<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by bseven on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by bseven on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@icsfwyhimp?source=rss-b0ed2e7691aa------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*icy5T-_qnJ_2ZlQZllMw8w.jpeg</url>
            <title>Stories by bseven on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@icsfwyhimp?source=rss-b0ed2e7691aa------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Tue, 17 Nov 2026 00:13:05 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@icsfwyhimp/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[beni bekleyen bir hayat kalmadı]]></title>
            <description><![CDATA[<div class="medium-feed-item"><p class="medium-feed-image"><a href="https://medium.com/@icsfwyhimp/beni-bekleyen-bir-hayat-kalmad%C4%B1-b949d3208364?source=rss-b0ed2e7691aa------2"><img src="https://cdn-images-1.medium.com/max/2600/0*pAE5RTtG-RN6Rb0w" width="5163"></a></p><p class="medium-feed-snippet">vazge&#xE7;iyorum</p><p class="medium-feed-link"><a href="https://medium.com/@icsfwyhimp/beni-bekleyen-bir-hayat-kalmad%C4%B1-b949d3208364?source=rss-b0ed2e7691aa------2">Continue reading on Medium »</a></p></div>]]></description>
            <link>https://medium.com/@icsfwyhimp/beni-bekleyen-bir-hayat-kalmad%C4%B1-b949d3208364?source=rss-b0ed2e7691aa------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/b949d3208364</guid>
            <category><![CDATA[hayatı-sorgulama]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[bseven]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 18 Oct 2026 21:53:44 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-10-18T21:53:44.139Z</atom:updated>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Kendime Gelemedim]]></title>
            <link>https://medium.com/@icsfwyhimp/kendime-gelemedim-ec52c54c1470?source=rss-b0ed2e7691aa------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/ec52c54c1470</guid>
            <dc:creator><![CDATA[bseven]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 14 Sep 2026 13:22:19 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-09-14T13:22:19.992Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>Olduğun kişinin yasını tutmak</h4><p>Kendin olmanın bir başarı olduğunu düşünüyor musunuz?</p><p>Kendi standartlarınız, kendi istekleriniz ve kendi beklentileriniz… Hepsi sizin yararınıza mı işliyor?</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*Z6Cp5SDHLJSTGz0N" /><figcaption>Photo by <a href="https://unsplash.com/@europeana?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Europeana</a> on <a href="https://unsplash.com/?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Unsplash</a></figcaption></figure><p>Ne istediğini bilmenin, kendini tanımanın ve azimli olmanın iyi bir şey olduğunu öğrenerek büyüdüm.</p><p>Yalan söylemenin kötü bir şey olduğunu, sevmediğimiz insanlarla vakit geçirmemeyi ve sevgiyle saygının birbirini tamamladığını öğrenerek büyüdüm.</p><p>İnsanların saygıyı hak etmesi gerektiğini düşündüm, kimse sıfatıyla veya yaşıyla saygıdeğer olamazdı.</p><p>Sevdiğim insanlara sevgimi göstermekten çekinmedim. Kimseye bende uyandırdığından daha az sevgi yansıtmadım. İnsanları öylesine veya onlar beni sevsinler diye sevmedim.</p><p>Paylaşımda bulunmak gösterişli planlar yapmaktan çok daha kıymetliydi benim için. Ne ile mutlu olduğumu bilmenin beni mutsuz edeceğini hiç düşünmedim.</p><p>Hayatta ne istediğimle ne istemediğimi ayırt edebilmemin bir başkası için rahatsız edici bir şeye dönüşebileceğini hiç düşünmedim. Başkalarının hayat kararlarını sorgulayarak zamanımı tüketmedim. Başkalarının da bunu yapmadığını varsaydım.</p><p>Önemsiz olmayı özgürleştirici bulmak istedim ama başaramadım. Önemli olmak için kırıntılardan kanıtlar yaratmaya çalıştım.</p><p>İnsanların dürüst olduğunu varsaydım, birinin yıllarca yalan söyleyebileceği gerçeğini yok saydım. Yıllara birikmiş kırgınlıkları geride bıraktım. Geride bırakamadığım kırgınlıklar için hayatımdan insanlar eksilttim.</p><p>Özlediğim her ilişki için artık neden hayatımda olmadığını kendime hatırlatmakta zorlanmadım. Affetmedim de unutmadım da ama hayatıma devam ettim.</p><p>Geçmişin beynimde aktif bir çarkta dönmesine izin vermedim. Geleceği merak etmek istedim. Gelecek benim için hiçbir zaman gelmedi çünkü. Hiçbir yaşımı gurur içinde bu benim hayal ettiğim gelecekti diye yaşayamadım.</p><p>Hayallerimiz ortak değil diye insanların benden uzaklaşmasını izledim. İnsanların sevgiyi saçma sapan ayrıntılarda aramasını normalleştirmeye çalıştım.</p><p>Kendimi tanıdığımı sandım. Kendimde olduğumu sandım. Kendimi iyi açıkladığımı sandım. İnsanların kendi olma çabalarını kendimle alakalı hale getirmemeye çalıştım.</p><p>Duygularından kaçan bir insan olmadım ama kendi duygularından kaçan insanların bunu kendilerine saldırı olarak alabileceklerini hiç düşünmedim.</p><p>Yaptığım bütün hatalar için özür dilemeyi bildim ama özür diledim diye affedilmek zorunda olmadığımı da farkındaydım.</p><p>Kimseyi kaybetmek istemedim ama kimseyi hayatımda tutmak için kendimi kaybetmeyi tercih etmedim.</p><p>Kendim olamadıktan sonra hayatımda kimin kaldığının veya hayatımdan kimin çıktığının bir önemi olmadığını fark ettim.</p><p>En zor zamanlarımı yalnız geçirdim. Belki de bu artık kimseyi kaybetmekten korkmamayı benim için kolaylaştırdı.</p><p>Telefonum çalsın diye oturup saatlerce beklediğim günler oldu ve ben yalnız kalmayı bilmediğimi o zaman öğrendim.</p><p>Eğer ben kendimi tanırsam insanları daha iyi tanırım sandım. İnsanların kendilerinin ne hissettiğini çözmem için beni sorumlu tutabileceğini hiç düşünmedim.</p><p>Bazı insanların geçmişte kalmasını kendi sorunum haline getirdim. Geçmişte kalan hiç duymadığım özürler için yeniden yoruldum.</p><p>Ben unutmayı önemsemediğim için seçmedim. Devam edebilmek için seçtim. Kendim olmaya, değişmeye ve yeniden yaşamaya açık olmak için seçtim.</p><p>Daha önce hiç kendim olmaktan bu kadar uzaklaşmamıştım. Kendim olmaktan bu kadar soğumamıştım. Kendim olduğum için bu kadar suçlu hissetmemiştim.</p><p>Ben kendim olmaktan o kadar koptum ki bir türlü kendime gelemiyorum. Çabalıyorum ama henüz başaramadım. Henüz kendime gelemedim.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=ec52c54c1470" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[beni nasıl özlemezsin]]></title>
            <link>https://medium.com/@icsfwyhimp/beni-nas%C4%B1l-%C3%B6zlemezsin-3d53e8b3d3ec?source=rss-b0ed2e7691aa------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/3d53e8b3d3ec</guid>
            <dc:creator><![CDATA[bseven]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 24 Jul 2026 22:42:44 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-07-24T22:42:44.821Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>birlikteyken sevilen ayrıyken özlenir değil mi?</h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*xFeJ2cXk8GeQj4H0" /><figcaption>Photo by <a href="https://unsplash.com/@smithsonian?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Smithsonian</a> on <a href="https://unsplash.com/?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Unsplash</a></figcaption></figure><p>özlem duygusu sevginin göstergesi değil mi? birini özlemek de birinin seni özlemesi de bir sevginin var olduğunun ispatı değil mi?</p><p>özlenmek sevildiğini hissettirir belki ama birini özlemek insana sadece acı veriyor.</p><p>bir insan hayatından çıktığında hayatında kapladığı yerde kocaman bir boşluk yaratıyor.</p><p>yerine hiçbir şey sığmıyor. o insanı unutmak istediğin için bile değil ama birinin varlığını özlemek, yokluğunu daha da keskinleştiriyor.</p><p>geri geleceğini bildiğin birini özlemek daha katlanılabilir bir duygu. ama birinin tamamen yokluğuyla baş başa kalmak insanın kendisini ikna ederek sakinleştirebildiği duygular vermiyor.</p><p>birini özlerken, özlediğin kişinin seni özlemediğini ya da senin yokluğunun, onun yokluğunun seni etkilediği kadar onu etkilemediğini bilmek insanı özlem duygusuyla daha da yalnızlaştırıyor.</p><p>birini özlemek ne kadar yorucu olsa da insanı ait hissettiren bir duygu. belki de bu yüzden özlenmek istiyoruz. sevildiğimizin en gerçekçi kanıtı özlem duygusu oluyor.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*gP2m5yDhoKEoeIFr" /><figcaption>Photo by <a href="https://unsplash.com/@artchicago?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Art Institute of Chicago</a> on <a href="https://unsplash.com/?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Unsplash</a></figcaption></figure><p>yokluğumuzun bir anlamı olsun istiyoruz. yokluğunda herkes bir şekilde unutuluyor, sanki hiç var olmamış gibi. o zaman neden seviyoruz?</p><p>geride bırakması bu kadar kolaysa insanlar neden önemli hissetmeyi bu kadar kolaylaştırıyor?</p><p>öylesine duyguların, bir anlamı var gibi yansıtıldığına inanmak istemiyorum. insanların duygularını kendilerini ikna ederek yaşadıklarını düşünmek istemiyorum. birinin beni sevdiğine kendini ikna etmiş olması ihtimalini rahatsız edici buluyorum.</p><p>ama birlikteyken sevildiysem ayrıyken özlenmez miydim?</p><p>sevilen insan özlenir değil mi?</p><p>ben sevgiyi özlemle ölçmeyi öğreniyorum. ve sevdiğim kadar sevilmediğimi biliyorum.</p><p>bazı sevgilerimi özlemle besliyorum bazı sevgilerimi özlemle tüketiyorum.</p><p>hayatıma özlediğim kadar özlendiğim sevgiler istiyorum.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=3d53e8b3d3ec" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[yanlışlıkla 27 oldum]]></title>
            <link>https://medium.com/@icsfwyhimp/yanl%C4%B1%C5%9Fl%C4%B1kla-27-oldum-50dddc210f96?source=rss-b0ed2e7691aa------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/50dddc210f96</guid>
            <dc:creator><![CDATA[bseven]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 15 Jul 2026 22:18:46 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-07-15T22:18:46.180Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>iyi ki varmışım</h4><p>birkaç gün önce doğum günümdü. yanlışlıkla 27 oldum. olmamam gerekiyordu. benim bugünleri görmemem gerekiyordu. 27&#39;nin benim sayıma dönüşmemesi gerekiyordu.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*X4Kjt_zyEV6bb7Gj" /><figcaption>Photo by <a href="https://unsplash.com/@seagull_tree?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Caterina Berger</a> on <a href="https://unsplash.com/?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Unsplash</a></figcaption></figure><p>bazı sayılar var. hissettirdikleri var. ve bir de o yaşa sığan tecrübeler var.</p><p>27 daha yaşamadan tanımlı bir yaştı benim için. yetişkin olma yaşıydı. 27&#39;nin bir anlamı vardı.</p><p>27&#39;nin bu anlamı doldurduğunu biliyorum. hayatın akışında sayıların açıp kapadığı kapılar olduğunu görüyorum.</p><p>böyle düşündüğüm için kendimi de sorguluyorum ama sayıların tanımıyla değişen tecrübeler olduğunu biliyorum.</p><p>ben hayatımı kontrol altında tutmaya çalıştıkça hayatın benim kontrolümde olmayan şeylerle beni sınamasına artık alıştım. ama yine de yoruluyorum.</p><p>geçen yıldan beri bu doğum günüm için isteğim yalnız olmaktı. baştan sona yalnız ve planladığım bir gün geçirecektim.</p><p>tamamen elimde olmayan sebeplerle aşırı kalabalık bir gün geçirdim. bütün sevdiklerimin ve yakınlarımın olduğu aşırı gürültülü ve yoğun bir gün oldu ve benim doğum günümün konusunun bile açılması mümkün değildi.</p><p>o kadar tuhaf ki hayatım yaptığım planların dışındaki ihtimallerin başıma gelmesinden oluşmaya başladı. ve ben bunu kabullendim.</p><p>en büyük korkum kabullenme duygusuydu. bir gün itiraz etmeyi, savaşmayı bırakmaktan korkuyordum ve korktuğum oldu. artık içimde sahip olduğum hayatın dışına çıkma umudu ve isteği yok.</p><p>27 bana daha ilk gününden bu duyguyla geldi. bir an bile aklıma bugüne dair planlarım vardı hissi gelmedi çünkü o kalabalıkta ben de kayboldum.</p><p>yetişkin olmayı ilk gününden kabullendim.</p><p>hayatın beni içine sürüklediği bir çukur olduğu hissiyle barışıyorum artık. içinden çıkamadığım her adımda paçalarıma yapışmış çamurla devam ediyorum yola.</p><p>böyle olmasını ben istemedim ama artık hayatın beni sürüklediği noktayı bu kadar belirsizliğin arasında kestirebiliyorum. ama yine yanılıyor olma ihtimalim yüksek.</p><p>hep öngörebileceğimi düşündükçe yanıldığım yollara saptı hayatım.</p><p>belki 27 olmamam gerekiyordu sırf bu yüzden. bu yaşa hiç varmamam gerekiyordu. yanlışlıkla 27 oldum ve geri alamıyorum.</p><p>yaşadığım her gün fazladan hissettirmeye başladı. 27 bana fazla geldi.</p><p>27 olmadan önce iyi ki varmışım çünkü artık var gibi hissetmiyorum. sadece yok olmadım.</p><p>ama iyi ki varmışım.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=50dddc210f96" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[ben eskiden hayal kurmayı çok severdim]]></title>
            <link>https://medium.com/@icsfwyhimp/ben-eskiden-hayal-kurmay%C4%B1-%C3%A7ok-severdim-82dbbf464139?source=rss-b0ed2e7691aa------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/82dbbf464139</guid>
            <dc:creator><![CDATA[bseven]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 21 Jun 2026 21:09:39 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-06-21T21:10:37.064Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*hKTVqSrProCoCe4M" /><figcaption>Photo by <a href="https://unsplash.com/@christianlue?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Christian Lue</a> on <a href="https://unsplash.com/?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Unsplash</a></figcaption></figure><p>ben hayal kurmayı çok seviyordum. ta ki gerçek hayatta yaşamaktan tamamen kopmak isteyene kadar.</p><p>gerçek hayatın zihninle kontrol edemediğin her elementi için ayrı bir stres yaşamanın yoruculuğuyla bir ömrü geçirmenin imkansızlığını fark etmek zorunda kaldım.</p><p>hayal kurmak gerçek hayat gibi değil. her şey istediğin gibi, istemediğin şeyler bile. istemediğin her ayrıntıyı bile kendi istediğin haliyle ekliyorsun. bütün kontrol sende.</p><p>ben gerçek hayattan kopuk biri olmayı bir tek kendi hayatım için başardım. başkalarının hayatı çok önemli ve çok gerçekti, ben sadece zihnimde yaşadıklarımla vardım.</p><p>bunu yaşayamadığım her güzel şey için bir telafi olarak alışkanlık edindiğimi fark etmedim bile.</p><p>bir şeylere atılmak için hevesim olmadığını fark ettikçe, yaşıtlarımın sıraya koymuş gibi yaptıkları yetişkin işlerini gördükçe benim kendime bir hayat çizme çabam olmadığını gördüm.</p><p>ben eskiden hayal kurmayı çok severdim. artık sadece acı duyuyorum.</p><p>sanırım bir gün mucizevi bir şekilde hayallerimin gerçek olduğu bir sabaha uyanacağımı sanıyordum. ya da her şeyin bir anda değişip güzelleşeceğini.</p><p>ama artık gerçek hayatın benim için de gerçek olduğunu ve kendime o gerçek hayatı kurmak için hiçbir şey yapmadığımı biliyorum.</p><p>kendime gerçek bir hayat kurmak istemiyorum ama artık hayal dünyamda da yaşayamıyorum.</p><p>sevdiğim her şeyden uzaklaşmaktan çok yoruldum ama en azından hala sabah uyanmaya devam ediyorum.</p><p>ben eskiden hayal kurmayı çok severdim ama artık gözlerimi kapatınca sadece ışığın kesildiğini ayırt ediyorum.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=82dbbf464139" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[içimdeki çirkin ördek yavrusu]]></title>
            <link>https://medium.com/@icsfwyhimp/i%C3%A7imdeki-%C3%A7irkin-%C3%B6rdek-yavrusu-9f43661fb969?source=rss-b0ed2e7691aa------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/9f43661fb969</guid>
            <dc:creator><![CDATA[bseven]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 20 Jun 2026 21:51:38 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-06-20T21:51:38.441Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>sonunu unuttuğum masal</h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/446/0*u1q4UoM3EQQ0vEka.jpg" /><figcaption><a href="https://pin.it/1fVmhPjqD">pinterest</a></figcaption></figure><p>çirkin ördek yavrusu uzun zamandır hatırımda olmayan bir masaldı. masalı çok küçükken okumuştum ve çirkin ördek yavrusu için çok üzülmüştüm.</p><p>son birkaç günde, iç dünyamdaki hissiyatın çoğunlukla bu masal gibi hissettirdiğini fark ettim. ve masalın sonunu hatırlamadığımı.</p><p>hiç kendinizi içinde bulunduğunuz ortamı boğan kişiye dönüşürken izlediniz mi?</p><p>kendinizi ne kadar farkında olursanız olun hiçbir fark yaratamadığınızı fark ettiniz mi?</p><p>başkaları yüzünüzde sadece öfke ve stres okurken siz hiç yalnız ve terk edilmiş hissetiniz mi?</p><p>aynaya baktığınızda gördüğünüz kişiyi başkalarının görmediğini düşündünüz mü?</p><p>hissedebildiğiniz tek duygu özlemken hiç umursamıyor gibi yaptınız mı?</p><p>iç dünyamda bu soruların bir sonunu bulamıyorum. sanki her şeyin iki farklı gerçekliği var. ben de başkaları da aynı şeye bakıp farklı şeyler gördüğümüzden habersiz birbirimizi yargılıyoruz sanki.</p><p>çirkin ördek yavrusu masalının sonunda çirkin ördek yavrusunun bir kuğuya dönüştüğünü tamamen unutmuşum. hatta masalı hatırlamak için tekrar okuyunca çok eski bir masal olduğu için birçok versiyonu olabileceğini düşündüm.</p><p>araştırınca orijinalinin bu olduğuna karar verdim.</p><p><a href="http://hca.gilead.org.il/ugly_duc.html">The Ugly Duckling</a></p><p>bulunduğumuz ortamın bizi ya çirkin ördek yavrusu ya da kuğu yaptığına bir masal okuyarak ben de inanmak isterdim.</p><p>ama iç dünyamda çirkin ördek yavrusu gibi hissederken girdiğim hiçbir ortam bana kuğu gibi hissettirmiyor.</p><p>içten içe biliyorum, geri alamadığım bir duyguyu kaybettim ve yokluğuyla yaşamaya henüz alışamadım. bu duygu beni kuğu gibi hissettiriyordu ama artık yokluğuyla çirkin ördek yavrusuna dönüştüm.</p><p>hala o duygunun yansımasında içimdeki kuğuyu gören insanlar var ve belki onları da kaybedersem her şeyin sonu gelecek.</p><p>ama ben hala asıl duygunun yokluğunda boğuluyorum. aslında çirkin ördek yavrusunun annesi onu diğer ördeklere “aslında çok iyi yüzüyor ve çok kuvvetli” diye övmeye çalışması gibi hissediyorum birisi içimdeki kuğudan bahsedince.</p><p>bir şeyi değiştirmeyen ve çirkin ördek yavrusunun alıp başını gitmesinin önüne geçemeyen bir teselli sadece.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=9f43661fb969" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Sakinlik Getirmek]]></title>
            <link>https://medium.com/@icsfwyhimp/sakinlik-getirmek-984b2030cf57?source=rss-b0ed2e7691aa------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/984b2030cf57</guid>
            <category><![CDATA[hayatı-sorgulama]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[bseven]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 16 Jun 2026 22:06:02 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-06-16T22:06:02.289Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>faydalı olmak = sevilmek</h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*R28hz2bnrqXxwlUF" /><figcaption>Photo by <a href="https://unsplash.com/@noaa?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">NOAA</a> on <a href="https://unsplash.com/?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Unsplash</a></figcaption></figure><p>Son zamanlarda içinde bulunduğum her ikili ilişkide karşımdaki insana ne sunabildiğimi tartmaya çalışıyorum. Bulunduğum her ortama katabildiğim değer kadar önem arz edebiliyorum.</p><p>Eğer o an içinde bulunduğum ortama faydalı olduğuma kendim ikna olursam orada istenen biri olabilirim gibi hissediyorum.</p><p>İnsanların beni istemesi için kendime süreksiz bir sebepler yığını yaratmaya çalışıyorum.</p><p>Ve kimseyi böyle sevmezken böyle sevilmeyi kendime layık görmemi artık anlamlandıramıyorum. Ve bu benim yarattığım denklem sevilmek için bile değil, ait hissetmek için tutunacak bir sebep bulmak.</p><p>İnsan kendi düşüncelerinde kendini tanıyamaması çok yıpratıcı bir süreç. Sürekli dışarıdan duyduğum fikirlerle olduğumu sandığım kişiyi uç kutuplarda yakalıyorum.</p><p>Kendini çok iyi tanıdığını düşünen birisinin böyle bir sürecin altından kalkabilmesi bence çok zorlayıcı.</p><p>Kendini sürekli başkalarından dinledikçe olduğun kişiyle olman gerektiğini düşündüğün kişi ayrışıyor. Ve sen ikisi de olamıyorsun.</p><p>Olaylara verdiğin tepkilerin ve etrafındaki insanların sana verdiği tepkilerin bir ortalamasına dönüşmek bana çok acı verici geliyor.</p><p>Hiçbir konu için zihnimde düşünce zinciri oluşturamıyorum artık. Olayların sebeplerini ve sonuçlarını anlamlandırmakta önce duygularımı sonra mantığımı kullanıyorum.</p><p>İnsanların söyledikleri cümleyle benim o cümleden anladıklarımın iki farklı şey olduğunu bile yeni yeni fark ediyorum.</p><p>Birkaç gün önce işimden istifa ettim. Mantığımla duygularımın ortalaması bir karardı ve sevdiğim bir işi bıraktım. İşten ayrıldığımı söylediğimde birlikte çalıştığım insanların üzüldüğünü görmek kendi değerimi baştan sorgulamama sebep oldu.</p><p>Sevilmeye ve istenmeye giderek yabancılaşıyorum ve kendim bile yaşadığım değişimi farkında değilim.</p><p>Birlikte çalıştığımız benden yaşça büyük bir arkadaşım ayrılırken “senin getirdiğin sakinliği özleyeceğim” dedi ve ben kendi içimdeki kaosla boğuşmakla o kadar meşgulken insanlara sakinlik getirdiğimi farkında bile değildim.</p><p>Ve sakinlik getirmenin ne demek olduğunu bile sorguluyorum. Kendimde olmayan ne verebilirim insanlara?</p><p>Faydalı olma çabam o kadar kişiliğim oldu ki sadece güler yüzlü olmak ve insanlara nasıl olduklarını sormak aslında yaptığım. Daha fazla verebilecek bir şeyim de yok sanırım. Sadece önemsemek ve bunu hissettirmek.</p><p>Bu kendi beynim bana her şeyi yanlış yaptığını söylerken bile başkaları için yapabildiğim bir şeyse neden kimse bunu benim için yapmıyor anlamıyorum.</p><p>Benim başkalarına getirdiğim sakinliği ben neden kendime getiremiyorum? Neden sürekli başkalarından bekliyorum? Sorguladıkça anlamaktan uzaklaşıyorum.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=984b2030cf57" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Ben İyiyken]]></title>
            <link>https://medium.com/@icsfwyhimp/ben-i%CC%87yiyken-e4b7af48dc67?source=rss-b0ed2e7691aa------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/e4b7af48dc67</guid>
            <dc:creator><![CDATA[bseven]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 06 Jun 2026 23:21:20 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-06-06T23:21:20.603Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>02:18</h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*A61lqiw6cTn3R8jM" /><figcaption>Photo by <a href="https://unsplash.com/@bestlifanna?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Rochelle Lee</a> on <a href="https://unsplash.com/?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Unsplash</a></figcaption></figure><p>Ben iyiyken yazamadığımı fark ettim. Kötü ve olumsuz duygularım için geniş bir cümle yelpazesi geliştirdim ama olumlu ve güzel duygularım için hayatımda yer açmayı bıraktım.</p><p>Güzel olan duyguları hak etmediğime inandım önce, sonra da olumlu duygularımı o an için geçerli bir rahatlatma aracı olarak kullanmaya başladım. Ve bu benim normalime dönüştü.</p><p>Kendi kendime yarattığım döngüde eğer güzel bir şey yaşarsam onu kısa süreliğine stres olmamak için bir durak olarak kullanıyorum. O güzel olan anı veya duyguyu gerçekten hissetmeye çalışmıyorum sadece o anda dinlenmeye çalışıyorum. Ve sadece kısa bir süre sonra beynim stres olmam için yeni bir duruma tutunmuş oluyor.</p><p>Ve ben bu kişi değildim. Ufak mutlulukları bile içimde uzun süre taşıyabiliyordum. Büyük bir değişimin beni bulmasına gerek yoktu ben sadece pencereme kuş kondu diye mutlu oluyordum.</p><p>Şimdi pencereme konan kuş için bile üzülmenin bir yolunu buluyorum. Çünkü üzgün olmak benim kendimi hissettiğim tek alana dönüştü.</p><p>Bunu tek başıma kırmanın bir yolunu bulabilir miyim artık ondan bile emin değilim ama hayatın bir noktada içinde ben de varmışım gibi hissettirmesini beklerken tamamen yok olmaya başladım.</p><p>Var olmayı ve her gün uyanmayı insanlar nasıl normalleştirdiler bilmiyorum ama benim için yaş aldıkça dünyanın en normal dışı rutinine dönüşüyor.</p><p>Bu konuyu bile olumlu bir bakış açısıyla yazmak istemiştim ama sanırım duygularımın kısıtladığı şeylerin başında düşüncelerim geliyor.</p><p>Sürekli empati kurma çabasıyla yaşamaktan artık karşımdaki kişinin ne söylemek istediğini açıklamadığı sürece anlamamaya başladım.</p><p>Söylenen sözle bana hissettirdiklerini aynı kefeye koymaya başladım. Dışarıdan gelen her cümleyi kendi çıkarımlarımın karşılığında değerlendirmeye başladım. Kısacası kendi penceremin dışına çıkamamaya başladım.</p><p>Beynim sürekli neyi yanlış yaptığımı düşünüyor ve buna her zaman birden çok cevap bulacağımı biliyorum.</p><p>Ama olumlu yanlarımı görmeyi tamamen bırakmamam gerekiyordu. Hayat bu haliyle tamamen tahammül edilemez bir yere dönüştü.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=e4b7af48dc67" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Sanırım Yanlış Kapıyı Çaldım]]></title>
            <link>https://medium.com/@icsfwyhimp/san%C4%B1r%C4%B1m-yanl%C4%B1%C5%9F-kap%C4%B1y%C4%B1-%C3%A7ald%C4%B1m-db5b34cc000b?source=rss-b0ed2e7691aa------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/db5b34cc000b</guid>
            <category><![CDATA[hayat]]></category>
            <category><![CDATA[keşke]]></category>
            <category><![CDATA[seçim]]></category>
            <category><![CDATA[hayatı-sorgulama]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[bseven]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 30 May 2026 15:18:34 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-05-30T15:18:34.843Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>Seçim yapmanın sonuçları</h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*fVrnXZUWQR4Jgpto" /><figcaption>Photo by <a href="https://unsplash.com/@asysin?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Alex Ugolkov</a> on <a href="https://unsplash.com/?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Unsplash</a></figcaption></figure><p>Hayatta yanlış seçimler yoktu değil mi? Yaptığımız seçimler vardı ve geride kalan bütün ihtimalleri olduğu yerde bırakmamız gerekiyordu.</p><p>Ben yapamadım. Yaptığım seçimlere sadık kalamadım. Hayatın yanlış kapısını çaldığım düşüncesinden kaçamadım. Hep aralamadığım fırsatlarda aklım kaldı.</p><p>Kaç başarısızlık yakıştırdım hayatıma ama hiçbiri son bir yılda yaşadıklarım kadar aklımı bulandırmadı.</p><p>Her şey bir ihtimaldi, yaşanabilir veya geride bırakılabilir. Ama artık hayatı bu gözle göremiyorum. Her şey kaçırdığım bir fırsat, bir daha elde edemeyeceğim başarılar ve asla yeterli olamayacağım ihtimaller olarak görünüyor gözüme.</p><p>Gerçek hayat ilgimi çekmiyor. Beynimin içinde yaşamak istiyorum. Ama hayalini kurduğum her şeyin karşılığını gerçek hayatta arıyorum. Sadece istemekle yetinemiyorum ama elde edememenin verdiği yetersizlik hissiyle de yaşayamıyorum.</p><p>Yanlış tercihler yapmış olmanın bugüne verdiği ağırlık hissiyle hayatı geçiremiyorum. İnsanların bakışlarıyla, içinde bulunduğum sosyal ortamın benden talep ettikleriyle boğuluyorum.</p><p>Ve hiçbir şeyi değiştiremediğim gerçeğiyle bütün gün baş etmem gerekiyor. Bir şeyleri değiştirmek demek yeni seçimler yapmak demek ve ben kendimi yeni bir kapı çalacak kadar hayatın içine dahil edemiyorum.</p><p>Zihnimi meşgul eden bütün güzellikler artık sıradanlaştı ve ben neyi kaybettiğimi çok iyi biliyorum. Kendi durgunluğumla hayatın durgunluğunu birbirine karıştırdım ve acısını hisseden tek kişi benim.</p><p>Beni kurtarmaya kimsenin gelmeyeceğini biliyorum. Eğer güzel bir geleceğim olacaksa bunu kurması gereken kişi benim. Ama artık geleceğin kendisiyle ilgilenip ilgilenmediğimden emin değilim.</p><p>Sadece bugün yetiyor. Daha doğrusu sadece bugün var gibi hissediyorum. Yarın ilgimi çekmeyi bıraktığından beri kendimi heyecanlı hissedemiyorum ama yaptığım seçimler beni buraya getirdi. Kimse yüzünden ya da bir anda beklemiyorken bu noktaya gelmedim.</p><p>Hala daha yanlış seçimler yaptım demek istemiyorum. Kendimi tercihlerimle yargılamak istemiyorum ama gitmemeyi seçtiğim liseden başlayarak seçmediğim bütün yollar için kendimi derin bir yanlış çukuruna düşmüş hissediyorum.</p><p>Tanımadığım bütün insanlar için tanıdığım bütün insanları özlüyorum. Gitmediğim her ders için seçmediğim bütün okulları yeniden okumak istiyorum. Geleceği tek bir cümleyle bile değiştirebilecek olsaydım söylediğim birçok şeyi geri almak istiyorum.</p><p>Hayatı yanlış yolda yürüdüğüm için eksik hissetmek istemiyorum. Yolumu değiştiremediğim için kendime kızmak istemiyorum. Sanırım geçmişe karşı özlem duymanın tuhaf ama gerçek yanı burada. Ben geçmişte takılı kalmamanın bedelini bu şekilde ödüyorum.</p><p>Çünkü ben her şeyden çok geçmişi geride bırakmayı öğrenmek istemiştim. Ve öğrendim de. Keşkeler yoktu hayatımda. Ama hayatımdaki herkes kendi keşkelerini benim üzerime atmayı seçti. Ben de başkalarının sorunlarını sahiplenmeyi seçtim.</p><p>Şimdi her şeyi geri alma isteğiyle hiçbir şeyi geri alamadan yaşamayı öğreniyorum.</p><p>Yeni bir yol seçmek ya da yeni bir yol yaratmak benim için heyecan verici bir şeye dönüşene kadar, belki hiçbir zaman, seçtiğim yolda dinlenmeyi seçiyorum.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=db5b34cc000b" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Doğru Kelimeleri Bulamadım]]></title>
            <link>https://medium.com/@icsfwyhimp/do%C4%9Fru-kelimeleri-bulamad%C4%B1m-8f0fcf9e532a?source=rss-b0ed2e7691aa------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/8f0fcf9e532a</guid>
            <dc:creator><![CDATA[bseven]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 10 May 2026 11:17:54 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-05-10T11:17:54.491Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>Gönderemediğim mesajlar listesi</h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*zBGHIRPtBXo4oIdl" /><figcaption>Photo by <a href="https://unsplash.com/@joeting?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">joe ting</a> on <a href="https://unsplash.com/?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Unsplash</a></figcaption></figure><p>Belki doğru kelimeleri bulamadım</p><p>ama hep aklımdaydın.</p><p>Belki seni kırmaktan korktuğum için sustum</p><p>ama sen en çok sessizliğimde kırıldın.</p><p>Bilmiyor olabilirim,</p><p>daha önce kimse gönlümü almaya çalışmadı,</p><p>nasıl yapılır hiç görmedim</p><p>ama sana kendimi affettirmek istedim.</p><p>Lütfen yanlış anlama,</p><p>yanına gelmeyeceğim,</p><p>seni aramayacağım,</p><p>mesaj atmayacağım.</p><p>O hatayı bir kere yaptım</p><p>belki birkaç kere.</p><p>Hiçbirinden pişman olmadım</p><p>ama hiçbir şeyi de değiştiremedim.</p><p>Evinin yakınlarında olduğumu bilseydin</p><p>sevinir miydin yoksa kızar mıydın bana,</p><p>hiç emin olamadım.</p><p>Senin için su gibi netken</p><p>bana bulanıktı her duygu,</p><p>sen beni daha az hissetmekle suçladın.</p><p>Korkularımda boğulmamak için uğraşırken,</p><p>seni kırdığım için özür dilerim.</p><p>Özürlerden hoşlanmadığını biliyorum.</p><p>Biliyorum daha çok çabalamalıydım.</p><p>Seni üzdüğüm için sonsuza kadar eksik kalacağım,</p><p>Senden eksilttiğim her duyguyu saklayıp kaldıracağım,</p><p>Belki bir gün almaya gelirsin,</p><p>Seni bekleyeceğim.</p><p>Bu sözlerden hoşlanmadığını da biliyorum.</p><p>Sana göre hepsi boşluk doldurmak için</p><p>benim tek sığınağımken.</p><p>Sana anlatamasam da çok şey yaşandı.</p><p>Hiçbiri senin yokluğun kadar kırmadı beni.</p><p>Ama anlatmazsam yaşayabilir miyim bilmiyorum</p><p>Hep gittiğimiz park yıkıldı bugün,</p><p>Birlikte bindiğimiz salıncak yok artık,</p><p>Annemi bir kere daha kaybettim,</p><p>Son üç günde beşinci oldu bu.</p><p>Biliyorsun bu hissi,</p><p>Eksilecek bir duygu kalmadıkça yokluğu daha fazla birikiyor kalbime.</p><p>Sen yanımda olsan ağlamadan anlatabilirdim</p><p>ama artık olanların hiçbiri gözyaşım olmadan çıkmıyor kalbimden.</p><p>Ha bir de yeni bir kafe açıldı.</p><p>Senin hep denemek istediğin kahveden de var.</p><p>Gittiğin yerde çoktan denemişsindir belki.</p><p>Tadından bana bahsetme isteği duydun mu içerken?</p><p>Yoksa aklından bile geçmedim mi?</p><p>Hiç yazmayacaksın biliyorum,</p><p>Her duygumu net kılan tek şey bu.</p><p>Seni kaybetmekte bir kesinlik var.</p><p>Gittiğinde biliyordum,</p><p>geri gelmeyeceksin</p><p>ama ben yine de bekleyeceğim.</p><p>Başka ne yapılır bilmiyorum çünkü.</p><p>Özür dilemek istiyorum</p><p>ama yoksun.</p><p>Bütün anılarımı sana anlatmak istiyorum.</p><p>Yarın ne yaşayacağımı bile sana sormak istiyorum.</p><p>Biliyorum artık yoksun</p><p>ama sessizliğimden bir anlam çıkarmak istersen,</p><p>seni bekliyor olacağım.</p><p>Belki gelirsin diye değil,</p><p>devam etmek için bulduğum tek sebep bu olduğu için.</p><p><em>Mesaj</em></p><p><em>05.03.26, 02:01</em></p><p><em>Gönderilmedi.</em></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=8f0fcf9e532a" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>