<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by humeyrakorkmaz on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by humeyrakorkmaz on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@humeyrakorkmaz?source=rss-852aa8a56254------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*hqrskDLdlID1rsYh4sIQgw@2x.jpeg</url>
            <title>Stories by humeyrakorkmaz on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@humeyrakorkmaz?source=rss-852aa8a56254------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Wed, 18 Nov 2026 22:33:15 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@humeyrakorkmaz/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Gizemli bir yazı alanı]]></title>
            <link>https://humeyrakorkmaz.medium.com/gizemli-bir-yaz%C4%B1-alan%C4%B1-4c28a6208158?source=rss-852aa8a56254------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/4c28a6208158</guid>
            <dc:creator><![CDATA[humeyrakorkmaz]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 01 Mar 2024 17:59:49 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-03-01T17:59:49.817Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Buranın sunduğu konfor alanı yarı-örtük yarı-açık, çok keyifli. İdeal oranda ortada olan ideal oranda da gizli kalabilen şeyler dizisi. Arada girip yazıp çıktığım geleceğe bırakılmış birkaç not gibi. Bazen uzun uzun yazamıyorum. İçimden geldiği kadar. Burada birbirimizi dinlemiyoruz da sanki?</p><p>Aynı anda kendi dertlerini ötekine anlatan birbirini dinlemeyen ama kendini anlatarak rahatlayan arkadaşlar misali…</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=4c28a6208158" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[farklı bir yerde]]></title>
            <link>https://humeyrakorkmaz.medium.com/farkl%C4%B1-bir-yerde-1871fec840a8?source=rss-852aa8a56254------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/1871fec840a8</guid>
            <category><![CDATA[walker]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[humeyrakorkmaz]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 12 Dec 2023 13:39:24 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-12-12T22:47:32.225Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Yürüyüşe çıkmak ve nehrin yanından, ikiye ayrılmış o heybetli dağın eteğinden usulca süzülmek. Karşıma bir manzara yerleştirilmiş sanki. Pencerenin ardında seyrettiğim şey; dağlar, kavaklar ve hafif bir sis ve bulutlar. Her şey yerli yerinde ama ben farklı bir yerdeyim. Buraya ait değilim, besbelli. Ait olduğum bir yer var mı, işte bu belirsiz. İnşaat sesleri burayı da sarmış, yine de daha çok kuş sesleri.</p><p>Toprak yolda yürümeye başlıyorum. Yerler ıslak, yine çamur oldu ayakkabılarım, solda izbe bir yapı ve yanında kocaman bir ağaç. Tanıdık bir ağaç ama ben adını bilmiyorum. Elimdeki çöpü attıktan sonra sağa yöneliyorum. Bu yol beni her zaman aynı yere çıkartıyor. Farklı bir yerde aynı yolu yürümek istiyorum. Kuşlarla birlikte akan suyun sesini de duymaya başlıyorum. Kocaman nehir yatağının bu cılız suyla değil de dolu dolu akmasını hayal ediyorum. Alacağı renkleri, daha sessiz mi daha gürültülü mü akacağını düşünüyorum. Bir ders çıkarmıyorum, yeni kararlar almıyorum, daha çok kitap okumuyorum. Bu farklı yerde daha az düşünüp sadece yürüyorum. Daha az düşünmeyi özlediğimi fark ediyorum. Göz alabildiğine izlemeyi, hissederek nefes almayı özlemişim ve bunu fark edebiliyorum. İlerledikçe pek heybetli o iki kaya gözlerimi dolduruyor, başımı çeviremiyorum, gözlerimi onlardan ayıramıyorum.</p><p>İleride bir nokta var, iki köprünün arasında ve orada sağdaki bahçelerden birine açılan temsili bir kapı. Kapıları çok seviyorum; benimle öteki arasındaki temsili, bazen kapının açılmasını ve bazen kapanmasını.</p><p>Tam o aralıktaki hissi hatırlamayı istiyor ve ikinci köprüyü geçiyorum.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=1871fec840a8" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[The Story of The Willow Tree]]></title>
            <link>https://humeyrakorkmaz.medium.com/the-story-of-the-willow-tree-152ac46d142d?source=rss-852aa8a56254------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/152ac46d142d</guid>
            <category><![CDATA[philosophy]]></category>
            <category><![CDATA[storytelling]]></category>
            <category><![CDATA[dreams]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[humeyrakorkmaz]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 16 Jul 2023 17:38:46 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-07-17T09:27:40.340Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>-Write a story.</p><p>Do I really write? I don’t know where to start. But I have to start somewhere, i know that. Sometimes I am starting from the end, for example, to visit an exhibition. Sometimes I go back to the beginning to understand a book. Sometimes I am starting in the middle of a notebook. Sometimes I am waiting. Now a music is playing.</p><p>The girl is running without looking back. While running with the blowing wind, her clothes get ripped. Her breathing gets so fast that her chest feels like it’s going to explode. But she doesn’t stop. She doesn’t know what is coming after her and she is convinced that it is dangerous. She doesn’t know where she’s going. She is in place where it is like an abandoned town where no one stops by. She stopped when she realised this. In fact, no one was following her. She got surprised. She started to look around. She started walking slowly towards the hill that appeared a little ahead. When she got to the hill she saw a large willow tree. When she saw the tree she felt safe. She seemed to meet a familiar face. She sat under the willow tree and started to cry. She remembered the willow tree in their backyard, the willow tree where she tells everything like a diary. First had pruned that tree and then cut it down completely. The girl began to hum a poem:</p><p>“I came to listen to the advice of the willow</p><p>. -talk willow</p><p>+they pruned me</p><p>I’m no longer a shadow to you</p><p>-tell him willow</p><p>he is behind a plane tree</p><p>lost</p><p>can never come again”</p><p>The girl, who did not know what she was waiting for under the tree, remembered that she was always waiting for something. Of course, this didn’t make her a person without action. At the end of all her actions she was waiting again and again. She tired of waiting but used to it. She had a friend that nobody knew: the willow tree. It was no coincidence that she met a willow tree here. She was startled by a voice while she was thinking about it. First a flock of crows landed on a tree with a loud voice. Then the branches of the tree began to fall one by one. Then an even louder noise was heard.</p><p>First girl, then the willow caught in the tornado. She couldn’t understand what she was going through and she was very scared.</p><p>She closed her eyes. A music started playing: “you made me forget about, past and pain”</p><p>She opened her eyes. The music continued: “time, you washed out, like a soft, sudden, summer rain”</p><p>She had woken up from a strange dream under the willow tree in their backyard. For minutes she watched the leaves of the willow and the sunlight filtering through.</p><p>Then she started humming: “you made me forget about”</p><p><a href="https://medium.com/u/852aa8a56254">humeyrakorkmaz</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=152ac46d142d" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Listeler]]></title>
            <link>https://humeyrakorkmaz.medium.com/listeler-c7d0bb8ed7f1?source=rss-852aa8a56254------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/c7d0bb8ed7f1</guid>
            <category><![CDATA[life]]></category>
            <category><![CDATA[relationships]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[humeyrakorkmaz]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 22 Jun 2023 20:25:50 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-06-09T22:11:14.866Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Bir sürü liste hazırlayıp sonra hiçbirine bakmadan hayatıma devam etmek istiyorum. Hepsi bir illüzyon gibi kalsın istiyorum:</p><p>Yarım bırakmak istediğim ama bırakamadıklarım, görünce nefes aldıklarım, daha önce neden rastlamadığımı sorguladıklarım, herkesin gereksiz gördüğü hobiler, zihnimde dönenleri dinlememek için dinlediğim müzikler, ismini bilmediğim ama renkleri karıştırarak oluşturduğum yeni renkler, haftalık duygu durumuna uygun kahvaltı seçenekleri, yakınlar ve yanımdakiler/uzaklar ve uzaktakiler, kitaplarıma atacağım başlıklar, ismimin anlamından kaynaklı kırmızı ile ilgili gitmek istediğim bütün yerler, bu zamana kadar cesaret ettiklerim, o dizinin bende bıraktığı anlamlar, odamda kuruttuğum çiçekler, ezberimdeki mısralar, biriktirdiklerim, kaybettiklerim, hep benimle olanlar, bazı büyütülen meselelerin asıl sebepleri, minimalist dolap renkleri, ihtiyacım olmadığı halde almak istediklerim, tekrar tekrar gitmek istediğim yerler, her bayram aramam gerekenler, okuduklarım, okuyamadıklarım, düşündüğüm duraklar, belirsiz kişilere anlatmak istediklerim, develerim, mekânların bende bıraktığı hisler, yıldıklarım, en ilginç rüyalarım, en sevdiğim yemekler, sıkça kullandığım kelimeler, hümorun bahçesinde ağırladığım misafirler, kırıldıklarım, özlediğim sesler, baharda topladığım çiçekler, daha önce yemediğim meyveler, yaşlarımın bana kattıkları, çizmek istediklerim, susmak istediklerim, sussun istediklerim, son dakikaya bıraktığım işler, zamanında vardığım buluşmalar, çok yaklaşmışken vazgeçtiklerim, yürüdüğüm en güzel yollar, uydurduğum yıldız isimleri, yulaf lapasına koyduklarım, eksik anlatacağım yemek tariflerim, mutfak düzenini ezbere bildiğim evler, şarkı listelerimin isimleri…</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=c7d0bb8ed7f1" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Babaannem’e]]></title>
            <link>https://humeyrakorkmaz.medium.com/babaanneme-628025f0acfd?source=rss-852aa8a56254------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/628025f0acfd</guid>
            <dc:creator><![CDATA[humeyrakorkmaz]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 03 Mar 2023 23:57:23 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-03-06T11:26:58.643Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>İnsan sevdiğine son kez bakamaz demişler. Günlerdir gidip tekrar tekrar sarılıyorum kardeşime, sanırım bana biraz sinir oldu. Çünkü sarılmayı pek de sevmez. Bir süre vedalaşmamız gerekiyor ve ben her vedada babannemi anarım. Hayatındaki herkese sırasıyla veda edişine gider aklım. Onunki süresiz vedalarla dolu bir hayat. Babasını küçükken kaybetmiş, yetimmiş yani. Sonra yıllarca asker yolu beklemiş, sanırım dört yıl kadar. Sonra kimisi bebek kimisi ergen çocuklarına veda etmiş. Annesi, eşi, gelini, torunu, kardeşleri, arkadaşları… Ne zaman bize gelse telaşla memlekete dönmek isterdi mesela, amcam hasta olduğu için ilk göz ağrısının yanına koşardı. Amcam hala hasta. Babaannem bize veda edeli ise beş yıl oldu. Onu çok fazla özleyecek kadar uzun, bu vaktin nasıl geçtiğini anlayamayacak kadar kısa zamanlar. Hâlâ son iyi hissettiği zamanlarda odamı mavinin falanca tonuna(bence onun gözleri) boyayıp boyamadığımı soruşu geliyor aklıma, o genişçe yatağı almış mıyım diye soruyor, ben yanına kıvrılıp yatabilir miyim bize geldiğinde diyorum.</p><p>Dizinin dibinde, dizine başımı yaslayıp öylece durabilir miyim?</p><p>Daha fazla acıya şahit olmadığın, nereye gitsen eksik hissettiğin o girdaptan kurtulduğun için biraz olsun iyi hissediyorum. Bense, tüm o eksikliklerimin içinde dizine başımı yaslayıp öylece durabilir miyim? diye sorabilseydim keşke.</p><p>Sevdiklerim hep iyi olsun istiyorum, en çok da uzaktayken. En uzağımdakiler için daha çok dua ediyorum. Çünkü sevgi en çok da en eksik olduğu yerden tamamlanmak istiyor sanki. Duanın tamamlayıcı gücüne inanıyor ve başımı ona yaslıyorum. Tıpkı babaannemin dizine yasladığımda onun dua etmeye başlaması gibi bir senkronizasyon karşılıyor beni.</p><p>Ne yücesin Rabbim</p><p>Veriyorsun vedayı</p><p>savuşturma gücünü bize</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=628025f0acfd" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[söğüdün öğüdü]]></title>
            <link>https://humeyrakorkmaz.medium.com/s%C3%B6%C4%9F%C3%BCd%C3%BCn-%C3%B6%C4%9F%C3%BCd%C3%BC-2e24f23286c8?source=rss-852aa8a56254------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/2e24f23286c8</guid>
            <dc:creator><![CDATA[humeyrakorkmaz]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 31 Dec 2022 21:33:38 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-12-31T21:33:38.586Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>söğüdün öğüdünü dinlemeye geldim</p><p>+konuş söğüt</p><p>-budadılar beni</p><p>artık bir sâye değilim sana</p><p>+söğüt söyle ona</p><p>o bir çınarın ardında</p><p>kaybolmuş varamaz bir daha</p><p>…</p><p>+ söğüt,</p><p>gece ne kadar güzel</p><p>hava ne kadar berrak</p><p>yıldızlar,</p><p>budanmış dallarında</p><p>büyüyen birer yaprak</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Guj1zefkY9JmdLpGOoKETw@2x.jpeg" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=2e24f23286c8" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[•İncir Ağacının Hikayesi•]]></title>
            <link>https://humeyrakorkmaz.medium.com/i%CC%87ncir-ag%CC%86ac%C4%B1n%C4%B1n-hikayesi-8a629a2dd6b2?source=rss-852aa8a56254------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/8a629a2dd6b2</guid>
            <dc:creator><![CDATA[humeyrakorkmaz]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 11 Sep 2022 16:05:31 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-09-11T16:25:16.121Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*0s2oI4tsOiezDNhHztKzvQ@2x.jpeg" /></figure><p><strong><em>•İncir Ağacının Hikayesi•</em></strong></p><p>Her gün selamlaştığımız incir ağacıyla sizi selamlamak istedim. Pandemi ve belki de yaş almakla birlikte günlük yaşantıma yeni bir hal eklendi: <em>“etrafı daha dikkatli bir seyir hali”</em>. İncir ağacı da bu seyrin en güzel örneği benim için. Otobüs durağına yürürken rastlaştığımız incir ağacının hikayesine varalım şimdi. Önceleri büyümesini seyrediyordum, sonra yavaş yavaş meyve vermeye başladı bu güzel ağaç. Heyecanlandım, inciri çok severim çünkü. O süreçte incirin meyve verişi bana ilişkileri anımsattı; büyüyen ve meyve veren. Ama henüz o meyveler dalından koparılmaya hazır değildi. Bu da bir ilişkinin meyve vermesinin yeterli olmadığını, belirli bir olgunluğa ulaşmasını beklememiz gerektiğini anımsattı. Sonra beklemeye başladım. Bir baktım ki olgunlaşmamışlardı fakat her gün azalıyorlardı. Muhtemelen başka insanlar ya da türlü canlılar tarafından yeterli olgunluktaydılar. Yahut diğerleri için olgun olup olmaması bir önem taşımıyordu. Ben sadece bu geçişi izlemekle yetindim. Sonbahara vardığımızda birinin ağacı neredeyse kökünden budadığını gördüm ve çok üzüldüm. Artık hiç selamlaşamayacağımızı düşündüm. O ise yaz başı bir sürpriz yapıp aynı yerden salınmaya başlamış ve bizim selamlaşmamız kaldığı yerden devam etmişti. Şimdilerde tekrar meyve verdi. Ben ise bu hali gülümseyerek karşıladım. <em>Bazen böyledir, sadece bir seyir hali bile bizim için yeterlidir. </em>Çünkü kıymetli olan meyvesi değil, incir ağacıdır. <strong><em>Budadıklarında anlarız.</em></strong></p><p>bu da incir ağacının şarkısı olsun:</p><p>https://open.spotify.com/track/76lkmmxVUSdCK8Hb9so141?si=mfnJs9vYTqqiKGiy-menig</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=8a629a2dd6b2" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Kar Sancısı]]></title>
            <link>https://humeyrakorkmaz.medium.com/kar-sanc%C4%B1s%C4%B1-1ba6300c0061?source=rss-852aa8a56254------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/1ba6300c0061</guid>
            <dc:creator><![CDATA[humeyrakorkmaz]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 12 Mar 2022 18:48:49 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-03-20T15:00:50.399Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Kar Sancısı</p><p>Huzurlu bir anın içindeyim. Ne geçmiş, ne gelecek, ne başka insanlar. İlgilendiğim tek şey, bu anın şifası. Sobanın sıcaklığı, karın yüzümde bıraktığı soğukluğu, mumun dalgalanan ışığı, çayın bergamot kokusu, müziğin zarifliği. “Bu kadar mı yollar uzun, bekliyorum gelmiyorsun” diyor. Bir öfke ya da sitemden ziyade masumane bir soru bence. Bir özlem var.</p><p>Bir sesleniş: “Bak buradayım, bekliyorum. Gelebilsen gelirsin, biliyorum. Yollar mı uzun, ondan mı gelmiyorsun? Sen yokken her şey uzun. Günler, aylar, yıllar hepsi uzun. Yollar da mı uzun?” Hep bir beklediğimiz var. Hiç bitmeyen bir bekleyişle geçiyor günlerimiz. Ne tuhaf.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/375/1*sVZC1-IB6mzfEhY6wgSjQg@2x.jpeg" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=1ba6300c0061" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Nereden başlayacağımı bilemiyorum.]]></title>
            <link>https://humeyrakorkmaz.medium.com/nereden-ba%C5%9Flayaca%C4%9F%C4%B1m%C4%B1-bilemiyorum-3e04d6c21e12?source=rss-852aa8a56254------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/3e04d6c21e12</guid>
            <dc:creator><![CDATA[humeyrakorkmaz]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 24 Dec 2021 14:42:44 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-12-24T14:42:44.147Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Nereden başlayacağımı bilemiyorum.</p><p>Ama insan bir yerden başlamalı, bunu biliyorum. Bazen sondan başlarım, mesela bir sergiyi gezmeye. Bazen de en başa döner dururum, bir kitabı anlamak için. Bazense tam orta yerinden ikiye bölerim, bir defteri ve öyle başlarım yazmaya. Bazen o başlayacağım yer neresiyse, bekler dururum. Bazense işlerin nasıl akıp gittiğini anlayamam mesela.</p><p>Hayatım beklemek ve koşturmak arasında gidip geliyor gibi. Bunları da hep bir şeyleri beklerken farkettim. Genelde de bir otobüsü beklerken. Galiba en çok otobüs bekledim, tabii bir de otobüsü ya da uyumayı beklerken kurduğum hayallerimi.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=3e04d6c21e12" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[İyi Ge ce ler]]></title>
            <link>https://humeyrakorkmaz.medium.com/yazd%C4%B1klar%C4%B1m-ve-yazmad%C4%B1klar%C4%B1m-birikiyor-bazen-ufak-ufak-notlarda-bazen-defterlerde-sayfalarca-96aa67c19651?source=rss-852aa8a56254------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/96aa67c19651</guid>
            <category><![CDATA[gece]]></category>
            <category><![CDATA[uyku]]></category>
            <category><![CDATA[yazı]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[humeyrakorkmaz]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 17 Nov 2021 22:17:14 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-11-17T22:22:52.222Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>İyi Ge ce ler</p><p>Yazdıklarım ve yazmadıklarım birikiyor; bazen ufak ufak notlarda, bazen defterlerde sayfalarca, bazen yürürken kaydettiğim ses kayıtlarında, bazense zihnimin bir kenarında. Kimi zaman görsem de çoğunlukla bir kör oluyorum. Kimi zaman bilsem de çoğunlukla bir aklı ermez. Yoruluyorum. Yorgunluklarım beni aşıyor. Sonra beni aşan bu şeyde biraz boğuluyorum. Sonra bu da geçiyor. Üzüldüğüm oluyor. Bu zamana kadar tüm kelimeler bu hüzünleri tarif edebilmek için kullanılmış, biliyorum. Ama bir tarif arıyorum. Hem çok kullanılmış, hem de hiç kullanılmamış. Bulamıyorum bu tarifi. Buna da üzülüyorum sonra. Biraz anlaşılmak istiyorum, aynı zamanda gizemimi de korumak. Bir nar gibi parçalanmış hissediyorum ama bir bütün hali de nasıl bir lezzet verir, nasıl bir haldir öngöremiyorum. Herkesin içindeki o iyi yana güvenmek istiyorum. Ama sonra büyürken dinlediğimiz masallar ve büyüyünce dinlediğimiz hikayeler kulağımda yankılar halini alıyor. Güvenmek, uçurumun ucunda beklemek kadar ürkütüyor beni. Neden bunu yapasın diye sesleniyorum o uçurumda. Sesim geri dönüyor bana, neden bunu yapasın? Ses uçurumda yankılanır mı, bundan da habersizim aslında. Uyumalıyım, bir mum ışığıyla. Duvarlar seslenmeden önce karanlığıma.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=96aa67c19651" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>