<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by İbrahim on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by İbrahim on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@ibrahim.yildizhan1?source=rss-3a00e49dff6d------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*krXzeyPbXsMStjxAfK4ILA@2x.jpeg</url>
            <title>Stories by İbrahim on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@ibrahim.yildizhan1?source=rss-3a00e49dff6d------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Wed, 18 Nov 2026 03:08:09 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@ibrahim.yildizhan1/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[34’ün içinde 35’ i bir geçe]]></title>
            <link>https://medium.com/@ibrahim.yildizhan1/34%C3%BCn-i%C3%A7inde-35-i-bir-ge%C3%A7e-6b5ce24d04d6?source=rss-3a00e49dff6d------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/6b5ce24d04d6</guid>
            <dc:creator><![CDATA[İbrahim]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 17 Oct 2026 07:05:25 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-10-17T07:06:58.955Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*tE7C8fYSAZOFpZdeXlgmlw@2x.jpeg" /></figure><p>Kimi acısını, göt ceblerinde taşınan eski tip bir kimlik yapar kendine. Hayatın acısını öyle ciddiye alır ki onu sadece kendisine yakıştırır.</p><p>Acısının kibirini, kibrinin acısına dönüştürür. Herhangi bir yerde herhangi bir zamanda kulaktan zihne yol arayanlara yol veren nöbetçilerin rızasını almış bir söz, aman ha huzura kabul almasın.</p><p>Hak verdiğinde, içinden eyvallah çektiren, baş eğdiren, göz devirten, diş sıktıran, çene kaldıran, kaş çattıran ve kıskançlıktan saç yolduran cümleler, bakarsın bir anda en mahrem misafirleri oluverirler.</p><p>Nedendir bilinmez, utancından onları kimsenin yanında onaylayıp ağırlayamaz.</p><p>En fazla azıcık katılır, hemen sonra önüne ardına takılır.</p><p>Diğer yandan ödü kopar herkesle beraber alelade acıları paylaşmaktan, dertleri tepiştirmekten aynı tavada pişmekten ya da aynı aşa dönüşmekten.</p><p>Bencil olduğu kadar salak da olan bir köpeğin dandik bir kemiği saklama çabasında ki abdsürtlükle yarışır bir şekilde hakikatin acısını kendisine saklar. Tabii. ki kendince.</p><p>Aynen bencil ve salak bir köpek gibi de. kimseyle paylaşmak istemez, acısından damıttığı, şahsına münhasır hakikatini. Evveli meçhuldür kendini hakikate yamar, sonra hakikati kendisi sanar, sonra kendi hakikatine tapar ve bakmışsın ki hakikati kendine adar. Tıpkı toprakta ki miadını doldurmuş bir tarla sigarası gibi</p><p>İçine doğru salağa yatar. Baş eğer, göz devirir, diş sıkar, çene kaldırır, kaş çatar ve kıskançlıktan saç yolar bir halde hayatın posasını kendine acı diye ayırır. Sonra da suyunu kaptırabildiğine kahkaha diye sunar.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=6b5ce24d04d6" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Herhangi Bir Zamandan, Herhangi Bir Kişiye]]></title>
            <link>https://mediumturkiye.com/herhangi-bir-zamandan-herhangi-bir-ki%C5%9Fiye-37b1a4e8c950?source=rss-3a00e49dff6d------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/37b1a4e8c950</guid>
            <dc:creator><![CDATA[İbrahim]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 21 Jun 2026 13:55:38 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-06-22T14:36:34.084Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*gu-c8C4pyO4x4dYh7zUY1w@2x.jpeg" /></figure><p>…</p><p>Artık kendi gerçekliğinin bacaklarını eğip bükmüyor, koltuk değneklerini muhatabının gözüne sokmuyordu. Bu zamana kadar nasıl anlamadığına hayret etti. Makul olmayana maruz kalan herkes mağdur ve masum olmak zorunda değildi.</p><p>Şimdiye kadar kurduğu bütün iletişimlerde kendine kurban rolü biçiyor, hatalarına varis çorabı gibi bahaneler giydiriyordu. Gerçekten düşününce, her ne kadar dışarıdan çok daha başka görünse de sürekli başkalarının merhametine sığındığını fark etti. Kendi kefesi ağır bassın diye, riya adı verilen ve hangi kefeye konursa orayı ağır bastıran o tuhaf ağırlığı; hem muhatabının vicdanından hem de kendi arsızlığından devşirdiği meşruiyetle besliyor, kendine makul bir zemin döşüyordu.</p><p>…</p><p>Derin bir nefes aldı, kafasını kaldırıp gökyüzüne baktı içinde bu adını bir türlü koyamadığı duyguya adını koyamadığım duygu adını verdi. Hiç bir şey değişmedi. Zaten değişmezdi de.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=37b1a4e8c950" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://mediumturkiye.com/herhangi-bir-zamandan-herhangi-bir-ki%C5%9Fiye-37b1a4e8c950">Herhangi Bir Zamandan, Herhangi Bir Kişiye</a> was originally published in <a href="https://mediumturkiye.com/">Türkiye Yayını</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Kadiri Mutlak ve Aczi Mukadder]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/kadiri-mutlak-ve-aczi-mukadder-78d88a44bf26?source=rss-3a00e49dff6d------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/78d88a44bf26</guid>
            <category><![CDATA[din-felsefesi]]></category>
            <category><![CDATA[yaratan]]></category>
            <category><![CDATA[sürgün-insan]]></category>
            <category><![CDATA[felsefe]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[İbrahim]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 05 Jun 2026 08:58:15 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-06-05T14:43:31.232Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*qgpG96MzfwmFz9Ek-5leyw@2x.jpeg" /></figure><p>Sonuç olarak kendini aratmak için beni yaratmadın mı? Başıma belkiler, keşkeler, acabalar, amalar, fakatlar, hiç geçmeyen geçmişte ki dünler, hiç yaşanmayacak yarınlar ve hiç yaşanmamış bugünler adında nöbetçiler dikip, ömür dediğin bu tek kullanımlık jetonu senin istediğin oyunu oynamam şartıyla tutuşturmadın mı elime? Oyunun sonundaki o zar zor girdiğim şatonun penceresinden bakıp görevini layıkıyla yapmış bir adamın gururuyla keyifle sigaramı içemezsem bunda kabahat bende mi oluyor şimdi ? Beni yoktan var eden sen. Yolumu çizen sen. Babasının kucağında sırf direksiyonu tutuyor diye yolu kendisi gidiyor sanansa ben. İnsan sürgünde nereye gideceğini nasıl gideceğini ne bilsin ? Bilse sürgünde ne işi var. Ama sen biliyordun. Adem değil miydi cennet bahçesinde yasak olan tek bir şeye meyleden? Tek bir yasağı çiğnemeden duramayan ademi yasaklar yurduna sürgüne yollarken bilmiyor muydun ademin adı yasak olan her meyveye ezelden meyli olduğunu? Tabi ki biliyordun. Bizim bilmediğimizi seninse her şeyi. bildiğini bilmemiz için düşmedik mi zaten sürgüne ? Senin ipinden başka bir ip tutarsak -ki başka iplere tutunmaya can atarız yaramaz ama kendini kanıtlamaya çalışan çocuklar gibi. Rahat edemeyeceğimizi biliyorsun. Ve biz hiç bir şey bilmiyoruz senin bize bildirdiğinden başkasını bilmeyerek karşına dizilip saf saf hiç bir şey bilmediğimizin cezasını çekmeyi bekliyoruz korkak ve mahcup bakışlarla. Ve tabi ki sen bunu da biliyorsun. Biz bilmiyoruz ve sen bize gerçeği söylemiyorsun. Zaten neden söyleyesin ki ademden anlıyoruz ki sen söyleyince de biz bilmiyoruz. O zaman varmak veya bulmak bizim elimizde değilken sen bizim seni aramamızı bekliyorsun.</p><p>Nitekim</p><p>Seni bulmam için beni yarattın. Senin, içinde olmadığın hiç bir şey hiç bir zaman bende tamam olmadı.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=78d88a44bf26" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/kadiri-mutlak-ve-aczi-mukadder-78d88a44bf26">Kadiri Mutlak ve Aczi Mukadder</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Yardım Çığlığına Meraklı bakışlar]]></title>
            <link>https://medium.com/dili-turkce-in-turkish/yard%C4%B1m-%C3%A7%C4%B1%C4%9Fl%C4%B1%C4%9F%C4%B1na-merakl%C4%B1-bak%C4%B1%C5%9Flar-57497d508f6d?source=rss-3a00e49dff6d------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/57497d508f6d</guid>
            <dc:creator><![CDATA[İbrahim]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 22 Mar 2026 04:30:05 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-03-22T04:30:05.157Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/414/1*qwhIRi6H9BADP-NRxAY_bA@2x.jpeg" /></figure><p>Cemil, uzun zaman sonra kafasındaki fikir için bir şeyler yazabileceğine gerçekten inanarak çocukların uyuduğu odaya, oğlunun uyanma ihtimalini göze alarak bilgisayarını almaya gidip, gereğinden fazla ses çıkarmış olmasına rağmen çocukların uyanmamasının mutluluğuyla mutfak masasına gidiyordu ki birden sokaktan gelen acı fren sesini ve beraberinde gelen, genç bir delikanlıdan çıktığına inandığı yardım çığlıklarını duydu. İlk aklına gelen ise tabii ki çocukların bu sefer kesin uyanmış olacağıydı. Odaya göz ucuyla, korka korka baktı; çok şükür, eşi çocukları bugün iyi yormuştu. Kendisinin aksine sevgili eşi ebeveynliğin hakkını veriyordu. Neyse ki çocuklarda tık yoktu. Yani gidip kafasındakileri yazabilmesi için ortada bir sorun da yoktu.</p><p>Sonra birden aklına, biraz önce kapısının önünde bir kaza olduğu geldi. O an, sonradan kendisinin de anlam veremediği bir korkuyla karışık merakla dışarı bakma isteği duydu. Ses, gencin devam eden yardım çığlığı, gözünün önüne birkaç senaryo getiriyordu ve ihtimallerin zihnini yorduğunu düşünerek gerçekte ne olduğunu görüp bu azaptan kurtulmak için dışarıya bakmayı düşündü. Önce çocukların yattığı odanın balkonuna yöneldi ama çocuklar uyanabilirdi ve bu onun için daha büyük bir sorundu. Cemileyle yaşayacaklarını düşünüp görmemeyi, kafasında birkaç farklı senaryo geçirmeyi yeğlediği sırada oğlunun odasına girdi.</p><p>O pencerenin önünde de oğlunun yatağı olduğu için dışarıya bakmak adına gereğinden fazla zahmete girmek zorunda kalacaktı. Çocuğun acı dolu, yükselen ses tonu içten içe göreceği şeyden çekinse de merakını hat safhaya çıkarmıştı. Yine de tembelliği ağır bastı ve oğlunun odasından çıktı. Bu sefer de oturma odasının balkonuna çıkmayı düşündü ki bu balkonu sadece yaz gelince, önce güzelce bir yıkandıktan sonra kullanıyorlardı. Bu sebeple, kuvvetle muhtemel sokağın tozu pisliğinden nasibini almış balkon eve toz getirecekti. Ve bu, her zamanki gibi eşiyle arasında, sorumsuz davranışı sebebiyle evi kirletmesinin kavgasını getirecekti. Haklılığına somut örnek bulduğunda silahına bir mermi daha koyan eşi hazır kıta çatışmayı bekliyordu ve Cemil merakından çatlasa da bu düelloya hazır değildi. Nasılsa haksız çıkacağı bir tartışmaya girmeye hiç niyeti yoktu.</p><p>Zihnen yorgundu ve kapısının önündeki bir kazayı görmek için bile olsa, hatta gencin sesi her saniye biraz daha merakını cezbetse de hiç sırası değildi. Zaten mutfak balkonu da arka tarafa baktığından “görmesem de olur” diye düşünerek tekrar çocukların uyanmamasından duyduğu minnetle mutfak masasına gidiyordu ki eşi yanından hışımla geçip mutfak balkonundan çıkıp duyduğu sesin görüntüsüne koşuyordu. Eşi, en net görüntünün çocukların yattığı odadaki balkonda olacağından emin bir şekilde merakının peşinden gitmişti.</p><p>O an Cemil, eşini düşündü. Normalde meraklı insanlardan çok tiksinirdi. Hele ki sokak olaylarına karşı eşinin merakına yakından şahit olunca çok garipsiyordu. Ama nedense dışarıda herhangi birinden gördüğünde sinir olacağı bu hâl eşinde olunca hoşuna gidiyordu. Onda bu heyecanı görmek Cemil’i için için umutlandırıyordu. Eşini böyle görmek için arada bir mahallede olay çıksın dediği bile olmuştur. Ki mahallede olaylarıyla meşhurdu.</p><p>Neyse. Cemil, çocukların uyanma ihalesini eşine yıkabileceğini anlayınca peşinden balkona çıkıp olayın aslını gözüyle gördü. Düşündüğü gibi yerde yatan bir genç ve parçaları dağılmış bir motoru gördü. İlk aklına gelen, biraz önce emanet aldığı arabayı park ettiği yeri gözleriyle aramak oldu. Sonra arabayı üst caddeye park ettiğini hatırlayıp içi rahatladı, yüzünde hafif şeytani bir tebessüm belirdi. Yerde yatan çocuğun vurduğu araba, kendisinin park ettiği araba değildi. Çok şükürdü.</p><p>Gencin sesi giderek artıyor ve yalvararak yardım istiyordu. Daha şimdiden camlar, balkonlar kadınlar ağırlıklı dolmuştu. Cemil, merak konusunda mahalledeki diğer çiftlerden farklı olmadığını anlayınca bir tebessüm daha patlattı. Manzarayı seyreden erkekler hışımla ceketlerini giymeye, eşine ve mahalle sakinlerine ne kadar duyarlı olduklarını gösterecek bir olaydan kendi paylarına düşeni almak için çoktan apartman merdivenlerine inmişlerdi. Cemil ise inip inmemek için kendini yokladı. Her zaman yazmak için bu hislerle masaya oturmadığını düşündü.</p><p>Sonra eşine baktı. Eşi gözlerini ayırmadan çocuğa bakıyor, şaşkınlıkla sağ elini ağzına götürüyor, ellerinin filtrelediği ağzından “ayyii” gibi bir ses çıkararak tepkinin acısına vurgu yapıyordu. Cemil, bu saatten sonra eşinin yanında nadir görülecek bu olayı izlemek yerine, eşinin izlediği yerde olayın başında olması gerektiğini anladı. Odadan çıkarken telaşlı hareketlerle çıktıktan sonra ise ağzına götürdüğü sigarayı yakacak bir çakmak arayarak evin içinde bir müddet dolaştı.</p><p>Birden üstüne bir sakinlik çökmüş, olanları düşünerek sanki dışarıda genç bir çocuk yardım beklemiyormuş gibi ağır adımlarla kapıya gitti. Birden içinden bir ses, şu an çocuğun acı dolu sesiyle kendisini çağırdığını, sanki bir tek kendisinin gitmesi gerektiğini düşündürdü. Lakin diğer beylerin çoktan başrol olmak için rekabete giriştiklerini düşündü. İçinden “şu an hiç yoksa 20 kişi çoktan inmiştir bile” dedi. Zaten gidince ne yapacağını kendisi de bilmiyordu.</p><p>İçinden “ne olmuş olabilir ki?” diye düşündü. Eşinin “bacağına bak, dönmüş” dediği geldi aklına. O an itibarıyla genç adamın bacağı hakkında birkaç ihtimal düşünmeye başlayan Cemil, ilk başta verdiği seyirci sayısının gerçekleşme ihtimalini artırmak için yavaş koşanların da o gelene kadar yaralının başındaki yerini almasını beklemek ister gibi ağır adımlarla apartman kapısını açtı. Evet, 20 olmasa da dışarıdan bakıldığında azımsanamayacak kadar kalabalık görünen kalabalığı görünce bir tebessüm daha patlattı. Bayılıyordu böyle tutan bir tespit yaptığını görmeye.</p><p>Neyse. Yüzüne diğerlerinden farklı olmayan bir kaygı ve korku yerleştirerek, telaşlı olduğunu belli eden birkaç jestle yaralının yanına, güya kimse yokmuş gibi çocuğun başında dikildi. Ve çocuğun yüzünden önce bacağını merak etti. Arkası dönük, sola yatmış çocuğun karnına doğru çektiği sağ bacağından ayağı görünmüyordu. Cemil birden heyecanlandı; sanki hediye almış çocuklar gibi ayağın olmadığını teyit etmek için çocuğun ayak ucuna doğru yürüdü ve gözleri olmayan ayağı arıyordu.</p><p>Hâlbuki ayak yerindeydi ve üstündeki biraz kan dışında görsel bir seyir vermiyordu. Tabii yamulduğunu sonra fark etti. Yine de o acı fren sesi ve gencin çığlıklarını düşününce “helal olsun, ucuz yırtmış” diye düşündü.</p><p>Bu arada 30’lu yaşlarda, yaşından da olgun sesli birisi başrole kurulmuş, çocuğun elini tutmuş, bir şey olmadığına dair soğukkanlı ve kendinden emin sesiyle çocuğu ikna etmeye çalışıyordu. Bu arada gerçekten, işini sanki hep bu anı bekler gibi çok başarılı yapıyordu. Cemil birden imrendi yaralı gencin başındaki bu adama.</p><p>Sonra gözleri çocuğun çarptığı arabayı aradı. Karşıdan olay yerine gelen bir adamın “tüh tüh” diyerek baktığı yere doğru baktı. Orta sınıf bir arabanın ön tarafının bayağı içeriye göçtüğünü gördü. Arabadan sahibini tanımaya çalıştı, lakin çıkaramadı. Nedense hiç günahı olmayan araba sahibine üzüldüğünü hissetti.</p><p>Sonra arkadan bir adamın “çok kötü, çok kötü” diye yanındakine fısıldadığını işitti. Gördüğü şeyde o sese göre çok kötü bir şey olmadığını düşünen Cemil, kötü olanın ne olduğunu görmek için arkasını döndü. Tek bir karede gözüyle motorun ekspertizini yaptı. Bayağı dağılmıştı motor ve gözü birden tekrar çocuğun yüzüne ilişti.</p><p>Cemil tüm bunları düşünürken çocuğun sesinin sakinleştiğini ve daha az çıktığını anımsadı. Çocuğun yüzünde daha önce çok az şahit olduğu bir korku vardı. Belki de kazadan önce mangalda kül bırakmayacak olan bu delikanlı, yaşadığı acı sonrasında bütün bayraklarını indirmişti. Yaşadığı bu şoku kontrol edebilecek, onu sakinleştirecek birisine teslim olmayı bekliyordu. Çaresizce kendisine durumunu anlatan, kendi akranında ki bir çocuğa “abi doğru söyle, koptu mu?” diye soruyordu. Ona telkin veren genç ise bu sorudan sonra, yaralı gencin korktuğunun gerçek olmamasının verdiği güvenle “yok kardeşim, hiçbir şey yok” demeye devam ediyordu.</p><p>O ara camlarda durumu izleyen kadınlar arasında senkronize bir şekilde ambulans çağırma yarışı başladı ve belki de en az 15 hane aynı anda aynı olay yeri için ambulansı arayıp sesini diğer hanelerin duyabileceği bir tona ayarlayıp sosyal sorumluluğunu yerine getirdiğini işittiriyordu. Çok şükür, birisinin aklına çocuğun ailesine haber vermek geldi. Çocuk, içinde bulunduğu durum yetmiyormuş gibi kalan gücünü telefon kilidini açmak için, telefonun arkasına parmak atmakla kullandı.</p><p>O zamana kadar sessizliğini koruyan Cemil, kendisinin de gelmiş olmasının bir sebebi olmalı diye düşünerek “bir şey yok kardeşim, bir şey yok” derken birden çocuğun parçalanmış dizini gördü. İlk defa bir insan kemiğini etinden sıyrılmış çıplak bir şekilde görüyordu. Ve sesi duyduğu ilk andan itibaren ilk defa çocuğun yerine kendisini koyarak çocuğa karşı müthiş bir acıma hissetti. Sonrasında İstemsizce eli kendi bacağına gitti, çok şükür bacağı normaldi.</p><p>Hiç farkında olmadan “üf, çok kötü lan” diye söylendiğini hissedip çocuğun son kelimeyi duymaması için arkasını dönerek başını salladı. O esnada çocuğun annesini çoktan aramışlardı bile. Ve birisi “annenı aradık, geliyor” deyince yerde yatan genç, “abi annem panik atak hastası, ona hemen göstermeyin nolur ” dedi. Hâlbuki şu an kendisine ne olduğunu bir tek kendisi bilmiyordu.</p><p>Birazdan anne gelecekti ve Cemil şimdiden kaygılanmaya ve olay yerinde çıkacak curcunayı düşünmeye başlamıştı. Hiç istemeden ağzından “annesini niye aradınız kardeşim, görünce şok olacak kadın” cümlesi çıktı. Çocuk kafasını arkaya doğru çevirip, kendisinden saklanan cevabı verecek olan ağzın sahibini aradı. Neyse ki refleksleri kazanın etkisiyle yavaşlamıştı. O arkasını dönene kadar Cemil, kalabalığın arkasına saklanarak eline telefonu alıp ambulansı arıyormuş gibi yaptı.</p><p>Esas muhabbet arkada dönüyordu. Saçları at kuyruklu, orta yaşın biraz üstündeki bir adam, altında ki şortun ciddiyetini bozmasına müsaade vermeyecek bir ses tonuyla olayı gördüğünü, çocuğun nereden gelirken nereye çarptığını anlatmaya başlamıştı bile. Çocuk kadar olmasa bile çocuğun üzerinde ki ilgiyi dağıtmaya yetecek kadar bir kitleye ulaşmıştı. Hemen diğer tarafta arabanın durumunu yorumlayanlar sohbete girişmişlerdi çoktan. Mahalledeki yaşıtlarına göre daha modern gözüken bir amca “inşallah kaskosu vardır, yoksa sıkıntı” diyordu.</p><p>Cemil, zaten gerisini üç aşağı beş aşağı tahmin ettiği bu olay karşısında “benlik bir şey yok” diyerek yavaş yavaş evin yolunu tutmayı düşündü. Nedenini bilmediği bir duyguyla usulca arabaların arkasından eve gittiğini mahalle sakinlerinden saklarcasına yürümeye başladı. Evin kapısına kadar gördüklerinin ufak bir özetini, sırf karısı ona ne olduğunu sorduğunda “hiiç” dememek için kafasında toparladı.</p><p>İçeri girdi, salona bıraktığı bilgisayar çantasını alarak mutfak masasında açarken karısı geldi. Karısının “neymiş olay?” diye sorusunun üzerine her zamanki gibi güzel bir cevap vermek için içinden kendine birkaç saniye ayırdı. Sonra hiç düşünmeden, “olay mı?” diye karısının sorusunu tekrarladı. “Olay kimsenin umurunda değil ama durum görmeye değerdi,” dedi.</p><p>Bilgisayarını açtı ve ilk yazacağı fikirden uzaklaştığını sezdi. Zorlamanın bir anlamı olmayacağından emindi ama yine de bir Word sayfası açtı. Derin bir nefes aldı ve bir başlık attı:</p><p>“Yardım çığlığına meraklı bakışlar.”</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=57497d508f6d" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/dili-turkce-in-turkish/yard%C4%B1m-%C3%A7%C4%B1%C4%9Fl%C4%B1%C4%9F%C4%B1na-merakl%C4%B1-bak%C4%B1%C5%9Flar-57497d508f6d">Yardım Çığlığına Meraklı bakışlar</a> was originally published in <a href="https://medium.com/dili-turkce-in-turkish">Çağdaş, Özgün, Yaratıcı ve Türkçe</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[MANZARAMDAN ZORUM VAR]]></title>
            <link>https://medium.com/dili-turkce-in-turkish/manzaramdan-zorum-var-d72bd7982d1b?source=rss-3a00e49dff6d------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/d72bd7982d1b</guid>
            <dc:creator><![CDATA[İbrahim]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 27 Feb 2026 02:31:37 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-03-02T15:19:25.989Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Manzaramdan Zorum Var</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*TRiru-PjXlmX1IFZ43MWIg@2x.jpeg" /></figure><p>Yakın bir zamana kadar, meselenin siz olmadığınız gerçeğini öğrendiğimi sanıyordum. Bu kendinden emin yargının kibriyle oyalanırken, eee sonrasının eksik kaldığını şimdi seziyorum. Eksik olan herhangi birinin bir başkası için herhangi bir mesele olamayacağını anlamak oldu. Ne diyelim. Dem bu demdir.</p><p>“Bir nokta koymak bana 33 seneye patladı” demekten de geri durmuyorum. Ve hafızama babamın cümlesi geliyor: “Sen ticaretten anlamıyorsun evlat”</p><p>İnsan, varlığı devam ettiği sürece – ya da varlığını devam ettirmek için – geçmiş duraklarda inip o gün, kalın puntolarla koyduğu noktaları silip yerine virgül iliştirmenin mahcubiyetiyle yeni yollara revan olmak ister. Bunca yaygaradan sonra, uyanmak ümidiyle uyumak – yani devam etmek – belki de bu yüzden yaşamak insana mahcup ve buruk hissettiriyor. Bilmiyorum.</p><p>Eskiler “insan insana yeter” demişler. Kim bilir belki de bu söz, hakkı verildiği bir zamanda söylenmiştir. Ama eğer insan ne aradığını bilmiyorsa, insan insana yetemez diyorum. Hatta ekliyorum: insan insana çile olur, yük olur. Belki bir müddet sonra, virgüle dönecek bir nokta koyuyor; böbürlene böbürlene bir sigara yakıyorum. Ve diyorum ki, artık birine mesele olmayı ya da birinin meselem olmasını beklemiyorum.</p><p>Yanlış anlaşılmasın, bu bir sitem değildir. Olsa olsa anlamına kavuşmayı bekleyen tedirgin bir hâl denebilir. Belki de bu, sözünü tutmayan babalara karşı anlık cesaretle beslenen hınçla fırlatılan korkak bir çocuğun bakışlarından başka bir şey değildir. Korkak ama haklı. Haklı ve alacaklı bakışlar. Cesaretini masumiyetinden alan bakışlar; o henüz leke değmemiş masumiyetten, büyüklerin hasretle anımsadığı masumiyetten.</p><p>Ömür dedikleri şu meyveyi kopardıkça, zamanın ağacından içime bir karanlık çöküyor. Dalında iştahımı kabartan meyve ağzımda yavan bir tad bırakıyor. Nasip.</p><p>Yol aldıkça yol sanki kararıyor.</p><p>Sonsuz bir karanlıkta, sonu meçhul bir çölde, dibi görünmeyen kör kuyulardan bir tutam aydınlık dilenirken, insanlar nasıl bir başkasına mesele olsun, ya da bir başkası onun için mesele olsun? O gün evlat annesinden babası evladından kaçacak denmiyor mu ?</p><p>Medet ya Allah! İsmet Özel hatırlatmıştı: zaman insana, Allah’tan başka dostun olmadığını öğretir. Evet zaman! Zamana yemin olsun! Yemin olsun o tavında dövüldüğümüz demirden bileğe.</p><p>Evet, zaman!</p><p>Tavasında balık misali piştiğimiz şu zaman, sırf sataşmak için yoluna çıkana omuz atan tekinsiz bir serseri. Cazibesi olan her şeyden elini eteğini çekmiş ihtiyar bir yorgunlukla, bacaklarına beton dökülmüş bir heykel gibi, çok yakın da yakın olacak o uzakları bekliyor insan. Hiç gelmeyecek olan o uzakları ve bir anda olacak o bütün olmayanları bekliyor.</p><p>Ben de savunmamı vermeden önce, elimi cebime atıp, önceden bilmem kaç kere üzerinde oynadığım dilekçemi alarak, gözlerimi dikiyorum hakim beyin gözlerine. Ve birden gözlerim o uzakları arıyor. Seni aramaya çıkıyorum içimde, sana beni anlatırken.</p><p>Dalmış uzaklara bakarken, sırf manzarama yakıştırdığım için ama aslında hiç var olmayan o rayların üstünde, hiç yola çıkmamış trenlerden geçip gitmelerini bekliyorum.</p><p>Yeni doğmuş bir oğlan çocuğunun ayaklarını öper gibi.</p><p>Bir türlü doğmayan o gelecek günlerin içinden, sirenler çalarak ufka yürüyen; zamanın ve mekânın içinde çamura batmış bir oğlan çocuğunun ayaklarını temizleyip öper gibi. (Yarından umutsuz olduğumu düşünenlere bir şey ispat etmeye çalışmadan) Öptükçe hiç işlenmeyen o günahlardan arınırcasına, gün batımına ilerleyen trenlerin geçişini gözlüyorum.</p><p>Ve evet, gariptir ki bütün bu olanların seher vaktinde kusulmasının elbette ki bir nedeni var:</p><p>Kafamdaki sorularla manzaramdan zorum var.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=d72bd7982d1b" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/dili-turkce-in-turkish/manzaramdan-zorum-var-d72bd7982d1b">MANZARAMDAN ZORUM VAR</a> was originally published in <a href="https://medium.com/dili-turkce-in-turkish">Çağdaş, Özgün, Yaratıcı ve Türkçe</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Kabile Empati
Gece saat dörtte sokakta kendimi telefona kitlenmiş bir şeyler yazarken buldum.]]></title>
            <link>https://medium.com/dili-turkce-in-turkish/kabile-empati-gece-saat-d%C3%B6rtte-sokakta-kendimi-telefona-kitlenmi%C5%9F-bir-%C5%9Feyler-yazarken-buldum-e00a61b54f1b?source=rss-3a00e49dff6d------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/e00a61b54f1b</guid>
            <dc:creator><![CDATA[İbrahim]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 25 Sep 2025 14:41:39 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-03-06T16:30:02.576Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Kabile Empati</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/414/1*0DW_RyKxMsgmbrX1kM3cdQ@2x.jpeg" /></figure><p>Gece saat dörtte sokakta kendimi telefona kitlenmiş bir şeyler yazarken buldum. Eve geldim, balkon ile çocukların odaları arasında mekik dokurken düşündüm, düşündüm, düşündüm. Ne kavgalar verdim, ne kıyılardan döndüm, bir bilsen. Ali uyandı, onunla biraz zaman geçirdim de öyle geldim kendime. Çok şükür, iyiyim ama bir saatin tam altıya gelen kısmına henüz varmamışken âlem, ben sanki ikinci altıya tur bindirdiğimi hissediyorum.</p><p>(Zamanın nehrinde “an” denen kayığa oturmuş yol tutuyorum.)</p><p>Ve birden çok terse dönüyor hayatın anlamı. Bu gerçeklikte Tanrı kulunu haddi aşmakla tehdit etmiyor, bilakis yüzüme Adem’in isyankâr oğlu Kabil’in hıncını yakıştırıp kaldırıyorum kafamı Tanrı’ya.<br>Kabil’in de Habil’in de Rabbine sığınıyorum.</p><p>Neyse.</p><p>30’lu yaşlar kabile empati yaşlarıymış, anlıyorum. İsyanımın dibinde, Tanrı’yı bir başkasıyla paylaşmanın kıskançlığını seziyorum.</p><p>Neyse.</p><p>Kabil’in de Habil’in de Allah’ına sığınıyorum. Ve diyorum ki: Büyüksün, çok büyüksün! Ama bu büyüklüğünü öyle ağız ucuyla söylemiyorum; kalbim yana yana, beynim eriye eriye haykırıyorum.<br>Neden biliyor musun, Tanrım? Bu kadar merhamet sahibi olman, önünde diz çökmek için kibrimi kalbimden söküp atmama yetiyor. Diyorum ki, bu iman şeytanı baştan çıkarır, kıskandırır o ahmağı. Ama tersine dönen nedir diye sorarsan... Orası şöyle ki, merhametine sığınarak diyorum ki: Ey her şeye kadir olan Allah’ım, bana biraz daha zaman ver. Ve bu zaman içinde bırak Tanrı kulunu değil, kul Tanrı’sını uyarsın haddini aşma diye. Beni benden iyi bilen sen değil misin? bırak Senden bir kavrayış için zaman dileneyim de kabul buyur. Ne de olsa ikimiz de biliyoruz artık, Senden başka gidecek bir yerimin olmadığını.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=e00a61b54f1b" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/dili-turkce-in-turkish/kabile-empati-gece-saat-d%C3%B6rtte-sokakta-kendimi-telefona-kitlenmi%C5%9F-bir-%C5%9Feyler-yazarken-buldum-e00a61b54f1b">Kabile Empati
Gece saat dörtte sokakta kendimi telefona kitlenmiş bir şeyler yazarken buldum.</a> was originally published in <a href="https://medium.com/dili-turkce-in-turkish">Çağdaş, Özgün, Yaratıcı ve Türkçe</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Şimdi biz bunca yaşanmışlığı, sabahın en beklenmedik anında ya da gecenin bir vakti, herkes…]]></title>
            <link>https://medium.com/@ibrahim.yildizhan1/%C5%9Fimdi-biz-bunca-ya%C5%9Fanm%C4%B1%C5%9Fl%C4%B1%C4%9F%C4%B1-sabah%C4%B1n-en-beklenmedik-an%C4%B1nda-ya-da-gecenin-bir-vakti-herkes-ae7327d6c9e1?source=rss-3a00e49dff6d------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/ae7327d6c9e1</guid>
            <dc:creator><![CDATA[İbrahim]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 23 Sep 2025 19:03:51 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-02-27T21:33:01.109Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Şimdi biz bunca yaşanmışlığı, sabahın en beklenmedik anında ya da gecenin bir vakti, herkes inzivaya çekilip huzur içinde uyurken, bakışlarımızın asılı kaldığı o duvarı selamlarken, sırf elimiz boş gelmiş olmayalım diye, bir acı tebessüme meze olsun diye mi taşıdık heybemizde?</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=ae7327d6c9e1" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Geceler ona kin güttüğünden beri;]]></title>
            <link>https://medium.com/dili-turkce-in-turkish/geceler-ona-kin-g%C3%BCtt%C3%BC%C4%9F%C3%BCnden-beri-f5b9028e5a36?source=rss-3a00e49dff6d------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/f5b9028e5a36</guid>
            <dc:creator><![CDATA[İbrahim]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 19 Sep 2025 22:51:19 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-09-19T22:51:19.907Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Geceler ona kin güttüğünden beri;</p><p>Bu nâraya varan huysuzluk beyhude, bırak tüm kaybedişler, bitkinliğinin alameti, tortu tutmuş dişlerinden sızı versin.<br>Öfkelenmen nafile, zaten şakaklarından damlayan bu yorgunluk, yeterince aşikâr etmiyor mu bedbahtlığını ?<br>Ne zaman idrak edeceksin, Sen ne kadar çok sunarsan bu aldırışsız sofraya çaresizliğini<br>- ki içten içe bilinsin ve ağlansın istersin haline-<br>o kadar çok sıradan bir pespaye haline dönüşmeyecek mi <br>sana göre misli menendi olmayan o yalnızlığın kıymeti.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=f5b9028e5a36" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/dili-turkce-in-turkish/geceler-ona-kin-g%C3%BCtt%C3%BC%C4%9F%C3%BCnden-beri-f5b9028e5a36">Geceler ona kin güttüğünden beri;</a> was originally published in <a href="https://medium.com/dili-turkce-in-turkish">Çağdaş, Özgün, Yaratıcı ve Türkçe</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Kör Eden Şafak: Kabulün Kabulü]]></title>
            <description><![CDATA[<div class="medium-feed-item"><p class="medium-feed-image"><a href="https://medium.com/dili-turkce-in-turkish/k%C3%B6r-eden-%C5%9Fafak-kabul%C3%BCn-kabul%C3%BC-1a8fef9fa9f7?source=rss-3a00e49dff6d------2"><img src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*P8Rmgb7A8vyco_rZ7uhHKw.png" width="1024"></a></p><p class="medium-feed-snippet">Ba&#x15F;&#x131;n&#x131; kald&#x131;r&#x131;p etraf&#x131;na bak&#x131;nd&#x131;&#x11F;&#x131;nda, karanl&#x131;&#x11F;&#x131;n&#x131; deh&#x15F;et verici bir ayd&#x131;nl&#x131;kla y&#x131;rtan, ola&#x11F;an&#xFC;st&#xFC; olmas&#x131;n&#x131; bekledi&#x11F;in ama bir o kadar da&#x2026;</p><p class="medium-feed-link"><a href="https://medium.com/dili-turkce-in-turkish/k%C3%B6r-eden-%C5%9Fafak-kabul%C3%BCn-kabul%C3%BC-1a8fef9fa9f7?source=rss-3a00e49dff6d------2">Continue reading on Çağdaş, Özgün, Yaratıcı ve Türkçe »</a></p></div>]]></description>
            <link>https://medium.com/dili-turkce-in-turkish/k%C3%B6r-eden-%C5%9Fafak-kabul%C3%BCn-kabul%C3%BC-1a8fef9fa9f7?source=rss-3a00e49dff6d------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/1a8fef9fa9f7</guid>
            <category><![CDATA[edebiyat]]></category>
            <category><![CDATA[deneme]]></category>
            <category><![CDATA[varoluş]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[İbrahim]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 10 Apr 2025 16:02:18 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-02-28T11:57:48.314Z</atom:updated>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Zamanın Hüsranı: İdealizmin Çöküşü ve Gerçeğin Hayal Kırıklığı]]></title>
            <description><![CDATA[<div class="medium-feed-item"><p class="medium-feed-image"><a href="https://mediumturkiye.com/zaman%C4%B1n-h%C3%BCsran%C4%B1-i%CC%87dealizmin-%C3%A7%C3%B6k%C3%BC%C5%9F%C3%BC-ve-ger%C3%A7e%C4%9Fin-hayal-k%C4%B1r%C4%B1kl%C4%B1%C4%9F%C4%B1-a5eee56bfa89?source=rss-3a00e49dff6d------2"><img src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*hJ06vD7CCIH2fjwLkq3H2A.png" width="1024"></a></p><p class="medium-feed-link"><a href="https://mediumturkiye.com/zaman%C4%B1n-h%C3%BCsran%C4%B1-i%CC%87dealizmin-%C3%A7%C3%B6k%C3%BC%C5%9F%C3%BC-ve-ger%C3%A7e%C4%9Fin-hayal-k%C4%B1r%C4%B1kl%C4%B1%C4%9F%C4%B1-a5eee56bfa89?source=rss-3a00e49dff6d------2">Continue reading on Türkiye Yayını »</a></p></div>]]></description>
            <link>https://mediumturkiye.com/zaman%C4%B1n-h%C3%BCsran%C4%B1-i%CC%87dealizmin-%C3%A7%C3%B6k%C3%BC%C5%9F%C3%BC-ve-ger%C3%A7e%C4%9Fin-hayal-k%C4%B1r%C4%B1kl%C4%B1%C4%9F%C4%B1-a5eee56bfa89?source=rss-3a00e49dff6d------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/a5eee56bfa89</guid>
            <category><![CDATA[edebiyat]]></category>
            <category><![CDATA[felsefe]]></category>
            <category><![CDATA[i̇nsan]]></category>
            <category><![CDATA[eleştiri]]></category>
            <category><![CDATA[deneme]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[İbrahim]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 07 Apr 2025 14:25:03 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-03-01T15:57:24.326Z</atom:updated>
        </item>
    </channel>
</rss>