<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Heart Narongrit Kanhanoi on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Heart Narongrit Kanhanoi on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@iamheart?source=rss-dd91a92a8652------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/0*7BH7zEejtzKN0KgI.jpg</url>
            <title>Stories by Heart Narongrit Kanhanoi on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@iamheart?source=rss-dd91a92a8652------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Thu, 19 Nov 2026 09:41:08 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@iamheart/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[ว่าด้วยเรื่องการเลือกภาษา ถ้าเรากำลังจะทำระบบที่ต้องจัดการข้อมูลขนาดใหญ่]]></title>
            <link>https://medium.com/@iamheart/%E0%B8%A7%E0%B9%88%E0%B8%B2%E0%B8%94%E0%B9%89%E0%B8%A7%E0%B8%A2%E0%B9%80%E0%B8%A3%E0%B8%B7%E0%B9%88%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B9%80%E0%B8%A5%E0%B8%B7%E0%B8%AD%E0%B8%81%E0%B8%A0%E0%B8%B2%E0%B8%A9%E0%B8%B2-%E0%B8%96%E0%B9%89%E0%B8%B2%E0%B9%80%E0%B8%A3%E0%B8%B2%E0%B8%81%E0%B8%B3%E0%B8%A5%E0%B8%B1%E0%B8%87%E0%B8%88%E0%B8%B0%E0%B8%97%E0%B8%B3%E0%B8%A3%E0%B8%B0%E0%B8%9A%E0%B8%9A%E0%B8%97%E0%B8%B5%E0%B9%88%E0%B8%95%E0%B9%89%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B8%88%E0%B8%B1%E0%B8%94%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B8%82%E0%B9%89%E0%B8%AD%E0%B8%A1%E0%B8%B9%E0%B8%A5%E0%B8%82%E0%B8%99%E0%B8%B2%E0%B8%94%E0%B9%83%E0%B8%AB%E0%B8%8D%E0%B9%88-3197b53100fd?source=rss-dd91a92a8652------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/3197b53100fd</guid>
            <category><![CDATA[javascript]]></category>
            <category><![CDATA[go]]></category>
            <category><![CDATA[computer-language]]></category>
            <category><![CDATA[algorithms]]></category>
            <category><![CDATA[python]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Heart Narongrit Kanhanoi]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 02 Jun 2025 05:28:42 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-06-02T05:28:42.444Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>ถ้าเรากำลังจะทำระบบที่ต้องจัดการข้อมูลขนาดใหญ่<br> ขอยก “การ sort” มาเป็นตัวอย่างง่าย ๆ ในการเปรียบเทียบ</p><p>อัลกอริธึมในการ sort มีอยู่มากมาย<br> แต่สุดท้าย…<br> แต่ละภาษาเลือกใช้แค่อัลกอริธึมที่เหมาะกับสภาพแวดล้อมของตัวเอง</p><p>อย่าง QuickSort ก็เร็ว แต่ไม่ stable<br> MergeSort stable แต่กิน memory<br> Timsort พยายามบาลานซ์ทั้งสองฝั่ง</p><p>ประเด็นคือ เวลาข้อมูลเยอะมาก ๆ เราจะต้องคิดมากกว่าปกติว่า…</p><ol><li>เราต้องการความเร็วแค่ไหน?</li><li>ต้องการ stable ไหม? (ถ้าข้อมูลเท่ากัน เราอยากให้ลำดับเดิมอยู่หรือเปล่า)</li><li>ต้องการ custom sort ซับซ้อนแค่ไหน? (หลาย key, เงื่อนไขยืดหยุ่น)</li></ol><h3>เริ่มที่ JavaScript / Node.js</h3><p>ก่อนปี 2019 (ES2019) มาตรฐานของ JavaScript ไม่บังคับว่า .sort() ต้อง stable<br> ถ้าใครใช้ Node ต่ำกว่า v12 ขึ้นไป มีโอกาสที่ .sort() จะสลับลำดับโดยไม่รู้ตัว</p><p>หลังจาก ES2019 เป็นต้นมา .sort() ต้อง stable ตามสเปกแล้ว<br> แต่ปัญหาไม่ได้อยู่แค่ตรงนั้น...</p><p>JavaScript ไม่เปิดโอกาสให้เราเลือกอัลกอริธึมเอง<br> ถ้าอยากใช้อัลกอริธึมอื่น ต้องเขียนเอง หรือใช้ไลบรารี</p><p>ซึ่ง…<br> ถึงจะใช้ไลบรารี ก็ยังรันอยู่บน JavaScript layer ทั้งหมด<br> ไม่สามารถเข้าถึงพลังของ C++ layer ที่อยู่ลึกลงไปได้แบบสะดวก<br> เพราะไลบรารีใน JS ส่วนใหญ่ถูกออกแบบให้รันได้ทั้งบน Node และเบราว์เซอร์<br> จึงไม่กล้า bind กับ native layer</p><p>ถ้าอยากเร่งให้เร็วจริง ๆ ต้องใช้ WebAssembly (ฝั่งเบราว์เซอร์) หรือ native addon (ฝั่ง Node)<br> แต่นั่นก็แลกมากับความวุ่นวาย</p><h3>Python ดีกว่านิดหน่อย… ในบางด้าน</h3><p>ถึงตัวภาษา Python จะช้า<br> แต่มันถูกออกแบบมาให้เป็น glue language ตั้งแต่แรก<br> พูดง่าย ๆ คือ Python รันเองไม่แรง แต่เก่งในการสั่ง C++ ให้รันแทน</p><p>พวกไลบรารีอย่าง NumPy, pandas, scikit-learn ทั้งหมดก็ทำงานอยู่บน C/C++<br> เวลาเราสั่ง sort ผ่าน pandas นั่นคือเรากำลังใช้ MergeSort ของฝั่ง native โดยไม่รู้ตัว</p><p>ถ้าอยากเขียน sort เอง แล้วโยนไปให้ C++ รันก็ยังง่าย<br> แค่ใช้ ctypes, cffi, หรือ cython ก็เชื่อมได้แล้ว</p><p>ข้อเสียของ Python คือความไม่ปลอดภัยทางโครงสร้าง<br> ถ้ามีโค้ดผิด แต่ไม่ได้เรียกใช้ มันก็จะเงียบ<br> รันได้โดยไม่มี error ใด ๆ<br> อันนี้ทำให้ productivity ตก เมื่อโปรเจกต์ใหญ่ขึ้น</p><h3>แล้วถ้าคุณเอาจริงกับเรื่อง performance?</h3><p>Rust กับ Go คือสองตัวเลือกที่น่ามองเป็นพิเศษ</p><p>Rust แรงมาก ไม่ต้องใช้ GC<br> ปลอดภัยระดับ compiler ไม่ยอมให้คุณลืม free memory<br> เหมาะกับงาน data processing ที่ต้องการประสิทธิภาพสูงสุด</p><p>Go อาจจะไม่ได้แรงเท่ารัสต์ในระดับ low-level<br> แต่ใช้ง่ายกว่าเยอะ<br> deploy ง่าย<br> ดูแลโค้ดง่าย<br> เหมาะกับระบบ production ที่ต้องรันตลอดเวลา<br> เขียนง่ายกว่า Rust มาก ๆ<br> แต่ก็ต้องแลกกับการที่มันไม่ลึกเท่า ไม่ expressive เท่า</p><h3>แล้วถ้าเทียบทั้งหมด?</h3><ul><li>JavaScript ง่าย สะดวก เหมาะกับ orchestrator มากกว่าตัวประมวลผล</li><li>Python มี ecosystem ที่เก่งเรื่อง data แต่ต้องระวังเรื่องความเสถียร</li><li>Go กับ Rust คือสายผลิตจริง ที่ให้ทั้งความเร็วและความน่าเชื่อถือ</li></ul><h3>แถมให้</h3><p>อย่าเพิ่งมองแค่ว่า “sort อันไหนดี”<br> แต่ให้มองว่า</p><ul><li>ข้อมูลเรามากแค่ไหน</li><li>สนใจลำดับหรือเปล่า</li><li>ต้อง sort ซ้อนกันหลายรอบไหม</li><li>ต้องการปลอดภัยแค่ไหน</li><li>ทีมพร้อมแค่ไหน</li><li>ความซับซ้อนยาวนานของโปรเจกต์นี้เป็นยังไง</li></ul><p>เพราะเลือกภาษาไม่ใช่แค่เรื่องความเร็ว<br> แต่มันคือการวางรากฐานของระบบ</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=3197b53100fd" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[เข้าใจให้ชัด iOS กับการ “Ask App Not to Track”]]></title>
            <link>https://medium.com/@iamheart/%E0%B9%80%E0%B8%82%E0%B9%89%E0%B8%B2%E0%B9%83%E0%B8%88%E0%B9%83%E0%B8%AB%E0%B9%89%E0%B8%8A%E0%B8%B1%E0%B8%94-ios-%E0%B8%81%E0%B8%B1%E0%B8%9A%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A3-ask-app-not-to-track-8485c8647bee?source=rss-dd91a92a8652------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/8485c8647bee</guid>
            <category><![CDATA[marketing]]></category>
            <category><![CDATA[crm]]></category>
            <category><![CDATA[analytics]]></category>
            <category><![CDATA[tracking]]></category>
            <category><![CDATA[ios]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Heart Narongrit Kanhanoi]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 30 Apr 2025 03:35:17 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-04-30T03:40:04.405Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="Ask App Not to Track, App Tracking Transparency" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Lo4SFt6O-byuZfKn2mDpXA.png" /><figcaption>Ask App Not to Track Popup</figcaption></figure><p>หากคุณเป็นเจ้าของแอพ นักพัฒนา หรือแม้แต่เจ้าของธุรกิจที่ต้องการเข้าใจว่า iOS ยังอนุญาตให้คุณทำอะไรกับข้อมูลผู้ใช้ได้บ้าง บทความนี้จะช่วยให้คุณเห็นภาพตั้งแต่พื้นฐาน ไปจนถึงขอบเขตของสิ่งที่ทำได้และทำไม่ได้หลังผู้ใช้กด <strong>“ไม่อนุญาตให้ติดตาม” (Ask App Not to Track)</strong></p><h3>เริ่มจากคำถามพื้นฐาน: IDFA คืออะไร?</h3><p>ก่อนอื่น คุณต้องเข้าใจก่อนว่า <strong>IDFA</strong> (Identifier for Advertisers) คืออะไร เพราะนี่คือจุดเริ่มของเรื่องทั้งหมด<br> IDFA เป็นเหมือนหมายเลขประจำเครื่องที่ Apple สร้างให้แต่ละ iPhone หรือ iPad ใช้ในแอพต่างๆ เพื่อให้คุณสามารถ <strong>ติดตามพฤติกรรมของผู้ใช้ข้ามแอพหรือเว็บไซต์ได้</strong> โดยไม่ต้องรู้ชื่อจริงหรืออีเมลของเขาเลย</p><p>ลองจินตนาการว่า คุณมีแอพ A ที่แสดงโฆษณา และแอพ B ที่เป็นร้านค้าออนไลน์ ถ้าผู้ใช้เห็นโฆษณาในแอพ A แล้วไปซื้อของในแอพ B<br>เท่ากับว่า คุณสามารถใช้ IDFA เพื่อเชื่อมโยงว่าเป็นคนเดียวกัน <br>และนับว่า “โฆษณาได้ผล”</p><p>นี่คือสิ่งที่ทำให้ IDFA ทรงพลังมาก <br>เพราะมัน <strong>ติดตามคนแบบไม่ระบุตัวตนจริง</strong> และไม่ต้องถามความยินยอมมาก่อน (ก่อนหน้าจะมีระบบใหม่ของ Apple)</p><h3>แล้วทำไม Apple ถึงไม่ให้ใช้ IDFA โดยเสรีอีกต่อไป?</h3><p>Apple เริ่มให้ความสำคัญกับความเป็นส่วนตัวมากขึ้น และมองว่า <strong>ผู้ใช้ควรมีสิทธิ์เลือก</strong> ว่าจะถูกติดตามหรือไม่<br> นั่นทำให้เกิดระบบใหม่ชื่อว่า <strong>App Tracking Transparency (ATT)</strong></p><p>ATT คือสิ่งที่ทำให้คุณเห็น popup เวลาติดตั้งแอพใหม่ ที่ถามว่า:</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/254/1*18CyO3cOO5L-5uLYqN-D9A.png" /></figure><blockquote>“อนุญาตให้ [แอพ] ติดตามกิจกรรมของคุณในแอพและเว็บไซต์ของบริษัทอื่นหรือไม่?”</blockquote><p>ถ้าผู้ใช้ตอบว่า “ไม่อนุญาต” <br>แอพของคุณจะ <strong>ไม่ได้รับ IDFA เลย</strong> (มันจะกลายเป็นเลข 0) <br>และที่สำคัญไปกว่านั้น <strong>Apple ห้ามคุณใช้วิธีอื่นมาทำแทน เช่น fingerprinting หรือการจับข้อมูลอุปกรณ์มารวมกันสร้าง ID เอง</strong></p><h3>แล้วแบบนี้ยังติดตามผู้ใช้ได้ไหม?</h3><p>คำตอบคือ: <strong>ยังได้อยู่</strong> แต่คุณต้องเข้าใจให้ชัดว่า “การติดตาม” แบ่งออกเป็น 2 แบบใหญ่ ๆ</p><ol><li><strong>การติดตามพฤติกรรมภายในแอพของคุณเอง</strong></li><li><strong>การติดตามข้ามแอพ หรือเว็บไซต์อื่น</strong></li></ol><p>⭐️ หากคุณต้องการรู้ว่า ผู้ใช้เปิดหน้าจอไหนบ้างในแอพของคุณเอง กดปุ่มไหน ใช้ฟีเจอร์อะไรบ่อย <br>แบบนี้ยังทำได้ <strong>โดยไม่ต้องขออนุญาตอะไรทั้งนั้น</strong> เพราะถือว่าเป็น <br>✅ <strong>“first-party data”</strong> คือคุณเก็บของคุณเอง ไม่แชร์ไปไหน</p><p>️⭐️ แต่ถ้าคุณต้องการรู้ว่า คนที่เห็นโฆษณาในแอพของคุณ ไปทำอะไรในแอพของบริษัทอื่น หรืออยากรู้ว่าคนที่มาจาก Facebook กำลังใช้แอพคุณอยู่ <br>แบบนี้คุณต้อง <strong>ขอความยินยอมก่อน</strong> ผ่าน ATT popup</p><h3>แล้วถ้าผู้ใช้กด “ไม่อนุญาตให้ติดตาม” คุณยังทำอะไรได้อยู่?</h3><p>ถึงจะไม่ได้ IDFA แล้ว คุณยังสามารถทำหลายอย่างได้ ถ้าคุณเข้าใจหลักการให้ดี</p><ul><li>คุณยังสามารถเก็บข้อมูลพฤติกรรมของผู้ใช้ <strong>ภายในแอพของคุณเองได้</strong> อย่างเต็มที่ เช่น บันทึกว่าผู้ใช้ค้นหาคำว่าอะไร เปิดเมนูไหน หรือดูสินค้าชิ้นไหนนานที่สุด</li><li>หากคุณมีระบบล็อกอิน — เช่น ผู้ใช้สมัครด้วย <strong>อีเมลหรือเบอร์โทร</strong> — คุณสามารถใช้ข้อมูลตรงนี้เป็น “ตัวระบุตัวตน” และ <strong>ผูกกับพฤติกรรมของเขาในแอพของคุณเอง หรือในบริการอื่นของคุณ</strong> (เช่น เว็บของคุณ แอพอีกตัวในเครือ)</li><li>จุดสำคัญคือ: <strong>ผู้ใช้ต้องยินยอมโดยรู้ตัว</strong> ว่าคุณจะใช้ข้อมูลเขา เพื่อทำการวิเคราะห์หรือปรับแต่งประสบการณ์ให้ดีขึ้น (เช่น บอกไว้ใน Privacy Policy ตั้งแต่ต้น)</li></ul><h3>ตัวอย่าง:</h3><p>หากคุณมีทั้งแอพซื้อของ <br>และแอพสะสมแต้ม และทั้งคู่ให้ผู้ใช้ล็อกอินด้วยอีเมลเดียวกัน <br>✅ คุณสามารถรวมข้อมูลเพื่อเข้าใจพฤติกรรมของผู้ใช้ในภาพรวมได้</p><p>แต่หากคุณไม่มีการล็อกอิน หรือไม่มีการยินยอมอย่างชัดเจน<br>❌ คุณไม่สามารถทำได้</p><h3>แล้วมีอะไรที่คุณ “ห้ามทำเด็ดขาด” ถ้าผู้ใช้ไม่อนุญาต?</h3><ul><li>❌ ห้ามใช้ <strong>IDFA</strong> (คุณจะไม่ได้รับมันตั้งแต่แรก)</li><li>❌ ห้ามใช้เทคนิคหลบเลี่ยง เช่น <strong>fingerprinting</strong> — เช่น การดึงข้อมูล IP, ขนาดหน้าจอ, รุ่นเครื่อง แล้วรวมกันสร้าง ID เอง</li><li>❌ ห้ามส่งข้อมูลผู้ใช้ให้ <strong>บริษัทอื่น</strong> (เช่น Facebook, Google Ads, ad network) เพื่อนำไปทำการวิเคราะห์ cross-app หรือโฆษณา remarketing โดยไม่มีความยินยอม</li><li>❌ ห้ามหลอกว่าขอ consent แล้ว แต่ความจริงไม่ได้</li></ul><p>🍎 Apple เข้มงวดมากกับเรื่องนี้ และมีสิทธิ์ <strong>แบนแอพของคุณจาก App Store ได้ทันที</strong> หากตรวจพบว่าไม่ทำตาม</p><h3>สรุปสำหรับคุณในฐานะนักพัฒนา หรือเจ้าของธุรกิจ</h3><p>หากคุณต้องการจะ</p><ul><li>เข้าใจผู้ใช้ของคุณให้ดีขึ้น</li><li>ปรับปรุงสินค้าให้เหมาะกับพฤติกรรม</li><li>ทำการตลาดที่ตรงกลุ่มเป้าหมาย</li></ul><p><strong>คุณยังทำได้อยู่</strong> ตราบใดที่คุณเก็บข้อมูลในแอพของคุณเอง และขอความยินยอมอย่างโปร่งใสเมื่อจำเป็น</p><p>แต่หากคุณจะ “เชื่อมโยงข้อมูลข้ามแอพหรือข้ามบริการ” <br>โดยที่ผู้ใช้ไม่ได้ล็อกอินหรือไม่รู้ตัว <br><strong>แบบนั้นจะผิดทั้งนโยบายของ Apple และกฎหมายความเป็นส่วนตัวของหลายประเทศ</strong></p><p>ดังนั้น คำแนะนำสุดท้ายคือ<br><strong>ออกแบบประสบการณ์ผู้ใช้ให้โปร่งใส ยืดหยุ่น และให้ทางเลือกกับผู้ใช้ตั้งแต่แรก</strong><br>เมื่อคุณเคารพความเป็นส่วนตัวของผู้ใช้<br>ผู้ใช้ก็จะเชื่อใจ ♥️ และอยู่กับคุณได้นานขึ้นเช่นกันครับ</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=8485c8647bee" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[OOP คือธรรมชาติ]]></title>
            <link>https://medium.com/@iamheart/oop-%E0%B8%84%E0%B8%B7%E0%B8%AD%E0%B8%98%E0%B8%A3%E0%B8%A3%E0%B8%A1%E0%B8%8A%E0%B8%B2%E0%B8%95%E0%B8%B4-a7526ad680ad?source=rss-dd91a92a8652------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/a7526ad680ad</guid>
            <category><![CDATA[programming]]></category>
            <category><![CDATA[oop]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Heart Narongrit Kanhanoi]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 12 Nov 2018 04:00:41 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2019-11-12T08:33:27.085Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/590/1*g3yIibY0qLjpsF6-BcGFJQ.jpeg" /><figcaption>OOP ก็คือธรรมชาติ</figcaption></figure><p>นิยามของ OOP ก็คือมันเป็นการออกแบบ ที่ลอกเลียนแบบธรรมชาติ</p><p>ในการเขียนโปรแกรม ในรูปแบบสมัยเริ่มแรก<br>มันเป็นการเขียน โดยระบุ บรรทัด เช่น ทำงานอย่างใด และให้กระโดดไปทำงานต่อ ที่บรรทัดใด</p><p>หรือใหม่ขึ้นมาหน่อย ก็เป็นการ แบ่งเป็นฟังชั่น เช่น ทำงานนี้ แล้วข้ามไปทำงานฟังชั่นถัดไป</p><p>แต่การเขียนโค้ดเหล่านั้น มักมีปัญหาบางอย่าง ที่ทำให้การออกแบบ เป็นไปได้ยากขึ้น จึงมีการพัฒนาการเขียนโปรแกรมในรูปแบบ OOP ขึ้นมา</p><h4><strong>ถ้าหากว่าเราได้เคยเรียน หรือเคยเขียนโปรแกรมในรูปแบบ OOP <br>เราจะพบว่า มันเป็นการมองว่า การทำงานหนึ่งๆ ประกอบด้วยการทำงานร่วมกัน ของวัตถุต่างๆ ที่แต่ละวัตถุ มีหน้าที่แยกกันไป และทำงานร่วมกันได้ ผ่านการพูดคุย</strong></h4><p>วัตถุ หรือสิ่งมีชีวิต สามารถวิวัฒนาการได้ โดยการสืบทอด <br>วัตถุ หรือสิ่งมีชีวิต สามารถ มีกิจกรรมที่ยอมให้ภายนอกสั่งได้ <br>และกิจกรรม ที่สงวนไว้ ห้ามใครเข้าถึง</p><p>วัตถุ ลูก ที่สืบทอดจากแม่ สามารถวิวัฒนาการ เพิ่ม หรือเปลี่ยนแปลงความสามารถได้</p><p>ซึงถ้าเรามาคิดดีๆ แสดงว่าผู้คิดค้น OOP นี่ ก็ได้แรงบันดาลใจ มาจาก ระบบนิเวศ รอบตัวพวกเรานี่เอง</p><h3>ลองพิจารณาดีๆ เราสามารถอธิบายการออกแบบ Class ด้วย สายของการวิวัฒนาการของสิ่งมีชีวิต</h3><p>เราสามารถอธิบาย พฤติกรรม Encapsulation, Polymorphism, Inheritance ด้วยสิ่งที่เกิดขึ้นจากสิ่งมีชีวิตได้</p><p>ยกตัวอย่างเช่น</p><h3>Inheritance</h3><p>เวลาเราสร้าง Class เราจะสามารถวาดแผนผังการสืบทอด หรือ inheritance <br>ซึ่งมันก็คือแผนผังการพัฒนาการ ของสิ่งมีชีวิต <br>ทุกๆ การเกิดสายของการสืบทอด จะเกิดพฤติกรรมใหม่เสมอ</p><p>การกลายพันธ์ จะไม่เกิดขึ้น ในตัวเต็มวัย แต่จะเกิดขึ้นในรุ่นลูก<br>ดังนั้น Class จึงไม่มีการเขียนเพิ่ม แต่ใช้การ สืบทอด เป็นสายพันธ์ใหม่แทน</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/800/1*6U0FkYYoZYq9G1cTJ5sWfQ.jpeg" /></figure><h3>Override &amp; Overload</h3><p>Override คือ ฟังชั่นชื่อเดียวกัน ตอบสนองต่อ กิจกรรมแต่ละครั้งที่ต่างกัน ขึ้นอยู่กับข้อมูลที่ได้รับ ซึ่งนั่นคือ สิ่งที่เกิดขึ้นตามธรรมชาติ รอบตัวเราอยู่แล้ว<br>กิจกรรมที่เราจะทำ ก็มักจะต่างกันไป ขึ้นอยู่กับสถานการณ์</p><p>Overload ก็คือ การที่ ฟังชั่นของลูก ทำงานไม่เหมือนของแม่<br>ซึ่งนั่นก็เกิดในการกลายพันธ์ ของทุกสายพันธ์</p><p>ทั้ง 2 สิ่งนี้ ก็พบได้ ในธรรมชาติใช่มั้ย?</p><h3>Encapsulation</h3><p>Encapsulation การห่อหุ้ม หรือหมายถึง การที่เรายอมให้ ใครสั่งงานสิ่งใดได้บ้าง<br>และสิ่งใด เราจะไม่ยอมให้ถูกสั่งงาน</p><p>ในธรรมชาติ การยอมให้ถูกเรียกใช้ หรือไม่ถูกใช้ ก็มีให้เห็นทั้งภายใน และภายนอก<br>เช่นเดียวกับการเขียนโค้ด</p><p>การคุมภายในก็คือ การที่ Object ไม่สามารถ ควบคุม object ที่อยู่ข้างในตัวเอง เช่นกระเพาะอาหาร หัวใจ ตับไต <br>เราคุมไม่ได้ ถ้าเราคุมได้ เราจะคุมให้กระเพาะไม่หลั่งน้ำย่อย เวลายังไม่อยากไปกินข้าว หรืออันตรายกว่านั้น ก็คุมให้หัวใจหยุดเต้น ในเวลาอยากตาย<br>ซึ่งการไปควบคุมสิ่งที่ไม่ควรคุม Encapsulation ก็เกิดมาเพื่อป้องกันปัญหานี้</p><p>สำหรับภายนอก ก็เช่น สิ่งมีชีวิตอื่น ไม่สามารถ คุมร่างกายเราได้ <br>ทำได้อย่างมาก ก็กระทำต่อ ภายนอก</p><h3>Private &amp; Public</h3><p>การระบุว่า อะไรยอมให้ใคร เรียกใช้ได้บ้าง</p><p>เวลาเราโดนสั่งงาน หัวหน้าเรา ไม่ได้สั่งร่างกายเรา แต่สั่งในหน้าที่ ท่ีเราต้องรับผิดชอบ</p><p>นั่นคือ ร่างกายเป็น Private แต่เราเปิด Public การรับคำสั่ง</p><h3>การทำงานกับ Object อื่น</h3><p>ในธรรมชาติ เราจะพบการทำงานเป็นสังคม สิ่งมีชีวิต อิสระแต่ละตัว สามารถร่วมงานกับตัวอื่นได้ โดยการสื่อสารกัน เช่น ผึ้งจำนวนมาก สร้างรังได้ แต่ละตัวอิสระต่อกัน<br>แต่มีการทำงาน ที่สื่อสารกันผ่าน ฮอร์โมนบางอย่าง</p><p>ซึ่งนั่นก็เป็นการออกแบบ ที่เรามักใช้กัน ในเวลาที่เขียนโค้ด</p><h3>ความต่างของการเขียนโค้ด และธรรมชาติคืออะไรหละ?</h3><p>เรามักจะคิดว่าการเขียนโค้ดแบบ OOP วัตถุ ทุกตัวจะอิสระ<br>และสามารถคิด และตัดสินใจได้ด้วยตัวเอง</p><p>แต่ความต่างคือ ในธรรมชาติ สิ่งมีชีวิตทุกอย่าง มีสมอง และความจำเป็นของตัวเอง</p><p>แต่ในคอมพิวเตอร์ Object จำนวนมาก แต่มี CPU และ RAM ที่ต้องใช้ร่วมกัน</p><p>ไม่สามารถ แยกการทำงานเป็นของใคร ของมันได้โดยสิ้นเชิง<br>เพราะข้อจำกัดทาง ทรัพยากรณ์</p><p>ลองนึกภาพว่า ทุก Object ต่างมี main loop ของตัวเอง</p><blockquote>while( true ) {…}</blockquote><p>สิ่งที่เกิดขึ้นคือ ทุกอย่างจะทำงานช้าไปหมด เพราะต่างก็แชร์ CPU ร่วมกัน</p><p>ดังนั้นเราจึงมักเห็นว่า OOP มักจะมีความไม่ OOP แทรกอยู่บ้าง ประปราย<br>อยู่ในรูปของ Design Pattern ต่างๆ</p><p>เพื่อสร้างสมดุล ระหว่าง การทำงานอิสระของ Object และ Resource ที่มีจำกัด</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=a7526ad680ad" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>