þjóðkirkjunni, fjölgun úrsagna úr kirkjunni, og almennt skilningsleysi fólks á starfsemi kirkjunnar.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*NekjH-iOrX9tePDEUA4vKg.jpeg" /><figcaption>Sköpunarsaga fyrstu Mósebókar er að öllum líkindum samin í útlegð Í Ísraelslýðs í Babýlon á sjöttu öld fyrir Krist, og er náskyld babýlónsku sköpunarsögunni Enuma Elish. Huggunarljóð handa hrelldri þjóð.</figcaption></figure><p>Nú geri ég enga sérstaka kröfu til þeirra rúmlega 150 starfandi presta þjóðkirkjunnar að svara erindi Bibba sérstaklega, þeir hafa eflaust annað á sinni könnu — særa út drauga, þylja galdraþulur eða gera kraftaverk; eða aðra hluti sem fólk heldur að þeir séu að gera. Öðru máli gegnir kannski um yfirstjórn og skrifstofu kirkjunnar. Það væri áhugavert að heyra hvað biskupsritara finnst. Eða hvort verkefnisstjóri um fræðslumál gæti bent á það að það sé ekki kirkjunnar hlutverk að „frelsa fólk frá illum öndum”, ekki frekar en það sé hennar að túlka sköpunarsögu fyrstu Mósebókar bókstaflega. Sviðsstjóri lögfræðisviðs ætti að geta frætt okkur um á hverju formlegt samband ríkis og kirkju í dag byggir raunverulega á (reyndar er sáralítið í pistli Bibba sem tengist raunverulega sambandi ríkis og kirkju. Hann fjallar aðallega um verufræði og frumspeki). Hafa framkvæmdastjóri kirkjuráðs eða forseti Kirkjuþings einhverja skoðun á hugmyndum Bibba um hvers vegna aðskilja beri ríki og kirkju?</p><h4>Dónatistinn Bibbi og ófullkomnu prestarnir</h4><p>Það er svo einnig annað mál, og nokkuð kómískt, að þeir rúmlega 150 guðfræðingar sem eru á launaskrá kirkjunnar láti það óátalið þegar Bibbi í Skálmöld vekur upp aldagamlar deilur Dónatista og Ágústínusar kirkjuföður.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1000/1*Vxxzm2YHk23bUbGwl9GJug.jpeg" /><figcaption>Ágústínus og Bibbi eru ósammála um eitt og annað.</figcaption></figure><p>Bibbi varð fyrir vonbrigðum þegar hann komst að því að innan kirkjunnar kunni að leynast vont fólk; breyskir einstaklingar og „auðvelt [sé] að koma auga á stanslausa spillinguna og blinduna, heimtufrekjuna og ójöfnuðinn,” hafi maður augun opin. Í öðrum ríkisstofnunum eru eflaust drulluhalar sömuleiðis, en Bibba þykir þó sérstaklega vont að stofnunin „gefur sig út fyrir að standa fyrir öll þau prinsipp sem þau mölbrjóta síðan sjálf”. Vera má að Bibbi sé hér að vísa í kjarnaboðskap Nýja testamentisins, tvöfalda kærleiksboðorðið og skilyrðislausa ást mannsins á náunganum og allt það, réttlæti, frið og fleiri góðar perlur.</p><p>Dónatistar töldu á sama hátt og Bibbi að prestar kirkjunnar þyrftu að vera lastalausir í einu og öllu til þess að mega útdeila sakramentunum. Ágústínus gagnrýndi þessa afstöðu og benti á að náð Guðs veitist í gegnum sakramentin og hún komi frá Kristi sjálfum; gildi þeirra eru óháð þeirri aumu persónu sem veitir þau. Þau væru ekki háð eiginleikum prestsins (<em>ex opere operantis</em>), heldur verkinu sem unnið er að (<em>ex opere operato</em>). Kirkjan sé þannig samfélag syndara og dýrlinga; ekki byggð á heilagleika safnaðarins heldur á persónu Jesú Krists. Af sömu sökum hefur prestum stundum verið líkt við vegaskilti; þeir vísa leiðina en fara þangað ekki sjálfir. Líklega væru þeir meira sannfærandi ef þeir gerðu það undantekningarlaust, en að ætlast til þess að þeir séu ekki sama draslið og aðrir menn — sem halda framhjá, reykja og fara á Kaffibarinn — værum við líklega að ræna þá mennskunni og gera þá guðlega. Bibbi svarar því þó ekki hvort hann væri hlynntur hjónabandi ríkis og kirkju, ef krafa Dónatista hefði orðið ofan á og því erfitt að sjá hvernig þessi <em>topp ástæða</em> tengist sambandi ríkis og kirkju.</p><h4>Trúarbrögð og fjölmiðlar</h4><p>Pistill Bibba varpar sem fyrr ljósi á landlægt þekkingarleysi gagnvart huldustofnuninni Þjóðkirkjunni. Rótin að því þekkingarleysi kemur frá kirkjunni sjálfri. Einhvers staðar á leiðinni rofnuðu tengslin og slíkt tengslarof skilar sér í brotakenndri, handahófskenndri og yfirborðskenndri umfjöllun fjölmiðla; ekki aðeins um kirkjuna heldur um trúmál almennt. Á Íslandi snúast fréttir um trúmál nær eingöngu um það sem viðkemur fjármálum íslensku þjóðkirkjunnar, eða þegar biskup hennar missir eitthvað óheppilegt upp úr sér.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/650/1*sz5UlrR4zjvbZFjQk8rTmQ.jpeg" /><figcaption>Prestur að gera eitthvað skrýtið og óskiljanlegt.</figcaption></figure><p>Skyldi því kannski engan undra að fólk sem lesi þær fréttir fyllist andúð á stofnunni og kjósi heldur að láta andvirði sóknargjalda renna í björgunarsveitirnar, eins og ég hef heyrt fleiri en einn og fleiri en tvo segja frá. Kirkjan framkvæmir ekki hjartahnoð og leitar ekki að týndu fólki uppi á fjöllum. Hún gerir eitthvað allt annað. En ef hún getur ekki útskýrt það skilmerkilega fyrir söfnuði sínum, aukinheldur tekist hugmyndafræðilega á við hæfileikafólk á auglýsingastofum, er lítil furða að sóknarbörnum fækki og greiðsluseðlum sömuleiðis.</p><p>Í þessu samhengi má benda á að í flestum stærri fjölmiðlum út í hinum stóra heimi skipar tvíhliða umræða veigamikinn sess. Á langflestu stærstu bresku miðlunum, t.d. <em>BBC</em>, <em>The Times</em> og <em>The Independent</em> og <em>The Guardian</em> er trúmálaumræða fyrirferðamikil. Hið sama má segja um ríkismiðla í hinni guðlausu Skandinavíu. Sæi ég umfjöllun líka <a href="http://www.bbc.co.uk/guides/zcnm82p">þessari</a> á íslenskum miðli, um hvort veröldin væri friðsamari ef trúarbrögð væru ekki til, eða <a href="https://www.theguardian.com/commentisfree/2017/mar/15/hijab-ruling-muslim-women-religious-identity-european-court-of-justice-resistance">grein Iman Amrami</a> um hvernig ákvörðun Evrópudómstólsins að heimila vinnuveitendum að banna múslímskum konum að klæðast slæðu inni á vinnustað, hefur gert slæðuna að táknmynd andspyrnu og viðnáms við kúgun, myndi ég líklega sulla niður kaffinu mínu.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*EOaQpCzGYVLMQutGFGJ0Uw.jpeg" /></figure><p>Í heimi þar sem Donald Trump er forseti Bandaríkjanna og öfgahópar fremja hryðjuverk í nafni Guðs, er upplýst umræða um trúmál kannski ekki svo vitlaus. Trúarbrögð eru ennþá hreyfiaflið í lífi milljarða manna. Í bók sinni <em>Culture and the Death of God </em>frá árinu 2014 sýnir Terry Eagleton fram á þversögnina sem felst í því að þagga niður opna umræðu um trúmál:</p><blockquote>“Almost every cultural theorist today passes over in silence some of the most vital beliefs and activities of billions of ordinary men and women, simply because they happen not to be to their personal taste. Most of them are also ardent opponents of prejudice.”</blockquote><p>Því væri óskandi að geta lesið pistil eftir Bibba í Skálmöld, og aðra Bibba Íslands, sem mark væri takandi á og opnaði á alvörugefið samtal um mál sem fólk lætur sig greinilega varða, hvort sem það eru eilífðarmálin eða samband ríkis og kirkju, sem er allt annar hlutur. Samfélag sem setur trúmál út á jaðarinn er ekki líklegt til þess — og þess þá heldur ef sjálf íslenska þjóðkirkjan virðist engan áhuga hafa á slíku samtali.</p><p><a href="#_ftnref1">[1]</a> <em>Ég hef enga sérstaka þekkingu á seiglu hefðbundins klæðaburðar, en ég held að tískan hafi líka staðið tímans tönn meðal annarra ríkisstarfsmanna eins og hæstaréttadómara og sýslumanna. Í Bretlandi nota dómarar og lögmenn enn hárkollur í réttarsal. Hvíti læknasloppurinn, tákn hreinleika og vonar, er meira að segja orðinn tveggja alda gamall. Spurning um að henda í eitthvað update þar, kannski latex-heilgalla? Aukinheldur er krossinn líklega eitt lífsseigasta tákn tískusögunnar, en það er nú annað mál. Í framhjáhlaupi nefnir Bibbi að öllum leiðist í messu. Rótgróin fagufræði kann að vera djöfulli lífsseig, rétt eins og víkingametall. Svo er auðvitað til fólk sem fer í messu þótt þeim þyki það leiðinlegt, af öðrum ástæðum.</em></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=c6ac16f9b9fa" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>