<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Heleen Bastiaanse on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Heleen Bastiaanse on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@heleenbastiaanse?source=rss-9891b348f401------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*ydUcUK2Xwp5ArYefQ6kwig.png</url>
            <title>Stories by Heleen Bastiaanse on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@heleenbastiaanse?source=rss-9891b348f401------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Wed, 18 Nov 2026 08:59:28 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@heleenbastiaanse/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Geen sterfelijke halfgod]]></title>
            <link>https://medium.com/@heleenbastiaanse/geen-sterfelijke-halfgod-aaaeaad0ed4b?source=rss-9891b348f401------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/aaaeaad0ed4b</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Heleen Bastiaanse]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 23 Jan 2017 11:39:33 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-01-23T12:28:13.829Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>Gandhi, een inspirerende man die zijn ‘religieuze plicht’ om van India een onafhankelijke staat te maken met vrede en gratie heeft volbracht, maar die op hele bijzondere manieren van (seksuele) onthouding nastreefde na zijn gelofte als brahmacharya.</h4><p>Als ik denk aan Gandhi, dan denk ik aan een oude, rimpelige, vriendelijk ogende man. Met een ronde bril. Ook hoor ik de meester van groep acht weer vertellen over de rechtschapen hindoe, die het zonder enig geweld voor elkaar kreeg om van India een onafhankelijke staat te maken. Ik refereerde vanuit mijn eigen kader en dacht: wat christelijk van die Gandhi. Dit jaar las ik een bericht over Ghanese studenten die protesteerden tegen het plaatsen van een beeld van Gandhi op hun universiteit vanwege zijn racistische uitspraken (NOS, 2016). Door dit nieuws wilde ik meer weten over de ideeën van Gandhi. Ik stuitte op een grote hoeveelheid theorieën en ideeën die Gandhi er op na hield.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/700/1*iBhVjoZqCIJH-b82v8b9jg.jpeg" /><figcaption>Foto: de Volkskrant, standbeeld Gandhi</figcaption></figure><h4>Korte levensloop Gandhi en de onafhankelijkheid</h4><p>In 1858 kolonialiseerden de Britten India. Zolang India een kolonie van Groot-Brittanië was, werd er koloniaal onderwijs gegeven. Dit verzorgden de Britten omdat zij het idee hadden dat door dat onderwijs van India’s jeugd, zij van dit land een echte beschaving zouden maken. Dit wordt ook wel de beschavingsmissie genoemd (Bijzitter, 2013. pp. 7 en pp. 21).</p><p>Mohandas Karamchand Gandhi, geboren in 1869 in een traditioneel hindoegezin van de banya-kaste, genoot dit koloniale onderwijs (Gielen, 2013). De banya-kaste is de hogere middenklasse van de sociale hindoe-hiërarchie (Historisch Nieuwsblad, 2014). Hij groeide op met de overtuiging dat hij andere levende wezens geen pijn mocht doen en was — mede daarom- vegetariër. Dit vredelievende principe wordt Ahimsa genoemd (isGeschiedenis, 2016). Na het koloniale onderwijs kreeg hij de kans om rechten te studeren in Londen. Na het afronden van deze studie kreeg hij werk bij een advocatenbureau in Zuid-Afrika. In dit land reisde hij alleen per trein als dat noodzakelijk was. Hij reisde zo min mogelijk per trein omdat hij gekleurd was en daarom gediscrimineerd werd. Deze racistische behandeling was een van de aanleidingen voor Gandhi om te vechten tegen de apartheid (Nieuwsdossier, 2006).</p><p>In 1914 keert Gandhi terug naar India. De Britten beloofden destijds meer macht aan de Indiërs, maar daar was niets van terecht gekomen. Een ongewapende menigte van zo’n 10.000 man verzamelde zich in 1919 in een ommuurde tuin in Amrisar voor een feest. De Britse bevelhebber, Reginald Dyer, dacht dat het een (in die tijd verboden) politieke bijeenkomst was en liet zijn troepen het vuur openen. Het werd een bloedbad. Indiase politieke leiders eisten na deze tragische gebeurtenis volledige onafhankelijkheid van Groot-Brittanië (Ganeri &amp; Eymers, 2006. pp. 16–17). Hoewel Gandhi eerst nog heilig had geloofd in de Britse beschavingsmissie, keert hij zich ten slotte tegen het hele Europese beschavingsmodel (Stuurman, 2009).</p><p>Gandhi begon na het bloedbad in Amrisar met het organiseren van geweldloos verzet tegen de Britten. Hij vroeg de Indiërs Britse producten te boycotten, geen belasting te betalen en, zo mogelijk, Britse scholen en rechtbanken te vermijden. Hiervoor werd hij opgepakt maar vroegtijdig vrijgelaten. Hierna, in 1930, begint Gandhi aan zijn beroemde zoutmars naar Dandi, een tocht van 400 kilometer langs de kust. Dit was een actie om zelf zout te winnen uit protest tegen het Britse zoutmonopolie in India. In 1935 was de situatie in India nog steeds gespannen. India kreeg dit jaar een nieuwe grondwet, the Government of India Act. Hierdoor kregen de Indiërs meer invloed maar de Britse onderkoning had nog steeds de touwtjes in handen (Ganeri &amp; Eymers, 2006. pp. 18).</p><p>India wilde niet vechten voor de Britten in de Tweede Wereldoorlog omdat het democratische principe in India zelf genegeerd werd. India zou, zo gaf Gandhi Groot-Brittanië mee, alleen deelnemen als India zelf een democratie zou krijgen. De Britten waren woedend en de rol van Gandhi werd steeds nadrukkelijker. In 1942 arresteerden de Engelsen hem. Hij werd voor het einde van de oorlog weer in vrijheid gesteld. Uit verschillende bronnen blijkt dat er wel rond de miljoen Indiërs mee hebben gevochten in de Tweede Wereldoorlog. Zo kregen ze bijvoorbeeld als taak om kustwacht te zijn in Nederland (Historisch Nieuwsblad, 2014; Krebbers, 2008).</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/269/1*zfgX17jn31XId_8HbOK5nQ.jpeg" /><figcaption>Indiase soldaten in Zandvoort</figcaption></figure><p>Gandhi streed voor één onafhankelijk Indië, zonder opsplitsing. Hierin kreeg hij geen steun van het Nationale Indiase Congres, de belangrijkste ‘nationale’ politieke beweging van India. Na ruim overleg gaf Gandhi zijn akkoord om het land te verdelen (moslims en hindoes) en werd India een onafhankelijke staat. De opsplitsing resulteerde naast het huidige India in Pakistan en Bangladesh. Omdat velen zich plotseling ’in het verkeerde land’ bevonden, kwamen er enorme vluchtelingenstromen op gang. Miljoenen moslims vluchtten westwaarts richting het nieuwe Pakistan, terwijl miljoenen hindoes en sikhs naar India trokken (Trouw, 2007).</p><p>Uiteindelijk wordt Gandhi in 1948 doodgeschoten door een extreme hindoe-nationalist, Nuthuram Godse<strong>,</strong> die vindt dat Gandhi teveel opkomt voor de moslims (Nieuwsdossier, 2006). De 79-jarige Gandhi zou een vredelievend gebaar hebben gemaakt naar zijn moordenaar, maar verschillende studies spreken dat tegen omdat het de inbeelding zou zijn van getuigen (Humanscape, 2001; Indian Express, 1998). Volgens Gandhi was het streven naar de onafhankelijkheid zijn religieuze plicht (Gandhi, 1997). De taak van Mahatma Gandhi, de verheven ziel, zat erop.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*39JYyejY2f49JFiEM3OlnA.jpeg" /><figcaption>Rupees</figcaption></figure><h4>Angst</h4><p>Patrick French stipt in zijn boek, <em>Een biografie van 1,2 miljard mensen</em>, in eerste pagina’s aan dat Gandhi niet zo geliefd was door hindoes in India (French, 2011). Datzelfde blijkt bij Gielen (2013):</p><blockquote>‘De hindoenationalisten hielden Gandhi , die had ingestemd met de splitsing van Brits-Indie, verantwoordelijk voor het lijden van de hindoes. Zij konden bovendien niet begrijpen dat Gandhi tegenover Pakistan een zeer vergevingsgezinde houding aannam. Zo stond hij er vlak na de onafhankelijkheid op dat India haar schulden aan Pakistan zou inlossen, terwijl Pakistan de Indiase deelstaat Kashmir was binnengevallen. De hindoenationalisten kregen door Gandhi’s steun aan Pakistan het idee dat hij heulde met de moslims’ (pp. 61–63).</blockquote><p>Hoe bestaat het dat iemand die zijn hele leven voor anderen inzet, vrijwillig onder de armen gaat leven, niemand geweld aandoet, wordt vermoord? Waarom is er haat tegen zo’n goede, vriendelijke man? In de bovenstaande alinea’s is dat duidelijk geworden. De angst van de hindoes dat de moslims teveel aan de macht zouden komen, heeft ervoor gezorgd dat Gandhi het leven moest laten.</p><h4>Kritiek</h4><p>Maar daarmee lijkt het verhaal niet af te zijn. Hoe meer er te lezen is over Gandhi, hoe meer verwarring er ontstaat. Bijna elk jaar verschijnt er een nieuw boek over zijn levenswijze. De geschriften lijken steeds kritischer te worden of in ieder geval komt er steeds meer boven water wat betreft Gandhi’s leven. Het Historisch Nieuwsblad schrijft:</p><p>‘Waarschijnlijk is in het Westen geen historische figuur populairder dan Mohandas Karamchand Gandhi. Er gaat geen jaar voorbij zonder dat een nieuwe levensbeschrijving van de Mahatma verschijnt. En die biografieën worden met elke uitgave dikker. Maar het vreemde is: hoeveel nieuwe ‘feiten’ er ook over Gandhi worden aangedragen, de man zelf lijkt steeds verder achter de horizon te verdwijnen. Zo blijft er een grote tegenstelling bestaan tussen zijn eigen geschriften, waarin hij regelmatig het martelaarschap bewierookt, en zijn populaire imago van ‘vreedzaam activist’. Ook zijn radicale ideeën over een ‘zelfstandig’ India blijven veelal in nevelen gehuld’ (Historisch Nieuwsblad, 2014).</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*BioBe2FpcPSsCWKUflpN6Q.jpeg" /></figure><p>‘De ‘echte’ <em>Mahatma</em> zou niet al te hoog hebben opgelopen met zwarte medemensen, moslims en onaanraakbaren. Zijn houding tegenover zijn (talrijke) personeel kan op z’n minst dubieus genoemd worden, hij stak z’n waardering voor Mussolini niet weg en schijnt een schaamteloze zelfpromotor te zijn geweest die de eerste oplage van z’n hagiografische biografie volledig zelf opkocht.’ (Radio 1, 2011) Deze biografie was geschreven door Romain Holland, een fransman en een vriend van Gandhi. Holland noemt Gandhi een sterfelijke halfgod. Om de achtergrond van deze benoeming te snappen, is het goed om weer even terug te kijken naar Gandhi’s studietijd in Engeland.</p><p>In het begin van zijn tijd daar viel Gandhi ontzettend uit de toon. Hij probeerde hij zich zo snel mogelijk aan te passen aan de Engelse cultuur waar hij tot dan toe nog erg tegenop keek. Ook deed hij er een nieuwe kennissenkring op. In zijn nieuwe kennissenkring bevond zich onder meer A.F. Hills. Deze had een unieke visie ontwikkeld op het christendom. Volgens Hills en zijn volgelingen kan ieder mens goddelijk worden door Jezus’ streven naar ‘perfectie’ te imiteren. Door af te zien van zondige handelingen — en dus ook volledig celibatair te leven — en zich te houden aan een streng dieet van rauwe voedingsmiddelen als fruit, noten, groente en granen, kan ieder mens volgen Hills ‘Gods zoon worden’ en daarmee Zijn goddelijke kracht en onsterfelijkheid verwerven. Dit zou veel invloed op Gandhi’s denken gehad hebben, vooral omdat deze mensen niet neerkeken op de Indische cultuur, maar het juist verheerlijkten (Lelyveld, 2011; Tidrick, 2013).</p><p>Een paar jaar later had Gandhi zijn eigen theorie geformuleerd. Hij schrijft een pamflet: Hind Swaraj (Zelfstandig India), waarin staat dat de Indiërs moeten terugkeren naar de wortels van hun beschaving en ‘zondig gedrag’ afzweren. India zou zijn zelfstandigheid slechts kunnen herwinnen als de Indiërs hun morele en fysieke tekortkomingen te boven komen. Gandhi keert weer terug naar India. In eerste instantie hoopte hij zo de politiek in te kunnen. Echter, door zijn jaren in Engeland en Zuid-Afrika zou hij het land niet meer goed kennen. Hij moest eerst het huidige India weer leren kennen voor hij in de politiek terecht kon. Gandhi trekt vervolgens door India en werkt zo aan een imago als sadhu (heilige). Het aanzien en de verering die hij onder het gewone volk geniet, bezorgen hem een politieke status waarvan de bedaarde en verwesterde Congres-politici in Delhi slechts kunnen dromen (Historisch Nieuwsblad, 2014). Hij bleef de Indiërs dan ook ‘trainen in geweldloosheid’, door ze aan te moedigen ‘zich onder paardenhoeven te laten vertrappen of zich door knuppels bont en blauw te laten slaan’. Door deze acties ontstond er symphatie voor Gandhi’s politiek in het Westen, vooral in de VS (Tidrick, 2013).</p><blockquote>‘Gandhi werd aantrekkelijker gevonden dan ‘communist’ Nehru, de ‘fascist’ Bose of de ‘religieus fanaticus’ Jinnah’(Tidrick, 2013)</blockquote><h4>‘Unusual sex-life’</h4><p>Echt kritische biografiëen van Gandhi zijn nog niet in het Nederlands vertaald. Een laatste biografie die voor veel opschudding zorgde is die van Joseph Lelyveld,<em> Great Soul, Mathama Gandhi and his struggle with India.</em> Ook die van Jad Adams, <em>Gandhi, Naked Ambition</em> heeft veel oren doen klapperen. Hij deed een boekje open over Gandhi’s seksleven. Gandhi zou over seksuele onthouding tot in detail zijn volgers hebben geïnstrueerd. Zo schrijft de Engelse Independent:</p><blockquote>‘It was no secret that Mohandas Gandhi had an unusual sex life. He spoke constantly of sex and gave detailed, often provocative, instructions to his followers as to how to they might best observe chastity. And his views were not always popular; “abnormal and unnatural” was how the first Prime Minister of independent India, Jawaharlal Nehru, described Gandhi’s advice to newlyweds to stay celibate for the sake of their souls’ (Independent, 2012).</blockquote><p>Gandhi sliep zelf naakt naast naakte vrouwen. Dit om zijn zelfbeheersing te trainen. Dit was al bekend tijdens zijn leven, maar is tijdelijk ondergesneeuwd door het beeld wat men van hem had en alles wat hij had betekent voor zijn natie als Father of the Nation (Adams, 2010).</p><p>Gandhi had op zijn dertiende een vrouw, Kasturba, waar hij vier zoons mee heeft gekregen. Hij leefde tot in zijn dertiger jaren niet celibatair. In 1938 legde hij een gelofte af, a vow of brahmacharya, dat betekent dat hij een leven van spiritualiteit en kuisheid zou omarmen. Een leven zonder die onthouding gaat niet samen met een brahmacharya-leven , volgens de hindoes (Adams, 2010). In deze tijd beschreef Gandhi complexe regels, soort levensregels zoals de heilige Benedictus ook schreef. Maar Gandhi schreef complexe regels waarmee hij nog steeds kon zeggen dat hij kuis was én nog steeds seksuele conversaties aan kon gaan, brieven kon schrijven en seksueel gedrag kon vertonen. Een jaar na zijn gelofte vertelde hij de lezers van de Indian Opinion, een Indiase krant dit:</p><blockquote>“It is the duty of every thoughtful Indian not to marry. In case he is helpless in regard to marriage, he should abstain from sexual intercourse with his wife” (Indian Opinion, 1939).</blockquote><p>Ondertussen ging Gandhi deze seksuele onthouding op een andere manier aan. Hij zette een leefgemeenschap op waar jonge mannen en vrouwen met elkaar moesten baden en slapen zonder elkaar aan te raken. Ze werden gestraft als er seksistisch gepraat werd. De regels golden niet voor Gandhi zelf. De aantrekkelijke zus van zijn secretaresse sliep al lange tijd bij hem, hij baadde met haar. Als er naar de situatie gevraagd werd zei Gandhi: “Als ik merk dat het moeilijk wordt dan sluit ik mijn ogen, ik weet dan niet of ze naakt aan het baden is.” Deze ‘voorkeursbehandeling’ zorgde voor jaloersheid binnen de leefgemeenschap (Adams, 2010).</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/300/1*rwoay8JzkpI6_xsRpz8w9w.jpeg" /><figcaption>Brief van Gandhi aan Tolstoj</figcaption></figure><p>Toen Gandhi’s vrouw, Kasturba overleed, wilde Gandhi meer vrouwen om hem heen. Vrouwen die verboden werden om met hun eigen man te slapen, moesten ‘s nachts het bed met hem delen. Door brieven die Gandhi schreef aan vrienden van hem, is er meer informatie beschikbaar gekomen over deze ‘experimenten’. Het zouden strip-tease achtige praktijken zijn geweest waarbij ze elkaar niet aanraakten. In een van Gandhi’s brieven schrijft hij:</p><blockquote>“Vina’s sleeping with me might be called an accident. All that can be said is that she slept close to me.”</blockquote><p>Er staat niks letterlijk, maar er ontstaat wel een vermoeden dat er meer is gebeurd dan alleen naakt slapen die nacht. Dit zal vast niet geholpen hebben bij zijn ‘onvrijwillige lozingen’ waarover Gandhi klaagde ze meer te ervaren sinds zijn terugkeer in India. Het leek wel of hij geloofde in de magische kracht van sperma:</p><blockquote>“One who conserves his vital fluid acquires unfailing power,” zei Gandhi.</blockquote><p>Toen de tijd verstreek werd de aantrekkelijke zus van de secretaresse van Gandhi vervangen door de 18-jarige achternichtje van Gandhi, Manu. Het is intussen 1947 en er hangen dreigende wolken boven Gandhi’s hoofd. Hij zegt tegen zijn nichtje:</p><blockquote>“We both may be killed by the Muslims and must put our purity to the ultimate test, so that we know that we are offering the purest of sacrifices, and we should now both start sleeping naked.”</blockquote><p>Dit gedrag hoorde niet bij het brahmacharya leven. Mahatma dacht door de seksuele onthouding dichter bij God te komen. De manier waarop is nogal bijzonder. Hij beschreef het zo dat het betekende dat hij alles kon doen zolang de intentie maar niet is om zijn lust te bevredigen. Hij had de term ‘kuisheid’ op een effectieve manier geredefinieerd. Zijn persoonlijke praktijken vond hij zelf gerechtvaardigd. Hij zag de onthouding als belangrijk voor India, dit zou helpen bij het onafhankelijk maken van India. Zijn gedrag werd bekritiseerd door zijn familie en leden van de politieke partij (Adams, 2010). Personeel nam ontslag, mede door racistische opmerkingen:</p><blockquote>“Kaffers zijn in de regel onbeschaafd, en de veroordeelden nog meer. Ze zijn lastig, erg vies en leven als dieren”. In een open brief aan het provinciebestuur van Natal klaagde hij dat de Indiër wordt neergehaald tot het niveau van de ruwe kaffer. “Iemand die jaagt en wiens enige ambitie het is om genoeg vee te verzamelen om een vrouw te kopen en vervolgens te leven in laksheid en naaktheid”, (Lelyveld, 2011).</blockquote><p>Er is nog veel meer bekend over Gandhi en zijn seksuele leven, racistische opmerkingen en andere ‘levensregels’ van Gandhi, maar daar ga ik nu niet op in. Nog steeds zorgt Gandhi voor veel opschudding, dat blijkt uit de reacties van de studenten van de Ghanese universiteit, die het plaatsen van een beeld van Gandhi weigerden vanwege zijn racistische uitspraken. Ik dacht eerst: wat een onzin, die Gandhi deed toch geen vlieg kwaad? Nu begrijp ik hun reactie en ben ik blij dat ik de persoonlijke aspecten van Gandhi’s leven beter ken. Hierdoor is mijn beeld van deze mens weer wat realistischer geworden.</p><h4><strong>Bronnenlijst:</strong></h4><p>Bijzitter, D. (2013). <em>India en Indonesië op weg naar ‘beschaving’. (Masterscriptie). </em>Colonialism and Development in Comparative Perspective. Universiteit Utrecht, Utrecht.</p><p>Gielen, J. (2013). <em>God in India. </em>Tielt: LannooCampus.</p><p>French, P. (2011). <em>Een biografie van 1,2 miljard mensen. </em>Amsterdam: Atlas.</p><p>Tidrick, K. (2013). <em>Gandhi. A Political and Spiritual Life.</em> Brooklyn: Verso Books.</p><p>Ganeri, A., &amp; Eymers, H. (1999). <em>India en Pakistan.</em> Zoetermeer: NBD.</p><p>M, Gandhi. (2001). <em>De kracht van geweldloosheid. </em>Haarlem: Gottmer Uitgevers Groep.</p><p>Stuurman, S. (2009). <em>De uitvinding van de mensheid. </em>Amsterdam: Promotheus.</p><p>Adams, J. (2010).<em> Gandhi: Naked Ambition.</em> Londen: Quercus Books.</p><p>Lelyveld, J. (2012). <em>Great Soul: Gandhi and his struggle with India.</em> New York: Alfred A. Knopf.</p><p>Goris, G. (2011). <em>Was Gandhi een racist?.</em> Geraadpleegd op 10 januari 2017, van <a href="https://radio1.be/was-ghandi-een-racist">https://radio1.be/was-ghandi-een-racist</a></p><p>NOS. (2016). Ghanese studenten voeren actie tegen standbeeld Gandhi. Geraadpleegd op 11 januari 2017, van <a href="http://nos.nl/artikel/2133842-ghanese-studenten-voeren-actie-tegen-standbeeld-gandhi.html">http://nos.nl/artikel/2133842-ghanese-studenten-voeren-actie-tegen-standbeeld-gandhi.html</a></p><p>Ward, C. (2011). <em>How Gandhi became Gandhi.</em> Geraadpleegd op 11 januari 2017, van <a href="http://www.nytimes.com/2011/03/27/books/review/book-review-great-soul-mahatma-gandhi-and-his-struggle-with-india-by-joseph-lelyveld.html">http://www.nytimes.com/2011/03/27/books/review/book-review-great-soul-mahatma-gandhi-and-his-struggle-with-india-by-joseph-lelyveld.html</a></p><p>Krebbers, E. (2008). <em>De Tweede Wereldoorlog sleepte ook koloniën mee.</em> Geraadpleegd op 11 januari 2017, van <a href="http://www.doorbraak.eu/gebladerte/11444f93.htm">http://www.doorbraak.eu/gebladerte/11444f93.htm</a></p><p>Tripathi, S. (2010). <em>Gandhi, Naked ambition by Jad Adams. </em>Geraadpleegd op 11 januari 2017, van <a href="http://www.independent.co.uk/arts-entertainment/books/reviews/gandhi-naked-ambition-by-jad-adamsjinnah-india-partition-independence-by-jaswant-singh-1958018.html">http://www.independent.co.uk/arts-entertainment/books/reviews/gandhi-naked-ambition-by-jad-adamsjinnah-india-partition-independence-by-jaswant-singh-1958018.html</a></p><p>Nieuwsdossier. (2006). Mathama Gandhi vermoord. Geraadpleegd op 11 januari 2017, van <a href="http://www.nieuwsdossier.nl/politiek/mahatma-gandhi-vermoord">http://www.nieuwsdossier.nl/politiek/mahatma-gandhi-vermoord</a></p><p>Lal, V. (2001). <em>Hey Ram, the politics of Gandhi’s last words.</em> Geraadpleegd op 21 januari 2017, van <a href="https://www.sscnet.ucla.edu/southasia/History/Gandhi/HeRam_gandhi.html">https://www.sscnet.ucla.edu/southasia/History/Gandhi/HeRam_gandhi.html</a></p><p>Independent. (2012). <em>Thrill of the chaste: the truth about Gandhi’s sex life. </em>Geraadpleegd op 21 januari 2017, van <a href="http://www.independent.co.uk/arts-entertainment/books/features/thrill-of-the-chaste-the-truth-about-gandhis-sex-life-1937411.html">http://www.independent.co.uk/arts-entertainment/books/features/thrill-of-the-chaste-the-truth-about-gandhis-sex-life-1937411.htm</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=aaaeaad0ed4b" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Knowledge provides reliability]]></title>
            <link>https://medium.com/@heleenbastiaanse/knowledge-means-reliability-bd1d9bcb392c?source=rss-9891b348f401------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/bd1d9bcb392c</guid>
            <category><![CDATA[reading]]></category>
            <category><![CDATA[journalism]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Heleen Bastiaanse]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 01 Jul 2016 14:24:20 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2016-07-01T14:40:00.812Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><em>An Essay about the Value of Reading, by Heleen Bastiaanse</em></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*VbnBLiiwSocPbCfx." /></figure><p><strong>Perhaps more people will remember this from their childhood. A bookcase filled with books in the living room or bedroom. Full of books read by your parents. Books which you wouldn’t understand, because you were to young, they always said. The stacks of books all seemed thicker than your little legs. The books, rows deep, sometimes shoved under the bookcase because of the lack of space. Your parents looked like they knew it all, as much as they could read and the things they talked about. And if you asked them, “How do you know all this?” Then the answer was most likely: “I read it.” This essay is about the correlation between reading and knowledge and most of all about the value of this relation for journalists.</strong></p><p><strong>Research</strong><br>There is a study that shows that people who read would earn more. Whether that was a simple study where the statistics exude this chance, I do not know. I do not think this is relevant. After a short study of this so called research i discovered that there was no causal link between the number of books you possess and income you will earn. However, there is a correlation between the number of books a person reads and the education he or she will do.<br> <br>For a higher level of education also means learning more. read more and ultimately build more knowledge. I also like to read myself because I want to know more about a particular topic or i want to amuse myself. So I’m reading now Gulag, a History, by Anne Applebaum. She is an American journalist who has thrown herself on research into concentration camps in the Soviet Union and basically everything wat has happened behind the Iron Curtain. Also, I have read books by Geert Mak, travel journalists, books about the dark side of France, Spain (behind the scenes) and Italy. Knowledge building is for me the greatest value of reading.<br> <br><strong>Innovative Thinking</strong><br>I read this journalistic books with lots of information also because I am studying journalism. It is therefore logical that I want to have some general knowledge and knowlegde of the society i’m living in. Especially in this time when journalism must change to remain their relevance. It’s not an easy time, but a great time to be a journalist or become a journalist. The question is: can you think innovative? Can you sell yourself and remain relevant to the public? But in such a way that you remain close to yourself and your journalistic values. But not too close. Don’t be stubborn. <br> <br>It is not the intention that we as journalists doggedly continue to work the way we work now. The intention is that we reflect on what we did well and what must change right now. We must think of the future, not cling to old ideals, but fill them in again to be relevant for our time. It is not ‘holy’ to film with a real camera. The mobile journalism is now rising(my research J3.3). It is no longer “sacred” to have a scoop, it is better to go for second place, which is more trustable, the fact checking, the adversarial process is done so that you will remain reliable.<br> <br><strong>Reliability</strong><br>Reliability is a core value of a journalist and alsof an ideal to strive for. When a journalist is not reliable, can not explain why he acted in a certain way and can not be transparant about his sources, there is no more confidence of the public. And this is really happening right now; in the book of Johan Snel, The Ten Ideals of Journalism, is described how bad the crisis of confidence is. There is not only little confidence in banks or other entities, the traditional media are found less and less reliable by the citizens. <br> <br>How can it be that the crisis of confidence has come so far? It has multiple causes which I shall not go in to deep because of lack of time and the only relevance to this piece. In a very short time has become known especially later erroneous reports, no sides, no fact-check stories and journalists who have invented a number of causes of losing trust in the media. In the video below a French journalist explains a few things bare.</p><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fembed%2Fy8F5bYbU9-g%3Ffeature%3Doembed&amp;url=http%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fwatch%3Fv%3Dy8F5bYbU9-g&amp;image=https%3A%2F%2Fi.ytimg.com%2Fvi%2Fy8F5bYbU9-g%2Fhqdefault.jpg&amp;key=d04bfffea46d4aeda930ec88cc64b87c&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=youtube" width="854" height="480" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/4f22b21fe736479bb6fc676647fc675c/href">https://medium.com/media/4f22b21fe736479bb6fc676647fc675c/href</a></iframe><p>How can we as journalists restore this broken trust? By having knowledge.<br> <br><strong>Knowledge</strong><br>Thomas E. Patterson writes in his book that a journalist must have knowlegde (or actually any person) to come across trustworthy for his public. I think this is true. I’m more likely to trust someone who knows the business, knows what he writes about and is transparant about his sources. And also, a person with knowledge, knows faster when something is not right. Or when a story isn’t totally correct. Someone who has knowledge is more reliable than on someone who doesn’t know anything to say after one good question about the topic. <br> <br>And how do you get that knowledge? I think you have to read, read, read! Reading is the most important factor to create knowledge. <br> <br><strong>Reading to me </strong><br>So I’m a journalist in training and i want to build knowledge by reading. Reading is actually not only good for your knowlegde, it’s also good for your brain. You can use your imagination, you see how sentences are constructed, you build your knowledge of the language and last but not least it’s like a shiatsu massage for <a href="http://context.reverso.net/vertaling/engels-nederlands/your+brain">your brain</a> because it can make you really calm and steady. I think i also read for entertainment, just a book of C. S. Lewis about Narnia may for example be of value for the brain.</p><p>I never read digital books. I really hate those kind of ‘books’. I am a person who wants to touch the paper and want to keep the book in my hands. I read to amuse myself, but sometimes purely to build knowledge. I read because I enjoy it. I think it is a tradition at my house. My parents take both per person, on average, six thick books on vacation. As a child I spent time in the library several weeks in advance to think off all the books I wanted to take with me on vacation. There were usually 10 per child and we read them all before we were came back to Holland. <br> <br>I think your you keep learning your whole life and thus needs to keep reading. If I’m really honest, there came a moment when reading became a sort of ‘must’. I put pressure on it. There was so much pressure on it that i rather watched a movie than get my book and read. My mobile, movies and Instagram became almost more important than my books. Now, I read more. It has become important to me lately and I noticed that I felt useful and nice after i read a book or something else. It’s important for my personal development and certainly very important for my professional development. <br> <br>This is one of the reasons that The Elements of Journalism also contact us play an important part in our education to become a journalist. The book describes very clearly what a journalist is and does. It seems a bit of an instruction manual with clear explanations why a journalist should act as well as how these ideals arose. Mark Deuze also explains nicely what a journalists goal is. It is good that we read these books and therefore have a grip on what our own purpose is as a journalist. For me, reliability is one of the main core ideals. And loyalty to the citizens has become a very important value for me (and a commitment ideal). Without these books and this knowledge, I did not know what the background was of the ideals to which we aspire as journalists.<br> <br>What makes reading even more fun is that you learn things, when you are not even well aware of it. It happens in your <a href="http://context.reverso.net/vertaling/engels-nederlands/subconscious">subconscious</a>. You may sometimes be aware of it and sometimes not at all be aware of it. Especially when you read a book just for fun and you don’t really have as a goal to learn something. For example, you spontaneously learn the meaning of a new word in a bookand that is what Michael Eraut calls in his research: non-formal learling. This form of learning can also unknowingly continue if you talk to your colleagues, friends or family or argue about a book you’ve read.</p><p><strong>Conclusion</strong><br>What is most important about reading, is that it gives you knowledge, and therefore reliability as a journalist. It allows you to go on and restore the connection with your public, for your first obligation is always that to the citizens!</p><p><strong>Sources:</strong></p><p>M. Eraut, 2000, <em>Non Formal Learning and tacit knowledge in Professional work.</em> <a href="http://old.mofet.macam.ac.il/iun-archive/mechkar/pdf/Non-formalLearning.pdf">http://old.mofet.macam.ac.il/iun-archive/mechkar/pdf/Non-formalLearning.pdf</a>. Geraadpleegd op 29 juni 2016.</p><p>Johan Snel (2016) <em>Tien Idealen van de Journalistiek. </em>Geraadpleegd op 8,9 juni 2016.</p><p>Kovach and Rosenstiel (2014). <em>The Elements of Journalism. What newspeople should know and the public should expect.</em> Geraadpleegd op 8, 9 juni 2016.</p><p>Mark Deuze (2005) <em>What is Journalism? Professional identity and Ideology of Journalists Reconsidered.</em> Geraadpleegd op 28 juni 2016.</p><p>Stephen D. Rees (2001), <em>Understanding the Global Journalist: A Hierarchy-of-Influences Approach.</em> Geraadpleegd op 28 juni 2016.</p><p>Michael Eraut (2011), <em>Informal learning in the workplace</em>. Geraadpleegd op 1 juli 2016.</p><p>E. Patterson (2013). Informing the News:<em>The Need for Knowledge-Based Journalism</em>. Geraadpleegd op: 28 juni 2016.</p><p>YouTube, LIBYA: A Journalist tells the Truth &amp; the lies explained. <a href="https://www.youtube.com/watch?v=y8F5bYbU9-g">https://www.youtube.com/watch?v=y8F5bYbU9-g</a>. Geraadpleegd op 8 juni 2016.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=bd1d9bcb392c" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>