<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Hakan Gökbayrak on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Hakan Gökbayrak on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@hakangokbayrak?source=rss-6fbbbfcf8303------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*XJ_bRD3T0onoCHchEsLrvw.jpeg</url>
            <title>Stories by Hakan Gökbayrak on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@hakangokbayrak?source=rss-6fbbbfcf8303------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Thu, 19 Nov 2026 19:39:22 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@hakangokbayrak/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Cevaplar Doğruydu, Soru Yanlıştı]]></title>
            <link>https://hakangokbayrak.medium.com/cevaplar-do%C4%9Fruydu-soru-yanl%C4%B1%C5%9Ft%C4%B1-256df7c3f06c?source=rss-6fbbbfcf8303------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/256df7c3f06c</guid>
            <category><![CDATA[psychology]]></category>
            <category><![CDATA[psikoloji]]></category>
            <category><![CDATA[kafka]]></category>
            <category><![CDATA[questions]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Hakan Gökbayrak]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 08 May 2026 12:40:54 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-05-08T12:40:54.855Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*dHFAjI20QXimuOg2t8JWxw.jpeg" /></figure><p>Gregor Samsa bir sabah uyandığında böceğe dönüşmüştü. Aklındaki ilk soru, “Şimdi kalksam trene yetişebilir miyim?” oldu.</p><h3>Alışkanlıklar ve Algoritma</h3><p>Kafka bu hikâyeyi 100 yıl önce yazdı. Gregor bir alışkanlığa teslim olmuştu. Böceğe dönüşse bile zihnindeki algoritma hâlâ trene yetişmesi gerektiğini söylüyordu. Biz de her sabah kalktığımızda aynısını yapıyoruz: hep aynı düşünceler, aynı algılar, aynı ego kalıpları.</p><p>Bir hafta boyunca şunu yapın: sabah kalktığınız andan itibaren düşüncelerinizi izleyin; bir önceki günle farklı olmadığını göreceksiniz.</p><p><strong>Peki gerçeği olduğu gibi görüp bu döngüden nasıl çıkacağız?</strong> İki şey önemli:</p><ol><li>Problemleri çarpıtmadan olduğu gibi tanımlamak.</li><li>Algoritmadan çıkabilmek için doğru soruları sormak.</li></ol><h3>Problemi Doğru Tanımlamak</h3><p>Nasreddin Hoca bir gün anahtarını kaybetmiş. Sokak lambasının altında aramaya başlamış. Yanına bir adam yaklaşıp ne aradığını sormuş.</p><blockquote>“Anahtarımı arıyorum,” demiş Hoca.</blockquote><blockquote>“Burada mı kaybettin?” diye sormuş adam.</blockquote><blockquote>“Hayır, ileride kaybettim,” demiş Hoca.</blockquote><blockquote>Adam şaşırmış: “Peki niçin burada arıyorsun?”</blockquote><blockquote>Hoca, “Orası çok karanlık,” demiş.</blockquote><p>Hepimiz zaman zaman bunu yaparız: asıl problem nerede olursa olsun, görmesi kolay olanın peşine düşeriz.</p><p><strong>Gregor Samsa</strong> böceğe dönüştüğünün farkındaydı ama bu gerçekle yüzleşmemek için saatlerce kendini oyaladı: tren saatiyle, ailesinin geçimini nasıl sağlayacağıyla, patronunun ne diyeceğiyle…</p><p>Çünkü gerçekle yüzleşmek zordur.</p><h3>Kendimize Söylediğimiz Yalanlar</h3><p>En büyük yalanları kendimize söyleriz.</p><ul><li>“Ben böyleyim, değişemem,” deriz; “Değişmenin bedelini ödemeye cesaretim yok,” diyemeyiz.</li><li>“Artık umurumda değil,” deriz; “Bu kadar umursamadığım şeyin karşılıksız kalmasına dayanamıyorum,” diyemeyiz.</li></ul><p>Yokmuş gibi yaparız ama duygularımız zihnimizde bir plak gibi dönüp dururlar. Dikkatimizi dağıtarak onlardan kurtulabileceğimizi zannederiz.</p><p>Gerçek problemlerimizle yüzleşebilmek için kendimize yalan söylemeyi bırakmalıyız. Bunu yapabilmek için korkusuz olmaya ihtiyacımız var. Korkusuz olabilmek için de kendimizle dost olmalıyız.</p><h3>Kendimizle Dost Olmak</h3><p>Zor zamanlarınızda hep yanınızda olan, hata yaptığınızda sizi yargılamayan ve hayatınızda sizi asla terk etmeyeceğini bildiğiniz biri var mı? Bu soruyu binlerce kişiye sormuşumdur. “Evet var, bu kişi kendimim,” diyen sadece bir iki kişi çıktı.</p><p>O kadar dost olmalıyız ki zihnimiz bizden hiçbir şey saklamasın. Kendimizi yargılamanın bir gelişim aracı olduğunu düşünüyoruz. Ben kendini acımasızca eleştirerek başarılı olan insanlar gördüm ama mutlu olabilen bir kişi bile tanımadım.</p><p>Zihnimizle dost olmaya iç konuşmalarımızı fark ederek başlayabiliriz. Kendimizle, en iyi arkadaşımızla konuşuyormuş gibi konuşuyor muyuz? İnsanın kendi zihniyle dostluğu hayatının en uzun arkadaşlığıdır. Bunu geliştirmek için kendimize sorabileceğimiz bazı güçlü sorular şunlar:</p><ol><li>Şu an gerçekten neye ihtiyacım var?</li><li>En sevdiğim arkadaşım benim yerimde olsaydı ona ne söylerdim?</li><li>Bu sesi içimde kim konuşuyor? Gerçekten ben mi, yoksa içselleştirdiğim bir başkasının sesi mi? Hayatımdaki önemli farkındalık anlarımdan birisi, içimde sürekli konuşan sesin babamın sesi olduğunu fark etmemdi.</li><li>Beş yaşındaki hâlim şu an yanımda olsaydı ona nasıl davranırdım? Şu an o çocuğa nasıl davranıyorum? Ben bunu unutmamak için çocukluk fotoğrafımı ve o yaşta çok sevdiğim bir oyuncağı hep gözümün önünde tutarım. Bana kendime her zaman iyi davranmam gerektiğini hatırlatırlar.</li><li>Şu an neyi yargılıyorum? Bu yargı beni neyden koruyor? Beni neye kapatıyor?</li><li>Hangi konuda henüz kendimi affedemedim? O affedemediğim şey bana ne öğretti? Ben de yıllarca kendimi affedemediğim bir kararım vardı. Bir gün anladım: o zamanki hâlim başka türlüsünü bilmiyordu. Pişmanlıkla barışmak dostluğun en sessiz biçimidir. Geçmişteki hâlimize “Elinden gelen buydu,” diyebilir miyiz?</li></ol><h3>Doğru Soruları Sormak</h3><p>Ancak cevapları duymaya cesaretimiz varsa doğru soruları sorarız. Yoksa zihnimiz soruları çarpıtır; aynı Gregor Samsa’nın yaptığı gibi.</p><p>Yıllar önce çalıştığım kurumda bunu ben de yapmıştım. “Niçin işimde mutlu değilim?” diye soruyordum. Bu soruya birçok mantıklı cevabım vardı: patronumla ilgili, çalıştığım kurumda yaşanan değişimlerle ilgili, benim verdiğim hatalı kararlarla ilgili…</p><p>Cevaplar doğruydu, ama soru yanlıştı. Çünkü bütün cevaplar kendimi ve başkalarını suçlamaya doğru açılıyordu.</p><p>Doğru soru şuydu: “Bu şikayetin arkasında neyle yüzleşmekten kaçıyorum?”</p><p>Cevap acıydı; güvenli alandan çıkıp belirsizliğe adım atmaktan korkuyordum. “İşimde mutsuzum” demek ve birilerini suçlamak, bu korkuyla yüzleşmekten daha kolaydı.</p><p>Peki nasıl <strong>doğru soruları</strong> soracağız? Keşke hazır bir formülü olsaydı. Ama yok. Yine de söylenebilecek bir şeyler var. İlki, sorduğumuz kelimenin kendisi.</p><h3>Niçin’den Ne’ye Geçiş</h3><p><strong>Niçin</strong> sorusu bir hikâye ve suçlu arar: “Çocukluğumda yaşadığım travma yüzünden böyleyim”, “Annem babam nedeniyle böyleyim” gibi.</p><p><strong>Ne</strong> sorusu ise olanı olduğu gibi görmeye çalışır. Bizi geçmişe ya da geleceğe değil, şimdiki zamana davet eder.</p><blockquote>Niçin sorusu bizi deneyimden uzaklaştırıp bunun hakkında konuşmaya iterken, ne sorusu bizi deneyimin kalbine doğru taşır.</blockquote><p>Örneğin:</p><ul><li>Bu mutsuzluk bana <strong>ne</strong> anlatmaya çalışıyor?</li><li>Bu mutsuzlukla kaldığımda bedenimde <strong>ne</strong> oluyor?</li></ul><p><strong>Ne</strong> sorusu bizi cevap aramaktan anlamaya doğru taşır.</p><h3>Sorunun Kendisini Sorgulayan Sorular</h3><p>Her sorunun arkasında bir niyet vardır. Onu görmek için:</p><ul><li>Bu soruyu soran kim? Ben mi, yoksa kültürel koşullanmışlıklarım mı?</li><li>Cevabın ne olmasını umuyorum?</li><li>Cevabın ne olmasından korkuyorum?</li></ul><p>Örneğin <strong>Gregor Samsa</strong>, “Niçin böceğe dönüştüm?” yerine şunu sorabilir: “Böceğe dönüşmeden nasıl bir hayat yaşıyordum ki bu dönüşüm gerçekleşti?”</p><p>“Niçin”, asıl yüzleşmemiz gerekeni görmemek için arkasına saklandığımız siperdir. Doğru soru “Suçlu kim?” değil, “Bu siper olmasaydı neyle yüzleşmek zorunda kalırdım?” olmalı.</p><h3>Tekrar Eden Örüntüyü Gösteren Sorular</h3><p>Bazen mesele tek bir soru değil, hayatımızda tekrar edip duran örüntüdür.</p><p>Tek bir konu hakkındaki niçinler kısırdır. Ama şartlar değiştiğinde, “Burada kendini tekrar eden <strong>ne</strong> var?” sorusu farklı bir kapı açar.</p><p>Bir adam köyünden ayrılıp başka bir köye yerleşmek üzere yola çıkmış. Yolda yaşlı bir bilgeye rastlamış.</p><blockquote>“Bilge dede, ben şu köye taşınıyorum. Sen oraları bilir misin?”</blockquote><blockquote>“Evet, ben orada yaşıyorum. Söyle bakalım, geldiğin köyün insanları nasıldı?”</blockquote><blockquote>“Çok kötüydü. Birbirinin kuyusunu kazarlardı, dedikodu yaparlardı, durmadan aldatırlardı.”</blockquote><blockquote>“Gideceğin köyün insanları da aynısı. Yolun açık olsun.”</blockquote><p>Adam yoluna devam etmiş. Bir süre sonra başka bir yolcu aynı yere varmış. O da bilgeye sormuş:</p><blockquote>“Bilge dede, ben şu köye taşınıyorum. Oranın insanları nasıldır?”</blockquote><blockquote>“Sen geldiğin köyün insanlarını nasıl bulurdun?”</blockquote><blockquote>“İyi insanlardı. Birbirini kollarlardı, sözlerinde dururlardı, dost canlısıydılar.”</blockquote><blockquote>“Gideceğin köyün insanları da aynısı. Hayırlı yolculuklar.”</blockquote><p>Yakındaki bir başkası bunu duyup şaşırmış: “Aynı soruya nasıl bu kadar farklı cevap verdin?”</p><p>Bilge gülümsemiş: “İnsan nereye giderse kendini götürür. Gördüğümüz dünya, taşıdığımız dünyadır.”</p><p>Patron değişti, kurum değişti, iş arkadaşlarım değişti; ama aynı huzursuzluk peşimden gelmeye devam ediyor. Demek ki mesele dışarıda değil. Ben kendi köyümü taşıyorum.</p><blockquote>“Hiçbir şey, bize öğretmesi gerekeni öğretmeden gitmez.”</blockquote><blockquote>— Pema Chödrön</blockquote><h3>Cevabı Olmayan, Belki de Ömür Boyu Taşıyacağımız Sorular</h3><p>Bazı sorular bir günde cevap bulmaz. Bazıları hiç bulmaz. Bunlarla ne yapacağımıza dair çok sevdiğim bir paragraf vardır:</p><blockquote>Sevgili bayım, sizden kalbinizdeki çözümlenmemiş her şeye karşı sabırlı olmanızı ve soruların kendisini kilitli odalar ve çok yabancı dilde yazılmış kitaplar gibi sevmeye çalışmanızı elimden geldiğince rica ediyorum.</blockquote><blockquote>Şimdi size verilmeyecek cevapları aramayın. Çünkü onları yaşayamazsınız. Mesele her şeyi yaşamaktır. Şimdi soruları yaşayın. Belki o zaman yavaş yavaş, fark etmeden, uzak bir günde cevabın içinde yaşamış olursunuz.</blockquote><p><em>Rilke, Genç Bir Şaire Mektuplar’dan.</em></p><p>İyi bir soru sadece doğru cevapları aramaz; mevcut cevapları sorgular. Sorduğumuz soruya hemen cevap alamamak, onun iyi bir soru olduğunun işaretidir.</p><p>Bir pratik: kağıt kalem alın, hayatınızda yolunda gitmeyen bir alanı yazın. Yazarken kendinizi ya da başkasını suçlayan cümleler çıkarsa silin; mesele suçlu bulmak değil, problemi olduğu gibi görmek. Sonra bu problem üzerine sorular sorun. Mükemmel olmalarını beklemeyin; aklınıza geldikleri gibi yazın. İçlerinden kalbinizde bir titreşim uyandıran bir tanesi varsa, ona bir işaret koyun. Cevap aramadan, bir süre o soruyla kalın.</p><p>Gregor o sabah “Trene yetişebilir miyim?” diye sordu. Bizim soracağımız başka bir şey olmalı.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=256df7c3f06c" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Beklentiler Niçin Bizi Esir Alıyor? Nasıl Kurtuluruz?]]></title>
            <link>https://hakangokbayrak.medium.com/beklentiler-ni%C3%A7in-bizi-esir-al%C4%B1yor-nas%C4%B1l-kurtuluruz-84de2e8e2087?source=rss-6fbbbfcf8303------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/84de2e8e2087</guid>
            <category><![CDATA[hedef]]></category>
            <category><![CDATA[yaşam]]></category>
            <category><![CDATA[motivasyon]]></category>
            <category><![CDATA[beklentiler]]></category>
            <category><![CDATA[farkındalık]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Hakan Gökbayrak]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 25 Sep 2024 10:46:58 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-09-27T12:54:07.958Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*hBrAhrDJGkhwT9V2Dv8dvA.jpeg" /></figure><p>Eğer gerçekten <strong>mutsuz</strong> bir insana dönüşmek istiyorsanız, bunun en garanti yolu <strong>beklentilere sıkı sıkıya tutunmaktır</strong>. Bunu size hayatımdan aldığım sayısız dersle söyleyebilirim.</p><p>Hayatımda yaşadığım en derin hayal kırıklıkları, en büyük mutsuzluklar hep beklentilerimden kaynaklandı.<br>Olmak istediğim insan, mesleğimde gelmek istediğim yer, ilişkilerim ve kişisel gelişimim… Hepsi bilinçsizce şekillenen beklentilerim tarafından yönetildiğinde beni içsel bir boşluğa sürükledi.</p><p>Peki ya siz?<br>Sizin hayatınızı farkında olmadan kontrol eden hangi beklentiler var?<br>Ve en önemlisi, bu beklentiler size ne kadar mutluluk getirdi?</p><h4>Beklentiler ve Hedefler: Gerçek Fark Nedir?</h4><p><strong>Şu soruyu sorabilirsiniz:</strong> <em>Gelecek için hedeflerimiz ve planlarımız olmayacak mı?</em><br>Elbette olacak. Ancak burada kritik bir fark var. Ben kendi zihnimde <strong>beklenti</strong> ve <strong>hedef</strong>i birbirinden şöyle ayırıyorum.</p><h4>Beklentiler Nedir?</h4><ul><li><strong>Beklentiler</strong>, zihnimizde kurguladığımız, bir olayın, bir kişinin ya da geleceğin belirli bir şekilde gelişeceğine dair senaryolardır.</li><li><strong>Sonuç odaklıdırlar</strong>. Beklentiler yalnızca nihai sonuca kilitlenir, süreci göz ardı eder.</li><li><strong>Katıdırlar</strong>. Esnekliğe izin vermezler; ya olur ya da olmaz.</li><li><strong>Dış koşullara bağımlıdırlar</strong>. Bizi kontrol edemediğimiz olayların ve kişilerin eline bırakırlar.</li><li><strong>Suçlama eğilimi yaratır</strong>. Beklentiler gerçekleşmediğinde genellikle dış koşulları ya da başkalarını suçlarız.</li></ul><h4>Sağlıklı Bir Hedef Nasıl Olmalı?</h4><ul><li><strong>Hedefler</strong>, gelecekte başarmak istediğimiz şeyler için şu an elimizden gelenin en iyisini yapmaya odaklanır.</li><li><strong>Süreç odaklıdırlar</strong>. Hedeflere ulaşma yolculuğu, sonuca ulaşmak kadar kıymetlidir.</li><li><strong>Esnektirler</strong>. Beklentiler gibi katı değillerdir; gerektiğinde değişime açık kalırlar.</li><li><strong>Kendimizi ya da başkalarını suçlamayız</strong>. Hedeflerimize ulaşamazsak, bunu bir hata olarak değil, ders çıkarmamız gereken bir deneyim olarak görürüz.</li></ul><h4>Beklentiler Bizi Kaygılandırırken, Hedefler Bizi “Şimdi”ye Davet Eder</h4><p><strong>Beklentiler</strong> zihnimizi hırsla ve kaygıyla doldurur; bizi hep sonuçlara odaklandırarak “şimdi”den koparır.<br><strong>Hedefler</strong> ise tam tersine, bizi mevcut ana getirir, her adımı değerlendiririz.</p><p>Bu iki kavram arasındaki temel farkı belirleyen şey ise <strong>niyetlerimizdir</strong>. Bu nedenle, gerçek niyetlerimizin farkında olmak, beklentilere esir <strong>olmaktan</strong> kurtulmanın ilk anahtarıdır.</p><h4>Beklentiler Bizi Esneklikten Uzaklaştırır</h4><p><strong>Beklenti</strong>, zihinsel bir tutunmadır. Bir duruma, kişiye ya da sonuca sıkı sıkıya sarıldığımızda, bu tutunma zamanla katılaşır ve bizi esneklikten uzaklaştırır.<br>Koşullar değişse bile beklentilerimizden vazgeçemeyiz; bu da bizi uyum sağlayamayan bireyler haline getirir.</p><p>Beklentilerimiz arttıkça, zihnimiz daha katı bir yapıya bürünür ve değişime karşı direnç gösterir.<br>Bu katılık, hayatın akışına karşı koymamıza neden olur. Değişen koşullara uyum sağlamak yerine, her ne pahasına olursa olsun beklentilerimize ulaşmaya çalışırız.</p><p>Esneklikten uzaklaştıkça, kontrolü kaybeder ve içsel huzursuzlukla baş başa kalırız.</p><h4>Beklentiler Yüzünden Hayatın Rüzgârlarıyla Savrulmak</h4><p>Sürekli başarı, övgü, kazanç ya da haz beklentisi, bizi belirsizlikten korkan bireyler haline getirir.<br>Her zaman kazanan, eleştirilmeyen ve acı çekmeyen bir kişi olma arzusu, hayatın doğal iniş çıkışlarını kabul edemememize yol açar. Bu da bizi içsel bir dengesizlik içine sürükler.</p><p><strong>Hayatın getirdiği belirsizliklere direnmek</strong>, tıpkı bir gemiyi açık denizde sabit tutmaya çalışmak gibidir.<br>Gemiyi kıpırdamadan tutmak mümkün değildir; rüzgârlar ve dalgalar karşısında savruluruz.<br>Beklentiler de aynı şekilde bizi kontrolümüz dışındaki olaylara karşı savunmasız kılar ve hayatın akışına uyum sağlamamızı engeller.</p><h4>Kendimizi Başkaları ile Karşılaştırmak ve Kıskançlığın Doğması</h4><p><strong>Beklentiler</strong>, başkalarıyla kendimizi karşılaştırdığımızda daha da güçlenir.<br>Sosyal medyada gördüğümüz başarılar, ilişkiler ya da yaşam tarzları, kendimize dair gerçekçi olmayan beklentiler yaratmamıza neden olur. Kendi yolumuzu ve gelişimimizi sorgulamaya başlarız.</p><p>Bu kıyaslama, zamanla <strong>kıskançlığı</strong> doğurur.<br>Başkalarının sahip olduğu şeylere ulaşma isteği bizi içsel bir yarışa sokar. Kıskançlık arttıkça, daha fazla beklenti yaratır ve bu döngü hem tatminsizlik hem de yetersizlik hissiyle sonuçlanır.<br>Kendimizi başkalarına göre değerlendirirken, özgün yolumuzu kaybederiz.</p><h4>Beklentiler İlişkilerimizi Bozar</h4><p>Başkalarından <strong>beklentiler</strong> geliştirmek, onların davranışları üzerinde kontrol sahibi olma yanılgısına yol açar.<br>Ancak kimseyi kendi isteklerimize göre değiştiremeyiz.<br>Başkalarından belirli tepkiler veya davranışlar beklemek, kaçınılmaz olarak hayal kırıklığı ve öfkeye neden olur.</p><p>Bu durum, ilişkilerde güvensizlik ve yanlış anlamalara yol açar.<br>Diğer kişiyi değiştirme beklentisi, sağlıklı iletişimi engeller.<br><strong>Beklentilerin kontrol edilemez olması</strong>, ilişkilerin temelindeki güveni ve anlayışı zedeler. Karşılıklı anlayış ve kabul, ilişkilere huzur getirirken, beklentiler bu dengeyi bozar.</p><h4>Sürekli Olarak Kendimizi Eleştiririz</h4><p>En büyük beklentiler ise kendimize yönelik olanlardır.<br>Daha iyi bir ebeveyn, başarılı bir çalışan, mükemmel bir eş ya da sürekli gelişen bir birey olma beklentisi, üzerimizde yoğun bir baskı yaratır.<br>Bu beklentiler, bazı durumlarda kontrolümüz dışında olan durumlara dayanır; fakat biz tüm sorumluluğu kendimize yükleriz.</p><p>İstediğimiz şeyler gerçekleşmediğinde, hayal kırıklığı ve öfkeyi kendimize yönlendiririz.<br>Sürekli olarak yeterli olmadığımızı hissetmek, içsel bir huzursuzluk yaratır. Aslında, belki de her şey yolundadır, fakat yarattığımız bu beklentiler, <strong>gerçek huzuru</strong> görmemizi engeller.</p><h4>Beklentiler Olmadan Kendimizi Nasıl Geliştireceğiz ve Motive Edeceğiz?</h4><p>Çoğu insan, <strong>beklentilerin motivasyon kaynağı olduğunu</strong> düşünür. Oysa gerçek motivasyon, <strong>beklentilerden</strong> değil, <strong>anı kabul etmekten</strong> ve elimizden gelenin en iyisini yapmaktan gelir.<br>Beklentiler, genellikle toplumsal ve kültürel şartlanmalardan kaynaklanır ve farkında olmadan bizi istemediğimiz şeylerin peşine sürükler.</p><p><strong>Beklentilerden kurtulduğumuzda</strong>, neyi gerçekten istediğimizi daha net görebiliriz.<br>İçsel tatmin, sadece sonuçlara odaklanmaktan değil, <strong>sürecin kendisini kabullenmekten</strong> gelir. Bu farkındalık, bizi daha anlamlı ve gerçek isteklerimizin peşinde koşmaya yönlendirir.<br><strong>Gerçek gelişim</strong>, beklentilerden bağımsız olarak, içsel bir süreçtir.</p><h4>Beklentisiz Olma Beklentisi de Bir Beklentidir</h4><p><strong>Beklentilerden kurtulmanın</strong>, bazen kendisi bir beklenti haline gelebilir.<br>“Beklentisiz olmalıyım” düşüncesi bile bir baskıya dönüşebilir.<br>Bu süreçte farkına varmadan yeni bir beklenti yaratırız ve böylece kendimizle çelişen bir döngüye gireriz.</p><p>Bu durumda yapılması gereken, <strong>beklentilerimizi yok etmeye çalışmak yerine, onları fark etmektir</strong>.<br>Beklentilerin nereden doğduğunu, hangi arzulara ya da korkulara dayandığını anlamak önemlidir.<br>Eğer bu süreci düzenli olarak gözlemler ve <strong>beklentisiz olma</strong> baskısına kapılmadan yaşarsak, zamanla beklentiler kendiliğinden azalır ve içsel bir özgürlük doğar.</p><h4>Beklentilerinizin Farkına Varın ve Küçük Değişimlerle Başlayın</h4><p><strong>Mutsuzluklarımızın çoğu</strong>, farkında olmadığımız beklentilerimizden kaynaklanıyor.<br><strong>Beklentilerinizin farkında olmak</strong>, bu döngüyü kırmanın ilk adımı olabilir.<br>Ben de bu yolculukta çok şey öğrendim ve sizinle değerli hocam <strong>Ufuk Çakmakcı</strong>’dan öğrendiğim, biraz değiştirerek bizzat uyguladığım egzersizi paylaşmak istiyorum. <a href="https://1drv.ms/x/s!AqsIZuosMz95gcgd5PMzmwr0JYTk_g?e=flPGZ8">Bu linkte</a>n ulaşabilirsiniz. Bu çalışma, beklentilerinizin ne kadar derinlere işlediğini fark etmenize ve onları anlamlandırmanıza yardımcı olabilir.</p><h3>Eğer kendinizle daha derin bir bağlantı kurmak istiyorsanız, bu adımları deneyebilirsiniz:</h3><ol><li><strong>Beklentilerinizi fark edin.</strong><br>Kendinizden başlayarak, hayatınızdaki kişilere ve alanlara dair beklentileriniz üzerine düşünmek faydalı olabilir.<br>Bu, kendiniz, ilişkileriniz, iş hayatınız ya da kişisel gelişimle ilgili olabilir. İlk başta farkında olmasanız bile, zamanla belirginleşebilir.</li><li><strong>Önyargısız yaklaşın.</strong><br>Beklentilerinizin olmadığını düşündüğünüz yerlerde bile durup biraz zaman ayırın.<br>Yakın ilişkileriniz, zaman ve emek harcadığınız alanlar da dikkate alınmalı.<br>Kendinize karşı dürüst olmak, yeni farkındalıklar kazanmanıza yardımcı olabilir.</li><li><strong>Derinlemesine düşünün.</strong><br>Beklentilerinizin netleşmesine izin verin. Her alan veya kişi için beklentilerinizi yazın.<br>Bu beklentilerin arkasına saklanmış gizli niyetler olabilir, onları açığa çıkarın.</li><li><strong>Yargılamadan fark edin.</strong><br>Çalışmayı yaparken kendinizi ya da başkalarını yargılamayın.<br>Sadece farkında olun. Farkındalık, özgürlüğün anahtarıdır.</li><li><strong>Adım atın.</strong><br>Beklentilerle ilgili hemen atabileceğiniz adımlar varsa, bu adımları atmayı düşünün.<br>Bazen küçük bir hareket büyük bir rahatlama getirebilir.</li><li><strong>Kontrolün sizde olmadığını kabul edin.</strong><br>Çoğu beklentinin sizin kontrolünüzde olmadığını fark edeceksiniz.<br>Bu farkındalıkla birlikte, bu beklentileri bırakmayı deneyin.</li><li><strong>Sabırlı olun.</strong><br>Beklentilerinizi hemen bırakmak mümkün olmayabilir. Bu bir süreçtir.<br>Yavaş yavaş, farkındalıkla ilerlediğinizde her şey değişmeye başlayacak.</li><li><strong>Gerçekçi olun.</strong><br>Bazı beklentileri tamamen bırakmak gerçekçi olmayabilir, ancak onları azaltmak mümkündür.<br>Şiddetini azaltmaya odaklanın.</li><li><strong>Duygularınızı gözlemleyin.</strong><br>Beklentilerinizin sizde yarattığı kaygı, endişe ve korkulara dikkat edin.<br>Bu duyguları bastırmak yerine farkında olun ve gözlemleyin.</li></ol><p>Bu egzersizi yapmak, hayatınızda küçük ama anlamlı bir değişimin ilk adımı olabilir.<br>Bu adımları denemek, farkındalığınızı artırmanıza ve beklentileriniz üzerinde daha fazla düşünmenize yardımcı olabilir.<br>Ben de bu süreçte kendi farkındalığımı artırmak için bu yöntemi kullandım ve sizin de faydalanabileceğinizi umuyorum.<br>Size destek olması için hazırladığım dökümanı indirip kendi temponuzda bu çalışmayı yapabilirsiniz.<br><strong>Umarım, size de bir fark yaratır.</strong></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=84de2e8e2087" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Büyük hayat değişiklikleri beklemek yerine içsel neşeyi şimdi nasıl uyandırabiliriz?]]></title>
            <link>https://hakangokbayrak.medium.com/b%C3%BCy%C3%BCk-hayat-de%C4%9Fi%C5%9Fiklikleri-beklemek-yerine-i%C3%A7sel-ne%C5%9Feyi-%C5%9Fimdi-nas%C4%B1l-uyand%C4%B1rabiliriz-5c5516f81526?source=rss-6fbbbfcf8303------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/5c5516f81526</guid>
            <category><![CDATA[neşe]]></category>
            <category><![CDATA[farkındalık]]></category>
            <category><![CDATA[inner-peace]]></category>
            <category><![CDATA[happiness]]></category>
            <category><![CDATA[mindfulness]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Hakan Gökbayrak]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 27 Aug 2024 14:06:23 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-09-17T09:38:26.507Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>Şu an her yolunda olmasa bile…</h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*JJyA5JOHeujsOCe1o3omww.jpeg" /></figure><p>Bir zamanlar iflah olmaz bir karamsardım.</p><p>Sürekli olumsuz şeyler düşünürdüm. Düşündüğüm olumsuz şeyler genellikle başıma gelirdi.</p><p>Mutlu ve halinden memnun bir insan olmak benim için hep gelecekte başarılacak hedeflere ve başıma gelecek olumlu şeylere endeksli bir durumdu.</p><p>Her şey kötüye gittiğinde bile, neşe ve huzurumuzun aslında yaşadıklarımızla değil, zihnimizin durumuyla ilgili olduğunu keşfettim. Zihnimizi nasıl yönettiğimiz, içsel dünyamızı nasıl şekillendirdiğimizdir.</p><p>Bu anlayışlar, ‘pozitif düşün’ ve ‘kafana takma’ gibi yüzeysel önerilerden çok daha fazlasını ifade eder. Ayrıca problemlerimizi göz ardı etmeyi gerektirmez. Tam aksine bu anlayış, problemlerimizle yüzleşmeyi kolaylaştırır. Bizi problem odaklı bir insan olmaktan çıkartıp çözüm odaklı bir insana dönüştürür.</p><p>İçsel neşe kavramı üzerine konuşurken, bazılarımız şu soruyu sorabilir: “Ülkenin bu durumda olduğu, küçük çocukların öldüğü bir dünyada nasıl içsel neşeden bahsedebiliriz?” Bu tür argümanlar haklı bir duyarlılığı yansıtsa da, burada önemli bir noktanın altını çizmek gerekir: Karamsar, kaygılı ve umutsuz bir halde olmamızın ne ülkeye ne de zor durumda olan insanlara bir faydası var. Kendi içsel dengesini bulamamış bir insanın, çevresine veya dünyaya gerçek anlamda yardımcı olması oldukça zor.</p><p>Bu yazıda içsel neşeyi uyandırma yolculuğunda işinize yarayabileceğini düşündüğüm deneyimlerimi paylaşacağım.</p><p><strong>İçsel Neşe Dukkha’yı Kabul Etmekle Başlıyor</strong><br>Pali dilinde dukkha acı anlamına geliyor. Bir başka anlamı ise tatminin olmaması demek. Buddha’nın öğretisinin ilk adımı da bununla başlıyor:</p><p>Dünyevi yaşamda sürekli bir tatmin hissi yakalamak genellikle elde edilemez; gerçek huzur ve tatmin, yalnızca derin bir içsel farkındalıkla mümkün olur.</p><p>Öğreti bu acıyı nasıl sonlandırabileceğimizi bize net bir yol vererek anlatıyor.</p><p>Oldukça paradoksal ancak içsel neşeyi uyandırmak öncelikle acı veya tatmin olamama gerçeğini tam olarak kabul edebilmekle başlıyor.</p><p>Bunun anlamı hayat acıdan ibaret demek değil ancak hayatımızda biz kabul etsek de etmesek de acı ile karşılaşacağız anlamına gelir.</p><p>Evlensek de, boşansak da; istediğimiz işi veya terfiyi elde etsek de, elde etmesek de; çocuğumuz olsa da, olmasa da; hayalini kurduğumuz arabayı veya evi alsak da, almasak da kalıcı bir tatmin duygusuna ulaşamayabiliriz. Ancak bu, hayatta istediğimiz şeylerin peşinden koşmamamız gerektiği anlamına gelmez. Asıl mesele, mutluluğumuzu ve memnuniyetimizi bu şeylere bağlamamak olmalıdır</p><p>İşte içsel neşeyi uyandırmanın ilk adımı bu: Dukkha gerçeğini bütün kalbimizle kabul etmek. Dış koşullara bağlı kalmadan memnun edilebilir bir zihin ve kalp yaratmaya net bir şekilde kararlı olmak</p><p><strong>Evet düşüncelerimiz bizim kontrolümüzde değil ama…</strong><br>İlk adımı attık ve net bir şekilde karar verdik. Önümüze şu problem çıkacak: Biz dış koşullara bağımlı olmayan bir zihin yaratmaya çalışsak da düşüncelerimiz buna izin vermeyecek. Düşüncelerimiz otomatik bir şekilde geçmişte yaptıklarımızdan pişmanlık ve üzüntü, gelecekle ilgili de kaygılar üretmeye devam edecek. Olumsuzu büyütecek. Bütün bu düşünceler de hayatımızda gerçekliğimizi yaratacak.</p><p><strong><em>Peki bu engeli nasıl aşacağız?</em></strong></p><p>Yirmili yaşlarımın başında Ankara’da üniversitede okuyordum. Bir dersten geçemediğim için okuldan atılmıştım. Ailem ve arkadaşlarım ile aram iyi değildi. Hayatımdaki hemen her şey berbat gidiyordu.</p><p>Sahafları gezerken bir kitap gördüm: %100 Düşünce Gücü. Eve gidip hemen okudum ve ilk o zaman kendi düşüncelerim ile kendi gerçekliğimi yarattığımı fark ettim.</p><p>Yine kitaptan düşüncelerimizin doğmasının benim kontrolümde olmadığını ancak düşüncelerimi düşünmeye devam etmek zorunda olmadığımı fark ettim.</p><p>Her seferinde beni kaygılı ve endişeli bir insan yapma dışında bir işe yaramayan düşüncelerimi fark edip durdurmaya niyet ettim. Bunu da belirli ölçüde yapabilmeye başladım.</p><p><strong>Meditasyonun İçsel Neşe ile İlişkisi (meditasyon yapmayı sevmeseniz de)</strong><br>Düşüncelerimizin ne kadar önemli olduğunun ve içsel neşenin oluşumunda temel rol oynadığını fark ettik. Düşüncelerimizi düşünmek zorunda olmadığımızı da fark ettik, bunu da hayatımızda uygulamaya başladık.</p><p>Şimdi başka bir problem ile karşı karşıyayız. Zihnimizin bir türlü şimdiki zamanda kalamayacak. Alışkanlıkları o kadar güçlü ki, geçmiş ve gelecekte gezinmeye devam edecek.</p><p>Zihnimizi şimdiki zamanda tutabilmenin bir yolunu bulmamız gerekiyor.</p><p>Meditasyonu işte hayatımdaki her şeyin kötü gittiği bu dönemde öğrendim. 36 seneden beri de yapmaya devam ediyorum.</p><p>Meditasyon farkındalığımı ve konsantrasyon gücümü arttırdı. Artık zihnimi daha kolay kontrol edebiliyordum. Bir düşünce geldiğinde o düşünceye kapılıp gitme sıklığım azaldı.</p><p><strong>Gerçek Neşeyi Bulma Yolculuğu</strong><br>O dönemde meditasyon ve düşüncelerimi düşünmeme pratiği hemen etkisini gösterdi. Sınava girip okula geri döndüm, sosyal hayatım iyileşti. Sağlığım daha iyi oldu, fiziksel ve zihinsel olarak kendimi çok daha iyi hissetmeye başladım. İş buldum. Spor yapmaya başladım.</p><p>Burada bir yanlış anlamaya sebebiyet vermek istemem. Karamsar bir insandan tamamı ile neşeli bir insana dönüştüm diyemem. Hayatımın farklı evrelerinde eski zihinsel ve beni karamsarlığa iten alışkanlıkların tekrar ortaya çıkma eğiliminde oldu. Ancak hiçbir zaman beni %100 ele geçiremedi.</p><p>Bu muhtemelen ömür boyu sürecek bir içsel neşe yolculuğu. Bu yolculukta keşfettiğim şu ki; neşe, düşündüğümüz kadar uzakta değil, tam da şu anki zihin durumumuzda gizli. İçsel neşeyi uyandırma, büyük başarılar veya dışsal onaylar beklemek yerine, zihnimizi bilinçli olarak yönetmekle mümkün.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=5c5516f81526" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Kariyer Kararınız Konusunda Pişmanlık Duyuyorsanız Bu Yazıyı Okuyun]]></title>
            <link>https://hakangokbayrak.medium.com/kariyer-karar%C4%B1n%C4%B1z-konusunda-pi%C5%9Fmanl%C4%B1k-duyuyorsan%C4%B1z-bu-yaz%C4%B1y%C4%B1-okuyun-a307c20e3138?source=rss-6fbbbfcf8303------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/a307c20e3138</guid>
            <category><![CDATA[kariyer]]></category>
            <category><![CDATA[i̇ş-hayatı]]></category>
            <category><![CDATA[pişmanlık]]></category>
            <category><![CDATA[stress]]></category>
            <category><![CDATA[karar]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Hakan Gökbayrak]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 05 Jul 2021 04:02:45 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-07-05T04:02:45.064Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Bir arkadaş bana mesaj atmış. Hayatındaki 3 büyük pişmanlığından birisinin uzun yıllardan beri çalıştığı kurumda, işe başlama kararını vermek olduğunu yazmış. Ayrıca işyerindeki adaletsizliklerin artık dayanılmaz boyuta geldiğinden, etik olmayan şeyler yapıldığından bahsetmiş. Kendisinin hak ettiği halde bir üst göreve atanmadığını, hakkını aradığında da mobbing’e maruz kaldığını söylemiş.</p><p>Dost Can Deniz bir yazısında pişmanlık konusunda şunları söylüyor:<em>”Arzu ve beklentilerimize ulaşamamamızın nedenlerini de yanlış değerlendiriyoruz. Ulaşmaya çalıştığımız sonuçlar çoğu bizim kontrolümüzün tamamen dışında birçok koşula bağlı olsa da kendimizi suçluyor ve pişmanlık duyuyoruz. Gelecekteki sonuçları kontrol etmeye yönelik arzumuz ve bu sonuçların kontrol edilemez birçok koşula bağlı olduğu gerçeği, bizim hiçbir zaman geçmeyen ve devamlı artan bir stresle birlikte yaşamamıza neden oluyor.”</em></p><p>Bu da kaçınılmaz olarak duygusal enerjimizi alıp bitiriyor. Böyle bir ruh halinde iken de olayları doğru değerlendirme, içinde bulunduğumuz durumun sorumluluğunu üstlenip, gerekli kararları alma yetimizi kaybediyoruz.</p><p>Yıllar önce işe başlamaya karar verdiğiniz kurumda işlerin bu hale geleceğini bilebilir miydiniz?</p><p>Pandemi ve sektörel gelişmeler nedeniyle iş değiştirme alternatiflerinin aşırı kısıtlanması sizin kontrol edebileceğiniz bir faktör müdür?</p><p>Pişmanlık duygusunu besleyen şöyle bir varsayım yapıyoruz: Diğer alternatifi seçseydim, her şey çok daha iyi olurdu. Bu varsayım bize gerçekçi ve doğru gözüküyor. Ancak insanoğlunun seçmediği alternatifi gözünde gereğinden fazla büyütme gibi bir eğilimi var. Mevcut durumdan daha mı iyi, yoksa daha mı kötü olacağını bilemeyiz. Üstelik hangi seçeneği tercih edersek edelim, sonuçlar yüzde yüz bizim kontrolümüzde olmayacak.</p><p>Pişmanlığı besleyen diğer bir düşünce ise şu: Eğer çalıştığım kurumda terfi edersem mutlu ve tatmin olacağım. Emin misiniz? Ben şahsen (bana anlattığınız kadarı ile) mobbing ve etik dışı işlerin yapıldığı bir kurumda, eğer tüm bunları değiştirebilecek bir pozisyonda değilsem, yönetim kademesinde olmayı hiç istemezdim. Eğer siz erdemli bir insansanız, böyle bir kurumda yükseldikçe mutsuz olmanız ihtimali yüksektir. Laf aramızda her şeyin yolunda gittiği bir kurumda bile yükseldikçe daha mutlu olacağınızın hiç bir garantisi yok.</p><p>Ülkenin ekonomisi, çalıştığınız sektörü ve kurumu, o kurumdaki yöneticilerin davranışlarını kontrol edemeyiz. Kendi duygu ve düşüncelerimiz üzerinde tam bir kontrolümüz yokken, koşulları ve diğer insanları kontrol edebileceğimizi nasıl düşünebiliriz?</p><p>Bütün bu yazdıklarımdan şu sonuç çıkmasın lütfen: <em>“Verdiğim Kararların sonuçlarını kontrol edemediğime göre sorumluluk bana ait değilmiş.” </em>Hayır, ben bunu söylemiyorum. Sonuçları ben kontrol edemiyorum demek, sorumluluğun ben de olmadığı anlamına gelmiyor. Hayatta başıma ne gelirse gelsin nasıl tepki vereceğimin sorumluluğu bana ait.</p><p>Burada kritik nokta şu: Suçluluk ve sağlıksız pişmanlık duyguları tarafından ele geçirilmiş bir zihnin, içinde bulunduğu durumun sorumluluğunu alıp, doğru kararlar vermesi çok zor.</p><p>Bu nedenle bana mesaj atan sevgili kardeşime ve onun nezdinde benzer durumları yaşayan çalışanlara seslenmek istiyorum:Böyle bir durumda öncelikle yapmamız gereken şey durumu doğru değerlendirmek. Öfke, husumet, suçluluk ve pişmanlık duyguları ile dolu iken doğru kararlar alamayacağımızın farkında olmak. Size bir paradoks gibi gelebilir belki ancak bu duygulardan kurtulmaya çalışmayın çünkü kurtulmaya çalıştıkça sizi daha çok ele geçireceklerdir. Sadece bu duyguların oluşmasına neden olan yanlış anlayışı keşfetmeye gayret gösterin.</p><p>Burada bakmamız gereken bir anlayış daha var: “Bana haksızlık yapıldı.” düşüncesi. Yazıyı daha fazla uzatmamak için bu konuya bir sonraki yazımda değinmek istiyorum.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=a307c20e3138" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Kariyerinizde İstediğiniz Sonuçları Elde Edemiyor musunuz?]]></title>
            <link>https://hakangokbayrak.medium.com/kariyerinizde-i%CC%87stedi%C4%9Finiz-sonu%C3%A7lar%C4%B1-elde-edemiyor-musunuz-6e80d5f8b9a6?source=rss-6fbbbfcf8303------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/6e80d5f8b9a6</guid>
            <category><![CDATA[harekete-geç]]></category>
            <category><![CDATA[kocluk]]></category>
            <category><![CDATA[kariyer]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Hakan Gökbayrak]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 06 May 2021 13:09:08 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-05-06T13:09:08.357Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Linkedin’deki<a href="https://www.linkedin.com/posts/hakangokbayrak_koaexluk-activity-6793776597729107968-VRfu"> yazımda </a>birlikte çalıştığım arkadaşlarımdan birinin hikayesinden bahsetmiştim. Bu yazıya yorum yapan bazı arkadaşlar kendilerinin de bu arkadaşım gibi “çaba gösterdiklerini, inisiyatif aldıklarını, diğer insanlara katkı sunduklarını ancak bir sonuç elde edemediklerini ve hedeflerine ulaşamadıklarını” belirtiler. Bu arkadaşlara yorumları ile bu yazıya ilham oldukları ve hepimizin bir şekilde yaşadığı bir olguyu açıklıkla dile getirdikleri için teşekkür ediyorum.</p><p>Özellikle iki konu üzerinde durmak istiyorum.</p><ol><li>Yaptığımız eylemler istediğimiz sonuçları doğurmuyorsa dönüp kendimize “nerede yanlış yapıyorum” diye sormalıyız. Burada çıkan en önemli zorluk insanların kör noktalarının olmasıdır. Kendimiz ile ilgili geliştirmemiz gereken yerleri göremeyebiliriz. İşte bu noktada bizi iyi tanıyan veya güvendiğimiz birinden destek istemek önemlidir.</li><li>Eylemlerde bulunurken, odağımızda sadece o eylemlerden elde edeceğimiz sonuçlar varsa hayal kırıklığı kaçınılmazdır. Bu yaptığımız eylemlerin meyvelerine bağımlı olmak demektir. Bütün bağımlılıklar gibi hiç bir zaman kalıcı bir tatmin ile son bulmaz. Sonuç elde edilse bile, daha onun keyfini çıkarmadan başka şeylere odaklanılır.</li></ol><p>Böyle bir zihin, genellikle halinden memnun değildir. Çünkü yolculuğun kendisinden keyif almaz. Böyle olunca dışsal motivasyonlara bağımlı olur ve karşılaştığı küçük bir engelde dahi motivasyonu düşer.</p><p>Peki eylemin meyvelerinden bağımsız hale gelmiş bir zihin nasıl yaratılır?</p><p>Kişi, bunun miş gibi yapılarak olmayacağının farkındadır. Bu zihinsel bir dönüşümdür, çaba gerektirir ve bir kısa yolu da yoktur.</p><p>Hayatta hedefleri vardır. Ancak bu hedefler ona sistemin empoze ettiği hedefler değildir. Rahmetli Doğan Cüceloğlu’nun tabiri ile bir kültür robotu tarafından değil gerçekten kendisi tarafından belirlenmiştir. Hedefler konusunda zihni katılaşmamıştır ve eyleme geçerken birinci önceliği doğru ve erdemli olmak, diğer insanlara da katkı sunabilmektir. “Sahip olmak” ile değil “olmak” ile ilgilidir.</p><p>En önemlisi de şu gerçeğin farkındadır:Yaptığı eylemler onun kontrolünde olabilir ama eylemlerin sonuçları tamamı ile kendi kontrolünde değildir. Kontrolünde olan eylemler konusunda yeterince iyi olmaya çalışır, kontrolünde olmayan sonuçları da gerektiğinde kabul etmesini bilir.</p><p>Beş yıl kadar önce Üç İnsan, üç Hikaye isimli bir yazı yazmıştım. Yazı tam da bu konuyu anlatıyor. Üç insandan biri benim. 2007 yılında çıktığım üç aylık Hindistan-Nepal gezisinden bir alıntıyı anlatıyor. Diğer iki insan ise sevgili arkadaşlarım <a href="https://www.linkedin.com/in/ozan-kuscu-74640611/"><strong>Ozan Kuşcu</strong></a> ve<a href="https://www.linkedin.com/in/%C3%BCmit-mentes-aa44a016/"><strong> Ümit Menteş</strong></a>’dir. Yazıyı <a href="https://www.kisiselverimlilik.com/2015/12/15/uc-insanuc-hikaye/">buradan</a> okuyabilirsiniz.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=6e80d5f8b9a6" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[İdeal Bir Gelecek Var mı?]]></title>
            <link>https://hakangokbayrak.medium.com/i%CC%87deal-bir-gelecek-var-m%C4%B1-d3299e52ea66?source=rss-6fbbbfcf8303------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/d3299e52ea66</guid>
            <category><![CDATA[life-lessons]]></category>
            <category><![CDATA[self-improvement]]></category>
            <category><![CDATA[happiness]]></category>
            <category><![CDATA[wellbeing]]></category>
            <category><![CDATA[life]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Hakan Gökbayrak]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 13 Jan 2021 07:08:41 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-01-14T17:52:22.130Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*p2SklKbbwGf0E9OKWP7xtA.jpeg" /></figure><p>Bizden şu hikayeye inanmamız bekleniyor. İdeal bir gelecek var ve buna ulaştığında mutlu olacaksın. Mevcut durumunda bir şeyler eksik, o yüzden halinden memnun olmaman gerekiyor. Halinden memnun olursan değişemezsin.</p><p>Bu hikayenin doğru olmadığını defalarca deneyimledik. Ulaştığımız mevkilerle, kazandığımız paralarla, aldığımız evler, arabalar ile, taşındığımız şehirler ve ülkelerle. Eğer bir zihin halinden memnun değilse nereye ulaşırsa ulaşsın memnun olmayacaktır. Yerine hemen başka bir ideal koyacaktır.</p><p>Ben bazen bu sistemin bize dayattığı hikayenin tam tersini hayal ederim.</p><ul><li>Şu anda sağlıklıyım ve bunu kaybedebilirim</li><li>Sevdiklerimi kaybedebilirim</li><li>Şu anda temiz su içebiliyorum ve bunu kaybedebilirim</li></ul><p>Eğer bunu sabotörümüz devreye girmeden (aksi takdirde zihin korku üretir ki amacımız bu değil) bilgece yapabilirsek, o zaman hayatta sahip olduğumuz şeylere daha fazla minnet duyarız. Aslında bu hikayeyi de defalarca deneyimledik.</p><ul><li>Sağlığımızı kaybettik, onun ne kadar önemli olduğunu anladık</li><li>Sevdiklerimizi kaybettik, onların bizim hayatımızda ne kadar değerli olduklarını anladık.</li><li>Çok şikayet ettiğimiz işimizi kaybettik, aslında sevmesek de bizim maddi ve manevi bazı ihtiyaçlarımızı karşıladığını fark ettik.</li></ul><p>Problem şu:Unutuyoruz.</p><p>Hayatımızda sahip olduğumuz şeyleri kaybedebileceğimizi, onları kaybetmeden önce, hatırlamayı önemli buluyorum.</p><p>Bu görüşe karşı en önemli argüman genelde şu oluyor:</p><p>Peki değişim için gerekli motivasyonu nereden bulacağım?</p><p>Burada Doğan Cüceloğlu’nun “Kültür Robotu” kavramına atıfta bulunmak isterim. Gerçekten biz mi istiyoruz? Yoksa popüler kültürün etkisi ile “onda var, bak ben treni kaçıyorum, bende de olsun” diye mi istiyoruz?</p><p>Halinden memnun bir zihin, eğer gerçekten halinden memnunsa, şartlanmaların ve önyargıların etkisinde kalmadan, ne yapmak istediğini bilir ve hedeflerini belirler. Ancak bu hedeflerin tutsağı olmayacak kadar da esnektir.</p><p>Halinden memnuniyet için şu anda ne durumda olduğumuzun bir önemi yoktur. Bunun için size bir çok örnek verebilirim. Kerim ve Selim Altınok kardeşlerin <a href="https://www.youtube.com/watch?v=2mI_oVYQ1XE">yaşam öyküsü</a> hemen aklıma gelenlerden birisi. Doğan Cüceloğlu’nun <a href="https://www.kitapyurdu.com/kitap/gercek-ozgurluk/354516.html">Gerçek Özgürlük</a> isimli kitabında yer verdiği <a href="https://www.haberler.com/omurilik-felclilerinden-ibretlik-hayat-hikayeleri-3638629-haberi/">Ramazan Baş’ın hikayesi</a> ne demek istediğimi çok güzel anlatıyor.</p><p>Diğer taraftan ise bu bir Polyannacılık oyunu asla değildir. İçinde bulunduğumuz durumu objektif bir biçimde değerlendiririz. Eğer bu durum içerisinde değiştirmek istediğimiz şeyler varsa ve bunlar bizim kontrolümüzde ise, kendimiz dahil kimseyi suçlamadan adım atarız.</p><p>Bu görüşe karşı başka bir argüman ise şudur: Halinden memnuniyet derken “<em>bir lokma, bir hırkaya mahkum mu olalım”</em> istiyorsun?</p><p>Hayır. Fakirlik bu dünyanın en büyük problemlerinden birisidir. Milyarlarca insan temel ihtiyaçlarını karşılayamıyor, temiz suya ulaşamıyor. Ve bu durum yaşadığımız bütün kötülüklerin en önemli kaynaklarından biridir. Şu <a href="https://www.amazon.com.tr/Factfulness-Ciltli-Hakk%C4%B1nda-Yan%C4%B1lmam%C4%B1z%C4%B1n-Sand%C4%B1%C4%9F%C4%B1n%C4%B1zdan/dp/6052997451/ref=sr_1_1?adgrpid=78191307746&amp;dchild=1&amp;gclid=Cj0KCQiA9P__BRC0ARIsAEZ6irjXl1sq01_slEMaW_vwGYF5aUPPsDcVm7Z_aYfPz1rxTNuZktIhMdwaAntGEALw_wcB&amp;hvadid=459872566537&amp;hvdev=c&amp;hvlocphy=1012782&amp;hvnetw=g&amp;hvqmt=b&amp;hvrand=132219344641879176&amp;hvtargid=kwd-362903025015&amp;hydadcr=15967_2128208&amp;keywords=rosling+hans&amp;qid=1610646548&amp;sr=8-1&amp;tag=googlepcstdtr-21">harika kitab</a>ı okumanızı öneririm.</p><p>Ancak bu konuda da doğru bir değerlendirme yapmak gerekiyor. Halimden memnun olmamamın nedeni gerçekten fakirlik mi? Yoksa bu sistemin sanki bana ihtiyaçmış gibi dayattığı, bitmek bilmeyen arzularım mı?</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=d3299e52ea66" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>