<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Hatice Karataş on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Hatice Karataş on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@haticekrts99?source=rss-ce49510fbf8f------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*UWoyYX6_DJpOd0PjqTodmQ.jpeg</url>
            <title>Stories by Hatice Karataş on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@haticekrts99?source=rss-ce49510fbf8f------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Wed, 18 Nov 2026 23:14:59 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@haticekrts99/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[HAProxy Ingress Controller ve Ingress Sharding]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrk-telekom-bulut-teknolojileri/haproxy-ingress-controller-ve-ingress-sharding-0891525eb106?source=rss-ce49510fbf8f------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/0891525eb106</guid>
            <category><![CDATA[ingresscontroller]]></category>
            <category><![CDATA[haproxy]]></category>
            <category><![CDATA[router]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Hatice Karataş]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 09 Nov 2026 08:23:20 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-11-09T08:23:20.411Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>OpenShift kümenizdeki bir Pod’a dış dünyadan gelen bir HTTP/HTTPS isteğinin adım adım nasıl ulaştığını ve bu süreçte hangi güvenlik denetimlerinden geçtiğini hiç düşündünüz mü? Kubernetes dünyasından bildiğimiz standart Ingress mantığının ötesinde Red Hat OpenShift, Ingress Operator ve onun yönettiği HAProxy Ingress Controller (Router) ile kurumsal seviyede yüksek performanslı ve çok katmanlı bir trafik yönetim yapısı sunar.</p><p>Bu rehberde, bir OpenShift ve Red Hat sistem yöneticisinin (SysAdmin / DevOps Engineer) bilmesi gereken trafik giriş mimarisini, giriş katmanı güvenlik denetimlerini, CRD yapılandırmalarını, performans tuning yöntemlerini ve son olarak Ingress Sharding stratejisini adım adım inceliyoruz.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/proxy/1*vvjy1O6YsCMV8ZD-G3z6kg.gif" /></figure><p><strong>1. Mimari Akış ve Girişteki Güvenlik Mekanizmaları</strong></p><p>OpenShift kümesinde her Pod ve Servis kendi özel IP adresine sahiptir ancak bu adresler küme dışından doğrudan erişilebilir değildir. Küme dışından gelen trafiği güvenli ve kontrollü bir şekilde küme içindeki doğru Pod’a ulaştırma görevi Ingress Operator (openshift-ingress-operator) ve onun dağıttığı HAProxy Router pod&#39;larına düşer.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/proxy/1*gBgue_dWfs-TVDLVToMazQ.png" /><figcaption>Örnek mimari</figcaption></figure><p><strong>Trafik Girişinin Adım Adım Anatomisi</strong></p><p>Trafik küme sınırına ulaştığı andan itibaren şu sırayı takip eder:</p><ol><li>Dış Yük Dengeleyici (External Load Balancer): İstemciden (tarayıcı, mobil uygulama vb.) gelen istek ilk olarak bulut sağlayıcısının yük dengeleyicisine (AWS NLB, Azure LB, GCP ILB) veya bare-metal ortamdaki kurumsal yük dengeleyiciye (MetalLB, F5 BIG-IP vb.) ulaşır.</li><li>Worker Düğümleri ve Bağlantı Noktası (Publishing Strategy): Yük dengeleyici, trafiği endpointPublishingStrategy yapılandırmasına göre belirlenmiş Worker düğümlerine (LoadBalancerService, HostNetwork veya NodePortService) iletir.</li><li>HAProxy Router Pod’u: Düğüm arayüzünde (genellikle Port 80/443) dinleyen HAProxy Router pod’u isteği karşılar.</li><li>SNI ve Rota Eşleme: HAProxy, gelen HTTPS isteğindeki SNI (Server Name Indication) bilgisine ve HTTP Host başlığına bakarak etcd üzerinde tanımlı Route veya Ingress kuralları ile eşleştirme yapar.</li><li>Overlay Ağ İletimi (SDN/OVN): Trafik, OpenShift SDN veya OVN-Kubernetes overlay ağı üzerinden hedef Pod IP’sine doğrudan aktarılır.</li></ol><pre>[ Dış İstemci / Tarayıcı ]<br>           │<br>           ▼<br>[ Dış Yük Dengeleyici ] (Cloud NLB / MetalLB / F5)<br>           │<br>           ▼ (Port 80 / 443)<br>┌──────────────────────────────────────────────────────────────────────────┐<br>│ OpenShift Kümesi (openshift-ingress Projesi)                            │<br>│                                                                          │<br>│  ┌────────────────────────────────────────────────────────────────────┐  │<br>│  │ HAProxy Router Pod                                                 │  │<br>│  │                                                                    │  │<br>│  │  1. PROXY Protokolü İle Gerçek İstemci IP Tespiti                  │  │<br>│  │  2. mTLS &amp; Sertifika Doğrulama (Client CA &amp; DN Match)               │  │<br>│  │  3. TLS Sonlandırma / Passthrough (SNI Kontrolü)                   │  │<br>│  │  4. Rota Sahipliği Güvenlik Denetimi (Strict Admission)            │  │<br>│  └────────────────────────────────┬───────────────────────────────────┘  │<br>│                                   │                                      │<br>└───────────────────────────────────┼──────────────────────────────────────┘<br>                                    │ (Pod IP / OVN Overlay Network)<br>                                    ▼<br>                     ┌─────────────────────────────┐<br>                     │ Uygulama Pod&#39;u (App Target) │<br>                     └─────────────────────────────┘</pre><p><strong>Domain Yapılandırması ve Alan Adı Belirleme</strong></p><p>Ingress Operator, varsayılan Ingress Controller için alan adını küme kurulumunda oluşturulan ingresses.config.openshift.io/cluster kaynağındaki spec.domain tanımından alır. Bir Route kaynağı oluşturulurken host alanı boş bırakılırsa, sistem otomatik olarak wildcard alan adını (*.apps.cluster.domain) temel alarak bir adres üretir.</p><p>Eğer altyapı alan adını değiştirmeden uygulamalar için farklı bir varsayılan domain kullanmak isterseniz appsDomain seçeneğini yapılandırabilirsiniz:</p><pre>apiVersion: config.openshift.io/v1<br>kind: Ingress<br>metadata:<br>  name: cluster<br>spec:<br>  domain: apps.ocp.example.com<br>  appsDomain: apps.company-public.com</pre><p><strong>Ingress Giriş Katmanındaki Güvenlik Mekanizmaları</strong></p><p>OpenShift Ingress katmanı, trafiği sadece yönlendirmekle kalmaz, aynı zamanda küme girişinde çok katmanlı güvenlik denetimleri uygular:</p><p>A. TLS Sonlandırma Modları ve SNI</p><ul><li>Edge: TLS bağlantısı HAProxy Router üzerinde sonlanır. Router ile Pod arasındaki dahili trafik şifresiz HTTP olarak iletilir.</li><li>Re-encrypt: TLS bağlantısı Router üzerinde sonlanır; ancak Router, Pod ile arasında yeni ve şifreli bir TLS bağlantısı açarak trafiği uçtan uca korur.</li><li>Passthrough: Router paketi hiç açmadan ve şifresini çözmeden doğrudan hedef Pod’a iletir. Sertifika yönetimi tamamen Pod’a aittir.</li></ul><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/671/0*pegm0UuN8wYUBFCF.png" /></figure><p>B. TLS Güvenlik Profilleri ve Kriptografik Sıkılaştırma</p><p>Ingress Controller; Mozilla standartlarını temel alan Old, Intermediate, Modern ve Custom TLS profillerini destekler. Minimum TLS sürümü 1.1 ile 1.3 arasında belirlenebilir. Profil tanımlarında TLS 1.0 yer alsa bile Ingress Operator güvenlik nedeniyle bunu otomatik olarak TLS 1.1 seviyesine yükseltir.</p><pre>apiVersion: operator.openshift.io/v1<br>kind: IngressController<br>metadata:<br>  name: default<br>  namespace: openshift-ingress-operator<br>spec:<br>  tlsSecurityProfile:<br>    type: Custom<br>    custom:<br>      ciphers:<br>        - ECDHE-ECDSA-AES128-GCM-SHA256<br>        - ECDHE-RSA-AES128-GCM-SHA256<br>      minTlsVersion: VersionTLS12</pre><p>C. Karşılıklı TLS (mTLS) ve İstemci Sertifikası Süzme</p><p>Kurumsal uygulamalarda istemcilerin kimliğini Router seviyesinde doğrulamak için spec.clientTLS yapısı kullanılır. Ayrıca allowedSubjectPatterns altında PCRE regex ifadeleri tanımlanarak sadece belirli Distinguished Name (DN) bilgilerine sahip sertifikaların geçişine izin verilir:</p><pre>spec:<br>  clientTLS:<br>    clientCertificatePolicy: Required<br>    clientCA:<br>      name: router-client-ca<br>    allowedSubjectPatterns:<br>      - &quot;^/CN=.*\\.company\\.com/O=Enterprise$&quot;</pre><p>D. Rota Kabul Politikası (Route Admission Policy) ve Hostname Çalma Engelleme</p><p>Farklı namespace’lerde çalışan kötü niyetli kullanıcıların veya uygulamaların, başka bir ekibin kullandığı domain adını (api.company.com) kendi rotalarına tanımlayarak trafiği çalmasını engellemek için OpenShift varsayılan olarak namespaceOwnership: Strict politikasını uygular. Bu sayede bir hostname ilk hangi namespace&#39;te doğrulandıysa sahiplik oraya ait olur. Mikroservis ekiplerinin aynı domain altında farklı path&#39;leri paylaşması gerekiyorsa InterNamespaceAllowed olarak esnetilebilir.</p><p>E. Wildcard Rota Kısıtlaması</p><p>Varsayılan olarak wildcardPolicy: WildcardsDisallowed ayarı etkindir. Bu sayede geliştiricilerin rastgele wildcard rotalar (*.company.com) oluşturarak geniş çaplı trafik yönlendirmelerini ele geçirmesi engellenir.</p><p>F. Gerçek İstemci IP Tespiti (PROXY Protokolü)</p><p>Araya giren yük dengeleyiciler nedeniyle Router loglarında sadece yük dengeleyicinin IP’si görünür. Güvenlik denetimleri ve IP kısıtlamaları (whitelisting) için gerçek istemci IP’sini korumak üzere PROXY protokolü etkinleştirilir.</p><p><strong>2. Ingress Controller Dağıtım ve Yayınlama Stratejileri</strong></p><p>Ingress Operator, HAProxy Router pod’larının dağıtımını ve dış ağa açılmasını IngressController Özel Kaynağı (CR) üzerinden yönetir.</p><p><strong>Uç Nokta Yayınlama Stratejileri (</strong>endpointPublishingStrategy<strong>)</strong></p><p>HAProxy pod’larının dış ağa nasıl duyurulacağı altyapı türüne göre değişir:</p><ul><li>LoadBalancerService: AWS, Azure, GCP gibi bulut ortamlarında varsayılan stratejidir. Ön tarafta otomatik bir Cloud Load Balancer oluşturulur. Dahili servisler için scope: Internal yapılabilir.</li><li>HostNetwork: Bare-metal ve şirket içi (on-premise) kurulumlarda HAProxy pod’larının doğrudan Worker düğümünün ağ arayüzünü (Port 80/443) dinlemesini sağlar.</li><li>NodePortService: Trafiği düğümlerin NodePort portları üzerinden kabul eder.</li></ul><pre>apiVersion: operator.openshift.io/v1<br>kind: IngressController<br>metadata:<br>  name: internal-router<br>  namespace: openshift-ingress-operator<br>spec:<br>  domain: internal.apps.example.com<br>  endpointPublishingStrategy:<br>    type: LoadBalancerService<br>    loadBalancer:<br>      scope: Internal</pre><p><strong>Replika Yönetimi ve Otomatik Ölçekleme (Autoscaling)</strong></p><p>Varsayılan Ingress Controller 2 replika ile gelir. Yüksek trafikli anlarda manuel olarak ölçekleme yapabilirsiniz:</p><pre>oc patch -n openshift-ingress-operator ingresscontroller/default --patch &#39;{&quot;spec&quot;:{&quot;replicas&quot;: 4}}&#39; --type=merge</pre><p>Ayrıca Custom Metrics Autoscaler Operator (KEDA) ve Thanos entegrasyonu ile gelen HTTP istek sayısı veya bağlantı yüküne göre Ingress Controller replikalarını otomatik olarak ölçekleyebilirsiniz.</p><p><strong>3. HAProxy Performance Tuning ve İnce Ayarlar</strong></p><p>Yüksek trafikli kurumsal ortamlarda HAProxy süreçlerinin kaynak kullanımı ve bağlantı limitleri performans üzerinde doğrudan etkilidir.</p><p><strong>1. İş Parçacığı Sayısı (</strong>threadCount<strong>)</strong></p><p>HAProxy varsayılan olarak süreç başına 4 thread çalıştırır. Çok çekirdekli güçlü Worker düğümleriniz varsa bu değeri 64&#39;e kadar artırabilirsiniz:</p><pre>oc -n openshift-ingress-operator patch ingresscontroller/default --type=merge -p &#39;{&quot;spec&quot;:{&quot;tuningOptions&quot;: {&quot;threadCount&quot;: 8}}}&#39;</pre><p><strong>2. Maksimum Eşzamanlı Bağlantı (</strong>maxConnections<strong>)</strong></p><p>HAProxy pod’unun kabul edebileceği maksimum eşzamanlı bağlantı sayısı varsayılan olarak 50.000&#39;dir. Eğer bu alana -1 değeri verilirse HAProxy, konteynerin mevcut ulimit sınırlarına göre çalışma zamanında dinamik bir hesaplama yapar.</p><pre>oc -n openshift-ingress-operator patch ingresscontroller/default --type=merge -p &#39;{&quot;spec&quot;:{&quot;tuningOptions&quot;: {&quot;maxConnections&quot;: 100000}}}&#39;</pre><p><strong>3. HTTP Header Harf Büyüklüğü (</strong>headerNameCaseAdjustments<strong>)</strong></p><p>HAProxy 2.2 ve üzeri sürümler HTTP başlık isimlerini varsayılan olarak küçük harfe dönüştürür (Host: example.com yerine host: example.com). Büyük/küçük harf duyarlı eski (legacy) uygulamalar için bu ayar özelleştirilebilir:</p><pre>spec:<br>  httpHeaders:<br>    headerNameCaseAdjustments:<br>      - Host<br>      - X-Forwarded-For</pre><p>İlgili uygulama Rotaları üzerinde haproxy.router.openshift.io/h1-adjust-case: &quot;true&quot; anotasyonunun eklenmesi gerektiğini unutmayın.</p><p><strong>4. Router HTTP Sıkıştırması (</strong>httpCompression<strong>)</strong></p><p>Bant genişliği kullanımını azaltmak için belirli MIME türlerinde (HTML, CSS, JSON vb.) HTTP yanıt sıkıştırması aktifleştirilebilir:</p><pre>spec:<br>  httpCompression:<br>    mimeTypes:<br>      - &quot;text/html&quot;<br>      - &quot;text/css; charset=utf-8&quot;<br>      - &quot;application/json&quot;</pre><p><strong>4. Ingress Sharding (Yük ve Trafik Bölümleme)</strong></p><p>Büyük ölçekli kurumsal OpenShift kümelerinde tüm uygulama trafiğini tek bir varsayılan default Ingress Controller üzerinden geçirmek hem performans hem de güvenlik açısından riskler taşır. Ingress Sharding, kümede birden fazla IngressController kaynağı tanımlayarak trafiği mantıksal veya fiziksel olarak farklı HAProxy pod kümelerine bölme işlemidir.</p><p><strong>Neden Ingress Sharding Kullanmalıyız?</strong></p><ul><li>Ağ ve Yük İzolasyonu: Yüksek trafikli veya kritik ana uygulamaların trafiğini, genel müşteri veya geliştirme uygulamalarından ayırmak.</li><li>Dahili ve Harici Trafik Ayırımı: Şirket içinden erişilen dahili rotaları (Internal LB) ile internete açık rotaları (External LB) tamamen farklı HAProxy router kümelerinde sonlandırmak.</li><li>Özel Donanım Kaynakları: Kritik router pod’larını nodePlacement kullanarak sadece yüksek ağ bant genişliğine sahip özel Worker düğümlerinde (infrastructure nodes) çalıştırmak.</li></ul><p><strong>Ingress Sharding Nasıl Yapılandırılır?</strong></p><p>Inress Sharding iki temel filtreleme mekanizmasına dayanır:</p><ul><li>namespaceSelector: Belirli etiketlere sahip Namespace’lerdeki rotaları dinler.</li><li>routeSelector: Belirli etiketlere sahip Route kaynaklarını dinler.</li></ul><p><strong>Örnek Sharded IngressController Tanımı</strong></p><p>Aşağıdaki örnek yapılandırmada, sadece type: secure-finance etiketine sahip Namespace&#39;lerde çalışan ve tier: critical etiketi taşıyan Route&#39;ları karşılayan özel bir Ingress Controller tanımlanmaktadır:</p><pre>apiVersion: operator.openshift.io/v1<br>kind: IngressController<br>metadata:<br>  name: finance-sharded-router<br>  namespace: openshift-ingress-operator<br>spec:<br>  domain: finance.apps.ocp.example.com<br>  replicas: 3<br>  endpointPublishingStrategy:<br>    type: LoadBalancerService<br>    loadBalancer:<br>      scope: Internal<br>  namespaceSelector:<br>    matchLabels:<br>      type: secure-finance<br>  routeSelector:<br>    matchLabels:<br>      tier: critical<br>  nodePlacement:<br>    nodeSelector:<br>      matchLabels:<br>        node-role.kubernetes.io/infra: &quot;&quot;<br>    tolerations:<br>      - effect: NoSchedule<br>        key: infra<br>        operator: Exists</pre><p>Bu konfigürasyon uygulandığında:</p><ul><li>Ingress Operator yalnızca etiket kriterlerine uyan rotalar için HAProxy yönlendirme tablosu oluşturur.</li><li>Router pod’ları sadece node-role.kubernetes.io/infra etiketine sahip özel altyapı düğümlerinde çizelgelenir.</li><li>Genel default Ingress Controller üzerindeki yük hafifletilerek kritik finans uygulamaları için izole bir erişim kanalı sağlanmış olur.</li></ul><p>OpenShift Ingress mimarisi; dinamik yönlendirme yetenekleri, sıkılaştırılmış güvenlik profilleri ve Ingress Sharding gibi esnek mimari seçenekleriyle kurumsal uygulamalarınız için son derece güvenli ve ölçeklenebilir bir erişim katmanı sunar.</p><ul><li><a href="https://xphyr.net/post/openshift_router_configs/">Explaining OpenShift Router Configurations</a></li><li><a href="https://docs.redhat.com/en/documentation/openshift_container_platform/3.11/html/configuring_clusters/setting-up-a-router">Chapter 3. Setting up a Router</a></li></ul><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=0891525eb106" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrk-telekom-bulut-teknolojileri/haproxy-ingress-controller-ve-ingress-sharding-0891525eb106">HAProxy Ingress Controller ve Ingress Sharding</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrk-telekom-bulut-teknolojileri">Turk Telekom Bulut Teknolojileri</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Container Runtime’dan Ağ ve Depolamaya: CRI, CNI ve CSI Nasıl Çalışır?]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrk-telekom-bulut-teknolojileri/container-runtimedan-a%C4%9F-ve-depolamaya-cri-cni-ve-csi-nas%C4%B1l-%C3%A7al%C4%B1%C5%9F%C4%B1r-11d00d191a82?source=rss-ce49510fbf8f------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/11d00d191a82</guid>
            <category><![CDATA[ci]]></category>
            <category><![CDATA[cri]]></category>
            <category><![CDATA[runtime]]></category>
            <category><![CDATA[openshift]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Hatice Karataş]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 05 Oct 2026 07:27:40 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-10-05T07:27:40.578Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>“oc apply -f pod.yaml” komutunu çalıştırdık ve Pod’un Running olduğunu gördük. Peki arka planda bu komutla birlikte neler çalıştı? Hangi bileşenler devreye girdi ve Pod nasıl Running durumuna geldi?</p><p>Bu yazıda bu sürecin 3 ana bileşenine değinmek istiyorum: <strong>CSI, CNI ve CRI.</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*c6JmHlBWI_IYV49fpUU4TQ.png" /></figure><h3>CRI — Container Runtime Interface</h3><p>Öncelikle CRI ile başlayalım.</p><p>CRI, <strong>Kubelet ile Container Runtime arasındaki iletişim standardıdır/interface’idir.</strong> Yani CRI, Pod’u çalıştıran bir bileşen değil, Kubelet’in Container Runtime ile iletişim kurmasını sağlayan bir standarttır.</p><p>En basit haliyle, bir Pod’u sadece bir image ve isim vererek ayağa kaldırdığımızı düşünelim. Örneğin aşağıdaki gibi bir Pod YAML’ımız olsun:</p><pre>apiVersion: v1<br>kind: Pod<br>metadata:<br>  name: nginx<br>spec:<br>  containers:<br>    - name: nginx<br>      image: nginx</pre><p>Bu YAML dosyasını:</p><pre>oc apply -f pod.yaml</pre><p>komutuyla gönderdiğimizde ilk istek <strong>API Server’a</strong> gider. API Server gelen isteği doğrular ve Pod bilgisini Kubernetes’in state’ine dahil eder. Bu state’in kalıcı olarak tutulduğu yer ise <strong>etcd</strong>’dir.</p><p>Burada önemli bir nokta var. API Server gelen isteği doğrudan Scheduler’a veya Kubelet’e “şimdi bunu çalıştır” şeklinde ileten bir aracı gibi düşünülmemelidir. Kubernetes bileşenleri API Server üzerinden cluster state’ini takip eder.</p><p>Yeni oluşturulan ve henüz bir Node’a atanmamış Pod’u <strong>Scheduler</strong> görür. Scheduler cluster’daki uygun Node’ları değerlendirerek Pod’un hangi Node üzerinde çalışacağına karar verir.</p><p>Örneğin:</p><pre>nginx Pod<br>    ↓<br>Scheduler<br>    ↓<br>worker-02</pre><p>Scheduler verdiği bu kararı tekrar <strong>API Server üzerinden</strong> Kubernetes state’ine yazar ve bu bilgi etcd’de güncellenir.</p><p>Artık worker-02 üzerinde bulunan <strong>Kubelet</strong> devreye girer. Kubelet, API Server üzerinden kendi Node’unda çalışması gereken Pod’u görür ve Pod’un istenen durumuna ulaşması için gerekli işlemleri başlatır.</p><p>İşte bu noktada <strong>CRI devreye girer.</strong></p><p>Kubelet container’ı kendisi oluşturmaz. Container lifecycle işlemlerini <strong>CRI üzerinden Container Runtime’a</strong> gönderir.</p><p>Örneğin Kubelet’in Container Runtime’a yapabileceği temel CRI işlemleri arasında:</p><pre>RunPodSandbox()<br>PullImage()<br>CreateContainer()<br>StartContainer()</pre><p>gibi çağrılar bulunur.</p><p>Burada CRI’yi bir <strong>interface/API sözleşmesi</strong> gibi düşünebiliriz. Kubelet, Container Runtime’ın arka planda nasıl çalıştığını bilmek zorunda değildir. Standart CRI üzerinden gerekli işlemleri ister.</p><p>OpenShift tarafında bu Container Runtime genellikle <strong>CRI-O</strong>’dur.</p><p>Dolayısıyla akışımız şu hale gelir:</p><pre>Kubelet<br>   |<br>   | CRI<br>   v<br>CRI-O</pre><p>Burada önemli bir ayrım yapalım:</p><p><strong>CRI ve CRI-O aynı şey değildir.</strong></p><ul><li><strong>CRI:</strong> Kubelet ile Container Runtime arasındaki interface/standart</li><li><strong>CRI-O:</strong> Bu interface’i kullanarak Kubernetes’in container işlemlerini gerçekleştiren Container Runtime</li></ul><p>Peki CRI-O container’ı nasıl çalıştırıyor?</p><p>Burada <strong>OCI — Open Container Initiative</strong> devreye giriyor.</p><p>OCI, container image’larının ve container runtime’larının nasıl çalışması gerektiğine yönelik standartlar geliştiren bir projedir. Yani OCI’nin kendisi bir Container Runtime değildir.</p><p>CRI-O, container’ı çalıştırma aşamasında OCI uyumlu bir runtime kullanabilir. Bunun en bilinen örneklerinden biri <strong>runc</strong>’dır.</p><p>Akışı biraz daha aşağıya indirdiğimizde:</p><pre>Kubelet<br>   |<br>   | CRI<br>   v<br>CRI-O<br>   |<br>   | OCI<br>   v<br>runc<br>   |<br>   v<br>Linux Kernel<br>   |<br>   v<br>Container / Process</pre><p>Buradaki <strong>runc</strong>, düşük seviyeli bir OCI container runtime’ıdır. Container’ın Linux üzerinde gerçekten oluşturulup çalıştırılması aşamasında görev alır.</p><p>Örneğin runc, Linux’un <strong>namespaces ve cgroups</strong> gibi özelliklerini kullanarak container process’inin izole bir ortamda çalışmasını sağlar.</p><p>Dolayısıyla en baştan baktığımızda:</p><pre>oc apply -f pod.yaml<br>        |<br>        v<br>    API Server<br>        |<br>        v<br>       etcd<br>        |<br>        v<br>    Scheduler<br>        |<br>        | Node seçimi<br>        v<br>    API Server<br>        |<br>        v<br>     Kubelet<br>        |<br>        | CRI<br>        v<br>      CRI-O<br>        |<br>        | OCI<br>        v<br>       runc<br>        |<br>        v<br>   Linux Kernel<br>        |<br>        v<br>    Container</pre><p>Burada henüz Pod’un network ve storage tarafına girmedik. Container’ın çalışması için <strong>CNI</strong>, Pod’un network’e bağlanması için; <strong>CSI</strong> ise bir storage ihtiyacı varsa volume işlemleri için devreye girecek.Yani yazının devamında CRI’den sonra CNI ve CSI tarafına geçtiğimizde, aslında bir Pod’un nasıl tamamen ayağa kalktığını adım adım görmüş olacağız.</p><p><strong>CNI — Container Network Interface (Pod’un Dış Dünyayla Tanışması)</strong></p><p>Kubelet ve CRI-O, container process’ini runc yardımıyla izole bir şekilde başlattı. Harika! Ama şu an elimizde dış dünyadan tamamen izole, henüz bir IP adresi dahi olmayan bir container var. İşte bu noktada devreye CNI (Container Network Interface) giriyor.</p><p>Kubernetes ağ yönetimini doğrudan kendi çekirdeğinde yapmaz; “Ben standartları koyarım, ağ yapılandırma işini uzman eklentilere devrederim” der. CRI-O, bir Pod ortamı hazırken sistemdeki CNI konfigürasyon dosyalarını okur ve ilgili CNI eklentilerini tetikleyerek Pod’a hayat verir.</p><p>Varsayılan Pod Ağı ve eth0</p><p>OpenShift cluster’ı kurulduğunda tüm Pod’ların birbiriyle konuşmasını sağlayan varsayılan bir pod ağı bulunur. Pod’umuz doğduğu an bu varsayılan ağa bağlanır ve ilk network arabirimi olan eth0 ismiyle bir IP adresi alır. Bu IP, Pod’un cluster içindeki diğer servislerle haberleşmesini sağlar.</p><p>Peki ya tek bir ağ yetmiyorsa? (Örnek Senaryo: Multus CNI)</p><p>Diyelim ki bir e-ticaret veya finans altyapısı işletiyorsunuz. Uygulama Pod’unuzun iki farklı ağa aynı anda bağlanması gerekiyor:</p><ol><li>Standart Kullanıcı Trafiği: Müşteri isteklerinin geldiği genel cluster ağı.</li><li>Yüksek Performanslı ve İzole Veri Ağı: Müşteri ödeme bilgilerinin veya veritabanı senkronizasyonunun aktarıldığı, dış dünyadan tamamen izole edilmiş ikincil bir hat.</li></ol><p>Geleneksel Kubernetes’te her Pod sadece tek bir ağ arabirimine (eth0) sahip olabilirken, OpenShift Multus CNI sayesinde bu sınırı ortadan kaldırır. Multus, CNI eklentilerini birbirine zincirleyerek tek bir Pod&#39;a birden fazla ağ kartı takmamıza imkan tanır.</p><p>Gerçek Bir Akış Senaryosu: İkincil Ağ Nasıl Bağlanır?</p><p>Sistem yöneticiniz OpenShift üzerinde NetworkAttachmentDefinition adını verdiğimiz bir ağ tanımı oluşturur. Bu tanımda ihtiyaca göre farklı CNI eklentileri seçilebilir:</p><ul><li>bridge: Aynı sunucudaki Pod’ların kendi arasında güvenle haberleşmesi için.</li><li>macvlan / ipvlan: Pod’a doğrudan fiziksel ağdan bir IP ve MAC adresi verip, sanki veri merkezindeki fiziksel bir sunucuymuş gibi davranmasını sağlamak için.</li><li>host-device / SR-IOV: Doğrudan fiziksel ağ kartının gücünü Pod’a verip maksimum ağ performansına ulaşmak için.</li></ul><p>Geliştirici olarak siz sadece Pod YAML dosyanıza ufak bir etiket (annotation) eklersiniz:</p><pre>metadata:<br>  name: finans-pod<br>  annotations:<br>    k8s.v1.cni.cncf.io/networks: &#39;ozel-odeme-agi&#39;</pre><p>Arka Planda Ne Olur?</p><ul><li>Pod ayağa kalkarken Multus CNI devreye girer.</li><li>Varsayılan ağdan eth0 arabirimini oluşturur.</li><li>Ardından sizin istediğiniz özel ağdan net1 (ve varsa sırasıyla net2, net3...) adında ikincil arabirimleri bağlar.</li><li>IPAM (IP Address Management) eklentisi (DHCP veya statik tanımlar üzerinden) bu yeni arabirime IP adresini atar.</li><li>Pod’umuz artık çift ağ kartlı bir sunucu gibi yayına hazırdır!</li></ul><p><strong>CSI — Container Storage Interface (Verilerin Kalıcı Hale Gelmesi)</strong></p><p>Container’ımız çalışıyor, ağa da bağlandı. Peki Pod çökerse veya yeniden başlarsa içindeki verilere ne olacak?</p><p>Bildiğimiz gibi container’ların kendi dosya sistemleri geçicidir. CRI-O arka planda imaj katmanlarını ve anlık dosya değişikliklerini yönetmek için OverlayFS2 gibi geçici depolama sürücüleri kullanır. Ancak bu yapı, Pod silindiğinde verilerin de yok olması demektir.</p><p>Uygulamamızın (örneğin bir veritabanı veya dosya deposu) verileri kalıcı olarak saklaması gerekiyorsa devreye CSI (Container Storage Interface) girer.</p><p>CSI, Kubelet’in farklı depolama sağlayıcıları (AWS EBS, Ceph, NFS vb.) ile konuşmasını sağlayan esnek bir sözleşmedir.</p><p>Adım Adım Depolama Akışı:</p><ul><li>Pod YAML dosyanızda kalıcı disk talebinizi (PVC) belirtirsiniz.</li><li>Pod’un çalışacağı Node belli olduğunda, CSI sürücüsü harici depolama sisteminden ilgili alanı hazırlar.</li><li>Bu depolama alanı fiziksel sunucuya (Node) bağlanır.</li><li>Kubelet, CSI aracılığıyla bu diski Pod’un içindeki ilgili klasör yolına monte eder (Mount).</li><li>Artık container geçici katman yerine, CSI ile bağlanan kalıcı diske güvenle yazar!</li></ul><p><strong>Bütün Resmi Birleştirelim: Pod’un Doğuş Hikayesi</strong></p><p>En baştan itibaren oc apply -f pod.yaml komutunun yolculuğunu tek bir akış senaryosunda özetleyelim:</p><ul><li>İstek ve Karar: oc apply dediniz. İstek API Server&#39;a ulaştı ve etcd&#39;ye kaydedildi. Scheduler Pod için en uygun Node&#39;u seçti.</li><li>Ajan Devrede: İlgili Node üzerindeki Kubelet, API Server’dan emri aldı.</li><li>Runtime ve İzolasyon (CRI): Kubelet, CRI üzerinden CRI-O’ya seslendi. CRI-O alt seviyede runc ile Linux namespaces ve cgroups yapılarını kullanarak container izolasyonunu sağladı.</li><li>Ağ Yapılandırması (CNI): CRI-O, CNI eklentilerini (ve gerekirse Multus CNI) çağırarak Pod’a eth0 (ve istenmişse net1) arabirimlerini ve IP adreslerini bağladı.</li><li>Disk Bağlantısı (CSI): CSI sürücüsü kalıcı diski Pod’un ilgili klasörüne mount etti.</li><li>Mutlu Son: Container içindeki işlem başladı ve Pod’umuz Running statüsüne geçti!</li></ul><ul><li><a href="https://docs.redhat.com/en/documentation/openshift_container_platform/4.10/html/storage/using-container-storage-interface-csi">Chapter 5. Using Container Storage Interface (CSI)</a></li><li><a href="https://docs.redhat.com/en/documentation/openshift_container_platform/3.11/html/cri-o_runtime/use-crio-engine">Chapter 1. Using the CRI-O Container Engine</a></li></ul><p><a href="https://blog.devops.dev/simplifying-multi-network-connectivity-in-openshift-with-multus-cni-dabe4da209f8">https://blog.devops.dev/simplifying-multi-network-connectivity-in-openshift-with-multus-cni-dabe4da209f8</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=11d00d191a82" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrk-telekom-bulut-teknolojileri/container-runtimedan-a%C4%9F-ve-depolamaya-cri-cni-ve-csi-nas%C4%B1l-%C3%A7al%C4%B1%C5%9F%C4%B1r-11d00d191a82">Container Runtime’dan Ağ ve Depolamaya: CRI, CNI ve CSI Nasıl Çalışır?</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrk-telekom-bulut-teknolojileri">Turk Telekom Bulut Teknolojileri</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Openshift’te NetworkPolicy Best Practices ve Real-World Senaryoları]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrk-telekom-bulut-teknolojileri/openshitte-networkpolicy-best-practices-ve-real-world-senaryolar%C4%B1-c91b5c6a8403?source=rss-ce49510fbf8f------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/c91b5c6a8403</guid>
            <category><![CDATA[openshift]]></category>
            <category><![CDATA[kubernetes-network-policy]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Hatice Karataş]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 15 Jun 2026 11:37:59 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-06-15T13:34:57.398Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Günümüzde çoğu modern büyük sistem OpenShift platformunu benimsiyor ve bu trend her geçen gün daha da yaygınlaşıyor. Bu büyüme beraberinde aynı cluster ortamında çalışacak çok sayıda müşteri ve uygulama demektir. Her müşteri ya da uygulama için dedike cluster vermek maliyet açısından organizasyonları zora sokacağı için, uygulamaları shared cluster ortamında namespace bazında ayrı tutarak çalıştırmak daha efektif bir çözüm olarak karşımıza çıkıyor.</p><p>Peki bu namespace bazında ayırma bir uygulamayı tamamen izole edebilir mi? Varsayılan Kubernetes davranışında farklı namespace’lerdeki pod’lar birbirleriyle serbestçe iletişim kurabilir. İşte bu noktada NetworkPolicy devreye girer ve gerçek anlamda network-level izolasyon sağlar.</p><p>Bu yazımızda bu sorunun cevabını verip, gerçek dünyadan uygulanan best practice NetworkPolicy’leri ve enterprise senaryolarını inceleyeceğiz.</p><h3>NetworkPolicy Temel Kavramları</h3><h3>Default Behavior vs Policy-Based Security</h3><p>Varsayılan Kubernetes davranışı:</p><ul><li>Tüm pod’lar birbirleriyle iletişim kurabilir.</li><li>Namespace sınırları network açısından anlamı yok.</li><li>Trafik filtreleme yok.</li></ul><p>NetworkPolicy devreye girince:</p><ol><li>Explicit Deny: Policy uygulandığı pod’lara default trafik yasaklanır.</li><li>Explicit Allow: Sadece tanımladığınız kurallar geçer.</li><li>Whitelist Approach: “Yasakla sonra aç” mantığı.</li></ol><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*auhUnMT_JUE7pvfN3_TQlg.png" /><figcaption>Multitenant OCP ortamında NetworkPolicy mimarisi.</figcaption></figure><h3>Temel NetworkPolicy Patternleri</h3><h3>Default Deny All</h3><p>Bu network policy’de gelen ve çıkan tüm trafiği kapatmış oluyoruz.</p><pre># Önce her şeyi yasakla<br>apiVersion: networking.k8s.io/v1<br>kind: NetworkPolicy<br>metadata:<br>  name: default-deny-all<br>  namespace: production-app<br>spec:<br>  podSelector: {}  # Namespace&#39;teki tüm pod&#39;lar<br>  policyTypes:<br>  - Ingress<br>  - Egress<br>  # ingress: [] boş = hiçbir gelen trafiğe izin yok<br>  # egress: [] boş = hiçbir giden trafiğe izin yok</pre><h3>Senaryo 1</h3><ul><li>production namespace&#39;inde bir mysql pod&#39;u çalışıyor</li><li>Bu mysql pod’una sadece aynı namespace’teki webapp pod&#39;ları erişebilsin</li><li>Erişim sadece port 3306&#39;da olsun (MySQL standard portu)</li><li>Diğer tüm pod’lardan gelen trafik yasaklansın</li></ul><pre># MySQL pod&#39;una gelen trafiği kontrol eden policy<br>apiVersion: networking.k8s.io/v1<br>kind: NetworkPolicy<br>metadata:<br>  name: mysql-access-control<br>  namespace: production<br>spec:<br>  podSelector:                          # HEDEF: mysql pod&#39;ları<br>    matchLabels:<br>      app: mysql<br>  policyTypes:<br>  - Ingress                            # Gelen trafik kontrolü<br>  ingress:                             # İzin verilen gelen trafik<br>  - from:                              # KAYNAK: webapp pod&#39;ları<br>    - podSelector:<br>        matchLabels:<br>          app: webapp<br>    ports:                             # PORT: sadece 3306<br>    - protocol: TCP<br>      port: 3306</pre><h3>Senaryo2:</h3><ul><li>production namespace&#39;indeki webapp pod&#39;ları çalışıyor</li><li>Bu webapp pod’ları sadece database namespace&#39;indeki servislere erişebilsin</li><li>Erişim sadece port 8080&#39;de olsun (API portu)</li><li>Webapp’ler başka namespace’lere gidemesin</li></ul><pre># WebApp pod&#39;undan çıkan trafiği kontrol eden policy<br>apiVersion: networking.k8s.io/v1<br>kind: NetworkPolicy<br>metadata:<br>  name: webapp-egress-control<br>  namespace: production<br>spec:<br>  podSelector:                          # KAYNAK: webapp pod&#39;ları<br>    matchLabels:<br>      app: webapp<br>  policyTypes:<br>  - Egress                             # Giden trafik kontrolü<br>  egress:                              # İzin verilen giden trafik<br>  - to:                                # HEDEF: database namespace<br>    - namespaceSelector:<br>        matchLabels:<br>          name: database<br>    ports:                             # PORT: sadece 8080<br>    - protocol: TCP<br>      port: 8080<br>  - to:                                # DNS resolution (kritik!)<br>    - namespaceSelector:<br>        matchLabels:<br>          name: openshift-dns<br>    ports:<br>    - protocol: UDP<br>      port: 53</pre><h3>Senaryo 3:</h3><ul><li>ecommerce namespace&#39;inde 3-tier uygulama var: frontend, backend, database</li><li>Frontend sadece backend’e erişebilsin (port 8080)</li><li>Backend sadece database’e erişebilsin (port 5432)</li><li>Database hiçbir yere gidemesin, sadece gelen istekleri kabul etsin</li></ul><p>1. Frontend → Backend Policy:</p><pre># Frontend sadece backend&#39;e erişsin<br>apiVersion: networking.k8s.io/v1<br>kind: NetworkPolicy<br>metadata:<br>  name: frontend-to-backend<br>  namespace: ecommerce<br>spec:<br>  podSelector:                          # HEDEF: backend pod&#39;ları<br>    matchLabels:<br>      tier: backend<br>  policyTypes:<br>  - Ingress<br>  ingress:<br>  - from:                               # KAYNAK: frontend pod&#39;ları<br>    - podSelector:<br>        matchLabels:<br>          tier: frontend<br>    ports:                              # PORT: sadece 8080<br>    - protocol: TCP<br>      port: 8080</pre><p>2. Backend → Database Policy:</p><pre># Backend sadece database&#39;e erişsin<br>apiVersion: networking.k8s.io/v1<br>kind: NetworkPolicy<br>metadata:<br>  name: backend-to-database<br>  namespace: ecommerce<br>spec:<br>  podSelector:                          # HEDEF: database pod&#39;ları<br>    matchLabels:<br>      tier: database<br>  policyTypes:<br>  - Ingress<br>  ingress:<br>  - from:                               # KAYNAK: backend pod&#39;ları<br>    - podSelector:<br>        matchLabels:<br>          tier: backend<br>    ports:                              # PORT: sadece 5432<br>    - protocol: TCP<br>      port: 5432</pre><p>3. Database Egress Restriction:</p><pre># Database hiçbir yere gidemesin<br>apiVersion: networking.k8s.io/v1<br>kind: NetworkPolicy<br>metadata:<br>  name: database-no-egress<br>  namespace: ecommerce<br>spec:<br>  podSelector:                          # KAYNAK: database pod&#39;ları<br>    matchLabels:<br>      tier: database<br>  policyTypes:<br>  - Egress<br>  egress:<br>  - to:                                 # Sadece DNS&#39;e gidebilir<br>    - namespaceSelector:<br>        matchLabels:<br>          name: openshift-dns<br>    ports:<br>    - protocol: UDP<br>      port: 53</pre><h3>Senaryo 4:</h3><ul><li>microservices namespace&#39;inde 5 farklı mikroservis var</li><li>user-service sadece auth-service ile konuşabilsin (port 9000)</li><li>order-service sadece payment-service ile konuşabilsin (port 9001)</li><li>Diğer mikroservis iletişimleri yasaklansın</li></ul><p>1. Auth Service Access Control:</p><pre># user-service sadece auth-service&#39;e erişebilsin<br>apiVersion: networking.k8s.io/v1<br>kind: NetworkPolicy<br>metadata:<br>  name: auth-service-access<br>  namespace: microservices<br>spec:<br>  podSelector:                          # HEDEF: auth-service<br>    matchLabels:<br>      app: auth-service<br>  policyTypes:<br>  - Ingress<br>  ingress:<br>  - from:                               # KAYNAK: sadece user-service<br>    - podSelector:<br>        matchLabels:<br>          app: user-service<br>    ports:                              # PORT: sadece 9000<br>    - protocol: TCP<br>      port: 9000</pre><p>2. Payment Service Access Control:</p><pre># order-service sadece payment-service&#39;e erişebilsin  <br>apiVersion: networking.k8s.io/v1<br>kind: NetworkPolicy<br>metadata:<br>  name: payment-service-access<br>  namespace: microservices<br>spec:<br>  podSelector:                          # HEDEF: payment-service<br>    matchLabels:<br>      app: payment-service<br>  policyTypes:<br>  - Ingress<br>  ingress:<br>  - from:                               # KAYNAK: sadece order-service<br>    - podSelector:<br>        matchLabels:<br>          app: order-service<br>    ports:                              # PORT: sadece 9001<br>    - protocol: TCP<br>      port: 9001</pre><h3>Dikkat Edilmesi Gerekenler</h3><h3>1. DNS Resolution Unutulmamalı</h3><p>Yaygın Hata: Default-deny policy’den sonra DNS çözümlemesi çalışmaz</p><pre># DNS için gerekli egress rule<br>egress:<br>- to:<br>  - namespaceSelector:<br>      matchLabels:<br>        name: openshift-dns  # OpenShift DNS namespace<br>  ports:<br>  - protocol: UDP<br>    port: 53</pre><h3>2. Health Check ve Monitoring Traffic</h3><p>OpenShift’te sistem pod’larından gelen trafik unutulmamalı:</p><pre># Kubelet health check&#39;leri için<br>ingress:<br>- from: []  # Any source<br>  ports:<br>  - protocol: TCP<br>    port: 8080  # Health check portu</pre><h3>3. Label Strategy</h3><p>İyi Label Taxonomy:</p><pre>metadata:<br>  labels:<br>    app: frontend<br>    tier: web<br>    version: v2.1<br>    team: platform<br>    environment: production<br>    network-policy: restricted</pre><p>NetworkPolicy’lerde kullanım:</p><pre>spec:<br>  podSelector:<br>    matchLabels:<br>      network-policy: restricted  # Genel policy kontrol<br>      tier: database              # Spesifik tier</pre><h3>4. Test Etme ve Doğrulama</h3><pre># Policy&#39;leri test et<br>oc get networkpolicy --all-namespaces<br>oc describe networkpolicy &lt;policy-name&gt; -n &lt;namespace&gt;</pre><pre># Pod-to-pod connectivity test<br>oc rsh &lt;source-pod&gt; curl -m 5 &lt;target-service&gt;:8080</pre><pre># OVN-Kubernetes policy durumu (Advanced)<br>oc get pods -n openshift-ovn-kubernetes<br>oc logs &lt;ovnkube-node-pod&gt; -n openshift-ovn-kubernetes</pre><p>NetworkPolicy’ler güvenlik için çok güçlü ama işi abartıp fazla ve karmaşık yazıldığında bu sefer cluster’ı yönetmek de zorlaşıyor. Çünkü OpenShift’te (OVN-Kubernetes) her yazılan policy arkada network kurallarına çevriliyor; yani bir namespace’te çok fazla policy, çok selector ya da gereksiz port tanımı olursa hem trafik kararları yavaşlayabiliyor hem de bir şey bozulduğunda debug etmek zorlaşıyor. O yüzden en sağlıklısı az, net ve amaca yönelik kurallar yazmak. Policy’lerin gerçekten çalışıp çalışmadığını anlamak için de OVN-Kubernetes pod loglarına bakabilir, event’leri kontrol edebilir ve network bileşenlerinin CPU/memory kullanımını izleyebilirsin.</p><p>Kısacası NetworkPolicy, ister cluster admin ol ister OpenShift üzerinde çalışan bir geliştirici ol, tamamen ihtiyaca göre kullanılması gereken bir konu; ben de bu yazıda olabildiğince örnek verip gerçek hayattaki senaryolara uyarlamaya çalıştım. Başka cloud yazılarında görüşmek üzere!</p><p><a href="https://docs.redhat.com/en/documentation/openshift_container_platform/4.18/html/network_security/network-policy#creating-network-policy">https://docs.redhat.com/en/documentation/openshift_container_platform/4.18/html/network_security/network-policy#creating-network-policy</a></p><p><a href="https://docs.redhat.com/en/documentation/openshift_container_platform/4.18/html/network_security/network-policy#default-network-policy">Chapter 3. Network policy</a></p><p><a href="https://docs.redhat.com/en/documentation/openshift_container_platform/4.18/html/network_security/network-policy#multitenant-network-policy">https://docs.redhat.com/en/documentation/openshift_container_platform/4.18/html/network_security/network-policy#multitenant-network-policy</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=c91b5c6a8403" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrk-telekom-bulut-teknolojileri/openshitte-networkpolicy-best-practices-ve-real-world-senaryolar%C4%B1-c91b5c6a8403">Openshift’te NetworkPolicy Best Practices ve Real-World Senaryoları</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrk-telekom-bulut-teknolojileri">Turk Telekom Bulut Teknolojileri</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Ansible ile Cluster Bazlı NetBackup Raporlama Otomasyonu]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrk-telekom-bulut-teknolojileri/ansible-ile-cluster-bazl%C4%B1-netbackup-raporlama-otomasyonu-1d3ea9cb6c42?source=rss-ce49510fbf8f------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/1d3ea9cb6c42</guid>
            <category><![CDATA[ansible]]></category>
            <category><![CDATA[openshift]]></category>
            <category><![CDATA[netbackup]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Hatice Karataş]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 26 Nov 2025 07:17:54 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-11-26T07:17:54.013Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Merhaba, bu yazıda Ansible kullanarak NetBackup sunucularında çalışan işlerin (job) nasıl filtreleneceğini ve Cluster bazında başarı durumlarının nasıl hesaplanıp raporlanabileceğini gerçek bir senaryo üzerinden inceleyeceğiz. Özellikle çok sayıda Kubernetes veya OpenShift cluster’ı yöneten ekipler için “Gözlemlenebilirlik” (Observability) ve yedekleme süreçlerinin takibi kritik bir operasyonel yüktür. Bir Platform Yöneticisi olarak, her hafta yüzlerce namespace arasından hangisinin yedeğinin alınıp alınmadığını, hangisinde kesinti olduğunu manuel olarak kontrol etmek neredeyse imkansızdır. Bu yazıda, bu süreci baştan sona otomatize eden, “Hangi namespace güvende, hangisi riskli?” sorusuna proaktif yanıt veren bir mimariyi ele alacağız.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*AK12drUlSY602ecFiiWRXw.png" /></figure><p>Otomasyonu kurgularken, bir DevOps/Platform mühendisinin her zaman aklında tutması gereken en temel prensiplerden biri olan <strong>“Idempotency”</strong> kavramını merkeze alıyoruz. Idempotent yapı, bir işlemin kaç kez tekrarlandığına bakılmaksızın sonucun her zaman aynı olmasını ve sistemde istenmeyen yan etkiler yaratmamasını ifade eder. Yani yazdığımız bu otomasyon scripti yanlışlıkla art arda iki kez çalıştırılsa bile, aynı veriyi mükerrer işlememeli veya kullanıcılara gereksiz yere çift mail atmamalıdır.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*QiMq420fZdimkurC-jBHmQ.jpeg" /></figure><p>Teknik mimarimizi main.yaml adını verdiğimiz ana playbook dosyası üzerine inşa ediyoruz. Dosyayı oluştururken dikkat etmemiz gereken ilk nokta performans optimizasyonudur; bu yüzden gather_facts: false parametresini kullanarak başlıyoruz. Ansible normalde varsayılan olarak hedef sunucuya bağlandığında IP adresi, disk bilgisi, işletim sistemi sürümü gibi yüzlerce sistem değişkenini (Fact) toplar. Ancak biz bu senaryoda işletim sistemi seviyesinde bir yapılandırma yapmayacağız; sadece API&#39;lar ile konuşup veri taşıyacağız. Bu veri toplama özelliğini kapatarak (false yaparak), otomasyonun çalışma süresini ciddi oranda kısaltıyor ve gereksiz kaynak tüketimini engelliyoruz.</p><pre>- -<br>- name: backup-info <br>  hosts: localhost<br>  gather_facts: false</pre><p>Kodun yönetilebilirliğini artırmak adına Ansible’ın <strong>Role (Rol)</strong> yapısını kullanıyoruz. Ansible dünyasında yapılacak en küçük iş birimine <strong>Task (Görev)</strong>, bu görevleri yerine getiren kod parçalarına <strong>Modül</strong>, bu yapıların belirli bir amaç için (örneğin “Yedekleme Raporu”) bir araya getirilip paketlenmesine ise Role denir. Biz de main.yaml içerisinde veya diğer roller arasında çağırabileceğimiz ansible_builtin_role yapısını kullanarak modüler ve temiz bir mimari kuruyoruz.</p><p>Sürecin ilk ve en önemli adımı, yönettiğimiz Cluster listesini dinamik olarak elde etmektir. Statik bir envanter dosyası tutmak, sürekli büyüyen ve değişen cluster ortamlarında sürdürülebilir değildir. Bu yüzden, çoklu cluster yönetimini sağlayan ACM ve metrikleri toplayan Thanos mimarisinden faydalanıyoruz. Burada <strong>ansible.builtin.uri</strong> modülü devreye giriyor. Tıpkı terminaldeki curl komutu gibi çalışan bu modül sayesinde Thanos API&#39;sine bir HTTP isteği gönderiyoruz. Dönen JSON formatındaki çıktı içerisinde cluster isimleri ve bilgileri yer alıyor; fakat bu ham veri oldukça büyüktür ve bize sadece isimler gereklidir. Gelen cevabı <strong>ansible.builtin.set_fact</strong> modülü ile filtreleyerek (parse ederek), cluster_loop döngüsünde kullanacağımız temiz ve sade bir cluster listesi oluşturuyoruz.</p><p>Elimizde güncel cluster listesi olduktan sonra, main.yaml içerisinden cluster_loop.yaml adını verdiğimiz görev dosyasını çağırıyoruz. Burada <strong>ansible.builtin.include_tasks</strong> modülünü ve loop döngüsünü kullanarak, mantığımızın her bir cluster için ayrı ayrı çalışmasını sağlıyoruz. cluster_loop.yaml dosyasının içine girdiğimizde, öncelikle okunabilirliği artırmak ve API isteklerini dinamikleştirmek için değişken tanımlamaları yapıyoruz. Örneğin, Backup sunucusuna atacağımız URL uzantısı cluster ismini barındırdığı için, bu kısmı api.&lt;cluster_name&gt; formatında dinamik hale getiriyoruz.</p><pre>---<br>- name: backup-info -<br>  hosts: localhost<br>  gather_facts: false<br> <br>  tasks:<br>     - name: &quot;GET: Cluster list&quot;<br>       ansible.builtin.include_role:<br>          name: thanos<br><br>     - debug: <br>        var: clusters<br><br>     - debug: <br>        var: clusters | length<br><br><br>     - name: &quot;LOOP: Process Each Cluster&quot;<br>       ansible.builtin.include_tasks: cluster_loop.yaml<br>       loop: &quot;{{ clusters }}&quot;<br>       loop_control:<br>          loop_var: cluster_item<br>          label: &quot;{{ cluster_item.cluster }}&quot;</pre><p>Bu döngüsel sürecin en kritik noktalarından biri, <strong>değişkenlerin sıfırlanmasıdır (Reset Variables)</strong>. Ansible döngülerinde, eğer bir önceki turdan kalan veriyi temizlemezseniz, yeni veriler eskilerin üzerine eklenir (append olur). Yani A Cluster’ının yedek verisi, B Cluster’ının hesaplamasına dahil olur ve rapor tamamen yanlış çıkar. Bu yüzden cluster_loop.yaml dosyasının en başında, veri toplayacağımız listeleri mutlaka boş bir dizi ([]) olarak sıfırlıyoruz.</p><p>Sıfırlama işleminden sonra asıl veri toplama işine başlıyoruz. İlk olarak Backup sunucusuna istek atarak, ilgili cluster için çalışan jobları çekiyoruz. Burada filtreleme kriterimiz çok nettir: Job tipi <strong>SnapDupe</strong> olmalı olmalıdır. SnapDupe tipi, verinin sadece anlık görüntüsünün (snapshot) alınmadığını, aynı zamanda güvenli bir medyaya kopyalandığını gösterir. Bu jobların detaylarında assetDisplayableName adında bir alan bulunur; bu değer bazen sadece namespace adını, bazen de pvc_ismi;cluster_ismi formatını içerir. Eş zamanlı olarak OpenShift/Kubernetes tarafına bağlanıp, oc get namespace veya oc get pvc komutlarıyla (API üzerinden) canlı ortamdaki mevcut kaynak listesini de alıyoruz.</p><p>Veri toplama işlemi bittiğinde, elimizde iki liste oluyor: Canlıdaki Namespace listesi ve NetBackup’taki Başarılı Job listesi. Bu iki listeyi karşılaştırarak analiz yapıyoruz. Namespace ismi ile eşleşen jobları namespaced_data, PVC ismi ile eşleşenleri pvced_data olarak ayırıyoruz. Eşleşmeyenler ise bizim için &quot;Yedeği Alınmayan&quot; kaynakları temsil ediyor. Bu veriler ışığında bir başarı oranı (job_success_rate) hesaplıyoruz. Ancak burada bir istisna yönetimi (exception handling) yapmamız hayati önem taşır. Belki o cluster&#39;ın henüz backup entegrasyonu yapılmamış olabilir veya hiçbir namespace&#39;ten backup alınmıyor olabilir. Bu durumda kodun hata verip durmasını engellemek için Ansible&#39;ın <strong>block</strong> ve <strong>rescue</strong> yapısını kullanıyoruz. Yazdığımız mantığa göre; eğer all_results (backup verisi) tanımlı değilse veya uzunluğu 0 ise, hesaplama yapmaya çalışmak yerine o cluster&#39;ın başarı oranını direkt %0 olarak kabul et diyoruz.</p><pre>    - name: &quot;SET: Job Success Rate {{ cluster_item.cluster }} 0 eşitle all result yoksa&quot;<br>      ansible.builtin.set_fact:<br>        job_success_rates: &quot;{{ job_success_rates | default({})  | combine({cluster_item.cluster: 0.0}) }}&quot;<br>      when: (all_results | default([]) | length == 0)</pre><p>Tüm bu karmaşık işlemlerin ve hesaplamaların nihai çıktısı, yöneticilere ve ekiplere sunulacak olan rapordur. Döngü tamamlanıp tüm cluster verileri toplandığında, main.yaml dosyasına geri dönüyor ve <strong>ansible.builtin.mail</strong> modülünü çalıştırıyoruz. Ancak burada sadece düz metin (plain text) bir mail göndermek yeterli değildir. Kurumsal bir görünüm ve hızlı analiz imkanı sunmak için HTML formatında bir şablon hazırlıyoruz. Ansible&#39;ın Jinja2 şablon motorunu kullanarak; cluster adlarını, toplam namespace sayılarını ve başarı oranlarını tablo halinde mail gövdesine (body) basıyoruz. Hatta başarı oranlarına göre renkli koşullandırmalar ekleyerek, %50&#39;nin altındaki başarı oranlarının kırmızı renkte görünmesini sağlıyoruz. Bu otomasyon sayesinde, hem backup ekipleri hem de platform yöneticileri, her hafta otomatik gelen bu mail ile sistemin genel sağlığını tek bakışta görebiliyor ve manuel takip yükünden tamamen kurtulmuş oluyorlar.</p><p>Biz bu çalışmayla, reaktif (sorun çıktığında müdahale eden) bir yapıdan, proaktif (sorun çıkmadan raporlayan) bir yapıya geçiş yaptık. Unutmayalım ki; en iyi otomasyon, sadece zaman kazandıran değil, aynı zamanda sistemin güvenilirliğine (Reliability) duyulan inancı artıran otomasyondur.</p><p>Benzer şekilde; <strong>Kubernetes</strong> ve <strong>Platform Orkestrasyonu</strong> konularındaki deneyimlerimi paylaşacağım sonraki yazılarda görüşmek üzere:)</p><p>Kaynakça:</p><ul><li><a href="https://www.veritas.com/support/en_US/article.100043102">Statement of Support for NetBackup API Set and Use</a></li><li><a href="https://docs.ansible.com/projects/ansible/latest/collections/ansible/builtin/uri_module.html">ansible.builtin.uri module - Interacts with webservices - Ansible Community Documentation</a></li><li><a href="https://www.redhat.com/en/blog/ansible-jinja-lists-dictionaries">How to work with a list of dictionaries in Ansible</a></li><li><a href="https://docs.ansible.com/projects/ansible/latest/playbook_guide/playbooks_loops.html">Loops - Ansible Community Documentation</a></li></ul><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=1d3ea9cb6c42" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrk-telekom-bulut-teknolojileri/ansible-ile-cluster-bazl%C4%B1-netbackup-raporlama-otomasyonu-1d3ea9cb6c42">Ansible ile Cluster Bazlı NetBackup Raporlama Otomasyonu</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrk-telekom-bulut-teknolojileri">Turk Telekom Bulut Teknolojileri</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Kesintisizlik: Node Drain ve PDB Stratejileri]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrk-telekom-bulut-teknolojileri/kesintisizlik-node-drain-ve-pdb-stratejileri-75a94d40f236?source=rss-ce49510fbf8f------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/75a94d40f236</guid>
            <category><![CDATA[kubernetes]]></category>
            <category><![CDATA[pdb]]></category>
            <category><![CDATA[openshift-pdb]]></category>
            <category><![CDATA[openshift]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Hatice Karataş]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 10 Oct 2025 07:51:55 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-10-10T07:51:55.885Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Merhaba, bu yazıda sürüm yükseltme çalışmalarında karşılaştığımız bir durumu ele almak istiyorum. Zaman zaman upgrade işlemlerimiz planlanandan daha uzun sürebiliyor. Bu tür durumlarda kesinti yaşanmadan sürecin tamamlanabilmesi için cluster seviyesindeki bazı mekanizmaları anlamak önemlidir.<br>Yazının odak noktası, bu mekanizmalardan biri olan <strong>Pod Disruption Budget (PDB)</strong> kavramı olacak. Ancak öncesinde, bu süreçte rol oynayan <strong>Cluster Operator</strong> yapısına ve özellikle <strong>Machine Config Operator (MCO)</strong> bileşenine kısaca değinmekte fayda var.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*vhcZLcCpOHsrfQ-mY2ls8g.png" /></figure><h4>Cluster Operator’lerin Rolü</h4><p>OpenShift, Kubernetes mimarisi üzerine inşa edilmiş olup birçok temel fonksiyonunu “Cluster Operator” adı verilen kontrolörlerle yönetir.<br> Her bir operator, platformun belirli bir alanından sorumludur. Örneğin;</p><ul><li>authentication operator’ü kimlik doğrulama bileşenlerini yönetir,</li><li>network operator’ü SDN, ingress ve egress yapılarını kontrol eder,</li><li>monitoring operator’ü izleme bileşenlerinin sürüm ve konfigürasyon uyumunu sağlar,</li><li>machine-config operator’ü ise node seviyesindeki sistem yapılandırmalarını ve işletim sistemi versiyonlarını yönetir.</li></ul><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*sE-bjvXgNcaHhkiSOLCUIg.png" /><figcaption>OCP ( Openshift Container Platform) cluster’ında diğer operatörler.</figcaption></figure><p>Bir upgrade başlatıldığında, bu operator’lerin her biri sırasıyla versiyon değiştirir. Süreç boyunca operator’ler “Progressing”, “Available” ve “Degraded” durumları arasında geçiş yapar. Tüm operator’lerin “Available” durumuna dönmesi, upgrade’in başarıyla tamamlandığı anlamına gelir. Ancak kimi zaman bu zincir içinde <strong>Machine Config Operator (MCO)</strong> diğerlerinden daha uzun sürede tamamlanır ve süreç burada tıkanmış gibi görünebilir.</p><h4>Machine Config Operator (MCO) Nedir?</h4><p>Machine Config Operator, OpenShift’in en temel altyapı bileşenlerinden biridir. Görevi, cluster’daki node’ların işletim sistemi, konfigürasyon ve imaj versiyonlarını yönetmektir. Bu operator, node yapılandırmalarını merkezileştirir ve tüm nodeların platform sürümüyle uyumlu hale gelmesini sağlar.</p><p>MCO temel olarak üç ana bileşenden oluşur:</p><ul><li><strong>MachineConfig:</strong> Node üzerinde uygulanacak yapılandırmaları tanımlar. Örneğin SSH anahtarları, systemd servisleri, kernel parametreleri, ignition konfigürasyonları gibi ayarlar bu kaynakta belirtilir.</li><li><strong>MachineConfigPool (MCP):</strong> Node gruplarını temsil eder (örneğin master, worker). Her MCP, kendi içinde bir dizi MachineConfig objesini uygular.</li><li><strong>Controller:</strong> MachineConfig ve MachineConfigPool arasındaki eşleşmeyi yönetir, yapılandırma değişikliklerini uygular ve gerekirse node’ların yeniden başlatılmasını tetikler.</li></ul><p>Bir upgrade sırasında MCO şu adımları uygular:</p><ol><li>MachineConfigPool’a dahil bir node’u <strong>drain</strong> eder (üzerindeki pod’ları güvenli biçimde boşaltır).</li><li>Yeni sistem imajını veya yapılandırmayı uygular.</li><li>Node’u yeniden başlatır (<strong>reboot</strong>).</li><li>Node yeniden cluster’a dahil olur (<strong>uncordon</strong>) ve pool içinde güncel sürüme ulaşır.</li></ol><p>Bu işlem her node için sırayla gerçekleştirilir. Ancak bazı durumlarda, özellikle de node drain işlemi uzun sürüyorsa, süreç burada duraksayabilir.<br> Bu gecikmenin nedenlerinden biri de <strong>Pod Disruption Budget (PDB)</strong> olabilir.</p><h4>Pod Disruption Budget (PDB) Nedir?</h4><p>Pod Disruption Budget, Kubernetes ve OpenShift’te yer alan policy/v1 API grubuna ait bir kaynak türüdür. Amacı, bir uygulamanın pod’larının planlı kesintiler (örneğin bakım, upgrade veya node drain işlemi) sırasında tamamen devre dışı kalmamasını sağlamaktır.</p><p>Kubernetes’te iki tür kesinti bulunur:</p><ul><li><strong>İstem dışı (involuntary) kesintiler:</strong><br> Donanım arızası, ağ kopması veya güç kesintisi gibi beklenmedik durumlarda oluşur. Bu tür kesintilerde Kubernetes otomatik olarak pod’ları başka nodelarda yeniden oluşturur.</li><li><strong>İsteğe bağlı (voluntary) kesintiler:</strong><br> Node’un drain edilmesi veya planlı bakım çalışmaları gibi yöneticinin bilinçli olarak başlattığı durumlardır. Bu senaryoda sistem, tüm pod’ları aynı anda sonlandırmaz; belirli bir minimum çalışabilirlik seviyesini korumaya çalışır.</li></ul><p>PDB tam olarak bu noktada devreye girer.<br> Bir PDB kaynağı, belirli bir uygulamanın pod’ları için <strong>en az kaç tanesinin her zaman çalışır durumda olması gerektiğini</strong> veya <strong>aynı anda en fazla kaç pod’un kesintiye uğrayabileceğini</strong> tanımlar.</p><h4>minAvailable örneği</h4><pre>apiVersion: policy/v1<br>kind: PodDisruptionBudget<br>metadata:<br>  name: nginx-minavailable<br>spec:<br>  minAvailable: 80%<br>  selector:<br>    matchLabels:<br>      app: nginx</pre><p>Bu tanım, nginx uygulamasına ait pod’ların en az %80’inin her zaman çalışır durumda olmasını garanti eder.</p><h4>maxUnavailable örneği</h4><pre>apiVersion: policy/v1<br>kind: PodDisruptionBudget<br>metadata:<br>  name: nginx-maxunavailable<br>spec:<br>  maxUnavailable: 33%<br>  selector:<br>    matchLabels:<br>      app: nginx</pre><p>Bu tanım, aynı anda en fazla %33 oranında pod’un kapalı kalabileceğini belirtir.</p><p>PDB’nin amacı uygulama sürekliliğini korumaktır, ancak bazı durumlarda bu sınırlama, upgrade sürecinde node drain işlemlerinin tamamlanmasını engelleyebilir.</p><h4>PDB ve Machine Config Operator Etkileşimi</h4><p>Machine Config Operator, node’ları güncellemeden önce üzerlerindeki pod’ları boşaltmak zorundadır. Ancak eğer bir pod’un bağlı olduğu uygulama için tanımlı bir PDB çok kısıtlayıcıysa — örneğin minAvailable: 100% veya maxUnavailable: 0 gibi — o pod’un evict edilmesi mümkün olmaz. Bu durumda MCO node’u drain edemez, node “Updating” durumunda kalır ve upgrade süreci ilerlemez.</p><p>Bu nedenle upgrade öncesinde aşağıdaki kontrollerin yapılması kritik önem taşır:</p><ul><li>Cluster genelinde tanımlı tüm <strong>PodDisruptionBudget</strong> nesneleri gözden geçirilmelidir.</li><li>Gerekirse, upgrade süresi boyunca ilgili PDB geçici olarak devre dışı bırakılabilir veya maxUnavailable değeri artırılabilir.</li><li>Ayrıca <strong>MachineConfigPool</strong> kaynaklarındaki maxUnavailable parametresi de kontrol edilmelidir. Bu parametre, aynı anda kaç node’un güncellenebileceğini belirler.<br> Örneğin: spec: maxUnavailable: 1 değeri, her seferinde yalnızca bir node’un upgrade edilmesine izin verir. Bu yapı kesintisiz bir yükseltme</li></ul><h4>PDB Olmadan ve PDB ile Node Drain Senaryosu: Davranış Farkları</h4><p>Bir node’un <strong>drain</strong> edilmesi, o node üzerinde çalışan tüm pod’ların güvenli bir şekilde başka nodelara taşınmasını sağlar. Bu senaryoda, hem <strong>PDB olmadan</strong> hem de <strong>PDB tanımlı</strong> bir durumda node drain işleminin nasıl davrandığını inceleyelim.</p><blockquote>NOT:</blockquote><blockquote><strong>Cordon:</strong><br> oc adm cordon &lt;node-name&gt; komutu, ilgili node’un <strong>yeni pod schedule edilmesini engeller</strong>, ancak mevcut pod’lar çalışmaya devam eder. Yani node, “taint” uygulanmış gibi <strong>okunabilir ama yeni iş yükü kabul etmeyen</strong> bir duruma gelir.</blockquote><blockquote><strong>Drain:</strong><br> oc adm drain &lt;node-name&gt; --ignore-daemonsets --delete-emptydir-data komutu ise, cordon işlemine ek olarak node üzerindeki tüm <strong>normal pod’ların tahliyesini (eviction)</strong> gerçekleştirir.<br> Bu işlem sırasında, DaemonSet kaynaklı pod’lar korunur (çünkü bu pod’lar node bazlı çalışmak zorundadır), ancak diğer pod’lar uygun diğer nodelara yeniden schedule edilir. Bir node drain edildiğinde zaten önce cordon edilir.</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*eS0uc9NY8N-PYmmMQZWw4Q.png" /><figcaption>Drain işlemi sırasında Daemonset uyarısı karşımıza çıkar.</figcaption></figure><p><strong>Pod Disruption Budget Olmadan Node Drain</strong></p><p>Varsayalım ki üç worker node’dan oluşan bir cluster’ımız mevcut:<br> node01, node02, node03.<br> Uygulamamız bir Deployment aracılığıyla 6 replika pod çalıştırıyor. Yapılan yük testleri sonucunda, uygulamanın <strong>en az 5 pod</strong> çalıştığında kabul edilebilir yanıt süresine sahip olduğunu biliyoruz.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/623/1*3WrKlGWSJEvfRImB1OHSJQ.png" /><figcaption>6 Pod ile çalışan uygulamamızın dağılımı</figcaption></figure><p>Bu durumda herhangi bir PDB tanımı yapılmamışken, bir node’u drain etmeye karar veriyoruz.<br> İlk adımda şu komutu kullanırız:</p><pre>oc adm drain node/node01 --ignore-daemonsets --delete-emptydir-data</pre><p>Bu komut:</p><ul><li>Node üzerindeki pod’ları evict etmeye (başka nodelara taşımaya) başlar,</li><li>DaemonSet pod’larını göz ardı eder,</li><li>emptyDir ile tutulan geçici verileri siler.</li></ul><p>Node drain işlemi başladığında, scheduler uygun nodelar üzerinde yeni pod’lar oluşturmaya çalışır. Ancak bu pod’lar <strong>henüz Running</strong> durumuna geçmemişse, geçici olarak uygulama 4 çalışan pod ile hizmet verir.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/617/1*7k8D2hZis3G1CVeTo0S4aA.png" /><figcaption>Node 1 drain işlemi uygulandığında.</figcaption></figure><p>Bu durumda sistem performansında gözle görülür bir düşüş yaşanır.<br> Yanıt süreleri uzar, istek kuyruğu dolabilir ve bazı istekler zaman aşımına uğrayabilir.<br> Kısacası, PDB tanımlı olmadan yapılan bir drain işleminde, uygulamanın minimum çalışma eşiği korunmaz.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/620/1*kCwCov8C7eq2aqt2_eVCCQ.png" /><figcaption>Node 1 drain edildiğinde.</figcaption></figure><h4>PDB Tanımlı Node Drain Senaryosu</h4><p>Şimdi aynı uygulama için bir <strong>Pod Disruption Budget (PDB)</strong> kaynağı tanımlayalım. Uygulamanın düzgün çalışması için en az 5 pod’un aktif olması gerektiğini bildiğimizden, aşağıdaki şekilde bir tanım yapılabilir:</p><pre>apiVersion: policy/v1<br>kind: PodDisruptionBudget<br>metadata:<br>  name: app-minavailable<br>spec:<br>  minAvailable: 5<br>  selector:<br>    matchLabels:<br>      app: myapp</pre><p>Bu tanım, uygulamaya ait pod’lardan <strong>en az 5 tanesinin her zaman çalışır durumda olması gerektiğini</strong> belirtir. Yani node drain işlemi sırasında, eğer replacement (yerine geçen) pod’lar henüz Ready durumda değilse, mevcut pod’lar evict edilmez.</p><p>Bu kez drain komutunu tekrar çalıştırdığımızda:</p><pre>oc adm drain node/node01 --ignore-daemonsets --delete-emptydir-data</pre><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/605/1*Q2S-rbtpxLSjTD9N20lzCQ.png" /><figcaption>Pod 1 ayağa kalkmadan Pod 2 tahliye edilmiyor.</figcaption></figure><p>CLI üzerinde şu tür bir uyarı görebiliriz:</p><pre>Cannot evict pod &quot;myapp-xyz&quot; as it would violate the pod&#39;s disruption budget.</pre><p>Bu mesaj, PDB’nin devreye girdiğini gösterir. Kubernetes, uygulamanın tanımlanan <strong>minAvailable</strong> koşulunu korumak için node üzerindeki pod’ları evict etmeyi geçici olarak engeller.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/618/1*rNFBGUAWfv6ciIOfBUxu4Q.png" /><figcaption>5 çalışan Pod olduğu için diğer pod/podlar tahliye edilir.</figcaption></figure><p>Scheduler yeni pod’ları başka bir node üzerinde oluşturur, bunlar Ready duruma geldiğinde ise drain işlemi otomatik olarak devam eder.</p><p>Bu sayede:</p><ul><li>Uygulamanın minimum çalışma eşiği korunur,</li><li>Trafik kesintisi yaşanmaz,</li><li>Node drain işlemi kontrollü bir biçimde ilerler.</li></ul><p>Eviction (pod tahliye) işlemleri, PDB kısıtları karşılandığında tekrar denenir.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/623/1*gQOK6V1bYDl-ljZOzdJ0Qw.png" /><figcaption>Node 1 artık drain edilmiş durumdadır.</figcaption></figure><p>OpenShift gibi kurumsal düzeyde bir platformda upgrade süreci, yalnızca versiyon değişimi değildir; sistemin tüm bileşenleri arasındaki senkronizasyonun doğru şekilde yönetilmesini gerektirir. Bu süreçte <strong>Machine Config Operator</strong> node düzeyinde, <strong>Pod Disruption Budget</strong> ise uygulama düzeyinde dengeyi korur. Ancak bu iki mekanizmanın etkileşimi bazen beklenmedik gecikmelere yol açabilir.</p><p>Upgrade işlemleri planlanmadan önce PDB’lerin ve MachineConfigPool yapılandırmalarının dikkatlice incelenmesi, uzun süren node güncellemelerinin ve gereksiz kesintilerin önüne geçecektir. Bu yazıda bileşenlere değinerek nasıl ele alabilceğimize değinmiş olduk. Sonraki yazılarda görüşmek üzere!</p><ul><li><a href="https://access.redhat.com/solutions/6977497">PodDisruptionBudgetAtLimit alert troubleshooting in OpenShift Container Platform 4 - Red Hat Customer Portal</a></li><li><a href="https://kubernetes.io/docs/tasks/run-application/configure-pdb/">Specifying a Disruption Budget for your Application</a></li></ul><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=75a94d40f236" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrk-telekom-bulut-teknolojileri/kesintisizlik-node-drain-ve-pdb-stratejileri-75a94d40f236">Kesintisizlik: Node Drain ve PDB Stratejileri</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrk-telekom-bulut-teknolojileri">Turk Telekom Bulut Teknolojileri</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Kubernetes Scheduling Mekanizmalarına Derinlemesine Bakış-2]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrk-telekom-bulut-teknolojileri/kubernetes-scheduling-mekanizmalar%C4%B1na-derinlemesine-bak%C4%B1%C5%9F-2-6efcf4b94875?source=rss-ce49510fbf8f------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/6efcf4b94875</guid>
            <category><![CDATA[daemonset]]></category>
            <category><![CDATA[scheduling]]></category>
            <category><![CDATA[kubernetes]]></category>
            <category><![CDATA[static-pod]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Hatice Karataş]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 22 Jul 2025 09:13:40 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-07-22T09:13:40.009Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Merhabalar, yazımızın ikinci bölümünde Kubernetes scheduler mekanizmasını daha iyi kavramak için diğer önemli bileşenlere odaklanacağız: DaemonSet’ler, static pod’lar, öncelik (priority) kavramı, aynı anda birden fazla scheduler kullanımı ve scheduler profillerinin yapılandırılması gibi konuları ele alarak, bu sürecin farklı senaryolarda nasıl şekillendiğini birlikte inceleyeceğiz.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*1uzNZgcVN-viph0u" /><figcaption>Kubernetes scheduler, sadece teknik bir bileşen değil; sistemin iş yükü adaletini sağlayan kritik bir denge mekanizmasıdır.</figcaption></figure><h3>DaemonSet</h3><p>Kubernetes scheduler yapısını incelerken bu yazıda ilk ele alacağımız bileşen <strong>DaemonSet</strong> olacak. Peki neden DaemonSet’i özel olarak ele alıyoruz? Çünkü bazı pod’ların, sistem bileşenleri gibi, Kubernetes kümesindeki <strong>her bir node üzerinde eş zamanlı olarak çalışması gerekir</strong>. Örneğin; log toplayıcılar, monitoring ajanları ya da ağ eklentileri yalnızca birkaç node’da değil, <strong>tüm node’larda</strong> aktif olmalıdır. Bu ihtiyacı <strong>ReplicaSet veya Deployment gibi klasik yapılarda karşılamak mümkün değildir</strong>. ReplicaSet, yalnızca belirli sayıda pod çalıştırır; bu pod’ların hangi node’da çalışacağını ise scheduler belirler ve dağılım garanti edilmez. Deployment ise ReplicaSet’i saran ve sürüm geçişlerini yöneten bir yapıdır.</p><p><strong>DaemonSet</strong> ise bambaşka bir amaçla çalışır: Her bir node’a tek bir pod yerleştirir. Kümede yeni bir node eklendiğinde otomatik olarak orada da bir pod başlatılır; node silindiğinde ise ilgili pod kaldırılır. Bu özelliği sayesinde <strong>merkezi olmayan, dağıtık bir çalışma modeli</strong> sunar ve yönetimi büyük ölçüde kolaylaştırır.</p><p>Aşağıda basit bir örnek YAML tanımı yer alıyor. Bu tanımda her node’a bir log toplayıcı pod’u (örneğin Fluentd) yerleştiriliyor:</p><pre>apiVersion: apps/v1<br>kind: DaemonSet<br>metadata:<br>  name: log-agent<br>  namespace: kube-system<br>spec:<br>  selector:<br>    matchLabels:<br>      app: log-agent<br>  template:<br>    metadata:<br>      labels:<br>        app: log-agent<br>    spec:<br>      containers:<br>      - name: fluentd<br>        image: fluent/fluentd:latest<br>        resources:<br>          limits:<br>            memory: &quot;200Mi&quot;<br>            cpu: &quot;500m&quot;<br>          requests:<br>            memory: &quot;100Mi&quot;<br>            cpu: &quot;200m&quot;</pre><p>DaemonSet, scheduler mimarisinin içinde özel bir rol oynar. Klasik pod planlamadan farklı bir mantık yürütür ve Kubernetes’in dağıtık ve ölçeklenebilir yapısını tamamlayan temel araçlardan biridir.</p><p>Scheduler açısından bakıldığında DaemonSet’in yeri ayrıdır. Çünkü klasik planlama davranışını değiştirir. Kubernetes 1.12 öncesinde, bu pod’lar nodeName alanı kullanılarak scheduler bypass edilerek yerleştirilirdi. Ancak <strong>1.12 sürümünden itibaren</strong>, DaemonSet pod’ları da artık varsayılan scheduler üzerinden, nodeAffinity gibi gelişmiş kurallarla birlikte planlanmaktadır.<a href="https://kubernetes.io/blog/2023/03/17/upcoming-changes-in-kubernetes-v1-27/"> Kubernetes 1.27</a> sürümünde ise <strong>DaemonSet güncellemeleri sırasında surge (ani artış) desteği</strong> artık tamamen stabil hale getirildi. Bu özellik sayesinde, rollout sırasında eski pod silinmeden yenisi başlatılabiliyor, bu da kesintisiz güncelleme imkânı sağlıyor.</p><h3>Statik Pod</h3><p>Kubernetes scheduler mimarisi incelememizde ikinci olarak değineceğimiz bileşen <strong>Statik Pod (Static Pod)</strong> kavramı olacak. Statik Pod’lar, scheduler’ın doğrudan etkisinde olmayan özel bir pod türüdür ve özellikle <strong>kontrol düzlemi (control plane)</strong> bileşenlerinin çalışması açısından kritik rol oynar.</p><p>Bunu daha iyi anlayabilmek için küçük bir benzetme yapalım:</p><blockquote><em>Bir Kubernetes kümesini, bir havaalanı gibi düşünün. Uçakların iniş kalkışına kule (yani scheduler) karar verir. Ancak bazı acil durum uçakları vardır ki, onlar iniş izni beklemeden doğrudan pistte belirli bir yere konuşlanır — çünkü kule bile onlar gelmeden çalışamaz. İşte </em><strong><em>statik pod’lar</em></strong><em>, bu acil iniş yapan, kendi iradesiyle gelen uçaklara benzer.</em></blockquote><p>Statik Pod’lar, <strong>kubelet</strong> tarafından doğrudan başlatılır; ne kube-apiserver’a, ne scheduler’a ne de ETCD’ye ihtiyaç duyar. Bu yönüyle, “kümeden bağımsız pod” olarak düşünebiliriz. Diyelim ki elinizde bir Kubernetes kümesi yok, yalnızca bir sunucunuz var ve burada temel bazı servisleri container olarak başlatmak istiyorsunuz — işte statik Pod burada devreye girer. Bu pod’lar, kubelet’in izlediği belirli bir klasöre yerleştirilen YAML dosyalarıyla oluşturulur (genellikle /etc/kubernetes/manifests). Kubelet, bu dizini sürekli kontrol eder. Eğer bir dosya varsa pod’u başlatır, dosyada değişiklik olursa pod’u yeniden oluşturur, dosya silinirse pod’u da siler.</p><p>Statik pod’ların önemli bazı özellikleri şunlardır:</p><ul><li>Kendi başlarına var olabilirler, <strong>kümeye ihtiyaç duymazlar</strong>.</li><li>kubelet, pod&#39;u oluşturur, izler, yeniden başlatır.</li><li>kubectl komutu bu pod&#39;ları gösteremez, çünkü apiserver yoktur. Bunun yerine docker ps gibi komutlar kullanılır.</li><li>Ancak node, bir kümeye dahil olduğunda, <strong>kubelet bu statik pod’ların yansımalarını (mirror pod)</strong> kube-apiserver’a bildirir. Böylece kubectl get pods ile görünür hale gelir, fakat sadece <strong>salt okunur (read-only)</strong> şekilde.</li></ul><p>Ayrıca önemli bir kullanım senaryosu daha vardır:<br> Statik pod’lar, Kubernetes’in kendisini başlatmak için de kullanılır. Örneğin kube-apiserver, etcd, controller-manager gibi bileşenler — yani Kubernetes’in çekirdeğini oluşturan parçalar — master node’larda <strong>statik pod</strong> olarak çalışır. Bu sayede herhangi bir servis düşse bile kubelet onu yeniden başlatır. kubeadm aracıyla kurulan kümelerde bu yaklaşım varsayılan olarak kullanılır.</p><p>Son olarak sık sorulan bir karşılaştırmaya değinelim:</p><ul><li><strong>DaemonSet</strong> pod’ları scheduler yerine DaemonSet controller tarafından başlatılır ve her node’da bir kopya çalışır.</li><li><strong>Statik Pod</strong> ise scheduler ya da controller kullanmaz, sadece kubelet tarafından doğrudan YAML dosyasından başlatılır.<br> Her ikisi de scheduler tarafından planlanmaz; ancak statik pod’lar, Kubernetes’in kendi altyapısını ayağa kaldırmak için kullanılırken, DaemonSet’ler genelde log toplama ya da monitoring gibi iş yükleri için kullanılır.</li></ul><h3>Priority Classes</h3><p>Bir diğer değineceğimiz kavram <strong>öncelik sınıfları (Priority Classes)</strong> olacak. Kubernetes kümesinde çalışan her pod eşit önemde değildir; bazıları kritik işlevler yürütürken, bazıları sistem için daha az önemli olan arka plan görevlerini yerine getirir. Bu farkı ayırt etmek ve kaynakları verimli kullanmak için Kubernetes, öncelik sınıfları tanımlamamıza olanak tanır.</p><p>Gerçek bir senaryo düşünelim: Kubernetes üzerinde çalışan büyük bir <strong>finansal işlem uygulaması</strong> var. Bu uygulama üç ana bileşenden oluşuyor:</p><ol><li><strong>Gerçek zamanlı işlem motoru</strong> — Kullanıcıların kredi kartı, EFT veya havale gibi işlemlerini anlık olarak işler.</li><li><strong>Raporlama servisi</strong> — Günlük ve haftalık finansal özet raporlarını arka planda üretir.</li><li><strong>Log arşivleme modülü</strong> — Uygulama loglarını alıp harici bir depolama sistemine aktarır.</li></ol><p>Bu üç bileşen aynı Kubernetes kümesi içinde farklı pod’lar olarak çalışıyor. Şimdi varsayalım ki sistem kaynakları (CPU, bellek) geçici olarak yetersiz hale geldi. Bu durumda hangi pod’ların çalışmaya devam etmesi hayati önem taşır? Tabii ki <strong>gerçek zamanlı işlem motoru</strong>. Çünkü bu modül çalışmazsa, kullanıcıların para transferleri veya ödeme işlemleri başarısız olur, doğrudan müşteri memnuniyeti ve iş kaybına yol açar.</p><p>İşte bu gibi durumlarda devreye <strong>priority class</strong> yapısı girer. transaction-engine pod’una yüksek öncelikli bir sınıf (örneğin değer: 1000), reporting servisine orta öncelik (500), log-archiver gibi bileşenlere ise düşük öncelik (100) atanabilir. Böylece Kubernetes scheduler, sistem yük altında olduğunda düşük öncelikli pod’ları geçici olarak sonlandırarak yüksek öncelikli uygulamaların <strong>kesintisiz çalışmasını garanti eder</strong>.</p><p>Bu öncelik sınıfları, bir defa tanımlandığında tüm namespace’lerde kullanılabilir. Pod YAML dosyasına priorityClassName alanı eklenerek uygulanır. Eğer bu alan tanımlanmazsa, pod varsayılan olarak 0 öncelik değeriyle çalışır. Ancak özel olarak oluşturulan bir priority class’a globalDefault: true verilirse, o sınıf tüm pods’lar için varsayılan olarak kabul edilir.</p><p>Ayrıca, bir yüksek öncelikli pod planlanmak üzere sıraya alındığında ve yeterli kaynak yoksa, sistemin nasıl davranacağını belirleyen preemptionPolicy alanı vardır. Varsayılan olarak düşük öncelikli pod’lar sonlandırılır (PreemptLowerPriority). Ancak eğer Never olarak ayarlanırsa, yüksek öncelikli pod beklemeye alınır ve hiçbir pod’a müdahale edilmez.</p><p>Bu mekanizma sayesinde Kubernetes sadece yükleri dağıtmakla kalmaz, aynı zamanda <strong>iş açısından kritik bileşenleri her koşulda ayakta tutmak</strong> için akıllıca planlama yapar. Bu, özellikle finans, sağlık, e-ticaret gibi sürekli çalışan sistemler için vazgeçilmez bir özellik haline gelmiştir.</p><h3>Multiple Scheduler</h3><p>Bir diğer önemli konu: aynı Kubernetes kümesinde birden fazla scheduler kullanmak, yani <strong>Multiple Scheduler</strong> yapısı.</p><p>Kubernetes, varsayılan olarak default-scheduler adlı bir zamanlayıcıyla gelir. Bu scheduler, pod’ları kümedeki uygun node’lara yerleştirmekle sorumludur. Taint/toleration, node affinity gibi kurallara bakar, kaynak durumunu analiz eder ve pod’u en uygun node’a atar. Çoğu zaman bu yeterlidir. Ama bazen daha fazlasına ihtiyaç duyarsın.</p><p>Diyelim ki özel bir uygulamanız var ve bu uygulamanın pod’ları sadece belirli özelliklere sahip node’larda çalışmalı. Mesela “yükü çok az olan node’lara git”, “bu pod’lar sadece belirli label’a sahip node’lara yerleşsin ama aynı zamanda o anda başka hiçbir pod çalışmıyor olsun” gibi özel şartların var. Bu tür özel koşulları varsayılan scheduler desteklemez. İşte tam bu noktada devreye <strong>kendi scheduler’ını yazmak</strong> girer.</p><p>Kubernetes’in güzelliği burada: sistemi genişletebilirsin. İstersen kendi scheduler algoritmanı yazarsın, bir Docker imajına paketlersin ve mevcut cluster’a eklersin. Varsayılan scheduler çalışmaya devam ederken, senin yazdığın scheduler da belirli pod’ları işleyebilir. Hangi pod’un hangi scheduler’ı kullanacağını, YAML dosyasına sadece şu alanı ekleyerek belirtebilirsin:</p><pre>schedulerName: benim-schedulerim</pre><p>Bu alan olmazsa, Kubernetes yine varsayılan scheduler’ı kullanır. Ama bu alan varsa, pod yalnızca senin belirttiğin scheduler tarafından işlenir.</p><p>Scheduler’ı çalıştırmanın iki yolu var. Eski yöntem, kube-scheduler binary’sini indirip komut satırından çalıştırmak. Yeni ve daha pratik olan ise: scheduler’ı bir pod ya da deployment olarak kümede ayağa kaldırmak. Bunun için özel bir config dosyası oluşturursun (içinde schedulerName, leaderElect, kubeconfig gibi ayarlar yer alır), bu dosyayı bir ConfigMap ile pod’a bağlarsın. Pod scheduler olarak çalışmaya başlar.</p><p>Eğer HA (yüksek erişilebilirlik) isteniyorsa, yani birden fazla scheduler kopyası varsa, leaderElect: true sayesinde yalnızca biri aktif olur, diğeri yedekte bekler.</p><p>Her şey yolunda ise kubectl get pods -n kube-system ile yeni scheduler’ı görebilirsin. Ardından onunla çalışmasını istediğin pod’larda schedulerName alanını tanımlarsın ve özel scheduler devreye girer.</p><p>Eğer yapılandırmada bir sorun varsa, pod Pending durumda kalır. Bu durumda kubectl describe pod ya da kubectl get events -o wide komutlarıyla neler olup bittiğini kontrol edebilirsin. kubectl logs ile scheduler pod’unun loglarına erişerek hata ayıklayabilirsin.</p><p>Sonuç olarak Kubernetes, ihtiyacın olduğunda seni sadece varsayılan kurallara mahkum etmez. Sistem içerisinde farklı türde scheduler’lar tanımlamana ve aynı anda çalıştırmana izin vererek, kontrolü tamamen sana bırakır. Bu esneklik, büyük ölçekli ve özel ihtiyaçları olan sistemler için oldukça değerlidir.</p><h3>Scheduler Profillerini Yapılandırmak</h3><p>Kubernetes’te birden fazla scheduler profili tanımlamak, farklı uygulama gruplarının farklı planlama kurallarına göre yönetilmesini sağlar. Bunu anlamak için önce küçük bir örnek üzerinden ilerleyelim.</p><p>Örneğin büyük bir e-ticaret platformunun Kubernetes kümesinde çalıştığını düşünelim. Bu sistemde üç farklı uygulama grubu var:</p><ul><li><strong>Ödeme servisi</strong>: Her koşulda hızlı ve güvenilir çalışmalı.</li><li><strong>Stok güncelleyici servis</strong>: Arka planda çalışan, düşük öncelikli bir görev.</li><li><strong>Kampanya motoru</strong>: Yoğun dönemlerde aktif hale gelen, özel kurallarla node’lara yerleşmesi gereken servis.</li></ul><p>Şimdi bu üç servis için tek bir scheduler kullanmak mümkün ama yeterli olmayabilir. Çünkü her biri farklı ihtiyaçlara sahip. İşte bu noktada scheduler profilleri devreye giriyor.</p><p>Varsayılan olarak Kubernetes, default-scheduler adıyla tek bir scheduler profili kullanır. Ancak Kubernetes 1.18 sürümünden itibaren, artık tek bir scheduler içinde birden fazla profil tanımlamak mümkün hale geldi. Bu sayede her uygulama grubuna özel bir planlama mantığı yazabiliriz — üstelik ayrı ayrı scheduler binary’leri çalıştırmak zorunda kalmadan.</p><p>Scheduler profilleri, scheduler’ın yapılandırma dosyasında (genellikle kube-scheduler-config.yaml) tanımlanır. Her profilin benzersiz bir schedulerName değeri vardır. Bu isim daha sonra pod YAML dosyasında schedulerName alanına yazılarak hangi profilin kullanılacağı belirtilir.</p><p>Bu profillerin esas gücü, her birinin içinde farklı plugin’lerin aktif veya pasif hale getirilebilmesidir. Örneğin:</p><ul><li>odeme-scheduler adlı profilde TaintToleration plugin’i açık bırakılır ama özel bir PaymentPriority plugin’i eklenir.</li><li>kampanya-scheduler adlı başka bir profilde ise tüm score plugin’leri kapatılıp, yalnızca imaj yakınlığına (ImageLocality) göre puanlama yapan bir plugin bırakılır.</li><li>stok-scheduler gibi düşük öncelikli işler için tanımlanan profilde ise, kaynak kullanımına daha esnek yaklaşan bir yapılandırma yapılır.</li></ul><p>Bu yapı sayesinde, her uygulama grubunun kendi iş yükü profiline göre planlanması sağlanır. Örneğin ödeme pod’ları yalnızca “temiz” ve boş node’lara atanırken, kampanya servisleri zaten o node’da imaj varsa öncelik alabilir.</p><p>Bu profillerin hepsi tek bir scheduler pod’u içinde tanımlanır. Böylece ayrı ayrı işlem başlatma zahmeti ortadan kalkar ve <strong>çakışma (race condition)</strong> gibi riskler de azaltılmış olur. Ayrıca tüm scheduler mantığı merkezi bir yapı altında toplanmış olur.</p><p>Her profilde kullanılacak plugin’ler enabled ve disabled olarak listelenir. Ayrıca hangi aşamada (örneğin Filter, Score, Bind) devreye girecekleri de extensionPoint alanı üzerinden belirtilir. Böylece Kubernetes’in planlama davranışı tamamen özelleştirilebilir hale gelir.</p><p>Özetle, scheduler profilleri sayesinde Kubernetes’te her uygulama için farklı bir planlama stratejisi uygulanabilir. Tek bir scheduler binary ile çalışırken, farklı schedulerName’lere sahip profiller üzerinden, özel plugin yapılarıyla kontrol sağlanır. Bu esnek yapı, büyük ve karmaşık sistemlerde hem yönetimi kolaylaştırır hem de sistem davranışını daha akıllı ve kontrollü hale getirir.</p><p>Bu yazı kapsamında Kubernetes’in scheduler mekanizmasını kapsamlı bir şekilde ele aldık. Scheduling süreçlerini daha iyi kavrayabilmek adına label ve selector yapılarının rolünden, DaemonSet’in klasik yerleştirme mantığının dışına çıkan özel konumuna; node affinity ile pod’ların uygun node’lara yönlendirilmesinden, kontrol düzlemi dışı static pod kavramına kadar pek çok temel bileşeni detaylıca inceledik. Scheduler’ın nasıl çalıştığını derinlemesine anlayarak Kubernetes’in içsel işleyişine dair güçlü bir altyapı oluşturduk. Bir sonraki teknik yazıda yeniden buluşmak üzere!</p><p><a href="https://kubernetes.io/docs/concepts/workloads/controllers/daemonset/">https://kubernetes.io/docs/concepts/workloads/controllers/daemonset/</a></p><p><a href="https://kubernetes.io/blog/2023/03/17/upcoming-changes-in-kubernetes-v1-27/">https://kubernetes.io/blog/2023/03/17/upcoming-changes-in-kubernetes-v1-27/</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=6efcf4b94875" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrk-telekom-bulut-teknolojileri/kubernetes-scheduling-mekanizmalar%C4%B1na-derinlemesine-bak%C4%B1%C5%9F-2-6efcf4b94875">Kubernetes Scheduling Mekanizmalarına Derinlemesine Bakış-2</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrk-telekom-bulut-teknolojileri">Turk Telekom Bulut Teknolojileri</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Kubernetes Scheduling Mekanizmalarına Derinlemesine Bakış-1]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrk-telekom-bulut-teknolojileri/kubernetes-scheduling-mekanizmalar%C4%B1na-derinlemesine-bak%C4%B1%C5%9F-1-389f3af6ddcb?source=rss-ce49510fbf8f------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/389f3af6ddcb</guid>
            <category><![CDATA[cluster]]></category>
            <category><![CDATA[kubernetes]]></category>
            <category><![CDATA[scheduler]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Hatice Karataş]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 02 Jul 2025 08:07:33 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-07-02T08:07:33.397Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Bu yazıda, Kubernetes’in perde arkasındaki en önemli mekanizmalardan biri olan <strong>scheduler </strong>yapısını ele alacağız.</p><p>Bu yazı boyunca şu sorulara cevap arayacağız:</p><ul><li>Kubernetes scheduler nedir, neye göre karar verir?</li><li>Biz bu süreci nasıl etkileyebiliriz?</li><li>Hangi bileşenler birlikte bu süreç işliyor?</li></ul><p>Yazımın devamında her başlıkta, bu sorulara ve daha fazlasına yanıt bulmaya çalışacağız. Şimdi temel mantığıyla açıklayarak başlayalım.</p><p><strong>Scheduler Nedir ve Gerçekte Ne Yapar?</strong></p><p>Kubernetes’te <strong>scheduler</strong>, her yeni oluşturulan pod’un hangi node üzerinde çalışacağını belirleyen merkezi bir bileşendir. Bu seçim süreci, sistemin dengesini, kaynak kullanımını ve tanımlanmış kısıtlamaları (taints, affinities, vs.) dikkate alarak gerçekleştirilir. Scheduler’ın görevi yalnızca yerleştirme kararı vermektir; pod’un kendisini çalıştırmak bu bileşenin sorumluluğunda değildir.</p><p>Genelde diyagramlarda, scheduler’ın pod’u doğrudan bir node’a “gönderdiği” şeklinde bir izlenim oluşsa da, aslında bu doğru değildir. <strong>Scheduler yalnızca karar verir</strong> ve bu kararı <strong>API Server</strong> aracılığıyla ilgili node’a iletir. Ardından, o node üzerinde çalışan <strong>kubelet</strong>, scheduler’ın verdiği kararı uygular ve pod’u başlatır. Yani planlayan scheduler’dır, uygulayan kubelet’tir.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*HUwrJYk8veAsFjO8SkUnYg.png" /><figcaption>Scheduler seçer, kubelet uygular.</figcaption></figure><p>Scheduler, Kubernetes’in <strong>Control Plane</strong> katmanında yer alır ve bileşen ismi olarak <strong>kube-scheduler</strong> şeklinde geçer. Bu işlem worker node’larda değil, merkezi yönetim bileşenlerinde yürütülür.</p><p>Kube-scheduler incelmeye devam edelim. Ne olduğuna dair biraz fikrimiz oluştu. Peki bu bileşenler nasıl çalışıyor? Karar veriyor ama neye göre veriyor? Benzeri sorular oluşmuştur. Bunlara bir cevap bulalım isterseniz.</p><p>Kubernetes’te bir pod oluşturulduğunda arka planda şu adımlar gerçekleşir:</p><p><strong>1.Kullanıcı API sunucusuna istek gönderir<br> </strong>CLI (kubectl apply -f pod.yaml), UI ya da bir başka servis API’ye pod tanımı yollar.<br> → Bu istek önce <strong>kube-apiserver</strong> tarafından alınır.</p><p><strong>2.Admission Controllers devreye girer<br> </strong>Mutating ve Validating Webhook’lar burada çalışır. Yani gelen pod, güvenlik politikaları ve yapılandırma kurallarına göre değiştirilir ya da reddedilir. Bu kavramların detaylarına ilerde değineceğiz. Şimdilik akış içinde olduğunu bilsek yeterli.</p><p><strong>3.Pod henüz bir node’a atanmış değildir<br> </strong>Pod objesi Kubernetes’in <strong>etcd</strong> veritabanına kaydedilir. Bu noktada pod’un durumu “Pending” olur. Çünkü henüz bir node’da çalışmaya başlamamıştır.</p><p><strong>4.Kube-scheduler devreye girer<br> </strong>Scheduler sürekli olarak etcd’deki Pending durumundaki pod’ları izler. Yeni bir “yerleştirilmemiş” pod bulduğunda aşağıdaki işlemleri yapar:</p><p><strong><em>Filtering (Ön Eleme)</em></strong><em>:</em></p><p>İlk aşamada, pod’un ihtiyacını <strong>karşılayamayan</strong> node’lar elenir.</p><p>Mesela: Yeterli CPU veya RAM’e sahip olmayan node’lar, ilgili taint’e sahip ama pod’un toleration’ı olmayan node’lar, etiket eşleşmesi yapılmayan node’lar listeden çıkarılır.</p><p><strong><em>Scoring (Puanlama)</em></strong><em>:</em></p><p>Geriye kalan node’lar arasında bir <strong>puanlama yapılır</strong>.</p><p>Her bir node’a, belirli kurallar (örneğin: “ne kadar boş kaynak kalır”, “önceden ne kadar yüklü”) gibi metriklere göre 0–10 arasında puan verilir.Örneğin:Pod bir node’a yerleşirse orada 6 CPU boşta kalacak,diğer node’da ise 2 CPU boşta kalacak.Scheduler, 6 CPU kalacak olan node’a daha yüksek puan verir ve bu node’u seçer.</p><p>Sonuç olarak, <strong>yükü dengeleyen</strong> ve <strong>kaynak israfını önleyen</strong> akıllı bir planlama gerçekleşmiş olur.</p><p><strong><em>Binding (Atama)</em></strong><em>:</em><br> En yüksek puanı alan node seçilir. Pod objesine nodeName alanı eklenerek pod o node’a bağlanır (bind edilir).<br> → Bu işlem yine API sunucusu üzerinden yapılır.</p><p><strong>5.Kubelet (Worker agent) pod’u çalıştırır<br> </strong>Scheduler node atamasını yaptıktan sonra artık iş worker node’daki <strong>kubelet</strong>’a geçer.<br> Seçilen node üzerindeki kubelet, pod’un tanımını alır, gerekli container’ları indirir (image pull) ve çalıştırır</p><p><strong>6.Container runtime (CRI)</strong> devreye girer<br> Kubelet, pod tanımını aldıktan sonra Docker, containerd gibi bir container runtime aracıyla pod’u başlatır.</p><p><strong>7.Durum izleme başlar<br> </strong>Kubelet, pod’un sağlıklı çalıştığını apiserver’a bildirir. Böylece pod “Running” durumuna geçer.</p><p><strong>Neden Böyle Bir Yapıya İhtiyacımız Var?</strong></p><p>Modern Kubernetes ortamlarında onlarca, bazen yüzlerce node bulunur. Aynı anda çalıştırılmak istenen birçok pod olduğunda, bu pod’ların hangi node’lara yerleştirileceğini elle yapmak mümkün değildir.İşte bu noktada scheduler devreye girer ve sistemin akıllı, verimli şekilde çalışmasını sağlar.</p><p>Örneğin:</p><ul><li>Her pod’un farklı CPU ve bellek ihtiyacı olabilir.</li><li>Bazı node’lar özel işler için ayrılmış olabilir.</li><li>Bazı pod’ların belirli bölgelerde (zone, region) çalışması gerekebilir.</li></ul><p>Bu durumda scheduler tüm durumu değerlendirir ve her pod için <strong>en uygun node’u</strong> belirlemeye çalışır.</p><p><strong>Scheduler’ı Özelleştirmek Mümkün mü?</strong></p><p>Evet. Kubernetes, scheduler’ı özelleştirilebilir şekilde tasarlamıştır.</p><ul><li>Kendi scheduler’ınızı yazabilirsiniz,</li><li>Birden fazla scheduler kurabilirsiniz,</li><li>Veya scheduler profil yapılarını kullanarak farklı senaryolar için farklı davranışlar tanımlayabilirsiniz.</li></ul><p><strong>Scheduler Kendisi Nasıl Kurulur?</strong></p><p>Eğer Kubernetes’i elle kuruyorsanız, kube-scheduler binary’sini Kubernetes’in <a href="https://github.com/kubernetes/kubernetes/releases">resmi yayın sayfasından</a> indirip kurmanız gerekir.</p><p>Çoğu zaman ise kubeadm ile kurulum yapıldığında, scheduler zaten otomatik olarak <strong>bir pod</strong> olarak çalıştırılır.</p><p>Bu pod, genellikle master node üzerinde kube-system namespace altında yer alır ve tanımı /etc/kubernetes/manifests/kube-scheduler.yaml dosyasında bulunur.Bu YAML dosyası içinde scheduler’ın tüm yapılandırma seçeneklerini görebilirsiniz. Ayrıca ps aux | grep scheduler gibi komutlarla da çalışan scheduler süreçlerini ve geçerli parametrelerini kontrol edebilirsiniz.</p><p><strong>1. Manual Scheduling</strong></p><p>Kubernetes’te scheduler, pod’ları normalde otomatik olarak uygun node’lara yerleştirir. Ancak bazı durumlarda pod’un sadece belirli bir node üzerinde çalışmasını isteyebiliriz. Bu gibi senaryolarda <strong>manual scheduling</strong> (elle planlama) devreye girer. Pod manifest dosyasına nodeName alanını eklediğimizde, scheduler bu pod’a karışmaz; yani “ben bu pod’u kendim istediğim node’a atadım” demiş oluruz. Bu yöntem genellikle testlerde veya özel node ayrımı yapılan durumlarda tercih edilir. Otomatik değil, elle yapılan bir işlem olduğu için üretim ortamlarında kullanılmaz; çünkü sürdürülebilirliği ve hata toleransı düşüktür.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/384/1*uSZEVbLf6z5hI_xt-CCg1A.jpeg" /><figcaption>Pod-definiton.yaml</figcaption></figure><p>Arka planda süreç şöyle işler: Pod ilk oluşturulduğunda nodeName alanı boştur. Scheduler bu boşluğu tespit eder ve uygun bir node bularak bu alanı doldurur. Ancak nodeName baştan belirlenmişse, scheduler bu pod’u işlem listesine almaz. Dikkat edilmesi gereken nokta şu: Bu alan sadece pod oluşturulurken verilebilir; pod bir kez oluşturulduktan sonra nodeName alanı değiştirilemez. Eğer pod zaten oluşturulmuşsa ve sonradan bir node’a atanması gerekiyorsa, bu işlem Binding nesnesiyle ve API üzerinden yapılabilir. Bu yöntemle scheduler’ın yaptığı işi elle taklit etmiş oluruz.</p><p><strong>2. Label ve Selector Kullanımı</strong></p><p>Kubernetes’te scheduling işlemi, yani bir pod’un hangi node’da çalışacağına karar verme süreci, çoğu zaman <strong>label (etiket)</strong> ve <strong>selector (seçici)</strong> yapılarıyla doğrudan ilişkilidir. Scheduler, yeni oluşturulan pod’ları Pending durumundayken değerlendirir ve çeşitli kriterlere göre uygun bir node bulur. İşte bu kriterlerden biri de <strong>node’lara eklenmiş label’lar</strong>, pod tanımında belirtilmiş <strong>nodeSelector</strong> gibi yapılandırmalardır. Örneğin pod, sadece zone=istanbul etiketine sahip node’larda çalışmak istiyorsa, scheduler bu etikete sahip node’ları arar. Yani label ve selector&#39;lar, scheduler’ın karar verme sürecine yön verir ve pod’ların doğru node’lara planlanmasını sağlar.</p><p>Bununla birlikte label ve selector yapısı, sadece node-pod ilişkisinde değil, Kubernetes’teki birçok kaynak ilişkisinde önemli bir rol oynar. Cluster içinde onlarca node ve yüzlerce pod olabilir. Bunları yönetilebilir hale getirmek için kaynaklara anlamlı tanımlayıcılar (etiketler) eklenir: örneğin zone=istanbul, disktype=ssd, app=frontend. Bu etiketler sayesinde pod’lar “şu özelliklere sahip node’a git” gibi kurallar koyabilir. Kısaca:</p><ul><li>Node’lara etiket verirsin,</li><li>Pod’lara da “şu etiketi taşıyan node’a git” dersin.<br> Bu mantık sayesinde Kubernetes kaynakları rastgele değil, planlı ve anlamlı şekilde yerleştirilir.</li></ul><p>Bu mekanizma sadece pod-node eşleşmesinde değil, <strong>Deployment</strong> gibi Kubernetes denetleyici nesnelerinde de hayati rol oynar. Bir Deployment, yönetmek istediği pod’lara ulaşmak için selector kullanır. Bu selector, pod’ların labels alanıyla <strong>birebir eşleşmelidir</strong>. Deployment tanımında iki yerde label bulunur: birincisi Deployment nesnesinin kendisi için (metadata.labels), ikincisi ise pod şablonunun (template.metadata.labels) içinde. <strong>spec.selector.matchLabels</strong>, pod’ların etiketleriyle eşleşir. Eğer bu etiketler tutmazsa Deployment pod’ları tanıyamaz, dolayısıyla yönetemez.</p><p>Bu yapı sayesinde Deployment, kendi yönettiği pod’ları açık şekilde tanımlar. Örneğin bir Deployment app=web etiketine sahip 3 pod yaratırsa, hem selector bu etiketi arar hem de pod’lar bu etiketi taşır. Böylece Deployment, hangi pod’ları güncelleyeceğini, ölçeklendireceğini ya da yeniden yaratacağını bilir. Bu etiket-seçici mantığı; kaynakları hem gruplandırmak hem de ilişkilendirmek için Kubernetes içinde çok güçlü ve yaygın kullanılan bir yöntemdir.</p><p>Aşağıda hem label hem de selector ilişkisini gösteren bir deployment.yaml örneği yer almaktadır.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/681/1*9OdbLvYailln6_ByEMC8og.png" /><figcaption>Deployment.yaml</figcaption></figure><ul><li>metadata.labels.app: web → Deployment objesinin kendi etiketi.</li><li>spec.selector.matchLabels.app: web → Bu Deployment&#39;ın hangi pod’ları yöneteceğini belirleyen selector.</li><li>template.metadata.labels.app: web → Oluşturulacak pod’lara verilecek etiket.</li></ul><p>Bu örnek YAML’da <strong>2 adet pod</strong> oluşturulacak ve pod’lar app=web etiketine sahip olacak. Deployment da bu etiketi taşıyan pod’ları yönetecek.</p><p><strong>3. Taints ve Tolerations</strong></p><p>Kubernetes’te bazen bir pod’un belirli bir node’a gitmesini isteriz. Ama bazen de tam tersi olur: “Bu node’a kimse gelmesin” demek isteriz. Yani node’a özel davranmak, herkesi kabul etmemesini sağlamak isteriz. İşte bu noktada devreye <strong>taints</strong> girer. Taint, bir node’a “benden uzak durun” mesajı gibidir. Bu tainti gören scheduler, o node’a pod yerleştirmez.</p><p>Ama bazı pod’lar bu sinyale kulak asmaz; onlara özel olarak tolerans tanınmıştır. Yani der ki: “Ben bu kısıtlamayı anladım, ama bu node’a yerleşmeme izin var.” Bu cevaba <strong>toleration</strong> denir. Böylece node’lara sınırlama koyabilir, sadece özel pod’lara izin verebilirsin. Bu yapı; örneğin log toplama işleri için ayrılmış node’larda ya da çok hassas sistemlerde kullanılır. Herkes oraya gelebilsin istemezsin.</p><p>Konuya daha iyi anlam kazandırmak için bir benzetme yapalım:<br>Bu sistemi bir <strong>veri merkezindeki şifreli odalar</strong> benzetmesiyle düşünelim. Bir veri merkezinde bazı odalar kritik öneme sahiptir; örneğin yalnızca log analizi yapılacak özel makinelerin bulunduğu odalar gibi. Bu odalara rastgele kimse giremesin diye kapılarına <strong>şifreli kilitler</strong> takılır — işte bu kilit, Kubernetes dünyasında <strong>taint</strong>’tir. Herkes bu odaya giremez; ancak belli bir şifreyi bilenler girebilir. Bu şifreye sahip olmak ise <strong>toleration</strong>’a denk gelir. Yani pod’lara bu toleration eklendiğinde, node’daki taint’i “tahammül edebilir” hale gelirler. Ama dikkat: Bu şifreye sahip olmak, illa o odaya gireceğin anlamına gelmez — sadece “girebilme iznin” vardır. Scheduler hâlâ seni başka bir odaya (node’a) yerleştirebilir. Bu da sistemin esnekliğini gösterir.</p><ul><li><strong>Oda= Node</strong></li><li><strong>Kişi = Pod</strong></li><li><strong>Şifre (taint) = Node üzerindeki kısıtlama</strong></li><li><strong>Şifreye sahip kişi= Toleration sahibi pod</strong></li></ul><p>Şimdi bunu gerçek bir Kubernetes örneğiyle düşünelim. 3 node’luk bir cluster’ımız var: node-one, node-two, node-three. 4 tane de pod var: pod-A, pod-B, pod-C, pod-D.<br> Varsayılan durumda tüm pod’lar herhangi bir sınırlama olmadan node’lara dağılır. Scheduler bu pod’ları eşit şekilde dağıtarak denge sağlar.</p><p>Ama diyelim ki node-one özel bir uygulamaya (örneğin blue uygulaması) ayrıldı. İstiyoruz ki bu node’a sadece bu uygulamaya ait pod’lar yerleşsin. Bunun için önce node-one’a bir taint uygularız:</p><pre>kubectl taint nodes node-one app=blue:NoSchedule</pre><p>Bu taint, app=blue etiketine sahip olmayan <strong>hiçbir pod’un</strong> bu node’a yerleşemeyeceği anlamına gelir.<br> Pod’lar varsayılan olarak hiçbir toleration taşımaz, yani pod-A, pod-B, pod-C gibi pod’lar bu node’dan uzak tutulur.<br> Ama pod-D bu uygulamaya aittir, ona özel toleration tanımlarız</p><pre>tolerations:<br>- key: &quot;app&quot;<br>  operator: &quot;Equal&quot;<br>  value: &quot;blue&quot;<br>  effect: &quot;NoSchedule&quot;</pre><p>Bu durumda scheduler:</p><ul><li>pod-A’yı node-one’a yerleştirmeye çalışır → reddedilir → node-two&#39;ya gider.</li><li>pod-B → reddedilir → node-three&#39;a gider.</li><li>pod-C → reddedilir → node-two&#39;ya gider.</li><li>pod-D → toleransı vardır → node-one’a yerleşir.</li></ul><p>Taint’lerin farklı <strong>etkileri (effect)</strong> vardır:</p><ul><li>NoSchedule: Pod bu node’a hiç yerleşemez.</li><li>PreferNoSchedule: Mümkünse bu node’a yerleşmesin, ama mecbursa olur.</li><li>NoExecute: Hem yeni pod’lar yerleşemez hem de şu anda çalışan toleranssız pod’lar atılır (eviction).</li></ul><p>Örneğin NoExecute kullanıldığında:</p><ul><li>pod-D toleransı varsa çalışmaya devam eder,</li><li>pod-C toleransı yoksa çalışıyor olsa bile silinir (evicted).</li></ul><p>Unutmamanız gereken önemli nokta ise şu:<br> <strong>Taint ve toleration, pod’u belirli bir node’a zorlamaz.</strong><br> Sadece hangi node’ların pod’u kabul edeceğini sınırlar. Yani “pod buraya gitsin” değil, “bu node’a kim gelmesin” mantığıyla çalışır.</p><p>Eğer bir pod’u belli bir node’a yönlendirmek istersen, bunun için <strong>nodeAffinity</strong> kullanmalısın. Bu, “bu pod sadece şu özellikteki node’lara gitsin” gibi doğrudan hedef gösterme aracıdır.</p><p>Son olarak, Kubernetes kurulurken master node’a otomatik olarak şu taint uygulanır:</p><pre>node-role.kubernetes.io/master:NoSchedule</pre><p>Bu nedenle master node’lara uygulama pod’ları yerleşmez. Bu davranış istenirse kaldırılabilir ama iyi bir uygulama (best practice) olarak master node’lar sadece yönetim işleri için kullanılmalıdır.</p><p><strong>4. Node Selector ve Node Affinity</strong></p><p>Kubernetes’te bazen pod’ların belirli node’larda çalışmasını isteriz. Örneğin, büyük veri işleme iş yükleriniz varsa ve cluster’daki bazı node’lar daha yüksek işlem gücüne sahipse, bu pod’ların sadece o güçlü node’lara yerleşmesini sağlamak isteyebilirsiniz. Ancak Kubernetes’in varsayılan davranışı, pod’ları herhangi bir uygun node’a yerleştirmektir. Bu yüzden ek kurallara ihtiyaç duyarız.</p><p>Bunun ilk ve en basit yolu <strong>Node Selector</strong> kullanmaktır. Node Selector, pod tanım dosyasının (.yaml) spec kısmına nodeSelector alanı eklenerek kullanılır. Burada, pod’un çalışacağı node’un sahip olması gereken label bilgisi verilir. Örneğin, sadece size=large etiketi olan bir node’da çalışmasını istiyorsak, önce node’a bu etiketi veririz:</p><pre>kubectl label nodes node1 size=large</pre><p>Ardından pod tanımında aşağıdaki gibi bir selector belirlenir:</p><pre>spec:<br>  nodeSelector:<br>    size: large</pre><p>Bu yöntem basit ve etkilidir. Ancak, or, not, exists gibi daha gelişmiş mantıksal ifadeleri desteklemez. İşte burada <strong>Node Affinity</strong> devreye girer.</p><p>Node Affinity, daha esnek ve güçlü kurallar tanımlamamızı sağlar. Aynı amaca hizmet eder (pod’u belli nodelara yönlendirmek) ama daha fazla kontrol sunar. Örneğin: “Pod, sadece size=large veya size=medium olan node’larda çalışsın&quot; ya da &quot;Pod, small etiketi olmayan node’larda çalışsın&quot; gibi ifadeler yazabilirsiniz. Bu tanımlar pod manifestinde şöyle yer alır:</p><pre>spec:<br>  affinity:<br>    nodeAffinity:<br>      requiredDuringSchedulingIgnoredDuringExecution:<br>        nodeSelectorTerms:<br>        - matchExpressions:<br>          - key: size<br>            operator: In<br>            values:<br>            - large<br>            - medium</pre><p>Bu yapı biraz daha detaylıdır ama çok daha özelleştirilebilir. Ayrıca, operator: NotIn veya Exists gibi seçenekler de kullanılabilir.</p><p>Affinity kurallarında iki önemli kavram vardır:</p><ul><li>requiredDuringSchedulingIgnoredDuringExecution: Pod planlanırken kurallar uygulanır ama çalışırken değişiklik olursa önemsenmez.</li><li>preferredDuringSchedulingIgnoredDuringExecution: Uygun node varsa tercih edilir ama yoksa herhangi bir node’a da yerleştirilebilir.</li></ul><p>Örneğin, bir node’un etiketi sonradan değişirse ve artık pod’un koşulu karşılanmıyorsa bile, pod çalışmaya devam eder. Ancak gelecekte Kubernetes, requiredDuringExecution gibi seçeneklerle bu durumlarda pod’ları evict edebilir.</p><p>Sonuç olarak, <strong>Node Selector</strong> hızlı ve basit işler için idealdir ama karmaşık senaryolar için <strong>Node Affinity</strong> tercih edilmelidir. Her iki yöntem de pod’ları doğru kaynaklara yönlendirmek için güçlü araçlardır ve kaynak yönetimi açısından Kubernetes mimarisinde önemli bir yer tutarlar.</p><p><strong>5. Resource Requests ve Limits</strong></p><p>Öncelikle üç node’dan oluşan bir Kubernetes kümesine düşünelim. Her node’un belirli bir CPU ve bellek kaynağı bulunur. Her pod ise çalışmak için belli miktarda kaynağa ihtiyaç duyar. Örneğin, bir pod’un 2 CPU ve 1 bellek birimi (örneğin 1 GiB) isteyebileceğini düşünün. Pod bir node’a yerleştirildiğinde, o node’daki kaynakları tüketmeye başlar.</p><p>Pod’ların hangi node’a gideceğine Kubernetes scheduler karar verir. Scheduler, pod’un istediği kaynakları ve node’larda mevcut olan kaynakları göz önünde bulundurarak en uygun node’u seçer. Eğer bazı node’larda yeterli kaynak yoksa scheduler o node’ları atlar ve kaynakları yeterli olan bir node’a pod’u yerleştirir. Hiçbir node’da yeterli kaynak yoksa pod “pending” (beklemede) durumunda kalır. Bu durumda kubectl describe pod komutu ile olaylara bakarsanız “insufficient CPU” gibi uyarılar görebilirsiniz.</p><p>Her pod için bu kaynak değerlerini manuel olarak belirleyebiliriz. Buna <strong>resource request</strong> denir: Yani pod’un minimum çalışması için gereken CPU ve bellek miktarı. Örneğin: 1 CPU ve 1Gi bellek. Bu değerler pod YAML dosyasına resources.requests alanında tanımlanır.</p><pre>resources:<br>  requests:<br>    cpu: &quot;2&quot;<br>    memory: &quot;4Gi&quot;</pre><p>Bu durumda scheduler, 2 CPU ve 4 GiB belleği olan bir node arar. Pod oraya yerleştirildiğinde, bu kaynaklar pod’a garanti edilir.</p><p>Varsayılan olarak, pod’lara bir sınır (limit) konulmaz. Bu da demek oluyor ki bir pod sınırsız kaynak kullanabilir ve bu durum diğer pod’ları boğabilir. Bunu önlemek için resources.limits alanı kullanılır.</p><pre>resources:<br>  limits:<br>    cpu: &quot;1&quot;<br>    memory: &quot;512Mi&quot;</pre><p>Burada her pod sadece 1 CPU ve 512 MiB bellek kullanabilir. Bu limitler <strong>her bir container için ayrı ayrı</strong> ayarlanmalıdır. Yani bir pod içinde birden fazla container varsa, her biri için ayrı limit tanımlanabilir.</p><p>Eğer bir pod bu limitlerin ötesine geçmeye çalışırsa:</p><ul><li><strong>CPU</strong> için sistem pod’u kısıtlar (throttle eder), fazlasını kullanamaz.</li><li><strong>Bellek</strong> için sistem pod’u <strong>öldürür (evict eder)</strong> ve loglarda “OOMKilled” (Out of Memory) hatası görünür.</li></ul><p>Varsayılan olarak Kubernetes, pod’lara request veya limit uygulamaz. Yani herhangi bir pod diğer tüm kaynakları tüketebilir ve diğer pod’lar aç kalabilir. Bu yüzden request değerleri <strong>mutlaka</strong> tanımlanmalıdır.</p><p>Farklı senaryolar şöyledir:</p><ol><li><strong>Hiçbir request veya limit yoksa</strong>: Bir pod tüm kaynakları tüketebilir. Kötü bir senaryodur.</li><li><strong>Sadece limit varsa</strong>: Kubernetes request’i otomatik olarak limit’e eşit kabul eder. Her pod için garanti edilen kaynak bu olur.</li><li><strong>Request ve limit varsa</strong>: Örneğin, request=1, limit=3 tanımlanmışsa pod minimum 1 vCPU alır ama en fazla 3 vCPU’ya kadar çıkar.</li><li><strong>Sadece request varsa</strong>: Pod en az belirtilen kadar kaynak alır ama sistemde yer varsa daha fazlasını da kullanabilir. Bu en ideal senaryodur çünkü esneklik sağlar.</li></ol><p>Sadece bazı durumlarda sınır koymak mantıklıdır. Örneğin, eğitim laboratuvarları, herkesin eriştiği test ortamları. Bu sayede kaynakların kötüye kullanımı (örneğin Bitcoin madenciliği) engellenmiş olur.</p><p>Yukarıdaki yapıların yanında iki önemli kontrol mekanizması daha vardır: <strong>LimitRange</strong> ve <strong>ResourceQuota</strong>.</p><p><strong>LimitRange</strong> ile namespace seviyesinde tüm pod’lar için varsayılan request ve limit değerleri tanımlayabilirsiniz. Bu sayede pod tanımı içinde hiçbir kaynak değeri yazılmasa bile Kubernetes otomatik olarak bir sınır uygular.</p><pre>apiVersion: v1<br>kind: LimitRange<br>metadata:<br>  name: cpu-resource-constraint<br>spec:<br>  limits:<br>  - default:<br>      cpu: 500m<br>    defaultRequest:<br>      cpu: 500m<br>    max:<br>      cpu: 1<br>    min:<br>      cpu: 100m<br>    type: Container</pre><p>Bu yapı sadece <strong>yeni oluşturulan pod’lar</strong> için geçerlidir. Mevcut çalışan pod’lara uygulanmaz.</p><p><strong>ResourceQuota</strong> ise namespace seviyesinde toplam kaynak tüketimini sınırlar. Örneğin: “Bu namespace içinde tüm pod’lar toplamda 10 CPU’dan fazla kullanmasın” diyebilirsiniz:</p><pre>apiVersion: v1<br>kind: ResourceQuota<br>metadata:<br>  name: compute-resources<br>spec:<br>  hard:<br>    requests.cpu: &quot;4&quot;<br>    requests.memory: &quot;4Gi&quot;<br>    limits.cpu: &quot;10&quot;<br>    limits.memory: &quot;10Gi&quot;</pre><p>Bu yapı sayesinde cluster genelinde kaynak kullanımı daha kontrollü ve dengeli olur.Bu şekilde kaynak talepleri (requests), sınırları (limits), namespace kontrolleri (limit range ve quota) gibi kritik konuları öğrenmiş olduk. Tüm bu yapıların doğru kullanımı, Kubernetes ortamınızın kararlı ve güvenli çalışması için oldukça önemlidir.</p><p>Kubernetes scheduler mekanizmasını incelediğimiz yazımızın ilk kısmının sonunda geldik. 2. bölümde görüşmek üzere:)</p><p><a href="https://kubernetes.io/docs/concepts/scheduling-eviction/kube-scheduler/">https://kubernetes.io/docs/concepts/scheduling-eviction/kube-scheduler/</a></p><p><a href="https://github.com/kubernetes/kubernetes/releases">https://github.com/kubernetes/kubernetes/releases</a></p><p><a href="https://medium.com/@platform.engineers/advanced-scheduling-in-kubernetes-mastering-workload-placement-8391b8ff3462">https://medium.com/@platform.engineers/advanced-scheduling-in-kubernetes-mastering-workload-placement-8391b8ff3462</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=389f3af6ddcb" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrk-telekom-bulut-teknolojileri/kubernetes-scheduling-mekanizmalar%C4%B1na-derinlemesine-bak%C4%B1%C5%9F-1-389f3af6ddcb">Kubernetes Scheduling Mekanizmalarına Derinlemesine Bakış-1</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrk-telekom-bulut-teknolojileri">Turk Telekom Bulut Teknolojileri</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Docker Kurulumunda WSL2 ve Sanallaştırma Sorunlarına Çözümler]]></title>
            <link>https://medium.com/@haticekrts99/docker-kurulumunda-wsl2-ve-sanalla%C5%9Ft%C4%B1rma-sorunlar%C4%B1na-%C3%A7%C3%B6z%C3%BCmler-ccdcdadca1e5?source=rss-ce49510fbf8f------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/ccdcdadca1e5</guid>
            <category><![CDATA[wsl]]></category>
            <category><![CDATA[linux]]></category>
            <category><![CDATA[vm]]></category>
            <category><![CDATA[docker]]></category>
            <category><![CDATA[wsl-2]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Hatice Karataş]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 18 Sep 2024 10:56:49 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-09-18T10:56:49.128Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Docker, uygulamaları konteynerler aracılığıyla yönetmeyi kolaylaştıran güçlü bir araçtır. Ancak Windows üzerinde Docker kurulumu sırasında karşılaşılabilecek en yaygın sorunlardan bazıları WSL (Windows Subsystem for Linux), Hyper-V ve sanallaştırma ayarlarıyla ilgilidir. Bu yazıda, bu üç temel sorunun ne olduğunu, Docker’ın neden bu teknolojilere ihtiyaç duyduğunu ve karşılaşılan problemler için alternatif çözümler sunacağız. Özellikle sanallaştırma hataları, Hyper-V’nin devre dışı kalması ve WSL 2 ayarlarının yanlış yapılandırılması gibi durumlar için pratik çözüm önerilerini inceleyeceğiz.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/375/1*crWh6pJ633OJ-ZrO4-WLEA.png" /></figure><p>Docker kurulumu yapmadan önce WSL 2&#39;yi kurmak, Docker’ın daha verimli çalışması için önemli bir adımdır. WSL 2, Docker’ın Linux tabanlı konteynerleri doğrudan Windows üzerinde çalıştırmasına olanak tanır ve performans açısından önemli avantajlar sunar.</p><p><strong>Neden Bu Öneriliyor?</strong></p><ul><li><strong>Performans İyileştirmesi</strong>: WSL 2, eski sürümlere göre daha hızlı ve daha uyumlu bir Linux çekirdeği sunar. Bu, Docker’ın Linux konteynerlerini daha iyi optimize eder.</li><li><strong>Hyper-V Kullanımını Azaltma</strong>: Docker, WSL 2 ile çalışırken Hyper-V kullanmak zorunda kalmaz. Bu da Hyper-V ile ilgili sanallaştırma problemlerini ve olası uyumsuzlukları en aza indirir.</li><li><strong>Kolay Güncelleme ve Yönetim</strong>: WSL 2’yi kurmak ve yönetmek, Docker için temel yapılandırma adımlarını kolaylaştırır. WSL 2&#39;nin kurulumu ve doğru yapılandırılması, Docker’ın gereksiz hatalara düşmesini engeller.</li></ul><h3>1. WSL 2 Kurulumdan Önce Dikkat Edilmesi Gerekenler</h3><p><strong>Kuruluma geçmeden önce bilgisayarımızı kontrol edelim</strong>:</p><p>WSL 2 kurulumuna başlamadan önce, Denetim Masası’nı açarak “Programlar” bölümüne gidin ve ardından “Programlar ve Özellikler” kısmını seçin. Sol menüde bulunan “Windows özelliklerini aç veya kapat” bağlantısına tıklayın. Açılan pencerede “Windows Subsystem for Linux” (WSL) ve “Hyper-V” seçeneklerini bulun ve her ikisinin de işaretli olup olmadığını kontrol edin. Eğer bu seçenekler işaretli değilse, her iki seçeneği de işaretleyin ve değişikliklerin uygulanması için bilgisayarınızı yeniden başlatın. Bu adımları takip ederek WSL 2 kurulumuna başlamadan önce gerekli özellikleri etkinleştirmiş olacaksınız.Etkin değilse etkinleştirip yeniden başlatın.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/402/1*boH0DPvJ6LMU3PeGhk22Ow.png" /><figcaption>Hyper-v ve altındaki kutucukların işaretli olduğunda emin olalım.</figcaption></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/410/1*pB7hxdMHsq8kCszrPhc7Lw.png" /><figcaption>Linux için Windows Alt Sistemi işaretliyoruz.</figcaption></figure><p>Bir diğer komtrol edeceğimiz şey: WSL 2 kurulumuna başlamadan önce sanallaştırma özelliği durumu. Bunun için, görev yöneticisini açın. Görev Yöneticisi’ni açmak için Ctrl + Shift + Esc tuş kombinasyonunu kullanabilir veya Başlat menüsüne sağ tıklayıp &quot;Görev Yöneticisi&quot; seçeneğine tıklayabilirsiniz. Görev Yöneticisi açıldığında, &quot;Performans&quot; sekmesine tıklayın.</p><p>“Performans” sekmesinde, sol tarafta “CPU” seçeneğini seçin. Sağ tarafta, CPU bilgilerinizi görebileceğiniz bir panel açılacaktır. Bu panelde “Sanallaştırma” kısmını kontrol edin. Eğer “Sanallaştırma: Etkin” olarak görünüyorsa, sanallaştırma özelliği aktif durumda demektir. Eğer “Sanallaştırma: Etkin değil” olarak görünüyorsa, BIOS/UEFI ayarlarınızda sanallaştırma özelliğini etkinleştirmeniz gerekebilir.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/551/1*RMoiYpOsOx-DiB7H6SzYuQ.png" /><figcaption>Bu şekilde etkin olmasını istiyoruz.</figcaption></figure><p>Diyelim ki etkin değil etkinleştirmek için BIOS/UEFI ayarlarınızda sanallaştırma özelliğini etkinleştirmeniz gerekebilir. Örneğin; ASUS anakartlarda sanallaştırma özelliğini etkinleştirmek için BIOS ayarlarına girmeniz gerekir. İlk olarak, bilgisayarınızı yeniden başlatın veya açın ve ASUS logosu ekranda belirdiğinde, BIOS ekranına girmek için F2 tuşuna basın. Bazı modellerde bu tuş Del olabilir, bu nedenle ekran talimatlarına dikkat edin. BIOS ekranına girdiğinizde, &quot;Advanced&quot; sekmesini seçin ve ardından &quot;CPU Configuration&quot; bölümüne gidin. Burada, &quot;Intel Virtualization Technology&quot; veya &quot;SVM Mode&quot; seçeneğini bulun ve bu seçeneği &quot;Enabled&quot; olarak ayarlayın. Yapılan değişikliklerin kaydedilmesi için &quot;Save &amp; Exit&quot; veya &quot;Save Changes and Reset&quot; seçeneğini kullanarak BIOS&#39;tan çıkın. Bilgisayarınız yeniden başlatıldığında, sanallaştırma özelliği etkin olacaktır ve WSL 2 gibi sanal makineleri çalıştırabilirsiniz.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/957/1*yfrDsYF9FUELF7zpdBG_BQ.png" /><figcaption>Farklı bilgisayar ve modellerde değişiklik gösterebilir.</figcaption></figure><h3>2. WSL 2 Kurulum Adımları</h3><p><strong>1.Adım — WSL’yi etkinleştirin.</strong></p><p>Öncelikle Docker’ı doğru bir şekilde kurabilmek için gerekli olan WSL 2’yi kurmamız gerekiyor. İlk adım olarak, <strong>PowerShell</strong> uygulamasını <strong>yönetici</strong> olarak çalıştıralım. Ardından, WSL’yi etkinleştirmek için aşağıdaki komutu girin:</p><p>dism.exe /online /enable-feature /featurename:Microsoft-Windows-Subsystem-Linux /all /norestar</p><p>Bu adım WSL’yi etkinleştirir. Devamında sanallaştırma platformunu kurmak ve Linux çekirdeğini güncellemek için diğer komutları kullanacağız.</p><p><strong>2.Adım — WSL 2&#39;yi çalıştırmak için gereklilikleri kontrol edin.</strong></p><p>Windows sürümünüzü kontrol etmek için “winver” komutunu kullanabilirsiniz. Ekranın sol alt köşesindeki arama çubuğuna tıklayın veya Win + S kısayolunu kullanın. Arama çubuğuna “winver” yazın ve Enter tuşuna basın. Karşınıza çıkan pencerede Windows sürümünüz ve yapısal bilgileri görebilirsiniz.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/458/1*nV9E0Ite3FGzuLtJRuLR4g.png" /></figure><ul><li><strong>x64 Sistemler için</strong>: Windows 10 sürümü 1903 veya daha yeni bir sürüm ve Build 18362.1049 veya daha yeni bir sürüm olmalıdır.</li><li><strong>ARM64 Sistemler için</strong>: Windows 10 sürümü 2004 veya daha yeni bir sürüm ve Build 19041 veya daha yeni bir sürüm olmalıdır.</li></ul><p>Bu bilgileri kontrol ederek, WSL 2&#39;ye güncelleme yapma gereksinimlerini karşılayıp karşılamadığınızı belirleyebilirsiniz.</p><p><strong>3.Adım — Sanal Makine Platformunu Etkinleşti</strong>r<strong>.</strong></p><p>Yüklemeden önce sanal makine platfromunu etkinleştirmemiz lazım.Aşağıdaki kodu PowerShell’de çalıştıralım.</p><p>dism.exe /online /enable-feature /featurename:VirtualMachinePlatform /all /norestart</p><p>Kodu çalıştırdıktan sonra bilgisayarı yeniden başalatalım.</p><p><strong>4.Adım — Linux Kernel Yükleyin.</strong></p><p>WSL 2 Linux Çekirdek Güncelleme Paketini İndirin.</p><ul><li><strong>x64 makineler için</strong>: <a href="https://wslstorestorage.blob.core.windows.net/wslblob/wsl_update_x64.msi">WSL2 Linux çekirdek güncelleme paketini</a> indirin.</li><li><strong>ARM64 makineler için</strong>: ARM64 paketini indirin. Hangi tür makineye sahip olduğunuzu kontrol etmek için Komut İstemi veya PowerShell’de systeminfo | find &quot;System Type&quot; komutunu çalıştırabilirsiniz.</li></ul><p>Paketin Kurulumunu Yapın.İndirilen güncelleme paketini çalıştırın (çift tıklayın ve izinleri onaylayın).</p><p><strong>5.Adım — WSL 2’yi Varsayılan Olarak Ayarlayın.</strong></p><p>Yeni bir Linux dağıtımı yüklerken WSL 2&#39;yi varsayılan sürüm olarak ayarlamak için PowerShell’i açın ve şu komutu çalıştırın:</p><p>wsl --set-default-version 2</p><p><strong>6.Adım — Linux Dağıtımı Yükleyin.</strong></p><p>Microsoft Store uygulamasını açın.Arama çubuğuna “Linux” yazın ve uygun bir dağıtım (örneğin, Ubuntu) seçin.Dağıtımı seçin ve “Yükle” düğmesine tıklayın.Kurulum tamamlandığında, başlatma işlemini başlatın ve dağıtımı başlatın.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/733/1*btYmYoKljXj_mjpj5ixi-Q.png" /><figcaption>Son sürümlerini indirebilirsiniz.</figcaption></figure><h3>3. Error 0x80370102 The virtual machine could not be started because a required feature is not install</h3><p>Tüm kurulumu yaptınız ve örneğin Ubuntu başlattınız. Ama ekranda Error “0x80370102 The virtual machine could not be started because a required feature is not install” hatası alıyorsunuz. Gelin nedenine ve yapabileceğimiz şeylere bakalım.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*jZxGw-KzDoCn19gdMeFNhA.png" /><figcaption>Her adımları tamamladıktan sonra karşılaşabilirsiniz.</figcaption></figure><p>Hata kodu <strong>0x80370102</strong> genellikle WSL (Windows Subsystem for Linux) ile ilgili bir sanal makine başlatma sorununu belirtir ve “The virtual machine could not be started because a required feature is not installed” mesajını alırsınız. Bu hata, WSL 2&#39;nin çalışması için gereken sanallaştırma özelliklerinin bilgisayarınızda etkinleştirilmediğini veya doğru yapılandırılmadığını gösterir.Eğer WSL (Windows Subsystem for Linux) ile ilgili bir hata alıyorsanız, varsayılan WSL sürümünü değiştirmek için wsl --set-default-version 1 komutunu kullanabilirsiniz. Bu komut, WSL&#39;nin varsayılan sürümünü WSL 1 olarak ayarlar ve yeni kurulan Linux dağıtımlarının WSL 1 kullanmasını sağlar. Ancak, WSL 2&#39;ye geçiş yapmak istiyorsanız, WSL 2&#39;yi varsayılan sürüm olarak yeniden ayarlayabilirsiniz.Bu komut, WSL’nin varsayılan sürümünü 1 olarak değiştirir. Bu adım, bazı uyumluluk sorunlarını çözmek veya WSL 1 ile çalışmayı tercih ettiğiniz durumlarda kullanışlıdır.</p><p>Bu süreçte karşılaşabileceğiniz yaygın sorunlar ve çözümler hakkında kısa bir rehber sağladık. Sorunları çözmek ve WSL 2&#39;yi sorunsuz bir şekilde kullanmak için bu adımlara dikkat etmek önemlidir.</p><p>Diğer yazılarımızda görüşmek üzere, iyi okumalar ve başarılar dilerim! Herhangi bir sorunuz veya geri bildiriminiz olursa, bana ulaşmaktan çekinmeyin.😊</p><p>Kaynakça:<a href="https://learn.microsoft.com/en-us/windows/wsl/install-manual">https://learn.microsoft.com/en-us/windows/wsl/install-manual</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=ccdcdadca1e5" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Dijital Dünyada Hız ve Güç: CI/CD]]></title>
            <link>https://medium.com/@haticekrts99/dijital-d%C3%BCnyada-h%C4%B1z-ve-g%C3%BC%C3%A7-ci-cd-c949e8427d64?source=rss-ce49510fbf8f------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/c949e8427d64</guid>
            <category><![CDATA[devops]]></category>
            <category><![CDATA[ci-cd-pipeline]]></category>
            <category><![CDATA[continuous-delivery]]></category>
            <category><![CDATA[continuous-integration]]></category>
            <category><![CDATA[cicd]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Hatice Karataş]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 13 Sep 2024 21:45:54 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-09-13T21:45:54.739Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Modern dünyayı tanımlayan unsurlar arasında yazılım geliştirme olmazsa, çağımızın gerçeklerini tam olarak kavrayamayız. Yazılım geliştirme, günümüzün itici güçlerinden biri olarak, dünya çapında kritik bir rol oynamaktadır. Bu durum, yazılım endüstrisinin sürekli yenilik ve gelişim arayışı içinde olmasına ve büyük bir talep yaratmasına neden olmaktadır. Yazılımların geliştirilmesi ve sürdürülmesi, bu devasa endüstrinin desteklediği fikirler ve yeniliklerle sürekli olarak ilerlemektedir.</p><p>BT ürünlerine olan artan talep, yeni yöntemler gerektiriyor. Yazılım geliştirme süreçlerinde devrim yaratmak, geleneksel kodlama yöntemlerinin ötesine geçmeyi zorunlu kılıyor. Bu bağlamda, otomasyona büyük bir talep var ve dünya genelinde yazılım geliştiricilerin %46&#39;sı bunu öncelikli hedef olarak belirliyor.</p><p>Hızla artan talebi karşılamak için yazılım şirketleri Çevik (Agile), Sürekli Entegrasyon (CI), Sürekli Dağıtım (CD), Test Odaklı Geliştirme (TDD), DevOps gibi metodolojileri benimsemiştir. Proje büyüklüğüne göre bu yöntemlerin farklı kombinasyonları, projelerin hızlı geliştirilmesini ve teslimini sağlar.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/556/1*89N-PWfAghJ4CvRxonlIEw.jpeg" /><figcaption>DevOps Roadmap</figcaption></figure><h3>1. CI/CD NEDİR?</h3><p>CI/CD, sürekli entegrasyon ve teslimatı birleştiren bir yazılım geliştirme sürecidir. Başka bir deyişle, kod değişikliklerini yapıldıkları anda otomatik olarak dağıtmanın bir yoludur. CI/CD, geliştirme ve operasyon ekiplerinin birleştirilmesi anlamına gelen DevOps’un bir parçasıdır ve bu bağlamda geliştiricilerin uygulamalarını hızlı bir şekilde oluşturmasına ve test etmesine yardımcı olan, riskleri azaltan ve kaliteyi artıran bir dizi uygulamayı ifade eder. CI/CD’nin temel prensibi şudur: Geliştiriciler kodu küçük parçalarda (genellikle “pipeline” olarak adlandırılır) yazar, ardından her bir parçayı test ederler. Testler başarılı olduktan sonra, bu parçalar ana dal (master branch) ile birleştirilir ve dağıtıma hazırlanır. Sonuç olarak, geliştiriciler altyapı sorunlarıyla uğraşmak yerine kod yazmaya daha fazla zaman ayırabilir. Bu, yüksek kaliteli sürümler sağlarken zaman ve maliyet tasarrufu sağlar ve insan hataları ile saldırılardan kaynaklanan kesintileri azaltır.</p><p>Şimdi CI/CD döngülerini ve bu süreçlerin nasıl işlediğini daha yakından inceleyerek, iş akışlarını daha iyi anlamaya ve bu alandaki hakimiyetimizi geliştirmeye çalışacağız. Gelin, bu önemli konuları birlikte keşfedelim ve nasıl daha verimli sonuçlar elde edebileceğimizi görelim.</p><h3>1.1 CI (Continuous Integration)</h3><p>Sürekli entegrasyon, kod değişikliklerini erken ve sık bir şekilde paylaşılan kaynak kodu deposunun ana dalına entegre etme sürecidir. Her değişiklik otomatik olarak test edilir ve bir derleme başlatılır, bu da hataların ve güvenlik sorunlarının erken tespit edilip düzeltilmesini sağlar. Ayrıca, sık sık değişikliklerin birleştirilmesi ve otomatik testlerin yapılması, kod çakışmalarını en aza indirir ve geliştiricilere hataları taze bir şekilde düzeltme imkanı sunar.</p><p>Yaygın kod doğrulama süreçleri statik kod analizi ile başlar ve ardından otomatik CI rutinleri kodu paketleyip derleyerek daha fazla test için hazırlar. CI, sürüm kontrol sistemleri (örneğin Git veya Subversion) kullanarak her değişiklik yapıldığında otomatik derleme ve test işlemleri sağlar, bu da dağıtım öncesinde tüm testlerin geçtiğinden emin olmayı ve kodun canlıya alındığında beklenildiği gibi çalışmasını garanti eder.</p><p>CI döngüsü planlama(plan), kod(code), derleme(build), ve test(test)aşaması olarak 4&#39;e ayrılabilir.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/943/1*BYlakNwO6VhT3C-u2E2uKQ.png" /><figcaption>CI sürecindeki aşamaların iş akışı</figcaption></figure><p>Tüm aşamalar bir araya gelerek CI döngüsünü oluşturmakla birlikte, son iki aşama en kritik olanlardır. Çünkü bu aşamalar, CI sürecinin bel kemiğini oluşturarak yürütme işlemlerinin otomasyonuna odaklanır. Bu aşamalar şu şekilde tanımlanabilir:</p><ul><li><strong>Planlama (Plan)</strong><br>Planlama, projenin başlangıç noktasıdır. Bir fikri veya ürünü hayata geçirmek için atılması gereken adımların tümünü kapsar. Aynı zamanda, çevik (agile) ve scrum yöntemleri kullanılarak ürünün mikro sürümlerinin ne sıklıkta yayınlanacağının belirlenmesini içerir.</li><li><strong>Kodlama (Code)</strong><br>Bu aşama, ağırlıklı olarak kod yazma ve geliştirme süreçlerine odaklanır. Hangi programlama dilleri ve framework’lerin kullanılacağı gibi önemli kararlar bu aşamada alınır.</li><li><strong>Derleme (Build)</strong><br>Derleme sürecinde, kodun derlenmesi, iş akışının düzenlenmesi ve yerel kod sürümlerinin oluşturulması gibi işlemler gerçekleştirilir. Bu aşamada kod, test sürecine girmeye hazır hale getirilir.</li><li><strong>Test (Test)</strong><br>Test aşamasında, geliştiricilerin farklı kod parçaları birleştirilir ve bu derlemeler otomatik bir test hattında değerlendirilir. Bu aşamada, yapılan çalışmalar geri bildirimler ve incelemelerle gözden geçirilir.</li></ul><h3>1.2. CD (Continuous Deployment or Delivery )</h3><p>Sürekli Dağıtım (CD) ve Sürekli Teslimat, otomatik ve güvenilir süreçlerle yazılımı daha hızlı ve kaliteli bir şekilde müşterilere ulaştırmayı amaçlayan bir modeldir. Otomasyon ve süreç iyileştirmeleri sayesinde geliştiriciler, değişiklikleri hızlı bir şekilde yayına alabilir ve müşteri geri bildirimlerini daha erken alabilirler. Bu süreçte, her değişiklik kapsamlı bir otomatik testten geçer, bu da dağıtım sırasında hata riskini ve kesinti süresini azaltır. CD’nin düzenli olarak tekrarlanması, yazılım geliştirme döngüsünün doğal bir parçası haline gelir ve hataların minimuma indirilmesine yardımcı olur.</p><p>Sürekli dağıtım, insan müdahalesi olmadan kodun üretim ortamına otomatik olarak aktarılmasını sağlar. Bununla birlikte, CD’yi uygulayabilmek için sürekli entegrasyon (CI) prensiplerinin, yani kodun paylaşılması, test ve derlemenin otomatikleştirilmesi gibi adımların önceden uygulanması gerekir. Bu iki süreç bir arada kullanıldığında, yazılım geliştirme ve dağıtım süreçleri daha verimli ve güvenilir hale gelir.</p><p>CD süreçlerinin yaşam döngüsü dört ana aşamaya ayrılabilir:yayınlama(release), dağıtım(deploy) ve işletim(operate),izleme(monitor).</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/488/1*NSZ-ocGoIl9PN8XL2FtsSg.jpeg" /><figcaption>CD sürecindeki aşamaların iş akışı</figcaption></figure><p>Tanımlanan dört aşama birbiriyle bağlantılıdır ve aynı sırayla yürütülür. İlk olarak CI yöntemleri uygulanır ve dağıtılabilir bir ürün sürümü oluşturulur, ardından CD yöntemleri devreye girer.</p><p>CD’nin dört aşamalarına teker teker bakalım:</p><ul><li><strong>Yayınlama (Release)</strong><br>Bu aşama, yapılan değişikliklerin belgelenmesine ve ürünün sürümünün yönetilmesine odaklanır.</li><li><strong>Dağıtım(Deploy)</strong><br>Bir önceki aşamada yayınlanan ürün, nihai ürün olarak bir sunucuya dağıtılmaya hazırdır ve son kullanıcı tarafından kullanılabilir hale gelir.</li><li><strong>İşletim (Operate)</strong><br>Kod canlıya alındıktan sonra, sürekli izleme ve verimlilik sonuçları kayıt altına alınır ve bu veriler, güncelleme kararlarında yardımcı olur.</li><li><strong>Monitor(İzleme)</strong><br>Ürünün canlı ortamda performansını ve işlevselliğini sürekli olarak gözlemleme ve değerlendirme sürecidir. Bu aşama, yazılımın dağıtımından sonra sistemin düzgün çalıştığından emin olmak, sorunları tespit etmek ve gerektiğinde hızlı bir şekilde müdahale edebilmek için kritik öneme sahiptir.</li></ul><p>CI/CD süreçlerini birbirine bağlayan test aşamasıdır diyebiliriz. Peki sürekli test dediğimiz şey tam olarak nedir ?</p><p>Sürekli test, kod tabanına eklendikleri anda hataları tespit etmek amacıyla testlerin sürekli olarak yürütüldüğü bir yazılım test pratiğidir. CI/CD hattında, sürekli test genellikle otomatik olarak gerçekleştirilir; her kod değişikliği, uygulamanın beklendiği gibi çalışmaya devam ettiğinden emin olmak için bir dizi testi tetikler. Bu, geliştirme sürecinin erken aşamalarında sorunları tespit etmeye ve bu sorunların daha sonra daha zor ve maliyetli hale gelmesini önlemeye yardımcı olabilir. Sürekli test ayrıca, geliştiricilere kodlarının kalitesi hakkında değerli geri bildirim sağlar ve olası sorunları üretime alınmadan önce tespit etmelerine ve çözmelerine yardımcı olur.</p><p>Sürekli testte, CI/CD hattında çeşitli test türleri gerçekleştirilir. Bu testler şunları içerebilir:</p><ul><li>Birim testi, kodun bireysel birimlerinin beklendiği gibi çalıştığını kontrol eder.</li><li>Entegrasyon testi, bir uygulama içindeki farklı modüllerin veya hizmetlerin birlikte nasıl çalıştığını doğrular.</li><li>Regresyon testi, bir hata düzeltildikten sonra aynı hatanın tekrar oluşmayacağından emin olmak için yapılır.</li></ul><h3>1.3 CI/CD pipeline</h3><p>Yazılım mühendisliğinde, bir pipeline, işleme faktörlerinin (processes, threads, coroutines, functions) gibi) çıktılarının bir sonraki adımın girişi olacak şekilde düzenlendiği bir dizi işlemi ifade eder. CI/CD pipeline, yazılımı yönetmek ve dağıtmak için kullanılan bir süreçler dizisidir ve doğru uygulandığında hataları azaltarak yazılım geliştirme yaşam döngüsündeki yorum döngülerini iyileştirir, böylece ekiplerin daha kısa sürede daha küçük sürümler sunmasına olanak tanır. Pipeline’ın başarılı bir şekilde uygulanabilmesi için, çalışma ortamı ve eylemlerle ilgili tüm gerekli bilgileri içeren YML tabanlı bir script geliştirilip dağıtılmalıdır.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/532/1*iozwNfVsEMjIw-DAjs6v4g.png" /><figcaption>CI/CD Pipeline yapısı</figcaption></figure><p>CI/CD pipeline dört ana aşamaya ayrılır: Commit, Build , Test ve Deploy. İlk olarak, geliştiriciler GitHub, GitLab gibi bir versiyon kontrol ortamı seçerek kod tabanını organize eder ve yapılandırır. Daha sonra, proje bazında tek başına veya işbirliği içinde geliştirme yapılır ]. Pipeline’ın başlatılması, her <a href="https://medium.com/@haticekrts99/git-komutlar%C4%B1na-hakim-olmak-her-yaz%C4%B1l%C4%B1mc%C4%B1n%C4%B1n-yolculu%C4%9Funda-vazge%C3%A7ilmezi-96f1d8b1c678">pull</a> request (Versiyon Kontrol sisteminden kodu yerel makineye indirmek için kullanılan bir komut), her <a href="https://medium.com/@haticekrts99/git-komutlar%C4%B1na-hakim-olmak-her-yaz%C4%B1l%C4%B1mc%C4%B1n%C4%B1n-yolculu%C4%9Funda-vazge%C3%A7ilmezi-96f1d8b1c678">push</a> request (yerel kod değişikliklerini uzak Versiyon Kontrol Sistemine eklemek için kullanılan bir komut) gibi çeşitli eylemlere göre özelleştirilebilir. Pipeline başladığında, sanal ortam komut yürütme script (YML script) VCS’ye eklenir ve proje için otomatik olarak derleme gerçekleştirilir. Derleme tamamlandığında, geliştiriciler tarafından koda eklenen önceden tanımlanmış testlerden geçirilir. Sonraki adımda, ürün her kontrol geçildikten sonra dağıtım aşamasına geçer.</p><h3>2.1. CI/CD Avantajları</h3><p>CI/CD pipeline’ı tanımlandıktan sonra, CI/CD uygulamasının sağlayabileceği faydaları vurgulamak için doğru bir zamandır. İşte CI/CD’yi kullanmanın getirebileceği bazı avantajlar:</p><ul><li><strong>Azaltılmış Risk</strong><br>Hızlı ve sık güncellemeler, ürün yöneticileri ve pazarlama uzmanlarının iyileştirme sürecine daha fazla dahil olmasına olanak tanır. Bu, müşteri geri bildirimlerini daha erken almayı ve erken doğrulama yapmayı sağlar, böylece geliştirme sürecinin yönünü hızlıca değiştirme veya tamamen durdurma imkanı sunar.</li><li><strong>Bakım ve Güncellemeleri Basitleştirme</strong><br>Sıfır kesinti süresi güncellemeleri sayesinde yazılım güncellemeleri çok daha hızlı ve etkili bir şekilde yapılabilir. Bu, hem kullanıcılar hem de müşteriler için büyük zaman ve maliyet tasarrufu sağlar.</li><li><strong>Maliyetleri Azaltma</strong><br>CI/CD, otomasyon kullanarak üretim süresini ve kaynaklarını azaltır. Bu, daha az hata yapılmasını, zamanında ürün teslimatını ve geliştiriciler üzerindeki yükün azaltılmasını sağlar, sonuç olarak üretim maliyetlerini düşürür.</li><li><strong>Geliştiricilerin Zamanını Boşaltma</strong><br>Otomatikleştirilmiş süreçler sayesinde geliştiriciler, kod test etme ve hata ayıklama gibi tekrarlayan görevlerden kurtularak daha tatmin edici ve yenilikçi projelere odaklanabilirler. Bu, geliştiricilerin iş tatmini artırır ve verimliliklerini önemli ölçüde artırır.</li><li><strong>Daha Mutlu Kullanıcılar ve Müşteriler</strong><br>Daha az hata ve sorun, kullanıcı deneyimini iyileştirir ve müşteri memnuniyetini artırır. Bu, organizasyonun itibarını güçlendirir ve müşteri güvenini artırır.</li></ul><h3>2.2. CI/CD Dezavantajları</h3><p>CI/CD süreçlerinde geliştiriciler çeşitli güvenlik zorluklarıyla karşılaşır. Gizli bilgilerin (API anahtarları, parolalar) kötü yönetimi, bu bilgilerin izinsiz paylaşılmasına ve sızdırılmasına yol açabilir. Ayrıca, dışarıdan veya içeriden kötü niyetli kod enjeksiyonları, doğrulanmamış kaynaklardan veya güncel olmayan bağımlılıklardan kaynaklanabilir. Güvenlik açıklarının sürekli izlenmesi ve güncellenmesi önemlidir, çünkü bu açıklar tehdit aktörlerinin saldırılarına kapı aralar. Son olarak, kaynak kodunun yetkisiz erişime ve tahrifata karşı korunması gereklidir; düzenli denetimler ve güvenlik uygulamaları, kod tabanının bütünlüğünü sağlamada kritik rol oynar.</p><h3>3. CI/CD Toolları(Araçları)</h3><p>CI/CD süreçlerinde kullanılan araçlar, projelerin zamanında tamamlanmasını sağlamak açısından büyük önem taşır. Bu araçlar, derleme ve dağıtım işlemlerini otomatikleştirir ve CI/CD pipeline’ına entegre eder. Ayrıca, geliştiricilere kodlarını üretim ortamına almadan önce otomatik testler oluşturma imkanı sunar. Başarılı bir CI/CD pipeline çalışmasının ardından, proje durumu hakkında raporlar üretilir ve bu, uygulama ilerlemesini takip etmeyi kolaylaştırır. Böylece, proje performansı herhangi bir zamanda izlenebilir ve IT ekibi veya yöneticilerin müdahalesi gerekmez. Belirli geliştirme görevleri için uygun araçların kullanılması önemlidir.</p><p>Birçok Versiyon Kontrol Sistemi (VCS), entegre CI/CD pipeline işlevselliği sunar. Bunlar arasında Jenkins, GitLab, GitHub, Bitbucket ve Circle CI gibi popüler seçenekler bulunur.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=c949e8427d64" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Git Komutlarına Hakim Olmak: Her Yazılımcının Yolculuğunda Vazgeçilmezi]]></title>
            <link>https://medium.com/@haticekrts99/git-komutlar%C4%B1na-hakim-olmak-her-yaz%C4%B1l%C4%B1mc%C4%B1n%C4%B1n-yolculu%C4%9Funda-vazge%C3%A7ilmezi-96f1d8b1c678?source=rss-ce49510fbf8f------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/96f1d8b1c678</guid>
            <category><![CDATA[terminal]]></category>
            <category><![CDATA[git]]></category>
            <category><![CDATA[git-cheat-sheet]]></category>
            <category><![CDATA[linux]]></category>
            <category><![CDATA[github]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Hatice Karataş]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 09 Sep 2024 20:29:06 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-09-09T20:29:06.033Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Yazılıma başlayan herkesin yol haritasında ilk sıralarda yer alan Git, ilerledikçe tekrar tekrar döndüğümüz bir araç. Bu yazımda, Git dünyasına giriş yaparken en sık kullanılan 30 temel komutu sizlerle paylaşmak istedim. Git’in versiyon kontrolü, işbirliği ve projeleri düzenleme konularında ne kadar güçlü olduğunu bu komutlar sayesinde daha iyi anlayacaksınız. Kariyerimde Git’i kullanarak karşılaştığım sorunları nasıl çözdüğümü ve bu komutların iş süreçlerine nasıl değer kattığını göreceksiniz. Umarım bu yazı, Git’i daha etkin kullanmanızda rehber olur ve yazılım yolculuğunuzda size fayda sağlar.</p><h3>1.pwd (Print Working Directory)</h3><p>pwd : Terminalde o an bulunduğunuz dizinin tam yolunu gösterir. Hangi klasörde çalıştığınızı öğrenmek veya dosya yapısı içinde konumunuzu doğrulamak için kullanılır.</p><figure><img alt="masaüstü klasöründe yer aldığımızı görüyoruz." src="https://cdn-images-1.medium.com/max/675/1*oHATKZCtEk8mqYLfgpvX4A.png" /></figure><h3>2.ls (List)</h3><p>ls : O an bulunduğunuz dizindeki dosya ve klasörleri listeler.</p><figure><img alt="masaüstünde olan klasör ve dosyaları listeledik." src="https://cdn-images-1.medium.com/max/675/1*TokSM3Tvd-YDVkGLbCESDQ.png" /></figure><h3>3.mkdir (Make Directory)</h3><p>mkdir : Terminalde yeni bir dizin (klasör) oluşturmanızı sağlar.</p><figure><img alt="mediumGit klasörü oluşturduk." src="https://cdn-images-1.medium.com/max/672/1*JVB-FpRDi3ooLa8rxEOoMg.png" /></figure><h3>4.cd (Change Directory)</h3><p>cd : Terminalde başka bir dizine geçiş yapmanızı sağlar. Büyük küçük harf hassasyeti yoktur ama birebir aynısı olması gerekir.cd .. (Change to Parent Directory) ise sizi bir üst dizine götürür. İçinde bulunduğunuz klasörden çıkmak ve bir üst klasöre geçiş yapmak için kullanılır.</p><figure><img alt="mediumGit klasörüne gittik" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/658/1*p2wApSZhbXr487VXEo_cdA.png" /></figure><figure><img alt="mediumGit klasöründen bir önceki dizine geldik" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/653/1*q73iTKq02HzwZqY4q1Z7RA.png" /></figure><h3>5.touch</h3><p>touch:Bir dosyanın zaman damgalarını güncellemek veya mevcut değilse yeni bir boş dosya oluşturmak için kullanılan bir komuttur.</p><figure><img alt="mediumGit klasöründe gitKomutları adında dosya oluşturduk" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/703/1*j5SSZU7q7gv0n9EB2yyBeA.png" /></figure><h3>6.clear</h3><p>clear: Terminal ekranını temizler.</p><h3>7.status</h3><p>status: Çalışma dizinindeki dosya değişikliklerini ve hangi dosyaların eklenmeye veya commit yapılmaya hazır olduğunu gösterir.</p><figure><img alt="git takip edip etmediğine baktık" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/711/1*yNwqO10xwHDmymPS76YGUw.png" /></figure><h3>8.init (<em>I</em>nitialize)</h3><p>init: Yeni bir Git deposu oluşturur; bu komut, mevcut dizini Git deposuna dönüştürür.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/698/1*yJh2G-4CK2WDTRKIB-5Ozw.png" /></figure><h3>9.config (Configuration)</h3><p>config: Git yapılandırma ayarlarını yönetir; kullanıcı adı, e-posta gibi ayarları yapmanızı sağlar.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/701/1*3JNAeXOjyOiUj6YanDBDog.png" /></figure><p>Sonrasında bu ayarları kontrol etmek için git config --list komutunu çalıştırabilirsiniz:</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/688/1*JKFlSCT8T69l_4u9wZA4Mg.png" /></figure><h3>10.echo</h3><p>echo komutu, terminalde bir metni veya değişken değerini ekrana yazdırmak için kullanılır.</p><p><strong>-n</strong> ,satır sonu karakteri eklemeden yazdırır.<strong>-e</strong> ,özel karakterleri (örn. \n, \t) işleyerek formatlı çıktı sağlar.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/698/1*mrt3_3nbGt9f-WL7m64Scw.png" /></figure><h3>11.add</h3><p>add: Dosyaları geçici alana (staging area) ekler, böylece sonraki commit işlemine dahil edilebilirler.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/697/1*H-K-GxhtdJahjCxdzRtGlQ.png" /></figure><p>add ., mevcut dizindeki tüm değişiklikleri ve yeni dosyaları geçici alana (staging area) ekler.</p><h3>12.commit</h3><p>commit: Geçici alandaki değişiklikleri kaydeder ve versiyon kontrolüne dahil eder. Her commit bir mesaj ile tanımlanır. Commit Hash, yapılan commit&#39;in benzersiz kimliğidir.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/688/1*YlenNvc-7G_lIVzsgVAwvw.png" /></figure><h3>13.log</h3><p>log: Depodaki commit geçmişini gösterir; yapılan commit&#39;ler, yazarlar ve mesajlar hakkında bilgi sağlar.Hiyerarşik bir sıralama vardır. Commit hashleri buradan görebiliriz.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/700/1*WEobJ898YtYbviq8S3mgUw.png" /></figure><h3>14.ignore</h3><p>ignore: .gitignore dosyası aracılığıyla Git&#39;in takip etmemesi gereken dosyaları belirtir. touch .gitignorekomutu ile gitignore dosyası oluşturup içine takip edilmesi istediğim dosyları ekleyip commit ediyoruz.</p><h3>15.branch</h3><p>branch: Mevcut dal bilgilerini gösterir ve yeni dallar oluşturmanızı sağlar.git branchkomutu ile mevcut branch’ler sıralanır.git branch branchAdikomutu ile yeni branch oluşturulur. HEAD hangi branchte bulunduğunu gösterir.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/702/1*aNOvOcT_KPuw_S4UoAts7g.png" /></figure><h3>16.switch</h3><p>switch: Branch (dal) değiştirmek için kullanılır; belirtilen branch’e geçiş yapar. Master branch’inden nerden itibaren ayrılıyorsan o noktadan sonraki commit’ler görünmez.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/695/1*IgXtrL_XhPoZAwpUv-gTUw.png" /></figure><h3>17.merge</h3><p>merge: İki dalı birleştirir; değişiklikleri hedef dalına entegre eder. Bu noktada dikkat edilmesi gereken husus hangi branch’e toplanılmasını istiyorsan o branch’te bulunup eklenmesini istediğin branch adını yazman gerekir. Fast-forward ise master branch’inde işlem yapılmadan başka bir branch eklenmiş ve bu durum master branch’i bir nevi ileri sarmış gibi düşünebiliriz demektir.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/688/1*Thza50CAUWsh-g8LXcb38g.png" /></figure><h3>18.restore</h3><p>restore: Dosyaları belirli bir commit&#39;ten geri getirir veya çalışma dizinindeki değişiklikleri geri alır. bu şekilde 1 adım geriye gidebiliriz.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/700/1*CNibSaP4Bn5mIdsUVp7ynw.png" /></figure><h3>19.stash</h3><p>stash: Geçici değişiklikleri saklar, böylece çalışma dizininizi temizleyip başka işlere geçiş yapabilirsiniz.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/692/1*LY5awW5aXVI1BS1Mf0xVfQ.png" /></figure><p>stash pop: Daha önce saklanmış değişiklikleri geri getirir ve geçici saklama (stash) listesinden kaldırır.</p><p>stash drop:Stash’i uyguladıktan sonra, eğer artık ihtiyaç duymuyorsanız, stash’i silebilirsiniz.</p><p>stash apply: Saklanmış değişiklikleri geri getirir fakat saklama (stash) listesinden kaldırmaz.</p><p>stash list:Saklanan değişiklikleri görmek içindir.</p><h3>20.checkout</h3><p>checkout: Belirli bir commit, dal veya dosya üzerinde geçiş yapar; dosyaları belirli bir durumuna geri getirir. Commit&#39;ler arasında geri gitmek veya belirli bir commit&#39;e geçiş yapmak için de kullanılır. Gitmek istediğimiz commit’i önce log komutu ile hash kodunu buluruz.Dikkat edilmesi gereken bir husus git checkout komutunu bir commit hash&#39;iyle kullandıktan sonra, <strong>&quot;detached HEAD&quot;</strong> durumuna girersiniz ve o sırada <strong>hiçbir branch&#39;e bağlı olmazsınız</strong>. Bu durumda, belirli bir commit&#39;e gitmiş olursunuz, ancak herhangi bir branch üzerinde çalışmıyorsunuzdur. Bu durum için birkaç çözüm vardır. Bunlar yeni branch oluşturmak, ya da git switchile master branch’e dönebiliriz.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/693/1*WKwAXhRxYPsvEbpD80TjSQ.png" /></figure><h3>21.reset</h3><p>reset: Çalışma dizinini ve geçici alanı bir commit durumuna geri getirir. Üç modda çalışabilir: --soft, --mixed, --hard.Bu işlemlerde bulunduğumuz branch aynı kalıyor yani git checkoutkomutunda yaşadığımız HEAD sorunu yok.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/694/1*JrOv3Erfx6ptTJmptgJH8g.png" /></figure><p>--soft seçeneği ile sadece commit pointer&#39;ını değiştirir, değişiklikler staging area&#39;da kalır.</p><p>--mixed seçeneği ile commit pointer&#39;ını değiştirir ve değişiklikleri staging area&#39;dan çıkarır, ancak çalışma dizininde bırakır.</p><p>--hard seçeneği ile commit pointer&#39;ını değiştirir ve değişiklikleri hem staging area&#39;dan hem de çalışma dizininden siler.</p><h3>22.rebase</h3><p>rebase: Bir dalın tabanını başka bir dalın üzerine oturtur; commit geçmişini yeniden düzenler ve birleştirir. Bu, genellikle bir feature branch’ini güncel master branch ile güncellemek için kullanılır.Öncelikle eklemek istediğimiz branch’e gidiyoruz. Sonra git rebase masterile master branch&#39;inin en güncel hali ile güncellemek için rebase işlemi yapın.</p><h3>23. revert</h3><p>revet: Bir commit’in etkilerini geri almak için kullanılır, ancak bu geri alma işlemi mevcut commit geçmişini koruyarak yapılır. Örneğin 3. commit dursun ama işlem olarak 2.commit’ten devam etmek istiyorum. Bunun için 3.commit hash kodu git logile bulunur. git revet hash ile 3.commit işlemi gider fakat tekrar git log çalıştırdığınızda 3.commit’i yine görürüz.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/704/1*hy0Ti_Id-xj2C4blnzto4Q.png" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/699/1*JIReTrgigyYgsXnMh1Aovw.png" /></figure><h3>24.diff (Difference)</h3><p>diff: Çalışma dizini ile staging area arasındaki farkları, bir commit ile çalışma dizini arasındaki farkları veya iki commit arasındaki farkları gösterir.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/693/1*38eeVFSXMVR8lsIvcOEQ1w.png" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/694/1*_IL043MFHRullHj39YgQWA.png" /></figure><ul><li>diff --git a/example.txt b/example.txt kısmı, hangi dosyada değişiklik yapıldığını belirtir.</li><li>index 1234567..89abcdef kısmı, dosyanın önceki ve mevcut sürümlerinin hash&#39;lerini gösterir.</li><li>--- a/example.txt ve +++ b/example.txt kısımları, değişikliklerin yapıldığı dosyayı belirtir.</li><li>@@ -1,3 +1,4 @@ kısmı, değişikliklerin hangi satırlarda yapıldığını gösterir. Bu örnekte, +Yeni içerik satırı eklenmiştir.</li></ul><h3>25. show</h3><p>git show : Belirli bir commit&#39;in detaylarını gösterir. Bu komut, commit&#39;in içeriği, değişiklikler, commit mesajı, yazar bilgisi ve tarih gibi bilgileri sağlar. Genellikle bir commit’in tam detaylarını incelemek için kullanılır.</p><h3>26. push</h3><p>git push : Yerel Git deposundaki değişiklikleri bir uzak (remote) Git deposuna gönderir. Bu işlem, yerel commit&#39;leri uzak depoya aktarmanızı sağlar ve genellikle işbirliği yaptığınız diğer geliştiricilerle paylaşmak için kullanılır.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/699/1*mueOi2R7cegfS7GTu3TMfg.png" /></figure><p>git push &lt;remote&gt; &lt;branch&gt; komutu ile yerel branch’inizi uzak branch’e göndeririz.</p><h3>27. pull</h3><p>git pull : Uzak (remote) bir Git deposundaki değişiklikleri yerel Git deponuza alır ve bu değişiklikleri yerel branch’inize uygular. Bu işlem, uzak depodaki en son güncellemeleri yerel deponuza getirmek ve yerel branch’inizi güncel tutmak için kullanılır.</p><p>git pull &lt;remote&gt; &lt;branch&gt; komutu ile uzak depodaki değişiklikleri yerel deponuza alır ve yerel branch’inizi günceller.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/701/1*smOTNP1s-79eF330otRk-w.png" /></figure><h3>28. fetch</h3><p>git fetch : Uzak (remote) bir Git deposundaki değişiklikleri yerel deponuza alır ancak bu değişiklikleri otomatik olarak yerel branch’inize uygulamaz. git fetch, uzak depodaki en son değişiklikleri indirip yerel deponuzun uzak branch’lerinde güncelleme yapar, böylece daha sonra bu değişiklikleri inceleyebilir ve gerektiğinde birleştirme (merge) yapabilirsiniz.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/686/1*rxZv6tHHsrLtWkYK6G92iA.png" /></figure><h3>29. clone</h3><p>git clone :Mevcut bir Git deposunun tam bir kopyasını oluşturur. Bu işlem, uzak bir Git deposunu yerel bilgisayarınıza indirmenizi sağlar ve bu kopya üzerinde çalışmanıza olanak tanır. git clone komutu, hem repository&#39;nin tamamını hem de mevcut commit&#39;leri, branch&#39;leri ve etiketleri içerir.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/687/1*DXvjUcT9uBRjMtFtS-xKhA.png" /></figure><h3>30. rm(Remove)</h3><p>git clone:Genellikle terminalde dosyaları veya dizinleri kalıcı olarak silmek için kullanılır.</p><ul><li>-r seçeneği ile dizinler ve içeriği, -f seçeneği ile zorla silme işlemi yapılabilir.</li><li>-i seçeneği ile her dosya için onay isteyebilirsiniz.</li><li>Silinen dosya veya dizinler geri getirilemez, bu nedenle dikkatli kullanılmalıdır.</li></ul><p>Yazımı okuduğunuz için teşekkürler 😃 Herhangi bir sorunuz varsa, lütfen bana bildirin. Görüşmek üzere!</p><p>KAYNAKLAR:</p><p><a href="https://education.github.com/git-cheat-sheet-education.pdf">https://education.github.com/git-cheat-sheet-education.pdf</a></p><p><a href="https://www.techcareer.net/en/courses/git-github-egitimi">https://www.techcareer.net/en/courses/git-github-egitimi</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=96f1d8b1c678" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>