<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Hylke Van Der Wal on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Hylke Van Der Wal on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@hylkevanderwal?source=rss-6f05464f61e9------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/2*Xk3dQDve2zjcEDVZxgCIfg.jpeg</url>
            <title>Stories by Hylke Van Der Wal on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@hylkevanderwal?source=rss-6f05464f61e9------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Tue, 17 Nov 2026 15:48:09 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@hylkevanderwal/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Iedereen verdient een kans]]></title>
            <link>https://medium.com/kansen-in-krapte/iedereen-verdient-een-kans-00c696fb7d38?source=rss-6f05464f61e9------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/00c696fb7d38</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Hylke Van Der Wal]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 13 Nov 2023 13:24:11 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-11-13T14:14:28.013Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><strong>Iedereen verdient een kans. Met dat statement opent het gesprek met Beau Mertens, coördinator social return bij MeanderGroep. Het statement vat een belangrijke opvatting over de rol van de Limburgse zorginstelling in de maatschappij samen. Daarnaast zag het bedrijf al een aantal jaar dat het invullen van vacatures steeds langer duurde. “Om daarop in te spelen zijn we al vroeg werk anders gaan organiseren. Dankzij werkervaringsplekken maken we werk voor meer mensen toegankelijk en kunnen we meer mensen een kans bieden op een betaalde baan.” De werkervaringsplekken werpen hun vruchten af. Zo’n 90% van de deelnemers aan de trajecten, stroomt door naar een betaalde baan.</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*M2oAYlz9DWVbV2j0KeFdCg.png" /><figcaption>Beau Mertens — coördinator social return bij MeanderGroep</figcaption></figure><p><strong>Openstaande vacatures</strong></p><p>“Het aantal openstaande vacatures is de laatste jaren flink gegroeid. Zeker voor de gediplomeerde functies is het heel lastig om personeel te vinden. Deze vacatures staan steeds langer open”, vertelt Beau. “Ook zien we dat er steeds minder mensen instromen in de zorg. Jongeren kiezen minder vaak voor een opleiding in deze sector. De krapte op de arbeidsmarkt is er dus zeker weten. En als het zo doorgaat, wordt die krapte de komende jaren alleen maar groter.” Werven in andere sectoren wordt vaak geopperd als oplossingsrichting, maar daar gelooft Beau niet in. “Dat is alleen maar het verschuiven van krapte. Wat we echt moeten doen is kijken naar wie nu nog niet werkt. Maar dat wel wil én kan, ook als daar wat extra ondersteuning voor nodig is.”</p><p><strong>Werkervaringstraject</strong></p><p>Voor Meander is het vanuit sociaal maatschappelijk oogpunt belangrijk dat iedereen een kans krijgt. Goede begeleiding staat daarbij hoog in het vaandel. De zorginstelling heeft daarom een afdeling opgericht die zich dagelijks bezighoudt met het begeleiden van kandidaten en medewerkers in dienst. Met een werkervaringstraject maakt Meander het mogelijk om de zorg, zonder zorgdiploma, toegankelijk te maken voor een nieuwe groep mensen. “De werkervaringstrajecten zijn bedoeld voor mensen met een arbeidsbeperking of mensen die al langere tijd niet gewerkt hebben”, licht Beau toe. “Tijdens een traject leert de nieuwe medewerker de nodige vaardigheden om de functie later als betaalde baan te kunnen vervullen. De trajecten zijn voor de functies hulp in de huishouding, facilitair medewerker schoonmaak, zorgassistent en medewerker horeca. Het mooie is dat we op deze manier voor veel meer mensen kansen kunnen bieden op een betaalde baan.” Dat hierbij ook ingespeeld wordt op de groeiende krapte is een logisch gevolg. Hierdoor heeft de afdeling de afgelopen jaren een steeds grotere rol gekregen, bij de instroom van nieuwe medewerkers, maar ook zeker bij het behoud van medewerkers.</p><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fembed%2FuCOPh6n791g%3Ffeature%3Doembed&amp;display_name=YouTube&amp;url=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fwatch%3Fv%3DuCOPh6n791g&amp;image=https%3A%2F%2Fi.ytimg.com%2Fvi%2FuCOPh6n791g%2Fhqdefault.jpg&amp;key=a19fcc184b9711e1b4764040d3dc5c07&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=youtube" width="854" height="480" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/2240b741c4a5d4d668d864ded0147865/href">https://medium.com/media/2240b741c4a5d4d668d864ded0147865/href</a></iframe><p><strong>Wat heb jij nodig?</strong></p><p>Bij het begin van de trajecten kiezen de kandidaten voor één of twee van de vier richtingen. Met begeleiding van een jobcoach en ondersteuning op de werkvloer bij het uitvoeren van de taken, leren de nieuwe medewerkers de kneepjes van het vak. In drie maanden tijd wordt de deelnemer met behoud van uitkering klaargestoomd voor de gekozen functie. “Met elke kandidaat gaan we in gesprek met de vraag: wat heb jij nodig? En juist die vraag is een belangrijk onderdeel van het succes. Door de ondersteuning aan te passen op wat iemand echt nodig heeft en echt maatwerk te bieden, blijkt vaak veel meer mogelijk dan je van tevoren dacht”, vertelt Beau over de kern van de aanpak.</p><p><strong>Evaluatiemoment</strong></p><p>Na twee maanden kijken de jobcoach, manager en de medewerker samen of de medewerker klaar is om door te stromen naar een betaalde baan. “Vaak zien we dat dit ook echt het geval is”, licht Beau stralend toe. “Maar soms zien we dat het toch een stap te ver is. Dan kunnen we het traject met nog drie maanden verlengen. En soms is ook dan een betaalde baan nog net te hoog gegrepen. Om te zorgen dat iemand wel in het werkritme blijft, proberen we dan te kijken of diegene bij ons vrijwilligerswerk kan blijven doen. En gaat dat goed, dan kijken we samen of we na een tijdje weer het traject met een werkervaringsplek kunnen opstarten.”</p><p><strong>Opleiden in stapjes</strong></p><p>“We kunnen bij Meander werk bieden wat echt bij iemand past. En gaat dat goed, dan is er ook de ruimte om nog een volgende stap te maken. En ook daarin kijken we natuurlijk naar de beste match met de medewerker”, vertelt Beau. “We bieden soms aan om een zorgopleiding te volgen, bijvoorbeeld in de vorm van een beroepsbegeleidende leerweg (BBL) of een verkorte scholing om in de thuiszorg licht complexe zorgtaken uit te voeren. Zo kan iemand na praktijkervaring een MBO-certificaat halen. Of zelfs doorstromen naar de MBO-opleiding tot Helpende Plus. We zien de medewerkers intern ook echt doorgroeien.”</p><p><strong>Meer in-zicht</strong></p><p>De noodzaak voor nieuw personeel is nog steeds hoog en de ambitie van Beau is om hier dan ook nog meer werk van te maken. Toch merkt ze dat de instroom van kandidaten stilvalt. “Wie zelfstandig een baan kan vinden, heeft dat inmiddels wel. Het gaat nu dus om kandidaten die daar wat extra ondersteuning bij nodig hebben. We merken helaas dat van nog veel mensen die niet aan het werk zijn, geen inzicht is in wie zij zijn en wat zij nodig hebben. Zij zitten vast in ‘de kaartenbak’, zoals dat dan heet. En dat is zonde. Als we meer inzicht zouden hebben in wie deze mensen zijn, kunnen we nog meer mensen ondersteunen om een betaalde baan te vinden. En dat is belangrijk. Want iedereen verdient een kans.”</p><p><em>Grote krapte op de arbeidsmarkt. In de zorg, bouw, techniek en nog vele andere sectoren staan werkgevers te springen om nieuw talent. Die krapte is niet van vandaag op morgen opgelost. Het Centraal Plan Bureau verwacht dat deze krapte in de komende decennia aanhoudt. Hoe kan het dan dat er nog steeds ook meer dan een miljoen mensen langs de kant staan? Mensen met grote talenten van wie een groot deel kan en wil werken!</em></p><p><em>Om dat uit te zoeken ga ik in gesprek met experts. Ik vraag hen het hemd van het lijf om erachter te komen of die arbeidsmarkt wel echt zo krap is. En waar en voor wie er kansen liggen. De uitkomsten lees je in de reeks #kanseninkrapte.</em></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=00c696fb7d38" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/kansen-in-krapte/iedereen-verdient-een-kans-00c696fb7d38">Iedereen verdient een kans</a> was originally published in <a href="https://medium.com/kansen-in-krapte">Kansen in Krapte</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[De overtreffende trap van maatwerk]]></title>
            <link>https://medium.com/kansen-in-krapte/de-overtreffende-trap-van-maatwerk-a870143bc2ce?source=rss-6f05464f61e9------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/a870143bc2ce</guid>
            <category><![CDATA[inclusie]]></category>
            <category><![CDATA[banenafspraak]]></category>
            <category><![CDATA[arbeidsmarkt]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Hylke Van Der Wal]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 30 Sep 2023 13:31:53 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-09-30T13:31:53.424Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><strong>“Het systeem is veel te ingewikkeld geworden. Om de een of andere reden hebben we bedacht dat iedereen in een ‘hokje’ moet passen. Allemaal uitzonderingen met aparte regels en ondersteuningsmogelijkheden. Het moet simpeler om een verschil te kunnen maken om meer mensen met een beperking aan het werk te helpen.” In gesprek met </strong><a href="https://www.linkedin.com/in/hiskeandriessen/"><strong>Hiske Andriessen</strong></a><strong>, senior beleidsmedewerker inclusieve arbeidsmarkt bij het </strong><a href="https://www.rijksoverheid.nl/ministeries/ministerie-van-sociale-zaken-en-werkgelegenheid"><strong>Ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid</strong></a><strong>, legt ze uit hoe zij daarin het verschil wil maken. “We moeten weer uitgaan van mensen en wat zij nodig hebben. Dat is de grote stip op de horizon.”</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*lpl2Mk-8PxkeRnd3VTzE2g.png" /><figcaption>Hiske Andriessen — senior beleidsmedewerker inclusieve arbeidsmarkt bij het Ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid (foto door <a href="https://www.anneliesvanthul.nl/">Annelies van ‘t Hul</a>)</figcaption></figure><p><strong>Grote problemen</strong></p><p>“Er zijn heel veel vacatures. En die vacatures worden op dit moment niet vervuld. We kunnen daarom spreken van krapte op de arbeidsmarkt”, vertelt Hiske. Dat is voor werkgevers een probleem, maar zeker ook voor de samenleving in zijn geheel. “We staan op dit moment voor grote maatschappelijke uitdagingen, bijvoorbeeld hoe we meer mensen met een beperking aan het werk kunnen krijgen. De ingewikkeldheid van het systeem helpt niet mee om dit op te lossen.”</p><p><strong>Brede verschillen</strong></p><blockquote>“We hebben een systeem gemaakt met te veel regeltjes en verschillen.”</blockquote><p>Het systeem dat we met elkaar hebben gemaakt voor mensen met een arbeidsbeperking, helpt niet altijd mee om meer mensen aan de slag te krijgen. Dat stelt Hiske als ik haar vraag hoe het komt dat er nog steeds zoveel mensen langs de kant staan. “Dat dit zelfs nu in deze krappe arbeidsmarkt het geval is, laat zien dat er iets niet klopt. We hebben een systeem gemaakt met te veel regeltjes en verschillen. En dat zijn niet alleen individuele verschillen. Zo krijgt een werkgever voor iemand met een arbeidsbeperking in de Participatiewet loonkostensubsidie. Terwijl je als Wajonger, wanneer je niet een volledig salaris van jouw werkgever krijgt, zelf loondispensatie ontvangt.”</p><p><strong>Parallelle processen</strong></p><p>Kortom: er moet wat gebeuren. “We moeten zorgen dat nieuwe wetgeving die we maken het in ieder geval niet nóg ingewikkelder maakt. En tegelijkertijd moeten we het volledige systeem tegen het licht houden en kijken wat we fundamenteel moeten wijzigen”, legt de beleidsmedewerker uit. “Met als uitgangspunt dat het in zijn geheel echt veel simpeler wordt. Voor werkgevers en de mensen zelf. Maar ook voor de uitvoering.”</p><p><strong>Banenafspraak</strong></p><p>Een van de maatregelen om meer mensen met een arbeidsbeperking te ondersteunen in het vinden van een passende werkplek, is de Banenafspraak. Overheid, werknemers- en werkgeversorganisaties hebben hierin afgesproken dat er 125.000 banen in 2026 voor mensen met een arbeidsbeperking bij moeten zijn gekomen. “Ook al laat deze afspraak duidelijk zien dat we het met elkaar belangrijk vinden dat iedereen mee moet kunnen doen, we zijn er echt nog niet. Zo haalt bijvoorbeeld de overheid zijn eigen doelstelling niet en kent 70% van de werkgevers de afspraak niet”, licht Hiske toe.</p><p><strong>Vereenvoudiging</strong></p><p>De verschillen tussen ambitie en realisatie van de Banenafspraak nemen elk jaar toe. Dus ook daar moet hard worden gewerkt aan versimpeling. En dat wordt ook gedaan, vertelt de Haagse beleidsmedewerker. “In de nieuwe Banenafspraak willen we bijvoorbeeld op termijn het onderscheid tussen de markt en de overheid opheffen. Dit zorgt voor een vereenvoudiging. Het doet er niet meer toe waar iemand werkt, maar dat iemand werkt. In de samenwerking tussen markt en overheid kunnen zo veel extra banen gerealiseerd worden.</p><p><strong>Verbreding van doelgroepen</strong></p><p>Ook met de huidige Banenafspraak vallen er nog steeds mensen buiten de boot. Mensen die niet vallen binnen de doelgroep Banenafspraak hebben in bepaalde gevallen minder recht op ondersteuning. Daarom pleit Hiske voor verbreding van de doelgroep Banenafspraak. Zodat voor meer mensen passende ondersteuning in zicht komt. “Door de begeleiding voor meer mensen toegankelijk te maken, zorgen we dat het voor meer mensen makkelijker wordt om te gaan werken. Tegelijkertijd zullen er maatregelen moeten komen voor de langere termijn zodat uiteindelijk niet meer de uitkeringspositie van iemand leidend is maar dat veel meer wordt gekeken naar de ondersteuningsbehoefte van een persoon..”</p><p><strong>Uitzonderingspositie</strong></p><p>“We moeten terug naar de kern. Iedereen verdient de ondersteuning die hij of zij nodig heeft. Op alle vlakken. En dat gaat verder dan alleen ondersteuning om te werken. Maar ook op andere leefgebieden. Hopelijk lukt het ons om in de toekomst uit te gaan van de behoefte van een individu in plaats van de regels die nu bij een bepaalde uitkering horen.” Dat gaat veel verder dan maatwerk, licht Hiske toe. “Bij maatwerk gaan we nog uit van de regels en kijken we hoe we deze regels op jouw specifieke situatie kunnen toepassen en welke ruimte daar dan is. Maar ik pleit ervoor dat we eigenlijk nog een stap verder gaan. Dat we kijken naar wat jij nodig hebt en dan gaan regelen dat de juiste ondersteuning voor jou beschikbaar is. Echt uitgaan van jouw situatie. Dat is de overtreffende trap van maatwerk.”</p><p><em>Grote krapte op de arbeidsmarkt. In de zorg, bouw, techniek en nog vele andere sectoren staan werkgevers te springen om nieuw talent. Die krapte is niet van vandaag op morgen opgelost. Het Centraal Plan Bureau verwacht dat deze krapte in de komende decennia aanhoudt. Hoe kan het dan dat er nog steeds ook meer dan een miljoen mensen langs de kant staan? Mensen met grote talenten van wie een groot deel kan en wil werken!</em></p><p><em>Om dat uit te zoeken ga ik in gesprek met experts. Ik vraag hen het hemd van het lijf om erachter te komen of die arbeidsmarkt wel echt zo krap is. En waar en voor wie er kansen liggen. De uitkomsten lees je in de reeks #kanseninkrapte.</em></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=a870143bc2ce" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/kansen-in-krapte/de-overtreffende-trap-van-maatwerk-a870143bc2ce">De overtreffende trap van maatwerk</a> was originally published in <a href="https://medium.com/kansen-in-krapte">Kansen in Krapte</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Anders kijken maakt ons bedrijf toekomstbestendig]]></title>
            <link>https://medium.com/kansen-in-krapte/anders-kijken-maakt-ons-bedrijf-toekomstbestendig-66833293e7cf?source=rss-6f05464f61e9------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/66833293e7cf</guid>
            <category><![CDATA[recycling]]></category>
            <category><![CDATA[repair]]></category>
            <category><![CDATA[tech]]></category>
            <category><![CDATA[inclusion]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Hylke Van Der Wal]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 29 Jun 2023 17:53:00 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-06-29T17:53:00.765Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><strong>“Voor welke handeling hebben we nou echt een technicus nodig?” Deze vraag is het begin van de zoektocht naar nieuwe mogelijkheden voor </strong><a href="https://www.e-care.nl/nl/home"><strong>E-Care</strong></a><strong> in Duiven. “Binnen de technische sector zijn ontzettend veel mensen tekort. Als we daar niet mee aan de slag zouden gaan, dan zou het bedrijf over enkele jaren niet meer kunnen bestaan”, vertelt </strong><a href="https://www.linkedin.com/in/edwin-bouman-217aa3b/"><strong>Edwin Bouman</strong></a><strong>, algemeen directeur van E-Care, tijdens ons gesprek. “We moeten wel nieuwe kansen in het proces onderzoeken. Dat maakt ons bedrijf toekomstbestendig.”</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*1pcckg1jRC9ECqXOKLjXfQ.png" /><figcaption>Edwin Bouman — Directeur van E-Care</figcaption></figure><p><strong>Precieze cijfers</strong></p><blockquote>Als we niet anders zouden gaan kijken naar personeel, zouden we niet aan de vraag kunnen voldoen.</blockquote><p>Het Duivense bedrijf repareert en herstelt teruggestuurde, beschadigde of kapotte apparaten voor de consumentenmarkt. De diverse opdrachtgevers van E-Care stellen hoge eisen aan de kwaliteit van het werk. De snelheid, kwaliteit én dienstverlening zijn van groot belang in de markt met veel concurrentie waar het bedrijf in werkt. “Als we niet anders zouden gaan kijken naar personeel, zouden we niet aan de vraag kunnen voldoen”, legt Edwin uit. “Ik heb de precieze cijfers niet meteen voor handen, maar de personeelstekorten zijn groot.”</p><p><strong>Grootschalige analyse</strong></p><p>Om aan de slag te gaan met het tekort aan technisch personeel is de organisatie anders gaan kijken naar hun processen en de competenties die daarvoor nodig zijn. “We hebben ons hele werkproces tegen het licht gehouden. Een deel van ons werk bestaat uit herhalende technische handelingen. En daarbij kwam de vraag op: hebben we daar nou echt een technicus voor nodig?”, licht de algemeen directeur toe. “Door middel van een uitgebreide analyse zijn we gaan kijken wat we in elke stap van ons proces nou echt nodig hebben aan vaardigheden en competenties.”</p><p><strong>Interesse telt</strong></p><p>“We kwamen veel nieuwe kansen tegen in die analyse. En zijn ook echt aan de slag gegaan om die kansen in de praktijk te verzilveren.” Een belangrijke conclusie van het Duivense bedrijf is dat vooral de interesse voor techniek belangrijk is om succesvol bij het bedrijf aan de slag te kunnen. “Vaardigheden kunnen we aan werken. Belangrijk bij het werken met techniek is dat je het echt in de vingers krijgt. Maar het begint allemaal bij interesse voor het vak.”</p><p><strong>Nieuwe collega’s</strong></p><p>Om nieuwe mensen aan boord te krijgen, is E-Care aan de slag gegaan met verschillende nieuwe doelgroepen. Zo heeft het bedrijf een goede samenwerking met Scalabor, het Arnhemse sociaal ontwikkelbedrijf, is het bedrijf een traject gestart met vier scholen van praktijkleren en zijn inmiddels ook statushouders in het bedrijf te vinden. “We zijn zeker niet bang om nieuwe mensen binnen ons bedrijf te halen. De manier waarop we het werk nu hebben georganiseerd, stelt ons ook in staat om in te spelen op de interesses en competenties die iemand heeft. En dat verder te gaan versterken.”</p><p><strong>Leerwerkmodel</strong></p><p>Het leerwerkmodel van E-Care zit heel helder in elkaar. Je begint met eenvoudige werkzaamheden en als je dat in de vingers hebt en de praktijkverklaring voor hebt gehaald, ga je aan de slag met een moeilijkere stap. “Het begint bij ons met het uit elkaar halen van de apparaten. Onderzoeken waar het mankement zit. Als je echt snapt hoe een apparaat werkt, dan komt het leerproces in een versnelling. Daarna ga je het apparaat schoonmaken. En als dat lukt het apparaat weer in elkaar zetten. Of een behandelplan opstellen en misschien zelfs een onderdeel vervangen”, aldus Edwin. “En als je snapt hoe een stofzuiger werkt, dan kun je dat de volgende keer ook met een kruimeldief.”</p><p><strong>Coach voor nieuwe mensen</strong></p><p>“Je ziet echt wat bij mensen gebeuren als ze weer de kans krijgen om aan de slag te gaan. We zijn dan ook echt een entree-bedrijf om weer een stap te zetten op de arbeidsmarkt”, vertelt Bouman trots. “En dat heeft ook effect op de andere medewerkers die hier rondlopen. De medewerkers die doorgroeien naar een volgende stap zijn coach voor de nieuwe collega’s die binnenkomen. Eigenlijk als de Duitse meester-gezelmethode. En andere collega’s denken: ‘als hij het kan, dan kan ik het ook!’ En ook dat werkt positief binnen het bedrijf.”</p><p><strong>Begeleidingstekort</strong></p><p>Het bedrijf heeft veel geïnvesteerd om goede begeleiding te bieden op de werkvloer. “Je houdt het niet vol zonder goede begeleiding. Daarom werken we met een buddy-systeem en leiden we collega’s op tot Harrie’s. Ook blijven we benadrukken aan de collega’s dat de stappen die we zetten echt nodig zijn voor de organisatie. En dus ook voor hun eigen werk en ook voor de werkdruk.” Maar alle begeleiding legt wel een grote last op de begroting van de organisatie, legt Edwin uit. “Loonkostensubsidie dekt wel de ‘verminderde loonwaarde’ van een nieuwe collega. Maar de begeleiding die iemand nodig heeft, die zit daar dan weer niet bij in. Het is belangrijk om daar goede afspraken over te maken.”</p><p><strong>Toekomst tegemoet</strong></p><p>“Het voordeel van een bedrijf als E-Care is dat we de werkzaamheden echt in stapjes uit elkaar kunnen halen. Dat maakt het snel zichtbaar en tastbaar en daardoor kunnen nieuwe medewerkers makkelijker instromen”, concludeert Edwin. “Met de huidige personeelstekorten geldt het natuurlijk niet alleen voor E-Care dat we anders moeten kijken naar werkprocessen en wie we daarvoor nodig hebben. Dat geldt voor elke ondernemer en onderneming. Kijk opnieuw naar jouw processen en vergroot draagvlak voor vernieuwing. Dat zijn de sleutels voor succes voor de toekomst.”</p><p><em>Grote krapte op de arbeidsmarkt. In de zorg, bouw, techniek en nog vele andere sectoren staan werkgevers te springen om nieuw talent. Die krapte is niet van vandaag op morgen opgelost. Het Centraal Plan Bureau verwacht dat deze krapte in de komende decennia aanhoudt. Hoe kan het dan dat er nog steeds ook meer dan een miljoen mensen langs de kant staan? Mensen met grote talenten van wie een groot deel kan en wil werken!</em></p><p><em>Om dat uit te zoeken ga ik in gesprek met experts. Ik vraag hen het hemd van het lijf om erachter te komen of die arbeidsmarkt wel echt zo krap is. En waar en voor wie er kansen liggen. De uitkomsten lees je in de reeks #kanseninkrapte.</em></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=66833293e7cf" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/kansen-in-krapte/anders-kijken-maakt-ons-bedrijf-toekomstbestendig-66833293e7cf">Anders kijken maakt ons bedrijf toekomstbestendig</a> was originally published in <a href="https://medium.com/kansen-in-krapte">Kansen in Krapte</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Het nauwe normaal]]></title>
            <link>https://medium.com/kansen-in-krapte/het-nauwe-normaal-725fa17eebcb?source=rss-6f05464f61e9------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/725fa17eebcb</guid>
            <category><![CDATA[meedoen]]></category>
            <category><![CDATA[arbeidsmarkt]]></category>
            <category><![CDATA[talent]]></category>
            <category><![CDATA[inclusie]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Hylke Van Der Wal]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 13 Jun 2023 13:41:59 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-06-13T20:18:52.580Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><strong>“Ik geloof dat er krapte is binnen de huidige definities van ‘arbeid’ en ‘markt’”, stelt </strong><a href="https://www.linkedin.com/in/illya-soffer-4044b33/"><strong>Illya Soffer</strong></a><strong>, directeur van </strong><a href="https://iederin.nl/"><strong>Ieder(in)</strong></a><strong> in ons gesprek over de krapte op de arbeidsmarkt. “Doordat we de ‘normaal’ steeds nauwer maken, zijn er steeds minder mensen die daaraan voldoen. Daarom lijkt het alsof de vacatures niet meer aansluiten bij de mensen die werk zoeken. Maar als we anders leren kijken, dan blijkt ineens dat er én genoeg mensen zijn die iets willen doen én er genoeg te doen is.”</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*iWCqxNsXd513sPsSkeS8-Q.png" /><figcaption>Illya Soffer — Directeur van Ieder(in)</figcaption></figure><p><strong>Vanzelf kwetsbaar</strong></p><p>“Als je niet in het ‘normaal’ past, dan word je vanzelf een kwetsbaar persoon. Want dan kom je terecht in een oerwoud van onzekerheden”, vertelt Illya Soffer aan het begin van ons gesprek. “En juist dat ‘normaal’ is de laatste jaren heel nauw geworden. Steeds meer mensen hebben, in meer of mindere mate, ondersteuning nodig om mee te kunnen doen in de maatschappij en op de arbeidsmarkt.”</p><p><strong>Totale mismatch</strong></p><p>Met je werk kunnen voorzien in jouw levensbehoeften. Het lijkt heel logisch, maar volgens Illya is dat de laatste jaren steeds minder gebruikelijk. “De manier waarop we arbeid hebben georganiseerd is los komen te staan van alles.” En dat is problematisch, stelt de directeur van Ieder(in). “Het inkomen dat je kunt verdienen matcht niet meer met de vaste lasten die je hebt. Dit heeft veel invloed op ons arbeidsethos. Mensen willen niet 50 uur per week werken om vervolgens een schamel loontje te krijgen waarvan je jouw boodschappen niet kunt betalen.”</p><p><strong>Weg met toeslagen</strong></p><p>“Vooral de veelheid aan toeslagen laat zien hoe raar het systeem is georganiseerd”, stelt Illya. “We hebben allerlei regelingen bedacht die mensen extra financiële ruimte geeft, als ze dat op een andere manier niet zelfstandig kunnen organiseren. Dure huur compenseren we met huurtoeslag. Dure zorg compenseren we met zorgtoeslag. Dat we al die toeslagen nodig hebben laat één ding heel duidelijk zien: mensen verdienen niet genoeg inkomen met het werk wat zij doen. Niet genoeg salaris voor de maatschappelijke meerwaarde die mensen bieden.”</p><blockquote>Dat we al die toeslagen nodig hebben laat één ding heel duidelijk zien: mensen verdienen niet genoeg inkomen met het werk wat zij doen.</blockquote><p><strong>Verkeerde uitgangspunten</strong></p><p>Een ander aspect waar het misgaat, is dat er te veel is georganiseerd vanuit wantrouwen. “Denk bijvoorbeeld aan de Participatiewet. In de basis gaat deze wet erover dat mensen niet willen meedoen. Een afstand tot de arbeidsmarkt lijkt volgens deze wet de schuld van mensen zelf. En het gaat ervanuit dat als mensen het ‘willen’, zij vanzelf ook ‘kunnen’. En die gedachte blijkt in de praktijk lang niet altijd juist.” Een nieuwe manier van kijken en organiseren is nodig, stelt Illya Soffer. Een denkwijze waarbij we uitgaan van vertrouwen.</p><p><strong>Regelingenoerwoud</strong></p><p>Op veel plekken in Nederland zijn werkgevers aan de slag om hun werk anders te organiseren. Opnieuw kijken naar functie-eisen en het herverdelen van werkzaamheden. “Ook hier lopen we op tegen het oerwoud aan regelingen wat we in Nederland hebben. Mensen met een beperking hebben ontzettend veel in te brengen in de maatschappij en op de arbeidsmarkt. Maar het is voor werkgevers bijna niet te doen om te werken met mensen ‘met een afstand tot de arbeidsmarkt’. Ze krijgen te maken met een nieuwe wereld aan bureaucratie die hen ook niet verder helpt.”</p><p><strong>Overheid aan zet</strong></p><p>Kortom: werk moet lonen én bestaanszekerheid te bieden. En bij allebei gaat het op dit moment behoorlijk mis, is het standpunt van de directeur van Ieder(in). “Dit is het moment om drastisch definities van werk om te gooien, bestaanszekerheid centraal te stellen en de arbeidsmarkt in te richten op een veel bredere definitie van ‘normaal’. Niet iedereen kan alles, niet iedereen kan fulltime werken; maar heel veel mensen kunnen een bijdrage leveren aan de maatschappij. En iederéén moet daarvan kunnen leven. Dit is dus hét moment om regelingen opnieuw onder de loep te nemen en mensbeelden volledig om te gooien. En die oproep doe ik dan ook aan de overheid. En wel met spoed. Want het loopt volledig vast.”</p><p><strong>Matchmaker</strong></p><p>Als geen ander heeft de overheid inzicht in vraag en aanbod. En een belangrijke rol in het aanbieden van ondersteuning. Aan werknemers én werkgevers. “Het wordt hoog tijd dat de overheid die rol dan ook serieus neemt. Help vraag en aanbod bij elkaar te brengen. En overbrug de plekken waar deze werelden te ver uit elkaar liggen. Doe dat dan niet in versnipperde budgetten, maar maak het makkelijk. Eén participatiebudget voor wie ondersteuning nodig heeft. En ook één aanbod voor werkgevers. En haal voor zowel werknemers als werkgevers het risico op fouten, boetes en eindeloos gedoe weg. Maak het makkelijk!”</p><p><strong>Denken uit overvloed</strong></p><blockquote>Mijn basisstelling is: als iedereen dat kan inbrengen waar hij of zij van overloopt, dan is er van alles voor iedereen genoeg.</blockquote><p>Als het lukt om deze organisatie van de arbeidsmarkt opnieuw te organiseren, heeft Illya hoop voor de toekomst. “Mijn basisstelling is: als iedereen dat kan inbrengen waar hij of zij van overloopt, dan is er van alles voor iedereen genoeg. Maar dat ‘inbrengen’ hebben we zo smal gedefinieerd en zoveel wetten, toeslagen en uitzonderingen gemaakt dat heel veel mensen niet kunnen inbrengen wat zij te bieden hebben. En als ze dat al doen, dan kunnen mensen er niet van leven. Het is juist normaal om divers te zijn, om anders te zijn, om verschillende dingen nodig te hebben. Het recht doen aan diversiteit, en het garanderen van bestaanszekerheid; dat zijn volgens mij de sleutels voor het ontsluiten van heel veel potentieel op de arbeidsmarkt dat nu geen kant op kan.”</p><p><em>Grote krapte op de arbeidsmarkt. In de zorg, bouw, techniek en nog vele andere sectoren staan werkgevers te springen om nieuw talent. Die krapte is niet van vandaag op morgen opgelost. Het Centraal Plan Bureau verwacht dat deze krapte in de komende decennia aanhoudt. Hoe kan het dan dat er nog steeds ook meer dan een miljoen mensen langs de kant staan? Mensen met grote talenten van wie een groot deel kan en wil werken!</em></p><p><em>Om dat uit te zoeken ga ik in gesprek met experts. Ik vraag hen het hemd van het lijf om erachter te komen of die arbeidsmarkt wel echt zo krap is. En waar en voor wie er kansen liggen. De uitkomsten lees je in de reeks #kanseninkrapte.</em></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=725fa17eebcb" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/kansen-in-krapte/het-nauwe-normaal-725fa17eebcb">Het nauwe normaal</a> was originally published in <a href="https://medium.com/kansen-in-krapte">Kansen in Krapte</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Alleen met de juiste mensen kunnen we veranderen]]></title>
            <link>https://medium.com/kansen-in-krapte/alleen-met-de-juiste-mensen-kunnen-we-veranderen-1d3bb3d3ca18?source=rss-6f05464f61e9------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/1d3bb3d3ca18</guid>
            <category><![CDATA[inclusie]]></category>
            <category><![CDATA[werkgevers]]></category>
            <category><![CDATA[arbeidsmarkt]]></category>
            <category><![CDATA[inclusieve-arbeidsmarkt]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Hylke Van Der Wal]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 15 May 2023 06:24:15 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-05-15T06:24:15.356Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><strong>“Meer werkenden dan ooit. En tegelijkertijd ook meer vacatures dan ooit. Het klinkt als een tegenstrijdigheid, maar het is aan de orde van de dag.” </strong><a href="https://www.linkedin.com/in/marcel-hielkema/"><strong>Marcel Hielkema</strong></a><strong> is directeur-bestuurder van sociaal ontwikkelbedrijf </strong><a href="https://www.scalabor.nl/"><strong>Scalabor</strong></a><strong> en voorzitter van </strong><a href="https://www.vno-ncwmidden.nl/"><strong>VNO-NCW Midden</strong></a><strong>. Dagelijks hoort hij de vragen van werkgevers voor nieuw personeel en ziet hij bij het sociaal ontwikkelbedrijf de mogelijkheden om meer mensen naar de arbeidsmarkt te begeleiden. “Het beleid en systeem staan ons alleen soms in de weg. Het gaat te vaak over beleid en budget. Te weinig gaat het om mensen. Juist daar ligt een deel van de oplossing.”</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*fDtM-5kxgR-SCbuuMGrIGg.jpeg" /><figcaption>Marcel Hielkema — directeur-bestuurder van Scalabor en voorzitter van VNO-NCW Midden</figcaption></figure><h3>Maatschappelijke opgaven</h3><p>“We hebben te maken met grote maatschappelijke opgaven. En voor het eerst heb ik een staatssecretaris horen zeggen dat we die niet op kunnen lossen, als we niet de juiste mensen hebben.” Hielkema heeft het onder andere over de crisis op de woningmarkt, de noodzakelijke energietransitie en de snel stijgende vraag naar zorg. “Het is ook eigenlijk zo simpel als de staatssecretaris het zegt. De veranderingen die we moeten maken, kunnen we zonder de juiste mensen niet doen. En daar moeten we echt nú mee aan de slag.”</p><blockquote>“De veranderingen die we moeten maken, kunnen we zonder de juiste mensen niet doen. En daar moeten we echt nú mee aan de slag.”</blockquote><h3>Gelaagde oplossing</h3><p>Nog steeds ziet de directeur-bestuurder bedrijven die op zoek zijn naar het schaap met de vijf poten. “Juist die zijn op. Werkgevers moeten wel open gaan staan voor nieuwe doelgroepen willen ze hun bedrijfsvoering kunnen doorzetten. Gelukkig zie ik steeds meer werkgevers die dat doen.”, licht Marcel toe. “Maar ook aan de kant van werkzoekenden moeten we goed kijken wat nodig is. We moeten goed nadenken wie en met welke skills we op die arbeidsmarkt nodig hebben en hoe je werkzoekenden ondersteunt om juist op die vlakken te ontwikkelen. De rol van de sociaal ontwikkelbedrijven is hierin groot.”</p><h3>Systematisch wantrouwen</h3><p>“Veel van ons beleid is georganiseerd vanuit wantrouwen. We zorgen door steeds weer nieuwe voorschriften dat mensen geen misbruik kunnen maken van regelingen. Maar die behoudendheid zit ons behoorlijk in de weg.”, stelt de Gelderse bestuurder. “We moeten werken aan een systeem dat mensen helpt. Een systeem dat mensen laat horen en zien wat ze wél kunnen en niet alleen wat ze niet kunnen.” Een voorbeeld is de loonwaardemeting. “We hebben een uitgebreid systeem opgetuigd om te onderzoeken of jouw loonwaarde 53% of 54% is. Terwijl het eigenlijk alleen maar gaat om de vraag of je ondersteuning nodig hebt. Laten we ons dus richten op een vast bedrag voor loonkostensubsidie en de rest van de tijd gebruiken voor goede begeleiding.”</p><h3>Onbenut potentieel</h3><p>Door middel van inzet op Regionale Mobiliteits Teams en Werkcentra wil de overheid aan de slag om de kansen in de regio meer te verzilveren. Maar een belangrijke regionale spin-in-het-web blijft daarbij onderbelicht. “Als sociaal ontwikkelbedrijf sta je midden in de maatschappij. Aan de ene kant ben je in gesprek met werkgevers. Om te kijken wat zij nodig hebben en te onderzoeken welke ondersteuning je hen zou kunnen bieden. Aan de andere kant spreek je dagelijks werkzoekenden. Die je begeleidt in het vinden van een passende werkplek. Soms met een stukje opleiding of begeleiding. Tegelijkertijd zijn gemeenten vaak eigenaar, aandeelhouder of bestuurslid van het sociaal ontwikkelbedrijf. Alle partijen zitten daarom verankerd in het bedrijf. Laten we daarom die centrale rol van de sociaal ontwikkelbedrijven dan ook meer belichten en inzetten.”</p><h3>Kosten en baten</h3><p>“Het succes zit hem echt in het bieden van de juiste begeleiding. Aan werkzoekenden, werknemers én werkgevers.”, vertelt Marcel. De resultaten van het Arnhemse bedrijf laten zien dat het loont om sterker in te zetten op het sociaal ontwikkelbedrijf. “Over heel 2022 hebben we volledig break-even gedraaid. Maar daar tegenover staat een maatschappelijke besparing van 7.2 miljoen. De baten wegen dus enorm op tegen de lasten. Het is dan ook onbegrijpelijk dat de overheid de centrale rol van de sociaal ontwikkelbedrijven aan het afbreken is. Dit is juist het moment om sterker in te zetten op de kracht van deze bedrijven.”</p><h3>Toekomst tegemoet</h3><p>Vanuit een gezamenlijke ambitie kunnen we die krapte op de arbeidsmarkt best (gedeeltelijk) beslechten. “200.000 mensen die nu langs de kant staan kunnen met de passende begeleiding prima aan de slag.”, stelt Marcel Hielkema. “Maar daarvoor moeten we soms wel de randjes opzoeken van wat beleidsmatig kan en mag.” Juist die ondernemendheid is sleutel tot succes voor de toekomst. Dat het hard nodig is, mag duidelijk zijn. Marcel sluit het gesprek dan ook af met een duidelijk statement. “Wie denkt dat het een probleem van korte duur is en vanzelf weer over gaat, die heeft boter op zijn hoofd.”</p><p><em>Grote krapte op de arbeidsmarkt. In de zorg, bouw, techniek en nog vele andere sectoren staan werkgevers te springen om nieuw talent. Die krapte is niet van vandaag op morgen opgelost. Het Centraal Plan Bureau verwacht dat deze krapte in de komende decennia aanhoudt. Hoe kan het dan dat er nog steeds ook meer dan een miljoen mensen langs de kant staan? Mensen met grote talenten van wie een groot deel kan en wil werken!</em></p><p><em>Om dat uit te zoeken ga ik in gesprek met experts. Ik vraag hen het hemd van het lijf om erachter te komen of die arbeidsmarkt wel echt zo krap is. En waar en voor wie er kansen liggen. De uitkomsten lees je in de reeks #kanseninkrapte.</em></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=1d3bb3d3ca18" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/kansen-in-krapte/alleen-met-de-juiste-mensen-kunnen-we-veranderen-1d3bb3d3ca18">Alleen met de juiste mensen kunnen we veranderen</a> was originally published in <a href="https://medium.com/kansen-in-krapte">Kansen in Krapte</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Geen personeelstekort, maar een inclusietekort]]></title>
            <link>https://medium.com/kansen-in-krapte/geen-personeelstekort-maar-een-inclusietekort-1ea3c5cc8915?source=rss-6f05464f61e9------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/1ea3c5cc8915</guid>
            <category><![CDATA[arbeidsmarkt]]></category>
            <category><![CDATA[inclusieve-arbeidsmarkt]]></category>
            <category><![CDATA[inclusie]]></category>
            <category><![CDATA[arbeidsmarktkrapte]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Hylke Van Der Wal]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 15 May 2023 06:22:07 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-05-26T17:46:21.439Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><strong>“We hebben niet te maken met een personeelstekort, maar met een inclusietekort. Ruim een miljoen Nederlanders krijgt geen toegang tot de arbeidsmarkt, terwijl ze wel kunnen en willen werken. Werkgevers zijn nog onvoldoende bereid om te werken met mensen die niet volledig voldoen aan de ‘norm’.” Dat is het statement van </strong><a href="https://www.linkedin.com/in/marjetvanhouten/"><strong>Marjet van Houten</strong></a><strong>, programmaleider bestaanszekerheid en waardevol werken bij </strong><a href="https://www.movisie.nl/"><strong>Movisie</strong></a><strong>, als ik haar vraag waar de arbeidsmarktkrapte vandaag de dag vandaan komt. “We moeten anders gaan kijken, denken en vooral doen! Organiseer arbeid op zo’n manier dat we het inclusietekort opheffen. Het barst van de initiatieven waar mensen waardevol werk verrichten. Het is tijd dat zij aan zet komen.”</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*2qsQfay2lNRvoKnPkDGuOQ.jpeg" /><figcaption>Marjet van Houten — programmaleider bestaanszekerheid en waardevol werken bij <a href="https://www.movisie.nl/">Movisie</a></figcaption></figure><h3>Arbeidsmarktkrapte</h3><p>“Het werk ligt bijna letterlijk op straat. Maar de mensen om het werk uit te voeren, komen daar niet goed bij terecht.”, reageert Marjet op de vraag hoe groot die krapte op de arbeidsmarkt nou eigenlijk is. “De toestroom naar de arbeidsmarkt is volledig dichtgeregeld met budgetverdelingen, regels en voorschriften. Maar wat wel echt werkt om mensen te begeleiden naar werk past vaak niet in die regels en mag daarom vaak niet. We kunnen daarom wel zeggen dat het systeem wat bedoeld is om mensen te helpen, mensen eigenlijk niet helpt.”</p><h3>Inclusietekort</h3><p>Daarom moeten we het ook niet hebben over personeelstekort, maar over een inclusietekort. Dat is de stelling van Van Houten. “Als we ervoor zouden zorgen dat meer mensen mee kunnen doen, dan zou er helemaal geen sprake zijn van arbeidsmarktkrapte. De grootste bottleneck zit erin dat we mensen proberen te duwen in een ‘norm’ in plaats van dat we kijken naar wat deze persoon bijzonder maakt. Denk bijvoorbeeld aan de loonwaarde. Ik snap dat het een technisch instrument is. Maar het doet iets met mensen, zij ervaren dat ze als minder gezien en beoordeeld worden dan een ‘normaal mens’ kan. Maar wie is dat dan? En is het wel eerlijk om dat over mensen heen te leggen?” Ook voor werkgevers ligt er nadrukkelijk de uitdaging om verder te durven kijken bij het invullen van werk. Zij moeten zich open durven stellen om hun vacatures aan te scherpen. Passend bij de skills van mensen.</p><h3>Kracht in het middenveld</h3><p>Al 10 jaar komt Marjet over de vloer bij honderden organisaties in het maatschappelijk middenveld die proberen het gat te dichten tussen bank en baan. “We kennen in Nederland veel van dit soort laagdrempelige initiatieven. Organisaties die oordeelloos kunnen en durven kijken wat iemand kan en nodig heeft. Die écht werken vanuit de menselijke maat en vertrouwen. Die naast mensen staan en er niet zijn om mensen ‘te helpen’. Bij deze organisaties hebben mensen niet snel het gevoel dat ze iets <em>moeten </em>en dan blijkt er ineens heel veel meer mogelijk.”</p><h3>Doelengekte</h3><p>“Helaas heeft dit type organisaties te maken met dezelfde doelengekte die we ook bij mensen opleggen. Ze moeten voldoen aan allerlei regels en verantwoordingen, die lang niet altijd passen bij hun praktijk. Om in aanmerking te komen voor financiering, moeten ze hun instroom zichtbaar maken, effectiviteit meten. Voldoen aan allerlei voorschriften over hoe hun organisatie eruit zou moeten zien. Dat staat haaks op wat juist deze organisaties willen bereiken en zijn.”, stelt Van Houten. “We moeten durven de kracht van dit middenveld meer te zien en hen ook in staat stellen om hun meerwaarde in praktijk te zien. Door te experimenteren en zelf ook buiten de lijntjes te gaan staan.”</p><h3>De Keertwending</h3><p>Een van deze initiatieven waar Van Houten bij betrokken is, is <a href="https://www.dekeertwending.nl/">De Keertwending</a>. Dit is een nieuw initiatief op een voormalig paardencentrum. Er is horeca, een winkel, groen. Kortom: behoorlijk veel kansen op nieuwe werkplekken. “Ze richten zich het meeste op jongeren die uitgevallen zijn of ouderen die al lange tijd werkloos zijn. De Keertwending heeft van de Gemeente Deurne ontschot budget gekregen en zijn nu een jaar op pad. In dit jaar zijn 35 mensen actief bij De Keertwending en zijn al 6 mensen doorgestroomd naar reguliere arbeid.” Dit voorbeeld laat de kracht van dit type maatschappelijke organisaties zien. “Het gaat erom dat zo’n organisatie iets biedt wat echt aansluit. Een plek waar mensen kunnen experimenteren, start bij wat mensen nodig hebben en het vertrouwen geven dat er veel ruimte is.”</p><h3>Weg met drempels</h3><p>Een belangrijk deel van de oplossing voor de arbeidsmarktkrapte ligt in het wegnemen van drempels. Zowel voor mensen om weer mee te mogen en kunnen doen als voor organisaties om passende ondersteuning te bieden. “We hebben de arbeidsmarkt zo dichtgeregeld met diploma-eisen, certificaten, urenvoorschriften en regelingen voor bijvoorbeeld van uitkering naar werk. En ook werkgevers zijn star geworden in de functie-vereisten. Het is veel te complex geworden en daarom is ‘het systeem’ ver van de mensen komen te staan. Ook voor organisaties is de drempel te hoog om te bieden wat mensen écht nodig hebben. Als we zorgen dat het middenveld meer ruimte krijgt om aan te sluiten bij wat mensen willen en mensen de ruimte krijgen om te doen wat ze kunnen, dan lossen we een groot deel van het inclusietekort op.”</p><p><em>Grote krapte op de arbeidsmarkt. In de zorg, bouw, techniek en nog vele andere sectoren staan werkgevers te springen om nieuw talent. Die krapte is niet van vandaag op morgen opgelost. Het Centraal Plan Bureau verwacht dat deze krapte in de komende decennia aanhoudt. Hoe kan het dan dat er nog steeds ook meer dan een miljoen mensen langs de kant staan? Mensen met grote talenten van wie een groot deel kan en wil werken!</em></p><p><em>Om dat uit te zoeken ga ik in gesprek met experts. Ik vraag hen het hemd van het lijf om erachter te komen of die arbeidsmarkt wel echt zo krap is. En waar en voor wie er kansen liggen. De uitkomsten lees je in de reeks #kanseninkrapte.</em></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=1ea3c5cc8915" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/kansen-in-krapte/geen-personeelstekort-maar-een-inclusietekort-1ea3c5cc8915">Geen personeelstekort, maar een inclusietekort</a> was originally published in <a href="https://medium.com/kansen-in-krapte">Kansen in Krapte</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Fabian Dekker — Je ziet door de systemen het bos niet meer]]></title>
            <link>https://medium.com/kansen-in-krapte/je-ziet-door-de-systemen-het-bos-niet-meer-217addbb241d?source=rss-6f05464f61e9------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/217addbb241d</guid>
            <category><![CDATA[werkgevers]]></category>
            <category><![CDATA[arbeidsmarkt]]></category>
            <category><![CDATA[onderzoek]]></category>
            <category><![CDATA[inclusie]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Hylke Van Der Wal]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 15 May 2023 06:21:06 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-05-16T05:58:31.128Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3>Je ziet door de systemen het bos niet meer</h3><p><strong>“Wie 5 jaar geleden aan de kant stond, staat dat voor een groot gedeelte nu nog steeds. Ondanks de grote krapte op de arbeidsmarkt.” Zo begint het gesprek over de kansen die de krappe arbeidsmarkt biedt met </strong><a href="https://www.fabiandekker.nl/"><strong>Fabian Dekker</strong></a><strong>, onderzoeker bij </strong><a href="https://www.seor.nl/"><strong>SEOR</strong></a><strong>. “Het probleem van de mismatch tussen vraag en aanbod is niet zomaar opgelost. Het is een hardnekkig probleem met een lappendeken aan regelingen waarmee we het proberen op te lossen. We moeten terug naar de tekentafel. Gelukkig zijn er wel plekken waar je ziet dat mensen buiten de lijntjes durven te kleuren. En daar heeft het succes.”</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*IAXh384UIgQ09R9B1n9rpA.jpeg" /><figcaption>Fabian Dekker — Senior onderzoeker arbeidsmarkt bij SEOR bv.</figcaption></figure><h3>Geen twijfel mogelijk</h3><p>Dat er grote krapte op de arbeidsmarkt is, daar is geen twijfel over mogelijk. “Op dit moment doe ik onderzoek in het Rotterdamse Havengebied en alleen daar zijn al 10.000 vacatures. En dat zijn niet allemaal heel unieke beroepen. Een groot deel bestaat uit werk op MBO 3- en MBO 4-niveau. Waar je met een training goed aan de slag kan.”, legt Fabian uit. “Dan heb ik het over één sector op één plek. En zo zijn er nog heel veel meer in Nederland. Er is bijna geen beroepsgroep meer waar geen tekort is.”</p><h3>Regels en gedrag</h3><p>Een belangrijke oorzaak voor de grote krapte op de arbeidsmarkt ziet Fabian in het gedrag van werkgevers. Nog te veel kijken werkgevers naar het invullen van vacatures met ingewikkelde functie-eisen. Maar juist die blik zorgt ervoor dat vacatures moeilijk worden ingevuld. “Een tweede oorzaak is het oerwoud aan regels wat we met elkaar hebben ingericht. Het is gewoon veel te complex geworden en daardoor gaat het ook fout.”, stelt de Rotterdamse onderzoeker. “Denk alleen al aan de Toeslagenaffaire en dan zie je wat er mis is.”</p><h3>Meerwaarde</h3><p>“Natuurlijk is het voor werkgevers vervelend dat de vacatures niet worden ingevuld. Maar vooral voor mensen is het zonde dat niet meer mensen de voordelen van werk kunnen ervaren.”, aldus Fabian. “Er ligt zoveel onderzoek van gezondheidswetenschappers die allemaal stellen: werk maakt gelukkig. Mensen die werken, kan ook vrijwilligerswerk zijn, zijn gezonder en mentaal weerbaarder. Het geeft je iets om trots op te zijn, sociaal netwerk en een reden om de deur uit te komen.”</p><h3>Systemisch murw</h3><p>Met de beste bedoelingen worden experimenten opgestart en nieuwe regelingen bedacht. Nieuwe regels om oude problemen op te lossen. Volgens Fabian Dekker is juist dat oerwoud aan regelingen een groot probleem. “Werkloos zijn is bijna een fulltime-baan. We zien mensen die helemaal murw gebeukt zijn door het systeem. Stel je voor dat je aan de slag moet met schuldhulpverlening, welzijnswerk, de gemeente en het UWV die allemaal iets van je willen. Het is een lappendeken aan regelingen die mensen blokkeren om weer aan de slag te gaan. Als ik zelf werkzoekend was, zou ik door de systemen het bos niet meer zien.”</p><h3>Sociale innovatie</h3><p>“Waar de ruimte van regelingen wordt opgezocht, daar liggen kansen.”, poneert Dekker als duidelijk statement. “Gelukkig zien we steeds meer dat er goede samenwerking wordt gezocht in de regio. Werkgevers die stappen zetten door te experimenteren met bijvoorbeeld Open Hiring — waar je een baan krijgt, zonder dat je hoeft te solliciteren. En dat we toewerken naar dat we niet meer twintig instanties op mensen afsturen, maar gewoon met één aanspreekpunt samen aan de slag gaan.</p><blockquote>“Waar de ruimte van de regelingen wordt opgezocht, daar liggen kansen.”</blockquote><h3>Het Werkhuis</h3><p>Tijdens de Cedris-lezing van 2023 stelde de Nationale Ombudsman dat de nieuwe rol van de overheid steeds meer als aanbieder van dienstverlening wordt. De overheid moet naar de mensen toe. “We zien nu dat er hard wordt gewerkt aan Het Werkhuis. Waarschijnlijk een fysieke plek die laagdrempelig te bezoeken is in de buurt van de mensen. Bijvoorbeeld in een buurthuis. Een nieuw type dienstverlening en samenwerking tussen publieke en private partners. Alle dienstverleners rondom werken, leren en zorgen krijgen hier een plek. Op deze manier krijgen werkzoekenden een manier van ondersteuning aangeboden, waarbij zij zelf meer controle hebben over hun eigen zoekproces. Het zou mooi zijn als het lukt om daarmee ook verborgen groepen in beeld te krijgen.</p><h3>Rotterdams voorbeeld</h3><p>De Gemeente Rotterdam is hun aanbestedingsbeleid opnieuw aan het vormgeven. “Op dit moment is de gemeente bezig met grote herontwikkelprojecten. Dat gaat om miljarden euro’s. Daar komen tal van aannemers en onderaannemers om de hoek kijken. Normaal gesproken komt daar een verplichting om de hoek kijken dat 5% van die omzet voor maatschappelijke doelen moet worden ingezet. De Gemeente Rotterdam doet dat nu anders. Die gaat nu al tijdens de aanbestedingsperiode samen met de aannemers kijken hoe ze gezamenlijk het verschil kunnen maken. Om te zorgen dat het niet allemaal tijdelijke contracten worden die eindigen als het project voorbij is. Maar echt duurzame impact wordt. Het laat duidelijk zien: als je wil veranderen, dan kun je veranderen.”</p><p><em>Grote krapte op de arbeidsmarkt. In de zorg, bouw, techniek en nog vele andere sectoren staan werkgevers te springen om nieuw talent. Die krapte is niet van vandaag op morgen opgelost. Het Centraal Plan Bureau verwacht dat deze krapte in de komende decennia aanhoudt. Hoe kan het dan dat er nog steeds ook meer dan een miljoen mensen langs de kant staan? Mensen met grote talenten van wie een groot deel kan en wil werken!</em></p><p><em>Om dat uit te zoeken ga ik in gesprek met experts. Ik vraag hen het hemd van het lijf om erachter te komen of die arbeidsmarkt wel echt zo krap is. En waar en voor wie er kansen liggen. De uitkomsten lees je in de reeks #kanseninkrapte.</em></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=217addbb241d" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/kansen-in-krapte/je-ziet-door-de-systemen-het-bos-niet-meer-217addbb241d">Fabian Dekker — Je ziet door de systemen het bos niet meer</a> was originally published in <a href="https://medium.com/kansen-in-krapte">Kansen in Krapte</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Ervaringen en herinneringen van mij]]></title>
            <link>https://medium.com/gemis-en-geluk/ervaringen-en-herinneringen-van-mij-a7feb174afd0?source=rss-6f05464f61e9------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/a7feb174afd0</guid>
            <category><![CDATA[rouw]]></category>
            <category><![CDATA[toekomst]]></category>
            <category><![CDATA[geluk]]></category>
            <category><![CDATA[werk]]></category>
            <category><![CDATA[gemi]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Hylke Van Der Wal]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 12 Sep 2020 18:26:19 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-09-12T18:26:19.170Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><strong>Wat als je in scheiding ligt op het moment dat je partner overlijdt? Ben je dan daadwerkelijk je partner verloren? Mag je jezelf dan wel een weduwe noemen? Het zijn vragen waar Anne mee wordt geconfronteerd nadat haar partner in 2019 overlijdt. Midden in coronatijd ging ik met Anne in gesprek over haar verlies en de periode daarna. Over het verliezen van identiteit en het herontdekken van de mogelijkheid om lief te hebben. “Tijd helpt. Al is het misschien wel je vriend en vijand tegelijk. Het verzacht. En toch voelt het alsof het hervinden van het leven lang niet altijd snel genoeg gaat.”</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*BAs1UjLG58dpcmie6Wlcxw.jpeg" /><figcaption>Anne in de vensterbank van haar huis</figcaption></figure><h3>Vuurwerk, bommen en granaten</h3><p>Oorspronkelijk komt Anne uit Zuid-Limburg. Tenminste, daar is zij opgegroeid. Later verhuisde ze tijdens haar studententijd naar Amsterdam. Een prachtige stad waar ze met veel plezier woont, vertelt ze. “Ik ontmoette mijn grote liefde Louis toen ik een jaar of 20 was. Tenminste, ik ontmoette hem eerder. Maar toen ik een jaar of 20 was, zijn we gaan daten. Dat was meteen honderd procent aan. Ik ben daar, niet eens bij wijze van spreken, niet meer weggegaan. Dat was vuurwerk, bommen en granaten alles.”</p><h3>Sprookjesachtige liefde</h3><p>Haar vriend woonde bij Slot Zeist in een prachtige omgeving. Bijna sprookjesachtig. “Zo voelde die eerste periode ook. Sprookjesachtig. Uit mijn geliefde Amsterdam, waar ik sinds mijn zeventiende woonde, ben ik daarheen verhuisd. Dat zegt al heel veel. Later heb ik hem overtuigd om weer terug naar Amsterdam te komen.” De relatie begon stormachtig. In de positieve zin van het woord. Een periode waarin ontzettend veel veranderde in het leven van Anne en haar partner Louis.</p><h3>Uit elkaar</h3><p>Na een hele moeilijke periode vol met twijfels, angsten en verdriet besluiten Anne en Louis om te gaan scheiden in maart 2019. Dat viel ontzettend slecht bij haar partner. “We hebben nog geprobeerd of het lukte om het te lijmen, maar dat was echt geen optie meer. Na zo’n lange tijd, ongeveer een derde van mijn leven, met iemand door te hebben gebracht, is het heel moeilijk om dat los te gaan laten. Voor mij, maar ook zeker voor hem.” Er volgt een periode vol met twijfels en wederzijds groot verdriet.</p><h3>Levenslust</h3><p>Via vrienden krijgt Anne signalen dat het echt niet goed gaat met Louis. “Het was moeilijk voor te stellen dat een man die zo vol van levenslust zat, zo erg aan het twijfelen was geslagen. Hij heeft ook meerdere keren gedreigd om er een einde aan te maken. Iets wat je echt niet bij hem zou verwachten.” Uiteindelijk gebeurt dat toch. In de nacht van 24 op 25 september overlijdt Louis. Het is een schok voor de mensen om hem heen.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*W8FBKChXjYe1ip6r8_Fq2Q.jpeg" /></figure><h3>Weduwe?</h3><p>“Het is bizar. En het blijft bizar. We waren dan wel uit elkaar, maar we waren officieel nog wel getrouwd. Het voelt tegelijkertijd niet alsof ik een weduwe ben en alsof ik dat mag zijn. Dat is een heel lastige positie. Ik wil het verdriet mij niet toe-eigenen. Tegelijkertijd wil ik het wel goed doen. Voor de mensen om hem heen en voor hem.” De twijfel over haar positie is groot. “Op het moment dat hij overleed waren we al een half jaar uit elkaar. Maar toch vervalt de hele periode van de scheiding als zoiets gebeurt. Ik heb geen moment meer gedacht aan die periode. Hoe lastig die ook was. Je gaat dan snel weer terug naar de mooie dingen die je samen hebt gehad. En juist dat maakt het zo lastig. Er is geen naam voor deze situatie.”</p><h3>Zelf-zoekend</h3><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*3vBb5LXVXdwIEF9GfK1zGw.jpeg" /></figure><p>Het afgelopen jaar was voor Anne een grote zoektocht. Naar haar eigen patronen, ideeën, wensen, verlangens. “Alles eigenlijk wel. Mijn identiteit moest ik weer voor een groot deel opbouwen. Die was er deels wel. Vrienden, familie, hobby’s en werk stonden als pilaren onder mijn leven overeind. Maar Louis was zo’n ‘heftig persoon’, zo charismatisch, dat hij veel invloed op mij had. Als hij een ruimte binnenstapte, dan kwam er écht iemand binnen. Ik heb ontdekt dat aanpassen aan een dierbare sterk in me zit. Als je dan ineens op jezelf teruggeworpen wordt, dan kun je dat niet meer doen. Daarom moest ik nu extra zoeken naar wat <em>ik </em>wil. Wat vind <em>ik </em>hier zelf van? En die zoektocht gaat waarschijnlijk ook nog wel even door.”</p><h3>Aan het werk</h3><p>Juist in die periode waarin Anne hard zocht naar wie zij zelf was en waar zij voor stond, was werk een belangrijke factor. “Je vertelde dat je dacht; ‘die staat weer snel overeind!’. Dat is echt niet zo.”, reageert ze op mijn vraag over een vlog die ik in oktober online zag verschijnen. “In mijn werk was ik gewoon nog mijzelf. Hoefde ik niet alles uit te leggen en wist ik zeker wat ik kon en waar ik goed in was. Ik haalde daar, juist ook toen, ontzettend veel eigenwaarde en erkenning uit. Ik kan mij wel voorstellen dat dat niet voor iedereen zo werkt. In rouw is iedereen verschillend.”</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Ms8Ka9aYH3KoXs2e8H6fyA.jpeg" /></figure><h3>Verliefd op samen-zijn</h3><p>Na een aantal maanden, ontmoet Anne iemand. Ze begint met daten. ‘Het kan dus toch nog!’, dacht ze op dat moment. “Het is zo mooi als je dan weer even kan ruiken aan geluk en je weer even ‘compleet’ voelt. Weer samen kan zijn met iemand en daar volledig in op kunt gaan.” De prille relatie houdt niet lang stand en brengt ook nieuwe twijfels met zich mee. “Op een gegeven moment begon ik te twijfelen of ik wel daadwerkelijk bij die persoon wilde zijn of dat ik gewoon niet alleen wilde zijn. Zou je misschien verliefd kunnen zijn op het idee van samen-zijn?”</p><h3>Tijd als vijand en vriend</h3><p>“Het jaar zat vol met momenten van vertwijfeling en ontdekkingen. En dat is dan ook het gekke aan tijd. Aan de ene kant is tijd je vijand. Het gaat lang niet altijd snel genoeg. Je wilt er weer zijn en zo snel mogelijk bouwen, maar dat kán simpelweg niet. Uit de put klimmen blijkt een ongekend grote uitdaging. Tegelijkertijd is tijd misschien ook wel je grootste vriend. De tijd verzacht en heelt. Al moet je de tijd wel goed gebruiken. In mijn geval betekent dat: de confrontatie met mijn eigen onlogische gedachtepatronen aangaan en de controle over onverwachte wendingen in mijn leven durven loslaten. Ik probeer het nu zo te zien: ik heb de kans gekregen om opnieuw te beginnen en te ervaren hoe veelzijdig het leven is. Dat is naast zwaar ook heel waardevol.”</p><h3>Nieuwe herinneringen</h3><p>Anne is blijven wonen in de buurt waar ze met haar partner woonde. Wél in een ander appartement. “Deze hele vierkante kilometer zit vol met herinneringen. Elk cafeetje en elk plekje waar je langs loopt. Maar op den duur komen er nieuwe herinneringen bij. De oude worden niet overgeschreven, maar aangevuld. Wat ik vooral wel heel stoer vind, is dat die nieuwe ervaringen en herinneringen <em>van mij</em> zijn. Wat ik belangrijk vind. Wie <em>ik</em> nu ben.”</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*RTaQIjpJehwK1ba0Wd-Q3Q.jpeg" /></figure><blockquote>Onder andere vanwege de zoektocht naar Anne haar positie in het verlies, twijfelt Anne ook over het delen van haar verhaal met ‘de buitenwereld’. “Ik ben niet iemand die snel mijn privéleven aan mensen laat zien. Het plaatsen van een verhaal als dit is iets wat ik niet snel zou doen. Ik wil niet te veel met mijn verdriet te koop lopen en het verhaal van Louis naar mij toetrekken.” Toch neemt Anne het besluit om haar verhaal te delen. “Wat mij over de streep heeft getrokken is dat mensen die iets soortgelijks hebben meegemaakt, dit verhaal vinden en er herkenning en steun uithalen. Schuldgevoel is een monster in deze situatie. Ik gun het iedereen om dat zo snel mogelijk los te laten.”</blockquote><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=a7feb174afd0" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/gemis-en-geluk/ervaringen-en-herinneringen-van-mij-a7feb174afd0">Ervaringen en herinneringen van mij</a> was originally published in <a href="https://medium.com/gemis-en-geluk">Gemis en geluk</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Openstaan voor nieuw moois]]></title>
            <link>https://medium.com/gemis-en-geluk/openstaan-voor-nieuw-moois-8de3d20560d4?source=rss-6f05464f61e9------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/8de3d20560d4</guid>
            <category><![CDATA[toekomst]]></category>
            <category><![CDATA[geluk]]></category>
            <category><![CDATA[rouw]]></category>
            <category><![CDATA[verwerking]]></category>
            <category><![CDATA[gemi]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Hylke Van Der Wal]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 26 May 2020 06:45:56 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-05-26T07:02:27.057Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><strong>Dankzij de verhalen over Gemis en Geluk heb ik de laatste maanden veel mooie gesprekken mogen voeren en nieuwe mensen mogen ontmoeten. Zo ook met Denise van Bemmel. Zij heeft op 5 oktober 2018 haar partner verloren na 11,5 jaar samen te zijn geweest. ‘Hoe nu verder?’ was een belangrijke vraag voor haar in de afgelopen periode. Online gingen we in gesprek over het gemis en de zoektocht naar nieuw geluk. Een gesprek met een belangrijke tip: ‘gun jezelf om open te staan voor nieuw moois’.</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/853/1*9Qxl1_-U--0al3wrv7Ue9Q.jpeg" /><figcaption>Denise van Bemmel en haar partner Rob.</figcaption></figure><h3>Jezelf ontdekken</h3><p>De eerste anderhalf jaar na het overlijden van haar partner Rob heeft Denise voluit de tijd genomen om het rouwen volledig aan te gaan. “Wat was er belangrijker dan stilstaan bij het grote verlies? Wat het betekent om zonder Rob verder te leven? Maar ook om stil te staan bij wat het betekent om mét mijzelf te leven na 11,5 jaar van samen-zijn?” Het zijn, onder andere, deze vragen die een leidraad vormen door het proces van rouw. Je wilt misschien wel verder, maar hoe?</p><h3>Hoofd versus hart</h3><p>“In mijn leven heb ik in situaties veel ingezet op mijn hoofd.”, vertelt Denise. “Dat bleek hierin natuurlijk volstrekt onmogelijk. Mijn hoofd heeft het wel geprobeerd hoor. Alle maatschappelijke en persoonlijke overtuigingen dienden zich aan. ‘Je moet sterk zijn’, ‘de draad weer oppakken’ en ‘er is genoeg moois om voor te leven’. Natuurlijk gaat het leven door, maar dat kon ik zelf niet meer geloven. Om verder te kunnen, is het enorm belangrijk om contact te maken met het hart. Dit betekende en betekent nog steeds: het verlies in de ogen kijken en het diepgaande verdriet ervaren. Mijn gevoel gebruiken als kompas was best lastig omdat ik in de knoop kwam met allerlei normen. Die bleken uiteindelijk ondergeschikt want als het gaat om rouw, zijn ze enkel rationele illusies van controle.”</p><h3>Instortingsgevaar</h3><p>Te veel inzetten op ratio helpt weinig in deze periode. Al lijkt het vaak wel de meest veilige optie. “Je wilt niet dat mensen jou zielig vinden. Naar jou kijken met medelijden. En al helemaal niet dat ze bang zijn voor instortingsgevaar.”, legt Denise uit. Ik herken het. Het is een constante zoektocht naar balans tussen sterk willen zijn en hulp willen vragen. “Op een gegeven moment kun je je ook bezwaard gaan voelen. Je wilt niet <em>alweer</em> op iemand leunen. Ook als anderen die ruimte wel bieden, wil dat nog niet zeggen dat jij dat ook zo voelt.”</p><h3>Oor en schouder</h3><p>Wat het hardste nodig is, zijn mensen die juist in die fase weten te luisteren zonder antwoorden te willen geven. Een schouder durven en kunnen zijn, zonder te snel te willen gaan. “Ik wilde vooral heel graag verbinden met mensen. Puur en in kwetsbaarheid. Zonder afgeleid te worden van alle dagelijkse dingen. Daarvoor had ik het nodig dat mensen naar mijn verhaal wilden luisteren, zonder gelijk in oplossingen te denken. Of gewoon een arm om mij heen sloegen. In contact staan met anderen ging niet meer over socializen maar over verbinden. ”</p><h3>Vreemdgaan</h3><p>“Volgens mij is mijn grootste uitdaging om opnieuw te kunnen liefhebben of te kunnen verzachten. De neiging bestaat bij mij heel erg om een muurtje om mijn hart te hebben.” Op advies van haar therapeut maakte Denise een datingprofiel aan om te ervaren wat dit met haar zou doen. “Ik heb vier dagen op de datingsite gezeten, maar toen mijn profiel weer stopgezet. Natuurlijk ga je daarop als je vrijgezel bent, maar zo voelde het voor mij helemaal niet. Ik zat nog zo vol van Rob, dat ik het gevoel had dat het niet kon. Bijna het gevoel dat ik vreemdging.”</p><h3>Onvergankelijk</h3><p>In het boek ‘Verloren en gewonnen’ beschrijft Maria de Greef deze zoektocht. Een zoektocht die Denise en ik maar al te goed kennen. We moeten leren dat de liefde voor een nieuwe partner én de liefde voor degene die overleden is naast elkaar kunnen bestaan. “De liefde voor Rob is onvergankelijk. Mijn grote liefde is overleden maar de liefde vergaat nooit; die is mijn enorme rijkdom en mijn enorme gemis. Maar dat betekent niet dat er nooit meer ruimte zal zijn voor nieuwe liefde. Het is niet of/of, maar en/en. Veel mensen gunnen je dat oude én nieuwe geluk, maar een aantal zal het ook niet snappen.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*38m-YAofh-rHT4HUs_XLpw.jpeg" /></figure><h3>De diepte in</h3><p>Zo vinden we tijdens het gesprek veel meer raakvlakken tussen onze verhalen. We zijn na het overlijden ons geduld met koetjes en kalfjes wat kwijtgeraakt, maar zijn op zoek naar échte verbinding. Echt de diepte in met de mensen om je heen, maar ook met jezelf. “In gesprekken met mensen wilde, en wil, ik het hebben over dingen die van belang zijn. Die ertoe doen. En voor mijzelf vond ik steeds duidelijker dat ik van betekenis wilde zijn voor mensen door dicht bij mezelf te blijven. Privé, maar ook in mijn werk.”</p><h3>Bubbel van rouw</h3><p>“Het is heel belangrijk om wel echt jouw verdriet in te kunnen gaan, maar op een gegeven moment werd dat ook confronterend. Toen dacht ik: ‘shit, ik voel mij comfortabeler in mijn diepte, maar ik mag mijzelf ook weer gunnen om daaruit te bewegen.’ Bijvoorbeeld bij mijn nieuwe baan, het voelde bijna comfortabeler om in de rouwbubbel te blijven. Comfortabeler om terug te kijken dan daar weer uit te klimmen en nieuwe ‘hoogtes’ te ontdekken.”</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/953/1*e0OAT55dPUoeRjYbaGWMuA.jpeg" /><figcaption>Denise van Bemmel</figcaption></figure><h3>Nieuw geluk</h3><p>Die omslag was van grote waarde. Het moment dat Denise ontdekte dat ze zichzelf weer ging gunnen om iets moois te maken van het ‘nieuwe leven’. “Het is heel dubbel. Ik wil graag mijn leven weer opbouwen en misschien zelfs weer gelukkig worden. Ik voel dat ik sterk ben en dat ik nog veel wil halen en brengen in het leven. Tegelijkertijd is die nieuwe fase confronterend. Letterlijk voelt het alsof ik mijzelf opnieuw moet uitvinden. Hoe functioneer ik op fysiek, emotioneel en mentaal niveau? Hoe zorg ik ervoor dat ik niet in oude patronen ga vervallen? Hoe leg ik verwachtingen ten aanzien van mijzelf niet te hoog?”</p><h3>Blanco start</h3><p>Op de vraag of mensen nog ‘de oude Denise’ terugkrijgen, is het antwoord ‘nee’. Ze is hard aan de slag om oude angsten en krampen los te laten en nieuwe focus te bepalen op een nieuwe weg. “In de kern ben ik dezelfde. Het is daarbij duidelijk geworden wat belangrijk is en wat niet. Wat oude patronen zijn die ik wil loslaten en wat ik verlang. Het is ook zoeken want het leven voelt nu als een blanco canvas. Dit geeft natuurlijk kansen, maar vraagt ook om een nieuw palet aan kleuren wat soms best lastig is. Ik ga de zoektocht aan om mijzelf te ontdekken en een toekomst te bouwen. Dat doe ik voortbouwend op de liefde die Rob en ik deelden. Het belangrijkste wat ik nu kan doen, is openstaan voor nieuw moois.”</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=8de3d20560d4" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/gemis-en-geluk/openstaan-voor-nieuw-moois-8de3d20560d4">Openstaan voor nieuw moois</a> was originally published in <a href="https://medium.com/gemis-en-geluk">Gemis en geluk</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Op afstand dichtbij — Rouwen in coronatijd]]></title>
            <link>https://medium.com/gemis-en-geluk/op-afstand-dichtbij-737e5d2f0727?source=rss-6f05464f61e9------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/737e5d2f0727</guid>
            <category><![CDATA[gemi]]></category>
            <category><![CDATA[geluk]]></category>
            <category><![CDATA[rouw]]></category>
            <category><![CDATA[corona]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Hylke Van Der Wal]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 29 Apr 2020 09:09:21 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-04-29T09:30:25.260Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3>Op afstand dichtbij — Rouwen in coronatijd</h3><p><strong>In elke fase van het leven is het verliezen van een dierbare een ingrijpende gebeurtenis. Een periode vol rauwe rouw dringt zich vervolgens aan je op. Een arm om je schouder en rituelen als een uitvaart, helpen om het verlies dragelijk te maken. Maar hoe doe je dat dan in een tijd waarin dat juist niet zo makkelijk gaat? Daarover sprak ik 21 april, op digitale wijze, met Monique Koel van Therapie Leiden.</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*dHFJEM9uAZy7xkH93HroiA.jpeg" /><figcaption>Monique Koel</figcaption></figure><h3>Een aparte periode</h3><p>Op 1 april lichtte het scherm van mijn telefoon op. Ik kreeg een appje van Sandra van Kolfschoten, degene die ik sprak voor <a href="https://medium.com/gemis-en-geluk/leven-met-de-dood-het-is-een-kunst-op-zich-eff41b2d5532">het eerste verhaal op Gemis en Geluk</a>. “Hoe gaat het met jou? Rouwen in coronatijd, dat is best apart misschien.”, was de vraag die zij stelde. Hoe langer ik erover nadacht, hoe complexer ik het vond.</p><p>De nabijheid (en zorg) van vrienden en familie heeft mij door de eerste maanden na het overlijden van Hélène heen geholpen. Ik had daardoor alle tijd, rust en gelegenheid om stil te staan bij (de betekenis van) het verlies. Gesprekspartners, een arm om mij heen en schouders om op te huilen waren belangrijke ingrediënten van mijn dag.</p><h3>Uitstel of afstel</h3><p>Op zoek naar een antwoord op de vraag hoe je kan rouwen in coronatijd, raak ik in gesprek met <a href="https://www.therapie-leiden.nl/">Monique Koel van Therapie Leiden</a>. “Rouwen is hard werken. Dat vraagt een hoop energie. In een periode als dit kun je dat niet zomaar uitstellen of afstellen. Het is er <em>nu. </em>En daar moet je ook iets mee. Het heeft geen zin om het weg te stoppen.”, vertelt ze. “Hoe je dat in deze periode het beste kunt doen, is wel een behoorlijke zoektocht. Als rouwtherapeut ben ik daar hard mee bezig om mensen zo goed mogelijk te ondersteunen. Juist nu.”</p><h3>Vastpakken en loslaten</h3><p>Het belang van fysiek afscheid kunnen nemen, is groot in het proces van rouw. Door de rituelen als een begrafenis, maar ook een laatste afscheid waar zelf vastgesteld kon worden dat iemand echt dood is, zorgen ervoor dat we de dood beter kunnen begrijpen en zelfs accepteren. “Alleen als je hebt vastgepakt, kun je werkelijk loslaten.”, zegt Monique hierover. “Maar in deze tijd is juist dat ‘vastpakken’ zo ontzettend moeilijk. We mogen maar met weinig bij elkaar zijn bij een afscheid en fysiek contact kan niet. Terwijl dat juist een ontzettend belangrijke stap is. We moeten samen op zoek naar manieren waarop we dat ritueel tóch door kunnen maken.”</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*VSjsbVwZa7QBw2A6m6WCFQ.jpeg" /></figure><h3>Mogelijkheiddenken</h3><p>“Ook al kan er heel veel niet, toch hoop ik dat we leren vanuit de mogelijkheden te denken. Er kan namelijk ook heel veel juist wél. En als we creatief zijn, kunnen we nieuwe manieren verzinnen om de rouw dragelijker te maken voor mensen die dit doormaken.”, antwoordt Monique op de vraag hoe we om moeten gaan met alle nieuwe regels. “We moeten ons ook bewust zijn dat we hier niet alleen voor staan. We mogen vertrouwen op ons aanpassingsvermogen aan nieuwe situaties en ook vertrouwen op de mensen om ons heen. Dat geldt voor degene die een naaste heeft verloren, maar ook voor zijn of haar omgeving.”</p><h3>Rouwrituelen</h3><p>Om te bedenken wat de mogelijkheden zijn, kunnen we bijvoorbeeld inspiratie halen uit hoe we het vroeger deden, stelt Monique voor. “Vroeger was een van de rituelen dat iemand die in de rouw was, de gordijnen dicht deed. Dat maakte voor de omgeving duidelijk dat in dat huis iemand was die aan het rouwen was met als boodschap: ‘denk aan mij’. Het is een voorbeeld van wat we nu ook kunnen doen. Bijvoorbeeld door een kaarsje in de vensterbank te zetten of een bepaald type bloemen. Allemaal signalen waarmee je de vraag om aandacht kan uiten, kan uitreiken naar de ander.”</p><h3>Op afstand dichtbij</h3><p>Nu we niet de mogelijkheid hebben om een arm om iemand heen te slaan of naast iemand op de bank te gaan zitten, moeten we nadenken over andere manieren van ‘nabij zijn’. Gelukkig, zegt Monique, zijn er veel digitale mogelijkheden. “Ook in deze tijd kunnen we bellen, mailen, Zoomen, FaceTimen, appen en nog vele andere middelen. Op al deze verschillende manieren kunnen we laten weten aan degene die rouwt: ‘ik ben er voor je. Ik denk aan je. Jij bent belangrijk voor mij.’ Het is een boodschap die belangrijk is om te laten weten aan iemand in de rouw. Natuurlijk kan dat ook nog steeds door een kaartje door de bus.”</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*ztPfGy_n-ZVDZrKJWANOUg.jpeg" /></figure><h3>Raamvisite</h3><p>“Zolang we afstand houden, kunnen we ook nog steeds wel langsgaan bij mensen. Stop een stoel achterin je auto, neem een thermoskan met koffie mee en rijd langs. We kunnen dus gewoon op visite, zij het op een iets andere manier.” De raamvisites zijn een mooie manier om ook te kunnen zien hoe het met iemand gaat en te kijken of nog iets nodig is. “We kunnen op dat moment misschien geen fysieke knuffel geven, maar uitspreken dat dat wel jouw intentie is heeft al helende werking. Je bent er voor iemand. Door het uit te spreken kan iemand wel die warmte ervaren.”</p><h3>Vertrouw op jezelf</h3><p>Tegen mensen die rouwen in deze tijd, wil Monique zeggen: ‘vertrouw op jezelf’. “De kracht om het verlies te verwerken zit in jou. Spreek jouw creativiteit aan en put daar troost uit. Schrijf een gedicht. Maak een playlist met de favoriete muziek van degene die overleden is . Ga aan de slag met een collage van foto’s, toegangskaartjes of stukken uit tijdschriften die jou aan de overledene doet herinneren. Op die manier ben je echt met jouw herinneringen bezig. Daarmee help je jezelf om te realiseren hoe fijn je het hebt gehad samen. Ook als er wellicht minder fijne momenten zijn geweest. Aan de slag zijn, geeft troost.”</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=737e5d2f0727" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/gemis-en-geluk/op-afstand-dichtbij-737e5d2f0727">Op afstand dichtbij — Rouwen in coronatijd</a> was originally published in <a href="https://medium.com/gemis-en-geluk">Gemis en geluk</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>